Το Κυπριακό στις νέες γεωπολιτικές ισσοροπίες της Μεσογείου

ΤΟΥ ΣΑΒΒΑ ΙΑΚΩΒΙΔΗ
Μετά τη συνάντηση της Γενεύης και την ωραιοποίηση της εικόνας, προβάλλει επιτακτική η ανάγκη χάραξης νέας πολιτικής, σε συνεννόηση με την Ελλάδα, για την αντιμετώπιση της Τουρκίας
Η ακολουθούμενη πολιτική της ελληνικής πλευράς απέτυχε. Χρειάζεται νέα πολιτική και νέος ηγέτης
Μετά τη Γενεύη, ας ξεκαθαρίσουμε το τοπίο. Πού σημειώθηκε πρόοδος, ώστε να εναβρύνεται ο ΓΓ του ΟΗΕ και να πανηγυρίζει, περίπου, το ΑΚΕΛ; Σύμφωνα με τη δήλωση του Μπαν Κι Μουν, από τον περ. Νοέμβριο σημειώθηκε πρόοδος σε τρία κεφάλαια: ΕΕ, οικονομία και κατανομή εξουσιών στην εσωτερική διακυβέρνηση. Ειδικά για την οικονομία, οι απλοί πολίτες θα ήθελαν να γνωρίζουν από τώρα -αν συζητήθηκε- ποιος θα πληρώσει τα δισεκατομμύρια για την ανόρθωση και εξίσωση της οικονομίας των κατεχομένων με αυτήν των ελεύθερων περιοχών. Κατά τα άλλα:

Πρώτον, δεν τίθενται χρονοδιάγραμμα και επιδιαιτησία. Ανησυχίες προκαλεί το ζήτημα της χρησιμοποίησης εμπειρογνωμόνων για το περιουσιακό.

Δεύτερον, απορρίφθηκε η πρόταση Έρογλου για πενταμερή. Όμως οι συνομοσπονδιακές προτάσεις του παραμένουν στο τραπέζι, όπως και οι γενναιόδωρες, μονομερείς παραχωρήσεις του Προέδρου Χριστόφια.

Τρίτον, τέθηκε έμμεσο χρονοδιάγραμμα μέχρι τέλους Φεβρουαρίου για να επιτευχθεί περαιτέρω πρόοδος, ώστε ο ΓΓ να καταθέσει θετική έκθεση στο ΣΑ του ΟΗΕ, πράγμα που αποτελεί σαφή προειδοποίηση προς τους δύο συνομιλητές, να δώσουν ώθηση στις διαπραγματεύσεις.
Τέταρτον, φαίνεται πως οι Χριστόφιας-Έρογλου «ξεκαθάρισαν την ατμόσφαιρα σε αρκετά καίρια ζητήματα» μάλλον στο περιουσιακό και στο εδαφικό ή και στο θέμα της ασφάλειας.

Πέμπτον, ενδέχεται να πραγματοποιηθεί νέα τριμερής περί το τέλος Μαρτίου ή μέσα Απριλίου.
Έκτον, θα επιδιωχθεί να διατηρηθεί το λεγόμενο «μομέντουμ» και μετά τις εκλογές, ώστε να δοθεί νέα ώθηση μέσα στο καλοκαίρι προς το φθινόπωρο.

Δεν απέσυραν τίποτε…
Όλα αυτά φαντάζουν ειδυλλιακά και σχεδόν εξωπραγματικά. Αν πιστέψει κανείς τον ΓΓ του ΟΗΕ, αίφνης ο κατοχικός Έρογλου απέκτησε τη δυνατότητα να συζητά και τις κρίσιμες πτυχές του Κυπριακού, δηλαδή την ασφάλεια, τον εποικισμό, το εδαφικό, τα κατοχικά στρατεύματα και, φυσικά, τη λύση ομοσπονδίας. Πράγμα, φυσικά, αδιανόητο, αφού η Τουρκία αποφασίζει. Ότι ο κατοχικός ηγέτης επαναβεβαίωσε τη δέσμευσή του σε όσα συμφώνησαν οι Χριστόφιας-Ταλάτ δεν σημαίνει τίποτε, αφού και ο Ταλάτ και ο Έρογλου παρασπόνδησαν. Η μεγάλη απορία όλων είναι πώς επιτεύχθηκε πρόοδος, αφού οι Τούρκοι επιμένουν σε λύση δύο κρατών, δύο λαών, δύο θρησκειών και δύο γλωσσών, κατά το πρότυπο του Βελγίου;

Δεν δόθηκε καμία ένδειξη ότι η τουρκική πλευρά απέσυρε τις συνομοσπονδιακές θέσεις της, όπως δεν απέσυρε την αξίωσή της για συνέχιση των εγγυήσεων στην υπό επανένωση Κύπρο. Από την άλλη, επιμένει σε χωριστή κυριαρχία των συνιστώντων κρατιδίων. Σε περίπτωση διάλυσης της ομοσπονδίας, κανένα από τα κρατίδια να μη δικαιούται να εκπροσωπεί την ομοσπονδία. Επίσης, είναι γνωστή η τουρκική θέση για το περιουσιακό, τους εποίκους και τη διζωνικότητα. Και όλα αυτά επικαλυμμένα με τον ισχυρισμό ότι, τάχα, η τουρκική πλευρά έκανε το καθήκον της με το σχέδιο Ανάν, επείγεται για λύση στο πλαίσιο τετραμερούς ή πενταμερούς, και ότι η ελληνική πλευρά κωλυσιεργεί.

Μετά από 36 χρόνια ονείρων και αδιέξοδης πολιτικής…Πριν από τη συνάντηση της Γενεύης, ο Ειδικός Αντιπρόσωπος του ΓΓ του ΟΗΕ στην Κύπρο, Αλεξάντερ Ντάουνερ, είπε στους δημοσιογράφους που περίμεναν στο «Παλάτι των Εθνών» ότι την προηγούμενη νύχτα είδε σε όνειρο την επανένωση της Κύπρου. Χλεύη; Ειρωνεία της κυπριακής τραγωδίας; Φλεγματικό βρετανικό χιούμορ, αφού ο Ντάουνερ έλκει την καταγωγή του από την πονηρή Αλβιώνα; Λίγα λεπτά αργότερα, ο Πρόεδρος Χριστόφιας, προσερχόμενος στη συνάντηση με τον κατοχικό ηγέτη, ρωτήθηκε σχετικά από τους δημοσιογράφους. Απάντησε ότι εμείς ονειρευόμαστε την επανένωση εδώ και 36 χρόνια.

Αναμένεται ότι ο Πρόεδρος θα ενημερώσει την πολιτική ηγεσία σε νέα συνεδρία του Εθνικού Συμβουλίου. Τις ημέρες πριν από τη συνάντηση της Γενεύης, κόμματα και πολιτικοί αρχηγοί επέμεναν ξανά στο θέμα της αλλαγής στρατηγικής και πολιτικής, και απόσυρση των παραχωρήσεων Χριστόφια χωρίς, όμως, να προσδιορίζουν επακριβώς τι περαιτέρω εισηγούνται. Απλώς υποστήριζαν ότι το Κυπριακό πρέπει να επανέλθει στην αρχική του διάσταση, ως διεθνές πρόβλημα τουρκικής εισβολής και κατοχής, εποικισμού και εθνοκάθαρσης, και η Τουρκία να καταγγέλλεται για την αδιαλλαξία της. Αυτό που μάλλον εννοούν είναι την αλλαγή πολιτικής στο πρόβλημα, μια πολιτική που υιοθετήθηκε ως «υποθήκη» από τον Μακάριο, με τη συμφωνία του 1977 και έκτοτε έμεινε ως ασήκωτο βαρίδι στην πλάτη της ελληνικής πλευράς. Για να αλλάξει η πολιτική και η στρατηγική της ελληνικής πλευράς πρέπει να συντρέξουν, μεταξύ άλλων, οι ακόλουθες προϋποθέσεις:

Πρώτον, να ακυρωθεί η αγγλικής υποβολής διαδικασία για «λύση από τους Κυπρίους για τους Κυπρίους», που δίνει μέγα άλλοθι στην Τουρκία.

Δεύτερον, να αποφασιστεί το περιεχόμενο της ελληνικής στοχοθεσίας μετά από διαβούλευση και συνεννόηση με την Ελλάδα, και ταυτόχρονη ενημέρωση φίλων μας για να επιτύχουμε τη συναίνεσή τους.

