Κοινές ασκήσεις Ρωσίας - Κίνας

Η Ρωσία και η Κίνα ξεκίνησαν σήμερα τις πρώτες κοινές, ναυτικές, στρατιωτικές τους ασκήσεις κοντά στις κινεζικές ακτές, σε κλίμα έντασης μεταξύ του Πεκίνου και των Aσιατών γειτόνων του εξαιτίας των κινεζικών εδαφικών διεκδικήσεων.
Οι ασκήσεις, οι οποίες θα διαρκέσουν έξι ημέρες, πραγματοποιούνται στην Κίτρινη Θάλασσα, στα ανοιχτά των κινεζικών ακτών, όπως μετέδωσε το China News Service. Πρόκειται για τις πρώτες στρατιωτικές ασκήσεις που πραγματοποιούνται από το Πολεμικό Ναυτικό των δύο χωρών.
Το πρακτορείο Νέα Κίνα μετέδωσε από την πλευρά του ότι οι ασκήσεις θα πραγματοποιηθούν στα ανοιχτά της πόλης Κινγκντάο της επαρχίας Σαντόνγκ.
Το Πεκίνο ανακοίνωσε στις αρχές Μαρτίου την επιτάχυνση του εκσυγχρονισμού του στρατού του και διψήφια αύξηση του προϋπολογισμού για την Αμυνα για φέτος.
Οι εδαφικές διεκδικήσεις της Κίνας προκαλούν ανησυχία σε κάποιους γείτονές της και στις ΗΠΑ. Το Πεκίνο διεκδικεί από την Ιαπωνία, τις Φιλιππίνες και το Βιετνάμ την κυριαρχία πολλών νησιών στις Θάλασσες της Νότιας και της Ανατολικής Κίνας.
Αυτές οι στρατιωτικές ασκήσεις θα περιλαμβάνουν ασκήσεις αεράμυνας, υποβρύχιες τακτικές και τακτικές αναζήτησης και διάσωσης, σύμφωνα με το Νέα Κίνα.
Στις ασκήσεις θα πάρουν μέρος 16 πλοία και δύο υποβρύχια από την κινεζική πλευρά και τέσσερα πολεμικά πλοία από τη ρωσική.
Αυτές οι ασκήσεις, «που είναι προγραμματισμένες εδώ και καιρό μεταξύ της Κίνας και της Ρωσίας, έχουν στόχο να διατηρήσουν την περιφερειακή ειρήνη και σταθερότητα», δήλωσε σε συνέντευξη Τύπου ο εκπρόσωπος του κινεζικού υπουργείου Εξωτερικών Λιου Ουεϊμίν.
Source :  defencenet.gr

Η σημασία των γαλλικών εκλογών

Οι  γαλλικές εκλογές του 2012 πολύ πιο σημαντικές γεωπολιτικά από ό, τι οι εκλογές στις ΗΠΑ του 2012

Πράγματι, κατά τη γνώμη μας, η νίκη του Φρανσουά Ολάντ θα προκαλέσει μια σειρά από στρατηγικές ανατροπές που θα επηρεάσουν δυνατά την Ευρώπη και θα επιταχύνουν σημαντικά τις γεωπολιτικές μεταβάσεις σε εξέλιξη σε παγκόσμιο επίπεδο από την έναρξη της παγκόσμιας κρίσης το 2008. 

Για αυτό τον λόγο, τα αποτελέσματα και οι συνέπειες των γαλλικών προεδρικών εκλογών (5) είναι πολύ πιο σημαντικά από εκείνα των επόμενων αμερικανικών προεδρικών εκλογών το Νοέμβριο του 2012.

Πράγματι, η Γαλλία, αν και χώρα πολύ λιγότερο ισχυρή από τις Ηνωμένες Πολιτείες, κατέχει μια στρατηγική θέση τόσο στην Ευρώπη όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο (μεταξύ άλλων μέσω του ρόλου της στην Ευρώπη), που θα την κάνει έναν παίκτη-κλειδί της εμφάνισης του «κόσμου μετά την κρίση» για να αναφέρουμε τον τίτλο του βιβλίου του Franck Biancheri. Και η εκλογή του Φρανσουά Ολάντ, ο οποίος κατέχει ένα πραγματικό όραμα για την Ευρώπη και για τον ρόλο της Γαλλίας στην Ευρώπη και δήλωσε σαφώς την πρόθεσή του να διερευνήσει ενεργά τις ευκαιρίες για εταιρικές σχέσεις με τις αναδυόμενες δυνάμεις (BRICS), θα στέψει μια κύρια ρήξη σε σχέση με την έλλειψη ευρωπαϊκού οράματος και στρατηγικής της πενταετούς προεδρίας του Νικολά Σαρκοζί που χαρακτηρίστηκε κυρίως από την υποταγή άνευ προηγουμένου στην πρόσφατη ιστορία της χώρας, στην κυρίαρχη αμερικανική δύναμη (6) και την ενσωμάτωσή της άνευ όρων στον άξονα Ουάσιγκτον/Τελαβίβ για τα περισσότερα μεγάλα γεωπολιτικά προβλήματα (7). 

