Για την Τουρκία, το κρίσιμο θέμα είναι η διαχείριση των πηγών των ποταμών Τίγρη και Ευφράτη, παράλληλα με τον ταχέως αυξανόμενο αριθμό φραγμάτων και υδροηλεκτρικών σταθμών που εμφανίζονται
Πραγματοποιήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το «2ο Διεθνές Φόρουμ για το Νερό», με παγκόσμια συμμετοχή και με έμφαση στην περιφερειακή συνεργασία, με ιδιαίτερη εστίαση στη Μέση Ανατολή. «Τα πράγματα που μας ενώνουν είναι πολύ περισσότερα από τα πράγματα που μας χωρίζουν», είπε ο κ. Οκτάι Ταμπασαράν, γενικός γραμματέας του «Διεθνούς Φόρουμ για το Νερό», τονίζοντας τα κοινά συμφέροντα της περιοχής.
«Η χώρα μας δεν είναι πλούσια σε υδάτινους πόρους», είπε στο φόρουμ ο Τούρκος υπουργός για τα Δάση και το Περιβάλλον κ. Βεΐσέλ Έρογλου. «Δεν είναι όμως και φτωχή». Με τους σωστούς κανονισμούς, ισχυρίστηκε, «υπάρχουν αρκετοί πόροι για να ικανοποιήσουν τις εσωτερικές ανάγκες της χώρας».
Για την Τουρκία, το κρίσιμο θέμα είναι η διαχείριση των πηγών των ποταμών Τίγρη και Ευφράτη, παράλληλα με τον ταχέως αυξανόμενο αριθμό φραγμάτων και υδροηλεκτρικών σταθμών που εμφανίζονται. Τα φράγματα και τα αρδευτικά έργα κατασκευάζονται κυρίως στο πλαίσιο του Έργου ΝΑ Ανατολίας (GAP), σκοπός του οποίου είναι η εκμετάλλευση της ενέργειας των υδάτινων πόρων της Τουρκίας και η ενίσχυση της οικονομίας του ΝΑ τμήματος της χώρας, μιας από τις φτωχότερες περιοχές της.
Σύμφωνα με το ειδησεογραφικό πρακτορείο Νοτιοανατολικής Ευρώπης «SETimes», οι υποστηρικτές των φραγμάτων ισχυρίζονται ότι το έργο GAP θα παρέχει περισσότερα από μια απλή διευθέτηση των ενεργειακών και των οικονομικών προβλημάτων. Η επιτυχής ανάπτυξη του ΝΑ τμήματος, λένε, θα μειώσει τις εντάσεις με τους Κούρδους της Τουρκίας μέσω της κοινωνικοοικονομικής ανάπτυξης και ενσωμάτωσης.
Από την άλλη πλευρά, οι επικριτές του έργου GAP λένε ότι η Τουρκία αξιοποιεί τους ποταμούς αυτούς και έτσι μειώνεται η ροή των υδάτων στις παρόχθιες χώρες της Συρίας και του Ιράκ. Το ζήτημα της ροής των υδάτων έχει δημιουργήσει άμπωτη και πλημμυρίδα πολιτικών προβλημάτων ανάμεσα στις τρεις χώρες.
Ωστόσο, ο κ. Χάκρα Κσία, πρόεδρος του Κέντρου Μελετών για το Νερό και Ασφάλειας Νερού του Συνδέσμου των Αραβικών Κρατών, εξέφρασε αισιοδοξία για τις ροές των υδάτων μεταξύ Τουρκίας και Συρίας. «Αυτός είναι και ο λόγος που βρίσκομαι εδώ», είπε ο Κσία. «Επί του παρόντος, οι σχέσεις μας είναι πολύ-πολύ καλές. Έχουν υπογραφεί πολλά πρωτόκολλα και έχουν συνταχθεί μνημόνια κατανόησης σχετικά με τη συνεργασία στο θέμα του ποταμού Τίγρη». Βέβαια, πόσο τιμά την υπογραφή της η Τουρκία, αυτό θα διαπιστωθεί στο μέλλον.
Σχετικά με την πρόταση εξαγωγής υδάτων των φραγμάτων από την Τουρκία στους αγρότες του Ιράκ έναντι πετρελαίου, η κ. Ιμάνι Αμπντ Ελ Αλ, εκπρόσωπος των Η.Ε. και στέλεχος ΜΚΟ, δεν ήταν αισιόδοξη. «Εδώ μιλάμε για τη Μεσοποταμία. Η εισαγωγή νερού στην κοιτίδα του πολιτισμού», ισχυρίστηκε, «είναι παράλογη πρόταση, όπως είναι παράλογη και η μεταχείριση του νερού ως εμπορεύματος παρά ως δικαιώματος».
Ο κ Μεχμέτ Καρπούζκου, από το πανεπιστήμιο Γκαζικέντ, απάντησε ότι τα οποιαδήποτε οφέλη που προκύπτουν από τα φράγματα της Τουρκίας για τις άλλες χώρες θα πρέπει να πληρώνονται από τις χώρες αυτές, και μολονότι το νερό δεν είναι εμπόρευμα, οι υποδομές είναι.
Τέλος, ο κ. Λόικ Φοσόν, πρόεδρος του Παγκόσμιου Συμβουλίου για το Νερό, αρκέστηκε σε κοινότυπες διαπιστώσεις, όπως: «Ακόμα και με μια δίκαιη κατανομή του νερού ανάμεσα στους ανθρώπους και τα κράτη, δεν πρέπει να ξεχνάμε και μια ακόμα υποχρέωση: την κατανομή του νερού ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση».
Γενικό συμπέρασμα: Καταγράφηκε η ανησυχία των γειτόνων της Τουρκίας για τον τρόπο διαχείρισης από αυτήν των υδάτων των δυο από τους μεγαλύτερους ποταμούς της Ασίας (οι άλλοι επτά πηγάζουν από το Θιβέτ, που πλησιάζει όπου να ’ναι η μέρα, που θα ηχήσουν κι εκεί τα τύμπανα των «αντικαθεστωτικών» Θιβετιανών).
Source :http://voria.gr/
Geopolitical Research Institute(GRI)/Εταιρεία Γεωπολιτικών Ερευνών(ΕΓΕ)
Δευτέρα 9 Μαΐου 2011
Κυριακή 8 Μαΐου 2011
Κινεζική ήπια δύναμη : Επικοινωνία και συλλογή πληροφοριών
Του PIERRE LUTHER
Η Κίνα όχι μόνο δεν περιορίζει την παρουσία της στο εμπόριο, τα μεγάλα έργα και την εκμετάλλευση των πρώτων υλών, αλλά σιγά σιγά εγκαθιστά σε ολόκληρο τον κόσμο κρατικά ελεγχόμενα μέσα ενημέρωσης, τα οποία επιτελούν διπλό ρόλο: επικοινωνία και συλλογή πληροφοριών.
Εάν η λεγόμενη «soft power» («ήπια ισχύς») ορίζεται ως η δύναμη να επηρεάζει κανείς τις ιδέες και τις συμπεριφορές, η ενημέρωση και η διάχυσή της σε παγκόσμια κλίμακα αποτελούν στρατηγική παράμετρο του παιχνιδιού. Μέσω συμφωνιών συνεργασίας και δωρεάν διάθεσης ειδήσεων, άρθρων και ραδιοφωνικών προγραμμάτων, η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας έχει επιδοθεί σε μια επίθεση γοητείας, κύρους και πολυσχιδούς παρουσίας σε πολλές χώρες, όπου η παρουσία των παραδοσιακών μεγάλων δυνάμεων, ελλείψει μέσων και πολιτικής βούλησης, φθίνει.
Ετσι, την 1η Ιουλίου 2010, στο Πεκίνο, εγκαινίασε τη λειτουργία του το CNC World, το αγγλόφωνο κανάλι συνεχούς ενημέρωσης του πρακτορείου ειδήσεων Χσινχούα (Νέα Κίνα). Το κανάλι, διαθέσιμο καλωδιακά, δορυφορικά, μέσω Διαδικτύου ή μέσω κινητού τηλεφώνου, έχει στόχο, σύμφωνα με τον διευθυντή του, Λι Κονγκ Γιουν, να «παρουσιάσει μια διεθνή θεώρηση από μια κινεζική οπτική γωνία». Με λίγα λόγια, να ανταγωνιστεί το αμερικανικό Cable News Network (CNN) και το βρετανικό British Broadcasting Corporation (BBC). Το CNC World υπόσχεται να έχει παρουσία σε όλες τις ηπείρους και να εμπλουτίσει το πρόγραμμά του με δελτία ειδήσεων στα ιαπωνικά, τα ρωσικά, τα πορτογαλικά, τα αραβικά και τα γαλλικά.
Το κανάλι γεννήθηκε μετά την ανακοίνωση από την κινεζική κυβέρνηση, τον Ιανουάριο του 2009, προγράμματος ύψους 6 δισεκατομμυρίων δολαρίων, το οποίο αφορούσε τρία όργανα ενημέρωσης: το China Central TV (CCTV), το πρακτορείο Χσινχούα και την «People Daily», δηλαδή τη διεθνή, αγγλόφωνη έκδοση της «Εφημερίδας του Λαού». Το πρόγραμμα βοήθειας αποφασίστηκε στο πλαίσιο της προσπάθειας βελτίωσης της εικόνας της Κίνας στο εξωτερικό και της καλύτερης προώθησης των θέσεων του Πεκίνου. Πράγματι, τα συγκεκριμένα μέσα ενημέρωσης εξαρτώνται πλήρως από την κεντρική εξουσία, μέσω του Γραφείου Ενημέρωσης του Κρατικού Συμβουλίου, του οποίου είναι όργανα.
