Ο πόλεμος ευρωζώνης - οίκων αξιολόγησης

Μαίνεται ο πόλεμος μεταξύ της παγκόσμιας οικονομικής ολιγαρχίας και του "δεινόσαυρου" της Ευρωζώνης με επίκεντρο την υπό διαπραγμάτευση  συμφωνία για την επιδιόρθωση του ελληνικού χρέους. Η επίθεση που εξαπέλυσε χθες ο οίκος αξιολόγησης Standard & Poor's  που αντιπροσωπεύει πρακτικά τους ιδιώτες επενδυτές, οι οποίοι και θα χάσουν 110 δισ. € από την "επιδιόρθωση" κατά 50% του ελληνικού χρέους, ήταν σήμερα "ολοκληρωτική". Πρακτικά μιλάμε για έναν "ολοκληρωτικό πόλεμο" των αγορών. 
Kηρύσσοντας τον “πόλεμο” στην ευρωζώνη η S&P έδειξε ποιος κάνει κουμάντο στην παγκόσμια οικονομία σήμερα. Το"τέρας" που εξέθρεψαν τόσο οι ΗΠΑ, όσο και η Ευρώπη, τώρα τρώει τους ίδιους. Οι αγορές, πρακτικά 100 οικογένειες ή μεμονωμένα άτομα που ελέγχουν την παγκόσμια οικονομία χωρίς δισταγμό προχωρούν σε «πυρά ομαδόν». «Σήμερα ήταν η Γαλλία, η Ιταλία, η Αυστρία: Αύριο ποιος;», αναρωτήθηκε μέλος του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου μιλώντας σε δημοσιογράφους χθες αργά το βράδυ, παρομοιάζοντας την κατάσταση με τον Β'Π.Π..
Η επίθεση αυτή της S&P ήταν ιδιαίτερα απροκάλυπτη εναντίον της Ιταλίας. Στις 15 του περασμένου Δεκεμβρίου η χώρα είχε δανειστεί 7 δισ. € σε χαμηλότερο επιτόκιο 5,962% από το ιστορικό υψηλό του 6,087% που είχε καταγραφεί στην δημοπρασία της 10ης Νοεμβρίου.
Αυτή ήταν η πρώτη «ανησυχητική» εξέλιξη για τις αγορές, ιδιαίτερα για μια χώρα η οποία βρισκόταν σε πλαίσιο εποπτείας από το ΔΝΤ.
Δεύτερο «ανησυχητικό» σύμπτωμα η δημοπρασία της 28ης Δεκεμβρίου όπου η Ρώμη κατάφερε να αποσπάσει 9 δισ. € με την έκδοση 6μηνων εντόκων γραμματίων με επιτόκιο 3,251% ενώ σε ότι αφορούσε τα 2ετή ομόλογα η απόδοση ήταν 4,853%.
Ήταν η ώρα για ανάληψη δράσης από τους ιδιώτες καθώς οι συζητήσεις για το ελληνικό PSI ήταν επικείμενες και η απειλή του «υποχρεωτικού κουρέματος» (Collective Auction Call) σε περίπτωση συμμετοχής σε ένα ποσοστό  75 με 80% ήδη είχε «πέσει» στο τραπέζι.
Η Ιταλία όμως εξακολουθούσε να δανείζεται πιο φθηνά! Μόλις προχθές κατάφερε να δανειστεί 8,5 δισ. € ομολόγων 12μηνης διάρκειας με επιτόκιο που έπεσε στο 2,73% και σήμερα δανείστηκε 4,75 δισ. € σε τριετή ομόλογα απόδοσης 4,83% από 5,62% αντίστοιχου δανεισμού του περασμένου Δεκεμβρίου.
Αυτό ήταν και «σταγόνα» που ξεχείλισε το ποτήρι.
Με μια αιφνιδιαστική της κίνηση η S&P κατάφερε ένα βίαιο χτύπημα κατά της Ιταλίας υποβαθμίζοντάς την κατά δύο επίπεδα από Α σε ΒΒΒ+ περνώντας από το Α- χωρίς να… σταματήσει. Ήταν η απάντηση στα χαμένα 110 δισ. του ελληνικού «κουρέματος»; Ήταν η απάντηση στο συνεχώς φθηνότερο δανεισμό της Ιταλίας;
Οι 100 οικογένιες ή μεμονωμένα άτομα που ελέγχουν την παγκόσμια οικονομία, κινδύνεψαν να απωλέσουν τα προνόμιαά τους στο κραχ του 2008, αλλά από τότε "εκσυγχρονίστηκαν", "επανεξοπλίστηκαν" και λόγω της ατολμίας των κυβερνήσεων (τις οποίες πρακτικά ελέγχουν σε Ευρωζώνη και ΗΠΑ) κατάφεραν να αποκτήσουν και πάλι τεράστια ισχύ.
Η θέση της Ελλάδας σε όλα αυτά; Φτερό στον άνεμο...
Source :  defencenet.gr

