Geopolitical Research Institute(GRI)/Εταιρεία Γεωπολιτικών Ερευνών(ΕΓΕ)

Πέμπτη, 3 Μαΐου 2012

Το "κατόρθωμα" της χρεοκοπίας της Ελλάδας


1) Πως μας  χρεοκόπησαν και μας εξευτέλισαν
Ο Γουόρεν Μπάφετ λέει να προτιμάς τις μετοχές μιας εταιρείας που θα μπορούσε ακόμη και ένα ηλίθιος να την διοικήσει. Γιατί μια μέρα ενδέχεται να συμβεί και αυτό...

Η Ελλάδα κινδύνεψε με χρεοκοπία το 1985 αλλά και στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις την τελευταία στιγμή οι κυβερνώντες «έστριβαν» και το «καράβι» απέφευγε το βράχο και την βύθιση...

Η τρίτη φορά της μεταπολίτευσης αποδείχτηκε και η πιο φαρμακερή. Η αβελτηρία των κυβερνήσεων Κώστα Καραμανλή και Γιώργου Παπανδρέου βύθισαν την χώρα.

Στην 6ετία 2004 με 2009 ο «κουρασμένος» κ. Καραμανλής που παριστάνει ακόμη  το σιωπηλό Βούδα, άθροισε 100 δισ. ευρώ ελλειμμάτων στον κρατικό προϋπολογισμό, εκ των οποίων τα 49,3 δισ. ευρώ ήταν πρωτογενές έλλειμμα.

Η διακυβέρνηση χρεοκοπίας του κ. Καραμανλή ξεκίνησε με την «πατάτα» της απογραφής Αλογοσκούφη και την αναθεώρηση του ΑΕΠ το 2005. Κρίνοντας εκ των υστέρων και εκ του αποτελέσματος και τα δύο έγιναν για να διευρυνθούν τα περιθώρια δανεισμού της χώρας για λόγους πελατειακού εκμαυλισμού και ληστείας των δημοσίων ταμείων...

Είναι αμετροεπές για το κόμμα του και τα αντιμνημονιακά παρακλάδια (Αλήθεια που ήταν ο κ. Καμμένος όταν γινόταν το «πάρτι»;) να παριστάνουν πως δεν ξέρουν τίποτα για το «φόνο».

Φέρουν ευθύνη και η τωρινή ηγεσία έπρεπε να είχε ζητήσει  ευθύνες και να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς με το παρελθόν.

Ανάλογες και οι ευθύνες ΠΑΣΟΚ...

 
Αν η κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου είχε πάρει τα μέτρα που λαμβάνονται τώρα στα πλαίσια του μνημονίου, στις αρχές του 2010, η χώρα θα μπορούσε κατά πάσα πιθανότητα να αποφύγει τη χρεοκοπία, το μνημόνιο  και την επιτροπεία της από την διεθνή κοινότητα μέσω της τρόικα.

Αντ’ αυτού, για μήνες ο ίδιος και οι υπουργοί του έπαιζαν «κρυφτό» με την πραγματικότητα και χάραζαν «κόκκινες» γραμμές απέναντι στους όρους των δανειστών, για να μην θίξουν τους «πελάτες» του κομματικού και συνδικαλιστικού μηχανισμού που λυμαίνεται τη χώρα για δεκαετίες συγκυβερνώντας και οι ίδιοι ευθύνονται για τη δημιουργία του.

Άγνοια πρωθυπουργού ή έστω αμβλύνοια δεν δικαιολογείται, όπως ακριβώς για τους πολίτες δεν προβλέπεται άγνοια νόμου. Αν είσαι πρωθυπουργός,  υπουργός ή οποιοσδήποτε υπεύθυνος να παίρνεις αποφάσεις,  οφείλεις να καταλαβαίνεις πότε η χώρα σου χρεοκοπεί. Αν δεν νιώθεις επαρκής γι’ αυτό  κάθεσαι στο σπίτι σου...