Η Γαλλία είχε εξαφανιστεί για πέντε χρόνια από τον κόσμο (8), ετοιμάζεται να κάνει μια θραυστική επιστροφή (9) ακόμη και πέρα ​​από την προσωπικότητα του μελλοντικού Προέδρου (10).

Ο αντίκτυπος της εκλογής του Φρανσουά Ολάντ στην παγκόσμια γεωπολιτική μετάβαση (2012-2015)

Σε γενικές γραμμές, θα θέλαμε να υπογραμμίσουμε δύο χαρακτηριστικές τάσεις που θα σημάνουν τα δύο πρώτα έτη της νέας γαλλικής εξουσίας:

την επιβεβαίωση από τη Γαλλία μιας ευρωπαϊκής γκωλικής (ή μιτεραντο-γκωλικής) πολιτικής, ήτοι της διαμόρφωσης μιας ανεξάρτητης ευρωπαϊκής εξωτερικής πολιτικής, ως στρατηγική προτεραιότητα την εξερεύνηση με υψηλή ταχύτητα των δυνατών σχέσεων με τις χώρες BRICS, ιδίως στο πλαίσιο του μελλοντικού συνεταιρισμού Ευρω-BRICS. 

Ο Φρανσουά Ολάντ παρέμεινε πολύ διακριτικός για θέματα της εξωτερικής πολιτικής, διότι, πρώτον, δεν βρίσκονται στο επίκεντρο των ανησυχιών των Γάλλων για αυτές τις εκλογές του 2012 και, δεύτερον, γιατί δεν ανακοινώνει κανείς εκ των προτέρων σημαντικές αλλαγές στον τομέα αυτό. 

Τα επιχειρήματα υπέρ αυτών των αλλαγών είναι πληθώρα και η εφαρμογή τους δεν κινδυνεύει να δημιουργήσει δυσκολίες στην κοινή γνώμη η οποία, σε γενικές γραμμές, αισθάνθηκε προδομένη από την υποταγή στις ΗΠΑ της αμερικανιστικής περιόδου Σαρκοζί, δεν υπάρχει πράγματι κανένας λόγος να βιαστούμε.

Όπως το ανακοίνωσε για το ζήτημα της επανένταξης της Γαλλίας στην ενιαία στρατιωτική δομή του ΝΑΤΟ (11), θα βασιστεί σε αντικειμενική αξιολόγηση των πλεονεκτημάτων και των μειονεκτημάτων αυτής της απόφασης. Το αποτέλεσμα είναι ήδη δεδομένο, αφού ο απερχόμενος Πρόεδρος δεν διαπραγματεύτηκε τίποτα (και επομένως δεν πήρε τίποτα) σε αντάλλαγμα για την επιστροφή της Γαλλίας σε αυτή τη στρατιωτική οργάνωση. 

Πρέπει λοιπόν να αναμένουμε μια δράση σε δύο φάσεις: την απαίτηση για ορισμένο αριθμό βασικών στρατιωτικών θέσεων-κλειδιών για τη Γαλλία μέσα στο ΝΑΤΟ και την καθιέρωση από το 2015 ενός ευρωπαϊκού πυλώνα άμυνας εκτός του ΝΑΤΟ, αλλά συνδεδεμένου με το ΝΑΤΟ. 
Η Γαλλία θα μπορέσει να υπολογίζει στην υποστήριξη των περισσοτέρων ηπειρωτικών ευρωπαϊκών χωρών οι οποίες πείστηκαν από τις λιβυκή και αφγανική  περιπέτειες για την ανάγκη για ριζικές αλλαγές εντός της Ατλαντικής Συμμαχίας. 
Μέσω μιας αυξημένης δημοσιονομικής στήριξης από τους Ευρωπαίους του κόστους των δικών τους αμυντικών δαπανών, οι Ηνωμένες Πολιτείες, που αντιμετωπίζουν δραστικές μειώσεις στο στρατιωτικό προϋπολογισμό τους, θα αποδεχτούν ηθελημένα ή μη. 
Και μόνο το Ηνωμένο Βασίλειο θα αντισταθεί σε αυτή την εξέλιξη, πριν να ενταχθεί, διότι δεν διαθέτει πια τους οικονομικούς πόρους, στρατιωτικούς και διπλωματικούς, για την εφαρμογή της πολιτικής του. 

Καθαρές εισαγωγές πετρελαίου (ΕΕ, ΗΠΑ, Κίνα, Ιαπωνία) (πορτοκαλί: μέσος όρος 2000-2010 σε δισεκατομμύρια δολάρια / κόκκινο: προβολή για το 2012 σε δισ. δολάρια/ μπλε: ποσοστό του ΑΕΠ) - Πηγή: IEA / FT, 03 / 2012

Όσον αφορά τον παγκόσμιο επίπεδο, μετά τη Γερμανία που ήδη προχώρησε στη διαδικασία της διπλωματικής συνεργασίας με τις χώρες BRICS, η Γαλλία θα εισαγάγει μια πιο στρατηγική προσέγγιση, με ευρωπαϊκή λογική (της Ευρωλανδίας) από κοινού, η οποία θα έχει ως στόχο να διαμορφωθούν κοινοί άξονες δράσης  Ευρω-BRICS (12) στους διεθνείς οργανισμούς (μεταρρυθμίσεις του ΔΝΤ (13), του Συμβούλιου Ασφαλείας του ΟΗΕ ...) και κυρίως για τη ριζική μεταρρύθμιση του διεθνούς νομισματικού συστήματος (το ζήτημα της αντικατάστασης του δολαρίου ΗΠΑ ως μοναδικός πυλώνας του συστήματος). 