Ομόλογα με ρήτρα φυσικού αερίου : Μιά πιθανή λύση στα οικονομικά προβλήματα Ελλάδας και Κύπρου

Στις 3 Οκτωβρίου 2010, την 20ή επέτειο της επανένωσης της Γερμανίας, η χώρα κατέβαλε την τελευταία πληρωμή των αποζημιώσεων που της επιβλήθηκαν με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών το 1919. Την ίδια ημέρα, αποπλήρωσε την τελευταία δόση στα επιτόκια των ομολόγων που εξέδωσε το 1924 και το 1930 για να χρηματοδοτήσει τις πληρωμές που γονάτισαν τη χώρα και άνοιξαν τον δρόμο για την άνοδο του Εθνικού Σοσιαλιστικού Κόμματος στην εξουσία.
Οι χώρες με μεγάλα χρέη και ελάχιστη πρόσβαση στις αγορές, βρίσκουν διάφορους τρόπους για να χρηματοδοτήσουν τις ανάγκες τους.  Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, χρησιμοποιήθηκαν σχεδόν από όλους «πολεμο-ομόλογα» με μεγάλη επιτυχία. Σήμερα, βλέπουμε μια σειρά από «ειδικά ομόλογα»: Ομόλογα αποταμίευσης, ομόλογα αναπτύξεως, ομόλογα για τη διάσωση τραπεζών, ακόμα και κλιματικά-ομόλογα των οποίων τα έσοδα αφιερώνονται σε έργα που σχετίζονται με την «πράσινη οικονομία».

Άρεσε τόσο πολύ στον Α' Παγκόσμιο, που το έκαναν ξανά στον επόμενο μεγάλο πόλεμο...