Τρίτον, δραστική ενημέρωση των εταίρων μας στην ΕΕ και του ΟΗΕ, καθώς και των εμπεπλεγμένων στο πρόβλημα Βρετανών και Αμερικανών.

Τέταρτον, ισχυροποίηση των αμυντικών μας δυνατοτήτων και της οικονομίας.
Πέμπτον, ευέλικτη και δραστήρια ετοιμότητα σε όλα τα πεδία, για να αντιμετωπιστεί η τουρκική αντίδραση και προπαγάνδα.
Έκτον, απεξάρτηση του Προέδρου Χριστόφια από τη βρετανική επιρροή.
Έβδομον, στενότερη συνεργασία και στρατηγική συμμαχία με το Ισραήλ σε όλους τους τομείς, άνευ βλάβης των σχέσεών μας με αραβικές χώρες.
Όγδοον, ανάδειξη και μεθοδευμένη αξιοποίηση των ενεργειακών και γεωπολιτικών δυνατοτήτων της Κύπρου, ως ενεργειακού και γεωπολιτικού κόμβου της ΕΕ και άλλων χωρών στην Αν. Μεσόγειο.
Είναι εφικτά όλα αυτά; Αρκετά ναι, και άμεσα. Όμως, εκτιμούμε ότι η παρούσα Κυβέρνηση και πολιτική ηγεσία δεν είναι σε θέση να ανατρέψουν και να αλλάξουν την πολιτική, που η ελληνική πλευρά ακολουθεί εδώ και 36 χρόνια: Αδιέξοδη, ολέθρια και καταστροφική για την Κύπρο, αφού οι συνεχείς υποχωρήσεις μας όχι μόνο δεν βρήκαν τουρκική ανταπόκριση, αλλ’ η τουρκική πλευρά τις ενθυλάκωνε χωρίς να υποχωρεί ούτε κατά ένα ιώτα.

Αυτοεγκλωβισμός…Η ελληνική πλευρά, από το 1977, διά της Συμφωνίας Υψηλού Επιπέδου Μακαρίου-Ντενκτάς, σύρεται συνεχώς προς τις τουρκικές θέσεις, που παραμένουν αναλλοίωτες. Η τουρκική εθνική πολιτική στο Κυπριακό κωδικοποιήθηκε το 1956, διά των δύο εκθέσεων Νιχάτ Ερίμ. Σήμερα, υλοποιείται το δόγμα Νταβούτογλου περί μηδενικών διαφορών με τους γείτονες της Τουρκίας, πλην, φυσικά, της Ελλάδας και της Κύπρου. Η Τουρκία κατέχει τη μισή Κύπρο και επιδιώκει να ελέγξει την υπόλοιπη με την υπογραφή μας. Τη δε Ελλάδα θεωρεί ως δορυφόρο της, γι’ αυτό και αμφισβητεί την κυριαρχία της με συνεχείς παραβιάσεις.

Η Τουρκία καθημερινά διασαλπίζει ότι στόχος της είναι η κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και λύση δύο κρατών, δύο λαών, δύο θρησκειών και δύο γλωσσών στο Κυπριακό. Αντίθετα, η ελληνική πλευρά επιμένει στη λύση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, επειδή αυτήν αποδέχθηκε ο Μακάριος και τι θα πούμε στη διεθνή κοινότητα, διερωτώνται εκ συμφώνου Χριστόφιας και Ν. Αναστασιάδης. Δηλαδή από τη μια είναι η ξεκάθαρη τουρκική στοχοθεσία που επιδιώκει την τουρκοποίηση της Κύπρου και από την άλλη η αλλοπρόσαλλη, ανέφικτη και ολέθρια πολιτική της ελληνικής πλευράς, που αυτοεγκλωβίστηκε σε μια διαδικασία, που δεν οδηγεί παρά στην παράδοση της Κύπρου στον Τούρκο. Και δεν λαμβάνει σχεδόν καθόλου υπόψη τις ευρωπαϊκές μας δυνατότητες.

Ισχυρές συμμαχίεςΥπάρχει διέξοδος; Υπάρχει, αν υπάρξει νέα ηγεσία, που να αποφασίσει να αντιστρέψει και να ανατρέψει τον ρουν των εξελίξεων και του κατήφορου. Ο Πρόεδρος Χριστόφιας μεταβαίνει προσεχώς στο Ισραήλ. Η χώρα αυτή θέλει με την Κύπρο και την Ελλάδα στενές στρατηγικές και άλλες σχέσεις, ιδιαίτερα μετά τη σοβαρότατη κρίση στις σχέσεις της με την Τουρκία, και την ανακάλυψη κολοσσιαίων κοιτασμάτων φυσικού αερίου σε ισραηλινά οικόπεδα, που γειτνιάζουν προς τα κυπριακά. Η «επανάσταση του γιασεμιού» στην Τυνησία και η εξάπλωσή της σε άλλες αραβικές χώρες μέχρι τη Μέση Ανατολή είναι ακόμα ένας σημαντικός λόγος στενότερης συνεργασίας Κύπρου-Ελλάδας-Ισραήλ.

Υπάρχει και ένας τέταρτος κρίσιμος λόγος: Η επιτεινόμενη αστάθεια στον αραβικό κόσμο, η πιθανή ανατροπή καθεστώτων, η εμπλοκή της τρομοκρατικής Αλ Κάιντα και η ενίσχυση φονταμενταλιστικών και ριζοσπαστικών ισλαμιστικών οργανώσεων, όπως, π.χ. των Αδελφών Μουσουλμάνων. Πέραν αυτών, είναι η υπερφίαλη, πια, αυτοπεποίθηση της Τουρκίας, που επιζητεί να ηγηθεί του αραβικού, μουσουλμανικού κόσμου στο πλαίσιο της πολιτικής Νταβούτογλου, να καταστήσει τη χώρα ρυθμιστή στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, σε αντιπαράθεση προς το Ισραήλ και στο νεοϊμπεριαλιστικό Ιράν. Η Κύπρος, για να επιβιώσει της τουρκικής επιθετικότητας και αρπακτικότητας, χρειάζεται επειγόντως νέα, σύγχρονη, πολυδιάστατη και ευφάνταστη πολιτική με όραμα και, προπάντων, ισχυρές συμμαχίες στην ΕΕ, με το Ισραήλ και χωρίς να παραγνωρίζονται άλλοι μεγάλοι φίλοι μας, όπως η Ρωσία, η Κίνα, η Γαλλία, η Γερμανία. Οι Έλληνες έχουν δύο επιλογές: Ή θα υποταγούν στον Τούρκο ή θα αποκτήσουν ισχυρούς συμμάχους και φίλους, αξιοποιώντας με αξιοπιστία και υπευθυνότητα την ευρωπαϊκή δυναμική τους, τη γεωπολιτική και, τώρα, ενεργειακή προοπτική τους, συνεργαζόμενοι με το Ισραήλ και όσους άλλους θα εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους.
Πηγή: Σημερινή

Κυβερνοπόλεμος : Το αναίμακτο στρατηγικό όπλο

Φανταστείτε ξαφνικά να σταματήσουν να λειτουργούν τα φανάρια στους δρόμους, οι δορυφόροι, να κοπεί το ηλεκτρικό ρεύμα, να καταρρεύσουν οι τηλεπικοινωνίες. Φανταστείτε να σταματήσουν να λειτουργούν οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές, οι εφεδρικές γεννήτριες, κάθε μηχάνημα που ελέγχεται από κομπιούτερ. Φανταστείτε, τέλος, όλα τα παραπάνω να γίνουν ταυτόχρονα, χωρίς να γνωρίζουμε πότε και αν θα επανέλθουν στο κανονικό. Ολικό και καθολικό μπλακ άουτ.

Το σενάριο δεν αφορά υπόθεση ταινίας επιστημονικής φαντασίας, αλλά αποτελεί μια πραγματικότητα που μπορεί να συμβεί σε περίπτωση κυβερνοπόλεμου. Γιατί αν κάποτε οι κυβερνήσεις επένδυαν σε όπλα υψηλής τεχνολογίας, τώρα θα αρκεί να επενδύουν απλά σε υψηλή τεχνολογία. Και στα μυαλά -φυσικά- εκείνων που θα μπορούν να τη λειτουργήσουν.

