Geopolitical Research Institute(GRI)/Εταιρεία Γεωπολιτικών Ερευνών(ΕΓΕ)

Παρασκευή, 10 Δεκεμβρίου 2010

China and its Double-edged Cyber-sword

By Sean Noonan

A recent batch of WikiLeaks cables led Der Spiegel and The New York Times to print front-page stories on China’s cyber-espionage capabilities Dec. 4 and 5. While China’s offensive capabilities on the Internet are widely recognized, the country is discovering the other edge of the sword.

China is no doubt facing a paradox as it tries to manipulate and confront the growing capabilities of Internet users. Recent arrests of Chinese hackers and People’s Liberation Army (PLA) pronouncements suggest that China fears that its own computer experts, nationalist hackers and social media could turn against the government. While the exact cause of Beijing’s new focus on network security is unclear, it comes at a time when other countries are developing their own defenses against cyber attacks and hot topics like Stuxnet and WikiLeaks are generating new concerns about Internet security.

One of the U.S. State Department cables released by WikiLeaks focuses on the Chinese-based cyber attack on Google’s servers that became public in January 2010. According to a State Department source mentioned in one of the cables, Li Changchun, the fifth highest-ranking member of the Communist Party of China (CPC) and head of the Party’s Propaganda Department, was concerned about the information he could find on himself through Google’s search engine. He also reportedly ordered the attack on Google. This is single-source information, and since the cables WikiLeaks released do not include the U.S. intelligence community’s actual analysis of the source, we cannot vouch for its accuracy. What it does appear to verify, however, is that Beijing is regularly debating the opportunities and threats presented by the Internet.

A Shift from Offensive Capabilities

On Nov. 2, the People’s Liberation Army Daily, the official paper for the PLA and the primary medium for announcing top-down policy, recommended the PLA better prepare itself for cyber threats, calling for new strategies to reduce Internet threats that are developing “at an unprecedented rate.” While the report did not detail any strategies, it quoted a PLA order issued for computer experts to focus on the issue.

The Nov. 2 PLA announcement is part of a long trend of growing network-security concerns in China. In 2009, Minister of Public Security Meng Jianzhu emphasized that the development of the Internet in China created “unprecedented challenges” in “social control and stability maintenance.” In June 2010, the State Council Information Office published a white paper on the growing threat of cyber crime and how to combat it. Clearly, these challenges have been addressed this year. The Ministry of Public Security (MPS) announced Nov. 30 that it had arrested 460 suspected hackers thought to have been involved in 180 cases so far in 2010. This is part of the MPS’ usual end-of-year announcement of statistics to promote its success. But the MPS announcement also said that cyber crime had increased 80 percent this year and seemed to blame the attacks only on hackers inside China.

These were cases mainly of producing and selling “Trojan” programs (malware that looks legitimate), organizing botnets, assisting others in carrying out denial-of-service attacks and invading government websites. The MPS also closed more than 100 websites that provided hackers with attack programs and taught them various tactics.

The PLA already has two notoriously large and capable network security units: the Seventh Bureau of the Military Intelligence Department (MID) and the Third Department of the PLA. In simple terms, the MID’s Seventh Bureau is an offensive unit, responsible for managing research institutes that develop new hacking methods, train hackers and produce new hardware and software. The PLA Third Department, defensive in nature, is the third largest signals intelligence-monitoring organization in the world. STRATFOR sources with expertise in network security believe that China’s government-sponsored hacking capabilities are the best in the world. But this perception is based in part on the fact that China demonstrates these capabilities quite often. The United States, on the other hand, is much more restrained in exercising its offensive cyber capabilities and is not inclined to do so until there is a dire and immediate need, such as war.

Piracy Vulnerability

The details of China’s escalating effort to improve network security are still murky, but one recently announced campaign against software piracy is notable. On Nov. 30, Deputy Commerce Minister Jiang Zengwei announced a new six-month crackdown on illegally copied products in China. He said the focus was on pirated software, counterfeit pharmaceuticals and mislabeled agricultural products. The Chinese public has pushed for more regulation of pharmaceuticals and food due to a rising number of cases in which people have become sick or even died because of falsely labeled or tainted products, such as melamine-contaminated milk. But Beijing seems to be even more concerned about the vulnerabilities created by running unlicensed and non-updated software, and publicizing the crackdown is clearly an attempt by Beijing to appease Western governments and businesses that are placing growing pressure on China.