Σε κάθε περίπτωση, τα ειδικά προϊόντα κρατικού χρέους εξυπηρετούν μια σειρά από συγκεκριμένους σκοπούς. Πρώτο, «τραβούν» από την οικονομία ρευστότητα και έτσι μειώνουν τον πληθωρισμό. Αυτό το σημείο αφορά ιδιαίτερα οικονομίες σε υπερθέρμανση, όπως εκείνες των κρατών που βρίσκονται σε πόλεμο. Αφορά, επίσης, κράτη που έχουν απότομη αύξηση πόρων. Δεύτερο, στεγανοποιούν συγκεκριμένες δαπάνες και επιτρέπουν, έτσι, την καλύτερη διαχείριση των δημόσιων οικονομικών. Τρίτο, εάν γίνει προσεκτική διαχείριση του χρονικού ορίζοντα της ωρίμανσής τους, τα ομόλογα που λήγουν μπορούν να λειτουργήσουν ως μέσο τόνωσης της οικονομίας, όταν θα μπει σε προβλέψιμη ύφεση (όπως για παράδειγμα, μετά τον πόλεμο). Αντίστοιχα, εάν θεωρούνται ασφαλή, τα ομόλογα μπορούν να λειτουργήσουν ως στοιχεία ενεργητικού, αλλά με σχετικά χαμηλές αποδόσεις. Τέταρτο, το στέγνωμα της ρευστότητας, ενώ μειώνει την οικονομική δραστηριότητα οριζοντίως, ταυτόχρονα μπορεί να αντισταθμιστεί με την αξιοποίηση των χρημάτων που εισπράττει το κράτος σε άλλους τομείς (όπως τα κλιματικά ομόλογα).
Πάντοτε, όμως, το σημαντικότερο στοιχείο είναι πως το κράτος είναι αξιόπιστος δανειζόμενος. Ένα από τα «αγαπημένα» επεισόδια των οικονομολόγων, οι Ναπολεόντειοι πόλεμοι, χρησιμοποιήθηκαν σε μελέτες που αποτέλεσαν σταθμό στην ακαδημαϊκή ανάλυση των κρατικών χρεών. Ενώ η Βρετανία είχε υψηλό χρέος, μπορούσε να δανειστεί φθηνά. Ενώ η Γαλλία είχε σχετικά χαμηλό χρέος (και νικούσε και τον πόλεμο για αρκετό καιρό), δεν μπορούσε να δανειστεί σε υποφερτά επιτόκια. Ο λόγος δεν ήταν μόνο η προσεκτική διαχείριση της εξυπηρέτησης του χρέους από τους Βρετανούς, αλλά και η αξιοπιστία που είχε η χώρα ως δανειζόμενος.
Πρόσφατα στην Ελλάδα, ο Γιάννης Βαρουφάκης έθεσε επί τάπητος την ιδέα για φορο-ομόλογο, με το οποίο πολίτες (φορολογούμενοι) θα δίνουν στο κράτος χρήματα (αγοράζοντας το ειδικό ομόλογο). Σε αντάλλαγμα, θα λαμβάνει, με τη λήξη του ομολόγου, πίστωση έναντι των φόρων του, με έκπτωση που ουσιαστικά θα καθορίζεται από την αγορά. Η σκέψη δεν είναι χωρίς προβλήματα, αλλά αξίζει να συζητηθεί προσεκτικά.
Ένα από τα μαθήματα της δημοσιονομικής κρίσης που ζούμε, είναι πως τα ειδικά προϊόντα και οι συνεχείς επινοήσεις («καινοτομίες») οδηγούν, τελικά, σε μεγάλα προβλήματα. Ο κύριος λόγος, όμως, είναι πως στόχος των «προϊόντων» και «παραγώγων» ήταν, κατά βάση, η αποφυγή του ρίσκου. Η αποφυγή του ρίσκου, το κρύψιμό του σε «ειδικά οχήματα» σε εξωτικά νησιά, αντικατέστησε τη διαχείρισή του, με ολέθρια αποτελέσματα.
Αυτό το σημείο είναι σημαντικό και πάνω από όλα, ένα νέο προϊόν δεν πρέπει να κρύβει τα προβλήματα που υπάρχουν, αλλά να τα αντιμετωπίζει.
Αν, για παράδειγμα, η Κυπριακή Δημοκρατία επέλεγε να εκδώσει μέσα στους επόμενους 24 μήνες ένα ειδικό «ομόλογο φυσικού αερίου», θα μπορούσε να διαχειριστεί με κάποια άνεση τους κίνδυνους που προκύπτουν από τα υψηλά έσοδα των κυπριακών κοιτασμάτων, τα οποία αποτελούν τη μεγαλύτερη απειλή των επόμενων ετών για την οικονομία.
Τα ομόλογα, ως securities, θα μπορούν να είναι συνδεδεμένα σε ένα μέρος (μόνο) των εσόδων για να αντισταθμιστεί το ρίσκο διακύμανσης των τιμών, ή εναλλακτικά, θα μπορούσαν να βασιστούν στα έσοδα από εξασφαλισμένα συμβόλαια σε αγορές forward. (Μάλλον θα στηρίζονταν σε συνδυασμό των δύο). Τα έσοδα του κράτους θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για συγκεκριμένους, δεδηλωμένους και μετρήσιμους στόχους: Για την απόσβεση υφιστάμενου χρέους, για την ενίσχυση συγκεκριμένων υποδομών ή για διαρθρωτικές αλλαγές σε τομείς όπως στη γεωργία, που παραπαίουν. Θα μπορούσαν, ακόμα, να αφιερωθούν στην περιφερειακή ανάπτυξη για απόκεντρες και ταλαιπωρημένες περιοχές, ή για στήριξη της καινοτομίας σε ΜμΕ.
Με αυτόν τον τρόπο, όχι μόνο θα αντιμετωπιστεί το μέγα πρόβλημα του πληθωρισμού και της αφαίμαξης των τομέων εκτός φυσικού αερίου από κεφάλαια και ανθρώπινους πόρους, αλλά θα μπορούσε η Δημοκρατία να απολαύσει τα θετικά στοιχεία των υψηλών εσόδων, αποφεύγοντας τα αρνητικά που την απειλούν.
Η πιο πάνω σκέψη δεν είναι χωρίς προβλήματα. Ωστόσο, το πιο σημαντικό σημείο δεν είναι η σκέψη για την έκδοση «ομολόγου φυσικού αερίου», όπως και στην Ελλάδα το βασικό ζητούμενο δεν είναι να προχωρήσει το φορο-ομόλογο. Το κυριότερο ζητούμενο είναι να αρχίσει ένας επί της ουσίας διάλογος, να ανταλλαγούν απόψεις και σκέψεις, όσο περίεργες κι αν ακούγονται. Κι αυτό, να γίνει όσο υπάρχει ακόμα χρόνος.
Επίσης, πρέπει να προχωρήσει το ΓεΣΥ και να εκπονηθεί Μεσοπρόθεσμο Δημοσιονομικό Πλαίσιο (ΜΔΠ). Και, πάνω από όλα, τα έσοδα από το φυσικό αέριο να μείνουν αυστηρώς εκτός προϋπολογισμού.
Source : fortheisland.wordpress

Ομόλογα με ρήτρα Φυσικού αερίου η πιθανή λύση στο ελληνικό χρέος ?

