Τα βαρίδια της ανάπτυξης

του κ. Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Ο Μαρξ και ο Έγκελς έγραφαν στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο το 1848: «Η μπουρζουαζία (αστική τάξη) δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς να επαναστατικοποεί  διαρκώς τα μέσα της παραγωγής, και κατά συνέπεια τις σχέσεις της παραγωγής και μαζί τους τις συνολικές σχέσεις της κοινωνίας… Διαρκής επαναστατικοποίηση της παραγωγής , αδιάλειπτη διασάλευση όλων των κοινωνικών συνθηκών, αείζωη αβεβαιότητα και αναταραχή καθιστούν την εποχή της μπουρζουαζίας διακριτή από όλες τις άλλες». Γι αυτό αν γυρίσουμε στο παρελθόν θα διαπιστώσουμε ότι από την πρώτη τεχνολογική επανάσταση της ατμομηχανής και μετά η επιτάχυνση της ιστορίας ήταν εκρηκτική. Όταν λοιπόν πριν ενάμιση και πλέον αιώνα είχε επισημανθεί η «αδιάλειπτη διασάλευση όλων των κοινωνικών συνθηκών» και η «αείζωη αβεβαιότητα και αναταραχή» στα πλαίσια της λειτουργίας του καπιταλισμού, πώς είναι δυνατό να εφησυχάζουν οι λαοί και οι κοινωνικές τάξεις προεξοφλώντας ότι η κοινωνική εξέλιξη θα σταματήσει στο σημείο που βολεύει τον καθένα;

Όμως η συνεχής επαναστατικοποίηση αποτελεί υπαρξιακό στοιχείο και του σοσιαλισμού. Ο Μάο υποστήριζε ότι μια επανάσταση πρέπει να είναι διαρκής ή να μη γίνεται καθόλου. Το «Μεγάλο Άλμα προς τα Εμπρός» που επιχείρησε έδινε έμφαση στην παραγωγή και στην τεχνολογική και οργανωτική αλλαγή. Η «Πολιτιστική Επανάσταση» επιδίωξε να επανακαθορίσει ριζικά τις κοινωνικές σχέσεις και τις διανοητικές αντιλήψεις του κόσμου με άμεσο τρόπο. Ενώ φαινομενικά ο Μάο απέτυχε και στα δύο παραπάνω εγχειρήματα, σύμφωνα με τον Ντέιβιντ Χάρβεϊ «οι συγκλονιστικές οικονομικές επιδόσεις και η επαναστατική μεταμόρφωση που χαρακτηρίζει την Κίνα οφείλονται αποκλειστικά στα επιτεύγματα της μαοϊκής περιόδου και συγκεκριμένα στη ρήξη με πολλές “παραδοσιακές” διανοητικές αντιλήψεις και κοινωνικές σχέσεις στις μάζες καθώς το Κόμμα εμπλεκόταν ολοένα και περισσότερο στην καθημερινή ζωή». Αντίθετα, εκεί όπου υπήρξε αποτελμάτωση το αποτέλεσμα δεν ήταν μόνον η διάλυση της ΕΣΣΔ αλλά οι πρώην Γ.Γ. του ΚΚ στις σοβιετικές Δημοκρατίες να εξελιχθούν μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ σε δικτάτορες των ανεξάρτητων πλέον πρώην σοβιετικών Δημοκρατιών (Αλίεφ, Ναζαρμπάγιεφ, κ.ά).

Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά σε τόσο αντίθετους μάλιστα κόσμους; Διότι οι τεχνολογικές επαναστάσεις είναι οι πραγματικές επαναστάσεις, αυτές που δρομολογούν τις κοινωνικές επαναστάσεις αλλά και διαμορφώνουν νέες κοινωνικές τάξεις (αστική, προλεταριάτο) ή καταργούν άλλες (φεουδάρχες, δουλοπάροικοι). Για παράδειγμα η ανάπτυξη των μέσων παραγωγής η οποία επέφερε και την ανάπτυξη των μέσων μεταφοράς και κατά συνέπεια του εμπορίου, ήταν τα στοιχεία που δημιούργησαν βαθμιαία την αστική τάξη κατά τόπους και διέρρηξαν την περίκλειστη και στάσιμη οικονομία της φεουδαρχίας οδηγώντας στην κατάργησή της μέσα από τις αστικές επαναστάσεις. Όταν σε μία χώρα αμβλυνθεί ή τελματώσει η ταξική σύγκρουση τότε δεν υπάρχει και εξέλιξη.

Τι συνέβη όμως στη χώρα μας; Η κοινωνική σύνθεση στη χώρα μας δεν διαμορφώθηκε μέσα από τις απαιτήσεις της ανάπτυξής της. Δεν υπήρξε βιομηχανική επανάσταση, όπως στις χώρες της Ευρώπης, που να διαμόρφωσε νέα αστικά κέντρα και να μετέτρεψε την αγροτιά ή ένα μεγάλο τμήμα της σε εργατική τάξη. Ούτε υπήρξε η περίοδος της λεγόμενης πρωταρχικής συσσώρευσης που απαλλοτρίωσε τους αγρότες από τη γη για να εξυπηρετηθούν οι ανάγκες της αναπτυσσόμενης βιομηχανίας. Η ερήμωση της υπαίθρου δεν ήταν αποτέλεσμα της βιομηχανικής ανάπτυξης της χώρας αλλά των πελατειακών σχέσεων που επιβάρυνε και καθόρισε ποιοτικά τον κρατικό μηχανισμό. Στη χώρα μας τις κοινωνικές ομάδες και την ταξική σύνθεση διαμόρφωσαν σε μεγάλο βαθμό στοιχεία άσχετα με την ανάπτυξη της χώρας γιαυτό απαξιώθηκε παραγωγικά. Ο κομματισμός, ο διαχωρισμός σε πατριώτες και μιάσματα, ο λαϊκισμός και πάνω από όλα οι πελατειακές σχέσεις ως επιστέγασμα όλων αυτών ήσαν τα κριτήρια. Και όταν μια κοινωνική ομάδα ή τάξη δεν διαμορφώνεται ως συνέπεια των αναγκών ανάπτυξης της χώρας αλλά με κριτήριο την κομματική ένταξη των μελών της, όταν ο αφισοκολλητής εξασφαλίζει το μέλλον της οικογένειάς του, τότε αυτές οι κοινωνικές ομάδες είναι τόσο αντιδραστικές σε κάθε βήμα προόδου ώστε τροχοπεδούν κάθε εξέλιξη που θα διατάρασσε τα προνόμιά τους.  Η εξυγίανση δεν είναι πρόβλημα αριθμητικό, όπως προβάλλεται, αλλά ποιοτικό και ίσως αδιέξοδο αφού οι πελατειακές σχέσεις αποτελούν μέχρι σήμερα τον κανόνα της λειτουργίας του κράτους δηλητηριάζοντας το μέλλον του τόπου για δεκαετίες. Και η αστική τάξη; Στη χώρα μας ποτέ δεν υπήρξε αστική επανάσταση ώστε να αντιπαρατεθεί με τη φεουδαρχία και τους κοτζαμπάσηδες. Η οικονομική ελίτ του τόπου, που αυτάρεσκα αυτοαποκαλείται αστική τάξη, είναι άμεσα συνδεδεμένη με την καθυστέρηση του τόπου. Ψευδεπίγραφος πατριωτισμός, σκάνδαλα όπως η αφαίμαξη των αποταμιεύσεων του λαού μέσω του Χρηματιστηρίου, επιδοτούμενες βιομηχανικές ζώνες – νεκροταφεία, μεταφορά του πλούτου και των ευρωπαϊκών εισροών στις τράπεζες του εξωτερικού αντί στην ανάπτυξη της χώρας την χαρακτηρίζουν. Η κοινωνική σύνθεση, όπως την διαμόρφωσαν ψευδεπίγραφα ο κομματισμός και οι πελατειακές σχέσεις, είναι αδύνατο να ανταποκριθεί στις ανάγκες ανάκαμψης και ανάπτυξης της χώρας.  Θα υπάρξουν βίαιες κοινωνικές ανακατατάξεις με καταλύτη την κρίση μέχρις ότου ο καθένας συνειδητοποιήσει την ταξική του θέση στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα

Source :.http://www.anixneuseis.gr/?p=39871

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Μαθήματα επιβίωσης

Ο άνθρωπος που επέζησε της συντριβής του αεροπλάνου στις Άνδεις και άντεξε δύο μήνες στα 6.000 μέτρα της χιονισμένης οροσειράς δίνει μαθήματα επιβίωσης στους δοκιμαζόμενους Έλληνες...