Indeed, China has a sizable counterfeit economy, much to the ire of Western businesses. While Beijing may placate Westerners by announcing crackdowns for the benefit of international audiences, it takes more forceful measures when it sees a larger threat to itself, and the security emphasis now seems to be on the threat of running insecure software on government computers. The problem with unlicensed software is that it does not receive automatic updates from the manufacturer, which usually are sent out to fix vulnerabilities to malware. Unlicensed software is thus left open to viral infiltration. It is also cheap and easy to get, which makes it pervasive throughout both government and private computer networks.

One of the measures Beijing has started to implement is requiring licensed software to be installed on new computers before they are sold, which also gives the government an opportunity to install censorship measures like Green Dam. One persistent problem is that much of the pre-installed software still consists of pirated copies. While China has released statistics showing that the use of legitimate software in China has increased dramatically, the Business Software Alliance, an international software industry group, estimates that 79 percent of the software sold in China in 2009 was illegally copied, creating a loss to the industry of $7.6 billion in revenue. Even more important to Beijing, these statistics mean the vast majority of Chinese computer systems — government and private alike — remain vulnerable to malware.

At the same Nov. 30 news conference at which Jiang announced the new anti-piracy initiative, Yan Xiaohong, deputy head of the General Administration of Press and Publication and vice director of the National Copyright Administration, announced a nationwide inspection of local and central government computers to make sure they were running licensed software. While this suggests Beijing’s major concern is the security of government computers, it also emphasizes how widespread the unlicensed software problem is.

This new focus on using legitimate software, however, will not be a complete solution to China’s Internet vulnerabilities. There has been little effort to stop the selling of copied software, and it is still very easy to download other programs, licensed and unlicensed, and malware along with them (such as QQ). Moreover, the new security measures are dealing only with the symptoms, not the underlying problem, of a counterfeit-heavy economy. A six-month crackdown will not undermine or eliminate software piracy in China; to do so would require an immense and sustained investment of time, money and manpower. Indeed, China has been a hub for pirating software, films and other copyrighted material for so long that the enormous domestic economic base that has grown up around it would be virtually impossible to dismantle. In any case, vulnerabilities still exist in legitimate software, even if it is better protected against novice hackers. New vulnerabilities are constantly being found and exploited until software companies come up with the appropriate patches.

From Nationalist Hackers to Dissident Threats

China’s highly developed hacking capabilities, more offensive than defensive, include Internet censorship measures like the infamous Great Firewall, and the official police force run by the MPS specifically to monitor Chinese Internet traffic and censor websites is 40,000 strong. China also has developed two unofficial methods of censorship. First, operators of private websites and forums must follow certain government regulations to prevent statements critical of the government from being disseminated, which encourages private operators to be their own censors. Second, there is a veritable army of nationalistic computer users in China that include “hacktivist” groups such as the Red Hacker Alliance, China Union Eagle and the Honker Union, with thousands of members each. They became famous after the 1999 “accidental” bombing of the Chinese Embassy in Belgrade, which prompted China-based hackers to attack and deface U.S. government websites. The Chinese government, state-owned enterprises and private companies also engage public relations firms to hire, deploy and manage what have become colloquially known as “Party of Five Maoists.” These are individuals who get paid half a yuan (5 mao) for every positive Internet post they write regarding government policy, product reviews and other issues.

But as China’s Internet-using population nears 400 million, with nearly 160 million using social networking, Beijing recognizes the risk of all this spiraling out of control. Censors have not been able to keep up on the social-networking front. Even with limited or banned access to sites like Twitter and Facebook, their Chinese versions, Weibo and Kaixin, for example, are expanding exponentially. While the government may exercise more control over the Chinese-based sites, it cannot keep up with the huge number of posts on topics the CPC considers disharmonious. The recent announcement of Liu Xiaobo’s Nobel Peace Prize is an example of news that was not reported at first in Chinese media but through social networking sites, spreading like wildfire. And the censorship is not exclusive; even non-dissidents can be censored, such as Prime Minister Wen Jiabao when he recently called for limited political reform.

China’s large Internet population will not all be nationalists. And if those who learn skills from informal hackers turn into dissidents, Beijing would consider them a serious threat. The Internet presents exactly the type of tool that could pose a major threat to the CPC because it spans regions, classes and ethnicities. Most social grievances are local and economic or ethnic-based. The potential for one opposition group to be united nationwide over the Internet is one of Beijing’s gravest concerns. It has realized that a weapon it once wielded so deftly against foreign powers and business entities can now be used against Beijing.

