"Επιστροφή στο χωριό", " επιστροφή στις ρίζες μας", είναι το σύνθημα που ακολουθούν οι νέοι σε μία χώρα που βυθίζεται στην ύφεση. Η πρωτογενής παραγωγή, "ατμομηχανή" της ελληνικής οικονομίας δείχνει να ανθίζει παρά την πάροδο της περιόδου των "παχιών αγελάδων" και των αγροτικών επιδοτήσεων.
Οι αγρότες από την Στερεά, τη Θεσσαλία, την Ήπειρο, την Πελοπόννησο και τη Μακεδονία τη Θράκη και τα νησιά έχουν «σηκώσει τα μανίκια». Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους: Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη της ΠΑΣΕΓΕΣ, ενώ η ανεργία αυξήθηκε πάνω από 15% σε όλους τους κλάδους, η απασχόληση στη γεωργία αυξήθηκε 6,1% , με «κύρια υπεύθυνη» την πλέον παραγωγική ηλικιακή ομάδα των νέων μεταξύ 14 και 44 χρονών. Παράλληλα, στα νησιά του νοτίου Αιγαίου ο αριθμός των απασχολούμενων αυξήθηκε κατά 55%, στην Κρήτη κατά 31% και στα Ιόνια νησιά κατά 20%. Όλο και περισσότεροι Έλληνες, βλέποντας το εισόδημα τους να μειώνεται δραματικά επιχειρούν την "έξοδο" από το κλεινόν άστυ και αναζητούν λύση στην καλλιέργεια της γης και δευτερευόντως στην κτηνοτροφία και την αλιεία.
Την τάση αυτή ανέλυσε στο "R" ο Δήμαρχος Λοκρών και μέλος του ΔΣ της ΠΑΣΕΓΕΣ Νίκος Λιόλιος: "Το φαινόμενο αυτό μπορεί να αποδοθεί σε μία σειρά από αιτίες, στις οποίες μπορούμε να συμπεριλάβουμε τα οικονομικά προβλήματα που ταλαιπωρούν τους νέους, ενώ συσχετισμός μπορεί να γίνει και με την παγκόσμια τάση για κατανάλωση παραδοσιακών και βιολογικών προϊόντων, αλλά και την αναγνώριση της αξίας της μεσογειακής διατροφής.»
Από την πλευρά του το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων επιχειρεί να απλώσει "ομπρέλα προστασίας" στους αγρότες και το εισόδημα τους , καθώς και να δώσει κίνητρα στους μαστιζόμενους από την ανεργία νέους να "σκαλίσουν" την πατρική γη μέσα από κινήσεις όπως το "καλάθι προϊόντων" της κάθε περιφέρειας και η αναδιάρθρωση των αγροτικών συνεταιρισμών.
Το "αιώνιο πρόβλημα" του ελλειμματικού ισοζυγίου εισαγωγών- εξαγωγών, δείχνει μία τάση εξισορρόπησης. Οι εισαγωγές της χώρας μας μειώθηκαν πέρυσι ως προς τον όγκο κατά 16% ενώ η αξία των εισαγωγών γνώρισε πτώση της τάξεως του 12%. Συνεχίζουμε φυσικά να εισάγουμε πολλά είδη λαχανικών και φρούτων, αλλά η εποχή της αθρόας κατανάλωσης εισαγόμενων προϊόντων και των "ξενόφιλων" καταναλωτικών προτύπων έχει προ πολλού παρέλθει.
Παράλληλα, οι εξαγωγές αυξήθηκαν κατά 22,8% ενώ ως προς την αξία η αύξηση ήταν της τάξεως του 7,2%. Τη μερίδα του λέοντος καταλαμβάνουν στην εξαγωγή φρούτων τα μήλα με περισσότερους από 1,2 εκατ. τόνους, ενώ πλέον εξαγόμενα λαχανικά είναι τα κρεμμύδια που αγγίζουν τους 700.000 τόνους.
Τα μέχρι σήμερα σημάδια της φετινής πορείας των ελληνικών εξαγωγών φρούτων και λαχανικών είναι επίσης ενθαρρυντικά, καθώς ο όγκος των εξαγωγών δείχνει μία τάση σταθεροποίησης ενώ ανοδικές τάσεις εμφανίζει η αξία των εξαγόμενων προϊόντων. Αν μάλιστα ξεπεραστούν και οι χρηματοοικονομικοί «σκόπελοι» (καθυστέρηση επιστροφής ΦΠΑ, μη επαρκής χρηματοδότηση σε κεφάλαια κίνησης) ίσως το 2011 να αποτελέσει χρονιά-ρεκόρ στον τομέα των εξαγωγών για την ελληνική γεωργία.
Όλα αυτά παρά τα προβλήματα με τα οποία μας φέρνει αντιμέτωπους πολλές φορές ο ανταγωνισμός με τη γειτονική Τουρκία, η οποία έχει ρίξει μεγάλο βάρος της πολιτικής της στη γεωργία και τις εξαγωγές. Ερμηνεύοντας μάλιστα πολλές φορές κατά βούληση το καθεστώς της Τελωνειακής Ένωσης με την ΕΕ, η Τουρκία διατηρεί την επιβολή δασμών αλλά και διοικητικών εμποδίων σε μια σειρά από προϊόντα, καθιστώντας δυσχερή την εισαγωγή ελληνικών γεωργικών προϊόντων στο έδαφος της. Ο κος Λιόλιος υπογραμμίζει πάντως πως "η Τουρκία παράγει μεν ομοειδή και ανταγωνιστικά προς τα ελληνικά γεωργικά προϊόντα, αλλά η ποιότητα τους είναι σαφώς υποδεέστερη των αντίστοιχων ελληνικών."
Είναι γνωστό το κλισέ ότι "σε περιόδους κρίσης υπάρχουν ευκαιρίες", αλλά εξίσου σημαντικό είναι ότι κάποιοι Έλληνες παραγωγοί φάνηκαν να τις ανακαλύπτουν εγκαίρως. Πέρα από τις παραδοσιακές δυνάμεις της ελληνικής γεωργίας, το βαμβάκι, τα φασόλια, το ελαιόλαδο, το κρασί και η καπνοπαραγωγή και τα σιτηρά λοιπόν, οι παραγωγοί ανακαλύπτουν μία ευρεία γκάμα ¨ειδικών¨αγροτικών προϊόντων με προοπτικές ανάπτυξης. Σημαντική άνθιση λοιπόν σημειώνουν οι καλλιέργειες σπάνιων προϊόντων που η ιδιαίτερες κλιματολογικές και γεωλογικές συνθήκες της Ελλάδας ευνοούν , όπως η εκτροφή σαλιγκαριών, το "χρυσό" μανιτάρι "τρούφα", ο κρόκος Κοζάνης (σαφράν) και η "τροφή των αστροναυτών" σπιρουλίνα. Όπως τονίζει μάλιστα χαρακτηριστικά ο κος Λιόλιος: "Θα δούμε και άλλα τέτοια εξειδικευμένα προϊόντα όσο διευρύνεται το καταναλωτικό κοινό".
Παράλληλα, το ήπιο ελληνικό κλίμα έχει στρέψει πολλούς στην καλλιέργεια τροπικών φρούτων που συνειρμικά συνδέουμε με τόπους εξωτικούς. Κι αν ήταν γνωστή η καλλιέργεια αβοκάντο στην Κρήτη και γκουάβας (ή γκαγκάφας) στη Λέρο, στο λεξιλόγιο των παραγωγών μπαίνουν σιγά σιγά και το μάνγκο, το λίτσι, η παπάγια, η τσεριμόγια, η πιτάγια και άλλοι τροπικοί και υποτροπικοί καρποί.
Δημήτρης Κώτσος
Source :http://www.macedoniahellenicland.eu/content/view/1778/83/lang,el/
Geopolitical Research Institute(GRI)/Εταιρεία Γεωπολιτικών Ερευνών(ΕΓΕ)
Πέμπτη 26 Μαΐου 2011
Τετάρτη 25 Μαΐου 2011
Ενασχόληση με τα κοινά : Διαχρονικά παρεξηγημένη έννοια
Του Άγη Βερούτη
Ο ευγενής σκοπός της ενασχόλησης με τα κοινά είναι η προσφορά. Είναι η προσφορά της ικανότητας, του μόχθου, και των ηθικών αρχών του Πολιτικού, όχι για την ατομική του εξέλιξη αλλά για τη βελτίωση της κοινωνίας και του τόπου του.
Εξ ορισμού ένας καλός Πολιτικός αμείβεται ψίχουλα συγκριτικά με το όφελος που απολαμβάνει ο τόπος του από την ενασχόλησή του με τα κοινά. Ένας κακός πολιτικός όμως, με τις κακές του πολιτικές αποφάσεις, βλάπτει τον τόπο πολύ περισσότερο από το κόστος των μισθών του και όσα τυχόν έκλεψε για να φουσκώσει τις τσέπες του στο χρόνο που πέρασε από τους διαδρόμους της εξουσίας.
Δυστυχώς στην Ελλάδα ο σκοπός της ενασχόλησης με τα κοινά δεν αφορά την προσφορά του πολιτικού στον τόπο, αλλά την κοινωνική του ανάδειξη, την εξασφάλιση παχυλών μισθών που παραμένουν σήμερα στα προ κρίσεως επίπεδα, παρά την οριζόντια και κάθετη μείωση των εισοδημάτων παντού αλλού στη χώρα, την είσπραξη μεγάλης συντάξεως με λίγο πάνω από 4 χρόνια υπηρεσίας στη βουλή, όπως απέδειξε η άκαιρη και ανάλγητη αγωγή των συνταξιούχων βουλευτών εναντίον του Ελληνικού Δημοσίου (δηλαδή εναντίον όλων εμάς των φορολογούμενων), και την πρόσβαση στην “κουτάλα”, ό,τι μπορεί να συνεπάγεται αυτό. Στη χώρα μας, δυστυχώς, όσοι ασχολούνται με τα κοινά έχουν αποδείξει τα τελευταία 36 χρόνια πέραν αμφιβολίας ότι λειτουργούν ιδιοτελώς και όχι με γνώμονα το κοινό καλό.
Κοιτώντας απλά το έργο των κυβερνήσεων της Ελλάδος από το ‘74 και μετά, οι πολιτικές αποφάσεις που έχουν ληφθεί σε αυτό το διάστημα, μια-μια ξεχωριστά και όλες μαζί, μας έχουν φέρει πιο κοντά στη χρεοκοπία που βιώνει σήμερα η οικονομία, η κοινωνία, και η χώρα. Αντίθετα είναι ίσως ελάχιστες εκείνες οι πολιτικές αποφάσεις που μας έχουν αναβαθμίσει στις τρεις αυτές διαστάσεις και αυτή τη στιγμή η οργή με εμποδίζει να τις θυμηθώ.
Πάλι γκρινιάζω; Για να δούμε τι είδους αποφάσεις μας έφεραν στη σημερινή πρωτόγνωρη στενωπό:
* κάθε πολιτική απόφαση που μεγάλωσε το Κράτος στο σημερινό Γαργαντούα του 1.200.000 δημοσίων υπαλλήλων και 1.000.000 μεγαλοσυνταξιούχων (που ανάθεμα αν έχουν βάλει ένα πραγματικό ευρώ στα ταμεία που τους πληρώνουν σήμερα τεράστιες συντάξεις από τους φόρους μας) που στραγγαλίζει αλύπητα την οικονομία του ιδιωτικού τομέα (βλ. Λεηλασία των αδαών).
* κάθε πολιτική απόφαση που λεηλάτησε χρήματα των φορολογούμενων πετώντας τα σε υπερτιμολογημένες και άχρηστες κρατικές προμήθειες.
* κάθε πολιτική απόφαση που στήριξε τη διόγκωση της πολυνομίας και της γραφειοκρατίας, δίνοντας τροφή στη διαφθορά και την εκβίαση του Έλληνα από τους υποτιθέμενους “κρατικούς λειτουργούς”, πέραν των συνταγματικών και νομοθετικών ρυθμίσεων της ασυδοσίας, ακόμα και οι ρήσεις του ΑΓΠ τύπου “είπαμε να πάρει ένα δωράκι, αλλά όχι και 500 εκατομμύρια βρε παιδί μου!” (βλ.Το μυστικό της αποτυχίας).
* κάθε πολιτική απόφαση που διασφαλίζει την ατιμωρησία όσων λεηλάτησαν και λεηλατούν ακόμη την Ελλάδα, δημιουργώντας την ανισονομία από την οποία υποφέρει σήμερα η Δημοκρατία μας, αντιμετωπίζοντας προνομιακά τους διεφθαρμένους πολιτικούς και τους επίορκους δημοσίους υπαλλήλους, σε κόστος της καταβαράθρωσης της μεσαίας τάξης (βλ. Για ποιόν θυσιάζουν τη μεσαία τάξη;).
* κάθε πολιτική απόφαση που επέτρεπε στα παντός είδους λαμόγια να εισπράξουν το μόχθο του Έλληνα με ψέματα και φούσκες όπως αυτή που έσκασε στο Χρηματιστήριο, και αυτή που θα σκάσει στα ακίνητα αργά ή γρήγορα, και μάλλον γρήγορα ενόψει νέων φόρων ακίνητης ιδιοκτησίας (βλ. Ετοιμαστείτε να σας πάρουνε το σπίτι!).
