Geopolitical Research Institute(GRI)/Εταιρεία Γεωπολιτικών Ερευνών(ΕΓΕ)

Σάββατο, 5 Μαρτίου 2011

Οι εξελίξεις στον αγωγό Σαμψούντας - Τσευχάν

«Η Ρωσία και η Τουρκία θα υπογράψουν, σήμερα, σύμβαση για τον αγωγό Σαμψούντα-Τζεϊχάν, ο οποίος θεωρείται εναλλακτικό σχέδιο του αγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη», αναφέρουν ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης της Βουλγαρίας, επικαλούμενα τη σχετική είδηση που μετέδωσε, σήμερα, ο ανταποκριτής της δημόσιας ραδιοφωνίας ΒΝΡ στη Μόσχα, Βάσκο Μιχάιλοφ.

Σύμφωνα με το Βούλγαρο ανταποκριτή, η σύμβαση θα προσδιορίζει το οικονομικό μοντέλο της κατασκευής του έργου στην επικράτεια της Τουρκίας. Κύριος στόχος του νέου αγωγού θα είναι η διεύρυνση των δυνατοτήτων μεταφοράς του πετρελαίου της περιοχής της Μαύρης και της Κασπίας Θάλασσας προς τις ευρωπαϊκές αγορές, παρακάμπτοντας την «υπερφορτωμένη» θαλάσσια οδό, μέσω του Βοσπόρου και των Στενών των Δαρδανελίων. Όπως μετέδωσε ο Μιχάιλοφ, ο Ρώσος υπουργός Ενέργειας, Σεργκέι Σματκό, δήλωσε ότι, στην επόμενη φάση των διαπραγματεύσεων αναμένεται οι μέτοχοι να αναλάβουν τις δεσμεύσεις τους για την εξασφάλιση της αποδοτικής λειτουργίας του αγωγού μεταξύ της Σαμψούντας και του Τζεϊχάν.

Σύμφωνα με το Ρώσο υπουργό, στο σχέδιο αναμένεται να ενταχθούν, με μερίδια από 25%, οι πετρελαϊκές επιχειρήσεις της Ρωσίας «Rosneft» και «Transneft» (οι οποίες συμμετέχουν και στη διεθνή εταιρία κατασκευής του αγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη), ενώ ενδιαφέρον για το σχέδιο δείχνει και η ρωσική εταιρεία «Lukoil». Η ικανότητα μεταφοράς του αγωγού, με μήκος 550 χιλιόμετρα, αναμένεται να είναι 70 εκατομμύρια τόνους πετρελαίου σε ετήσια βάση και το κόστος του έργου υπολογίζεται σε περίπου τρία εκατομμύρια δολάρια.

Την πρωταρχική συμφωνία κατασκευής του αγωγού Σαμψούντα-Τζεϊχάν υπέγραψε, πριν από δεκαοκτώ μήνες, ο Σματκό με τους ομολόγους του από την Τουρκία, Τανέρ Γιλντίζ και την Ιταλία, Κλαούντιο Σκάγιολα. Όπως ανακοίνωσε, στις 19 Οκτωβρίου του 2009, ο γενικός διευθυντής της ιταλικής εταιρείας ENI (συμμετέχει στο σχέδιο μαζί με την τουρκική Calik Holding) Πάολο Σκαρόνι, την επόμενη δεκαετία αναμένεται η εξόρυξη του πετρελαίου στην περιοχή της Κασπίας Θάλασσας να αυξηθεί με δύο εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα, ενώ η τρέχουσα (τότε) παραγωγή του πετρελαίου (στην περιοχή) είναι 2,4 εκατομμύρια βαρέλια. Ο Ιταλός αρμόδιος πρόσθεσε στις δηλώσεις του στο πρακτορείο Ρόιτερς ότι η εταιρία του και η τουρκική «Calik» έχουν υπογράψει μνημόνιο με τις «Rosneft» και «Transneft» να προμηθεύουν πετρέλαιο στο νέο αγωγό.

Τό χρέος της Ελλάδας

Ελίνα Γαληνού Όταν ο απλός πολίτης λαμβάνει μια «πανταχούσα» από την Εφορία ή άλλη δημόσια υπηρεσία, είτε διαπραγματεύεται την οφειλή και τον τρόπο πληρωμής της, ή προσφεύγει στα Δικαστήρια ενώ καταβάλει μόνο το 20% της απαιτηθείσας οφειλής προκαταβολικά.