Outside Issues

At the same time Beijing reached this realization, WikiLeaks demonstrated the possibility for sensitive government information to be spread globally through the Internet. Beijing saw that if the United States, with its expertise in signals intelligence and security, could be vulnerable to such a threat, so could China. Stuxnet demonstrated the vulnerability of important infrastructure to cyber attack, one reason for China’s new emphasis on licensed software (Iran is known to run unlicensed Siemens software). China’s recent emphasis on network security is likely linked to all of these factors, or it may be due to a threat seen but as yet unpublicized, such as a cyber attack or leak inside China that the government has been able to keep quiet.

Other countries have also been implementing new network security measures, most notably the United States. On Oct. 31, the Maryland-based U.S. Cyber Command became fully operational, and its commander is also the head of the National Security Agency, the premier U.S. government entity for signals intelligence. (Thus, China’s giving Internet security responsibility to the PLA should come as no surprise to the United States.) And as China realizes the difficulties of defending against attacks in cyberspace, which tend to favor the offense, the United States is wrestling with the same problems and complexities as it tries to shield government, civilian and commercial computer systems, all of which require different degrees of control and operate under different laws. As cyber espionage and cyber sabotage become even greater concerns, China will be forced to face the far more difficult task of not only pecking away at the Pentagon’s firewalls but also providing for its own internal system security.

These new efforts all contradict China’s long-standing policy of cultivating a population of nationalistic computer users. This effort has been useful to Beijing when it sees a need to cause disruption, whether by attacking U.S. sites after perceived affronts like the Chinese Embassy bombing in Belgrade or preventing access from powerful foreign entities like Google. But China has also recognized that developing these public capabilities can be dangerous. Nationalist Chinese hackers, if motivated by the right cause and united through the pervasive Internet, can always turn on the government. And the situation seems to have more and more governments on edge, where simple mistakes can raise suspicions. China’s redirection of a large amount of Internet traffic in April caused an outcry from the United States and other countries, though it may well have been an accident.

It is hard to tell what Beijing sees, specifically, as a first-tier cyber threat, but its decision to develop an effective response to all manner of threats is evident.