Φαίνεται πως οι αναμετρήσεις του μέλλοντος θα είναι πολύ αποτελεσματικότερες από αυτές του παρελθόντος, ίσως ακριβώς επειδή θα είναι απρόσωπες. Πίσω από έναν κομπιούτερ, πληκτρολογώντας μερικές εντολές, ένας χειριστής θα μπορεί να βγάζει νοκ άουτ μια ολόκληρη περιφέρεια. Κάτι πολύ πιο εύκολο από μια κατά μέτωπον επίθεση. Τέρμα οι παραφουσκωμένοι, γεμάτοι μυς, οι τύπου Ράμπο στρατιώτες. Τώρα ο πραγματικός στρατός, οι πραγματικά «ειδικές δυνάμεις», το «βαρύ πυροβολικό» θα αποτελείται αμιγώς από «σπασίκλες» της τεχνολογίας.

Μάλιστα, το πιο ενδιαφέρον -αλλά και ανησυχητικό- είναι πως ακόμα και μια μικρής κλίμακας κυβερνοεπίθεση μπορεί να επιφέρει αλυσιδωτά προβλήματα. Αρκεί η κυβερνοεπίθεση αυτή να είναι συγχρονισμένη. Χωρίς δηλαδή να υπάρχει η πρόθεση ολικής καταστροφής, θα είναι δυνατόν να λειτουργεί ένα ντόμινο που θα συμπαρασύρει τα πάντα στην πορεία του. Αυτό τουλάχιστον προειδοποιούν οι ειδικοί ότι υπάρχει κίνδυνος να συμβεί, μετά τις πρόσφατες συντονισμένες επιθέσεις των χακτιβιστών (σ.σ: μια σύνθετη λέξη που εμπεριέχει τους όρους χάκερ – ακτιβιστές) «anonymous» κατά της Visa, MasterCard και του site Amazon σε ένδειξη συμπαράστασης προς τον Τζούλιαν Ασανζ και το WikiLeaks.

Συγκεκριμένα, και σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης, κάθε συντονισμένη προσπάθεια κυβερνοεπίθεσης μπορεί κάλλιστα να προκαλέσει οικονομικές, πολιτικές και κοινωνικές καταστροφές μεγαλύτερες απ’ ό,τι μπορεί κανείς να φανταστεί. Και η πορεία της καταστροφής ίσως αποβεί μη αναστρέψιμη.

Ο καθηγητής Πίτερ Σόμερ του Πανεπιστημίου Οικονομικών του Λονδίνου έκρουσε μάλιστα τον κώδωνα του κινδύνου εξηγώντας σε μελέτη που δημοσιοποιήθηκε τις προηγούμενες μέρες πως «δεν βοηθάμε κανέναν χρησιμοποιώντας τακτικές κυβερνοπόλεμου, μπλοκάροντας ή προσπαθώντας να “ρίξουμε sites”. Ούτε κατορθώνουμε κάτι θετικό σπέρνοντας ιούς».

Ωστόσο ο καθηγητής καταλήγει πως στο μέλλον οι κυβερνοεπιθέσεις μικρής κλίμακας θα αποτελούν καθημερινότητα, αν και δεν θεωρεί πιθανό το ενδεχόμενο ενός πραγματικού, στοχευμένου, «καθαρού» κυβερνοπόλεμου.

Ο συν-συγγραφέας της μελέτης Ιαν Μπράουν, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, προσθέτει ότι ο κυβερνοπόλεμος -σε κάθε του έκφραση- θα παίζει στο εξής ρόλο-κλειδί στις σχέσεις των κρατών. Και τούτο επειδή τα αποτελέσματα των κυβερνοεπιθέσεων μπορεί να έχουν σημαντικό ψυχολογικό αλλά και υλικό αντίκτυπο.

Οι κυβερνοεπιθέσεις, λένε οι καθηγητές, αποτελούν το τεχνολογικό αντίστοιχο του φαινομένου της πεταλούδας, που χτυπά τα φτερά της σε κάποιο σημείο του πλανήτη και δημιουργείται τυφώνας σε κάποιο άλλο. Ποτέ δεν μπορεί να ξέρει κανείς τι αποτέλεσμα θα έχει ένα συγχρονισμένο «χτύπημα». Και σε τι ατραπούς θα οδηγηθούμε από μια συντονισμένη ενέργεια που μπορεί να ξεκινά ακόμα και «από πλάκα» ή από μια προσπάθεια αντεκδίκησης.

Η αλήθεια είναι πως ήδη τα κράτη και οι μεγάλες επιχειρήσεις προσπαθούν να δημιουργήσουν δικλίδες ασφαλείας ώστε να θωρακίσουν όσο το δυνατόν καλύτερα τα ηλεκτρονικά τους συστήματα, προκειμένου τα τελευταία να μείνουν αλώβητα σε περίπτωση κυβερνοεπίθεσης. Στο πλαίσιο αυτό προσλαμβάνουν με αδρούς μισθούς «βιρτουόζους» της τεχνολογίας για να ενδυναμώσουν την ασφάλεια των συστημάτων τους.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμα και υπηρεσίες όπως το FBI, όταν εντοπίσουν κάποιον χαρισματικό χάκερ που «σπάει» την ασφάλεια των υπερπροστατευμένων συστημάτων της υπηρεσίας ή άλλων ανάλογων υπηρεσιών, τον προσλαμβάνουν για να τον αξιοποιήσουν προς όφελός τους, αλλά και για να αποτρέψουν δυνάμει «εχθρικές» επιθέσεις στο μέλλον. Και είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι οι πραγματικά ικανοί «κομπιουτεράδες» παίρνουν συνεχώς τεράστια πριμ για να μην εγκαταλείψουν την εταιρεία στην οποία δουλεύουν για κάποια ανταγωνίστρια.

Με τους καιρούς να αλλάζουν και τις προτεραιότητες να μετατίθενται σε άλλους τομείς απ’ ό,τι στο παρελθόν, ο κυβερνοπόλεμος μοιάζει να είναι η νέα μορφή επίθεσης που θα καταφέρνει με ελάχιστη ενέργεια, από μεριάς του επιτιθέμενου, να πλήττει έναν στόχο στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό. Ανατροπές με το πάτημα ενός κουμπιού.

Διαβάστε ακόμα (ενδεικτικά):

**www.telegraph.co.uk/technology/news/8262628/Cyber-attacks-could-cause-global-catastrophe.html

**http://in.reuters.com/article/idINIndia-54193520110117

**www.dailymail.co.uk/sciencetech/article-1347872/Perfect-storm-cyber-attacks-lead-global-catastrophe.html

**www.wired.com/dangerroom/2010/05/cyberwar-cassandras-get-400-million-in-conflict-cash

**www.ewi.info/cyber-attacks-international-responses

ΜΑΡΙΑ ΜΥΣΤΑΚΙΔΟΥ

Γεωπολιτικό συμφέρον και εμπορικές συμφωνίες

του Ανδρέα Πενταρά*
Επανηλειμμένα τονίσαμε σε προηγούμενη αρθρογραφία μας, ότι σ΄αυτή τη χώρα περισσεύει η λογιστική σκέψη αλλά λείπει παντελώς η στρατηγική σκέψη. Αυτή η ΄΄διαφορά δυναμικού΄΄ μεταξύ λογιστικής και στρατηγικής σκέψης, υπήρξε διαχρονικά, από συστάσεως της Δημοκρατίας, ένας από τους κυριώτερους λόγους της θλιβερής πορείας του εθνικού μας θέματος. Επιβεβαίωση αυτού του ελλείματος στρατηγικής σκέψης, αποτελεί η διαδικασία που ακολουθήθηκε στη προμήθεια φυσικού αερίου και η οποία κατέληξε στα πρόθυρα συμφωνίας με την Αγγλική εταιρεία Shell. Μια διαδικασία η οποία ορθά χαρακτηρίσθηκε από όλους άψογη, αφού τηρήθηκαν με ευλάβεια οι όροι εντολής της κυβέρνησης, η οποία όμως - συμφωνία- αντιστρατεύεται τα εθνικά συμφέροντα της Κύπρου. Και αντιστρατεύεται τα εθνικά συμφέροντα για τους εξής λόγους :