Η σύνοδος κορυφής του G20 στη Μόσχα το πρώτο εξάμηνο του 2013 θα σηματοδοτήσει την πρώτη υλοποίηση αυτής της εξέλιξης. 

Με την τόνωση αυτών των δύο αλλαγών μόνο (και μπορούμε να υποθέσουμε ότι θα υπάρξουν και άλλες), η νέα γαλλική εξουσία, με μια ευρωπαϊκή παραδειγματική προσέγγιση, θα συμβάλει αποφασιστικά στην εξέλιξη της μετά-κρίσης παγκόσμιας διακυβέρνησης. 

Σημειώσεις : 

(1) Η πρόβλεψη μας του Νοεμβρίου 2010 έγινε με βάση τις τάσεις (μαζική λαϊκή απόρριψη του προσώπου του Νικολά Σαρκοζί, απουσία κίνητρου του εκλογικού σώματος UMP και ισχυρή ώθηση του Εθνικού Μετώπου), όλες ανεξάρτητες από το πρόσωπο του υποψηφίου των Σοσιαλιστών, άγνωστο εκείνη την εποχή. 

(2) Με δημοσκοπήσεις για το δεύτερο γύρο που δεν τοποθέτησαν ποτέ τον Νικολά Σαρκοζί στην πρώτη θέση οι οποίες επιβεβαιώνονται από μήνα σε μήνα ( γύρω στο 8% / 10%) ή που διευρύνεται (13% διαφορά σε πρόσφατη δημοσκόπηση του CSA) υπέρ του Φρανσουά Ολάντ, μόνο ένα τραγικό ατύχημα θα μπορούσε να εμποδίσει τώρα τη νίκη του σοσιαλιστή υποψήφιου το βράδυ της 6^ης Μαΐου 

(3 ) Συνεχίζουμε να πιστέψουμε ότι οι δημοσκόποι υποτιμούν σημαντικά το ποσοστό της υποψηφίου του Εθνικού Μετώπου και υπερεκτιμούν αυτό του σημερινού προέδρου. Η γενική σημερινή αίσθηση, που επιβεβεώνεται από όλες τις δημοσκοπήσεις, χωρίς εξαίρεση, ότι ο υποψήφιος του UMP δεν μπορεί να βγει νικητής στο δεύτερο γύρο, αποδυναμώνει σημαντικά τη στρατηγική της «χρήσιμης ψήφου» στο Σαρκοζί στον πρώτο γύρο έναντι της «περιττής ψηφοφορίας» Λεπεν.  Στην πραγματικότητα, θεωρούμε ότι τις τελευταίες μέρες πριν τον πρώτο γύρο, θα δούμε αυτή την ίδια την στρατηγική να γυρίσει εις βάρος της ψήφου για τον Σαρκοζί, η οποία έχει γίνει de facto άχρηστη ψηφοφορία, αφού δεν μπορεί να κερδίσει το δεύτερο γύρο. 

 (4) Βλέπε σε αυτό σχετικά με την πρόβλεψη μας για την εξέλιξη των Ηνωμένων Πολιτειών 2012-2016 ( τεύχος αριθ. 60 

(5) Και για τις βουλευτικές εκλογές που θα ακολουθήσουν τον προσεχή Ιούνιο. 

(6) Όπως έχουμε ήδη επισημάνει στο παρελθόν, η μόνη εποχή που μπορεί να συγκριθεί όσον αφορά την εγκατάλειψη της κυριαρχίας στη διεθνή πολιτική είναι ότι το καθεστώς του Vichy και η άνευ όρων υποταγή του στο ναζιστικό καθεστώς. 

(7) και ακόμη και για την κατάρτιση των μελλοντικών γαλλικών ελίτ με το μοντέλο, όμως χωρίςι μέλλον, «του Παγκοσμίου Πανεπιστημίου Inc». Πηγή: NewropMag , 04/12/2012 

(8) Είναι ακόμα ένας από τους μεσάζοντες στην υπόθεση Καράτσι, ο Zak Takieddine, ο οποίος το επιβεβαιώνει τονίζοντας την αισχροκέρδεια που προήδρευσε για πέντε χρόνια στη λήψη στρατηγικών αποφάσεων της χώρας. Στον τομέα της αισχροκέρδειας, είναι ένας εμπειρογνώμονας που μιλά. Πηγή: Le Point, 26.3.2012 

 (9) Τούτου λεχθέντος, ελεύθερο σε όσους, με προτροπή του Σίτυ και της Wall Street, θέλουν να «διαβάσουν» στην ελληνική κρίση το μέλλον της Ευρωλανδίας. Θεωρούμε ότι από δω και στο εξής είναι περισσότερο μέσω της γαλλικής πολιτικής αλλαγής που θα γραφεί το υπόλοιπο της ιστορίας της Ευρωλανδίας και πέραν της μετά-κρίσης γεωπολιτικής μετάβασης. 