Read more: China and its Double-edged Cyber-sword | STRATFOR

Το πόκερ της συνεκμετάλλευσης

Toυ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Με την παρέμβασή του στη Βουλή, ο Πρωθυπουργός διέψευσε ότι είμαστε κοντά σε συμφωνία για την συνεκμετάλλευση κοιτασμάτων υδρογονανθράκων με την Τουρκία. Το τελευταίο διάστημα, συγκλίνουσες πληροφορίες για μια τέτοια συμφωνία έρχονται από πολλές και
διαφορετικές πηγές, ελληνικούς πολιτικούς και επιχειρηματικούς κύκλους, πηγές στη Ουάσιγκτον, αλλά και δημόσιες δηλώσεις Αμερικανών και Τούρκων ιθυνόντων.
Η διάψευση του κ. Παπανδρέου έβαλε πάγο στις σχετικές φημολογίες, με το ρεκόρ όμως που έχει ο ‘Ελληνας Πρωθυπουργός τον τελευταίο χρόνο σε δηλώσεις που διαψεύδονται προτού αλέκτωρ λαλήσαι τρις, οι περισσότεροι παρατηρητές διατήρησαν τις επιφυλάξεις τους. Ο ίδιος άλλωστε, εξηγώντας γιατί είναι αντίθετος τώρα με τη συνεκμετάλλευση, αναφέρθηκε στην παραμονή του casus belli εν ισχύ και στη μη επίτευξη συμφωνίας για την υφαλοκρηπίδα. Υπό το φως αυτών των διευκρινίσεων, οι δηλώσεις του μπορούν να θεωρηθούν αντίδραση στον τουρκικό μαξιμαλισμό και απαίτηση να υποχωρήσει τουλάχιστον η ‘Αγκυρα σε ορισμένες όρους, που θα κάνουν τη σχετική συμφωνία ευπαρουσίαστη στον ελληνικό λαό και δεν θα θέσουν σε κίνδυνο μια κυβέρνηση που, ήδη, παίζει με τη φωτιά στα μέτωπα της κοινωνίας και της οικονομίας. Παρά τη διαπιστωμένη πειθαρχία τους, άλλωστε, τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ δεν είναι ηλίθιοι, γνωρίζουν ότι διακινδυνεύουν την ύπαρξη της κυβέρνησης, αν όχι και του κόμματός τους, ανοίγοντας στην παρούσα κατάσταση και εθνικά θέματα.
Δεν υπάρχει σοβαρή αμφιβολία ότι ο κ. Παπανδρέου εξακολουθεί να πιστεύει ειλικρινά ότι τα θέματα κυριαρχίας είναι δευτερεύουσας σημασίας εν σχέσει με το όφελος από την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών. ‘Εχει αποδείξει επανειλημμένως και έμπρακτα την άποψή του αυτή στο παρελθόν ως Υπουργός Εξωτερικών, με κορυφαία στιγμή την φανατική υπεράσπιση του σχεδίου Ανάν, σχεδίου που “έλυνε” το κυπριακό καταλύοντας την Κυπριακή Δημοκρατία, παρόλο που μια σειρά διακεκριμένων συνταγματολόγων και διεθνολόγων είχε χαρακτηρίσει το σχέδιο αυτό τέρας, κρινόμενο από πλευράς διεθνούς, ευρωπαϊκού και συνταγματικού δικαίου. Παπανδρέου, Σημίτης, Μητσοτάκης, Μπακογιάννη, Κύρκος πιστεύουν, από κοινού με την Ουάσιγκτον και την Αγκυρα, ότι ο ελληνικός «εθνικισμός» είναι η αιτία του κακού και θεωρούν ότι πρέπει επιτέλους να γυρίσουμε σελίδα στα ελληνοτουρκικά, καθιστάμενοι, έστω και με έναν όχι πολύ αξιοπρεπή τρόπο, «αξιοπρεπές» μέλος της διεθνούς (δυτικής) κοινότητας. Μόνο που η σελίδα που θέλουν να γυρίσουν, περιέχει και κάμποσα μείζονα κυριαρχικά δικαιώματα του ελληνικού λαού.
Η παρουσία εξάλλου δύο πολιτικών “τύπου Γκορμπατσώφ” στην εξουσία, σε Αθήνα και Λευκωσία, δύο πολιτικών δηλ. που αναμένουν αναγνώριση περισσότερο από το διεθνή παράγοντα και λιγότερο από τον ελληνικό λαό και είναι ικανοί να καταλύσουν αυτοκαταστροφικές διαδικασίες στις δομές των οποίων ηγούνται και που βρίσκονται υπό την προφανή και άμεση επιρροή μιας “Διεθνούς των Συμβούλων” (Rondos, Axelrod, Stauss-Cahn,Chioppa και άλλοι, ων ουκ έστι αριθμός), εκτιμάται από τον «διεθνή», δηλαδή αμερικανικό, αγγλικό και ισραηλινό παράγοντα, ως μοναδική, ιστορική ευκαιρία που δύσκολα θα ξαναπαρουσιασθεί.