Σημαντική διαφορά σε σχέση με τα δυτικά μέσα ενημέρωσης -ακόμη κι αν αυτά χρηματοδοτούνται από το κράτος και οι διευθυντές τους διορίζονται από την κυβέρνηση- αποτελεί το γεγονός ότι η εκδοτική γραμμή των κινεζικών μέσων ενημέρωσης είναι απλή προέκταση των διπλωματικών προσανατολισμών του καθεστώτος. Στόχος του Πεκίνου είναι να εγκατασταθεί σε όλες τις αγορές του πλανήτη και να μεταδίδει τη δική του ενημέρωση, χωρίς να υπολογίζει το κόστος. Οι κινήσεις αυτές αφορούν και το ραδιόφωνο, ιδιαίτερα στην Αφρική, όπου αποτελεί το σημαντικότερο μέσο ενημέρωσης του πληθυσμού. Στις 27 Φεβρουαρίου 2006, στο Ναϊρόμπι -την πρωτεύουσα της Κένιας, όπου, από το 1987, βρίσκονται τα κεντρικά γραφεία του πρακτορείου Χσινχούα για την Αφρική- το Radio China International (RCI) εγκαινίαζε, πέντε χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το Πεκίνο, ραδιοφωνικό σταθμό στα FM, με πρόγραμμα στα κινεζικά, τα αγγλικά και τα σουαχίλι.
ΡΑΔΙΟΓΕΦΥΡΑ
Το ραδιοφωνικό αυτό προγεφύρωμα της Κίνας στο εξωτερικό ακολούθησαν άλλοι εκατό σταθμοί που κλήθηκαν να πάρουν θέση στις παγκόσμιες ραδιοφωνικές συχνότητες. Τον Αύγουστο του 2010, το RCI θα άνοιγε σταθμούς στο Ντακάρ (Σενεγάλη) και στο Νιαμέι (Νίγηρας) με στόχο, κάποια στιγμή, να μεταδίδει ραδιοφωνικά προγράμματα στα γαλλικά, τα κινεζικά και τις τοπικές γλώσσες.
Στην Αφρική, η ενημέρωση για τις αποφάσεις των ευρωπαϊκών θεσμών γίνεται πλέον μέσω των πληροφοριών που μεταδίδουν οι περίπου δέκα ανταποκριτές του πρακτορείου Χσινχούα στις Βρυξέλλες. Ακόμη πιο σημαντικό: όλο και περισσότερο μέσω του Χσινχούα και χάρη στις δεκάδες συμφωνίες συνεργασίας, οι κάτοικοι του Καμερούν παρακολουθούν τα γεγονότα στο Τσαντ, οι κάτοικοι του Κονγκό τις εξελίξεις στην Τυνησία, οι κάτοικοι της Ζιμπάμπουε όσα συμβαίνουν στη Σενεγάλη...
Η συνεργασία αυτή θέτει την κινεζική οπτική γωνία -και την «πραγματιστική» κινεζική προσέγγιση, η οποία ώθησε, για παράδειγμα, το Πεκίνο να απέχει από το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών όταν ψηφιζόταν απόφαση κατά του Σουδάν για το ζήτημα του Νταρφούρ(1)- στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής της Αφρικής, όπως συμβαίνει και στις περισσότερες υπανάπτυκτες χώρες της Ασίας ή της Νότιας Αμερικής. Πλεονέκτημα «της συνεργασίας μεταξύ χωρών του Νότου»; Δεν υπάρχει θέμα οποιασδήποτε ανάμειξης και, ακόμη λιγότερο, παράδοσης μαθημάτων καλής διακυβέρνησης, είτε πρόκειται για τα ανθρώπινα δικαιώματα, είτε για τη διαφθορά, είτε για τις περιβαλλοντικές προδιαγραφές και την εργατική νομοθεσία.
Ο στρατός των «μικρών μόδιστρων του λόγου», δηλαδή των δημοσιογράφων των κινεζικών μέσων ενημέρωσης στο εξωτερικό, συγκροτείται με κριτήριο λιγότερο τις επαγγελματικές ικανότητες των δημοσιογράφων και περισσότερο την αφοσίωσή τους στο καθεστώς.
«Εδώ, εάν θέλεις οι δημοσιογράφοι να έρθουν στη συνέντευξη τύπου σου, πρέπει να τους κάνεις κάποιο δώρο». Πρόεδρος οργάνωσης στο Μπαμακό (Μαλί) και μάλλον απρόθυμος να δημοσιοποιηθεί το όνομά του, ο Αμαντού μιλά για τα «φακελάκια» που παίρνουν οι δημοσιογράφοι μαζί με τα δελτία τύπου, τα οποία θα αναπαραγάγουν πλέον με μεγάλη προθυμία. Ποιος δημοσιογράφος που ζήτησε άδεια για ρεπορτάζ ή για κάποια συνέντευξη στην Αφρική δεν ρωτήθηκε πόσο θα στοιχίσουν οι υπηρεσίες του;
Με μεγάλη εμπειρία στη διαπλοκή τέτοιου είδους, ο αφρικανικός τύπος επιδίδετο ανέκαθεν στο «μαγείρεμα» των στοιχείων των επιχειρήσεων, αλλά και στις «αποκλειστικές συνεντεύξεις», δηλαδή σε έμμεση διαφημιστική προβολή. Μια πρακτική «win-win» -ευφημισμός για τη διαφθορά- την οποία οι επαγγελματικές ενώσεις του τύπου σε Νίγηρα και Σενεγάλη αποφάσισαν να καταγγείλουν, τον Σεπτέμβριο του 2010. Υπενθυμίζοντας στους διευθυντές των εφημερίδων ότι είναι δικό τους καθήκον να πληρώνουν τους υπαλλήλους τους, οι ενώσεις του τύπου ζητούν τον τερματισμό της καταβολής χρηματικών ποσών στους δημοσιογράφους για «εκτός έδρας» ή για «έξοδα κίνησης», τόσο από τον δημόσιο όσο και από τον ιδιωτικό τομέα.
Αλλά αυτό το όχι και τόσο λαμπρό πανόραμα -που αποτελεί, σε κάποιο βαθμό, κληρονομιά της «Francafrique»(2)- όπου τα πραγματικά ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης μετριούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού, ετοιμάζεται να αντικατασταθεί από ένα άλλο καθεστώς, εξίσου προβληματικό: το καθεστώς της «Chinafrique». Τα αφρικανικά μέσα ενημέρωσης τροφοδοτούνται πλέον, σε συνεχή ροή, από το πρακτορείο Χσινχούα και τους δέκα χιλιάδες εργαζομένους του, περίπου εκατόν πενήντα από τους οποίους είναι ανταποκριτές στην Αφρική.
Τηλεοπτικές εικόνες και ραδιοφωνικά ρεπορτάζ αρχίζουν, επίσης, να εντάσσονται σε προγράμματα ανταλλαγών. Το διακύβευμα δεν είναι τόσο η δυνατότητα για τα αδύναμα αφρικανικά ή αραβικά πρακτορεία να μεταδώσουν την ενημέρωσή τους στην Κίνα, όσο η δυνατότητα του ασιατικού γίγαντα να αξιοποιήσει στην Αφρική διαύλους επικοινωνίας που του επιτρέπουν να διαδώσει τη δική του θεώρηση για τον κόσμο.
ΔΙΑΥΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ
Την ώρα που η Αφρική είναι σχεδόν απούσα από τις δυτικές εφημερίδες, η γαλλόφωνη ιστοσελίδα του πρακτορείου Χσινχούα τοποθετεί την αφρικανική ήπειρο τρίτη στη σειρά, μετά τις κατηγορίες «Κίνα» και «Κόσμος». Χαμηλότερα βρίσκει κανείς τις κατηγορίες «Οικονομία», «Πολιτισμός», «Αθλητισμός», «Κοινωνία και Υγεία».
Το Πρακτορείο Τύπου της Σενεγάλης (APS), το οποίο ιδρύθηκε το 1959, θεωρείται από τον Διεθνή Οργανισμό Γαλλόφωνων Χωρών (OIF) ως το πρακτορείο με το μεγαλύτερο κοινό στις γαλλόφωνες χώρες της Δυτικής Αφρικής. Συνεργάτες του: το International Islamic News, όργανο της Παγκόσμιας Ισλαμικής Διάσκεψης, με έδρα τη Σαουδική Αραβία, το ίδρυμα Κόνραντ Αντενάουερ, στο πλαίσιο του προγράμματός του για την υποστήριξη της δημοκρατίας, ο Διεθνής Οργανισμός Γαλλόφωνων Χωρών και, πλέον, το πρακτορείο Νέα Κίνα (Xinhua News).
Από την πλευρά του, το Αφρικανικό Πρακτορείο Ειδήσεων (ΑΡΑ), το μεγαλύτερο ιδιωτικό πρακτορείο ειδήσεων της Αφρικής, με έδρα το Ντακάρ της Σενεγάλης, έλαβε, τον Οκτώβριο του 2009, από την εκεί κινεζική πρεσβεία, θεσμική οικονομική βοήθεια αξίας 9.000 ευρώ, με τη μορφή μιας τηλεοπτικής κάμερας και συνδρομής στις υπηρεσίες του πρακτορείου. Επρόκειτο, άραγε, για ένα πρώτο βήμα με στόχο τον προσεταιρισμό του ανταγωνιστή των επίσημων κινεζικών μέσων ενημέρωσης;
Η «Νέα Κίνα» -«Κόκκινο Πρακτορείο Ενημέρωσης της Κίνας» μέχρι το 1949- διαφέρει πολύ από τα άλλα πρακτορεία ειδήσεων. Στην Κίνα θεωρείται «τα αφτιά, τα μάτια, το λαρύγγι και η γλώσσα του Κόμματος(3)», διατηρεί το απόλυτο μονοπώλιο της μετάδοσης ειδήσεων και η λειτουργία του θυμίζει υπουργείο και εξαρτάται πλήρως από τις κρατικές αρχές. Χωρίς εμπορικές επιδιώξεις, λοιπόν -σε αντίθεση με τα πρακτορεία ειδήσεων παγκόσμιας εμβέλειας, δηλαδή το γαλλικό Agence France -Presse (AFP), το βρετανικό Reuters και το αμερικανικό Associated Press (ΑΡ)- το πρακτορείο Χσινχούα εκπληρώνει στρατηγική αποστολή πρώτης γραμμής.