"Η τύχη δείχνει την ισχύ της όπου δεν υπάρχει οργανωμένη δύναμη να της αντιταχθεί".

Αυτό υποστήριζε ο Νικολό Μακιαβέλι στον «Ηγεμόνα» που έγραψε τον 16ο αιώνα και φαίνεται ότι τέσσερις αιώνες αργότερα ακολούθησε το παράδειγμά του ο Νάντο Παράντο, κορυφαίος ομιλητής σήμερα σε θέματα ασκήσεων ηγεσίας, ομαδικού πνεύματος, αποφασιστικότητας και επίτευξης στόχων, βάσει του World Business Forum. Φιλοξενούμενος της διεθνούς εταιρείας Linkage, εμφανίστηκε στο Κολέγιο Αθηνών για να μιλήσει για «το θαύμα στις Ανδεις. Τονίζοντας ότι η ελπίδα στην κρίση είναι θέμα ηγεσίας».

Ο Νάντο Παράντο μάς περιέγραψε το βίωμά του στις Ανδεις το 1972 ως ένας από τους 16 επιζήσαντες του θρυλικού αεροπορικού δυστυχήματος που ενέπνευσε και την πετυχημένη κινηματογραφική ταινία «Οι επιζήσαντες». Τότε στα 21 του χρόνια, αρχηγός της ομάδας ράγκμπι της χώρας του της Ουρουγουάης, ύστερα από 62 ημέρες απάνθρωπης επιβίωσης, αντλώντας κάθε ψυχική δύναμη που του είχε απομείνει σε σημείο που για να κρατηθεί, αλλά και να κρατήσει τους υπόλοιπους στη ζωή έφτασε να τραφεί από τους νεκρούς συνεπιβάτες του, κατάφερε το αδύνατο αποδεικνύοντας ότι ο άνθρωπος όσο αναπνέει είναι ικανός για όλα. Ξεκίνησε από το σημείο συντριβής μέσα στα χιόνια για να φέρει βοήθεια. Οργάνωσε και ηγήθηκε της συγκλονιστικής προσπάθειας και σήμερα μεσούσης της κρίσης δίνει μαθήματα επιβίωσης.

Κύριε Παράντο, ποια είναι η δύναμη της τύχης στα ανθρώπινα και με ποιο τρόπο μπορεί τελικά κανείς να της αντιταχθεί;

Είναι πολύ ενδιαφέρον να ορίσουμε πρώτα τι σημαίνει «όρια». Σύμφωνα με τι, εξαρτάται, όρια στη δουλειά, στα χρήματα, στην οικονομία ή στη ζωή; Στην αγάπη ή στην οικογένεια. Ολα μπλέκονται μαζί, αλλά το πιο σημαντικό είναι η ζωή. Είναι πολύ διαφορετικό να ρισκάρεις κάθε μέρα τη ζωή σου κάτω από δύσκολες συνθήκες, από το να ρισκάρεις για την εταιρεία σου. Αν χάσεις την εταιρεία σου είσαι ακόμα ζωντανός και μπορείς να κάνεις κάτι, να φροντίσεις τον εαυτό σου και την οικογένειά σου. Οταν ήμουν πάνω στα βουνά στα 6.000 μέτρα, επιβίωσα όχι γιατί σκεφτόμουν το οικονομικό μου μέλλον, αλλά γιατί σκεφτόμουν την οικογένειά μου, τον πατέρα μου, εξαιτίας της αγάπης, γιατί η αγάπη είναι καταλύτης μέσα σε αυτήν την ελληνική κρίση. Ακόμα και αν μιλάμε για χρήματα, ευκαιρίες, οικονομία, τον πρωθυπουργό, την κοινωνία, τους φίλους, την ανάπτυξη, μην ξεχνάς ποτέ την αγάπη. Σίγουρα πρέπει να λάβεις υπόψη και αυτά, αλλά να σκέφτεσαι και την αγάπη επίσης.

Ο σωστός ηγέτης ποιο από τα δύο τεχνάσματα θα πρέπει να ξέρει να χρησιμοποιεί καλύτερα, τον «άνθρωπο», δηλαδή τον νόμο, ή το «θηρίο», δηλαδή τη δύναμη;

Τα πράγματα αλλάζουν, οι πολιτικοί ξεκινούν με οράματα, δίνουν χρήματα στις χαμηλές κοινωνικές τάξεις, μετά μπλέκονται με τη λογιστική τα προσχέδια, τα σχέδια, την οικονομία και τα ξεχνούν όλα. Εχουν τον εγωισμό, θέλουν τη δύναμη, την εξουσία, να βρίσκονται εκεί πάνω. Πιστεύω οι πολιτικοί ηγέτες πρέπει να ξεχάσουν τους εαυτούς τους για πολύ καιρό. Βλέπεις υπάρχουν ηγέτες που ο λαός τους αγαπά, νομίζει ότι είναι θεοί. Ο κόσμος θέλει να τους μιλήσει, να τους δει στην τηλεόραση, αλλά αυτοί που το κάνουν αυτό ξεχνούν το πιο σημαντικό, τους δικούς τους ανθρώπους.

Η στιγμή της λύτρωσης για τον Νάντο Παράντο ύστερα από 62 μέρες εκτός ορίων στις Ανδεις

Διαρκής αγώνας
"Αν έπρεπε να περιμένω, θα είχα πεθάνει"

Από ποια «στόφα» θα πρέπει να είναι φτιαγμένος ο Ελληνας ηγέτης;  

Αυτό που με ρωτάτε μπορεί να ονομαστεί και φαινόμενο ντόμινο. Εχω παρακολουθήσει τόσες φορές τα νέα, έχω δει τόση τηλεόραση, έχω διαβάσει τόσες εφημερίδες και όλοι μιλούν για την ελληνική κρίση. Σταματήστε να μιλάτε και κάντε κάτι! «Βρίσκω» και πάλι τον εαυτό μου στα 6.000 μέτρα να κάθομαι πάνω σε έναν βράχο φορώντας μόνο μία μπλούζα, δίχως τροφή, δίχως ρούχα, δίχως διάσωση, και καθόμουν κάτω μόνος και αναλογιζόμουν «τώρα έφτασε η ώρα να κάνεις κάτι». Θα έπρεπε να περιμένω από κάποιον να έρθει να με μαζέψει; Θα είχα πεθάνει!
Αρα τώρα είναι η ώρα για τους πολιτικούς, για τον πρωθυπουργό, για τον ελληνικό λαό, για τους επιχειρηματίες, τα εργατικά συνδικάτα, να προχωρήσουν μαζί. Μοιράζομαι πράγματα, έχω κουραστεί από τα ίδια και τα ίδια και γίνομαι ρεαλιστής. Θα πάρει χρόνο. Η κρίση όμως κάποια στιγμή θα τελειώσει, αλλά θα εξαρτηθεί το πόσο σύντομα από τους αδύναμους ανθρώπους.

Ποια προσόντα θα πρέπει να έχει ένας ηγέτης;

Δεν γεννιέσαι ηγέτης, το μαθαίνεις από τις συνθήκες μέσα από τις οποίες αντιμετωπίζεις τη ζωή. Αν για παράδειγμα κάνεις μια δουλειά σωστά μπορείς να γίνεις ηγέτης μιας ομάδας δίχως διοικητικές βαθμίδες, αν κερδίζεις παιχνίδια είσαι καλός αρχηγός, αν όχι μπορεί να είσαι καλός άνθρωπος, αλλά κακός αρχηγός. Αν βγάλεις την εταιρεία σου από την κρίση είσαι καλός ηγέτης, εάν αποτύχεις είσαι κακός ηγέτης. Ολα εξαρτώνται από την περίσταση. Αν πετύχεις σε βλέπουν σαν ηγέτη, αν είχα πεθάνει στα βουνά θα ήμουν ένα πτώμα στον πάγο. Επέζησα γιατί πάλεψα για τη ζωή μου και μετά, όσο μπορεί κανείς να φανταστεί, και για τις ζωές των άλλων! Οπότε, Ελληνες παλέψτε, μην πεθάνετε! Αν χάσεις τη δουλειά σου τι θα κάνεις, θα κάτσεις κάτω να κλάψεις; Προχώρα, πλύνε σκάλες, βάψε σπίτια, κάνε κάτι!