Δεν μπορεί ο κάθε ανεπάγγελτος του κομματικού "σωλήνα" να πειραματίζεται στου «κασίδι» του κεφάλι χωρίς κόστος και συνέπειες...

Το ελληνικό δυστύχημα...

Η ιστορία της τελευταίας δεκαετίας μοιάζει με ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Ο Καραμανλής οδηγώντας «μεθυσμένος» χτύπησε θανάσιμα τη Ελλάδα και την παράτησε στο δρόμο δια των πρόωρων εκλογών. Ο Παπανδρέου κατέφθασε με το ασθενοφόρο και την παρέλαβε αφού πέρασε πρώτα από πάνω με τους τροχούς. Στη συνέχεια αντί να την μεταφέρει στο χειρουργείο,  σταμάτησε με τη Λούκα και το Παπακωνσταντίνου για σουβλάκια και μπύρες στην παρακείμενη καντίνα με τα «βρώμικα»…

Το πρόβλημα ξεκίνησε από παλιά…
 
Το πρόβλημα της χρεοκοπίας δεν ξεκίνησε το 2000 με την έλευση του ευρώ.  Το πρόβλημα τη χρεοκοπίας μας έχει ξεκινήσει 2-3 δεκαετίες νωρίτερα με το παρασιτικό «σοσιαλιστικό» μοντέλο που εγκαινίασε ο Ανδρέας Παπανδρέου και αποδέχτηκαν ασμένως, εκμεταλλεύτηκαν και επεξέτειναν  η Νέα Δημοκρατία  και η κομμουνιστογεννής Αριστερά.

Η τελευταία μπερδεύοντας ηθελημένα κατά τι και κατά τι από άγνοια τον εργατικό και κοινωνικό έλεγχο που προβλέπουν οι «γραφές» της, αποδέχτηκε, εκμεταλλεύτηκε και στήριξε το παρασιτικό κρατικοδίαιτο μοντέλο. Δεν είναι τυχαίο που στα περισσότερα συνδικαλιστικά όργανα του δημοσίου και των ΔΕΚΟ ή αριστερά έχει διπλάσια και τριπλάσια ποσοστά σε σχέση με τις εθνικές εκλογές.

Ούτε της διαφθοράς σε συνδικαλιστικό επίπεδο ή των κομματικών επιδοτήσεων από τις κρατικές τράπεζες έναντι, είναι αμέτοχη.

Επιπλέον η αριστερά αναδείχτηκε στην μεταπολίτευση στην πιο συντηρητική δύναμη που μπλόκαρε κάθε, έστω και δειλή προσπάθεια μεταρρύθμισης. Ακόμη και το πόθεν έσχες των εφοριακών όταν ζητούσε ο υπουργός οικονομικών, οι τελευταίοι έβρισκαν λόγο αντίδρασης και παρέμβασης στη κεντρική πολιτική σκηνή από τα κόμματα της Αριστεράς. Έχουν κανένα λόγο οι αθώοι να φοβόνται το πόθεν έσχες κ. Τσίπρα, που αμέσως τρέχετε να συνδράμετε κάθε κατηγορία «πελατών» και συνδικαλιστών ασχέτως αν έχει δίκιο ή άδικο;

Ο ελληνικό παρασιτικός "σοσιαλισμός"...

 
Για τη χρεοκοπία της χώρας μακροπρόθεσμα την ευθύνη έχει το μοντέλο ΠΑΣΟΚ που εγκαινίασε ο Ανδρέας Παπανδρέου, και λόγω της εξ αριστερών λαϊκίστικης πίεσης. Το 1974 το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ ήταν στο 20,8%, το 1984 στο 41%, το 1994 στο 96,3%, το 2004 στο 98,6% και το 2010 στο 142%...