Πρώτον, είναι γνωστό ποιές χώρες μας υποστηρίζουν στο Συμβούλιο Ασφαλείας και στις οποίες καταφεύγει η κυβέρνηση μόλις ο ΓΓ του ΟΗΕ κουνήσει το δάκτυλό του για να μας υποδείξει κάτι. Η Γαλλία, η Ρωσία και η Κίνα. Ο λόγος, δεν είναι επειδή μας συμπαθούν λόγω του ωραίου καιρού που έχουμε, ή επειδή αγωνιζόμαστε για αρχές και αξίες κατά τον πρόεδρο Χριστόφια. Ο λόγος είναι επειδή η Κυπριακή Δημοκρατία διοχέτευσε εκατοντάδες εκατομύρια ευρώ σε κρατικές ή άλλες εταιρείες των χωρών αυτών τα τελευταία 25 χρόνια για αγορές οπλικών συστημάτων και μέσων. Και επειδή στις διεθνείς σχέσεις και πάντοτε στα πλαίσια εξυπηρέτησης των εθνικών συμφερόντων, τηρείται η αρχή της ανταποδοτικότητας, οι χώρες αυτές ανταποδίδουν, με τη στάση τους στο Συμβούλιο Ασφαλείας, την είσπραξη από τη Κύπρο των δισεκατομμυρίων αυτών. Από την Αγγλία όμως στην οποία κατέληξε ο διαγωνισμός για προμήθεια φυσικού αερίου, στην εταιρεία Shell, ύψους 5 περίπου δισεκατομυρίων ευρώ τι μπορούμε να περιμένουμε; Ή μήπως τόσο κοντόφθαλμη μνήμη έχουμε ώστε να αγνοούμε τις ΄΄γενναίες΄΄ πράξεις της Αγγλίας απέναντι στο Κύπριο φορολογούμενο ο οποίος καλείται να πληρώσει το ποσό αυτό;

Αφήνουμε τα πέτρινα χρόνια της Αγγλικής κατοχής. Το 1955 η Αγγλία ενέπλεξε τη Τουρκία στην υπόθεση της Κύπρου, μέσω της διάσκεψης του Λονδίνου, από την οποία η τελευταία είχε παραιτηθεί με τη συνθήκη της Λωζάνης του 1923. Στη διάρκεια του αγώνα της ΕΟΚΑ, μας βασάνισε, μας φυλάκισε, μας δολοφόνησε, μας κρέμασε και εμφύσησε στους Τ/Κ την ιδέα της διχοτόμισης. Μετά την ανεξαρτησία, η Αγγλία βοήθησε όσο μπορούσε στη πρώτη διχοτόμιση του 1963-64, ενώ το 1974, βοήθησε εμπράκτως και ποικιλοτρόπως τη Τουρκία στη κατάληψη του 37% του εδάφους της Κύπρου. Σε όλες τις προσπάθειες επίλυσης του Κυπριακού, η Αγγλία τήρησε φιλοτουρκική στάση. Μέχρι σήμερα δεν αναγνωρίζει την Εθνική Φρουρά ως τον επίσημο στρατό της Δημοκρατίας, ενώ επιβάλλει εμπάργκο στις πωλήσεις στρατιωτικού υλικού στη Κύπρο, ακόμα και σε μικροανταλλακτικά οπλικών συστημάτων που αγόρασε η Κύπρος από άλλες χώρες και τα οποία έτυχε να έχουν ενσωματωμένα τέτοια υλικά από την Αγγλία. Αποτέλεσμα αυτού είναι να αχρηστεύονται ένα –ένα τα οπλικά συστήματα. Πέραν βέβαια των δεκάδων εκατομυρίων ευρώ που χρωστά η Αγγλία στη Κύπρο ως ενοίκια των Βρετανικών βάσεων, βάσει των συνθηκών εγκαθίδρυσης.

Σ αυτή τη χώρα λοιπόν θα πάμε να ακουμπήσουμε τα δισεκατομύρια μας χωρίς καμιά απολύτως ανταπόδοση στο εθνικό μας θέμα ή άλλως πως; Η δικαιολογία που προβάλλουν οι κυβερνώντες ότι τάχα τηρήθηκαν άψογα οι διαδικασίες, μόνο οι αδαείς και οι αφελείς μπορούν να πιστέψουν. Δηλαδή, εάν στο διαγωνισμό που προκηρύχθηκε συμμετείχε και μια Τουρκική εταιρεία η οποία για λόγους σκοπιμότητας επιδοτείτο από το Τουρκικό κράτος ώστε να προσφέρει μικρότερη τιμή από αυτή της Shell, η Κυπριακή Δημοκρατία, τηρούσα τις άψογες διαδικασίες, θα επέλεγε τη Τουρκική εταιρεία για τη προμήθεια του φυσικού αερίου; Και εν πάσει περιπτώσει όταν μια χώρα θέτει την αποστεομένη λογιστική σκέψη και τη τυπολατρεία πάνω από το εθνικό συμφέρον, η χώρα αυτή δεν έχει ούτε παρόν ούτε μέλλον.

Δεύτερον, αν η κυβέρνηση διέθετε στρατηγική σκέψη, προτού προκηρύξει το διαγωνισμό για το φυσικό αέριο, έπρεπε να συνομιλήσει με το Ισραήλ το οποίο βρίσκεται στο τελικό στάδιο εξόρυξης του φυσικού αερίου από τα κοιτάσματα Ταμάρ και Λεβιάθαν. Μια συμφωνία μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ για τη προμήθεια της Κύπρου με Ισραηλινό φυσικό αέριο, πέραν της οικονομικής πτυχής που ασφαλώς θα ήταν πλεονεκτικότερη αυτής με τη Shell, προσφέρει τεράστια γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά πλεονεκτήματα στη Κύπρο και αποτελεί κατά την άποψή μας και τη μόνη προοπτική για εκμετάλλευση των γειτονικών Κυπριακών κοιτασμάτων φυσικού αερίου, ένα θέμα για το οποίο θα ασχοληθούμε με άλλο άρθρο.

*Υποστράτηγος ε.α.
Geopolitics-gr.blogspot.com/

Egypt and the gas fields of East Mediterranean

Egypt's Petroleum Ministry is reported to be considering claiming a stake in the big natural gas fields discovered in the eastern Mediterranean while Greece, a potential customer, has begun exploratory talks on moving the gas to the European market.

The Egyptian newspaper Al-Masri al-Youm Tuesday quoted Minister of Petroleum and Mineral Resources Sameh Fahmi as saying the Cairo government is "studying the precise coordinates of the maritime borders in order to determine our share of the reserves."

That implied that Egypt, already the main natural gas producer and exporter in the eastern Mediterranean, may find itself at odds with Israel.

It signed a historic peace agreement with the Jewish state in 1979 but it's largely been a cold peace even though Cairo exports gas to Israel.

The finds off Israel's northern coast, made in 2009-10, have already drawn accusations by Beirut of Israeli encroachment into Lebanese waters and threats of violence from both sides.

But the potential for conflict is even wider. The U.S. Geological Survey reported in 2010 that the Levant Basin, stretching from the Jordan River into the eastern Mediterranean, the West Bank, the Gaza Strip, Lebanon and Syria, could contain up to 122 trillion cubic feet of natural gas.

"These discoveries have added a new, hitherto unseen dimension to the Arab-Israeli conflict," observed analyst Walid Khadduri, former editor of the Middle East Economic Survey, a prominent energy industry newsletter.

"This geopolitical dimension is not limited to the Israeli-Palestinian or Israel-Lebanese disputes … but will also encompass several other Arab countries, particularly those that export natural gas, and especially in the event Israel intends to export to European markets."

Khadduri, writing in the pan-Arab daily Al Hayat, noted that "preliminary contacts in this regard have already started with another source of gas being made to available to gas-thirsty Europe … a source that overlooks the Mediterranean directly, obviating the need for pipelines crossing several countries, as it can be exported as liquefied gas.

"The current disputes …are somewhat old. What is new, however, is the competition over gas markets."

Israel's gas bonanza offers geopolitical opportunities as well as perils.

The Jewish state is negotiating with Cyprus, most of which is ruled by Greek Cypriots, and with Greece about transporting gas to them and on to the vast European market.

Greek Minister of Investments Haris Pamboukis said Saturday that Athens is conducting exploratory talks with Israel about moving gas from the main Israeli gas field, Leviathan, to Europe. "We're a natural road to the Balkans and Europe," he said.