Source : ethnos.gr

Στρατηγική συνεργασία - συμμαχία Ρότσιλντ - Ροκφέλερ

ΟΙ ΜΕΓΙΣΤΆΝΕΣ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΏΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΉΣΕΩΝ ΕΝΏΝΟΥΝ ΤΙΣ ΔΥΝΆΜΕΙΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΟΎΝ ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΈΣ ΕΥΚΑΙΡΊΕΣ ΣΤΟΥΣ ΤΟΜΕΊΣ ΌΠΟΥ ΚΑΤΈΧΟΥΝ ΤΕΧΝΟΓΝΩΣΊΑ

Το επενδυτικό τραστ του Τζέικομπ Ρότσιλντ RIT Capital Partners συμφώνησε να αγοράσει το 37% του ομίλου διαχείρισης κεφαλαίων και επενδύσεων πλούτου του Ντέιβιντ Ροκφέλερ, Rockefeller Financial Services Υστερα από πέντε δεκαετίες γνωριμίας, ήρθε η ώρα να προχωρήσουν στον «γάμο», και, δη, κοινού συμφέροντος.

Ο λόγος για τους απογόνους δύο από τις γνωστότερες τραπεζικές και επιχειρηματικές δυναστείες στις δύο όχθες του Ατλαντικού, τους Ρότσιλντ και τους Ροκφέλερ, που αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να εκμεταλλευτούν τις επενδυτικές ευκαιρίες στους τομείς όπου κατέχουν τεχνογνωσία. Θα προχωρήσουν, δηλαδή, στη δημιουργία κοινών επενδυτικών κεφαλαίων και σε από κοινού εξαγορές.

Το εισηγμένο επενδυτικό τραστ του Τζέικομπ Ρότσιλντ RIT Capital Partners συμφώνησε να αγοράσει το 37% του ομίλου διαχείρισης κεφαλαίων και επενδύσεων πλούτου του Ντέιβιντ Ροκφέλερ, Rockefeller Financial Services.

Με αυτήν τη στρατηγική συμφωνία έρχονται πιο κοντά ο 96χρονος «πατριάρχης» των Ροκφέλερ και ο είκοσι χρόνια νεότερος Ρότσιλντ, οι οποίοι φέρονται να είχαν δώσει τα χέρια για τη συγκεκριμένη συνεργασία σε συνάντησή τους πριν από δύο χρόνια, ακολουθώντας, προφανώς, τη συμβουλή του θρυλικού Τζον Ροκφέλερ ότι «μια φιλία βασισμένη στις επιχειρήσεις είναι καλύτερη από ότι μια επιχείρηση βασισμένη στη φιλία».
 
Συνομιλίες
Στη συνάντηση των δύο μεγιστάνων ο Ροκφέλερ είχε συστήσει στον Ρότσιλντ τον διευθύνοντα σύμβουλο του αμερικανικού ομίλου Ρούμπεν Τζέφρι και έναν χρόνο αργότερα ξεκίνησαν οι συνομιλίες με στόχο την εξαγορά μεριδίου.

Κάτοχος του μεριδίου από το 2008 ήταν η Sociιtι Gιnιrale Private Banking, η οποία σήμερα δέχεται πιέσεις για αύξηση της κεφαλαιακής επάρκειάς της εξαιτίας της έκθεσής της στο χρέος της Ευρωζώνης. Εγιναν μαραθώνιες διαπραγματεύσεις και, παρά την ύπαρξη άλλων ενδιαφερομένων, η RIT Capital Partners, που διαθέτει περιουσία 3 δισ. δολαρίων, βγήκε νικήτρια, καθότι είχε τις «ευλογίες» της οικογένειας Ροκφέλερ.

Οι κοινές αντιλήψεις των δύο οικογενειών, άλλωστε, περί κόσμου και οικονομίας είναι το μεγαλύτερο εχέγγυο για μια αγαστή συνεργασία. Ιστορική έχει μείνει η δήλωση του Ντέιβιντ Ροκφέλερ, ότι «είμαστε στα πρόθυρα μιας παγκόσμιας μεταμόρφωσης. Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι η σωστή μεγάλη κρίση και τα έθνη θα δεχτούν πιο εύκολα τη νέα τάξη πραγμάτων», ενώ η κεφαλή των Ρότσιλντ, ο Μάγιερ Αμσελ, έχει πει «δώστε μου τα χρήματα ενός έθνους και δεν με ενδιαφέρει ποιος καταρτίζει τους νόμους του».
 
Οικονομική κρίση
Η παρούσα συγκυρία, λοιπόν, εν μέσω οικονομικής κρίσης, φαίνεται η κατάλληλη για να συμπράξουν οι δύο πανίσχυροι όμιλοι.
Η δυναστεία των Ρότσιλντ ήθελε εδώ και καιρό να αποκτήσει πάτημα στην αμερικανική αγορά, αλλά δίσταζε. Μια συνεργασία, όμως, με το «αντίβαρό» της στις ΗΠΑ δημιουργεί τις ιδανικές συνθήκες και θα προσελκύσει επενδυτές, οι οποίοι δεν ενδιαφέρονται για το εύκολο και γρήγορο χρήμα, αλλά για την επενδυτική ασφάλεια που παρέχει η σύμπραξη των δύο κολοσσών. Επιπλέον, η επιτυχημένη πορεία του Ρότσιλντ, που κατάφερε να βγει αλώβητος από την κρίση του 2008-2009 επενδύοντας σε εταιρείες πετρελαίου και πρώτων υλών, αποτελεί εγγύηση για τους ενδιαφερόμενους επενδυτές.
Η συμφωνία αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου.

ΑΠΟ ΤΟΝ 19ο ΑΙΩΝΑ
Η ιστορία και η δράση των δύο δυναστειών

• Γερμανικές οι ρίζες των δύο οικογενειών

Η οικογένεια των Ροκφέλερ, που λέγεται ότι είχε γερμανικές ρίζες, μετοίκισε στην Αμερική τον 19ο αιώνα και δραστηριοποιήθηκε στον χώρο των πετρελαίων, χάρη στα οποία απέκτησε τη μυθική της περιουσία.

Ο Τζον Ροκφέλερ, που είχε ήδη τη Standard Oil, αποφάσισε το 1882 να ιδρύσει και μία από τις πρώτες επενδυτικές εταιρείες στον κόσμο, που σταδιακά εξελίχθηκε σε έναν κολοσσό, με υπό διαχείριση κεφάλαια αξίας 34 δισ. δολαρίων. Το όνομά του υπήρξε συνώνυμο με το «αμερικάνικο όνειρο», καθώς, πέρα από την επιχειρηματική του δράση, τόσο ο ίδιος όσο και οι απόγονοί του ασχολήθηκαν με τις φιλανθρωπίες και άφησαν παρακαταθήκη πολιτιστικά και μορφωτικά ιδρύματα.
Ο γιος του, Ντέιβιντ, δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για την πετρελαιοβιομηχανία και ασχολήθηκε από την πρώτη στιγμή με τις επενδύσεις, ενώ συνεργάστηκε με πολλούς Αμερικανούς προέδρους για ανεπίσημες δύσκολες διπλωματικές αποστολές, ακόμη και τον Σαντάμ Χουσεΐν ή τον Φιντέλ Κάστρο.

Οι Ρότσιλντ, από την άλλη, είναι μία από τις πλουσιότερες οικογένειες της Βρετανίας, που κατάγεται από Γερμανούς μετανάστες. Απέκτησαν φήμη και χρήματα από τις τραπεζικές τους δραστηριότητες και τις υπηρεσίες που παρείχαν στο βρετανικό στέμμα, από τη χρηματοδότηση μεγάλων έργων τον 19ο αιώνα, όπως η κατασκευή σιδηροδρόμων για την τότε αυτοκρατορία, μέχρι την εξαγορά μετοχών στη διώρυγα του Σουέζ το 1875.