* κάθε πολιτική απόφαση που κατέστρεψε την βιομηχανία ήδη από την δεκαετία του ‘80, και τώρα συντείνει στην αποβιοτεχνοποίηση της χώρας (βλ. Στραγγαλίζοντας τον μικρομεσαίο).
* κάθε πολιτική απόφαση που καταδίκασε την αγροτική παραγωγή του 90% των αναγκών μας τη δεκαετία του ‘70, να γίνει εισαγωγή του 90% των τροφικών αναγκών μας ως χώρα το 2011.
* κάθε πολιτική απόφαση που γνώμονα είχε την απόδοση προνομίων στους λίγους, τους ημέτερους, τους ανάξιους, εις βάρος του Ελληνικού Λαού.
Την περασμένη βδομάδα, με αφορμή ένα προηγούμενο κείμενό μου (Δεν είναι η οικονομία, βλάκα) παραβρέθηκα σε μια ημερίδα στην Παλιά Βουλή για την ανάγκη μεταβολής του αρρωστημένου πολιτικού μοντέλου διακυβέρνησης της Δημοκρατίας μας, όπου οι τρεις εξουσίες η Νομοθετική, η Εκτελεστική, και σε κάποιο βαθμό η Δικαστική, όλες βρίσκονται στον απόλυτο έλεγχο του εκάστοτε Πρωθυπουργού. Η πρόταση από τον καθ. Διαμαντόπουλο για τη δόμηση ενός Προεδρικού μοντέλου διακυβέρνησης που διασφαλίζει τον διαχωρισμό των τριών εξουσιών αντιμετωπίστηκε από τους πολιτικούς που ομίλησαν με εχθρικότητα, απαξία, και λόγια του αέρα. Αυτή η εναντίωση από τους πολιτικούς, φοβούμενους να μη χάσουν την “κουτάλα” με έπεισε για την ουσιαστικότητα της προτάσεως.
Μεταξύ άλλων ένας πρώην πρωθυπουργός ανακοίνωσε ότι το πολιτικό μας σύστημα “πνέει τα λοίσθια” αλλά αφού αιτιολόγησε την απαξίωση του συστήματος διακυβέρνησης όπως έχει παραμορφωθεί στην περίοδο των τελευταίων 30 ετών, φρόντισε να το υπερασπιστεί διότι το προεδρικό σύστημα “δεν έχει δοκιμαστεί”, αλλά “ίσως να ήταν χρήσιμο να εκλέγεται και Πρόεδρος της Δημοκρατίας από το Λαό, χωρίς όμως αρμοδιότητες”. Άλλος ομιλητής, εν ενεργεία υπουργός, είπε ότι δεν χρειαζόμαστε αλλαγή “πολιτεύματος” λες και απευθύνετο σε πολιτικά αναλφάβητους, και βαφτίζοντας την μεταβολή συστήματος διακυβέρνησης σε “αλλαγή πολιτεύματος”, όπως λέμε μοναρχία σε δικτατορία σε σοβιέτ, θα απέτρεπε περαιτέρω συζήτηση (Γκέμπελς). Αυτός υποστήριξε μάλιστα και την διατήρηση της εξαίρεσης των πολιτικών από τους Ελληνικούς Νόμους γιατί λέει λαμβάνουν πολλά εξώδικα στο υπουργείο. Ίσως βέβαια ως πρώην νομικός - πολιτικός, να έχει ξεχάσει πως τα εξώδικα δεν είναι αγωγές ούτε μηνύσεις. Ο τραγέλαφος συνεχίστηκε με πολιτικούς κάθε απόχρωσης να προσπαθούν να πείσουν το ακροατήριο ότι το πρόβλημα του ελέγχου της Εκτελεστικής εξουσίας (κυβέρνησης) και της Δικαστικής από το ίδιο πολιτικό πρόσωπο δεν είναι και τόσο σοβαρό.
Το πρόβλημα δεν είναι (τόσο πολύ) η ανεξαρτητοποίηση των Δικαστών. Το πρόβλημα είναι ότι ο Κυβερνήτης και ο Νομοθέτης ταυτίζονται! Ανεξέλεγκτα! Κουβέντα για αυτό από κανένα πολιτικό φυσικά! Τελικά ο μόνος που είχε κάτι ουσίας να πει ήταν ο Πρόεδρος του Ελληνοβρεττανικού Επιμελητηρίου, ο κ. Οικονομόπουλος, που ουσιαστικά μίλησε ως Πολίτης και σήκωσε κυριολεκτικά την αίθουσα στο πόδι με το αληθές κατηγορητήριο προς το φαύλο πολιτικό σύστημα (ενδιαφέρουσα και τεκμηριωμένη θέση).
Πως είναι δυνατόν να περιμένεις να οδηγήσει ένα λεωφορείο, χωρίς να το διαλύσει και να σκοτώσει τους επιβάτες, ένας οδηγός που είναι μεθυσμένος; Μεθυσμένος από την ανεξέλεγκτη, αμνηστευμένη από τους Νόμους μας απόλυτη εξουσία που απολαμβάνουν οι πολιτικοί της μεταπολίτευσης; Μα οι πολιτικοί μας έχουν διπλωματική ασυλία στην ίδια τους τη χώρα. Μήπως γι΄ αυτό μας χρεοκόπησαν, αφού πρώτα έκαναν την Πολιτική από λειτούργημα επάγγελμα;
Ελπίζω για το καλό των παιδιών όλης της Ελλάδας να κάνω λάθος, αλλά όποτε έχει ξαναφτάσει η Ελλάδα σε τέτοια απαξία των πολιτικών, την λύση έδωσε ο Λαός της, όχι όμως χωρίς να συνοδεύεται και από μια Εθνική Τραγωδία.
Ένα πολιτικό κατεστημένο (κάθε χρώματος) που εξωθεί το Λαό σε εξαθλίωση για τη διατήρηση των εξοργιστικών προνομίων του, εκείνου και των πολιτικών πελατών του, πιθανόν δεν είναι σε θέση να αποφύγει μια Εθνική Τραγωδία, ειδικά δε μάλιστα αν το χρεοκοπημένο σύστημα διακυβέρνησης μας δεν διαθέτει καν ελεγκτή της απόλυτης εξουσίας του.
* Ο Άγης Βερούτης είναι επιχειρηματίας, Σπούδασε Μηχανολόγος Μηχανικός στις ΗΠΑ όπου και εργάστηκε σχεδόν είκοσι χρόνια
agissilaos@gmail.com
Πηγή:www.capital.gr
Ο ευγενής σκοπός της ενασχόλησης με τα κοινά είναι η προσφορά. Είναι η προσφορά της ικανότητας, του μόχθου, και των ηθικών αρχών του Πολιτικού, όχι για την ατομική του εξέλιξη αλλά για τη βελτίωση της κοινωνίας και του τόπου του.
Εξ ορισμού ένας καλός Πολιτικός αμείβεται ψίχουλα συγκριτικά με το όφελος που απολαμβάνει ο τόπος του από την ενασχόλησή του με τα κοινά. Ένας κακός πολιτικός όμως, με τις κακές του πολιτικές αποφάσεις, βλάπτει τον τόπο πολύ περισσότερο από το κόστος των μισθών του και όσα τυχόν έκλεψε για να φουσκώσει τις τσέπες του στο χρόνο που πέρασε από τους διαδρόμους της εξουσίας.
Δυστυχώς στην Ελλάδα ο σκοπός της ενασχόλησης με τα κοινά δεν αφορά την προσφορά του πολιτικού στον τόπο, αλλά την κοινωνική του ανάδειξη, την εξασφάλιση παχυλών μισθών που παραμένουν σήμερα στα προ κρίσεως επίπεδα, παρά την οριζόντια και κάθετη μείωση των εισοδημάτων παντού αλλού στη χώρα, την είσπραξη μεγάλης συντάξεως με λίγο πάνω από 4 χρόνια υπηρεσίας στη βουλή, όπως απέδειξε η άκαιρη και ανάλγητη αγωγή των συνταξιούχων βουλευτών εναντίον του Ελληνικού Δημοσίου (δηλαδή εναντίον όλων εμάς των φορολογούμενων), και την πρόσβαση στην “κουτάλα”, ό,τι μπορεί να συνεπάγεται αυτό. Στη χώρα μας, δυστυχώς, όσοι ασχολούνται με τα κοινά έχουν αποδείξει τα τελευταία 36 χρόνια πέραν αμφιβολίας ότι λειτουργούν ιδιοτελώς και όχι με γνώμονα το κοινό καλό.
Κοιτώντας απλά το έργο των κυβερνήσεων της Ελλάδος από το ‘74 και μετά, οι πολιτικές αποφάσεις που έχουν ληφθεί σε αυτό το διάστημα, μια-μια ξεχωριστά και όλες μαζί, μας έχουν φέρει πιο κοντά στη χρεοκοπία που βιώνει σήμερα η οικονομία, η κοινωνία, και η χώρα. Αντίθετα είναι ίσως ελάχιστες εκείνες οι πολιτικές αποφάσεις που μας έχουν αναβαθμίσει στις τρεις αυτές διαστάσεις και αυτή τη στιγμή η οργή με εμποδίζει να τις θυμηθώ.
Πάλι γκρινιάζω; Για να δούμε τι είδους αποφάσεις μας έφεραν στη σημερινή πρωτόγνωρη στενωπό:
* κάθε πολιτική απόφαση που μεγάλωσε το Κράτος στο σημερινό Γαργαντούα του 1.200.000 δημοσίων υπαλλήλων και 1.000.000 μεγαλοσυνταξιούχων (που ανάθεμα αν έχουν βάλει ένα πραγματικό ευρώ στα ταμεία που τους πληρώνουν σήμερα τεράστιες συντάξεις από τους φόρους μας) που στραγγαλίζει αλύπητα την οικονομία του ιδιωτικού τομέα (βλ. Λεηλασία των αδαών).
* κάθε πολιτική απόφαση που λεηλάτησε χρήματα των φορολογούμενων πετώντας τα σε υπερτιμολογημένες και άχρηστες κρατικές προμήθειες.
* κάθε πολιτική απόφαση που στήριξε τη διόγκωση της πολυνομίας και της γραφειοκρατίας, δίνοντας τροφή στη διαφθορά και την εκβίαση του Έλληνα από τους υποτιθέμενους “κρατικούς λειτουργούς”, πέραν των συνταγματικών και νομοθετικών ρυθμίσεων της ασυδοσίας, ακόμα και οι ρήσεις του ΑΓΠ τύπου “είπαμε να πάρει ένα δωράκι, αλλά όχι και 500 εκατομμύρια βρε παιδί μου!” (βλ.Το μυστικό της αποτυχίας).
* κάθε πολιτική απόφαση που διασφαλίζει την ατιμωρησία όσων λεηλάτησαν και λεηλατούν ακόμη την Ελλάδα, δημιουργώντας την ανισονομία από την οποία υποφέρει σήμερα η Δημοκρατία μας, αντιμετωπίζοντας προνομιακά τους διεφθαρμένους πολιτικούς και τους επίορκους δημοσίους υπαλλήλους, σε κόστος της καταβαράθρωσης της μεσαίας τάξης (βλ. Για ποιόν θυσιάζουν τη μεσαία τάξη;).
* κάθε πολιτική απόφαση που επέτρεπε στα παντός είδους λαμόγια να εισπράξουν το μόχθο του Έλληνα με ψέματα και φούσκες όπως αυτή που έσκασε στο Χρηματιστήριο, και αυτή που θα σκάσει στα ακίνητα αργά ή γρήγορα, και μάλλον γρήγορα ενόψει νέων φόρων ακίνητης ιδιοκτησίας (βλ. Ετοιμαστείτε να σας πάρουνε το σπίτι!).
* κάθε πολιτική απόφαση που κατέστρεψε την βιομηχανία ήδη από την δεκαετία του ‘80, και τώρα συντείνει στην αποβιοτεχνοποίηση της χώρας (βλ. Στραγγαλίζοντας τον μικρομεσαίο).
* κάθε πολιτική απόφαση που καταδίκασε την αγροτική παραγωγή του 90% των αναγκών μας τη δεκαετία του ‘70, να γίνει εισαγωγή του 90% των τροφικών αναγκών μας ως χώρα το 2011.
* κάθε πολιτική απόφαση που γνώμονα είχε την απόδοση προνομίων στους λίγους, τους ημέτερους, τους ανάξιους, εις βάρος του Ελληνικού Λαού.
Την περασμένη βδομάδα, με αφορμή ένα προηγούμενο κείμενό μου (Δεν είναι η οικονομία, βλάκα) παραβρέθηκα σε μια ημερίδα στην Παλιά Βουλή για την ανάγκη μεταβολής του αρρωστημένου πολιτικού μοντέλου διακυβέρνησης της Δημοκρατίας μας, όπου οι τρεις εξουσίες η Νομοθετική, η Εκτελεστική, και σε κάποιο βαθμό η Δικαστική, όλες βρίσκονται στον απόλυτο έλεγχο του εκάστοτε Πρωθυπουργού. Η πρόταση από τον καθ. Διαμαντόπουλο για τη δόμηση ενός Προεδρικού μοντέλου διακυβέρνησης που διασφαλίζει τον διαχωρισμό των τριών εξουσιών αντιμετωπίστηκε από τους πολιτικούς που ομίλησαν με εχθρικότητα, απαξία, και λόγια του αέρα. Αυτή η εναντίωση από τους πολιτικούς, φοβούμενους να μη χάσουν την “κουτάλα” με έπεισε για την ουσιαστικότητα της προτάσεως.