But Egypt may be a more natural partner. It already has a liquefied natural gas terminal on the Mediterranean coast where tankers carry the LNG to Europe, Asia and North and South America.

It is conceivable -- although far from certain given the prevailing relations between Israel and Egypt -- that the Israelis might find it convenient to export their gas in liquid form through Egypt rather than engage in costly undersea pipelines and other infrastructure.

Egypt has proven gas reserves of 77 trillion cubic feet, three times Israel's estimated reserves, and is established as the main gas producer in the eastern Mediterranean. It serves Jordan, Lebanon and Syria as well as Israel.

According to the U.S. Geological Survey, Egypt's Nile Delta Basin could contain as much as 223 trillion cubic feet of gas.

"Israel has several potential export options of its own but all would pose technical and, often, political challenges," observed Simon Henderson, director of the Gulf and Energy Program at the Washington Institute for Near East Policy.

"Greece has been mooted as a possible market, perhaps by undersea pipeline; India is another potential market; and the Russian giant Gazprom is currently proposing a joint venture," Henderson wrote in a Jan. 4 analysis.

"Israel's most commercially viable option might be to export surplus gas as LNG, converted via existing facilities in Egypt."

He concluded that the energy developments in the eastern Mediterranean, long a U.S. preserve, mean that Washington "needs to pay careful attention, since these … offer opportunities for U.S. companies as well as the potential for friction between U.S. allies.

"Although the amounts of gas discovered so far seem unlikely to change the world, they could certainly change the eastern Mediterranean."



Read more: http://www.upi.com/Science_News/Resource-Wars/2011/01/26/Egypt-eyes-stake-in-Israels-gas-fields/UPI-29661296064134/#ixzz1CPqxZ7iB

Κυβερνοπόλεμος κατά της Ελλάδας

Μία νέα πτυχή του σκανδάλου της Ergenekon στην Τουρκία η οποία δεν έχει αναδειχθεί ούτε από την Τουρκία αλλά και ούτε από την ελληνική πλευρά είναι οι «μαύρες επιχειρήσεις» του υπερεθνικιστικού αυτού δικτύου κατά της χώρας μας, της Αρμενίας αλλά και όλων αυτών τους οποίους οι κύκλοι του «Βαθέως Κράτους» στην Άγκυρα θεωρούνε ως «εχθρικούς». Με λίγα λόγια, η Ergenekon διατηρούσε και υποστήριζε μία ολόκληρη λίστα από διαδικτυακούς τόπους οι οποίοι προωθούσαν την τουρκική προπαγάνδα και χτυπούσαν την χώρα μας.
Πιο συγκεκριμένα, στην λίστα περιλαμβάνονται διευθύνσεις όπου παρουσιάζονται «επιστημονικά» στοιχεία και «έρευνες» για την … μη-γενοκτονία των Αρμενίων, για την … μη-ύπαρξη της Κουδρικής εθνότητας, για την «καταπίεση» των «Τούρκων» της δυτικής Θράκης ακόμα και για την προώθηση των απαιτήσεων κάποιων κύκλων της Αλβανίας για το θέμα της «Τσαμουριάς»!
Σύμφωνα με τον τουρκικό Tύπο, οι συγκεκριμένες διευθύνσεις οι οποίες και «ανανεώνονταν τακτικά τόσο στα Τούρκικα όσο και στα Αγγλικά», παρουσίαζαν μία ακραία εθνικιστική προπαγάνδα κυρίως κατά της Ελλάδας, της Αρμενίας και των Κούρδων. Σημειώνεται ακόμα πως τα sites «ήταν τόσο επαγγελματικά δομημένα και παρουσίαζαν τα θέματα με τόση επιστημονικοφάνεια» ώστε ο αδαής θα μπορούσε πολύ εύκολα να ξεγελαστεί. Βέβαια, τα sites αυτά παρουσίαζαν την . ιδιαιτερότητα πως δεν υπήρχαν καθόλου λεπτομέρειες για την επικοινωνία. Το ερώτημα στο ποιος ακριβώς «ανανέωνε» τα συγκεκριμένα sites ήταν σημαντικό.

Σύμφωνα λοιπόν με τις τελευταίες πληροφορίες τα άτομα τα οποία εμπλέκονταν στις συγκεκριμένες «μαύρες επιχειρήσεις» κατά των «εχθρών» της Τουρκίας ήταν εν-ενεργεία και εν αποστρατεία αξιωματικοί των Ενόπλων Δυνάμεων με γνώσεις στους Υ/Π.

Το ενδιαφέρον της υπόθεσης είναι όχι τόσο το ποιοι ήταν, αφού δεν θα μπορούσε να ήταν κάτι άλλο από σκληρούς κεμαλικούς και μέλη των Ενόπλων Δυνάμεων αλλά τι ακριβώς έκαναν και ποια sites έλεγχαν. Σύμφωνα με τις έως τώρα πληροφορίες, κάποια από τα «επιστημονικά» sites τα οποία χρησιμοποιούσαν ήταν τα ακόλουθα:
abdullahocalanakademisi.info, apopkk.com, armenianreality.com, cameria.org (δηλαδή υπήρχε ακόμα και site για την «Τσαμουριά»),gencibiz.net, genclik.info, gnkur.net, greekmurderers.net (δηλαδή . «Έλληνες δολοφόνοι»), irtica.net, irtica.org, naksilik.com, nursi.info,pkkapo.com, pkkgercegi.com, terorveguvenlik.net,
turkatak.com και turkeyturks.com .

H ενεργοποίηση της ελληνικής πλευράς για να «ξεσκεπάσει» όσο το δυνατόν περισσότερα του συγκεκριμένου είδους «επιστημονικά» sites, τα οποία βέβαια δεν έχουν έδρα μόνο την Τουρκία και τα οποία δυσφημούν την χώρα μας σε μία εποχή όπου φαίνεται πως πολλά κέντρα δεν χάνουν στιγμή να κατηγορήσουν την Ελλάδα για οτιδήποτε, κρίνεται επιβεβλημένη.
Τμήμα ειδήσεων www.defencenet.gr

Κρίσιμες μέρες για την Αίγυπτο

Μια κρίσιµη µέρα ξηµέρωσε σήµερα στην Αίγυπτο, από τις κρισιµότερες στη σύγχρονη ιστορία της. Οι αντικαθεστωτικοί διαδηλωτές, που επιµένουν τέσσερις ηµέρες τώρα να φωνάζουν στους δρόµους «Κάτω ο Μουµπάρακ», παρά τις απαγορεύσεις και τη σκληρή αστυνοµική καταστολή, φιλοδοξούν να δώσουν έπειτα από τις καθιερωµένες προσευχές της Παρασκευής το πιο δυναµικό «παρών» από κάθε άλλη φορά. Το Παρατηρητήριο για τα Ανθρώπινα ∆ικαιώµατα εξέφραζε χθες φόβους ότι ο Στρατός µπορεί να ανοίξει πυρ κατά των πολιτών. Πέντε διαδηλωτές και δύο αστυνοµικοί έχουν ήδη χάσει τη ζωή τουςαπό την Τρίτη· οι δυνάµεις ασφαλείας πυροβόλησαν και σκότωσαν χθες έναν βεδουίνο διαδηλωτή στο βόρειο Σινά. Σήµερα, πάντως, οι αιγύπτιοι διαδηλωτές δεν θα είναι µόνοι. Κοντά τους, µαζί τους στην πορείαστο Κάιρο, θα είναι ο Μοχάµεντ ελ Μπαραντέι, ο πρώην διευθυντής της ∆ιεθνούς Υπηρεσίας ΑτοµικήςΕνέργειας (ΙΑΕΑ) και νυνµεγαλύτερος αντίπαλος του Μουµπάρακ, ο οποίος επέστρεψε χθες το βράδυ στη χώρα από την έδρα του στη Βιέννη. «Ο κόσµος στην Αίγυπτο έσπασε το φράγµα του φόβου και, όταν σπάσει αυτό το φράγµα, δεν υπάρχει επιστροφή», δήλωσε πριν αναχωρήσει. «Είναι καιρός για τον Μουµπάρακ να πάρει σύνταξη».