Ως μεγαλύτερος γιος του Βίκτορ Ρότσιλντ, ο Τζέικομπ σπούδασε -όπως όφειλε- στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και μόλις αποφοίτησε ασχολήθηκε με τις οικογενειακές επιχειρήσεις στην τράπεζα Rothschild & Sons. Το 1980, ωστόσο, συγκρούστηκε με τον αδελφό του και έκτοτε αφιερώθηκε αποκλειστικά και μόνο στις δραστηριότητες του επενδυτικού fund RIT. Μεταξύ των φίλων του ισχυρού άνδρα μετρώνται ο Μπιλ Κλίντον και η Μάργκαρετ Θάτσερ.
ΜΑΡΙΑ ΑΔΑΜΙΔΟΥ
Source : infognomonpolitics.blogspot.com

Ο Κουρδικός παράγοντας στην μάχη των αγωγών

Ο Τσεϊχάν είναι ο γιγαντιαίος τερματικός σταθμός του αγωγού Μπακού-Τσεϊχάν. Παιδί της προεδρίας του Κλίντον, μεταφέρει τουλάχιστον ένα εκατομμύριο βαρέλια καθημερινά.Το Κουρδιστάν του Ιράκ από την άλλη αποτελεί παράδεισο ενέργειας. Εκτιμάται ότι έχει αποθέματα φυσικού αερίου ανάμεσα στα τρία με έξι τρις κυβικά μέτρα και 45 δις βαρέλια πετρελαίου. Οι Κούρδοι του Ιράκ ονειρεύονται να εκμεταλλευτούν αυτό το θησαυρό δίχως τη συγκατάθεση της Βαγδάτης.Για να καταλάβετε τι σημαίνει αυτό φανταστείτε τι θα συνέβαινε αν η Τουρκική Ανατολία αποφάσιζε να κατασκευάσει έναν αγωγό πετρελαίου που θα την ένωνε με το Ιράν, για τις ανάγκες της, φυσικά χωρίς να ρωτήσει την Άγκυρα.

Περίπου μια εβδομάδα νωρίτερα ο Αστί Χαουράμι, ο υπουργός ενέργειας του Κουρδιστάν που βρίσκεται στο Ιράκ ανακοίνωσε ότι οι Κούρδοι του Ιράκ θα κατασκευάσουν έναν αγωγό του ενός εκατομμυρίου βαρελιών την ημέρα που θα ενώνει την περιοχή με τον σταθμό του Τσεϊχάν στην Τουρκία. Ο Τανέρ Γιλντίζ υπουργός ενέργειας της Τουρκίας δεν διέψευσε την πληροφορία.

Αυτές οι εξελίξεις έλαβαν χώρα αφού ο πρωθυπουργός του Ιράκ Νουρί Αλ-Μαλίκι δήλωσε ότι η Τουρκία βρίσκεται ένα βήμα από το να χαρακτηριστεί εχθρικό κράτος. Την ίδια ημέρα τούρκικες σημαίες κάηκαν στη Βασόρα.

Η Βαγδάτη έχει ήδη αποκηρύξει το σχέδιο ως παράνομο. Ωστόσο αν τα σχέδια προχωρήσουν η Βαγδάτη έχει να επωφεληθεί σημαντικά από τον αγωγό, καθώς μονάχα το 17 τοις εκατό των εσόδων θα καταλήγει στην κουρδική περιοχή. Το υπόλοιπο θα το καρπώνεται Η Βαγδάτη. Οι σχέσεις μεταξύ της κυβέρνησης των Κούρδων και του Μαλίκι βρίσκονται στο χειρότερο σημείο τους καθώς μεταξύ άλλων οι Κούρδοι απείλησαν να διακόψουν τις εμπορικές τους σχέσεις με τη Βαγδάτη. Ένα χρόνο πριν η κουρδική κυβέρνηση προχώρησε σε υπογραφή συμφωνίας με τηνExxon Mobil παρακάμπτοντας τη συγκατάθεση της Βαγδάτης.

Από την άλλη η Τουρκία σε μια κρίση νεο-οθωμανισμού φλερτάρει με τους σουνίτες στη Μέση Ανατολή και εναντιώνεται στο αλεβίτικο καθεστώς του Άσσαντ. Για την ώρα αντιμετωπίζει τους Κούρδους του Ιράν ως προτιμότερους συμμάχους από τον συνεργάτη της Τεχεράνης Μαλίκι.

Ωστόσο πρόκειται για άσπονδους φίλους. Ο δεύτερος μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Τουρκίας είναι το Ιράκ. Το μεγαλύτερο μέρος των προϊόντων περνά από την ημι-αυτόνομη περιοχή των Ιρακινών Κούρδων. Φαίνεται ότι το κλειδί για την Τουρκία είναι να υποτάξει τις επιθυμίες του ΠΚΚ στη διοίκηση των Κούρδων του Ιράκ.

Η προτεραιότητα της είναι να χαλιναρωθούν οι φιλοδοξίες των Κούρδων της Τουρκίας σε μια ενδεχόμενη ανεξαρτητοποίηση του Κουρδιστάν του Ιράκ. Η στρατηγική της λοιπόν έγκειται στο να θέσει τον πατριωτισμό των Κούρδων των δυο χωρών σε στεγανά. Έτσι η πλήρης ρήξη με το καθεστώς της Βαγδάτης, ακόμη και αν τα οικονομικά συμφέροντα της Τουρκίας το επιτάσσουν, δεν είναι καλή ιδέα.

Όσο για το Κουρδιστάν, όσο πιο γρήγορα κινηθεί σε σχέση με τις όποιες διεκδικήσεις του τόσο καλύτερα για την επιτυχία του, καθώς όσο περνά ο καιρός και η παραγωγή πετρελαίου του υπόλοιπου Ιράκ αυξάνεται μειώνεται η σχετική δύναμη του Κουρδιστάν.

Το δημοψήφισμα για την ανεξαρτητοποίηση του Κουρδιστάν έχει αναβληθεί για πέντε χρόνια μετά. Ωστόσο, η Τουρκία βιάζεται να προχωρήσει άμεσα με την κατασκευή του υπό συζήτηση αγωγού αφού κάτι τέτοιο θα εκτοξεύσει τη γεωπολιτική της αξία στα ύψη. Τόσο το ΝΑΤΟ όσο και η ΕΕ θα εκστασιαστούν από την παράδοση ενός αγωγού που θα λειτουργεί ως εναλλακτική δίοδος πετρελαίου για την Ευρώπη, από τους αγωγούς της Ρωσίας.

Source : http://turkishcentralnews.com/archives/14406

 Μετάφραση Ελπινίκη Καρακώστα,

http://global-chessboard.blogspot.gr

Η ενεργειακή πολιτική της Τουρκίας

Στις μέρες μας οι ενεργειακές πηγές που αποτελούν το βασικότερο εισόδημα των εθνικών οικονομιών είναι ζωτικής σημασίας τόσο για την συνέχιση της καθημερινής μας ζωής, όσο και για την αύξηση του επιπέδου της κοινωνικής ευημερίας. Η ανεπάρκεια των ενεργειακών πόρων γενικά στον κόσμο και η υπερβάλλουσα ζήτηση ενέργειας, καθιστούν την κάλυψη της ενεργειακής ανάγκης ένα στρατηγικό ζήτημα. Έτσι λοιπόν τα τελευταία χρόνια η ασφάλεια της προσφοράς ενέργειας έγινε μια έννοια η οποία προφέρεται μαζί με την εξωτερική πολιτική, την ασφάλεια, τη σφαιρική σταθερότητα, την αειφόρα ανάπτυξη, το περιβάλλον και την αλλαγή του κλίματος.

I. Το Ενεργειακό Προφίλ και η Ενεργειακή Στρατηγική της Τουρκίας

Η Τουρκία εισάγει το 74% των ενεργειακών πόρων της και για το λόγο αυτό προσπαθεί να εξασφαλίσει την ενεργειακή της ασφάλεια, αποδίδοντας σημασία

-στην κάλυψη των ενεργειακών της αναγκών από εγχώριους πόρους και με το μικρότερο κόστος, στην επίβλεψη των περιβαλλοντικών επιπτώσεων, στο να καταστεί χώρα-πηγή στην προσφορά της ενέργειας και στο να προχωρήσει στην διαφοροποίηση των διαδρομών και των τεχνολογιών,

-πέρα από την αύξηση του μεριδίου των πηγών ανανεώσιμης ενέργειας στην διαφοροποίηση του ενεργειακού καλαθιού προσθέτοντας ως μια νέα πηγή και την πυρηνική ενέργεια καθώς επίσης και στις μεθόδους έρευνας κοιτασμάτων υδρογονανθράκων εντός της χώρας και στο εξωτερικό.