Τις δεκαετίες του ’80 και ’90 οι παραγωγικές επιχειρήσεις έκλειναν σωρηδόν στην Ελλάδα, υπό την πίεση του διεθνούς ανταγωνισμού και την ανεδαφικών συνδικαλιστικών διεκδικήσεων.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα στις αρχές της δεκαετίας του ’80 το λουκέτο στη ΝΑΜΚΟ που κατασκεύαζε τα Pony. Οι συνδικαλιστές καθοδηγούμενοι από το στέλεχος του ΠΑΣΟΚ που διέπρεψε αργότερα σαν υπουργός, κ. Τσοχατζόπουλο ζητούσαν αυξήσεις 30% και μετά από πολύμηνη κατάληψη το εργοστάσιο έκλεισε. Ο κ. Τσοχατζόπουλος επαγγελματικά διέπρεψε στην πολιτική αν κρίνει κανείς με τα περιουσιακά στοιχεία που εξήλθε αυτής. Αλλά το παραγωγικό δυναμικό και το εμπορικό ισοζύγιο της χώρας επλήγη.

Ακολούθησε η Pirelli στις αρχές της δεκαετίας του ’90 επειδή οι συνδικαλιστές ωθούμενοι από κυβέρνηση και κόμματα για μικροπολιτικές σκοπιμότητες  δεν συμβιβάζονταν με μείωση 10% του προσωπικού. Το εργοστάσιο έκλεισε. Ακολούθησε η Good Year και εκατοντάδες επιχειρήσεις...

Σήμερα το ίδιο συμβαίνει στην Ελληνική Χαλυβουργία και τα λιμάνια όπου το ΠΑΜΕ κάνει επαναστατική γυμναστική στα πλαίσια εκλογικού μικροπολιτικού ανταγωνισμού με το ΣΥΡΙΖΑ.

Το κράτος υπό το βάρος των ενοχών των πελατειακών του  ανομημάτων αδυνατεί να επιβάλει το νόμο. Η οικονομία και η χώρα διαλύονται.

Στις δεκαετίες της μεταπολίτευσης το δημόσιο ανέλαβε το ρόλο της εκτόνωσης της ανεργίας, με προσλήψεις. Οι δημόσιοι υπάλληλοι από 300.000 στις αρχές της δεκαετίας του ’80 το 2010 έφτασαν τις 750.000. Αν υπολογιστούν και οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ τις θυγατρικές στην ΑΤΕ, των απασχολούμενους με stage  από τα δημόσια ταμεία πληρώνονταν πάνω από 1 εκατ. άνθρωποι.  Τις περισσότερες φορές χωρίς να χρειάζονται και χωρίς να προσφέρουν...

Ποιος ευθύνεται περισσότερο και ποιος λιγότερο για τη χρεοκοπία ας το κρίνει ο καθένας μόνος του.

Το ερώτημα είναι αν  όλοι αυτοί που μας χρεοκόπησαν μπορούν  να μας βγάλουν από το αδιέξοδο;

Για περισσότερα στοιχεία βλέπε: Τα νούμερα της χρεοκοπίας μας…

2)Ήξεραν που πάμε και αδιαφορούσαν...

 
Ο δημόσιος τομέας ήταν πάντα προβληματικός, λόγω της χαμηλής παραγωγικότητάς του, τώρα όμως έχει γίνει ιδιαίτερα προβληματικός, λόγω της ραγδαίας επέκτασής του, τα τελευταία επτά χρόνια...


Πηγή:www.capital.gr

Το Κουρδικό ζήτημα και η αναγκαιότητα ελληνικού στρατηγικού σχεδιασμού


Χρήσιμα συμπεράσματα για την χάραξη εθνικής πολιτικής έναντι των βλέψεων της Τουρκίας σε Κύπρο, Αιγαίο και Θράκη προκύπτουν από τα παρακάτω ντοκουμέντα.