(10) Γιατί μετά από δώδεκα χρόνια σχεδόν απουσίας της Γαλλίας επί των ευρωπαϊκών θεμάτων για τα οποία ο Ζακ Σιράκ δεν είχε καμία συγγένεια και πολύ λιγότερο στρατηγικό όραμα, τα τελευταία πέντε χρόνια έχουν σημαδέψει μια de facto κατάργηση της Γαλλίας από την Ευρωπαϊκή και διεθνή σκηνή, εκτός σαν δεύτερο μαχαίρι των ΗΠΑ και ως μέσο προβολής της κομπορρημοσύνης του Νικολά Σαρκοζί που ποτέ δεν είχαν αποτελεσματικότητα (κατάργηση των φορολογικών παραδείσων, φορολογία χρηματοδοτικών συναλλαγών, κλπ ...). Η χώρα, οι παίκτες της, οι φορείς της, οι πολίτες της, κόπηκαν από κάθε δυνατότητα προβολής σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο. Αυτή η κατάσταση θα τερματιστεί σε λιγότερο από ένα μήνα και θα δημιουργήθούν κατά συνέπεια μια κυλιόμενη βράση και πολλές πρωτοβουλίες, όπως η «χύτρα ταχύτητας» υπό πίεση για πολλά χρόνια! Αυτό εξηγεί επίσης γιατί αυτή η εκλογή δεν αντικατοπτρίζει μια κλασική αριστερά-δεξιά διαίρεση, αλλά μια ισχυρή δημοκρατική αίσθηση του «Res Publica».

(11) Αποφασίστηκε από το Νικολά Σαρκοζί χωρίς προεκλογική ανακοίνωση και χωρίς καμία δημοκρατική συζήτηση. 

( 12) Για παράδειγμα, η Ρωσία μόλις αντικαταστήσε σε σύντομο χρονικό διάστημα, τις Ηνωμένες Πολιτείες οι οποίες παραιτήθηκαν λόγω έλλειψης χρημάτων, του σχεδίου ExoMars που διοικείται από τους Ευρωπαίους. Πηγή: RiaNovosti , 04.14.2012 

(13) Ένα καυτό θέμα, όπου οι BRICS περιμένουν τους Ευρωπαίους. Πηγή: CNBC , 14/04/2012 