Και αυτός ο απλός Ελληνας πολίτης που στραγγαλίστηκε από σκληρά μέτρα τα οποία όπως η τρόικα και η ίδια η κυβέρνηση δηλώνουν ότι αποδεικνύονται «αναποτελεσματικά», αρχίζει σήμερα ν΄αναρωτιέται το αυτονόητο «Μας έχουν πεί ότι έχουμε ένα τεράστιο Χ χρέος. Πώς μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι χρωστάμε πράγματι τόσα και πρέπει να τα πληρώσουμε;»
Είναι ευνόητο ότι αυτό το χρέος για να πληρωθεί, θα πρέπει να χρεωθούν και τα τρισέγγονά μας ή να ξεπουλήσουμε ό,τι έχουμε και δεν έχουμε, ακόμα και τις πέτρες αυτής της χώρας. Και πάλι, αμφίβολο αν θα ξεπληρωθεί ακόμα και έτσι, αφού ο χρόνος που περνάει με την ύφεση να βαθαίνει, δουλεύει υπέρ του χρέους και ..του δικού μας καταποντισμού. Η κυβέρνηση έναν σχεδόν χρόνο μετά την εισαγωγή μας στο Μνημόνιο, παρ΄όλες τις βεβαιώσεις που σκορπίζει απλόχερα μέσα και έξω από τη χώρα ότι θα ξεπληρώσουμε μέχρι την τελευταία δεκάρα, μάλλον δεν έχει σχέδιο εξόδου από το αδιέξοδο. Κατά πολλούς, ούτε η ίδια πιστεύει στην αποτελεσματικότητα των μέτρων που επιβάλλει, ενώ κατ΄άλλους, ίσως το σχέδιό της να μην είναι αυτό που ευαγγελίζεται… Ετσι και αλλιώς όμως, η ουσία του προβλήματος παραμένει και μας απειλεί. Η Ελλάδα με τέτοιο βάρος στους ώμους της, σίγουρα θα λυγίσει και θα καταστραφεί. Είναι αδύνατο να τα βγάλει πέρα…
Ο προβληματισμός για το πραγματικό ύψος του χρέους που σαφώς παραπέμπει στην επαναδιαπραγμάτευσή του, άρχισε να ακούγεται όλο και συχνότερα και να κερδίζει έδαφος στην κοινή γνώμη. Όμως η πλευρά της κυβέρνησης και των υποστηρικτών της, εμφανίζονται σφόδρα αντίθετοι σε μια τέτοια κίνηση. «Είναι καταστροφή για την Ελλάδα η επαναδιαπραγμάτευση. Το έκαναν και άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής και γι΄αυτό έμειναν εκτός αγορών για χρόνια και εξαθλιώθηκαν. Θέλετε να πάθουμε τα ίδια; Θέλετε να βγούμε από την Ευρωζώνη, γιατί έτσι θα συμβεί αν θέσουμε ζήτημα επαναδιαπραγμά-τευσης χρέους. Θέλετε να δείτε πτώχευση, στάση πληρωμών, πάγωμα τρίτης ή τέταρτης δόσης από την τρόικα;» Και εκεί οι συζητήσεις παγώνουν εν μέρει...υπό τον φόβο του χειρότερου.
Τα χειρότερα όμως, έτσι που βαδίζουμε θα έρθουν ακόμα και αν δεν κινήσουμε αυτά τα «πονηρά» νήματα. Και θα είναι δυστυχώς, μη αναστρέψιμα. Ισως αυτοί οι προβληματισμοί για το πραγματικό ύψος του χρέους, να έπρεπε να είχαν ακουστεί πέρυσι τέτοια εποχή, όταν η Ενωμένη Ευρώπη μας είχε κηρύξει τον πόλεμο μετά το άνοιγμα των ασκών του Αιόλου από την σεβαστή μας κυβέρνηση. Ισως εάν τα επίμονα επιχειρήματα για την αναθεώρησή του που θ΄άνοιγαν τον δρόμο για επαναδιαπραγμάτευση, είχαν ανακύψει έγκαιρα, να είχαμε προλάβει κάτι. Όμως χάθηκε πολύτιμος χρόνος. Είχαμε βρεθεί απότομα μέσα στον στρόβιλο της απειλής της χρεωκοπίας και σχεδόν δεν πιστεύαμε ότι η κυβέρνηση θα μας σύρει σαν πρόβατα επί σφαγή στους επαχθείς όρους του Μνημονίου, θεωρώντας ότι ήταν μονόδρομος. Τώρα όμως, ή θα βρεθεί λύση αποτελεσματική, ή η Ελλάδα θα καταστραφεί μια για πάντα, επιβαρυμένη από ένα χρέος το ύψος του οποίου δεν θα γνωρίζει ποτέ γιατί την αφορά. Όταν βρεθήκαμε στη μέγγενη, αρχίσαμε να ψάχνουμε δεξιά και αριστερά ποιοι φάγανε τα λεφτά του λαού και μας οδήγησαν στη χρεωκοπία και πράγματι, εντοπίσαμε πολλούς υπευθύνους. Όμως ξεκάθαρη εικόνα για το πώς δημιουργήθηκε και λογίστηκε το χρέος που μας σκοτώνει, δεν έχουμε. Τι έχουμε φορτωθεί να πληρώνουμε ίσως άδικα, δεν το γνωρίζουμε. Η Ιρλανδία όμως, αμφισβητώντας τον «μονόδρομο» που της επέβαλε η κυβέρνησή της, τολμά να επανεξετάσει το χρέος της. Στο κάτω-κάτω της γραφής, μια αναλογιστική μελέτη για την ανάλυση του χρέους μας, θα μπορούσε να ανατεθεί, όχι σε πρόσωπα της αντιπολίτευσης, αλλά σε ειδικούς επιστήμονες, ανεξάρτητους από πολιτικές παρατάξεις. Αν η κυβέρνηση θέλει πράγματι το «καλό της πατρίδας», δεν έχει λόγους να αποφεύγει κάθε σχετική συζήτηση γι΄αυτό…
Source : infognomonpolitics