Η συνεδρίαση του κουρδικού κοινοβουλίου στο Βόρειο Ιράκ και η τουρκική αντίδραση
ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2002
Του Σάββα Καλεντερίδη
Η ιστορική συνεδρίαση
Την Παρασκευή 4 Οκτωβρίου 2002 συνεδρίασε στην πόλη Ερμπίλ (τα αλεξανδρινά Άρβυλα) του Βορείου Ιράκ το κουρδικό κοινοβούλιο. Το όργανο συστήθηκε το 1992 μετά τις τοπικές εκλογές που πραγματοποιήθηκαν και διαθέτει 105 μέλη, από τα οποία τα 50 ανήκουν στο κόμμα του Μπαρζανί, τα 50 στο κόμμα του Ταλαμπανί και τα 5 στο κόμμα των Ασσυρίων. Το 1996, λόγω διαφωνιών μεταξύ των δύο μεγάλων κουρδικών κομμάτων, του Ταλαμπανί και Μπαρζανί, η λειτουργία του κοινοβουλίου διακόπηκε και ξέσπασαν συγκρούσεις που στοίχισαν τη ζωή σε περίπου 2.500 ανθρώπους.
Με πρωτοβουλία των ΗΠΑ, και εν όψει εξελίξεων που δρομολογούσε η το αμερικανικό υπουργείο εξωτερικών για το Ιράκ, οι δύο Κούρδοι ηγέτες συναντήθηκαν στην Ουάσινγκτον και στις 17 Σεπτεμβρίου 1998 υπέγραψαν συνθήκη ειρήνης. Μετά τη συνθηκολόγηση αυτή, άρχισε η κοινή δράση από πλευράς των δύο μεγάλων κομμάτων του Βορείου Ιράκ για τη δημιουργία των βασικών δομών του υπό δημιουργία κουρδικού κράτους. Έτσι συγκροτήθηκε σταδιακά στρατός, αστυνομία, υποτυπώδεις δημόσιες υπηρεσίας, σύστημα υγείας, παιδείας, δημοσίων έργων κλπ. Μετά απ’ όλα αυτά, οι Κούρδοι του Βορείου Ιράκ, αθόρυβα, όλα αυτά τα χρόνια, οδεύουν προς την ίδρυση του κράτους τους. Σαν επιστέγασμα της συντονισμένης αυτής προσπάθειας των Μπαρζανί και Ταλαμπανί, που γίνεται με κινητήριο δύναμη τη βούληση των ΗΠΑ, αλλά και του Ισραήλ, και εν όψει των εξελίξεων που αφορούν την τύχη του καθεστώτος της Βαγδάτης και του ίδιου του Σαντάμ Χουσεΐν, την 4η Οκτωβρίου του 2002 συνήλθε σε πανηγυρική συνεδρίαση το ομόσπονδο κοινοβούλιο του Βορείου Ιράκ. Η συνεδρίαση του κοινοβουλίου πραγματοποιήθηκε ύστερα από έξι χρόνια διακοπής και τα μέλη του ψήφισαν και επικύρωσαν την συμφωνία της Ουάσινγκτον της 17ης Σεπτεμβρίου 1998.
Στη συνεδρίαση του κοινοβουλίου έστειλε συγχαρητήριο μήνυμα ο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ κ. Κόλιν Πάουελ, ενώ συγχαρητήρια μηνύματα έστειλαν διάφοροι πολιτικοί παράγοντες και κόμματα της Ευρώπης. Στη συνεδρίαση παρευρέθηκε και η Ντανιέλ Μιτεράν, η οποία εκφώνησε και λόγο στον οποίο ανέφερε πως οι Κούρδοι μπορούν πια να αυτοδιοικηθούν.
Οι δύο Κούρδοι ηγέτες εκφώνησαν τους λόγους τους στην κουρδική γλώσσα, ενώ δήλωσαν πως τάσσονται υπέρ ενός ενιαίου δημοκρατικού Ιράκ, και ευχαρίστησαν την Αγγλία, τις ΗΠΑ αλλά και την Τουρκία για την συμπαράστασή τους.