Source : infognomonpolitics.blogspot.com

Οι συνέπειες του ελλείματος ανταγωνιστικότητας

Ως έναν ασθενή στον οποίο χορηγείται όπιο, παθαίνει εθισμό και εξακολουθεί να του χορηγείται όπιο, παρουσίασε το «δίλημμα» της Ελλάδας και της ευρωζώνης, ο γνωστός Γερμανός οικονομολόγος, Χανς-Βέρνερ Ζιν, σε διάλεξή του στην Αυστριακή Ακαδημία Επιστημών στη Βιέννη, συμπληρώνοντας πως «δεν καταλαβαίνει γιατί θα πρέπει να πληρώνουμε ακόμη δέκα χρόνια και έπειτα να βρεθούμε και πάλι στην αρχή».
Παρουσιάζοντας μια ιδιαίτερα ζοφερή εικόνα, ο γνωστός για τις αμφιλεγόμενες τοποθετήσεις του οικονομολόγος, τάχτηκε σαφώς κατά της διαιώνισης της τροφοδοσίας του «Club Med», όπως αποκαλεί υποτιμητικά τις νοτιοευρωπαΐκές χώρες. Επισήμανε συγχρόνως πως δεν πιστεύει ότι χώρες όπως η Ελλάδα και η Ισπανία μπορούν να μειώσουν το χρέος τους παραμένοντας στο ευρώ, ενώ ειδικά για την Ισπανία ανέφερε πως «ακόμη πολλά μας περιμένουν».
Όπως αναφέρει σχετικά το protothema.gr, o Χανς-Βέρνερ Ζιν θεωρεί ότι η ευρωζώνη προκάλεσε η ίδια την κρίση από την οποία τώρα πλήττεται, διότι πριν από την καθιέρωση του ευρώ, χώρες όπως η Ελλάδα και η Ισπανία, αντιστάθμιζαν την ελλιπή ανταγωνιστικότητά τους με μαζικές υποτιμήσεις, ενώ όποιος αγόραζε τότε ελληνικά ομόλογα εισέπραττε μέχρι και 25% τόκους, καθώς αυτά θεωρούνταν υψηλού κινδύνου.
Όμως με το ευρώ, αυτοί οι κίνδυνοι ξαφνικά εξαλείφθηκαν, οι χώρες έλαβαν φτηνό χρήμα και άρχισε το «πάρτι», με τους Έλληνες "όπως λέει" να αυξάνουν ξαφνικά το βιοτικό τους επίπεδο, τους μισθούς και τις τιμές να ανεβαίνουν και στην Ισπανία να ανθεί η κατασκευαστική δραστηριότητα, χρηματοδοτούμενη με φτηνό χρήμα από τη Γερμανία.
Σύμφωνα με την άποψή του, το θεμελιώδες πρόβλημα της ελλιπούς ανταγωνιστικότητας, καλύπτονταν για δέκα χρόνια λόγω του ευρώ, όμως τώρα αποκαλύπτεται η αλήθεια και αυτό το βασικό πρόβλημα της Ευρώπης, η έλλειψη ανταγωνιστικότητας, μπορεί να οδηγήσει και ίσως τελικά οδηγήσει, στην κατάρρευση της ευρωζώνης, καθώς ο ίδιος θεωρεί πως το σύστημα του ευρώ απειλείται να τιναχτεί στον αέρα και πως απλώς αυτό γίνεται σε αργό ρυθμό.
Ασκώντας κριτική στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, για το ότι ζητά ολοένα και λιγότερες εγγυήσεις κατά την αναχρηματοδότηση των κρατών, ο Χανς-Βέρνερ Ζιν ανέφερε ως αιτία, το γεγονός, όπως είπε, ότι στη διοίκηση της ΕΚΤ οι χώρες του «Club Med», υπό τη γαλλική καθοδήγηση, διαθέτουν ένα ποσοστό 70% των ψήφων.
Ενάντια στις επιθέσεις του Γερμανού οικονομολόγου κατά του ευρώ, τοποθετήθηκαν στη συζήτηση που ακολούθησε της διάλεξης, αρκετοί από τους συμμετέχοντες, όπως το πρώην μέλος του διοικητικού συμβουλίου της ΕΚΤ, η Αυστριακή Γκερτρούντε Τούμπελ-Γκουγκερέλ, που αντέταξε πως καμιά κεντρική τράπεζα δεν μπορεί να τυπώσει ούτε ένα ευρώ χωρίς την έγκριση της ΕΚΤ.
Η ίδια δήλωσε πως πιστεύει σε μια αντιμετώπιση του χρέους των νοτιοευρωπαϊκών χωρών, εφόσον εφαρμοστούν τα πακέτα λιτότητας. Αλλά και ο γνωστός Αυστριακός οικονομολόγος Μίχαελ Λάντεσμαν, του διάσημου Βιεννέζικου Ινστιτούτου Οικονομικών Συγκρίσεων, απέρριψε τις θέσεις του Χανς-Βέρνερ Ζιν, ως θέσεις μιας μικρής μειονότητας οικονομολόγων.
Source :  defencenet.gr

Η οικονομική αυτοκτονία της Ευρώπης

Tο Σάββατο οι Times έγραψαν για ένα φαινόμενο που διευρύνεται στην Ευρώπη: τις «αυτοκτονίες λόγω οικονομικής κρίσης», αυτοκτονίες από απελπισία λόγω ανεργίας ή επιχειρηματικής αποτυχίας. Ήταν ένα πολύ συγκινητικό δημοσίευμα. Όμως είμαι βέβαιος πως δεν ήμουν ο μοναδικός αναγνώστης, ιδίως μεταξύ των οικονομολόγων, που αναρωτήθηκε μήπως οι αυτοκτονίες δεν περιορίζονται σε ατομικό επίπεδο, αλλά σε ολόκληρη την ήπειρο, καθώς οι Ευρωπαίοι ηγέτες μοιάζουν αποφασισμένοι να οδηγήσουν το σύνολο της Ευρώπης στην οικονομική αυτοκτονία.

του Paul Krugman

Μέχρι και πριν λίγους μήνες ένιωθα κάποιες ελπίδες για την Ευρώπη. Θα θυμάστε πως το περασμένο φθινόπωρο η Ευρώπη βρισκόταν στα πρότυπα μιαςχρηματοοικονομικής καταστροφής: όμως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, το ευρωπαϊκό αντίστοιχο της αμερικανικής Fed, έσπευσε να σώσει την Γηραιά Ήπειρο. Πρόσφερε στις ευρωπαϊκές τράπεζες ανοιχτές γραμμές πιστώσεων, ενεχυριάζοντας ομόλογα ευρωπαϊκών κυβερνήσεων: αυτή η κίνηση στήριξε άμεσα τις τράπεζες και έμμεσα τις κυβερνήσεις, και τερμάτισε το κύμα πανικού.

Το ερώτημα της ημέρας λοιπόν, τότε, ήταν αν εκείνη η γενναία και αποτελεσματική κίνηση θα ήταν η αρχή μιας ευρύτερης αναθεώρησης, αν δηλαδή οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα χρησιμοποιούσαν τις«ανάσες» που τους έδωσε η ΕΚΤ γιά να ξανασκεφτούν τις πολιτικές που ευθύνονται εξαρχής για την σημερινή κατάσταση. Κάτι τέτοιο δεν έγινε. Αντιθέτως, οι ηγέτες επέμειναν με διπλάσια ένταση στις αποτυχημένες πολιτικές και ιδέες τους. Και δυσκολεύομαι πλέον πολύ να πιστέψω πως υπάρχει κάτι – οτιδήποτε – που θα μπορούσε να τους κάνει να αλλάξουν ρότα.