Η Τουρκία με τους κανονισμούς που έχει θέσει σε ισχύ από το 2001 έως τώρα στοχεύει να καλύψει αποτελεσματικά την αυξανόμενη ενεργειακή της ανάγκη στα πλαίσια των κανόνων της ελεύθερης αγοράς. Προωθούνται επίσης δράσεις για την αύξηση της ενεργειακής αποδοτικότητας και την διάδοση των ενεργειακών τεχνολογιών.

Η Τουρκία, η οποία μετά την Κίνα είναι η δεύτερη χώρα στον κόσμο που σημείωσε την μεγαλύτερη αύξηση στην ζήτηση φυσικού αερίου και ηλεκτρισμού κατά την τελευταία δεκαετία, αναμένεται να συνεχίσει να παραμείνει μια από τις πιο δυναμικές ενεργειακές οικονομίες του κόσμου από την άποψη της αύξησης της ενεργειακής ζήτησης, σε συνέπεια με τους οικονομικούς στόχους και τους στόχους κοινωνικής ανάπτυξης της προσεχούς περιόδου.

Η Τουρκία έχει μια γεωστρατηγική θέση μεταξύ των χωρών της περιοχής που κατέχουν τα τρία τέταρτα των αποδεδειγμένων αποθεμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου και των καταναλωτικών ευρωπαϊκών αγορών.

Η προνομιούχα αυτή θέση της φυσικής γέφυρας εξασφαλίζει ευκαιρίες ενεργειακής ασφάλειας στην Τουρκία, αλλά ταυτόχρονα φέρνει ευθύνες. Η Τουρκία που προωθεί το στόχο φιλοδοξεί να γίνει η τετάρτη κεντρική αρτηρία φυσικού αερίου της Ευρώπης μετά από τη Ρωσία, τη Νορβηγία και την Αλγερία, αναλαμβάνει πρωτοβουλίες για να επωμιστεί τον ρόλο μιας αξιόπιστης διαμετακομιστικής χώρας μεταξύ των παραγωγών και των καταναλωτριών χωρών και για να καταστεί ένας δυναμικός ενεργειακός σταθμός στον άξονα Ανατολή-Δύση και Βορρά-Νότου.

II. Σχέδια:

Παραθέτουμε πληροφορίες για έργα που αφορούν την εξασφάλιση της ενεργειακής ασφάλειας τόσο της Τουρκίας όσο και των περιφερειακών χωρών τα οποία είτε έχουν διεκπεραιωθεί είτε συνεχίζονται ακόμα:

Αγωγός Αργού Πετρελαίου Ιράκ-Τουρκίας (Κιρκούκ-Ceyhan/Yumurtalık)

Ο αγωγός Α' έχει μήκος 986 χλμ. (Ιράκ 345, Τουρκία 641) και ο αγωγός Β' 890 χλμ. (Ιράκ 234, Τουρκία 656). Η διαχείριση (λειτουργία) του ξεκίνησε το 1976, η πρώτη φόρτωση σε τάνκερ έγινε στις 25 Μαΐου 1977. Η διαχείριση του αγωγού διεκόπη τον Αύγουστο του 1990 λόγω του εμπάργκο που επέβαλαν τα ΗΕ στο Ιράκ, η διαχείριση του, για περιορισμένη μεταφορά πετρελαίου, ξεκίνησε ξανά στις 16 Δεκεμβρίου 1996 βάσει του ψηφίσματος 986 των ΗΕ της 14ης Απριλίου 1995. Ο αγωγός έχει την δυνατότητα μεταφοράς 70,9 εκατομμυρίων τόνων (αργού πετρελαίου) ετησίως. Στις 19 Σεπτεμβρίου 2010 ο αξιότιμος υπουργός Ενέργειας και Φυσικών Πόρων, Taner Yıldız, και ο υπουργός Πετρελαίου του Ιράκ, Σεχριστανί, υπέγραψαν στη Βαγδάτη την συμφωνία για την δεκαπενταετή επέκταση της χρονικής ισχύος της σύμβασης για την μεταφορά πετρελαίου, η οποία έληγε το 2010.

Αγωγός Αργού Πετρελαίου Μπακού-Τιφλίδα-Ceyhan

Ο Αγωγός Αργού Πετρελαίου Μπακού-Τιφλίδα-Ceyhan (BTC-Bakü-Tiflis-Ceyhan) που ξεκινά από το πεδίο Αζερί-Τσιράκ-Γκιουνέσλι (AÇG-Azeri-Çırak-Güneşli) και καταλήγει στο σταθμό στο Ceyhan, στα τουρκικά παράλια στη Μεσόγειο, μέσω Αζερμπαϊτζάν και Γεωργίας, παρακάμπτοντας τη Μαύρη Θάλασσα και τα Τουρκικά Στενά που είναι περιβαλλοντικά ευαίσθητες περιοχές, είναι ο σημαντικότερος συντελεστής του Ενεργειακού Διαδρόμου Ανατολής-Δύσης, έχει μήκος 1.760 χλμ. και πρόκειται για το δεύτερο μεγαλύτερο σε μήκος αγωγό στον κόσμο. Η ικανότητα μεταφοράς του αγωγού έχει αυξηθεί από 1 εκατομμύριο σε 1,2 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα. Από το Νοέμβριο του 2008 ξεκίνησε η μεταφορά του πετρελαίου του Καζακστάν στις παγκόσμιες αγορές μέσω του αγωγού BTC. Από τις 24 Απριλίου 2011 ο αριθμός των τάνκερ που φορτώνουν πετρέλαιο ανήλθε στα 1507 και η εξαγωγή πετρελαίου μέσω του συγκεκριμένου αγωγού έφτασε τα 1.174.000 βαρέλια.

Αγωγός Φυσικού Αερίου “Γαλάζιο Ρεύμα”

“Η Διακρατική Συμφωνία για την Υποθαλάσσια Μεταφορά του Ρωσικού Φυσικού Αερίου από τη Μαύρη Θάλασσα στη Δημοκρατία της Τουρκίας” υπογράφηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1997. Την ίδια ημερομηνία υπογράφηκε και η 3η Σύμβαση Αγοράς-Πώλησης Φυσικού Αερίου 25ετούς διάρκειας για την προμήθεια 16 δισεκατομμυρίων κ.μ. φυσικού αερίου ετησίως. Με τρεις συμβάσεις συνολικής προμήθειας 30 δισεκατομμυρίων κ.μ. ετησίως η Τουρκία έχει καταστεί η δεύτερη μεγαλύτερη αγορά της Ρωσικής Ομοσπονδίας μετά την ΕΕ. Η επίσημη τελετή εγκαινίασης του αγωγού πραγματοποιήθηκε με την συμμετοχή των Πρωθυπουργών της Τουρκίας-Ρωσίας-Ιταλίας στην Samsun στις 17 Νοεμβρίου 2005. Η αγορά φυσικού αερίου από τον αγωγό μήκους 1236 χλμ. (501 χλμ. το κομμάτι Samsun-Ankara) ξεκίνησε το 2003.

Αγωγός Φυσικού Αερίου Ιράν-Τουρκίας

Στις 8 Αυγούστου 1996 Τουρκία και Ιράν υπέγραψαν τη Σύμβαση για την Αγοραπωλησία Φυσικού Αερίου 25ετούς διάρκειας για την προμήθεια 10 δις κ.μ. φυσικού αερίου ετησίως από τον αγωγό μήκους 1.131 χλμ. Η ροή φυσικού αερίου στον αγωγό ξεκίνησε το 2001.