Η αντίδραση της Τουρκίας
Την ώρα που συνεδρίαζε το κουρδικό κοινοβούλιο, συνεδρίαση που προκάλεσε σοβαρή ανησυχία στην Τουρκία, στην Άγκυρα συγκαλούνταν έκτακτη συνεδρίαση ανώτατων πολιτικών και κρατικών παραγόντων και αξιωματούχων, κάτι σαν πολεμικό συμβούλιο εν καιρώ ειρήνης ας πούμε, για εκτίμηση και αξιολόγηση της κατάστασης. Η συνεδρίαση πραγματοποιήθηκε στο προεδρικό μέγαρο Τσάνκαγια της Άγκυρας και συμμετείχαν οι εξής:
1) Πρωθυπουργός Μ. Ετσεβίτ
2) ΑΓΕΕΘΑ στρατηγός Χιλμί Οζκιόκ
3) ΥΠΕΞ Σ.Σ. Γκιουρέλ
4) Υπουργός άμυνας Σ. Τσακμάκογλου
5) Υφυπουργός εξωτερικών Ουγούρ Ζιγιάλ
6) Σύμβουλος του πρωθυπουργού και διευθυντής επιχειρήσεων του ΓΕΕΘΑ Κιοκσάλ Καράμπαϊ
7) Διοικητής των μυστικών υπηρεσιών (ΜΙΤ) Σενγκάλ Ατάσαγκουν
8) Γενικός Γραμματέας της Προεδρίας Κεμάλ Νεχρόζογλου
9) Διευθυντής Προεδρίας και Σύμβουλος Εξωτερικών Τατζάν Ιλτέμ

Σε δηλώσεις πολιτικών και κρατικών παραγόντων που έγιναν μετά τη σύσκεψη, τονιζόταν πως η Τουρκία δεν θα ανεχθεί την ανάδειξη μιας ανεξάρτητης κουρδικής κρατικής δομής στο Βόρειο Ιράκ και πως αυτό για την Άγκυρα αποτελεί αιτία πολέμου.
Η σύσκεψη κορυφαίων διοικητικών παραγόντων τη συγκεκριμένη ημέρα και ώρα, επεδίωκε να δώσει σαφές μήνυμα για την πρόθεση της Τουρκίας να αντιδράσει δυναμικά σε περίπτωση σύστασης κουρδικού κράτους.

Το Πρωτόκολλο Εθνικής Πολιτικής για το Ιράκ
Παράλληλα συζητήθηκε και το «Πρωτόκολλο Εθνικής Πολιτικής για το Ιράκ» καθώς και το αντίστοιχο «Σχέδιο Δράσης για το Ιράκ». Το εν λόγω κείμενο διαμορφώθηκε με τη συνεργασία τριών δημοσίων φορέων:
-του τουρκικού ΥΠΕΞ,
-του ΓΕΕΘΑ και
-της ΜΙΤ.