Σκεφτείτε πώς έχουν τα πράγματα στην Ισπανία, που αποτελεί σήμερα το επίκεντρο της κρίσης. Δεν μιλάμε πια για απλή οικονομική στασιμότητα: η Ισπανία βιώνει μια νέα μεγάλη ύφεση, με την ανεργία στο 23,6%, ποσοστό συγκρίσιμο με εκείνο των ΗΠΑ στο αποκορύφωμα της Μεγάλης Ύφεσης, και με νεανική ανεργία που ξεπερνά το 50%. Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί – και η συνειδητοποίησηαυτού του γεγονότος είναι που στέλνει τις επιδόσεις των ισπανικών ομολόγων όλο και ψηλότερα.

Κατά κάποιο τρόπο, δεν έχει και τόση σημασία το πώς έφτασε η Ισπανία σε αυτό το σημείο. Ομως πρέπει να ειπωθεί πως το ισπανικό «στόρι» δεν έχει καμιά σχέση με τις ηθικοπλαστικές ιστορίεςπου τόσο δημοφιλείς είναι μεταξύ των Ευρωπαίων αξιωματούχων, και ιδίως στην Γερμανία. Η Ισπανίαδεν ήταν δημοσιονομικά άσωτη – πριν την κρίση είχε χαμηλό χρέος και πλεονασματικούς προϋπολογισμούς. Δυστυχώς, όμως, είχε και μια τεράστια φούσκα στην αγορά ακινήτων, μια φούσκα που θα ήταν αδύνατον να μεγαλώσει τόσο χωρίς τα κολοσσιαία δάνεια που έδιναν οι γερμανικές τράπεζες προς τις ισπανικές. Όταν η φούσκα έσκασε, η ισπανική οικονομία βρέθηκε στα κρύα του λουτρού: τα δημοσιονομικά προβλήματα της Ισπανίας είναι συνέπεια της ύφεσης που παρουσιάζει, όχι η αιτία της.

Όπως και να ‘χει, η συνταγή κατέφθασε από το Βερολίνο και την Φρανκφούρτη και περιλαμβάνει, όπως σίγουρα μαντέψατε, ακόμη μεγαλύτερες δόσεις δημοσιονομικής αυστηρότητας.

Αυτό, για να μην μασάμε τα λόγια μας, είναι απλά παρανοϊκό. Η Ευρώπη έχει πολύχρονη εμπειρία από προγράμματα σκληρής λιτότητας, και τα αποτελέσματα είναι αυτά ακριβώς που θα σας έλεγαν να περιμένετε οι ιστορικοί μελετητές: αυτού του είδους τα προγράμματα σπρώχνουν τις οικονομίες που βρίσκονται σε ύφεση σε ακόμη βαθύτερη ύφεση. Και βέβαια, επειδή οι επενδυτές παρακολουθούν τα δημόσια οικονομικά των κρατών ως δείκτη για το αν τα κράτη θα μπορέσουν ή όχι να αποπληρώσουν το χρέος τους, τα προγράμματα λιτότητας δεν αποδίδουν ούτε καν ως μέσα για την μείωση του κόστους δανεισμού από τις αγορές.

Ποια εναλλακτική λύση υπάρχει; Στην δεκαετία του 1930, μια ιστορική περίοδο που μοιάζει να αντιγράφεται όλο και πιο πιστά στην σημερινή Ευρώπη, βασικό προαπαιτούμενο για την ανάκαμψη ήταν η εγκατάλειψη του κανόνα του χρυσού. Το σημερινό αντίστοιχο θα ήταν η έξοδος από το ευρώκαι η επαναφορά των εθνικών νομισμάτων. Μπορεί κανείς να πει πως αυτό είναι αδιανόητο, και πράγματι θα ήταν ένα γεγονός που θα προκαλούσε τεράστια οικονομική και πολιτική αναταραχή. Όμως το πραγματικά αδιανόητο θα ήταν η συνέχιση της σημερινής πορείας, με την επιβολή όλο καιαυστηρότερων μέτρων σε βάρος χωρών που ήδη βιώνουν ποσοστά ανεργίας αντάξια της Μεγάλης Ύφεσης.

Αν λοιπόν οι Ευρωπαίοι ηγέτες ήθελαν πράγματι να σώσουν το ευρώ, θα αναζητούσαν μιαεναλλακτική πορεία. Και το ποια θα μπορούσε να είναι μια τέτοια εναλλακτική είναι επίσηςξεκάθαρο. Η Ευρώπη χρειάζεται πιο επεκτατικές νομισματικές πολιτικές, με την μορφή τηςπροθυμίας – μιας εκπεφρασμένης δημόσια προθυμίας – της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας να αποδεχτεί κάπως υψηλότερα ποσοστά πληθωρισμού από τα σημερινά.