(1) Philip S. Golub, «La Chine, l'Iran et le Conseil de securite de l'ONU», La valise diplomatique (www.monde-diplomatique.fr), 15 Απριλίου 2010.
(2) ΣτΜ: έκφραση που υποδηλώνει τα δίκτυα επιρροής της Γαλλίας στην αφρικανική ήπειρο.
(3) Wang Heyuan, «Α quoi servent les publications internes de l'agence Xinhua?», «Perspectives chinoises», τ. 5-6, Χονγκ Κονγκ, 1992.
Source : http://www.enet.gr/
Η Κίνα όχι μόνο δεν περιορίζει την παρουσία της στο εμπόριο, τα μεγάλα έργα και την εκμετάλλευση των πρώτων υλών, αλλά σιγά σιγά εγκαθιστά σε ολόκληρο τον κόσμο κρατικά ελεγχόμενα μέσα ενημέρωσης, τα οποία επιτελούν διπλό ρόλο: επικοινωνία και συλλογή πληροφοριών.
Εάν η λεγόμενη «soft power» («ήπια ισχύς») ορίζεται ως η δύναμη να επηρεάζει κανείς τις ιδέες και τις συμπεριφορές, η ενημέρωση και η διάχυσή της σε παγκόσμια κλίμακα αποτελούν στρατηγική παράμετρο του παιχνιδιού. Μέσω συμφωνιών συνεργασίας και δωρεάν διάθεσης ειδήσεων, άρθρων και ραδιοφωνικών προγραμμάτων, η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας έχει επιδοθεί σε μια επίθεση γοητείας, κύρους και πολυσχιδούς παρουσίας σε πολλές χώρες, όπου η παρουσία των παραδοσιακών μεγάλων δυνάμεων, ελλείψει μέσων και πολιτικής βούλησης, φθίνει.
Ετσι, την 1η Ιουλίου 2010, στο Πεκίνο, εγκαινίασε τη λειτουργία του το CNC World, το αγγλόφωνο κανάλι συνεχούς ενημέρωσης του πρακτορείου ειδήσεων Χσινχούα (Νέα Κίνα). Το κανάλι, διαθέσιμο καλωδιακά, δορυφορικά, μέσω Διαδικτύου ή μέσω κινητού τηλεφώνου, έχει στόχο, σύμφωνα με τον διευθυντή του, Λι Κονγκ Γιουν, να «παρουσιάσει μια διεθνή θεώρηση από μια κινεζική οπτική γωνία». Με λίγα λόγια, να ανταγωνιστεί το αμερικανικό Cable News Network (CNN) και το βρετανικό British Broadcasting Corporation (BBC). Το CNC World υπόσχεται να έχει παρουσία σε όλες τις ηπείρους και να εμπλουτίσει το πρόγραμμά του με δελτία ειδήσεων στα ιαπωνικά, τα ρωσικά, τα πορτογαλικά, τα αραβικά και τα γαλλικά.
Το κανάλι γεννήθηκε μετά την ανακοίνωση από την κινεζική κυβέρνηση, τον Ιανουάριο του 2009, προγράμματος ύψους 6 δισεκατομμυρίων δολαρίων, το οποίο αφορούσε τρία όργανα ενημέρωσης: το China Central TV (CCTV), το πρακτορείο Χσινχούα και την «People Daily», δηλαδή τη διεθνή, αγγλόφωνη έκδοση της «Εφημερίδας του Λαού». Το πρόγραμμα βοήθειας αποφασίστηκε στο πλαίσιο της προσπάθειας βελτίωσης της εικόνας της Κίνας στο εξωτερικό και της καλύτερης προώθησης των θέσεων του Πεκίνου. Πράγματι, τα συγκεκριμένα μέσα ενημέρωσης εξαρτώνται πλήρως από την κεντρική εξουσία, μέσω του Γραφείου Ενημέρωσης του Κρατικού Συμβουλίου, του οποίου είναι όργανα.
Σημαντική διαφορά σε σχέση με τα δυτικά μέσα ενημέρωσης -ακόμη κι αν αυτά χρηματοδοτούνται από το κράτος και οι διευθυντές τους διορίζονται από την κυβέρνηση- αποτελεί το γεγονός ότι η εκδοτική γραμμή των κινεζικών μέσων ενημέρωσης είναι απλή προέκταση των διπλωματικών προσανατολισμών του καθεστώτος. Στόχος του Πεκίνου είναι να εγκατασταθεί σε όλες τις αγορές του πλανήτη και να μεταδίδει τη δική του ενημέρωση, χωρίς να υπολογίζει το κόστος. Οι κινήσεις αυτές αφορούν και το ραδιόφωνο, ιδιαίτερα στην Αφρική, όπου αποτελεί το σημαντικότερο μέσο ενημέρωσης του πληθυσμού. Στις 27 Φεβρουαρίου 2006, στο Ναϊρόμπι -την πρωτεύουσα της Κένιας, όπου, από το 1987, βρίσκονται τα κεντρικά γραφεία του πρακτορείου Χσινχούα για την Αφρική- το Radio China International (RCI) εγκαινίαζε, πέντε χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το Πεκίνο, ραδιοφωνικό σταθμό στα FM, με πρόγραμμα στα κινεζικά, τα αγγλικά και τα σουαχίλι.
ΡΑΔΙΟΓΕΦΥΡΑ
Το ραδιοφωνικό αυτό προγεφύρωμα της Κίνας στο εξωτερικό ακολούθησαν άλλοι εκατό σταθμοί που κλήθηκαν να πάρουν θέση στις παγκόσμιες ραδιοφωνικές συχνότητες. Τον Αύγουστο του 2010, το RCI θα άνοιγε σταθμούς στο Ντακάρ (Σενεγάλη) και στο Νιαμέι (Νίγηρας) με στόχο, κάποια στιγμή, να μεταδίδει ραδιοφωνικά προγράμματα στα γαλλικά, τα κινεζικά και τις τοπικές γλώσσες.
Στην Αφρική, η ενημέρωση για τις αποφάσεις των ευρωπαϊκών θεσμών γίνεται πλέον μέσω των πληροφοριών που μεταδίδουν οι περίπου δέκα ανταποκριτές του πρακτορείου Χσινχούα στις Βρυξέλλες. Ακόμη πιο σημαντικό: όλο και περισσότερο μέσω του Χσινχούα και χάρη στις δεκάδες συμφωνίες συνεργασίας, οι κάτοικοι του Καμερούν παρακολουθούν τα γεγονότα στο Τσαντ, οι κάτοικοι του Κονγκό τις εξελίξεις στην Τυνησία, οι κάτοικοι της Ζιμπάμπουε όσα συμβαίνουν στη Σενεγάλη...
Η συνεργασία αυτή θέτει την κινεζική οπτική γωνία -και την «πραγματιστική» κινεζική προσέγγιση, η οποία ώθησε, για παράδειγμα, το Πεκίνο να απέχει από το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών όταν ψηφιζόταν απόφαση κατά του Σουδάν για το ζήτημα του Νταρφούρ(1)- στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής της Αφρικής, όπως συμβαίνει και στις περισσότερες υπανάπτυκτες χώρες της Ασίας ή της Νότιας Αμερικής. Πλεονέκτημα «της συνεργασίας μεταξύ χωρών του Νότου»; Δεν υπάρχει θέμα οποιασδήποτε ανάμειξης και, ακόμη λιγότερο, παράδοσης μαθημάτων καλής διακυβέρνησης, είτε πρόκειται για τα ανθρώπινα δικαιώματα, είτε για τη διαφθορά, είτε για τις περιβαλλοντικές προδιαγραφές και την εργατική νομοθεσία.
Ο στρατός των «μικρών μόδιστρων του λόγου», δηλαδή των δημοσιογράφων των κινεζικών μέσων ενημέρωσης στο εξωτερικό, συγκροτείται με κριτήριο λιγότερο τις επαγγελματικές ικανότητες των δημοσιογράφων και περισσότερο την αφοσίωσή τους στο καθεστώς.