Το κρατικά αυτά έγγραφα, ήτοι, το Πρωτόκολλο και το Σχέδιο Δράσης, περιέχουν σενάρια και τρόπους αντίδρασης σε πιθανές εξελίξεις που είναι πιθανόν να λάβουν χώρα στο Βόρειο Ιράκ και έχει χαρακτήρα απαράβατο και υποχρεωτικό. Οποιαδήποτε ομάδα ή κόμμα αναλάβει την διακυβέρνηση της χώρας υποχρεούται να δραστηριοποιηθεί και να κινηθεί με βάση τις διατάξεις αυτών των κειμένων. Κατά αυτόν τον τρόπο επιβάλλεται από το κράτος, κυρίως από τις ένοπλες δυνάμεις, μια ενιαία γραμμή από την οποία κανείς δεν μπορεί να παρεκκλίνει.
Η κίνηση αυτή έγινε με πρωτοβουλία των στρατιωτικών για να αποτραπούν δυσάρεστες πολιτικές ή άλλες πρωτοβουλίες από οποιοδήποτε πρόσωπο ή φορέα που διαχειρίζεται εξουσία στην Τουρκία, υπό το πρίσμα των αρνητικών εμπειριών του Πολέμου του Κόλπου, οπότε ο τότε πρόεδρος Οζάλ, με τις προσωπικές του πρωτοβουλίες και ενέργειες, έθεσε εκτός «μάχης» το ΓΕΕΘΑ και το ΥΠΕΞ και τα απέκλεισε από τις βασικές αποφάσεις για την πολιτική της Τουρκίας στον Πόλεμο του Κόλπου. Σημειώνεται ότι τότε η στάση του Οζάλ, είχε προκαλέσει την παραίτηση του Α/ΓΕΕΘΑ Τορουμτάι και του ΥΠΕΞ Γκιράι.
Σύμφωνα με το προαναφερθέν Πρωτόκολλο οι βασικές πτυχές της τουρκικής πολιτικής για το Ιράκ συμπυκνώνονται σε 9 άρθρα που περιέχονται στο εν λόγω κείμενο, τα οποία επικεντρώνονται στα εξής:
1) Βασικός στόχος είναι η δημιουργία ενός Ιράκ που δεν θα έχει προβλήματα με τον ΟΗΕ και τους γείτονές του
2) Επιβάλλεται η προστασία της εδαφικής ακεραιότητας του Ιράκ
3) Η αρμοδιότητα και εξουσία της κεντρικής διοίκησης του Ιράκ πρέπει να επανέλθει στο σύνολο της επικράτειας της χώρας.
4) Οι Τουρκομάνοι του Ιράκ πρέπει να προστατευθούν και να αναδειχθούν ως ισότιμη πληθυσμιακή συνιστώσα του Ιράκ.
5) Δεν πρέπει να επιτραπεί στις εθνικές ομάδες του Ιράκ να διαμορφώσουν δική τους διοίκηση. Ο ενιαίος χαρακτήρας του κράτους πρέπει να διατηρηθεί και μετά την ανατροπή του Σαντάμ. Θα πρέπει να γίνει επίσης σαφές ότι η ανακήρυξη κουρδικού κράτους πρέπει να θεωρείται αιτία πολέμου (casus beli) από πλευράς της Τουρκίας.
6) Το Ιράκ δεν πρέπει να συνιστά στρατιωτική απειλή για την Τουρκία.
7) Το Ιράκ πρέπει να εξαρτηθεί οικονομικά από την Τουρκία, όσο αυτό είναι δυνατό.
8) Παράλληλα με τις απαραίτητες ενέργειες που πρέπει να γίνουν για τον έλεγχο της λειτουργίας της συνοριακής πύλης Χαμπούρ με τρόπο που να μην πλήττει τα συμφέροντα της Τουρκίας, πρέπει να ανοιχθεί και να λειτουργήσει και δεύτερη συνοριακή πύλη που θα έχει πρόσβαση και θα ενισχύει τους Τουρκομάνους του Ιράκ.
9) Πρέπει να υποστηριχθούν οι πρωτοβουλίες, οι εξελίξεις και οι λύσεις που μειώνουν την συχνότητα επέμβασης δυνάμεων που βρίσκονται εκτός της περιοχής (εννοεί τις ΗΠΑ, Αγγλία, Ισραήλ κλπ).