Αγωγός Φυσικού Αερίου Μπακού-Τιφλίδα-Erzurum

Ο Αγωγός Φυσικού Αερίου Μπακού-Τιφλίδα-Erzurum (BTE), ο δεύτερος συντελεστής του Ενεργειακού Διαδρόμου Ανατολής-Δύσης, άρχισε να λειτουργεί στις 3 Ιουλίου 2007. Ο αγωγός αυτός μεταφέρει στην Τουρκία το φυσικό αέριο που εξορύσσεται από το κομμάτι (Φάση Ι) το οποίο αναπτύχθηκε στο πεδίο Σαχντενίζ που βρίσκεται στο αζερικό τμήμα της Κασπίας Θάλασσας. Η χώρα μας έχει υπογράψει σύμβαση με το Αζερμπαϊτζάν, όσον αφορά την Φάση Ι, η οποία προβλέπει την προμήθεια 6,6 δις κ.μ. φυσικού αερίου ετησίως. Τα έγγραφα που υπογράφηκαν στην  İstanbul στις 7 Ιουνίου 2010, τα οποία αφορούν την Φάση ΙΙ του Σαχντενίζ, εξασφάλισαν μια κοινή αντίληψη μεταξύ των πλευρών τόσο για την ποσότητα του φυσικού αερίου που θα κατευθυνθεί (απορροφηθεί) στην εγχώρια αγορά και αυτής που θα εξαχθεί στην Ευρώπη μέσω της Τουρκίας όσο και σχετικά με την τιμή του φυσικού αερίου και της διαμετακόμισης.

Ο Διασυνδετήριος Αγωγός Φυσικού Αερίου Τουρκίας - Ελλάδας - Ιταλίας (ITGI)

“Η Διακρατική Συμφωνία Τουρκίας-Ελλάδας-Ιταλίας σχετικά με την Ανάπτυξη του Διαδρόμου Μεταφοράς Φυσικού Αερίου” υπογράφηκε στη Ρώμη στις 26 Ιουλίου 2007. Στις 18 Νοεμβρίου 2007 πραγματοποιήθηκαν στην İpsala τα εγκαίνια λειτουργίας του Αγωγού Φυσικού Αερίου Τουρκίας – Ελλάδας με τη συμμετοχή των Πρωθυπουργών και των δυο χωρών. Το κομμάτι του σχεδίου μεταξύ Ελλάδας-Ιταλίας προβλέπεται να διεκπεραιωθεί το 2015. Από την άλλη η BOTAŞ, η ΔΕΠΑ και  η Edison υπέγραψαν μνημόνιο κατανόησης στις 17 Ιουνίου 2010 με την οποία διεύρυναν τα πεδία συνεργασίας μεταξύ τους.

Ο  ITGI που είναι το πρώτο κομμάτι του Νοτίου Διαδρόμου μεταφοράς Αερίου, ταυτόχρονα είναι μείζονος σημασίας για την μεταφορά του αζερικού αερίου στην Νοτιοανατολική Ευρώπη. Μέσω του σχεδίου αναμένεται να μεταφερθούν 3 δις κ.μ. στην Ελλάδα και 8 δις κ.μ. φυσικού αερίου  στην Ιταλία μέσω της Τουρκίας.

Το Σχέδιο του Αγωγού Φυσικού Αερίου Nabucco

Συνεχίζονται ακόμη οι εργασίες για το σχέδιο που προβλέπει την μεταφορά του φυσικού αερίου στην Αυστρία μέσω Τουρκίας-Βουλγαρίας-Ρουμανίας και Ουγγαρίας. Στο πλαίσιο αυτό στις 13 Ιουλίου 2009 υπογράφηκε στην  Ankara η Διακρατική Συμφωνία για το Nabucco. Η συμφωνία τέθηκε σε ισχύ την 1η Αυγούστου 2010 μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας έγκρισης στις συμμετέχουσες χώρες. Οι διαπραγματεύσεις που διεξάγονταν μεταξύ της Nabucco International Company και των συμμετεχόντων χωρών όσον αφορά την Συμφωνία για την Υποστήριξη του Σχεδίου (ΣΥΣ) ολοκληρώθηκαν σε όλες τις χώρες και στις 8 Ιουνίου 2011 υπογράφηκαν οι Συμφωνίες για την Υποστήριξη του Σχεδίου με μια τελετή που πραγματοποιήθηκε στο Kayseri.

Τα 2.000 χλμ. του αγωγού συνολικού μήκους 3.300 χλμ. σχεδιάζεται να διασχίσουν τα τουρκικά εδάφη. Η οριστική και μέγιστη δυνατότητα μεταφοράς φυσικού αερίου του αγωγού προβλέπεται να είναι 31 δις κ.μ. ετησίως.

Το Σχέδιο του Αγωγού Αραβικού Φυσικού Αερίου

Ο αγωγός που προβλέπεται να μεταφέρει το αιγυπτιακό αέριο στην Τουρκία μέσω Ιορδανίας και Συρίας σχεδιάζεται να έχει την δυνατότητα μεταφοράς 10 δις. κ.μ. φυσικού αερίου ετησίως. Συνεχίζονται οι εργασίες για την ολοκλήρωση του τμήματος μεταξύ της Συρίας και της Τουρκίας (Αγωγός Χαλέπι-Kilis) του αγωγού που είναι ήδη σε λειτουργία μεταξύ της Αιγύπτου και της Συρίας.

Το Σχέδιο του Διαδρόμου Φυσικού Αερίου Ιράκ-Τουρκίας

Το Ιράκ κατέχει μια σημαντική θέση για την υλοποίηση του Νοτίου Διαδρόμου μεταφοράς Αερίου. Η Συμφωνία για το Νότιο Διάδρομο Αερίου που υπέγραψαν η Τουρκία και το Ιράκ στις 15 Οκτωβρίου 2009 και στο οποίο γίνεται αναφορά στο Σχέδιο Nabucco έφερε στην επικαιρότητα την μεταφορά του ιρακινού αερίου στην Τουρκία και την μεταφορά της στην Ευρώπη μέσω της Τουρκίας. Από την άλλη ο Πρωθυπουργός του Ιράκ κατά την υπογραφή της Διακρατικής Συμφωνίας για το Nabucco δεσμεύτηκε, ανάλογα με τις εξελίξεις στον ιρακινό ενεργειακό τομέα, να προμηθεύσει το 50% του αερίου που έχει ανάγκη το σχέδιο Nabucco.

Το Σχέδιο του Αγωγού Αργού Πετρελαίου Samsun-Ceyhan

Ο αγωγός που σχεδιάζεται να κατασκευαστεί ξεκινά από το Ünye στα ανατολικά της  Samsun και καταλήγει στο Sivas, στη συνέχεια ακολουθεί μια παράλληλη πορεία με τον αγωγό αργού πετρελαίου Μπακού-Τιφλίδα-Ceyhan. Το 45% του αγωγού είναι παράλληλο στον BTC και για το λόγο αυτό μπορεί να επωφεληθεί από το δικαίωμα διάβασης. Η κατασκευή του σχεδίου έχει ανατεθεί στην TAPCO (The Trans Anatolian Pipeline Company), μια σύμπραξη των εταιρειών Çalık Enerji-ENI. Η τελετή θεμελίωσης του σχεδίου πραγματοποιήθηκε στις 24 Απριλίου 2007 στο  Ceyhan. Ο αγωγός μήκους 550 χλμ. προβλέπεται να μεταφέρει στο λιμάνι του Ceyhan 60 εκατομμύρια τόνους πετρελαίου ετησίως. Το σχέδιο αποσκοπεί να διευκολύνει την μεταφορά ενός μέρους του πετρελαίου της Κασπίας Θάλασσας κατευθείαν στον τερματικό σταθμό στο Ceyhan και από εκεί στις παγκόσμιες αγορές και συνεπώς στην αποσυμφόρηση των Τουρκικών Στενών. Στις 24 Σεπτεμβρίου ξεκίνησαν οι συνομιλίες με τη ρωσική πλευρά στη Μόσχα για την υπογραφή μιας Διακρατικής Συμφωνίας (IGA) που αφορά το σχέδιο Samsun-Ceyhan. Συνεχίζονται οι συναντήσεις.

III. Οι Σχέσεις Τουρκίας-ΕΕ στο πλαίσιο της Ενέργειας

Το σχέδιο του αγωγού φυσικού αερίου Nabucco που βασίζεται στις αρχές της αλληλεγγύης, της αλληλεξάρτησης και της αμοιβαίας ισότητας και που θα συμβάλει στην ενεργειακή ασφάλεια της Τουρκίας και της Ευρώπης, θα οδηγήσει και στην ανάπτυξη των σχέσεων μεταξύ της Τουρκίας και της ΕΕ.