«Εδώ, εάν θέλεις οι δημοσιογράφοι να έρθουν στη συνέντευξη τύπου σου, πρέπει να τους κάνεις κάποιο δώρο». Πρόεδρος οργάνωσης στο Μπαμακό (Μαλί) και μάλλον απρόθυμος να δημοσιοποιηθεί το όνομά του, ο Αμαντού μιλά για τα «φακελάκια» που παίρνουν οι δημοσιογράφοι μαζί με τα δελτία τύπου, τα οποία θα αναπαραγάγουν πλέον με μεγάλη προθυμία. Ποιος δημοσιογράφος που ζήτησε άδεια για ρεπορτάζ ή για κάποια συνέντευξη στην Αφρική δεν ρωτήθηκε πόσο θα στοιχίσουν οι υπηρεσίες του;
Με μεγάλη εμπειρία στη διαπλοκή τέτοιου είδους, ο αφρικανικός τύπος επιδίδετο ανέκαθεν στο «μαγείρεμα» των στοιχείων των επιχειρήσεων, αλλά και στις «αποκλειστικές συνεντεύξεις», δηλαδή σε έμμεση διαφημιστική προβολή. Μια πρακτική «win-win» -ευφημισμός για τη διαφθορά- την οποία οι επαγγελματικές ενώσεις του τύπου σε Νίγηρα και Σενεγάλη αποφάσισαν να καταγγείλουν, τον Σεπτέμβριο του 2010. Υπενθυμίζοντας στους διευθυντές των εφημερίδων ότι είναι δικό τους καθήκον να πληρώνουν τους υπαλλήλους τους, οι ενώσεις του τύπου ζητούν τον τερματισμό της καταβολής χρηματικών ποσών στους δημοσιογράφους για «εκτός έδρας» ή για «έξοδα κίνησης», τόσο από τον δημόσιο όσο και από τον ιδιωτικό τομέα.
Αλλά αυτό το όχι και τόσο λαμπρό πανόραμα -που αποτελεί, σε κάποιο βαθμό, κληρονομιά της «Francafrique»(2)- όπου τα πραγματικά ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης μετριούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού, ετοιμάζεται να αντικατασταθεί από ένα άλλο καθεστώς, εξίσου προβληματικό: το καθεστώς της «Chinafrique». Τα αφρικανικά μέσα ενημέρωσης τροφοδοτούνται πλέον, σε συνεχή ροή, από το πρακτορείο Χσινχούα και τους δέκα χιλιάδες εργαζομένους του, περίπου εκατόν πενήντα από τους οποίους είναι ανταποκριτές στην Αφρική.
Τηλεοπτικές εικόνες και ραδιοφωνικά ρεπορτάζ αρχίζουν, επίσης, να εντάσσονται σε προγράμματα ανταλλαγών. Το διακύβευμα δεν είναι τόσο η δυνατότητα για τα αδύναμα αφρικανικά ή αραβικά πρακτορεία να μεταδώσουν την ενημέρωσή τους στην Κίνα, όσο η δυνατότητα του ασιατικού γίγαντα να αξιοποιήσει στην Αφρική διαύλους επικοινωνίας που του επιτρέπουν να διαδώσει τη δική του θεώρηση για τον κόσμο.
ΔΙΑΥΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ
Την ώρα που η Αφρική είναι σχεδόν απούσα από τις δυτικές εφημερίδες, η γαλλόφωνη ιστοσελίδα του πρακτορείου Χσινχούα τοποθετεί την αφρικανική ήπειρο τρίτη στη σειρά, μετά τις κατηγορίες «Κίνα» και «Κόσμος». Χαμηλότερα βρίσκει κανείς τις κατηγορίες «Οικονομία», «Πολιτισμός», «Αθλητισμός», «Κοινωνία και Υγεία».
Το Πρακτορείο Τύπου της Σενεγάλης (APS), το οποίο ιδρύθηκε το 1959, θεωρείται από τον Διεθνή Οργανισμό Γαλλόφωνων Χωρών (OIF) ως το πρακτορείο με το μεγαλύτερο κοινό στις γαλλόφωνες χώρες της Δυτικής Αφρικής. Συνεργάτες του: το International Islamic News, όργανο της Παγκόσμιας Ισλαμικής Διάσκεψης, με έδρα τη Σαουδική Αραβία, το ίδρυμα Κόνραντ Αντενάουερ, στο πλαίσιο του προγράμματός του για την υποστήριξη της δημοκρατίας, ο Διεθνής Οργανισμός Γαλλόφωνων Χωρών και, πλέον, το πρακτορείο Νέα Κίνα (Xinhua News).
Από την πλευρά του, το Αφρικανικό Πρακτορείο Ειδήσεων (ΑΡΑ), το μεγαλύτερο ιδιωτικό πρακτορείο ειδήσεων της Αφρικής, με έδρα το Ντακάρ της Σενεγάλης, έλαβε, τον Οκτώβριο του 2009, από την εκεί κινεζική πρεσβεία, θεσμική οικονομική βοήθεια αξίας 9.000 ευρώ, με τη μορφή μιας τηλεοπτικής κάμερας και συνδρομής στις υπηρεσίες του πρακτορείου. Επρόκειτο, άραγε, για ένα πρώτο βήμα με στόχο τον προσεταιρισμό του ανταγωνιστή των επίσημων κινεζικών μέσων ενημέρωσης;
Η «Νέα Κίνα» -«Κόκκινο Πρακτορείο Ενημέρωσης της Κίνας» μέχρι το 1949- διαφέρει πολύ από τα άλλα πρακτορεία ειδήσεων. Στην Κίνα θεωρείται «τα αφτιά, τα μάτια, το λαρύγγι και η γλώσσα του Κόμματος(3)», διατηρεί το απόλυτο μονοπώλιο της μετάδοσης ειδήσεων και η λειτουργία του θυμίζει υπουργείο και εξαρτάται πλήρως από τις κρατικές αρχές. Χωρίς εμπορικές επιδιώξεις, λοιπόν -σε αντίθεση με τα πρακτορεία ειδήσεων παγκόσμιας εμβέλειας, δηλαδή το γαλλικό Agence France -Presse (AFP), το βρετανικό Reuters και το αμερικανικό Associated Press (ΑΡ)- το πρακτορείο Χσινχούα εκπληρώνει στρατηγική αποστολή πρώτης γραμμής.
(1) Philip S. Golub, «La Chine, l'Iran et le Conseil de securite de l'ONU», La valise diplomatique (www.monde-diplomatique.fr), 15 Απριλίου 2010.
(2) ΣτΜ: έκφραση που υποδηλώνει τα δίκτυα επιρροής της Γαλλίας στην αφρικανική ήπειρο.
(3) Wang Heyuan, «Α quoi servent les publications internes de l'agence Xinhua?», «Perspectives chinoises», τ. 5-6, Χονγκ Κονγκ, 1992.
Source : http://www.enet.gr/
Σάββατο 7 Μαΐου 2011
Το μέγεθος δεν παίζει μεγάλο ρόλο
Η Σιγκαπούρη, το μικρό σε έκταση πόλη - κράτος της Νοτιο - ανατολικής Ασίας, διαθέτει αξιοθαύμαστη αμυντική βιομηχανία με υψηλής τεχνολογίας προιόντα. Η εντυπωσιακή σύσφιξη σχέσεων της Σιγκαπούρης με την αχανή και πολυπληθή Ινδία έχει ως επίκεντρο τους τομείς ναυτικής και εξοπλιστικής συνεργασίας, με έμφαση στον τομέα συστημάτων που θα φέρουν τα ινδικά πλοία.
Οι Ινδοί ενδιαφέρονται να προμηθευτούν μη επανδρωμένα συστήματα και άλλα που αξιοποιούν ρομποτικές τεχνολογίες, ενώ θα υπάρξουν και κοινά εξοπλιστικά προγράμματα τα οποία θα στηριχθούν στην έρευνα και ανάπτυξη συστημάτων. Η ανάπτυξη των διμερών σχέσεων ξεκίνησε το 2003 με την υπογραφή συμφωνίας αμυντικής συνεργασίας που οδήγησε σε πολλές κοινές στρατιωτικές ασκήσεις. Κοινός τόπος για τις δύο χώρες είναι οι εξαιρετικές σχέσεις που διατηρούν με το Ισραήλ.
Πηγή : Περιοδικό " Στρατιωτική και Γεωπολιτική Ισορροπία" ( τεύχος 14. Απρ.2011)
Οι Ινδοί ενδιαφέρονται να προμηθευτούν μη επανδρωμένα συστήματα και άλλα που αξιοποιούν ρομποτικές τεχνολογίες, ενώ θα υπάρξουν και κοινά εξοπλιστικά προγράμματα τα οποία θα στηριχθούν στην έρευνα και ανάπτυξη συστημάτων. Η ανάπτυξη των διμερών σχέσεων ξεκίνησε το 2003 με την υπογραφή συμφωνίας αμυντικής συνεργασίας που οδήγησε σε πολλές κοινές στρατιωτικές ασκήσεις. Κοινός τόπος για τις δύο χώρες είναι οι εξαιρετικές σχέσεις που διατηρούν με το Ισραήλ.
Πηγή : Περιοδικό " Στρατιωτική και Γεωπολιτική Ισορροπία" ( τεύχος 14. Απρ.2011)
Στρατηγική συνεργασία Τουρκίας - Ιράν
Η Τουρκία και το Ιράν επεξεργάζονται ένα νέο οδικό χάρτη της ενέργειας συστήνοντας τεχνικές επιτροπές, οι οποίες θα ανοίξουν το δρόμο για επενδύσεις στον ιδιωτικό τομέα και κυρίως στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, σύμφωνα με τον Τούρκο Υπουργό Ενέργειας Τανέρ Γιλντίζ. Η δήλωση του Τανέρ Γιλντίζ έγινε μετά την συνάντηση του με τον ομόλογο του Ιράν Majid Namjou στην Άγκυρα σε κοινή συνέντευξη τύπου.
Το Ιράν αποτελεί τον δεύτερο σημαντικό εταίρο της Τουρκίας στον τομέα της Ενέργειας μετά την Ρωσία. Θεωρείται απο την Τουρκία μαζί με το Ιράκ, το Αζερμπαϊτζάν, τη Ρωσία και το Τουρκμενιστάν ως σημαντικές προμηθεύτριες χώρες στον ενεργειακό τομέα και για αυτό απευθύνεται κυρίως σε αυτές η Τουρκία για την κάλυψη των αναγκών της.Από την πλευρά του ο Ιρανός Υπουργός τόνισε πως ο νέος οδικός χάρτης είναι ένα σημάδι της ενεργειακής συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών και θα αυξήσει κατά πολύ την ισχύ της ενέργειας που οι δύο χώρες ανταλλάσσουν.