Το στρατηγικό αδιέξοδο
Οι εξελίξεις στο Βόρειο Ιράκ που είναι πλέον σαφές ότι κινούνται μέσα στο ευκρινές πλαίσιο που όρισε η Ουάσιγκτον από το 1991 και ξανατόνισε με συγκεκριμένες ενέργειες αλλεπάλληλες φορές από το 1998 και εντεύθεν, είναι σαφές ότι κινούνται έξω από τους στρατηγικούς σχεδιασμούς και συμφέροντα της Άγκυρας. Αυτό συνάγεται από τις σπασμωδικές και, πάντως, σοβαρές αντιδράσεις της κυβέρνησης και των λοιπών μηχανισμών εξουσίας της Τουρκίας.
Χαρακτηριστικό της κρισιμότητας της κατάστασης είναι η επίκληση του προσφιλούς στην Τουρκία casus beli, αλλά και δήλωση του πρωθυπουργού Ετζεβίτ (5 Οκτωβρίου 2002) ότι «η Τουρκία δεν πρόκειται να αποδεχθεί τη δημιουργία κουρδικού κράτους στο Βόρειο Ιράκ και ότι θα παρακολουθεί τις εξελίξεις στην περιοχή αυτή με κάθε προσοχή είκοσι τέσσερις ώρες το 24ωρο.»
Η κατάσταση αυτή όπως εξελίσσεται, συνιστά ένα κλασσικής μορφής στρατηγικό αδιέξοδο για την Άγκυρα, αφού είναι αναγκασμένη να έλθει αντιμέτωπη με τις ΗΠΑ, που είναι σε όλους γνωστό ότι αποτελεί στρατηγικό της εταίρο. Μάλιστα, η Τουρκία δεν έρχεται απλά αντιμέτωπη, αλλά προσφεύγει ακόμη και σε απειλή πολέμου, η οποία στην ουσία απευθύνεται στην Ουάσιγκτον, που αποτελεί την κινητήρια δύναμη των εξελίξεων.

Η «εσωτερική» διάσταση του θέματος
Πέρα από το στρατηγικό αδιέξοδο που συνιστά η κατάσταση στο Βόρειο Ιράκ, υπάρχει και μια άλλη διάσταση στο θέμα, αυτή που έχει σχέση με το εσωτερικό της Τουρκίας. Το KADEK, που αποτελεί συνέχεια του ΡΚΚ, διατηρεί 5.000 μαχητές στο Βόρειο Ιράκ, ενώ δραστηριοποιείται και πολιτικά στην περιοχή αυτή, με την άτυπη συναίνεση του Ταλαμπανί και του Μπαρζανί, κυρίως. Αυτό δίνει τη δυνατότητα στο KADEK να δραστηριοποιείται πλέον νόμιμα στο Βόρειο Ιράκ ή άλλως Νότιο Κουρδιστάν και να αποτελεί έτσι ένα κόμμα που έχει ταυτόχρονη δραστηριότητα στο Βόρειο (ΝΑ Τουρκία) και στο Νότιο Κουρδιστάν (Β. Ιράκ).
Την ίδια στιγμή, οι ένοπλες δυνάμεις του KADEK φέρονται να έχουν οργανωθεί στη γραμμή των τουρκοϊρακινών συνόρων για να αντιμετωπίσουν πιθανές επιχειρήσεις των ΤΕΔ στην περιοχή, έχοντας μάλιστα αναπτύξει αντιαεροπορική άμυνα με βαρέα αντιαεροπορικά και με 70-80 κατευθυνόμενα βλήματα τύπου SA-7. Υπάρχουν δε πληροφορίες ότι το KADEK έχει διαθέσει τον τελευταίο μήνα 1.200.000 δολάρια για αγορά οπλισμού από Αρμενία, Ιράν και Ιράκ, επιδιώκοντας μάλιστα την προμήθεια εξελιγμένων φορητών αντιαεροπορικών κατευθυνομένων βλημάτων. Ταυτόχρονα, 500 περίπου εκπαιδευμένοι αντάρτες φέρονται να έχουν εισχωρήσει στο έδαφος της Τουρκίας τις τελευταίες ημέρες, έχοντας ως σκοπό την ενίσχυση των 1000 περίπου ενόπλων που παραμένουν στο τουρκικό έδαφος από την εποχή της σύλληψης Οτσαλάν, οπότε και η συνεχιζόμενη κατάπαυση του πυρός.
Οι εξελίξεις αυτές που έχουν σχέση με τη δραστηριοποίηση του KADEK, θα πρέπει να εξετασθούν και υπό το πρίσμα της πιθανής αποδοχής, αν όχι έγκρισης από την αμερικανική πλευρά, ως μέσο πίεσης προς την τουρκική πλευρά, η οποία ίσως, υπό το πρίσμα των σοβαρών οικονομικών και πολιτικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει, το τελευταίο πράγμα που θα επιθυμούσε, να ήταν η αναζωπύρωση των συγκρούσεων με το KADEK στο δικό της έδαφος.