Μεταξύ άλλων ένας πρώην πρωθυπουργός ανακοίνωσε ότι το πολιτικό μας σύστημα “πνέει τα λοίσθια” αλλά αφού αιτιολόγησε την απαξίωση του συστήματος διακυβέρνησης όπως έχει παραμορφωθεί στην περίοδο των τελευταίων 30 ετών, φρόντισε να το υπερασπιστεί διότι το προεδρικό σύστημα “δεν έχει δοκιμαστεί”, αλλά “ίσως να ήταν χρήσιμο να εκλέγεται και Πρόεδρος της Δημοκρατίας από το Λαό, χωρίς όμως αρμοδιότητες”. Άλλος ομιλητής, εν ενεργεία υπουργός, είπε ότι δεν χρειαζόμαστε αλλαγή “πολιτεύματος” λες και απευθύνετο σε πολιτικά αναλφάβητους, και βαφτίζοντας την μεταβολή συστήματος διακυβέρνησης σε “αλλαγή πολιτεύματος”, όπως λέμε μοναρχία σε δικτατορία σε σοβιέτ, θα απέτρεπε περαιτέρω συζήτηση (Γκέμπελς). Αυτός υποστήριξε μάλιστα και την διατήρηση της εξαίρεσης των πολιτικών από τους Ελληνικούς Νόμους γιατί λέει λαμβάνουν πολλά εξώδικα στο υπουργείο. Ίσως βέβαια ως πρώην νομικός - πολιτικός, να έχει ξεχάσει πως τα εξώδικα δεν είναι αγωγές ούτε μηνύσεις. Ο τραγέλαφος συνεχίστηκε με πολιτικούς κάθε απόχρωσης να προσπαθούν να πείσουν το ακροατήριο ότι το πρόβλημα του ελέγχου της Εκτελεστικής εξουσίας (κυβέρνησης) και της Δικαστικής από το ίδιο πολιτικό πρόσωπο δεν είναι και τόσο σοβαρό.
Το πρόβλημα δεν είναι (τόσο πολύ) η ανεξαρτητοποίηση των Δικαστών. Το πρόβλημα είναι ότι ο Κυβερνήτης και ο Νομοθέτης ταυτίζονται! Ανεξέλεγκτα! Κουβέντα για αυτό από κανένα πολιτικό φυσικά! Τελικά ο μόνος που είχε κάτι ουσίας να πει ήταν ο Πρόεδρος του Ελληνοβρεττανικού Επιμελητηρίου, ο κ. Οικονομόπουλος, που ουσιαστικά μίλησε ως Πολίτης και σήκωσε κυριολεκτικά την αίθουσα στο πόδι με το αληθές κατηγορητήριο προς το φαύλο πολιτικό σύστημα (ενδιαφέρουσα και τεκμηριωμένη θέση).
Πως είναι δυνατόν να περιμένεις να οδηγήσει ένα λεωφορείο, χωρίς να το διαλύσει και να σκοτώσει τους επιβάτες, ένας οδηγός που είναι μεθυσμένος; Μεθυσμένος από την ανεξέλεγκτη, αμνηστευμένη από τους Νόμους μας απόλυτη εξουσία που απολαμβάνουν οι πολιτικοί της μεταπολίτευσης; Μα οι πολιτικοί μας έχουν διπλωματική ασυλία στην ίδια τους τη χώρα. Μήπως γι΄ αυτό μας χρεοκόπησαν, αφού πρώτα έκαναν την Πολιτική από λειτούργημα επάγγελμα;
Ελπίζω για το καλό των παιδιών όλης της Ελλάδας να κάνω λάθος, αλλά όποτε έχει ξαναφτάσει η Ελλάδα σε τέτοια απαξία των πολιτικών, την λύση έδωσε ο Λαός της, όχι όμως χωρίς να συνοδεύεται και από μια Εθνική Τραγωδία.
Ένα πολιτικό κατεστημένο (κάθε χρώματος) που εξωθεί το Λαό σε εξαθλίωση για τη διατήρηση των εξοργιστικών προνομίων του, εκείνου και των πολιτικών πελατών του, πιθανόν δεν είναι σε θέση να αποφύγει μια Εθνική Τραγωδία, ειδικά δε μάλιστα αν το χρεοκοπημένο σύστημα διακυβέρνησης μας δεν διαθέτει καν ελεγκτή της απόλυτης εξουσίας του.
* Ο Άγης Βερούτης είναι επιχειρηματίας, Σπούδασε Μηχανολόγος Μηχανικός στις ΗΠΑ όπου και εργάστηκε σχεδόν είκοσι χρόνια
agissilaos@gmail.com
Πηγή:www.capital.gr
Τρίτη 24 Μαΐου 2011
Για τις παληές αγάπες ...
του Κ. Στούπα
Υπάρχει ένα πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό σύστημα που επιθυμεί την επιστροφή στη δραχμή γιατί ήδη νιώθει το έδαφος να φεύγει κάτω από τα πόδια του και έτσι θεωρεί ότι θα διατηρήσει τα κεκτημένα του...
Πάντα οι μεγάλες αλλαγές είχαν σαν υπόβαθρο την οικονομική δραστηριότητα, καθώς είναι το νήμα που εξουσιάζει πολλές από τις προθέσεις και νομές της καθημερινής ζωής...
Ο Φρειδερίκος Ένγκελς στο έργο Αντι-Ντυρινγκ υποστηρίζει «Σε κάθε κοινωνία που έχει εμφανιστεί στην ιστορία η διανομή των προϊόντων, και μαζί μ’ αυτή η διαίρεση της κοινωνίας σε τάξεις και εξουσίες, καθορίζεται από το τι παράγεται, το πώς παράγεται, και το πώς το προϊόν ανταλλάσσεται.
Σύμφωνα με αυτή την αντίληψη, τα τελικά αίτια κάθε κοινωνικής αλλαγής και πολιτικής επανάστασης πρέπει να αναζητηθούν, όχι στα μυαλά των ανθρώπων, στην αυξανόμενη κατανόηση της αιώνιας αλήθειας και της δικαιοσύνης αλλά, στις αλλαγές στον τρόπο παραγωγής και ανταλλαγής...».
Κατά λογική συνέπεια σε μια χώρα που ζει με δανεικά, που δεν παράγει τίποτα εισάγει τα πάντα και το χρήμα ανακυκλώνεται με θέσεις εργασίας που προσφέρει απευθείας το δημόσιο ή κυρίως επιχειρήσεις που πληρώνονται από το δημόσιο, είναι φυσικό η δομή της εξουσίας να περιστρέφεται γύρω από αυτό το παρασιτικό σχήμα...
Κάποιοι «πονηροί» «ανησυχούν» πως όσοι υποστηρίζουν τις μεταρρυθμίσεις και την παραμονή στο Ευρώ, είναι «τσιράκια» του κεφαλαίου και της αστικής τάξης, η οποία έχει σχέδιο να αλώσει το κρατικοδίαιτο μοντέλο.
Δυστυχώς αστική τάξη που ελέγχει κρίσιμη μάζα μέσων παραγωγής στην Ελλάδα δεν υπάρχει και αυτός είναι και ένας λόγος της οικονομικής και πολιτικής ένδειας της κοινωνίας μας. Ο καθηγητής Παναγιώτης Κονδύλης είχε αναλύσει την καχεξία του αστικού στοιχείου στη νεοελληνική κοινωνία και ιδεολογία, στην πόνημα του «Οι αιτίες της παρακμής της σύγχρονης Ελλάδας». Βλέπε: Οι αιτίες παρακμής της σύγχρονης Ελλάδας.
Αυτό για το οποίο ανησυχεί το σύστημα του πελατοκρατικού κομματισμού είναι η απώλεια ελέγχου των δομών αναπαραγωγής της εξουσίας του παρασιτικού μοντέλου που ελέγχουν μέχρι σήμερα.
Δεν έχουν άδικο, αυτό είναι βέβαιο καθώς έφτασε στα όριά του και κανείς δεν είναι διατεθειμένος πλέον να δανείζει για να συνεχίσει να στέκεται όρθιο. Είτε με την δραχμή, είτε με το Ευρώ η χώρα θα αναγκαστεί να υιοθετήσει ένα περισσότερο παραγωγικό μοντέλο για να εξασφαλίζει τα προς το ζειν, είτε μέσα στην ευρωζώνη συμβεί αυτό, είτε στο οικονομικό στίγμα μεταξύ Αλβανίας και Βορείου Αφρικής...
Εξάλλου μετά το τέλος της κομμουνιστικής περιπέτειας των βορείων γειτόνων που ξεκίνησε μετά το δεύτερο μεγάλο πόλεμο, οι προπολεμικές συνθήκες όπου οι βόρειες γειτονικές χώρες είχαν μεγαλύτερη κατά κεφαλή κατανάλωση κρέατος και γάλακτος δεν μπορούν να αποκλειστούν de facto.
H μεταβολή του παραγωγικού μοντέλου της χώρας θα έχει σαν συνέπεια την μεταβολή των πόλων εξουσίας. Αυτοί που δεν καταλαβαίνουν πως είναι η γενικότερη εξέλιξη που τους τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια, πιστεύουν πως η πιθανότητα να τα κάνουμε όλα θάλασσα και να αποδράσουμε στη δραχμή, είναι ικανή να διατηρήσει τους όρους εξουσίας που κατέχουν και εκμεταλλεύονται.
Κάνουν λάθος... Είναι σαν να πιστεύουν πως η δολοφονία του Καποδίστρια θα ήταν ικανή να επαναφέρει τις χαλαρές δομές της οθωμανικής αυτοκρατορίας που επέτρεπε στους Κοτζαμπάσηδες να εξουσιάζουν τους τοπικούς πληθυσμούς.
Ποιοι είναι..
Το σύμπλεγμα οικονομικής και πολιτικής εξουσίας που κυριαρχεί και νιώθει απειλούμενο τις τελευταίες δεκαετίες κυρίως συνίσταται από τις παρακάτω παραμέτρους.
α) Οι πολιτικοί...
Κόμματα, πολιτευτές, συνδικαλιστές καθώς το συμφέρον τους διασφαλίζεται από την νομή των δημοσίων εσόδων που λογίζουν πως πάντα θα υπάρχουν έστω και αν μειωθούν δραστικά.
Αν αλλάξει η χώρα και το πελατειακό παρασιτικό σύστημα εξελιχθεί σε μια παραγωγική οικονομία με περιορισμό της συμμετοχής του κράτους, όλοι αυτοί δεν θα έχουν λόγo ύπαρξης με τον τρόπο που υπάρχουν σήμερα.
Μια παραγωγική οικονομία που δημιουργεί θέσεις εργασίας και δεν εξαρτάται από το κράτος μειώνει το διαμεσολαβητικό ρόλο των παραπάνω στις πελατειακές σχέσεις και τους αποβάλει σαν άχρηστους...
β) Διαφθορά και παρασιτισμός...
Τα κυκλώματα διαφθοράς σε κρατικές υπηρεσίες, γιατροί φακελάκηδες, δια βίου μισθοδοτούμενοι άεργοι του δημοσίου και καταχρηστικά συνταξιοδοτημένοι κάτω του ορίου ηλικίας.
Σε ένα κράτος που θα αξιολογεί του εργαζόμενους, θα ελέγχει την διαφορά και θα προσφέρει δωρεάν υπηρεσίες στους πολίτες, όχι με πρόφαση τις δωρεάν υπηρεσίες θα μοιράζει μισθούς δεξιά και αριστερά οι παραπάνω κατηγορίες θα αντιμετωπίσουν πρόβλημα...
Μας «πουλάνε» δωρεάν υγεία και παιδεία και το κάθε νοικοκυριό στενάζει από τα οικονομικά βάρη για την παραπαιδεία τα φακελάκια, ή υποχρεώνεται να καταφύγει στον ιδιωτικό τομέα χωρίς να απαλλάσσεται των υποχρεωτικών εισφορών στα κρατικά ταμεία...
γ) Οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες
Οι κρατικοδίαιτοι οι επιχειρηματίες που δεν είναι σε θέση να αντεπεξέλθουν του ανταγωνισμού και ζητούν κρατική προστασία, ή οι επιχειρηματίες που κερδίζουν μόνο από τις επιδοτήσεις από τα λεφτά των φορολογουμένων.
Όλοι αυτοί σε ένα περιβάλλον ανοιχτής και ανταγωνιστικής οικονομίας φοβούνται πως θα αποδυναμωθούν και θα χάσουν μέρος της οικονομικής και πολιτικής ισχύος που τους προσφέρει το πελατοκρατικό πολιτικό σύστημα...
Η ομάδα αυτή φοβάται την έλευση πολυεθνικών που θα τους θέσει εκτός ανταγωνισμού και δεν έχει άδικο, αλλά αυτό δεν αφορά την υπόλοιπή κοινωνία που το συμφέρον της είναι να έχει πρόσβαση στην καλύτερη ποιότητα με την καλύτερη δυνατή τιμή...
Μια ορθολογική ανάδειξη των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας σε διάφορους τομείς μπορεί να αποκαταστήσει το φαινόμενο το άνοιγμα στις ξένες πολυεθνικές να συνδυάζεται και με απώλεια εγχώριων θέσεων εργασίας.
Π.χ. δυο εβδομάδες διακοπών μιας οικογένειας του βορρά στοιχίζει όσο ένα αυτοκίνητο, άρα δεν έχει νόημα να επιδοτείς κάποιον να φτιάχνει αυτοκίνητα στην Ελλάδα όσο και αν αυτό θα εμφανιστεί σαν επωφελής και πατριωτική πράξη από κάποιους...