Οι δυνάμεις αυτές είναι οι ίδιες που, σε συμμαχία με τη Γερμανία, έχουν βάλει στο στόχαστρο το ελληνικό κράτος στην εσωτερική του λειτουργία, δυστυχώς με τη συνδρομή της ελληνικής κυβέρνησης, καταφέρνοντας μάλιστα να αφαιρέσουν από τον ελληνικό λαό σημαντικό τμήμα της εσωτερικής του κυριαρχίας, μέσω του Μνημονίου. Αυτές θέλουν διακαώς να αφαιρέσουν από τα δύο κράτη του ελληνικού λαού στην Ανατολική Μεσόγειο και την «εξωτερική» κυριαρχία τους. Τον έλεγχο δηλαδή που δικαιούνται, βάσει του διεθνούς δικαίου, στο στρατηγικό και οικονομικό “φιλέτο” της Ανατολικής Μεσογείου, που εκτείνεται από τη Θεσσαλονίκη και την Αλεξανδρούπολη, μέχρι την Πάφο και το Ριζοκάρπασο.
Προτιμούν μάλιστα να κάνει τις παραχωρήσεις το, έστω και εκφυλισμένο σήμερα, κίνημα που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου με το σύνθημα «Η Ελλάδα στους ‘Ελληνες», γιατί έτσι θα καταστήσουν πολύ δυσκολότερη και στο μέλλον την αναγέννηση του ελληνικού λαού. Δεν επιθυμούν να θέσουν σε κίνδυνο την μακροημέρευση της κυβέρνησης Παπανδρέου, από την άλλη όμως γνωρίζουν ότι η κυβέρνηση αυτή θα εξαντλήσει αργά ή γρήγορα τα αποθέματά της και η όποια καθυστέρηση μπορεί να αποβεί μοιραία για τις επιδιώξεις τους.
Το δίλημμα όμως εντείνεται γιατί η ‘Αγκυρα, για ακόμα μια φορά, δεν επιθυμεί να κάνει την παραμικρή υποχώρηση, αλλά και προσθέτει διαρκώς νέους όρους. ‘Όπως προκύπτει, εμμέσως πλην σαφώς, από έγγραφο της Δ1 Διεύθυνσης του Υπουργείου Εξωτερικών, που δημοσιεύτηκε το περασμένο Σάββατο στον “Κόσμο του Επενδυτή”, η Τουρκία αμφισβητεί τώρα όχι μόνο το δικαίωμα των νησιών σε υφαλοκρηπίδα, αλλά και το δικαίωμα σε χωρικά ύδατα, με το επιχείρημα ότι επικάθηνται σε τουρκική υφαλοκρηπίδα. Θέλει επίσης να ξεχωρίσει το Καστελόριζο από το Αιγαίο, ώστε να εισπράξει με πολιτικό τρόπο τις ελληνικές παραχωρήσεις στο Αιγαίο, όπου η ελληνική θέση είναι νομικά πανίσχυρη, και μετά να διαπραγματευθεί το θέμα του Καστελόριζου όπου μπορεί ενδεχομένως να βρει και ορισμένα νομικά επιχειρήματα. Το αποτέλεσμα είναι οι Τούρκοι διπλωμάτες να προκαλούν απελπισία ακόμα και σε ανθρώπους όπως οι υπηρεσιακοί παράγοντες, στους οποίους έχει ανατεθεί το ξεμπέρδεμα του ελληνοτουρκικού καβαριού και που μόνο για υπερβολική μαχητικότητα έναντι της Τουρκίας δεν μπορούν να κατηγορηθούν.
Αξίζει να σημειωθεί ότι οι τουρκικές αυτές απαιτήσεις, που συνοδεύονται πάντα από μόνιμες και έμπρακτες αμφισβητήσεις, με υπερπτήσεις και εικονικούς βομβαρδισμούς, κυριαρχίας ελληνικών νησιών όπως το Αγαθονήσι εγείρονται ενώ ήδη η Αθήνα φέρεται ήδη να έχει απεμπολήσει στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης σημαντικό μέρος των δικαιωμάτων της στο Αιγαίο. Αν πιστέψουμε τις επιλεκτικές διαρροές σε εφημερίδες, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, από κυβερνητικές πηγές η Ελλάδα μοιάζει να συμφωνεί με την μη επέκταση των χωρικών της υδάτων στα 12 μίλια, όπως έχει δικαίωμα, αλλά σε ένα σύστημα διαφορικών χωρικών υδάτων που ξεκινά από τα 12 στο Ιόνιο και φτάνει τα 6 στο Αν. Αιγαίο.