Ο Μπαραντέι δήλωσε «πρόθυµος να αναλάβει την εξουσία για µια µεταβατική περίοδο» στηνπερίπτωση που το ζητήσουν οι διαδηλωτές. Το λαϊκό του έρεισµα είναι µεγάλο, ιδιαίτερα µεταξύ των νέων. Ενα εκατοµµύριο Αιγύπτιοι έχουν υπογράψει διακήρυξη που συντάχθηκε κατόπιν δικής του πρωτοβουλίας, αξιώνοντας θεµελιώδειςδηµοκρατικές µεταρρυθµίσεις. Ο Μπαραντέι γεννήθηκε (το 1942) και µεγάλωσε στο Κάιρο, σπούδασεΝοµικά στο πανεπιστήµιο της πόλης, συνέχισε τις σπουδές του στη Γενεύη και τη Νέα Υόρκη. Ξεκίνησε την καριέρα του ως διπλωµάτης του αιγυπτιακού υπουργείου Εξωτερικών,κατόπιν υπηρέτησε στον ΟΗΕ, από το 1997 έως τον Νοέµβριο του 2009διατέλεσε διευθυντής της ΙΑΕΑ – κάπου ανάµεσα, το 2005, τιµήθηκε µαζί µε τη ∆ιεθνή Υπηρεσία µε Νοµπέλ Ειρήνης. Εζησε λοιπόν για πολλά χρόνια µακριά από την Αίγυπτο, επέστρεψε πέρυσι, αλλά και πάλι τα διαστήµατα της απουσίας του ήτανµεγάλα.

Αυτό είναι και το µεγαλύτερο όπλο των επικριτών του, ότι έχει χάσει την επαφή µε την πατρίδα του. «Εµεινα µακριά από την Αίγυπτο διότι αυτός ήταν ο µόνος τρόπος που µπορούσα να ακουστώ», έγραψε ο ίδιος στο περιοδικό «Νιούζγουικ». «Γυρίζω όµως πίσω στο Κάιροκαι πίσω στους δρόµους διότι, πραγµατικά, δεν υπάρχει άλλη επιλογή».

την ΥΠΟΣΤΗΡΊΞΗ τουσ στις διαδηλώσεις εξέφρασανχθες ανοιχτά, για πρώτη φορά,και οι Αδελφοί Μουσουλµάνοι, ένα εκτός νόµου φονταµενταλιστικό κίνηµα που έχει εντούτοις τη δύναµη, µε την οργάνωση και τον αριθµό των µελών του, να κάνει τους διαδηλωτές στους δρόµους πολλαπλάσιους. «∆εν πιέζουµε αυτό το κίνηµα, αλλά κινούµαστε µαζί του. ∆εν επιθυµούµε να αναλάβουµε την ηγεσία του,αλλά θέλουµε να γίνουµε µέρος του», δήλωσε ηγετικό του στέλεχος.

∆ιαδηλώσεις πραγµατοποιήθηκαν χθες στο Κάιρο, την ΙΣµαηλία, την Αλεξάνδρεια, την πόλη Τουχ στο ∆έλτα του Νείλου… Τα πιο βίαιαεπεισόδια πραγµατοποιήθηκαν και πάλι στο Σουέζ, εκεί όπου έχουν σκοτωθεί οι τρεις από τους πέντε νεκρούς διαδηλωτές, µια πόλη που οι αναλυτές περιγράφουν ως«µικρόκοσµο της αιγυπτιακής οργής». Μέσω του γενικού γραµµατέα τουκυβερνώντος κόµµατος, το καθεστώς δήλωσε «έτοιµο για διάλογο» –προχθές είχε δηλώσει «υπέρ της ελευθερίας της έκφρασης». Twitter και facebook, πάντως, τα «κέντρα οργάνωσης» των διαδηλωτών, ήταν χθεςεκτός λειτουργίας. Ο 82χρονος Μουµπάρακ ούτε έχει φανεί ούτε έχει ακουστεί τις τελευταίες ηµέρες.

Source : TA NEA

Δεδομένα και ζητούμενα στην κρίση των Ιμίων

Του ΣΗΦΗ ΜΑΝΟΥΣΟΓΙΑΝΝΑΚΗ
Αντιναύαρχου ε.α.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΔΥΟ ΚΡΑΤΩΝ
ΤΟΥΡΚΙΑ
Από τον Σεπτέμβριο του 1995 η Τουρκία βρισκόταν σε πολιτική κρίση. Ο συνασπισμός των Σοσιαλδημοκρατών και του κόμματος του Ορθού Δρόμου είχε καταρρεύσει. Οι εκλογές της 24ης Δεκεμβρίου είχαν φέρει πρώτο το κόμμα της Ευημερίας του Ν.Ερμπακάν. Φόβος είχε κυριεύσει το Τουρκικό κατεστημένο. Ο Ν. Ερμπακάν αναζητούσε συμμάχους για να σχηματίσει κυβέρνηση. Η Τανσού Τσιλλέρ σ’ αυτή τη φάση λειτουργούσε σαν υπηρεσιακός Πρωθυπουργός.

Το Τουρκικό κατεστημένο αναζητούσε αγωνιωδώς τρόπους στήριξης στην εξουσία της Τ.Τσιλλέρ ώστε να αποφευχθεί η ανάληψη της εξουσίας από τον Ν.Ερμπακάν. Η κρίση στα Ίμια παρουσιαζόταν σαν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να ισχυροποιηθεί η θέση της Τ.Τσιλλέρ. Και προς την κατεύθυνση αυτή έμελλε να εργασθεί μεγάλη μερίδα του Τουρκικού κατεστημένου.

Οι ΗΠΑ στα πλαίσια των προσπαθειών τους για εξομάλυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων είχαν αναλάβει πρωτοβουλίες προς την κατεύθυνση της εξέτασης όλων των Ελληνοτουρκικών διαφορών ως πακέτο. Οι πρωτοβουλίες αυτές των ΗΠΑ ικανοποιούσαν την Τουρκική διπλωματία η οποία στο πνεύμα του ανατολίτικου παζαριού επιθυμούσε να τεθούν όσο το δυνατόν περισσότερα προβλήματα προς συζήτηση σε μια πιθανή τράπεζα διαπραγματεύσεων.

Η κρίση στα Ίμια προσφερόταν ως άριστη ευκαιρία για την Τ.Τσιλλέρ να ισχυροποιήσει την πολιτική της θέση προσβλέποντας στο κέρδος που θα αποκόμιζε από το πολιτικό παιχνίδι που παιζόταν στην Τουρκία αλλά και από την Τουρκική διπλωματία με το να θέσει άλλο ένα προς διαπραγμάτευση ζήτημα στα υπάρχοντα στο Αιγαίο. Συγκεκριμένα με την αφορμή των Ιμίων, πρόβαλε τη θέση επανεξέτασης του καθεστώτος νησίδων και βραχονησίδων στο Αιγαίο αμφισβητώντας τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας επ΄αυτών.

Είναι γνωστό ότι η Τουρκική πλευρά δίδει διαφορετική ερμηνεία στη συνθήκη του Ouchy στις 18-10-1912, στη συμφωνία του Λονδίνου στις 30-5-1913, στη Συνθήκη ειρήνης των Αθηνών στις 14-11-1913, στην απόφαση των έξι κρατών στις 13 και 14-2-1914 που αργότερα απορρίφθηκε από την Οθωμανική αυτοκρατορία, στη Συνθήκη της Λωζάνης στις 24-7-1923 και στη Συνθήκη των Παρισίων




ΕΛΛΑΔΑ
Η εισαγωγή και νοσηλεία στο Ωνάσειο του Α.Παπανδρέου είχε σηματοδοτήσει την μάχη των διαδόχων. Στις 15 Ιανουαρίου 1996 ο Α.Παπανδρέου παραιτήθηκε από Πρωθυπουργός

Στις 19 Ιαν. εκλέχθηκε από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ ως Πρωθυπουργός ο Κ.Σημίτης. Ο κύκλος της διαδοχής δεν είχε κλείσει καθώς απέμεναν ακόμη η απαιτούμενη ψήφος εμπιστοσύνης προς τη νέα υπό τον Κ.Σημίτη κυβέρνηση αλλά και η εκλογή του νέου προέδρου του ΠΑΣΟΚ.
Τα γεγονότα αυτά μονοπωλούσαν το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης. Η περίοδος αυτή δημιουργούσε σε αρκετά πολιτικά πρόσωπα αίσθημα ανασφάλειας για το πολιτικό τους μέλλον.