Και όλα αυτά καθώς εντείνονται οι πιέσεις των ΗΠΑ προς την Τουρκία για διακοπή της οικονομικής συνεργασίας με το ιράν.
*****************
-Συμμετοχή του Ιράν σε πρόγραμμα απομόνωσης της Αρμενίας;
Άνοιγμα μιας νέας Σιδηροδρομικής γραμμής αυτης του Kars-Igdir-Nakhchivan σε συνέχεια του σχεδίου για σιδηροδρομικής σύνδεσης Μπακού-Τιφλίδα-Καρς που θα επιτρέψει την περαιτέρω ενίσχυση των σχέσεων μεταξύ Τουρκίας και Αζερμπαϊτζάν επιχειρούν οι δύο χώρες.
Η σιδηροδρομική γραμμή υπολογίζεται οτι θα κοστίσει $ 750 εκατ. θα συνδέει το Nakhchivan με το Αζερμπαϊτζάν και την Τουρκία, με μελλοντική συμμετοχή και του το Ιράν στο επενδυτικό σχέδιο.
Στόχος της νέας αυτής σιδηροδρομικής σύνδεσης είναι η παράκαμψη της Αρμενίας και η απομόνωση της.
*************************
-Η Αρμενία και το Ισραήλ δεν θα αποστείλουν πολιτικές αντιπροσωπείες στην Διάσκεψη Κορυφής του ΟΗΕ για τις λιγότερο αναπτυγμένες χώρες (ΛΑΧ) στην Κωνσταντινούπολη την επόμενη εβδομάδα,, αναφέρει σε ανακοίνωση του το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών, παρότι είχαν προσκληθεί απο τον ΟΗΕ.Θα συμμετέχουν μόνο συμβούλους σε τεχνικό επίπεδο.
Source:infognomonpolitics
Το Ιράν αποτελεί τον δεύτερο σημαντικό εταίρο της Τουρκίας στον τομέα της Ενέργειας μετά την Ρωσία. Θεωρείται απο την Τουρκία μαζί με το Ιράκ, το Αζερμπαϊτζάν, τη Ρωσία και το Τουρκμενιστάν ως σημαντικές προμηθεύτριες χώρες στον ενεργειακό τομέα και για αυτό απευθύνεται κυρίως σε αυτές η Τουρκία για την κάλυψη των αναγκών της.Από την πλευρά του ο Ιρανός Υπουργός τόνισε πως ο νέος οδικός χάρτης είναι ένα σημάδι της ενεργειακής συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών και θα αυξήσει κατά πολύ την ισχύ της ενέργειας που οι δύο χώρες ανταλλάσσουν.
Και όλα αυτά καθώς εντείνονται οι πιέσεις των ΗΠΑ προς την Τουρκία για διακοπή της οικονομικής συνεργασίας με το ιράν.
*****************
-Συμμετοχή του Ιράν σε πρόγραμμα απομόνωσης της Αρμενίας;
Άνοιγμα μιας νέας Σιδηροδρομικής γραμμής αυτης του Kars-Igdir-Nakhchivan σε συνέχεια του σχεδίου για σιδηροδρομικής σύνδεσης Μπακού-Τιφλίδα-Καρς που θα επιτρέψει την περαιτέρω ενίσχυση των σχέσεων μεταξύ Τουρκίας και Αζερμπαϊτζάν επιχειρούν οι δύο χώρες.
Η σιδηροδρομική γραμμή υπολογίζεται οτι θα κοστίσει $ 750 εκατ. θα συνδέει το Nakhchivan με το Αζερμπαϊτζάν και την Τουρκία, με μελλοντική συμμετοχή και του το Ιράν στο επενδυτικό σχέδιο.
Στόχος της νέας αυτής σιδηροδρομικής σύνδεσης είναι η παράκαμψη της Αρμενίας και η απομόνωση της.
*************************
-Η Αρμενία και το Ισραήλ δεν θα αποστείλουν πολιτικές αντιπροσωπείες στην Διάσκεψη Κορυφής του ΟΗΕ για τις λιγότερο αναπτυγμένες χώρες (ΛΑΧ) στην Κωνσταντινούπολη την επόμενη εβδομάδα,, αναφέρει σε ανακοίνωση του το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών, παρότι είχαν προσκληθεί απο τον ΟΗΕ.Θα συμμετέχουν μόνο συμβούλους σε τεχνικό επίπεδο.
Source:infognomonpolitics
Παρασκευή 6 Μαΐου 2011
Η Θεωρία της Γαίας
Του Νίκου Λυγερού
Η θεωρία της Γαίας δεν είναι μόνο ένα γνωστικό εργαλείο, ούτε απλώς ένα αφαιρετικό νοητικό σχήμα αλλά μία μη συνειδητοποιημένη πραγματικότητα. Η δυσκολία προέρχεται από την κυριαρχία της κοινωνίας. Όταν η σκέψη είναι κοινωνικοκεντρική δεν μπορεί ν’ αντιληφθεί ούτε την έννοια της ανθρωπότητας ακόμα και μέσω των πολιτισμών. Κατά συνέπεια, η ιδέα της γης ως ον δεν είναι ουτοπική αλλά αδιανόητη. Η γη όμως υπάρχει. Το ερώτημα, λοιπόν, παραμένει. Και δεν είναι μόνο οικολογικής φύσης. Το θέμα είναι και φιλοσοφικό, εφόσον αφορά την τεχνητή διαφοροποίηση του ανθρώπου με τη φύση. Ο ουμανισμός δεν είναι ανθρωποκεντρισμός, όπως το θεωρούν μερικοί επίσημοι ανόητοι. Ο ουμανισμός δεν απορρίπτει τη φύση. Αντιθέτως, κατανοεί για πρώτη φορά νοητικά τη θέση του ανθρώπου μέσα στη φύση. Ο Leonardo da Vinci έγραφε ότι η φύση είναι ο μοναδικός δάσκαλος του ανθρώπου. Για ποιο λόγο; Για να αποφύγει τη μίμηση των δασκαλάκων. Στην ιατρική, όπως απεικονίζεται στα λόγια της βιοηθικής, βλέπουμε ότι η φύση αντιμετωπίζεται συχνά ως αντίπαλος του ανθρώπου. Διότι η ανάλυση εξετάζει μόνο το μέτωπο κι όχι το βάθος. Συνεπώς, εξετάζει μόνο την τακτική, δίχως στρατηγική. Όμως όλοι γνωρίζουμε ότι ο άνθρωπος ανήκει στη φύση ακόμα κι αν η κοινωνία θεωρεί ότι η φύση ανήκει στα άτομά της. Δεν είναι ικανή να αντιληφθεί ότι η ιδιοκτησία της φύσης δεν είναι παρά κλοπή. Διότι δεν είναι μόνο ότι δανείζουμε τη φύση στους απογόνους μας. Στην πραγματικότητα, τους αφήνουμε το παρόν μας για να γίνει το μέλλον τους. Ακόμα χειρότερα, τους αφήνουμε τα σκουπίδια μας, δίχως ν’ αντιληφθούμε ότι παράγουμε για το μέλλον μία κοινωνία σκουπιδιών. Έχει λοιπόν περισσότερη σημασία να συνειδητοποιήσουμε όχι τι παίρνουμε από τους προηγούμενους αλλά τι αφήνουμε στους επόμενους. Είμαστε ο κρίκος μιας αλυσίδας και η ισχύ της χαρακτηρίζεται από την ισχύ του συνόλου των κρίκων, μόνο που η ομάδα δεν μπορεί να λειτουργήσει παρά μόνο διαχρονικά κι όχι συγχρονικά. Σε αυτό το πλαίσιο, η χρονική ασυμμετρία μεγαλώνει την ευθύνη μας ως παίκτες, εφόσον οι επόμενοι παίκτες θα παίξουν με τα αποτελέσματά μας. Το παίγνιο δεν είναι καν διαδοχικό. Έτσι δεν υπάρχει ανάδραση για τους επόμενους σε σχέση με μας. Πρέπει να παίξουμε μόνοι μας και να βρούμε τη βέλτιστη λύση, δίχως να γνωρίζουμε την επόμενη κίνηση. Εδώ βρίσκεται η ευθύνη μας για όλα μπροστά σε όλους, όπως έγραψε ο Фёдор Достоевский. Στην ουσία, αυτή η ευθύνη μάς χαρακτηρίζει. Μέσω της δράσης μας αναδεικνύουμε όχι μόνο την ύπαρξή μας αλλά και του όντος της γης, διότι είμαστε, θέλουμε δεν θέλουμε, τα παιδιά της. Κι αν είμαστε ανυπάκουοι στους νόμους της Γαίας, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είμαστε παιδιά. Το πρόβλημά μας είναι πότε θα ωριμάσουμε για να διαχειριστούμε σοβαρά τους πόρους της γης. Βέβαια, η ιδέα της ανακύκλωσης είναι μια ένδειξη για το μονοπάτι που πρέπει ν’ ακολουθήσουμε για να δημιουργήσουμε μια αληθινή ανάδραση στο επίπεδο της γης. Η γη το αντιλαμβάνεται, απλώς δεν μπορεί να μας το πει, διότι δεν την ακούμε. Μόνο η αλλαγή φάσης του εαυτού μας θα μας επιτρέψει να κατανοήσουμε το μήνυμα της περί ανθρωπότητας και χρόνου και μέσω αυτών των εννοιών, της ύπαρξής της ως ον.