Από την άλλη, στις 9 Σεπτεμβρίου 2009 ξεκίνησαν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις στην Συνθήκη της Ενεργειακής Κοινότητας (ΣΕΚ). Η Τουρκία περιμένει από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να λάβει υπόψη της την διαφορετική από τις άλλες χώρες κατάσταση της στο θέμα της ΣΕΚ.

Έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία ελέγχου από την ΕΕ για το άνοιγμα του κεφαλαίου της Ενέργειας.

Από την άλλη συνεχίζονται οι εργασίες για την δημιουργία μιας συγχρονισμένης σύνδεσης με το δίκτυο του ENTSO-E (Ευρωπαϊκό Δίκτυο Διαχειριστών Συστημάτων Μεταφοράς-UCTE με την παλιά της ονομασία) και τον Σεπτέμβριο του 2010 ξεκίνησε με επιτυχία η συγχρονισμένη δοκιμαστική λειτουργία με το ENTSO-E.

IV. Εμπλουτισμός του Χαρτοφυλακίου της Εθνικής Ενεργειακής Προσφοράς

Η Τουρκία κινούμενη με τους στόχους της μείωση της εξάρτησης από το εξωτερικό στην ενέργεια, την αύξηση στο ανώτατο επίπεδο της χρήσης των εγχώριων πόρων και την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής, εξακολουθεί να προωθεί δράσεις για να αυξήσει το μερίδιο των ανανεώσιμων ενεργειακών πηγών στον χαρτοφύλακα ενεργειακής προσφοράς  και να προσθέσει στο ενεργειακό καλάθι και την πυρηνική ενέργεια.

Η Τουρκία που διαθέτει ένα σημαντικό δυναμικό από την άποψη της ανανεώσιμης ενέργειας, βρίσκεται στην 7η θέση παγκοσμίως και στην 1η στην Ευρώπη με το γεωθερμικό δυναμικό της. Πέρα από αυτήν την ενεργειακή πηγή, η Τουρκία αποδίδει προτεραιότητα επίσης στην ανάπτυξη των υδροηλεκτρικών πηγών και της αιολικής και ηλιακής ενέργειας. Στο πλαίσιο αυτό και βάσει του Στρατηγικού Εγγράφου για την Αγορά Ηλεκτρικής Ενέργειας και την Ασφάλεια της Προσφοράς που εγκρίθηκε στις 18 Μαΐου 2009 στοχεύετε να ανέρθει στα 20.000 MW το εγκατεστημένο δυναμικό αιολικής ενέργειας και στο 600 MW το δυναμικό γεωθερμικής ενέργειας καθώς επίσης ένα κομμάτι τουλάχιστον το 30% του ηλεκτρισμού να καλυφθεί από την ανανεώσιμη ενέργεια.

Από την άλλη ως μια ένδειξη της σημασίας που αποδίδει η Τουρκία στην ανάπτυξη των πηγών ανανεώσιμης ενέργειας, έγινε ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Διεθνούς Οργανισμού Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (IRENA) με τη συμφωνία που υπογράφηκε μετά το πέρας της διάσκεψης που διοργανώθηκε στη Βόννη στις 26 Ιανουαρίου 2009.

V. Πυρηνική Ενέργεια

Στις μέρες μας που καθίσταται ολοένα και περισσότερο σημαντική η όσο το δυνατόν περισσότερη ενεργειακή ανεξαρτησία, έχει αυξηθεί το ενδιαφέρον για την πυρηνική ενέργεια και έχει εμφανιστεί η έννοια «πυρηνική αναγέννηση». Παράλληλα με αυτές τις εξελίξεις η Τουρκία συνεχίζει τις προετοιμασίες για να προσθέσει την πυρηνική ενέργεια στην εθνική ενεργειακή συνιστώσα. Στο πλαίσιο αυτό η εγκατεστημένη ισχύς πυρηνικής ενέργειας της Τουρκίας προβλέπεται να αυξηθεί στα 10.000 MW μέχρι το 2030. Για την εκπλήρωση του συγκεκριμένου στόχου ο πρώτος πυρηνικός σταθμός σχεδιάζεται να κατασκευαστεί στο Akkuyu της Mersin και ο δεύτερος στο Sinop, στις 12 Μαΐου 2010 υπογράφηκε μια Διακρατική Συμφωνία με την Ρωσική Ομοσπονδία για την κατασκευή ενός πυρηνικού σταθμού παραγωγής ενέργειας στο Akkuyu.

Η χώρα μας λαμβάνει με μεγάλη ευαισθησία όλα τα αναγκαία μέτρα για την ασφαλέστερη παραγωγή πυρηνικής ενέργειας. Θα χρησιμοποιηθεί η πιο προηγμένη τεχνολογία και οι πιο προηγμένοι μέθοδοι για την ασφάλεια των σταθμών πυρηνικής ενέργειας που σχεδιάζεται να κατασκευαστούν στη χώρα μας. Φυσικά και θα εξαγάγουμε τα αναγκαία διδάγματα από τα όσα συνέβησαν στον σταθμό Φουκουσίμα μετά τον σεισμό και το καταστροφικό τσουνάμι που έπληξε την Ιαπωνία και θα βρίσκονται στο ανώτατο επίπεδο τα θέματα που αφορούν την ασφάλεια των πυρηνικών σταθμών.

 Source : TRT-ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Η Γερμανική " Τελική Λύση" : Χρηματοδότηση χρεών έναντι αποθεμάτων χρυσού

Η γερμανική λύση για το θέμα της υπερχρέωσης των ευρωπαϊκών χωρών του νότου θα προσφερθεί έναντι πολύτιμου ανταλλάγματος, όπως διαφαίνεται. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, στο Βερολίνο εξετάζουν αντί των ευρωομολόγων ένα σχέδιο για «Ευρωπαϊκό Σύμφωνο Εξόφλησης» που θα χρηματοδοτεί το χρέος χωρών έναντι των αποθεμάτων τους σε χρυσό ή άλλα περιουσιακά στοιχεία τους.
Το σχέδιο για ένα Ευρωπαϊκό Σύμφωνο Εξόφλησης κερδίζει έδαφος, σύμφωνα με  δημοσίευμα της εφημερίδας «Ντέιλι Τέλεγκραφ», καθώς εκτιμάται ότι μπορεί να ξεπεράσει τους σχετικούς συνταγματικούς περιορισμούς της Γερμανίας, για χρηματοδότηση των ελλειμμάτων ξένων χωρών, χάρη στα γενναιόδωρα ενέχυρα.
Υπενθυμίζεται ότι η παροχή εγγυήσεων ήταν η απαίτηση που έθεσε η Φινλανδία για να συναινέσει στη δανειοδότηση της Ελλάδας το περασμένο καλοκαίρι.
Όπως σημειώνει η εφημερίδα Τα Νέα, στη Γερμανία, το σχέδιο υποστηρίζουν οι Σοσιαλδημοκράτες, ενώ οι Πράσινοι έχουν απειλήσει ότι αν δεν το δεχθεί η Ανγκελα Μέρκελ θα μπλοκάρουν την επικύρωση του δημοσιονομικού συμφώνου στην Ανω Βουλή της Γερμανίας.
Αλλά και η γερμανίδα Καγκελάριος που τάχθηκε τον περασμένο Νοέμβριο κατηγορηματικά εναντίον της πρότασης αναμένεται ότι θα αλλάξει στάση, μετά την επιδείνωση των συνθηκών στην Ευρώπη και τις αλλεπάλληλες εκλογικές ήττες που υπέστη.
Το Ταμείο Εξόφλησης που θα δημιουργηθεί θα αναλαμβάνει, σύμφωνα με το σχέδιο που περιγράφει η βρετανική εφημερίδα, να χρηματοδοτεί το μέρος του χρέους που ξεπερνά το 60% του ΑΕΠ κάθε κράτους. Για το χρέος έως 60% του ΑΕΠ υπεύθυνα θα συνεχίσουν να είναι τα ίδια τα υπερχρεωμένα κράτη.

σημ. " Τελική Λύση" ήταν το κωδικό όνομα του σχεδίου εξόντωσης των Εβραϊκών πληθυσμών της Ευρώπης  κατά την διάρκεια του Β! Παγκοσμίου Πολέμου.

Source : TA NEA

The Gulen Movement : Re-building the Ottoman dream

By Sharon Higgins, founding member of Parents Across America

Note: This is an expanded version of a guest postpublished in The Washington Post under Valerie Strauss’s column, The Answer Sheet, on March 27, 2012.