δ) Οι κοσμοφοβικοί...
Οι ευρωφοβικοί και γενικότερα κοσμοφοβικοί που νιώθουν ανασφαλείς για αυτά στα οποία πιστεύουν και για τον εαυτό τους. Στην ομάδα αυτή συμπεριλαμβάνεται μερίδα της εκκλησίας, διάφοροι ξενοφοβικοί εθνικιστικοί κύκλοι και μερίδα της παραδοσιακής αριστεράς.
Όλοι αυτοί πιστεύουν πως το ιδιαίτερο στίγμα τους κινδυνεύει να χαθεί με την παγκοσμιοποίηση της οποίας την επέλαση βλέπουν μέσω της αιχμής του Ευρώ. Καλλιεργούν την ψευδαίσθηση πως η επιστροφή της δραχμής θα επαναφέρει τη χώρα σε ισορροπία και ασφάλεια, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη πως όλος ο κόσμος αλλάζει με αιχμή την τεχνολογία. Το ίδιο συνέβη και παλιότερα με τους δουλοπάροικους της φεουδαρχίας που ένιωθαν να απειλούνται από τις συνθήκες εθνικού κράτους και μισθωτής εργασίας που δημιουργούσε ο διαφωτισμός και η βιομηχανική επανάσταση.
Αν γυρίσουμε πίσω, ανάλογες αντιθέσεις θα συναντήσουμε σε όλες τις κρίσιμες καμπές της παγκόσμιας και της ελληνικής ιστορίας. Ο καθείς ανάλογα με τις φοβίες και την θέση που έχει φροντίσει να κατέχει στο οικονομικό γίγνεσθαι βρίσκεται και στην θέση που επιθυμεί με αποτέλεσμα να μην αντιφάσκουν οι πεποιθήσεις με τα συγκυριακά υλικά του συμφέροντα.
Αυτές είναι λίγο πολύ οι συνιστώσες που αρμολογούν το μέτωπο που προσπαθεί να προβάλει την επιστροφή στην δραχμή σαν μοναδική λύση. Λόγω της δομής του ελληνικού πολιτικού συστήματος εμφανίζονται πιο συχνά και με ισχύ μεγαλύτερη από αυτή που πραγματικά διαθέτουν...
Από την άλλη πλευρά οι δυνάμεις της προόδου και της αλλαγής λόγω απουσίας πολιτικού σχήματος και λόγου που να τις εκφράζει σε αυτή τη φάση μοιάζουν αποσυντονισμένες και σκόρπιες. Πεποίθησή μου είναι πως είναι πλειοψηφικές στο κοινωνικό σώμα και είναι αυτές που θα καθορίσουν στο τέλος της εξελίξεις...
Στη δημοσκόπηση που δημοσίευσε η Καθημερινή της Public Issue μόνο το 16% της κοινής γνώμης θεωρεί η επιστροφή στη δραχμή θα βοηθούσε να γίνουν τα πράγματα καλύτερα. Βλέπε: Μόνο το 16% πιστεύει πως η επιστροφή στη δραχμή είναι λύση...
2) Το παρασιτικό ελληνικό μοντέλο...
Για να αντιληφθεί κάποιος πόσο παρασιτικό έχει καταλήξει το ελληνικό οικονομικό μοντέλο αρκεί να ρίξει μια ματιά στα στοιχεία που δείχνουν την μεγάλη απόσταση που έχουν οι εξαγωγές ανά εργαζόμενο της Ελλάδας με οποιαδήποτε άλλη χώρα του νότου ή του βορρά της Ευρώπης.
Η αναλογία είναι διπλάσια σε βάρος μας από τον τελευταίο της Ευρωζώνης. Αυτό σημαίνει πως το ευρώ λόγω ελλιπούς ή ελαττωματικής αρχιτεκτονικής αύξησε αυτή την ανισορροπία, αλλά ο πυρήνας του προβλήματος είναι η παρασιτική δομή που έχει κυριαρχήσει στην ελληνική οικονομία τις τελευταίες δεκαετίες...
Πηγή:www.capital.gr
Υπάρχει ένα πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό σύστημα που επιθυμεί την επιστροφή στη δραχμή γιατί ήδη νιώθει το έδαφος να φεύγει κάτω από τα πόδια του και έτσι θεωρεί ότι θα διατηρήσει τα κεκτημένα του...
Πάντα οι μεγάλες αλλαγές είχαν σαν υπόβαθρο την οικονομική δραστηριότητα, καθώς είναι το νήμα που εξουσιάζει πολλές από τις προθέσεις και νομές της καθημερινής ζωής...
Ο Φρειδερίκος Ένγκελς στο έργο Αντι-Ντυρινγκ υποστηρίζει «Σε κάθε κοινωνία που έχει εμφανιστεί στην ιστορία η διανομή των προϊόντων, και μαζί μ’ αυτή η διαίρεση της κοινωνίας σε τάξεις και εξουσίες, καθορίζεται από το τι παράγεται, το πώς παράγεται, και το πώς το προϊόν ανταλλάσσεται.
Σύμφωνα με αυτή την αντίληψη, τα τελικά αίτια κάθε κοινωνικής αλλαγής και πολιτικής επανάστασης πρέπει να αναζητηθούν, όχι στα μυαλά των ανθρώπων, στην αυξανόμενη κατανόηση της αιώνιας αλήθειας και της δικαιοσύνης αλλά, στις αλλαγές στον τρόπο παραγωγής και ανταλλαγής...».
Κατά λογική συνέπεια σε μια χώρα που ζει με δανεικά, που δεν παράγει τίποτα εισάγει τα πάντα και το χρήμα ανακυκλώνεται με θέσεις εργασίας που προσφέρει απευθείας το δημόσιο ή κυρίως επιχειρήσεις που πληρώνονται από το δημόσιο, είναι φυσικό η δομή της εξουσίας να περιστρέφεται γύρω από αυτό το παρασιτικό σχήμα...
Κάποιοι «πονηροί» «ανησυχούν» πως όσοι υποστηρίζουν τις μεταρρυθμίσεις και την παραμονή στο Ευρώ, είναι «τσιράκια» του κεφαλαίου και της αστικής τάξης, η οποία έχει σχέδιο να αλώσει το κρατικοδίαιτο μοντέλο.
Δυστυχώς αστική τάξη που ελέγχει κρίσιμη μάζα μέσων παραγωγής στην Ελλάδα δεν υπάρχει και αυτός είναι και ένας λόγος της οικονομικής και πολιτικής ένδειας της κοινωνίας μας. Ο καθηγητής Παναγιώτης Κονδύλης είχε αναλύσει την καχεξία του αστικού στοιχείου στη νεοελληνική κοινωνία και ιδεολογία, στην πόνημα του «Οι αιτίες της παρακμής της σύγχρονης Ελλάδας». Βλέπε: Οι αιτίες παρακμής της σύγχρονης Ελλάδας.
Αυτό για το οποίο ανησυχεί το σύστημα του πελατοκρατικού κομματισμού είναι η απώλεια ελέγχου των δομών αναπαραγωγής της εξουσίας του παρασιτικού μοντέλου που ελέγχουν μέχρι σήμερα.
Δεν έχουν άδικο, αυτό είναι βέβαιο καθώς έφτασε στα όριά του και κανείς δεν είναι διατεθειμένος πλέον να δανείζει για να συνεχίσει να στέκεται όρθιο. Είτε με την δραχμή, είτε με το Ευρώ η χώρα θα αναγκαστεί να υιοθετήσει ένα περισσότερο παραγωγικό μοντέλο για να εξασφαλίζει τα προς το ζειν, είτε μέσα στην ευρωζώνη συμβεί αυτό, είτε στο οικονομικό στίγμα μεταξύ Αλβανίας και Βορείου Αφρικής...
Εξάλλου μετά το τέλος της κομμουνιστικής περιπέτειας των βορείων γειτόνων που ξεκίνησε μετά το δεύτερο μεγάλο πόλεμο, οι προπολεμικές συνθήκες όπου οι βόρειες γειτονικές χώρες είχαν μεγαλύτερη κατά κεφαλή κατανάλωση κρέατος και γάλακτος δεν μπορούν να αποκλειστούν de facto.
H μεταβολή του παραγωγικού μοντέλου της χώρας θα έχει σαν συνέπεια την μεταβολή των πόλων εξουσίας. Αυτοί που δεν καταλαβαίνουν πως είναι η γενικότερη εξέλιξη που τους τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια, πιστεύουν πως η πιθανότητα να τα κάνουμε όλα θάλασσα και να αποδράσουμε στη δραχμή, είναι ικανή να διατηρήσει τους όρους εξουσίας που κατέχουν και εκμεταλλεύονται.
Κάνουν λάθος... Είναι σαν να πιστεύουν πως η δολοφονία του Καποδίστρια θα ήταν ικανή να επαναφέρει τις χαλαρές δομές της οθωμανικής αυτοκρατορίας που επέτρεπε στους Κοτζαμπάσηδες να εξουσιάζουν τους τοπικούς πληθυσμούς.
Ποιοι είναι..
Το σύμπλεγμα οικονομικής και πολιτικής εξουσίας που κυριαρχεί και νιώθει απειλούμενο τις τελευταίες δεκαετίες κυρίως συνίσταται από τις παρακάτω παραμέτρους.
α) Οι πολιτικοί...
Κόμματα, πολιτευτές, συνδικαλιστές καθώς το συμφέρον τους διασφαλίζεται από την νομή των δημοσίων εσόδων που λογίζουν πως πάντα θα υπάρχουν έστω και αν μειωθούν δραστικά.
Αν αλλάξει η χώρα και το πελατειακό παρασιτικό σύστημα εξελιχθεί σε μια παραγωγική οικονομία με περιορισμό της συμμετοχής του κράτους, όλοι αυτοί δεν θα έχουν λόγo ύπαρξης με τον τρόπο που υπάρχουν σήμερα.
Μια παραγωγική οικονομία που δημιουργεί θέσεις εργασίας και δεν εξαρτάται από το κράτος μειώνει το διαμεσολαβητικό ρόλο των παραπάνω στις πελατειακές σχέσεις και τους αποβάλει σαν άχρηστους...
β) Διαφθορά και παρασιτισμός...
Τα κυκλώματα διαφθοράς σε κρατικές υπηρεσίες, γιατροί φακελάκηδες, δια βίου μισθοδοτούμενοι άεργοι του δημοσίου και καταχρηστικά συνταξιοδοτημένοι κάτω του ορίου ηλικίας.
Σε ένα κράτος που θα αξιολογεί του εργαζόμενους, θα ελέγχει την διαφορά και θα προσφέρει δωρεάν υπηρεσίες στους πολίτες, όχι με πρόφαση τις δωρεάν υπηρεσίες θα μοιράζει μισθούς δεξιά και αριστερά οι παραπάνω κατηγορίες θα αντιμετωπίσουν πρόβλημα...
Μας «πουλάνε» δωρεάν υγεία και παιδεία και το κάθε νοικοκυριό στενάζει από τα οικονομικά βάρη για την παραπαιδεία τα φακελάκια, ή υποχρεώνεται να καταφύγει στον ιδιωτικό τομέα χωρίς να απαλλάσσεται των υποχρεωτικών εισφορών στα κρατικά ταμεία...
γ) Οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες
Οι κρατικοδίαιτοι οι επιχειρηματίες που δεν είναι σε θέση να αντεπεξέλθουν του ανταγωνισμού και ζητούν κρατική προστασία, ή οι επιχειρηματίες που κερδίζουν μόνο από τις επιδοτήσεις από τα λεφτά των φορολογουμένων.
Όλοι αυτοί σε ένα περιβάλλον ανοιχτής και ανταγωνιστικής οικονομίας φοβούνται πως θα αποδυναμωθούν και θα χάσουν μέρος της οικονομικής και πολιτικής ισχύος που τους προσφέρει το πελατοκρατικό πολιτικό σύστημα...
Η ομάδα αυτή φοβάται την έλευση πολυεθνικών που θα τους θέσει εκτός ανταγωνισμού και δεν έχει άδικο, αλλά αυτό δεν αφορά την υπόλοιπή κοινωνία που το συμφέρον της είναι να έχει πρόσβαση στην καλύτερη ποιότητα με την καλύτερη δυνατή τιμή...
Μια ορθολογική ανάδειξη των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας σε διάφορους τομείς μπορεί να αποκαταστήσει το φαινόμενο το άνοιγμα στις ξένες πολυεθνικές να συνδυάζεται και με απώλεια εγχώριων θέσεων εργασίας.
Π.χ. δυο εβδομάδες διακοπών μιας οικογένειας του βορρά στοιχίζει όσο ένα αυτοκίνητο, άρα δεν έχει νόημα να επιδοτείς κάποιον να φτιάχνει αυτοκίνητα στην Ελλάδα όσο και αν αυτό θα εμφανιστεί σαν επωφελής και πατριωτική πράξη από κάποιους...
δ) Οι κοσμοφοβικοί...
Οι ευρωφοβικοί και γενικότερα κοσμοφοβικοί που νιώθουν ανασφαλείς για αυτά στα οποία πιστεύουν και για τον εαυτό τους. Στην ομάδα αυτή συμπεριλαμβάνεται μερίδα της εκκλησίας, διάφοροι ξενοφοβικοί εθνικιστικοί κύκλοι και μερίδα της παραδοσιακής αριστεράς.