Πηγή: http://www.lygeros.org/4411-gr.php
Η θεωρία της Γαίας δεν είναι μόνο ένα γνωστικό εργαλείο, ούτε απλώς ένα αφαιρετικό νοητικό σχήμα αλλά μία μη συνειδητοποιημένη πραγματικότητα. Η δυσκολία προέρχεται από την κυριαρχία της κοινωνίας. Όταν η σκέψη είναι κοινωνικοκεντρική δεν μπορεί ν’ αντιληφθεί ούτε την έννοια της ανθρωπότητας ακόμα και μέσω των πολιτισμών. Κατά συνέπεια, η ιδέα της γης ως ον δεν είναι ουτοπική αλλά αδιανόητη. Η γη όμως υπάρχει. Το ερώτημα, λοιπόν, παραμένει. Και δεν είναι μόνο οικολογικής φύσης. Το θέμα είναι και φιλοσοφικό, εφόσον αφορά την τεχνητή διαφοροποίηση του ανθρώπου με τη φύση. Ο ουμανισμός δεν είναι ανθρωποκεντρισμός, όπως το θεωρούν μερικοί επίσημοι ανόητοι. Ο ουμανισμός δεν απορρίπτει τη φύση. Αντιθέτως, κατανοεί για πρώτη φορά νοητικά τη θέση του ανθρώπου μέσα στη φύση. Ο Leonardo da Vinci έγραφε ότι η φύση είναι ο μοναδικός δάσκαλος του ανθρώπου. Για ποιο λόγο; Για να αποφύγει τη μίμηση των δασκαλάκων. Στην ιατρική, όπως απεικονίζεται στα λόγια της βιοηθικής, βλέπουμε ότι η φύση αντιμετωπίζεται συχνά ως αντίπαλος του ανθρώπου. Διότι η ανάλυση εξετάζει μόνο το μέτωπο κι όχι το βάθος. Συνεπώς, εξετάζει μόνο την τακτική, δίχως στρατηγική. Όμως όλοι γνωρίζουμε ότι ο άνθρωπος ανήκει στη φύση ακόμα κι αν η κοινωνία θεωρεί ότι η φύση ανήκει στα άτομά της. Δεν είναι ικανή να αντιληφθεί ότι η ιδιοκτησία της φύσης δεν είναι παρά κλοπή. Διότι δεν είναι μόνο ότι δανείζουμε τη φύση στους απογόνους μας. Στην πραγματικότητα, τους αφήνουμε το παρόν μας για να γίνει το μέλλον τους. Ακόμα χειρότερα, τους αφήνουμε τα σκουπίδια μας, δίχως ν’ αντιληφθούμε ότι παράγουμε για το μέλλον μία κοινωνία σκουπιδιών. Έχει λοιπόν περισσότερη σημασία να συνειδητοποιήσουμε όχι τι παίρνουμε από τους προηγούμενους αλλά τι αφήνουμε στους επόμενους. Είμαστε ο κρίκος μιας αλυσίδας και η ισχύ της χαρακτηρίζεται από την ισχύ του συνόλου των κρίκων, μόνο που η ομάδα δεν μπορεί να λειτουργήσει παρά μόνο διαχρονικά κι όχι συγχρονικά. Σε αυτό το πλαίσιο, η χρονική ασυμμετρία μεγαλώνει την ευθύνη μας ως παίκτες, εφόσον οι επόμενοι παίκτες θα παίξουν με τα αποτελέσματά μας. Το παίγνιο δεν είναι καν διαδοχικό. Έτσι δεν υπάρχει ανάδραση για τους επόμενους σε σχέση με μας. Πρέπει να παίξουμε μόνοι μας και να βρούμε τη βέλτιστη λύση, δίχως να γνωρίζουμε την επόμενη κίνηση. Εδώ βρίσκεται η ευθύνη μας για όλα μπροστά σε όλους, όπως έγραψε ο Фёдор Достоевский. Στην ουσία, αυτή η ευθύνη μάς χαρακτηρίζει. Μέσω της δράσης μας αναδεικνύουμε όχι μόνο την ύπαρξή μας αλλά και του όντος της γης, διότι είμαστε, θέλουμε δεν θέλουμε, τα παιδιά της. Κι αν είμαστε ανυπάκουοι στους νόμους της Γαίας, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είμαστε παιδιά. Το πρόβλημά μας είναι πότε θα ωριμάσουμε για να διαχειριστούμε σοβαρά τους πόρους της γης. Βέβαια, η ιδέα της ανακύκλωσης είναι μια ένδειξη για το μονοπάτι που πρέπει ν’ ακολουθήσουμε για να δημιουργήσουμε μια αληθινή ανάδραση στο επίπεδο της γης. Η γη το αντιλαμβάνεται, απλώς δεν μπορεί να μας το πει, διότι δεν την ακούμε. Μόνο η αλλαγή φάσης του εαυτού μας θα μας επιτρέψει να κατανοήσουμε το μήνυμα της περί ανθρωπότητας και χρόνου και μέσω αυτών των εννοιών, της ύπαρξής της ως ον.
Πηγή: http://www.lygeros.org/4411-gr.php
Πέμπτη 5 Μαΐου 2011
Το απεχθές χρέος
Αγαπητοί φίλοι, με δεδομένη την πρόταση δημιουργίας δεξαμενών σκέψης θα ήθελα να προσθέσω μερικές απόψεις για το πρόβλημα του χρέους. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου αυθεντία επί του θέματος, όχι τόσο επειδή δεν είμαι οικονομολόγος αλλά κυρίως επειδή δεν έχω στη διάθεση μου όλα τα απαραίτητα στοιχεία που γνωρίζουν μόνο όσοι έχουν διατελέσει υπουργοί οικονομικών ή ανώτεροι δημόσιοι υπάλληλοι σε εμπιστευτικές θέσεις. Είμαι σίγουρος ότι δεν τα γνωρίζουν ούτε βουλευτές του κοινοβουλίου παρά το γεγονός ότι όλοι τους έχουν πάρει θέση επί του θέματος με την ψήφιση ή όχι του μνημονίου. Επειδή όμως, ως Έλληνας πολίτης πρέπει να έχω άποψη διότι σύντομα θα μου ζητηθεί να την εκφράσω με την ψήφο μου, προσπαθώ να τη δημιουργήσω από τα στοιχεία που όλοι γνωρίζουμε και τα όσα συμβαίνουν γύρω μας με κριτήριο τη λογική και τις φυσικές σχέσεις των πραγμάτων.
Καταρχάς θα πρέπει να κατανοήσουμε το μέγεθος του προβλήματος και γι' αυτό θα δανειστώ τα μαθηματικά συναδέλφων.
· Για τα δέκα εκατομμύρια Ελλήνων στην Ελλάδα το χρέος, των περίπου 350 δις, αντιστοιχεί σε τριάντα πέντε χιλιάδες (35000 ?) στον καθένα μας ή 175000 για μία οικογένεια με δύο παιδιά και έναν παππού, όσο κοστίζει περίπου ένα μέσο διαμέρισμα 100 μ2 . Αυτό σημαίνει ότι για να ξεπληρώσουμε θα πρέπει όλοι να πουλήσουμε τα σπίτια μας [1].
· Εάν θεωρήσουμε μία καλή τιμή 3.000 ? ανά στρέμμα γης καλλιεργήσιμης ή άγονης τότε θα πρέπει να πουλήσουμε 117000 τετραγωνικά χιλιόμετρα όταν όλη η Ελλάδα είναι 130000 περίπου [2].
· Με τιμή χρυσού 1400 $ ανά ουγγιά θα χρειαστούμε 11.000 τόνους χρυσού, που υπερβαίνουν όλα τα γνωστά και πιθανά αποθέματα χρυσού στην Ελλάδα.
Το ερώτημα που τίθεται είναι πώς δημιουργήθηκε ένα τόσο υπέρογκο χρέος τη στιγμή που τα κλεμμένα και οι μίζες δεν θα πρέπει να υπερβαίνουν τα 10 δις ?. Για να απαντήσω στο ερώτημα αυτό έκανα ένα απλό λογαριασμό. Ένα ομόλογο του 1985 αξίας ενός δις για 25 έτη με επιτόκιο 17,5% στο τέλος του 2010 θα χρειαζόταν 56 δις για την εξόφληση του [3]. Έχει εκδώσει ο Ανδρέας παρόμοια ομόλογα [4].
Το επιτόκιο 17,5% ακόμη και εάν αντιπροσώπευε την αξία του χρήματος το1985 είναι υπερβολικό για τα επόμενα χρόνια. Εκτός του ότι είναι τοκογλυφικό υπό οιεσδήποτε συνθήκες, σύμφωνα με τον Σόλωνα, το σοφό, ένα επιτόκιο μεγαλύτερο του 6% είναι σίγουρο ότι οδηγεί το δανειολήπτη σε κατάρρευση και το είχε απαγορεύσει [5]. Εάν θεωρήσουμε ότι μετά το 1985 το επιτόκιο πέφτει κατά 1% ετησίως μέχρι το 4,5%, που θεωρείται λογικό, τότε το ίδιο ομόλογο του 1 δις το 1985 θα χρειαζόταν μόνο 6,9 δις για την εξόφληση του το 2010. Τα υπόλοιπα μέχρι τα 56 δις που απαιτεί το επιτόκιο του 17,5% είναι καθαρή τοκογλυφία που είναι άδικο να το πληρώσει ο Ελληνικός λαός.