Φυσικά, μια τέτοια παραχώρηση, αν τελικά πραγματοποιηθεί, θα παρουσιασθεί στην κοινή γνώμη ως εθνική επιτυχία επέκτασης των χωρικών υδάτων ανά περιοχή από τα έξη που είναι σήμερα, όχι ως απεμπόληση του νομικά ισχυρότατου δικαιώματος στα 12. ‘Όπως και η συνεκμετάλλευση υδρογονανθράκων, που βρίσκονται επί ελληνικής υφαλοκρηπίδας, ως νέα εποχή φιλίας και ευημερίας – μήπως άλλωστε το Μνημόνιο δεν είναι “η σωτηρία της πατρίδας” και «ευτυχία»; Η ικανότητα της παρούσης κυβέρνησης να βαφτίζει το κρέας ψάρι δεν έχει ιστορικό προηγούμενο στη νεώτερη ελληνική πολιτική ιστορία…
Στην πραγματικότητα, αν αυτές οι ιδέες υλοποιηθούν, θα οδηγήσουν σε μια γιγαντιαία ‘Ιμια στο Αιγαίο, ανατολικώς του 25ου Μεσημβρινού και στη Θάλασσα της Λυκίας, που συνδέει Ελλάδα και Κύπρο. Στη ζώνη αυτή η κυριαρχία θα μοιράζεται μεταξύ Ελλάδας, Τουρκίας και αμερικανικών εταιρειών και οι στρατιωτικές δραστηριότητες θα αποφασίζονται από το ΝΑΤΟ. Μια γκρίζα, πολυεθνική κυριαρχία, που ίσως θα ανοίξει σταδιακά το δρόμο και σε μια πιο πολυεθνική σύσταση του πληθυσμού…
Μήπως όμως είναι δεν είναι σκόπιμο να γίνουν κάποιες παραχωρήσεις στο Αιγαίο και την Αν. Μεσόγειο, προκειμένου να σταματήσει ο ανταγωνισμός των δύο κρατών και να μπορέσουν να εκμεταλλευθούν τα πετρέλαια; Θα μπορούσε να διερωτηθεί ένας καλόπιστος αναγνώστης. Παραχωρήσεις όμως, και μάλιστα τέτοιας κλίμακας χωρίς αντάλλαγμα δεν οδηγούν σε παύση του ανταγωνισμού, αλλά δημιουργούν προϋποθέσεις για συνέχισή του. Η Τουρκία θα εμπεδώσει ακόμα μια φορά το συμπέρασμα που βγάζει συνεχώς από το 1922 και μετά: ότι με τους ‘Ελληνες περνάει ο «τσαμπουκάς». Θα εμφανισθεί πάλι με ανανεωμένες διεκδικήσεις, είτε στο ίδιο το Αιγαίο, είτε στη Θράκη και την Κύπρο.
Δεύτερον, είναι αμφίβολο ότι οποιαδήποτε εκμετάλλευση πετρελαίων υπό παρόμοιους όρους θα γίνει με όρους επωφελείς για τον ελληνικό λαό. ‘Ένα παρόμοιο σχήμα θα εντείνει τις ήδη ισχυρές τάσεις καθολικής προτεκτοροποίησης της Ελλάδας, θα μειώσει, δηλαδή, δεν θα αυξήσει τη δυνατότητα του ελληνικού λαού να κάνει κουμάντο στη χώρα του και στους φυσικούς της πόρους.
Τρίτο, η ασάφεια των εισαγόμενων ρυθμίσεων, όπως έχει αποδειχθεί κατά κόρον στο παρελθόν, είναι ο κατ’ εξοχήν μηχανισμός που χρησιμοποιούν τρίτες δυνάμεις για να κυριαρχήσουν στην όλη περιοχή και το κατ’ εξοχήν πεδίο επανέναρξης του ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού.
Όπως όμως καταδεικνύει ο τορπιλισμός της ελληνορωσικής προσέγγισης, η παρά φύσιν συμμαχία με τον Νετανιάχου, η αποξένωση από τη μητροπολιτική Ευρώπη, η παρούσα κυβέρνηση διακρίνεται για μια πολύ ιδιόρρυθμη αντίληψη και της εθνικής κυριαρχίας και του εθνικού συμφέροντος. Ας ελπίσουμε ότι ο Θεός θα βάλει το χέρι του. ‘Η ο συνδυασμός τουρκικής αδιαλλαξίας, ΠΑΣΟΚικού ενστίκτου αυτοσυντήρησης και πολιτικού ενστίκτου του ελληνικού λαού θα προφυλάξει την Ελλάδα από μια πολύ επικίνδυνη περιπέτεια.
Επίκαιρα, 2.12.2010