Όλοι αυτοί πιστεύουν πως το ιδιαίτερο στίγμα τους κινδυνεύει να χαθεί με την παγκοσμιοποίηση της οποίας την επέλαση βλέπουν μέσω της αιχμής του Ευρώ. Καλλιεργούν την ψευδαίσθηση πως η επιστροφή της δραχμής θα επαναφέρει τη χώρα σε ισορροπία και ασφάλεια, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη πως όλος ο κόσμος αλλάζει με αιχμή την τεχνολογία. Το ίδιο συνέβη και παλιότερα με τους δουλοπάροικους της φεουδαρχίας που ένιωθαν να απειλούνται από τις συνθήκες εθνικού κράτους και μισθωτής εργασίας που δημιουργούσε ο διαφωτισμός και η βιομηχανική επανάσταση.
Αν γυρίσουμε πίσω, ανάλογες αντιθέσεις θα συναντήσουμε σε όλες τις κρίσιμες καμπές της παγκόσμιας και της ελληνικής ιστορίας. Ο καθείς ανάλογα με τις φοβίες και την θέση που έχει φροντίσει να κατέχει στο οικονομικό γίγνεσθαι βρίσκεται και στην θέση που επιθυμεί με αποτέλεσμα να μην αντιφάσκουν οι πεποιθήσεις με τα συγκυριακά υλικά του συμφέροντα.
Αυτές είναι λίγο πολύ οι συνιστώσες που αρμολογούν το μέτωπο που προσπαθεί να προβάλει την επιστροφή στην δραχμή σαν μοναδική λύση. Λόγω της δομής του ελληνικού πολιτικού συστήματος εμφανίζονται πιο συχνά και με ισχύ μεγαλύτερη από αυτή που πραγματικά διαθέτουν...
Από την άλλη πλευρά οι δυνάμεις της προόδου και της αλλαγής λόγω απουσίας πολιτικού σχήματος και λόγου που να τις εκφράζει σε αυτή τη φάση μοιάζουν αποσυντονισμένες και σκόρπιες. Πεποίθησή μου είναι πως είναι πλειοψηφικές στο κοινωνικό σώμα και είναι αυτές που θα καθορίσουν στο τέλος της εξελίξεις...
Στη δημοσκόπηση που δημοσίευσε η Καθημερινή της Public Issue μόνο το 16% της κοινής γνώμης θεωρεί η επιστροφή στη δραχμή θα βοηθούσε να γίνουν τα πράγματα καλύτερα. Βλέπε: Μόνο το 16% πιστεύει πως η επιστροφή στη δραχμή είναι λύση...
2) Το παρασιτικό ελληνικό μοντέλο...
Για να αντιληφθεί κάποιος πόσο παρασιτικό έχει καταλήξει το ελληνικό οικονομικό μοντέλο αρκεί να ρίξει μια ματιά στα στοιχεία που δείχνουν την μεγάλη απόσταση που έχουν οι εξαγωγές ανά εργαζόμενο της Ελλάδας με οποιαδήποτε άλλη χώρα του νότου ή του βορρά της Ευρώπης.
Η αναλογία είναι διπλάσια σε βάρος μας από τον τελευταίο της Ευρωζώνης. Αυτό σημαίνει πως το ευρώ λόγω ελλιπούς ή ελαττωματικής αρχιτεκτονικής αύξησε αυτή την ανισορροπία, αλλά ο πυρήνας του προβλήματος είναι η παρασιτική δομή που έχει κυριαρχήσει στην ελληνική οικονομία τις τελευταίες δεκαετίες...
Πηγή:www.capital.gr
Δευτέρα 23 Μαΐου 2011
Αντιμετωπίζοντας την ηττοπάθεια
Ηττοπάθεια. Ηττημένα μυαλά. Άνθρωποι που ξεκινούν με ηττοπάθεια και εκ των προτέρων διάθεση υποταγής στις απαιτήσεις κάθε ξένης χώρας ή κάθε διεθνούς οργανισμού. Η ορολογία δεν είναι δική μου. Την δανείζομαι από τον εξαίρετο Κύπριο δημοσιογράφο Λάζαρο Μαύρο, τον οποίο διαβάζω κάθε μέρα μέσω διαδικτύου στην εφημερίδα ΣΗΜΕΡΙΝΗ της Λευκωσίας ( www.simerini.com). Τους βλέπουμε καθημερινά στη ελληνική κοινωνία. Πολιτικοί, αρθρογράφοι, πανεπιστημιακοί που μας καλούν να τα παραχωρήσουμε όλα, να χάσουμε κάθε αίσθηση αξιοπρέπειας, να ασεβήσουμε απέναντι στο παρελθόν και στο μέλλον του Έθνους μας. Άνθρωποι που δεν πιστεύουν στον Ελληνισμό και στην ιστορία του, που θα προτιμούσαν να μην είναι ανεξάρτητη η Ελλάδα, αλλά να είναι πολιτικά και στρατιωτικά υποτελής σε ξένες δυνάμεις.
Δεν είναι πολλά τα ηττημένα μυαλά στην πατρίδα μας. Αλλά έχουν τον τρόπο να θορυβούν και να προβάλλονται από τα ΜΜΕ. Ξεκινούν με το δεδομένο ότι κάθε μάχη, κάθε διαπραγμάτευση, είναι χαμένη και ότι θα πρέπει να αποδεχθούμε μοιρολατρικά τις εθνικές υποχωρήσεις. Προσπαθούν να αλλοιώσουν την ιστορία μας για να μην διδάσκονται ατ ελληνόπουλα τον ηρωισμό, την αυτοθυσία, την αγωνιστικότητα. Χλευάζουν όποιον ζητεί να διεκδικήσουμε τα εθνικά συμφέροντα και προβάλλουν χίλια δυο φανταστικά εμπόδια για να μην προστατεύσουμε τα εθνικά δίκαια.
Τα ηττημένα μυαλά μάς οδήγησαν σε μία κακίστη συμφωνία με τους δανειστές μας, την περίφημη τρόικα. Η Ελλάς δεν διαπραγματεύθηκε ουσιαστικά το Μνημόνιο. Παρεδόθη άνευ όρων –αλλά μετά πολλών φόρων. Αντιθέτως στην Ιρλανδία και στην Πορτογαλία δεν επικράτησαν τα ηττημένα μυαλά, αλλά οι μαχητικές διάνοιες και τα αισθήματα εθνικής αξιοπρέπειας. Ἐτσι, λοιπόν, η Ιρλανδία κατόρθωσε:
Να διατηρήσει χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές.
Να αυξήσει το ελάχιστο ωρομίσθιο, επαναφέροντάς το στην εποχή προ του Μνημονίου.
Να μειώσει τις ασφαλιστικές εισφορές για τους χαμηλόμισθους.
Το 2011 η ανάπτυξη θα επιστρέψει για την ιρλανδική οικονομία μετά από τρία χρόνια ύφεσης.
Από την πλευρά της η Πορτογαλία διαπραγματεύθηκε με πυγή και με το κεφάλι ψηλά και επέτυχε:
Να μην καταργηθεί ο 13ος και 14ος μισθός
Και να μην μειωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις κάτω των 1500 ΕΥΡΩ.
Είδαμε μάλιστα στην τηλεόραση τον Σοσιαλιστή υπηρεσιακό Πρωθυπουργό της Πορτογαλίας κ. Σόκρατες να ειρωνεύεται την Ελλάδα για τα ηττημένα μυαλά της, λέγοντας ότι η χώρα του κατόρθωσε να περισώσει πολύ περισσότερα κοινωνικά δικαιώματα απ’ όσα οι Έλληνες.
Τα ηττημένα μυαλά αρθρογραφούν τον τελευταίο καιρό επιμόνως κατά της ανακηρύξεως της ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο. Τη στιγμή που ακόμη και ξένες χώρες, όπως το Ισραήλ. αναγνωρίζουν ότι η ελληνική ΑΟΖ υπολογίζεται με βάση το Καστελλόριζο και εφάπτεται της Κυπριακής αντίστοιχης, το ελληνικό ΥΠΕΞ φοβάται μην κακοκαρδίσει την Άγκυρα. Για πρώτη φορά στη νεώτερη πολιτική ιστορία μας βλέπουμε ανοικτή επιστολή –διαμαρτυρία των διπλωματικών υπαλλήλων κατά των προϊσταμένων τους για τις ολιγωρίες στα εθνικά θέματα. Στη θαρραλέα επιστολή των επαγγελματιών διπλωματών, που έχουν τη γνώση, την εμπειρία και την αποστολή να στηρίζουν διεθνώς τις ελληνικές θέσεις, διαβάζουμε καταγγελίες για σκόπιμες υποχωρήσεις με πρόσχημα την οικονομική κρίση και το μνημόνιο. Και διερωτώμεθα: Μήπως τελικά το Μνημόνιο λειτουργεί ως βολικό πρόσχημα για τα ηττημένα μυαλά ώστε να διευκολύνει τον ενδοτισμό στα εθνικά μέτωπα;
Τα ηττημένα μυαλά κήρυτταν το 2002-2004 ότι πρέπει αμέσως οι Ελληνοκύπριοι να αποδεχθούν το Σχέδιο Ανάν διότι είναι η τελευταία ευκαιρία της Κύπρου. Απειλούσαν μάλιστα ότι σε περίπτωση απόρριψης θα θυμώσουν οι Ευρωπαίοι κατά της Κύπρου και ότι θα συμβούν διάφορα φοβερά. Τελικά με τη βοήθεια του Θεού, την παλληκαριά του Τάσσου Παπαδόπουλου και τη μαχητικότητα του 76% των Ελλήνων της Κύπρου το αντιδημοκρατικό σχέδιο απορρίφθηκε με δημοψήφισμα. Τα ηττημένα μυαλά διαψεύσθηκαν παταγωδώς. Η Κύπρος έγινε πλήρες μέλος της Ε.Ε. και ελέγχει σήμερα με το βέτο της την οποιαδήποτε τουρκική προσπάθεια για ένταξη Έτσι αποφεύχθηκε η νομιμοποίηση των τετελεσμένων της εισβολής-κατοχής. Τα ηττημένα μυαλά δεν ζήτησαν συγγνώμην για όσα ανακριβή και εκφοβιστικά έλεγαν, αλλά τα γραπτά μένουν.
Στο ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων τα ηττημένα μυαλά καταβάλλουν εδώ και χρόνια εργώδεις προσπάθειες να μας πείσουν ότι η μάχη χάθηκε και ότι πρέπει να κάνουμε «αξιοπρεπή συμβιβασμό». Προσωπικά πιστεύω ότι δεν υπάρχουν χαμένα εθνικά θέματα, όταν ένας λαός θέλει να επιμείνει και να προστατεύσει την ιστορία του και το μέλλον των παιδιών του. Τα ηττημένα μυαλά ουδέποτε διανοήθηκαν ότι μπορούμε να κερδίσουμε. Και όμως μέχρι τώρα έχουμε κατορθώσει για πρώτη φορά στα διεθνή χρονικά μία χώρα να εισέρχεται στον ΟΗΕ με όνομα διαφορετικό από αυτό που εκείνη θα ήθελε. ΦΥΡΟΜ και όχι Μακεδονία. Αν επιμέναμε στις δύο θετικές για μας αποφάσεις της Ευρ. Ένωσης, των Βρυξελλών του Δεκεμβρίου 1991 και της Λισσαβόνας του 1992, θα είχαμε ακόμη μεγαλύτερα οφέλη. Αλλά τα ηττημένα μυαλά που εμφιλοχωρούν σε όλους τους πολιτικούς και ιδεολογικούς χώρους, υπονόμευσαν τις διπλωματικές μας επιτυχίες. Ευτυχώς ο λαός μας πραγματοποίησε τα δύο μεγαλειώδη συλλαλητήρια της Θεσσαλονίκης και το ένα των Αθηνών και εμπόδισε τα ηττημένα μυαλά να τα παραδώσουν όλα. Άλλωστε γιατί να υποχωρήσουμε μπροστά σε μία χώρα, η οποία μπορεί συντόμως να διασπασθεί μεταξύ Αλβανίας, Βουλγαρίας και Σερβίας;
Κωνσταντίνος Χολέβας-Πολιτικός Επιστήμων
Source : antibaro.gr
Δεν είναι πολλά τα ηττημένα μυαλά στην πατρίδα μας. Αλλά έχουν τον τρόπο να θορυβούν και να προβάλλονται από τα ΜΜΕ. Ξεκινούν με το δεδομένο ότι κάθε μάχη, κάθε διαπραγμάτευση, είναι χαμένη και ότι θα πρέπει να αποδεχθούμε μοιρολατρικά τις εθνικές υποχωρήσεις. Προσπαθούν να αλλοιώσουν την ιστορία μας για να μην διδάσκονται ατ ελληνόπουλα τον ηρωισμό, την αυτοθυσία, την αγωνιστικότητα. Χλευάζουν όποιον ζητεί να διεκδικήσουμε τα εθνικά συμφέροντα και προβάλλουν χίλια δυο φανταστικά εμπόδια για να μην προστατεύσουμε τα εθνικά δίκαια.