Η διαφορά είναι ακριβώς όσα ψάχνουν να βρουν τώρα ξεπουλώντας δημόσια περιουσία, αν και η γλωσσική τους ξεδιανυτροπιά μιλάει για "αξιοποίηση". Χωρίς αμφιβολία, το χρέος αυτό δεν αποτελεί το κόστος όσων φάγαμε μαζί με τον Πάγκαλο, διατηρουμένης της αναλογίας της μερίδας του λέοντος και ακόμη δεν αντιστοιχεί σε πραγματικό χρήμα που μπήκε στη χώρα. Είναι πλασματικό, καθαρά λογιστικό χρέος, που δεν αντιπροσωπεύει τίποτε περισσότερο από αριθμούς καταχωρημένους σε χαρτιά τα οποία μας καλούν να εξοφλήσουμε με εμπράγματες αξίες.
Επιπλέον σύμφωνα με απόφαση του ΟΗΕ ένα χρέος θεωρείται απεχθές και ο λαός ενός κράτους δεν υποχρεούται να το πληρώσει όταν συντρέχουν τρεις όροι [6], [7]:
· Έγινε εν αγνοία του λαού. (Μέχρι πρότινος έλεγαν ότι λεφτά υπάρχουν)
· Δεν χρησιμοποιήθηκε για την ανάπτυξη της χώρας αλλά σπαταλήθηκε προς όφελος των κρατούντων που το συνήψαν. (Τα χρησιμοποίησαν για να μείνουν στην εξουσία)
· Οι δανειστές γνώριζαν την κατάσταση της χώρας. (Οι ίδιοι μαγείρευαν τα δεδομένα για λογαριασμό των δικών μας φαύλων)
Προφανώς και οι τρείς αυτοί όροι πληρούνται στην περίπτωση της Ελλάδος και η άρνηση της σημερινής κυβέρνησης για παύση πληρωμών και αναδιαπραγμάτευση του χρέους δηλώνει συνέργεια στη δημιουργία του και συνιστά προκλητική υπεράσπιση των συμφερόντων των δανειστών έναντι των Ελλήνων πολιτών σε βαθμό προδοσίας. Να φανταστεί κανείς ότι χώρες όπως ο Ισημερινός έχουν κάνει χρήση των ευεργετικών διατάξεων του ψηφίσματος του ΟΗΕ, το έκανε και ο Ιωάννης Μεταξάς [7], αλλά ακόμη και οι ΗΠΑ, ένα χρόνο πριν από την επέμβαση στο Ιράκ, όταν αναγνώρισαν ως απεχθές το χρέος που δημιούργησε ο Σαντάμ και απάλλαξαν με τον τρόπο αυτό την μετέπειτα, διορισμένη από αυτούς, κυβέρνηση του Ιράκ [6].
Αυτοί οι συλλογισμοί είναι η δική μου συμβολή στη δεξαμενή σκέψης και προτείνονται δύο πράγματα, αφενός να ανοίξουν οι λογαριασμοί του κράτους ώστε να φανεί το εύρος της τοκογλυφίας και αφετέρου να φύγει η διαχείριση των Ελληνικών πραγμάτων από τα χέρια όλων όσων είναι συνυπεύθυνοι ή συνεχιστές της νοοτροπίας που δημιούργησε το χρέος .
Ηλίας Σταμπολιάδης
Καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης
Πηγές:
[1] Πέτρος Σταυρουλάκης, προσωπική επικοινωνία.
[2] Δάφνη Μανουσάκη, εσωτερικά μηνύματα Πολυτεχνείου Κρήτης, TUC mailer
[3] A.J. Merret, A. Sykes, Capital budgeting & company finance, Longman Group,
London 1971.
[4] Τράπεζα της Ελλάδος, Αποπληρωμή ομολόγου Α. Παπανδρέου, Ιούλιος 2010
[5] Σπύρος Λαβδιώτης, Το ολέθριο " Η Ελλάδα ανήκει στη Δύση"
hhttp://spiros26.files.wordpress.com/2009/10/ceb7-ceb5cebbcebbceacceb4ceb1-ceb1cebdceaecebaceb5ceb9-cf83cf84ceb7-ceb4cf8dcf83ceb7.pdf
[6] Deptocracy, http:\\ deptocracy.gr
[7] Δημήτρης Καζάκης, www.youtube.com/watch?v=Pgb71Hxi8hE&feature=player_embedded#at=49
______________________________
Καταρχάς θα πρέπει να κατανοήσουμε το μέγεθος του προβλήματος και γι' αυτό θα δανειστώ τα μαθηματικά συναδέλφων.
· Για τα δέκα εκατομμύρια Ελλήνων στην Ελλάδα το χρέος, των περίπου 350 δις, αντιστοιχεί σε τριάντα πέντε χιλιάδες (35000 ?) στον καθένα μας ή 175000 για μία οικογένεια με δύο παιδιά και έναν παππού, όσο κοστίζει περίπου ένα μέσο διαμέρισμα 100 μ2 . Αυτό σημαίνει ότι για να ξεπληρώσουμε θα πρέπει όλοι να πουλήσουμε τα σπίτια μας [1].
· Εάν θεωρήσουμε μία καλή τιμή 3.000 ? ανά στρέμμα γης καλλιεργήσιμης ή άγονης τότε θα πρέπει να πουλήσουμε 117000 τετραγωνικά χιλιόμετρα όταν όλη η Ελλάδα είναι 130000 περίπου [2].
· Με τιμή χρυσού 1400 $ ανά ουγγιά θα χρειαστούμε 11.000 τόνους χρυσού, που υπερβαίνουν όλα τα γνωστά και πιθανά αποθέματα χρυσού στην Ελλάδα.
Το ερώτημα που τίθεται είναι πώς δημιουργήθηκε ένα τόσο υπέρογκο χρέος τη στιγμή που τα κλεμμένα και οι μίζες δεν θα πρέπει να υπερβαίνουν τα 10 δις ?. Για να απαντήσω στο ερώτημα αυτό έκανα ένα απλό λογαριασμό. Ένα ομόλογο του 1985 αξίας ενός δις για 25 έτη με επιτόκιο 17,5% στο τέλος του 2010 θα χρειαζόταν 56 δις για την εξόφληση του [3]. Έχει εκδώσει ο Ανδρέας παρόμοια ομόλογα [4].
Το επιτόκιο 17,5% ακόμη και εάν αντιπροσώπευε την αξία του χρήματος το1985 είναι υπερβολικό για τα επόμενα χρόνια. Εκτός του ότι είναι τοκογλυφικό υπό οιεσδήποτε συνθήκες, σύμφωνα με τον Σόλωνα, το σοφό, ένα επιτόκιο μεγαλύτερο του 6% είναι σίγουρο ότι οδηγεί το δανειολήπτη σε κατάρρευση και το είχε απαγορεύσει [5]. Εάν θεωρήσουμε ότι μετά το 1985 το επιτόκιο πέφτει κατά 1% ετησίως μέχρι το 4,5%, που θεωρείται λογικό, τότε το ίδιο ομόλογο του 1 δις το 1985 θα χρειαζόταν μόνο 6,9 δις για την εξόφληση του το 2010. Τα υπόλοιπα μέχρι τα 56 δις που απαιτεί το επιτόκιο του 17,5% είναι καθαρή τοκογλυφία που είναι άδικο να το πληρώσει ο Ελληνικός λαός.
Η διαφορά είναι ακριβώς όσα ψάχνουν να βρουν τώρα ξεπουλώντας δημόσια περιουσία, αν και η γλωσσική τους ξεδιανυτροπιά μιλάει για "αξιοποίηση". Χωρίς αμφιβολία, το χρέος αυτό δεν αποτελεί το κόστος όσων φάγαμε μαζί με τον Πάγκαλο, διατηρουμένης της αναλογίας της μερίδας του λέοντος και ακόμη δεν αντιστοιχεί σε πραγματικό χρήμα που μπήκε στη χώρα. Είναι πλασματικό, καθαρά λογιστικό χρέος, που δεν αντιπροσωπεύει τίποτε περισσότερο από αριθμούς καταχωρημένους σε χαρτιά τα οποία μας καλούν να εξοφλήσουμε με εμπράγματες αξίες.
Επιπλέον σύμφωνα με απόφαση του ΟΗΕ ένα χρέος θεωρείται απεχθές και ο λαός ενός κράτους δεν υποχρεούται να το πληρώσει όταν συντρέχουν τρεις όροι [6], [7]:
· Έγινε εν αγνοία του λαού. (Μέχρι πρότινος έλεγαν ότι λεφτά υπάρχουν)
· Δεν χρησιμοποιήθηκε για την ανάπτυξη της χώρας αλλά σπαταλήθηκε προς όφελος των κρατούντων που το συνήψαν. (Τα χρησιμοποίησαν για να μείνουν στην εξουσία)
· Οι δανειστές γνώριζαν την κατάσταση της χώρας. (Οι ίδιοι μαγείρευαν τα δεδομένα για λογαριασμό των δικών μας φαύλων)
Προφανώς και οι τρείς αυτοί όροι πληρούνται στην περίπτωση της Ελλάδος και η άρνηση της σημερινής κυβέρνησης για παύση πληρωμών και αναδιαπραγμάτευση του χρέους δηλώνει συνέργεια στη δημιουργία του και συνιστά προκλητική υπεράσπιση των συμφερόντων των δανειστών έναντι των Ελλήνων πολιτών σε βαθμό προδοσίας. Να φανταστεί κανείς ότι χώρες όπως ο Ισημερινός έχουν κάνει χρήση των ευεργετικών διατάξεων του ψηφίσματος του ΟΗΕ, το έκανε και ο Ιωάννης Μεταξάς [7], αλλά ακόμη και οι ΗΠΑ, ένα χρόνο πριν από την επέμβαση στο Ιράκ, όταν αναγνώρισαν ως απεχθές το χρέος που δημιούργησε ο Σαντάμ και απάλλαξαν με τον τρόπο αυτό την μετέπειτα, διορισμένη από αυτούς, κυβέρνηση του Ιράκ [6].