Χρειάζεται επίσης πιο επεκτατικές δημοσιονομικές πολιτικές, με την μορφή μιας σειράςγερμανικών προϋπολογισμών που θα λειτουργούσαν ως αντίβαρο στην λιτότητα στην Ισπανίακαι άλλα προβληματικά κράτη στην ευρωπαϊκή περιφέρεια, αντί να πολλαπλασιάζουν τις επιπτώσεις της. Ακόμη και με τέτοιες αναπτυξιακές πολιτικές, βέβαια, τα κράτη της περιφέρειας έχουν μπροστά τους δύσκολα χρόνια – αλλά τουλάχιστον θα υπήρχε κάποια ελπίδα ανάκαμψης.

Αυτό που βλέπουμε όμως είναι η απόλυτη ανελαστικότητα. Τον Μάρτιο, οι Ευρωπαίοι ηγέτες υπέγραψαν ένα δημοσιονομικό σύμφωνο που στην πράξη αναγορεύει την δημοσιονομική αυστηρότητα σε μοναδική θεραπεία για όλα τα οικονομικά προβλήματα. Στο μεταξύ, οι βασικοί αξιωματούχοι της κεντρικής τράπεζας επαναλαμβάνουν με έμφαση την πρόθεσή τους να αυξήσουν τα επιτόκια δανεισμού, στην παραμικρή ένδειξη αύξησης του πληθωρισμού.

Δύσκολα λοιπόν αποφεύγει κανείς μια αίσθηση απελπισίας. Αντί να παραδεχτούν το λάθος τους, οι Ευρωπαίοι ηγέτες μοιάζουν αποφασισμένοι να οδηγήσουν τις οικονομίες τους – και τις κοινωνίες τους – στον γκρεμό. Και το τίμημα θα το πληρώσει όλος ο κόσμος.

από tovima.gr

Η εύφλεκτη ζώνη από το Καλπάκι έως το Καστελλόριζο

Οι επιφυλάξεις των διπλωματών, τα τουρκικά εμπόδια και η δύσκολη χάραξη της ελληνικής ΑΟΖ
Εχει η Ελλάδα πετρέλαιο και αέριο; Ποια είναι η αλήθεια για ένα θέμα που ήρθε για πρώτη φορά στην επιφάνεια τα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση; Την απάντηση έχει το Εθνικό Αρχείο Υδρογονανθράκων. Μια λεπτομερής απόρρητη καταγραφή όλων των ερευνών που έχουν γίνει στην ελληνική επικράτεια. Το είχαν τα ΕΛΠΕ. Το 2010, ενώ η Ελλάδα ζει στους ρυθμούς του Μνημονίου, το Εθνικό Αρχείο Υδρογονανθράκων περνάει στο ΥΠΕΚΑ. Η διαδικασία χρειάζεται τρεις μήνες. Το Αρχείο, που είναι συγκροτημένο από την παλαιά ΔΕΠ, τη Δημόσια Επιχείρηση Πετρελαίου, βρίσκεται διπλοκλειδωμένο σε ένα κτίριο στο Μαρούσι.

Ειδική επταμελής επιτροπή ορίζει την πρόσβαση στα στοιχεία αυτά. Ως υλικό θα δώσουν κατευθυντήριες γραμμές για τις κινήσεις του ΥΠΕΚΑ. Αυτές θα είναι σε δύο κατευθύνσεις:

Κατεύθυνση πρώτη: Ομάδα εμπειρογνωμόνων, αξιοποιώντας τα στοιχεία του Εθνικού Αρχείου Υδρογονανθράκων, προσδιορίζει τρία οικόπεδα ερευνών για να προσκαλέσει απευθείας πετρελαϊκές εταιρείες σε διαγωνισμό. Τα οικόπεδα είναι στον Πατραϊκό Κόλπο, στο Κατάκολο της Πελοποννήσου και στα Γιάννινα. Το 2011, ο Γιάννης Μανιάτης ενημερώνει σχετικά την Κυβερνητική Επιτροπή σε μια φάση που ο ωφέλιμος πολιτικός χρόνος της κυβέρνησης Παπανδρέου τελειώνει. Τα οικόπεδα θεωρούνται πολλά υποσχόμενα. Το Καλπάκι, ας πούμε, στα Γιάννινα, είναι κοντά στα σύνορα με την Αλβανία. Οι Αλβανοί έχουν βρει αέριο στο Δελβινάκι. Πρόκειται για εξαιρετικά πλούσιο κοίτασμα, 50 χιλιόμετρα βόρεια από τα σύνορά μας. Μάλιστα οι ειδικοί λένε ότι δεν αποκλείεται «οι Αλβανοί να τραβούν αέριο από εμάς - τόσο εκτεταμένο είναι το κοίτασμα που φθάνει κάτω από την Ελλάδα».