Εκτιμήσεις-Συμπεράσματα
Το Κουρδικό ως συνολικό ζήτημα και ιδιαίτερα στις διαστάσεις του που σχετίζονται με τις εξελίξεις στο Βόρειο Ιράκ και το KADEK, είναι μακράν το σοβαρότερο ζήτημα που απασχολεί και θα συνεχίσει να απασχολεί την Τουρκία μέχρι την διευθέτηση και την επίλυσή του.
Η Τουρκία, που αποτελεί ‘κατασκεύασμα’ της Συνθήκης της Λοζάνης και θεώρησε ότι με έκτοτε έλυσε ριζικά τα ζήτημα που αφορούν τις μουσουλμανικές εθνικές ομάδες που διαβιούν στα εδάφη της, καλείται να διαχειριστεί εξελίξεις που αφορούν μια από τις ομάδες αυτές, τους Κούρδους συγκεκριμένα, εξελίξεις που επισυμβαίνουν εκτός των εδαφών της και κινούνται κάπου μεταξύ του πνεύματος της Συνθήκης των Σεβρών και της Συνθήκης της Λοζάνης.
Στα πλαίσια των εξελίξεων αυτών και της διαχείρισής τους, η Άγκυρα έρχεται αντιμέτωπη με μια κατάσταση που θέτει σε σοβαρότατη δοκιμασία τις σχέσεις της με την Ουάσιγκτον.
Η ενασχόληση της Τουρκίας στο σοβαρό αυτό ζήτημα και η αγκίστρωσή της στα νοτιοανατολικά της, πλήττει και τις δυνατότητες υποστήριξης των βαλκανικών πολιτικών της Τουρκίας, αλλά και των πολιτικών της που αφορούν την Κύπρο, το Αιγαίο και τη Θράκη.
Κατόπιν των ανωτέρω,

εκτιμάται ότι
Η Τουρκία θα υποχρεωθεί να μπει σε μια μακροχρόνια αποδοχή της κουρδικής πραγματικότητας, σε μια λογική που θα κινείται κάπου μεταξύ του πνεύματος αλλά και του γράμματος της Συνθήκης των Σεβρών και της Συνθήκης της Λοζάννης.
Η κατάσταση αυτή απαιτεί ειδικούς χειρισμούς από πλευράς της Ελλάδας αφού είναι ενδεχόμενο η αδυναμία χειρισμών να αυξήσει τη νευρικότητα και την επιθετικότητα της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδας.
Από την άλλη πλευρά η Ελλάδα, το προσεχές διάστημα, με πολιτικές κινήσεις που θα εντάσσονται σε ένα ευρύτερο σχεδιασμό, θα πρέπει διεκδικήσει, να κερδίσει και να διατηρήσει το δικαίωμα και τη δυνατότητα να έχει λόγο στις εξελίξεις στην Ανατολία, αν μη τι άλλο, για να διευκολυνθεί η υποστήριξη των εθνικών μας θέσεων στην Κύπρο και το Αιγαίο.
Source : infognomonpolitics.blogspot.com