Αυτοί οι συλλογισμοί είναι η δική μου συμβολή στη δεξαμενή σκέψης και προτείνονται δύο πράγματα, αφενός να ανοίξουν οι λογαριασμοί του κράτους ώστε να φανεί το εύρος της τοκογλυφίας και αφετέρου να φύγει η διαχείριση των Ελληνικών πραγμάτων από τα χέρια όλων όσων είναι συνυπεύθυνοι ή συνεχιστές της νοοτροπίας που δημιούργησε το χρέος .
Ηλίας Σταμπολιάδης
Καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης
Πηγές:
[1] Πέτρος Σταυρουλάκης, προσωπική επικοινωνία.
[2] Δάφνη Μανουσάκη, εσωτερικά μηνύματα Πολυτεχνείου Κρήτης, TUC mailer
[3] A.J. Merret, A. Sykes, Capital budgeting & company finance, Longman Group,
London 1971.
[4] Τράπεζα της Ελλάδος, Αποπληρωμή ομολόγου Α. Παπανδρέου, Ιούλιος 2010
[5] Σπύρος Λαβδιώτης, Το ολέθριο " Η Ελλάδα ανήκει στη Δύση"
hhttp://spiros26.files.wordpress.com/2009/10/ceb7-ceb5cebbcebbceacceb4ceb1-ceb1cebdceaecebaceb5ceb9-cf83cf84ceb7-ceb4cf8dcf83ceb7.pdf
[6] Deptocracy, http:\\ deptocracy.gr
[7] Δημήτρης Καζάκης, www.youtube.com/watch?v=Pgb71Hxi8hE&feature=player_embedded#at=49
______________________________
Γεωπολιτική και λειψυδρία
Τα επόμενα χρόνια η λειψυδρία θα επηρεάσει τις γεωπολιτικές εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή.
Μαΐου 4, 2011 — Λουκάς
Την ώρα που η μισή υφήλιος περιμένει με αγωνία τη φωτογραφία του …νεκρού Οσάμα Μπιν Λάντεν (λες και κάτι θα γίνει), περνάνε στα “ψιλά” ειδήσεις εξέχουσας σημασίας που εγείρουν ζητήματα όσον αφορά το μέλλον της ανθρωπότητας, αλλά και τη σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχή. Σήμερα που γράφω, ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη στη Κωνσταντινούπουλη (3-5 Μαίου) η διάσκεψη του Ισλαμικού Οργανισμού – OIC (Organization of the Islamic Conference) με θέμα τους υδάτινους πόρους.
Μέχρι το 2050 υπολογίζεται πως οι υδάτινοι πόροι (νερό) θα μειωθούν στο μουσουλμανικό κόσμο κατά το ήμισυ. Η ειρήνη και η ασφάλεια στην ευρύτερη περιοχή, και κυρίως στη Μέση Ανατολή εξαρτάται από τους υδάτινους πόρους. Αν δεν ληφθούν άμεσα δραστικά μέτρα εξοικονόμησης υδάτινων πόρων τότε η ξηρασία θα κάνει την εμφάνισή της το …2015.
Τα πιο πάνω αλλά και τα κυριότερα που αναφέρω πιο κάτω συζητήθηκαν και θα συνεχίσουν να συζητούνται μέχρι και αύριο στην Ισλαμική διάσκεψη.
Τα έργα που έχουν γίνει στα σύνορα Τουρκίας – Συρίας και πιο συγκεκριμένα στο ποταμό Orontes αποτελούν παράδειγμα για όλη τη περιοχή.
Η Τουρκάλα υπουργός Περιβάλλοντος Veysel Eroğlu, δήλωσε χθες πως το νερό πρέπει να γίνει πόρος συνεργασίας και φιλίας ανάμεσα στις χώρες και όχι αιτία συγκρούσεων. Πέρα αυτού, το νερό πρέπει να γίνει η αιτία προσσέγγισης όχι μόνο ανάμεσα σε γειτονικές χώρες, αλλά και στις χώρες της ευρύτερης περιοχής.
Η Τουρκία έχει υπογράψει διμερείς σχετικές συμφωνίες με Ιράκ, Συρία και Ελλάδα.
Το επόμενο διάστημα η Τουρκία αναμένεται να συνάψει σχετική συμφωνία και με τη Κένυα.
Η υπουργός Περιβάλλοντος της Κένυας, Charity Ngilu, δήλωσε πως μέχρι τώρα το νερό ήταν η βασική αιτία πολλών συγκρούσεων στην Αφρικανική ήπειρο. Παράλληλα τόνισε πως η Τουρκία θα παίξει καθοριστικό ρόλο τα επόμενα χρόνια στο συγκεκριμένο θέμα και γι’ αυτό η χώρα της θέλει να συνεργαστεί μαζί της.
Ο πρόεδρος του Παγκοσμίου Συμβουλίου Υδάτινων Πόρων, Loic Fauchon, τόνισε πως η Τουρκία τα επόμενα χρόνια θα διαδραματίσει σημαντικότατο ρόλο στις εξελίξεις σχετικά με το νερό και έχει ήδη κάνει σημαντικά βήματα.
Τα επόμενα 15 χρόνια το νερό θα γίνει το πολυτιμότερο αγαθό, ενώ η συνολική κατανάλωση θα αυξηθεί σε ποσοστό 40%.
50 χώρες από τις 188 μετά το 2015 θα αντιμετωπίσουν το φαινόμενο της λειψυδρίας και σε πολλές περιοχές θα ξεκινήσει και η λεγόμενη ερημοποίηση
Source : gdailynews.blogspot
Μαΐου 4, 2011 — Λουκάς
Την ώρα που η μισή υφήλιος περιμένει με αγωνία τη φωτογραφία του …νεκρού Οσάμα Μπιν Λάντεν (λες και κάτι θα γίνει), περνάνε στα “ψιλά” ειδήσεις εξέχουσας σημασίας που εγείρουν ζητήματα όσον αφορά το μέλλον της ανθρωπότητας, αλλά και τη σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχή. Σήμερα που γράφω, ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη στη Κωνσταντινούπουλη (3-5 Μαίου) η διάσκεψη του Ισλαμικού Οργανισμού – OIC (Organization of the Islamic Conference) με θέμα τους υδάτινους πόρους.
Μέχρι το 2050 υπολογίζεται πως οι υδάτινοι πόροι (νερό) θα μειωθούν στο μουσουλμανικό κόσμο κατά το ήμισυ. Η ειρήνη και η ασφάλεια στην ευρύτερη περιοχή, και κυρίως στη Μέση Ανατολή εξαρτάται από τους υδάτινους πόρους. Αν δεν ληφθούν άμεσα δραστικά μέτρα εξοικονόμησης υδάτινων πόρων τότε η ξηρασία θα κάνει την εμφάνισή της το …2015.
Τα πιο πάνω αλλά και τα κυριότερα που αναφέρω πιο κάτω συζητήθηκαν και θα συνεχίσουν να συζητούνται μέχρι και αύριο στην Ισλαμική διάσκεψη.
Τα έργα που έχουν γίνει στα σύνορα Τουρκίας – Συρίας και πιο συγκεκριμένα στο ποταμό Orontes αποτελούν παράδειγμα για όλη τη περιοχή.
Η Τουρκάλα υπουργός Περιβάλλοντος Veysel Eroğlu, δήλωσε χθες πως το νερό πρέπει να γίνει πόρος συνεργασίας και φιλίας ανάμεσα στις χώρες και όχι αιτία συγκρούσεων. Πέρα αυτού, το νερό πρέπει να γίνει η αιτία προσσέγγισης όχι μόνο ανάμεσα σε γειτονικές χώρες, αλλά και στις χώρες της ευρύτερης περιοχής.
Η Τουρκία έχει υπογράψει διμερείς σχετικές συμφωνίες με Ιράκ, Συρία και Ελλάδα.
Το επόμενο διάστημα η Τουρκία αναμένεται να συνάψει σχετική συμφωνία και με τη Κένυα.
Η υπουργός Περιβάλλοντος της Κένυας, Charity Ngilu, δήλωσε πως μέχρι τώρα το νερό ήταν η βασική αιτία πολλών συγκρούσεων στην Αφρικανική ήπειρο. Παράλληλα τόνισε πως η Τουρκία θα παίξει καθοριστικό ρόλο τα επόμενα χρόνια στο συγκεκριμένο θέμα και γι’ αυτό η χώρα της θέλει να συνεργαστεί μαζί της.
Ο πρόεδρος του Παγκοσμίου Συμβουλίου Υδάτινων Πόρων, Loic Fauchon, τόνισε πως η Τουρκία τα επόμενα χρόνια θα διαδραματίσει σημαντικότατο ρόλο στις εξελίξεις σχετικά με το νερό και έχει ήδη κάνει σημαντικά βήματα.
Τα επόμενα 15 χρόνια το νερό θα γίνει το πολυτιμότερο αγαθό, ενώ η συνολική κατανάλωση θα αυξηθεί σε ποσοστό 40%.
50 χώρες από τις 188 μετά το 2015 θα αντιμετωπίσουν το φαινόμενο της λειψυδρίας και σε πολλές περιοχές θα ξεκινήσει και η λεγόμενη ερημοποίηση
Source : gdailynews.blogspot
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)