 Η ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΗΠΑ
Μετά την κρίση των Ιμίων κυκλοφόρησε σε επανέκδοση ο χάρτης του Αμερικανικού Ναυτικού υπ’ αριθμόν 5441/5 Οκτωβρίου 1996, στον οποίο αναγραφόταν Vrachoi Imia (Greece) με υποσημείωση ότι τα γεωγραφικά ονόματα και ο τρόπος γραφής τους δεν σημαίνουν κατ’ ανάγκη αναγνώριση από τις ΗΠΑ του πολιτικού καθεστώτος σ’ αυτά. Η Αμερικάνικη Υπηρεσία Χαρτών (προ της κρίσεως) κυκλοφόρησε την τέταρτη έκδοση του χάρτη υπ’ αριθμόν 54407 με την ένδειξη Sovereignity undetermined στις 27 Ιανουαρίου 1996 (Κυριαρχία μη καθορισμένη) (Λυμπέρης σελ. 530).

Την 1η Φεβρουαρίου 1996 ο εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ δήλωσε: «οι ΗΠΑ δεν αναγνωρίζουν Ελληνική η Τουρκική κυριαρχία στα Ίμια (Καρντάκ) και πιθανολογείται ύπαρξη και άλλων νησίδων στην ίδια κατάσταση» (Λυμπέρης σελ.529).

Την Πέμπτη 19 Ιουνίου 1997 ο εκπρόσωπος του Πενταγώνου Ken Bacon επιβεβαίωσε την ύπαρξη ενός ναυτικού χάρτη που εκδόθηκε στα τέλη του 1996 από την Ομοσπονδιακή Υδρογραφική Υπηρεσία των ΗΠΑ και απεικόνιζε τα Ίμια ως περιοχή της Ελλάδας. Λίγες ώρες όμως αργότερα ο ίδιος δήλωνε «Στην χθεσινή μου ενημέρωση κατά λάθος είπα ότι το νησί του Αιγαίου Ίμια ανήκει στην Ελλάδα. Στην πραγματικότητα την κυριαρχία επί του νησιού διεκδικούν η Ελλάδα και η Τουρκία. Αποτελεί πάγια θέση της Αμερικής να μην παίρνει θέση σε διεκδικήσεις κυριαρχίας ή συνοριακές διαφορές άλλων κρατών.
Τα γεγονότα αυτά δεν είναι δυνατόν να μην δημιουργούν έντονους προβληματισμούς και τούτο διότι το Υπουργείο Εξωτερικών της υπερδύναμης ήταν σε θέση να γνωρίζει και όφειλε να γνωρίζει το καθεστώς των βραχονησίδων αφού είχε υπογράψει την Συμφωνία των Παρισίων του 1947. 



Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ

Η Ευρωπαϊκή Ένωση πριν και κατά τη διάρκεια της κρίσεως απουσίασε εντυπωσιακά (Σημίτης σελ.67).

Εκ των υστέρων το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εξέδωσε ψήφισμα με 342 ψήφους έναντι 21, κατά των προκλητικών, όπως τις χαρακτήρισε, ενεργειών της Τουρκίας εις βάρος της Ελλάδας, ενός Κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Σύμφωνα με το ψήφισμα «οι νησίδες Ίμια ανήκουν στα Δωδεκάνησα» με βάση τις συνθήκες του 1923, 1932 και 1947. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο επισήμανε επίσης «την επικίνδυνη παραβίαση από την Τουρκία των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας» και την κάλεσε να συμμορφωθεί «με τις διεθνείς συνθήκες» και να απέχει από εχθρικές ενέργειες και απειλές.

Πρέπει να σημειωθεί ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μερικούς μήνες νωρίτερα είχε επικυρώσει την τελωνειακή σύνδεση της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρέπει ακόμη να επισημανθεί ότι στο Συμβούλιο για τη σύνδεση Ευρ. Ένωσης και Τουρκίας το Μάρτιο του 1995 είχε τονιστεί ότι «αποτελούσε κεφαλαιώδους σημασίας ζήτημα η ενθάρρυνση καλής γειτονίας της Τουρκίας με τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης». Στο ψήφισμα του Ευρ. Κοινοβουλίου της 16ης Φεβρουαρίου 1996 τονιζόταν ότι «αυτές οι προνομιακές σχέσεις μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Τουρκίας πρέπει αυτομάτως να αποκλείουν κάθε επιθετικότητα στρατιωτικής φύσεως».

Είχε προηγηθεί η δήλωση του Ιταλικού Υπουργείου Εξωτερικών της 6ης Φεβ. ότι η Ιταλοτουρκική συμφωνία του 1932 εξακολουθούσε να ισχύει. Ακολούθησε και δεύτερη Ιταλική ανακοίνωση από τη θέση της Ευρωπαϊκής Προεδρίας της, στις 8 Φεβ. 1996 ότι με βάση τις υπάρχουσες συνθήκες οι βραχονησίδες Ίμια έχουν μεταβιβαστεί στην Ελλάδα.

.
Ο ΧΕΙΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ

α. ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ

Η ύψωση της Ελληνικής σημαίας από το πλήρωμα του Ελληνικού πολεμικού πλοίου στην ανατολική Ίμια και αργότερα η εγκατάσταση φρουράς για τη φύλαξή του προκάλεσε σοβαρές αντιδράσεις από τη μεριά της Τουρκίας.

Η τοποθέτηση της σημαίας από προσωπικό των ενόπλων δυνάμεων έπαιρνε διαφορετική σημασία και βαρύτητα από ότι η τοποθέτηση της σημαίας από ένα δήμαρχο η δημοσιογράφους, καθώς σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο η πράξη αυτή συνιστούσε επιθετική ενέργεια. Έτσι, ενεργοποιήθηκε το Τουρκικό δικαίωμα για ανάληψη επιχειρήσεων αυτοάμυνας, αφού κατ΄αυτούς τα Ίμια αποτελούν Τουρκικό έδαφος.


Στις 29 Ιαν. η Τουρκία εξέδωσε ρηματική διακοίνωση. Την ίδια μέρα συνεκλήθη το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας της Τουρκίας με ειδική σύνθεση υπό την προεδρία της Πρωθυπουργού Τ.Τσιλλέρ.

Σύμφωνα με τα αναγραφόμενα στο Turkish Review of Balkan studies Annual 2001 στη συνάντηση έλαβαν μέρος εκτός της Πρωθυπουργού, ο Υπουργός Εξωτερικών Ν.Μπαικάλ ο Αρχηγός του Ναυτικού Ναύαρχος Γ. Ερκαγιά, ο Υπαρχηγός ΓΕΕΘΑ Στρατηγός Τ.Μπίρ, ο Γενικός Γραμματέας του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας Στρατηγός Ι.Κιλίτς, ο Αρχηγός των Υπηρεσιών πληροφοριών Πρέσβης Σ.Κιοκσάλ και ο Υφυπουργός Εξωτερικών Πρέσβης Ο.Οϋμέν.

Η σύσκεψη διήρκεσε τρεις ώρες σε φορτισμένο κλίμα καθώς το θέμα που είχε προκύψει απαιτούσε άμεση δράση στις επόμενες, μία το πολύ δύο μέρες, είτε με διπλωματικά είτε με στρατιωτικά μέσα. Η Πρωθυπουργός και ο Υπουργός Εξωτερικών επέμεναν να εκτελεσθούν στρατιωτικές επιχειρήσεις στην περιοχή, ενόσω διεξάγονταν οι διαπραγματεύσεις σε διπλωματικό επίπεδο, ώστε οι διαπραγματευόμενοι να βρεθούν προ τετελεσμένων γεγονότων.

Ένα ελικόπτερο που είχε πετάξει πάνω από τα Ίμια ανέφερε την ύπαρξη Ελλήνων στρατιωτών στη βραχονησίδα. Ο Υφυπουργός Εξωτερικών Ο.Οϋμέν βεβαίωσε την Πρωθυπουργό ότι η νομική θέση της Τουρκίας για το θέμα είναι ισχυρή.

Σε ερώτηση «πόσο σημαντικά είναι τα Ίμια για την Τουρκία» οι διπλωμάτες εξήγησαν ότι οι βραχονησίδες αυτές είναι ένα τμήμα από άλλες 150 παρόμοιες με το ίδιο διπλωματικό καθεστώς.