Τα ηττημένα μυαλά μάς οδήγησαν σε μία κακίστη συμφωνία με τους δανειστές μας, την περίφημη τρόικα. Η Ελλάς δεν διαπραγματεύθηκε ουσιαστικά το Μνημόνιο. Παρεδόθη άνευ όρων –αλλά μετά πολλών φόρων. Αντιθέτως στην Ιρλανδία και στην Πορτογαλία δεν επικράτησαν τα ηττημένα μυαλά, αλλά οι μαχητικές διάνοιες και τα αισθήματα εθνικής αξιοπρέπειας. Ἐτσι, λοιπόν, η Ιρλανδία κατόρθωσε:
Να διατηρήσει χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές.
Να αυξήσει το ελάχιστο ωρομίσθιο, επαναφέροντάς το στην εποχή προ του Μνημονίου.
Να μειώσει τις ασφαλιστικές εισφορές για τους χαμηλόμισθους.
Το 2011 η ανάπτυξη θα επιστρέψει για την ιρλανδική οικονομία μετά από τρία χρόνια ύφεσης.
Από την πλευρά της η Πορτογαλία διαπραγματεύθηκε με πυγή και με το κεφάλι ψηλά και επέτυχε:
Να μην καταργηθεί ο 13ος και 14ος μισθός
Και να μην μειωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις κάτω των 1500 ΕΥΡΩ.
Είδαμε μάλιστα στην τηλεόραση τον Σοσιαλιστή υπηρεσιακό Πρωθυπουργό της Πορτογαλίας κ. Σόκρατες να ειρωνεύεται την Ελλάδα για τα ηττημένα μυαλά της, λέγοντας ότι η χώρα του κατόρθωσε να περισώσει πολύ περισσότερα κοινωνικά δικαιώματα απ’ όσα οι Έλληνες.
Τα ηττημένα μυαλά αρθρογραφούν τον τελευταίο καιρό επιμόνως κατά της ανακηρύξεως της ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο. Τη στιγμή που ακόμη και ξένες χώρες, όπως το Ισραήλ. αναγνωρίζουν ότι η ελληνική ΑΟΖ υπολογίζεται με βάση το Καστελλόριζο και εφάπτεται της Κυπριακής αντίστοιχης, το ελληνικό ΥΠΕΞ φοβάται μην κακοκαρδίσει την Άγκυρα. Για πρώτη φορά στη νεώτερη πολιτική ιστορία μας βλέπουμε ανοικτή επιστολή –διαμαρτυρία των διπλωματικών υπαλλήλων κατά των προϊσταμένων τους για τις ολιγωρίες στα εθνικά θέματα. Στη θαρραλέα επιστολή των επαγγελματιών διπλωματών, που έχουν τη γνώση, την εμπειρία και την αποστολή να στηρίζουν διεθνώς τις ελληνικές θέσεις, διαβάζουμε καταγγελίες για σκόπιμες υποχωρήσεις με πρόσχημα την οικονομική κρίση και το μνημόνιο. Και διερωτώμεθα: Μήπως τελικά το Μνημόνιο λειτουργεί ως βολικό πρόσχημα για τα ηττημένα μυαλά ώστε να διευκολύνει τον ενδοτισμό στα εθνικά μέτωπα;
Τα ηττημένα μυαλά κήρυτταν το 2002-2004 ότι πρέπει αμέσως οι Ελληνοκύπριοι να αποδεχθούν το Σχέδιο Ανάν διότι είναι η τελευταία ευκαιρία της Κύπρου. Απειλούσαν μάλιστα ότι σε περίπτωση απόρριψης θα θυμώσουν οι Ευρωπαίοι κατά της Κύπρου και ότι θα συμβούν διάφορα φοβερά. Τελικά με τη βοήθεια του Θεού, την παλληκαριά του Τάσσου Παπαδόπουλου και τη μαχητικότητα του 76% των Ελλήνων της Κύπρου το αντιδημοκρατικό σχέδιο απορρίφθηκε με δημοψήφισμα. Τα ηττημένα μυαλά διαψεύσθηκαν παταγωδώς. Η Κύπρος έγινε πλήρες μέλος της Ε.Ε. και ελέγχει σήμερα με το βέτο της την οποιαδήποτε τουρκική προσπάθεια για ένταξη Έτσι αποφεύχθηκε η νομιμοποίηση των τετελεσμένων της εισβολής-κατοχής. Τα ηττημένα μυαλά δεν ζήτησαν συγγνώμην για όσα ανακριβή και εκφοβιστικά έλεγαν, αλλά τα γραπτά μένουν.
Στο ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων τα ηττημένα μυαλά καταβάλλουν εδώ και χρόνια εργώδεις προσπάθειες να μας πείσουν ότι η μάχη χάθηκε και ότι πρέπει να κάνουμε «αξιοπρεπή συμβιβασμό». Προσωπικά πιστεύω ότι δεν υπάρχουν χαμένα εθνικά θέματα, όταν ένας λαός θέλει να επιμείνει και να προστατεύσει την ιστορία του και το μέλλον των παιδιών του. Τα ηττημένα μυαλά ουδέποτε διανοήθηκαν ότι μπορούμε να κερδίσουμε. Και όμως μέχρι τώρα έχουμε κατορθώσει για πρώτη φορά στα διεθνή χρονικά μία χώρα να εισέρχεται στον ΟΗΕ με όνομα διαφορετικό από αυτό που εκείνη θα ήθελε. ΦΥΡΟΜ και όχι Μακεδονία. Αν επιμέναμε στις δύο θετικές για μας αποφάσεις της Ευρ. Ένωσης, των Βρυξελλών του Δεκεμβρίου 1991 και της Λισσαβόνας του 1992, θα είχαμε ακόμη μεγαλύτερα οφέλη. Αλλά τα ηττημένα μυαλά που εμφιλοχωρούν σε όλους τους πολιτικούς και ιδεολογικούς χώρους, υπονόμευσαν τις διπλωματικές μας επιτυχίες. Ευτυχώς ο λαός μας πραγματοποίησε τα δύο μεγαλειώδη συλλαλητήρια της Θεσσαλονίκης και το ένα των Αθηνών και εμπόδισε τα ηττημένα μυαλά να τα παραδώσουν όλα. Άλλωστε γιατί να υποχωρήσουμε μπροστά σε μία χώρα, η οποία μπορεί συντόμως να διασπασθεί μεταξύ Αλβανίας, Βουλγαρίας και Σερβίας;
Κωνσταντίνος Χολέβας-Πολιτικός Επιστήμων
Source : antibaro.gr
Αλλαγή εποχής
Σε πρόσφατη τηλεοπτική συνέντευξη με αφορμή την κυκλοφορία του νέου του βιβλίου με τίτλο «Η Ελλάδα των Κρίσεων», ο καθηγητής Βασίλειος Μαρκεζίνης ανέλυσε σε αδρές γραμμές τις πέντε κρίσεις που περνά αυτή τη χρονική περίοδο η χώρα μας: την οικονομική, την εξωτερική, την μεταναστευτική, την υποβάθμιση της εθνικής μας συνείδησης και τα αυξανόμενα προβλήματα στη Θράκη λόγω του τουρκικού επεκτατισμού. Η λύση που προτείνει για την υπέρβαση των κρίσεων είναι απλή και ξεκάθαρη: «Η σωτηρία δεν θα έλθει μέχρις ότου οι άνθρωποι που μας έφεραν στο χείλος της αβύσσου αποστρατευθούν οριστικά από την πολιτική μας ζωή».
Πιο σκληρός στην επιστημονική του άποψη εμφανίζεται ο καθηγητής Χρήστος Γιανναράς, ο οποίος δηλώνει ότι οι πολιτικοί, εκτός του ότι είναι ανυπόληπτοι και απατεώνες, είναι και τόσο άχρηστοι, ώστε να είναι ανίκανοι ακόμη και να διαχειριστούν ένα περίπτερο. Υποστηρίζει ότι στα κόμματα δεν υπάρχει δημοκρατία, αλλά φεουδαρχία ή αλλιώς κομματοκρατία. Το δικό του, ουτοπικό όπως λέει και ο ίδιος, σχέδιο εξόδου από την κρίση, την οποία ορίζει ως κρίση πολιτικής, είναι η σύσταση μιας συντακτικής συνέλευσης για καινούργιο Σύνταγμα και δεύτερο την εμφάνιση ενός ανιδιοτελή ηγέτης (ο Χρήστος Πασαλάρης τον ονομάζει νέο Υψηλάντη), ο οποίος να συντρίψει το πολιτικό κατεστημένο, ο οποίος όμως δεν μπορεί να αναδειχθεί με το υπάρχον πολιτικό σύστημα. (Συνέντευξη Χρήστου Γιανναρά στην εκπομπή του ΣΚΑΪ «ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΑΙ ΑΠΟΨΕΙΣ»).
Στην ίδια γραμμή πλεύσης είναι και ο καθηγητής Παναγιώτης Ήφαιστος ο οποίος υποστηρίζει ότι ο «όχλος των επιστημονικά και πολιτικά αναρμόδιων εισβολέων στο πολιτικό σύστημα» είναι μία ακόμη πεντακάθαρη ένδειξη ότι «οι επικείμενες καταστροφές είναι αναπόδραστες» (27.4.2011. Και το οχλοκρατικό επιστημονικά μεταμφιεσμένο τσούρμο συνεχίζει. http://www.ifestos.edu.gr).
Ακόμη και ο Μίκης Θεοδωράκης δηλώνει ότι «Το σημερινό πολιτικό σύστημα διέρχεται περίοδο αποσύνθεσης και μόνο με μια προσωρινή επαναστατική κυβέρνηση μπορεί να γλιτώσει η Ελλάδα». (Συνέντευξη στο περιοδικό «Crash»/Τεύχος 5, Μάιος 2011).
Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι έλεγαν: Θέλεις να μάθεις «πικρίαν» (δηλαδή αλήθεια) ή ψέμα. Οι παραπάνω εξέχουσες προσωπικότητες διαλέγουν τον δύσκολο δρόμο, που είναι γεμάτος πικρίες. Εκτιμώ ότι στο βάθος της καρδιάς τους πιστεύουν ότι τα πράγματα θα εξελιχθούν πολύ άσχημα για τη χώρα μας. Την εκτίμησή μου αυτή στηρίζω στο γεγονός ότι η πολιτική πρόταση για την ακούσια ή εκούσια «απόσυρση» των διεφθαρμένων πολιτικών που έμμεσα ή άμεσα οδήγησαν τη χώρα μας στην καταστροφή, αγγίζει την ουτοπία. Προκειμένου πιστεύω να υλοποιηθεί η παραπάνω πρόταση, θα πρέπει να βιώσουμε μια γενικευμένη βαθειά κρίση, στα όρια ενός εμφυλίου σπαραγμού ή μιας ήττας συνεπεία πολεμικής σύγκρουσης ή και θερμού επεισοδίου. Αυτό φυσικά το απεύχεται η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, ενώ παράλληλα είναι και ο πλέον μεγάλος μας φόβος, ο οποίος ουσιαστικά κρατά ζωντανό σήμερα το πολιτικό κατεστημένο της αμείλικτης «κομματοκρατίας».
Όμως η πολιτική ελίτ και όχι μόνο, έχει επενδύσει στην χειραγώγηση του λαού μας για την μακροημέρευσή της και χρησιμοποιεί πολύ καλά το χαρτί που λέγεται ελπίδα. Αυτό το χαρτί το εμφανίζει άλλοτε ως «αλλαγή», άλλοτε ως «επανίδρυση του κράτους», άλλοτε ως «λεφτά υπάρχουν» και άλλοτε ως «δημιουργικό σοκ για την επανεκκίνηση της ελληνικής οικονομίας». Είναι τόσο ανίκανη και κοντόφθαλμη, ούτως ώστε να μην μπορεί την ύστατη αυτή στιγμή να χρησιμοποιήσει προς όφελός της την πιο απλή για το συμφέρον της και ίσως και για το κοινό συμφέρον λύση της «συναίνεσης». Φθάσαμε μάλιστα στο σημείο να παρεμβαίνει υπέρ της διακομματικής συναίνεσης ο αρμόδιος επίτροπος Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων Όλι Ρεν, θέτοντάς την ως όρο για τη συνέχιση του οικονομικού προγράμματος προσαρμογής της χώρας μας. Τι κατάντια άραγε!
Όσον αφορά δε στο χαρτί της αλήθειας, η πολιτική ελίτ, δεν το χρησιμοποιεί ποτέ, απλά επειδή δεν έχει τη δυνατότητα να το κάνει. Εξάλλου η αλήθεια είναι γνώρισμα των δυνατών και μόνο. Πόσο κατώτεροι είναι άραγε οι εγχώριοι πολιτικοί ταγοί συγκρινόμενοι με αυτούς άλλων χωρών, που στο κάτω-κάτω έχουν και αυτοί τον ίδιο στόχο: την εξουσία. Οι Ισλανδοί, προκειμένου να μην ξαναπεράσει η χώρα τους παρόμοια οικονομική κρίση στο μέλλον, όρισαν μέσω του κοινοβουλίου τους εξεταστική επιτροπή, η οποία στο 2.400 σελίδων πόρισμά της (Report of the Special Investigation Commission (SIC), http://sic.althingi.is) όχι μόνο καταλόγισε ευθύνες, αλλά και τις προσωποποίησε. Οι δε Πορτογάλοι επέδειξαν υψηλό πολιτικό αίσθημα ευθύνης μπροστά στη δικής τους επερχόμενη οικονομική κατάρρευση και διαπραγματεύθηκαν συναινετικά το δικό τους μνημόνιο πετυχαίνοντας τους καλύτερους δυνατούς όρους.
Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, αλλά δυστυχώς πεθαίνει και αυτή κάποτε. Σε αυτή τη κατάσταση οδηγούμεθα στις μέρες μας, εάν ως λαός δεν αντιδράσουμε άμεσα. Και η αντίδραση, αν και μοιάζει ουτοπική κατά τη γνώμη μου, υπό τις παρούσες συνθήκες, είναι μία: Υπερβαίνοντας εαυτούς, να στείλουμε σύντομα στο σπίτι τους (αλήθεια τι ευγενική έκφραση) όλους τους διαφθαρμένους πολιτικούς που κυβέρνησαν ή ήταν μέλη των κομμάτων που οδήγησαν την πατρίδα μας στο χείλος της αβύσσου. Να έρθουν στο προσκήνιο νέοι και ικανοί πολιτικοί, οι οποίοι μαζί με τους αδιάφθορους - που υπάρχουν πολλοί αλλά είναι οι πλέον σιωπηλοί - της παλιάς φρουράς, να δεσμευθούν να τροποποιήσουν τους υπάρχοντες θνησιγενείς πολιτικούς-πολιτειακούς θεσμούς και να δημιουργήσουν νέους. Τέτοιους, που να καταργούν δια παντός το οθωμανικής προέλευσης πελατειακό σύστημα, να προάγουν την αξιοκρατία και να προσδώσουν εν τέλει το ελπιδοφόρο όραμα που τόσο πολύ χρειάζεται η πατρίδα μας.
Δημήτριος Καρατζίδης
Ταξίαρχος ε.α., Πολιτικός Επιστήμονας
Source : infognomonpolitics
Πιο σκληρός στην επιστημονική του άποψη εμφανίζεται ο καθηγητής Χρήστος Γιανναράς, ο οποίος δηλώνει ότι οι πολιτικοί, εκτός του ότι είναι ανυπόληπτοι και απατεώνες, είναι και τόσο άχρηστοι, ώστε να είναι ανίκανοι ακόμη και να διαχειριστούν ένα περίπτερο. Υποστηρίζει ότι στα κόμματα δεν υπάρχει δημοκρατία, αλλά φεουδαρχία ή αλλιώς κομματοκρατία. Το δικό του, ουτοπικό όπως λέει και ο ίδιος, σχέδιο εξόδου από την κρίση, την οποία ορίζει ως κρίση πολιτικής, είναι η σύσταση μιας συντακτικής συνέλευσης για καινούργιο Σύνταγμα και δεύτερο την εμφάνιση ενός ανιδιοτελή ηγέτης (ο Χρήστος Πασαλάρης τον ονομάζει νέο Υψηλάντη), ο οποίος να συντρίψει το πολιτικό κατεστημένο, ο οποίος όμως δεν μπορεί να αναδειχθεί με το υπάρχον πολιτικό σύστημα. (Συνέντευξη Χρήστου Γιανναρά στην εκπομπή του ΣΚΑΪ «ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΑΙ ΑΠΟΨΕΙΣ»).
Στην ίδια γραμμή πλεύσης είναι και ο καθηγητής Παναγιώτης Ήφαιστος ο οποίος υποστηρίζει ότι ο «όχλος των επιστημονικά και πολιτικά αναρμόδιων εισβολέων στο πολιτικό σύστημα» είναι μία ακόμη πεντακάθαρη ένδειξη ότι «οι επικείμενες καταστροφές είναι αναπόδραστες» (27.4.2011. Και το οχλοκρατικό επιστημονικά μεταμφιεσμένο τσούρμο συνεχίζει. http://www.ifestos.edu.gr).
Ακόμη και ο Μίκης Θεοδωράκης δηλώνει ότι «Το σημερινό πολιτικό σύστημα διέρχεται περίοδο αποσύνθεσης και μόνο με μια προσωρινή επαναστατική κυβέρνηση μπορεί να γλιτώσει η Ελλάδα». (Συνέντευξη στο περιοδικό «Crash»/Τεύχος 5, Μάιος 2011).
Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι έλεγαν: Θέλεις να μάθεις «πικρίαν» (δηλαδή αλήθεια) ή ψέμα. Οι παραπάνω εξέχουσες προσωπικότητες διαλέγουν τον δύσκολο δρόμο, που είναι γεμάτος πικρίες. Εκτιμώ ότι στο βάθος της καρδιάς τους πιστεύουν ότι τα πράγματα θα εξελιχθούν πολύ άσχημα για τη χώρα μας. Την εκτίμησή μου αυτή στηρίζω στο γεγονός ότι η πολιτική πρόταση για την ακούσια ή εκούσια «απόσυρση» των διεφθαρμένων πολιτικών που έμμεσα ή άμεσα οδήγησαν τη χώρα μας στην καταστροφή, αγγίζει την ουτοπία. Προκειμένου πιστεύω να υλοποιηθεί η παραπάνω πρόταση, θα πρέπει να βιώσουμε μια γενικευμένη βαθειά κρίση, στα όρια ενός εμφυλίου σπαραγμού ή μιας ήττας συνεπεία πολεμικής σύγκρουσης ή και θερμού επεισοδίου. Αυτό φυσικά το απεύχεται η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, ενώ παράλληλα είναι και ο πλέον μεγάλος μας φόβος, ο οποίος ουσιαστικά κρατά ζωντανό σήμερα το πολιτικό κατεστημένο της αμείλικτης «κομματοκρατίας».
Όμως η πολιτική ελίτ και όχι μόνο, έχει επενδύσει στην χειραγώγηση του λαού μας για την μακροημέρευσή της και χρησιμοποιεί πολύ καλά το χαρτί που λέγεται ελπίδα. Αυτό το χαρτί το εμφανίζει άλλοτε ως «αλλαγή», άλλοτε ως «επανίδρυση του κράτους», άλλοτε ως «λεφτά υπάρχουν» και άλλοτε ως «δημιουργικό σοκ για την επανεκκίνηση της ελληνικής οικονομίας». Είναι τόσο ανίκανη και κοντόφθαλμη, ούτως ώστε να μην μπορεί την ύστατη αυτή στιγμή να χρησιμοποιήσει προς όφελός της την πιο απλή για το συμφέρον της και ίσως και για το κοινό συμφέρον λύση της «συναίνεσης». Φθάσαμε μάλιστα στο σημείο να παρεμβαίνει υπέρ της διακομματικής συναίνεσης ο αρμόδιος επίτροπος Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων Όλι Ρεν, θέτοντάς την ως όρο για τη συνέχιση του οικονομικού προγράμματος προσαρμογής της χώρας μας. Τι κατάντια άραγε!
Όσον αφορά δε στο χαρτί της αλήθειας, η πολιτική ελίτ, δεν το χρησιμοποιεί ποτέ, απλά επειδή δεν έχει τη δυνατότητα να το κάνει. Εξάλλου η αλήθεια είναι γνώρισμα των δυνατών και μόνο. Πόσο κατώτεροι είναι άραγε οι εγχώριοι πολιτικοί ταγοί συγκρινόμενοι με αυτούς άλλων χωρών, που στο κάτω-κάτω έχουν και αυτοί τον ίδιο στόχο: την εξουσία. Οι Ισλανδοί, προκειμένου να μην ξαναπεράσει η χώρα τους παρόμοια οικονομική κρίση στο μέλλον, όρισαν μέσω του κοινοβουλίου τους εξεταστική επιτροπή, η οποία στο 2.400 σελίδων πόρισμά της (Report of the Special Investigation Commission (SIC), http://sic.althingi.is) όχι μόνο καταλόγισε ευθύνες, αλλά και τις προσωποποίησε. Οι δε Πορτογάλοι επέδειξαν υψηλό πολιτικό αίσθημα ευθύνης μπροστά στη δικής τους επερχόμενη οικονομική κατάρρευση και διαπραγματεύθηκαν συναινετικά το δικό τους μνημόνιο πετυχαίνοντας τους καλύτερους δυνατούς όρους.
Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, αλλά δυστυχώς πεθαίνει και αυτή κάποτε. Σε αυτή τη κατάσταση οδηγούμεθα στις μέρες μας, εάν ως λαός δεν αντιδράσουμε άμεσα. Και η αντίδραση, αν και μοιάζει ουτοπική κατά τη γνώμη μου, υπό τις παρούσες συνθήκες, είναι μία: Υπερβαίνοντας εαυτούς, να στείλουμε σύντομα στο σπίτι τους (αλήθεια τι ευγενική έκφραση) όλους τους διαφθαρμένους πολιτικούς που κυβέρνησαν ή ήταν μέλη των κομμάτων που οδήγησαν την πατρίδα μας στο χείλος της αβύσσου. Να έρθουν στο προσκήνιο νέοι και ικανοί πολιτικοί, οι οποίοι μαζί με τους αδιάφθορους - που υπάρχουν πολλοί αλλά είναι οι πλέον σιωπηλοί - της παλιάς φρουράς, να δεσμευθούν να τροποποιήσουν τους υπάρχοντες θνησιγενείς πολιτικούς-πολιτειακούς θεσμούς και να δημιουργήσουν νέους. Τέτοιους, που να καταργούν δια παντός το οθωμανικής προέλευσης πελατειακό σύστημα, να προάγουν την αξιοκρατία και να προσδώσουν εν τέλει το ελπιδοφόρο όραμα που τόσο πολύ χρειάζεται η πατρίδα μας.
Δημήτριος Καρατζίδης
Ταξίαρχος ε.α., Πολιτικός Επιστήμονας
Source : infognomonpolitics
Κυριακή 22 Μαΐου 2011
Νέο κράτος, νέες ισορροπίες στην Αφρική.
Στίς 9 Ιουλίου αναμένεται να γίνει ανεξάρτητο κράτος το Νότιο Σουδάν. Ο πληθυσμός του νέου κράτους είναι κατά πλειοψηφία χριστιανικός. Η ύπαρξη υδρογονανθράκων και στρατηγικών μετάλλων δημιουργούν τις προϋποθέσεις για την γρήγορη οικονομική ανάπτυξη του. Φαίνεται ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα διαδραματίσουν ουσιαστικό ρόλο στην μετέπειτα πορεία του Νότιου Σουδάν.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες καταδίκασαν την ανάληψη του ελέγχου από το σουδανικό στρατό, έπειτα από βίαιες συγκρούσεις, της πόλης Αμπιέι, στο όριο ανάμεσα στο Βόρειο και το Νότιο Σουδάν, ανέφερε σε ανακοινωθέν ο Λευκός Οίκος.
Η Ουάσινγκτον απαίτησε από τις Ένοπλες Σουδανικές Δυνάμεις (SAF) "την άμεση παύση όλων των επιχειρήσεων στην Αμπιέι και την αποχώρηση των δυνάμεών τους" από την πόλη αυτή. "Μία άρνηση θα μπορούσε να πλήξει τη διαδικασία ομαλοποίησης των σχέσεων ανάμεσα στο Σουδάν και τις Ηνωμένες Πολιτείες και να παρεμποδίσει την ικανότητα της διεθνούς κοινότητας να επιτύχει πρόοδο στα κρίσιμα θέματα για το μέλλον του Σουδάν", σύμφωνα με το ανακοινωθέν.
Στο κείμενο καταδικάζεται επίσης η διάλυση, με προεδρικό διάταγμα του Χαρτούμ, της διοίκησης του Αμπιέι.
Στο Χαρτούμ, η κρατική τηλεόραση είχε ανακοινώσει ότι ο σουδανικός στρατός "πήρε απόψε [χθες βράδυ] τον έλεγχο της πόλης Αμπιέι και απώθησε τα εχθρικά στρατεύματα." "Οι SAF κατέλαβαν την πόλη Αμπιέι", επιβεβαίωσε μιλώντας στο Γαλλικό Πρακτορείο διπλωματική πηγή στους κόλπους μιας αντιπροσωπείας του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, η οποία έφθασε την ίδια μέρα για επίσημη επίσκεψη στη σουδανική πρωτεύουσα.
Πολλές πηγές στους κόλπους της Αποστολής του ΟΗΕ στο Σουδάν (UNMIS) επιβεβαίωσαν επίσης την πληροφορία.
Στο όριο ανάμεσα στο Βόρειο και το Νότιο Σουδάν, η Αμπιέι γνωρίζει μια αναζωπύρωση της βίας μετά το δημοψήφισμα που διεξήχθη τον Ιανουνάριο για το Νότιο Σουδάν, κατά το οποίο η συντριπτική πλειοψηφία τάχθηκε υπέρ της απόσχισης της περιοχής αυτής που αναμένεται να γίνει ανεξάρτητο κράτος στις 9 Ιουλίου.
Ένα δημοψήφισμα, το οποίο αναμένεται να διεξαχθεί επίσης τον Ιανουάριο, προκειμένου το Αμπιέι να επιλέξει την προσάρτησή του στο Βορρά ή το Νοτο, αναβλήθηκε επ΄αόριστον, κυρίως λογω μιας διαφοράς για το δικαίωμα ψήφου των Μισερίγια, μιας φυλής αράβων νομάδων.
Source : infognomonpolitics από AΠΕ-ΜΠΕ
Οι Ηνωμένες Πολιτείες καταδίκασαν την ανάληψη του ελέγχου από το σουδανικό στρατό, έπειτα από βίαιες συγκρούσεις, της πόλης Αμπιέι, στο όριο ανάμεσα στο Βόρειο και το Νότιο Σουδάν, ανέφερε σε ανακοινωθέν ο Λευκός Οίκος.