The largest charter school network in the United States is operated by people in and associated with the Gulen Movement (GM), a secretive and controversial Turkish religious sect. With 135 schools enrolling more than 45,000 students, this network is substantially larger than KIPP, the well-known charter management organization with 109 schools.

A lack of awareness about this situation persists despite it being addressed in a nationalpaper and in articles about Gulen charter schools in Utah (also here), Arizona, (also here),Illinois, Tennessee, Pennsylvania (also here), Ohio, Indiana, Oklahoma (and here), Texas(also here), Arkansas, Louisiana (also here), New Jersey, Georgia, and North Carolina.

It has also been reported that the FBI and the Departments of Labor and Education are investigating hiring practices at these schools, and the practice of replacing certified American teachers with uncertified Turkish teachers, who often speak limited English and are paid higher salaries, through the use of visas that are supposed to be reserved for workers in shortage areas.

Other concerns that have raised about their charter schools relate to questionable admissions practices; the channeling of school funds to close associates; abuse of contractors; participation in biased, GM-created competitions; incidents of bribing; using the schools to generate political connections; science fair projects being done by teachers; unfair hiring and termination practices; and more.

The NY Times this year focused on the way in which Texas Gulen charters have funneled funds to a network of Turkish construction companies. A class-action lawsuit is also being considered. Despite all of this, authorizers continue to approve charter applications, parents continue to send their children to them, and taxpayers keep funding the schools – all without much discussion.

The Gulen Movement originated in Turkey in the late 1960s and has become increasingly powerful. Its members are followers of Fethullah Gulen (b. 1941) a self-exiled Turkish preacher who has lived on a secluded compound in rural Pennsylvania since 1998. Members of the GM call themselves hizmet, meaning “volunteer services” movement. The GM conducts four primary activities around the world: a media empire, business organizations, an enormous number of Turkish culture-promoting and interfaith dialog organizations, and a network of schools in over 100 countries, a large portion of which are US charter schools.

After the dissolution of the Soviet Union in 1991, the GM began to establish schools outside of Turkey, first in the newly established republics of Central Asia and then beyond. One expert noted that the “…worldwide extent of Fethullah Gulen’s educational network testifies to the internationalist, even imperialist, nature of the movement.”

The first Gulen charter school was opened in 1999. US officials have known about the movement’s involvement in charter schools since at least 2006 when our Istanbul consulate noticed that a large number of Turkish men, suspected to be GM-affiliated, were seeking visas to work at charter schools. A company specializing in geopolitical analysisreported in 2010 that the GM was running “…more than 90 charter public schools in at least 20 states.”

Board members of Gulen charter schools are primarily Turkish or Turkic and often can be tied to other Gulenist organizations. GM schools around the world emphasize math, science, and technology, and always provide Turkish cultural instruction, as these are subjects favored by Fethullah Gulen. Turkish or Turkic individuals, almost all male, are imported (referred to as “international” teachers) to teach these subjects and serve as school administrators. They sometimes transfer to other schools, but only those within the movement’s network. Around the world, local teachers are usually hired for elementary grades and the non-Gulen favored subjects. The charter schools have been criticized for importing so many teachers, but defend their practice by claiming that they are unable to find qualified Americans.

Although there is little awareness in the United States about the GM’s charter schools, major daily Turkish newspapers have acknowledged their existence for some time. Readers of Milliyet were informed in 2010 that the Walton Family Foundation had given $1M to Gulen’s charter schools in California (translation here). The Gates Foundation hasgiven millions in funding to the chain as well.

And in 2009, readers of Sabah were presented with an account of GM insiders discussinghow the US charter schools serve the movement’s goals: “…through education, we can teach tens of thousands of people the Turkish language and our national anthem, introduce them to our culture and win them over. And this is what the Gulen Movement is striving for.” GM-associated news agencies periodically feature reports about Gulen charter school students participating in movement-sponsored cultural events (e.g. here,here, and here).

As recently revealed by WikiLeaks, last year an analyst with the “global intelligence” company Stratfor who met with various Gulenists in Turkey in 2010, sent emails home about his discussions and findings. One message discussed how one of these Gulenists claimed that the organization had managed to gain influence through the “penetration of military …He gave an example of the Gulen school influence — he met with the Algerian ambassador – trained in a Gulen school, spoke fluent Turkish, extremely friendly to the Turkish government. A very well-oiled system.”

The Gulenists discussed their goals for their schools:

We also discussed the Gulen schools that are spreading across the globe, expanding Turkish influence. Of course these are the schools with teh best resources, facilities. Students will learn how to speak Turkish, the national anthem, how to be the ‘right kind of Muslim’, etc. In essence, it buys them loyalty. We are still working on getting a complete  database of Gulenist schools.  They claim that have more than 2,000 in 200 countries so far.

Nevertheless, when school operators have been asked if their schools are tied to the Gulen Movement, the responses have been either flat denials (also here, here, and here)  or highly ambiguous (also here, here, and here). One newspaper reporter explained thatstrategic ambiguity was a GM style.

As one expert stated, “… [the Gulen Movement’s] structure, ambitions, and size remain opaque, making assessment of its impact and power difficult…” and added, “Fethullahci are often loath to declare themselves openly as such.” Another noted, “…some [Fethullah Gulen Community] members publicly deny affinity or membership with the movement.” And a Turkish observer remarked, “No society would tolerate this big of an organization being this untransparent.” When the GM has been exposed involuntarily or criticized, it has been known to respond with evasive measures or defensive attacks (e.g. see the comments that appeared under the Washington Post piece).

Because of our charter school system, the US is the only country where the Gulen Movement has been able to establish schools which are fully funded with public money. In other countries the movement’s schools are private, supported with tuition and himmet. A researcher explained that himmet is a religious donation collected from members who are assured “…that it goes to a ‘faithful’ cause (e.g., to pay for a student’s scholarship, to provide start-up capital for a new school, to send a group of influential Americans on a two-week trip to Turkey, to sponsor an ‘academic’ conference devoted to Fethullah Gulen, etc).”

Gulen charter schools regularly take students to Turkey. The movement’s interfaith dialog and Turkish culture-promoting organizations also provide Turkey trips to academics, journalists, politicians and other public officials (e.g. here, here, here, here, and here). Tours include sightseeing as well as visits to GM-affiliated institutions (news outlets, schools, etc.). A special feature of these guided “cultural immersion” trips is at least one visit to the home of a Turkish family, with up to three different home visits within nine days.

Gulen’s official website contains many articles about his teachings and opinions, including those on education and secrecy. The movement portrays itself as a promoter of dialogue, tolerance, and understanding, but the fact of the matter is that the GM is intensely controversial in Turkey. As a well-respected journalist recently wrote, “[Gulen] is reviled and feared by much of Turkey’s population.”

Controversies include the GM’s involvement with creationism, restriction of women’s rights,and other issues connected to its conservative religious agenda, to claims about framingpolitical opponents, intimidating the press, infiltrating police and military forces, and  thearrest of several prominent journalists in Turkey last year (also here).

As a reporter for the Lebanon Star wrote, “Celebrated for their investigative work, at the time of their arrests the journalists were investigating a shadowy Islamic group known as the Gulen Movement, founded in the 1960s by Turkish cleric Fethullah Gulen, who left Turkey for the United States in 1998.” Prior to his arrest, one of the journalists had completed a book called “The Imam’s Army,” which detailed allegations of how the movement sought to cover up its infiltration of the police force during an internal investigation.

Concerns about this group have arisen in other countries about their schools being used to recruit members, and spread Turkish culture and fundamentalist religious ideas (e.g. in the Republic of Georgia here, Central Asia here, and in the EU here).

There has been wide speculation on what the Gulen Movement really wants (e.g. here andhere) and this particular topic is in need of serious research and discussion. One expertsuggested: “The movement, which is rooted in selective vision of the glorious Ottoman past, has its own imperial vision of turning Turkey into a global power.”

Although the topic is a sensitive one, there are good reasons for education officials and the public at large to learn more about the Gulen Movement and take a good look at how taxpayer funds are being used to fuel the rapid expansion of its charter school network.

Source :http://parentsacrossamerica.org/2012/04/the-gulen-movement%E2%80%99s-connection-to-the-largest-us-charter-network/