Ως άνω εικόνα απο απόσπασμα Ηροδότου που περιγράφει λίμνη εκ πίσσας (ώς πίσσα ή ως νάφθα τα ονόμαζαν γενικώς οι αρχαίοι Έλληνες). Και εδώ ο Ηρόδοτος μας μεταφέρει τι είδε με τα ίδια του μάτια στην Ζάκυνθο. (Εικόνα αποσπάσματος Ηροδότου από HellasOnTheWeb.Org)

Κατεύθυνση δεύτερη: Οι σεισμικές έρευνες. Είναι οι μόνες τις οποίες αναγνωρίζουν οι πετρελαϊκές εταιρείες, που είναι παγερά αδιάφορες σε ευρήματα από δορυφόρο ή άλλες μεθόδους. Ενα καράβι, όπως τα τουρκικά «Σισμίκ» και «Πίρι Ρέις», ποντίζει καλώδια και προκαλεί μικροεκρήξεις. Στη συνέχεια καταγράφει ηλεκτρονικά τα σήματα από τα ωστικά κύματα. Από τη συμπεριφορά τους εκτιμάται η ύπαρξη κοιτάσματος, αν αυτό περιλαμβάνει αέριο ή πετρέλαιο και το μέγεθός του. Η Ελλάδα, σε αντίθεση με την Ιταλία, την Τουρκία ή ακόμη και την Αλβανία όπως φαίνεται από τους σχετικούς χάρτες, διακρίνεται για τη σχεδόν απόλυτη ανυπαρξία σεισμικών ερευνών. Η ελληνική κυβέρνηση αποφασίζει να προκαλέσει διαγωνισμό για σεισμικές έρευνες στη θαλάσσια περιοχή που ξεκινάει από το Ιόνιο και καταλήγει νότια της Κρήτης. Η υποψία είναι ότι υπάρχει γεωλογικό τόξο αερίου που εκτείνεται από την Κύπρο προς την Αίγυπτο και το Ισραήλ περνώντας από Κρήτη και «κλείνει» προς Ιόνιο και Αδριατική. Μόνο που υπάρχει ένα «θεματάκι». Ο προσδιορισμός θαλάσσιας περιοχής για σεισμική καταγραφή ισοδυναμεί με κήρυξη ΑΟΖ (Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη).

Η κήρυξη ελληνικής ΑΟΖ στο Αιγαίο είναι από τα σημεία τριβής με την Τουρκία. Μάλιστα η συμπερίληψη του Καστελλόριζου, που θα έχει ως αποτέλεσμα τη συνένωση των ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου, είναι κόκκινη γραμμή για την Αγκυρα. Οπως πάντα στο διεθνές δίκαιο και τη διπλωματία, υπάρχουν συγκοινωνούντα δοχεία. Το πώς θα ορίσει κανείς την ΑΟΖ προς Δυσμάς ή προς Νότον, στην κατεύθυνση της Αιγύπτου, επηρεάζει το τι θα γίνει στο Αιγαίο. Κοινώς, οι Τούρκοι βλέπουν τι κάνουμε αλλού και κρίνουν τι θα κάνουμε στο Αιγαίο _ όπου, ούτως ή άλλως, υπάρχει το θέμα της υφαλοκρηπίδας και των χωρικών υδάτων από τα οποία εξαρτάται η χάραξη ΑΟΖ. Εμείς θέλουμε δώδεκα ναυτικά μίλια και οι Τούρκοι μας αναγνωρίζουν έξι  τα γνωστά.

Αυτός είναι ο λόγος που το καλοκαίρι του 2011 συγκαλείται τριπλή υπουργική σύσκεψη. Οικοδεσπότης, για συμβολικούς λόγους, είναι το ΥΠΕΞ. Στο τραπέζι οι τότε υπουργοί Εξωτερικών και Αμυνας Σταύρος Λαμπρινίδης και Πάνος Μπεγλίτης, ο υπουργός ΠΕΚΑ Γιώργος Παπακωνσταντίνου, ο υφυπουργός Γιάννης Μανιάτης και καμιά τριανταριά υπηρεσιακοί. Το ΥΠΕΚΑ θέλει τη συνδρομή του ΥΠΕΞ αλλά και τους χάρτες της Υδρογραφικής Υπηρεσίας του Πολεμικού Ναυτικού για τη χάραξη της περιοχής από Ιόνιο προς Κρήτη όπου θα γίνουν οι σεισμικές έρευνες. Λαμπρινίδης και Μπεγλίτης είναι βλοσυροί και λένε στον Μανιάτη να προσέχει. Αλλά οι επιφυλάξεις των υπουργείων Εξωτερικών και Αμυνας έχουν καμφθεί στην πράξη. Ο υδρογραφικός χάρτης καλύπτει 220 χιλιάδες τετραγωνικά μίλια και ουσιαστικά συμπίπτει με την ελληνική ΑΟΖ προς Δυσμάς. Οι απαισιόδοξοι λένε ότι, παρά την προσοχή που επιδείχθηκε στην περιοχή νότια της Κρήτης, «οι Αιγύπτιοι θα αντιδράσουν και θα βρούμε τον μπελά μας». Αλλά ο θαλάσσιος δρόμος για την προκήρυξη διαγωνισμού έχει ανοίξει.

Πηγή: http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4711943