Η συζήτηση επεκτάθηκε και στην υφαλοκρηπίδα και στο ιδιοκτησιακό καθεστώς των νησιών. Υπογραμμίσθηκε ότι πίσω από το θέμα της κυριαρχίας στα Ίμια ήταν το θέμα των 12 ναυτικών μιλίων χωρικής θάλασσας και συνεπώς ο ιδιοκτήτης των βραχονησίδων θα είχε πλεονέκτημα κατά την χάραξη των θαλασσίων συνόρων στην περιοχή.

Συζητήθηκαν όλα τα σενάρια στην περίπτωση στρατιωτικής δράσεως καθώς και οι πιθανές επιπτώσεις. Συζητήθηκε η πιθανότητα μικρής μάχης. Ο πρέσβης Ι.Μπατού πρότεινε την αποστολή στρατιωτών στην Δυτ. Ίμια που δεν υπήρχαν Έλληνες στρατιώτες. Το γεγονός ότι υπήρχαν δυο βραχονησίδες και στη μία δεν υπήρχαν Έλληνες στρατιώτες προσέφερε μια άριστη ευκαιρία στους Τούρκους προκειμένου να αποφασίσουν. Σύμφωνα με τον Ι.Μπατού η σπουδαιότητα αυτής της λύσεως βρισκόταν στο γεγονός ότι ελαχιστοποιούσε το ρίσκο ένοπλης συρράξεως και έφερνε τα δύο κράτη στην ίδια θέση.

Στη σύσκεψη αυτή, η παραπάνω πρόταση δεν κρίθηκε εφαρμόσιμη. Όμως στην επόμενη που πραγματοποιήθηκε την άλλη μέρα στο ΓΕΕΘΑ υιοθετήθηκε και οριστικοποιήθηκαν οι ακόλουθες αποφάσεις:

• Σε διπλωματικό επίπεδο να ζητηθεί από την Ελλάδα η αποχώρηση των πλοίων των στρατιωτών και της σημαίας δηλαδή η επιστροφή στο καθεστώς «status quo ante».

• Να σχεδιαστούν στρατιωτικές επιχειρήσεις, ώστε στην περίπτωση αποτυχίας των διπλωματικών προσπαθειών, να προβλέπουν την αποβίβαση στρατιωτών με τη σημαία στην Δυτ. Ίμια που δεν υπήρχαν Έλληνες. Την επόμενη μέρα αν δεν είχε υπάρξει πρόοδος στο διπλωματικό επίπεδο να καταλαμβάνονταν και τα Ανατ. Ίμια.

Μετά τη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας η Πρωθυπουργός Τ.Τσιλλέρ ενημέρωσε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Σ.Ντεμιρέλ. Ακολούθησε σύσκεψη του Υπουργικού Συμβουλίου ενώ το θέμα της κρίσεως συζητήθηκε στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση.

Οι ξένοι πρέσβεις κλήθηκαν στο Υπουργείο Εξωτερικών για ενημέρωση.
Το βράδυ της 29ης Ιαν. βρίσκονταν στην ευρύτερη περιοχή των Ιμίων δύο 
 Πυραυλάκατοι και τέσσερα σκάφη της Τουρκικής Ακτοφυλακής (αντίστοιχη του δικού μας Λιμενικού Σώματος ).

Τις πρώτες πρωινές ώρες της 30ης Ιαν. κατέπλευσαν στην περιοχή και δύο Φρεγάτες ώστε η παρουσία Ναυτικών Μονάδων να είναι αντίστοιχη των Ελληνικών. Μία τρίτη Φρεγάτα βρισκόταν εν πλώ στο Αιγαίο για να συμμετάσχει σε άσκηση του ΝΑΤΟ.

Τις μεσημεριανές ώρες της 30ης Ιαν. Τουρκικό πλοίο επιβεβαίωσε την παρουσία Ελλήνων βατραχανθρώπων στα Ανατ Ίμια.

Την ίδια μέρα 30 Ιαν. ο Έλληνας πρέσβης στην Άγκυρα συναντήθηκε με τον Υφυπουργό Εξωτερικών Ο.Οϋμέν και απαίτησε να σταματήσει η παραβίαση των Ελληνικών χωρικών υδάτων και του εθνικού εναέριου χώρου επισημαίνοντας τον κίνδυνο. Ο βοηθός Υφυπουργός Εξωτερικών πρέσβης Ι.Μπατού κάλεσε τούς πρέσβεις ή τους επιτετραμμένους των Ευρωπαϊκών χωρών και τους παρουσίασε την Τουρκική εκδοχή για την κρίση. (Κούρκουλας σελ.51).

Το απόγευμα άρχισε η διαμεσολαβητική δραστηριότητα Αμερικανών αξιωματούχων. Στην Άγκυρα οι συνομιλητές των Αμερικανών ήταν η Πρωθυπουργός Τ.Τσιλλέρ, ο Υπουργός και Υφυπουργός Εξωτερικών Ν.Μπαικάλ και Ο.Οϋμέν καθώς και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Σ. Ντεμιρέλ.

Από την εξέλιξη των γεγονότων προκύπτει ότι η Τουρκική πλευρά δέχθηκε μεν την διαμεσολάβηση αλλά έθεσε και το χρονικό όριο μέσα στο οποίο θα διαρκούσαν οι διαπραγματεύσεις. Γι’ αυτό και λίγο πριν τα μεσάνυχτα της 30ης Ιαν. τόσον ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας όσο και η Πρωθυπουργός « ροκάνιζαν» τον χρόνο και απέφευγαν την επικοινωνία με τους Αμερικανούς διαμεσολαβητές αφού τους είχαν γνωστοποιήσει ότι απέρριπταν τις Ελληνικές προτάσεις.

Η θέση της Τουρκίας όπως μεταφέρθηκε από την Τ.Τσιλλέρ στον Πρόεδρο Κλίντον ήταν: «αυτά τα πλοία θα φύγουν, αυτή η σημαία θα φύγει αυτός ο στρατιώτης θα φύγει» [Κούρκουλας σ.52 ].


Μετά την έξοδο του Ελληνικού Στόλου αποφασίσθηκε κατ’ αντιστοιχία η αύξηση της παρουσίας και των Τουρκικών Ναυτικών Μονάδων στο Αιγαίο. Έτσι τις βραδινές ώρες εξήλθαν από τα στενά των Δαρδανελίων και κινήθηκαν προς νότο δυο Φρεγάτες τρία Αντιτορπιλικά και τέσσερις Πυραυλάκατοι. Το μέγεθος της Τουρκικής δυνάμεως ήταν οπωσδήποτε μικρότερο της αντίστοιχης Ελληνικής.


Μέχρι αργά το βράδυ ο Ρ.Χόλμπρουκ είχε αμέτρητες επαφές με την Πρωθυπουργό Τ.Τσιλλέρ και τον Υφυπουργό Ο.Οϋμέν. Αυτό που ουσιαστικά έλεγε ο Χόλμπρουκ προς την Άγκυρα ήταν «σας ζητάμε να κάνετε λίγη υπομονή, μπορούμε να διαβεβαιώσουμε ότι θα αποσυρθούν οι Ελληνικές δυνάμεις, αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνει τώρα όσο η Ελληνική Κυβέρνηση δεν έχει πάρει ψήφο εμπιστοσύνης». Στο ερώτημα της Άγκυρας, πόσο πρέπει να περιμένουν ο Χόλμπρουκ απάντησε «περίπου δύο εβδομάδες». [Κούρκουλας σ. 53 ]


Μία ώρα πριν τα μεσάνυχτα της 30ης Ιαν. γνωστοποιήθηκε στον Χόλμπρουκ η απόρριψη των Ελληνικών προτάσεων για αποκλιμάκωση της κρίσης καθώς οι Τούρκοι επέμεναν στην αποχώρηση και της σημαίας.

Στις 0300 τα ξημερώματα της 31ης Ιαν. ο Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Ν.Μπαικάλ ανακοίνωσε από την Τουρκική τηλεόραση ότι «στις 01.40 άνδρες των υποβρυχίων καταδρομών πήγαν στον βράχο που είναι δίπλα από τον βράχο που είχαν εγκατασταθεί οι Έλληνες στρατιώτες και ύψωσαν την Τουρκική Σημαία» [Κούρκουλας σ. 53 ].

ΟΝALERT