Η οικονομική διάσταση του θέματος " ονομασία των Σκοπίων"

Στις τελευταίες προτάσεις του ειδικού μεσολαβητή του ΟΗΕ, για το θέμα της ονομασίας του κράτους των Σκοπίων, κ. Νίμιτς, υπάρχει μια παράγραφος που προκάλεσε ανησυχία στον επιχειρηματικό κόσμο. Προβλέπεται ότι «κανένα κράτος δεν θα έχει αποκλειστικά δικαιώματα, πολιτικά είτε εμπορικά, στα ονόματα «Μακεδονία» ή «Μακεδονικός» μόνο του».

Αυτό σημαίνει, ότι το κράτος των Σκοπίων αποκτά με τη δική μας υπογραφή -αν συμφωνήσουμε με τον όρο αυτόν-, το δικαίωμα χρήσης του εμπορικού τίτλου «μακεδονικός» για τα προϊόντα του. Και θα είναι θέμα πλέον των επιχειρήσεων να αποκτήσουν προτεραιότητα στην κατοχύρωση διεθνώς του τίτλου.

Ακόμη όμως, και στην περίπτωση που ελληνικές επιχειρήσεις το έχουν πράξει, η σύγχυση που θα δημιουργηθεί στο διεθνές καταναλωτικό κοινό, ως προς την προέλευση του «μακεδονικού» προϊόντος είναι προφανής, εφόσον καμιά από τις δύο χώρες «δεν θα έχει αποκλειστικά δικαιώματα», όπως προτείνει ο κ. Νίμιτς.

Ήδη υπήρξε πρόβλημα με την ονομασία «Μακεδονικός Οίνος». Ο σκοπιανός τύπος έγραψε: «Η ονομασία ‘μακεδονικός οίνος’ προστατεύεται από την Ελλάδα. Είναι ασαφές πια, με ποιο όνομα, θα πρέπει τα κρασιά μας να εξάγονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση». Και τούτο διότι οι γερμανικές αρχές διαπίστωσαν ότι στα σουπερμάρκετ πωλείται κρασί με ετικέτα που αναγράφει ‘μακεδονικό’ και ήταν από τα Σκόπια.

Θέλοντας να βεβαιωθούν για το εάν αυτό είναι νόμιμο, απευθύνθηκαν στην Κομισιόν, της οποίας η Γενική Διεύθυνση Γεωργίας απάντησε, ότι ο όρος «μακεδονικός» για τα κρασιά είναι κατοχυρωμένος από την Ελλάδα ήδη από το 1989.

Το θέμα το «σήκωσε» η Deutsche Welle και η Κομισιόν αναγνώρισε ότι θα πρέπει στο μέλλον να γίνονται πιο αυστηροί έλεγχοι. Γιατί αναδύθηκε το θέμα μετά από 21 χρόνια; Διότι το ‘μακεδονικό’ κρασί από τα Σκόπια εισαγόταν στη Γερμανία σε περιορισμένες ποσότητες και αφορούσε φθηνά κρασιά. Μόλις οι Σκοπιανοί αποφάσισαν να επεκταθούν στην ευρωπαϊκή αγορά με μεγαλύτερες ποσότητες και ακριβότερες μάρκες, προκλήθηκε το ενδιαφέρον για έρευνα.

Το δυσάρεστο είναι, ότι από το 1989 η ελληνική πολιτεία δεν σκέφθηκε ότι έχει καθήκον προστασίας των ελληνικών επιχειρήσεων. Και φαίνεται, ότι μια απόφαση που είχε ληφθεί τον Απρίλιο ε.έ., να ξεκινήσει δικαστικός αγώνας, μετατέθηκε για τις ελληνικές καλένδες μετά την αλλαγή της υπουργού κας Μπατζελή. Για την ιστορία αναφέρουμε, ότι είχε προηγηθεί συνάντηση της Διευθύντριας του Τμήματος Οίνου του Υπουργείου με εκπροσώπους του Συνδέσμου Ελληνικοί Οίνου, όπου τέθηκαν φυσικά και άλλα ζητήματα προς επίλυση.

Μπορεί, βέβαια, να κατοχυρώσαμε την ονομασία «μακεδονικός οίνος», αλλά υπάρχει πληθώρα άλλων προϊόντων που είναι απροστάτευτα. Οι δε γείτονες, φαίνεται ότι έχουν συνδυάσει την επιχειρηματικότητα με την προπαγάνδα της κυβέρνησής τους, διότι προ λίγων μηνών εμφανίστηκε στη Θεσσαλονίκη φορτηγό, μεταφέροντας καφέ με ονομασία της συσκευασίας του… «Πέλλα», παραπέμποντας στην πρωτεύουσα της αρχαίας Μακεδονίας. Ποιος καταναλωτής, του εσωτερικού ή του εξωτερικού, δεν θα παραπλανηθεί;

Έχει επομένως και οικονομική-επιχειρηματική διάσταση το ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων. Και το έλλειμμα της ελληνικής πολιτείας καλείται να το αντιμετωπίσει ο ίδιος ο επιχειρηματικός κόσμος. Καλό θα είναι να δραστηριοποιηθούν τα Επιμελητήρια προς αυτή την κατεύθυνση, διότι σε λίγο θα αγοράζουμε μακεδονικά προϊόντα από το Κουμάνοβο, νομίζοντας ότι είναι Ελλήνων παραγωγών.

Source :