Η Ουάσινγκτον απαίτησε από τις Ένοπλες Σουδανικές Δυνάμεις (SAF) "την άμεση παύση όλων των επιχειρήσεων στην Αμπιέι και την αποχώρηση των δυνάμεών τους" από την πόλη αυτή. "Μία άρνηση θα μπορούσε να πλήξει τη διαδικασία ομαλοποίησης των σχέσεων ανάμεσα στο Σουδάν και τις Ηνωμένες Πολιτείες και να παρεμποδίσει την ικανότητα της διεθνούς κοινότητας να επιτύχει πρόοδο στα κρίσιμα θέματα για το μέλλον του Σουδάν", σύμφωνα με το ανακοινωθέν.
Στο κείμενο καταδικάζεται επίσης η διάλυση, με προεδρικό διάταγμα του Χαρτούμ, της διοίκησης του Αμπιέι.
Στο Χαρτούμ, η κρατική τηλεόραση είχε ανακοινώσει ότι ο σουδανικός στρατός "πήρε απόψε [χθες βράδυ] τον έλεγχο της πόλης Αμπιέι και απώθησε τα εχθρικά στρατεύματα." "Οι SAF κατέλαβαν την πόλη Αμπιέι", επιβεβαίωσε μιλώντας στο Γαλλικό Πρακτορείο διπλωματική πηγή στους κόλπους μιας αντιπροσωπείας του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, η οποία έφθασε την ίδια μέρα για επίσημη επίσκεψη στη σουδανική πρωτεύουσα.
Πολλές πηγές στους κόλπους της Αποστολής του ΟΗΕ στο Σουδάν (UNMIS) επιβεβαίωσαν επίσης την πληροφορία.
Στο όριο ανάμεσα στο Βόρειο και το Νότιο Σουδάν, η Αμπιέι γνωρίζει μια αναζωπύρωση της βίας μετά το δημοψήφισμα που διεξήχθη τον Ιανουνάριο για το Νότιο Σουδάν, κατά το οποίο η συντριπτική πλειοψηφία τάχθηκε υπέρ της απόσχισης της περιοχής αυτής που αναμένεται να γίνει ανεξάρτητο κράτος στις 9 Ιουλίου.
Ένα δημοψήφισμα, το οποίο αναμένεται να διεξαχθεί επίσης τον Ιανουάριο, προκειμένου το Αμπιέι να επιλέξει την προσάρτησή του στο Βορρά ή το Νοτο, αναβλήθηκε επ΄αόριστον, κυρίως λογω μιας διαφοράς για το δικαίωμα ψήφου των Μισερίγια, μιας φυλής αράβων νομάδων.
Source : infognomonpolitics από AΠΕ-ΜΠΕ
Ο έλεγχος των μαζών
ΕΙΝΑΙ γνωστό ότι το παγκόσμιο σύστημα ελέγχου των ανθρωπίνων μαζών είναι κάτι που εδώ και αιώνες χρησιμοποιείται από κοσμοκράτορες, για να χειραγωγήσουν την ανθρώπινη σκέψη, ανάλογα με τις δυνατότητες της κάθε εποχής.
Στην αρχαιότητα, για παράδειγμα, αν κρίνουμε μ’ αυτά που διαβάζουμε στον Πολύαινο, τον Πλούταρχο, τον Διόδωρο Σικελιώτη, αλλά και άλλους συγγραφείς, είχαν την δυνατότητα να επηρεάζουν τις μάζες με μεθόδους που δεν διαφέρουν και πολύ από τις σημερινές.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο θάνατος του Αθηναίου στρατηγού Κίμωνα. Κατ’ εντολή του ιδίου ο θάνατός του (στο Κίτιον της Κύπρου) επί 30 ημέρες έμεινε άγνωστος εις τον στρατό του, για να μην πανικοβληθούν οι Αθηναίοι και να νικήσουν τους Φοίνικες και τους Κίλικες, που ήσαν μαζί με τους Πέρσες, ενώ ταυτόχρονα κατατρόπωναν τον στρατό που ήταν στην παραλία!.. Ό,τι είδαμε αργότερα με τον Ελ Σιντ!..
Επί Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το γνωστό σε όλους «άρτον και θεάματα» (ιπποδρομίες, αρένες κλπ) είχε σαν στόχο όχι απλώς τον έλεγχο των μαζών, αλλά τον τρόπο με τον οποίο μπορούσαν να κατευθύνουν τα πλήθη εις βάρος τού όποιου αντιπάλου!
Στο Βυζάντιο τα πράγματα, από πλευράς ελέγχου των μαζών, δεν ήσαν διαφορετικά. Η ευπιστία των πολιτών ήταν πολύ μεγαλύτερη απ’ ό,τι είναι σήμερα ακόμη και σε απλά πράγματα που μπορούσε να κάνει ένας Αυτοκράτορας, για να ελέγξει ή παρασύρει τα πλήθη. Και τα παραδείγματα είναι τόσα πολλά "ων ουκ έστιν αριθμός"!
Σήμερα, όπως διαπιστώνουν οι φίλες και φίλες, η παγκόσμια εξουσία βρήκε τον τρόπο να ελέγχει και κατευθύνει τους πάντες με την τηλεόραση της τρομολαγνίας και το διαδίκτυο στις όποιες εκφάνσεις του. Ακόμη και ορισμένοι «χάκερς» παίζουν το όποιο παιχνίδι ελέγχου του ατόμου με τη δυνατότητα προσβάσεως στα προσωπικά δεδομένα που έχει αρχειοθετημένα ο ανύποπτος πολίτης στον υπολογιστή του!
Αλλά το παγκόσμιο σύστημα δεν αρκείται εκεί. Πρέπει να τρομοκρατήσει και -ει δυνατόν- να εξοντώσει (;) ολόκληρους πληθυσμούς, αν λάβουμε σοβαρά υπόψη τις καταγγελίες, που έχουν δει κατά καιρούς το φως της δημοσιότητας από τους πάσης φύσεως «μπλόγκερς», οι οποίοι αποκάλυψαν τους εγκεφάλους των διαφόρων δήθεν επιδημιών, που «εξαπέλυσαν» στον κόσμο διάφορους «ιούς» (της γρίπης, των χοίρων ή των ζόμπι που μας ετοιμάζουν τώρα), για να μπορούν, πέραν των άλλων, να θησαυρίζουν ορισμένες παντοδύναμες φαρμακευτικές εταιρίες ανά τον κόσμο!
Ένα μονάχα: Για να εξαναγκάσουν τον κόσμο να κάνει τα εμβόλια, που προωθούσαν διάφορες εταιρίες, κι επειδή δεν μπορούσαν να τον υποχρεώσουν, αφού οι ίδιοι οι γιατροί δεν εμβολιάζονταν, επιστράτευσαν την τότε υπουργό Υγείας (ας μην πούμε το όνομά της) να κάνει δημόσια το εμβόλιο της γρίπης, ώστε να παρασύρει τουλάχιστον τους εύπιστους εις τον εμβολιασμό. Και το έκανε (!!).
Μιλάμε για τέτοιες γελοιότητες, που ωστόσο κάποιοι κύριοι θησαύρισαν και εξακολουθούν να θησαυρίζουν με τα καμώματά τους.
Αλλά να ήσαν μόνον αυτά; Κάποιοι λένε ότι μας κάνουν ακόμη και ειδικούς ψεκασμούς στον αέρα με ειδικά αεροπλάνα καθώς τα τοξικά καρκινογόνα μεταλλικά σωματίδια, που διασκορπούν, περνούν άμεσα στον ανθρώπινο οργανισμό με την αναπνοή και προσβάλουν το ανοσοποιητικό μας σύστημα!
Όταν ο Γουσταύος Λε Μπον έγραφε το βιβλίο «Η Ψυχολογία των Μαζών» ίσως να γνώριζε κάτι περισσότερο από μας που βλέπουμε, δυστυχώς, να επαληθεύεται εις το ακέραιο.
Κλείνοντας, να θυμίσουμε μόνο ένα στίχο του Διονυσίου Σολωμού:
«Βασανισμένε μου λαέ, αγνέ κι αγαπημένε,
πάντοτε ευκολόπιστε και πάντα προδομένε»!..
Source : pisoapotinkourtina.blogspot
ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΑΝ. ΣΑΚΚΕΤΟΣ
Στην αρχαιότητα, για παράδειγμα, αν κρίνουμε μ’ αυτά που διαβάζουμε στον Πολύαινο, τον Πλούταρχο, τον Διόδωρο Σικελιώτη, αλλά και άλλους συγγραφείς, είχαν την δυνατότητα να επηρεάζουν τις μάζες με μεθόδους που δεν διαφέρουν και πολύ από τις σημερινές.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο θάνατος του Αθηναίου στρατηγού Κίμωνα. Κατ’ εντολή του ιδίου ο θάνατός του (στο Κίτιον της Κύπρου) επί 30 ημέρες έμεινε άγνωστος εις τον στρατό του, για να μην πανικοβληθούν οι Αθηναίοι και να νικήσουν τους Φοίνικες και τους Κίλικες, που ήσαν μαζί με τους Πέρσες, ενώ ταυτόχρονα κατατρόπωναν τον στρατό που ήταν στην παραλία!.. Ό,τι είδαμε αργότερα με τον Ελ Σιντ!..
Επί Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το γνωστό σε όλους «άρτον και θεάματα» (ιπποδρομίες, αρένες κλπ) είχε σαν στόχο όχι απλώς τον έλεγχο των μαζών, αλλά τον τρόπο με τον οποίο μπορούσαν να κατευθύνουν τα πλήθη εις βάρος τού όποιου αντιπάλου!
Στο Βυζάντιο τα πράγματα, από πλευράς ελέγχου των μαζών, δεν ήσαν διαφορετικά. Η ευπιστία των πολιτών ήταν πολύ μεγαλύτερη απ’ ό,τι είναι σήμερα ακόμη και σε απλά πράγματα που μπορούσε να κάνει ένας Αυτοκράτορας, για να ελέγξει ή παρασύρει τα πλήθη. Και τα παραδείγματα είναι τόσα πολλά "ων ουκ έστιν αριθμός"!
Σήμερα, όπως διαπιστώνουν οι φίλες και φίλες, η παγκόσμια εξουσία βρήκε τον τρόπο να ελέγχει και κατευθύνει τους πάντες με την τηλεόραση της τρομολαγνίας και το διαδίκτυο στις όποιες εκφάνσεις του. Ακόμη και ορισμένοι «χάκερς» παίζουν το όποιο παιχνίδι ελέγχου του ατόμου με τη δυνατότητα προσβάσεως στα προσωπικά δεδομένα που έχει αρχειοθετημένα ο ανύποπτος πολίτης στον υπολογιστή του!
Αλλά το παγκόσμιο σύστημα δεν αρκείται εκεί. Πρέπει να τρομοκρατήσει και -ει δυνατόν- να εξοντώσει (;) ολόκληρους πληθυσμούς, αν λάβουμε σοβαρά υπόψη τις καταγγελίες, που έχουν δει κατά καιρούς το φως της δημοσιότητας από τους πάσης φύσεως «μπλόγκερς», οι οποίοι αποκάλυψαν τους εγκεφάλους των διαφόρων δήθεν επιδημιών, που «εξαπέλυσαν» στον κόσμο διάφορους «ιούς» (της γρίπης, των χοίρων ή των ζόμπι που μας ετοιμάζουν τώρα), για να μπορούν, πέραν των άλλων, να θησαυρίζουν ορισμένες παντοδύναμες φαρμακευτικές εταιρίες ανά τον κόσμο!
Ένα μονάχα: Για να εξαναγκάσουν τον κόσμο να κάνει τα εμβόλια, που προωθούσαν διάφορες εταιρίες, κι επειδή δεν μπορούσαν να τον υποχρεώσουν, αφού οι ίδιοι οι γιατροί δεν εμβολιάζονταν, επιστράτευσαν την τότε υπουργό Υγείας (ας μην πούμε το όνομά της) να κάνει δημόσια το εμβόλιο της γρίπης, ώστε να παρασύρει τουλάχιστον τους εύπιστους εις τον εμβολιασμό. Και το έκανε (!!).
Μιλάμε για τέτοιες γελοιότητες, που ωστόσο κάποιοι κύριοι θησαύρισαν και εξακολουθούν να θησαυρίζουν με τα καμώματά τους.
Αλλά να ήσαν μόνον αυτά; Κάποιοι λένε ότι μας κάνουν ακόμη και ειδικούς ψεκασμούς στον αέρα με ειδικά αεροπλάνα καθώς τα τοξικά καρκινογόνα μεταλλικά σωματίδια, που διασκορπούν, περνούν άμεσα στον ανθρώπινο οργανισμό με την αναπνοή και προσβάλουν το ανοσοποιητικό μας σύστημα!
Όταν ο Γουσταύος Λε Μπον έγραφε το βιβλίο «Η Ψυχολογία των Μαζών» ίσως να γνώριζε κάτι περισσότερο από μας που βλέπουμε, δυστυχώς, να επαληθεύεται εις το ακέραιο.
Κλείνοντας, να θυμίσουμε μόνο ένα στίχο του Διονυσίου Σολωμού:
«Βασανισμένε μου λαέ, αγνέ κι αγαπημένε,
πάντοτε ευκολόπιστε και πάντα προδομένε»!..
Source : pisoapotinkourtina.blogspot
ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΑΝ. ΣΑΚΚΕΤΟΣ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)