Ο βουλευτής του ΛΑ.Ο.Σ. κ. Κ. Βελόπουλος μιλώντας στο REAL FM στίς 2 Ιανουαρίου 2012 ανέφερε μεταξύ άλλων "Εγώ πρότεινα στον κ. Μανιάτη, να ομολογοποιήσουμε αυτό το ποσό, δηλ να κάνουμε ένα ομόλογο με ρήτρα φυσικού αερίου αξίας 1.5 τρισ. Η Ελλάδα εκδίδει ομόλογα με εγγύηση του Ελληνικού δημοσίου. Μπορούμε να εκδώσουμε ένα ομόλογο αξίας 1τρισ. Να το πάρουν οι εταιρείες Delek και Noble Energry που ενδιαφέρονται, να πάρουμε το ρευστό εμείς ώστε να δώσουμε σε αυτούς που μας δάνεισαν τα 500 δισ. για να ξεκουμπιστούν να φύγουν από την Ελλάδα και τα υπόλοιπα 500-600 που θα μας μείνουν να πάνε για ανάπτυξη."

 

Ανεξαρτησία της Σκωτίας εως το 2014

Η κυβέρνηση της Βρετανίας πρόκειται να δώσει στη Σκοτία τη δυνατότητα να αποφασίσει με δημοψήφισμα αν θα ανεξαρτητοποιηθεί ή όχι αίροντας όλα τα σχετικά νομικά εμπόδια, καλεί ωστόσο τη Σκοτία να ξεκαθαρίσει άμεσα τις προθέσεις της.

Όπως ξεκαθάρισε ο υπουργός αρμόδιος για τα θέματα Σκοτίας, Μάικλ Μουρ, η διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την ανεξαρτησία θα είναι αντισυνταγματική χωρίς την έγκριση της κυβέρνησης στο Λονδίνο.

Πρόσθεσε ότι το δημοψήφισμα πρέπει να είναι απλό και αποφασιστικό, κατά προτίμηση του ίδιου με ερώτημα ένα «ναι» ή «όχι» στην ανεξαρτησία.

Ωστόσο η κυβέρνηση του Ντέιβιντ Κάμερον έχει καταστήσει σαφές ότι δεν επιθυμεί τη διάσπαση του Ηνωμένου Βασιλείου.

Από την πλευρά του ο πρωθυπουργός Άλεξ Σάλμοντ, από το Σκοτσέζικο Εθνικό Κόμμα (SNP) που επικρατεί στο τοπικό Κοινοβούλιο (το Χόλιρουντ), επιβεβαίωσε ότι σκοπεύει να προχωρήσει στο δημοψήφισμα το φθινόπωρο του 2014.

Την πρόθεσή του για να ζητήσει τη λαϊκή ψήφο για αυτό το ζήτημα την είχε εκφράσει τον περασμένο Οκτώβριο στον Guardian προσδιορίζοντας το ερώτημα σαν «ανεξαρτησία ή οικονομική αυτονομία» από τη Βρετανία.

Η σχετική πρόταση θα ολοκληρωθεί εντός των ημερών και θα τεθεί σε δημόσια διαβούλευση ενώ άλλη μία διαβούλευση έχει ξεκινήσει με πρωτοβουλία της κυβέρνησης Συντηρητικών-Φιλελεύθερων.

Παραταύτα, ο επικεφαλής του SNP στο βρετανικό Κοινοβούλιο κατηγόρησε την κυβέρνηση για το ότι προσπαθεί να υπαγορεύσει τους όρους, το ερώτημα και την ημερομηνία του δημοψηφίσματος. Στην ίδια γραμμή κινήθηκε και η υφυπουργός για τα θέματα Σκοτίας, Νίκολα Στάρτζεον, παρά την άρνηση του πρωθυπουργού ότι επιδιώκει την παρέμβαση.

Άλλο ένα σημείο τριβής είναι η επιθυμία του SNP να συμμετέχουν στην ψηφοφορία και ανήλικοι άνω των 16 ετών.

Η Σκοτία εντάχτηκε στο Ηνωμένο Βασιλείο την 1η Μαΐου 1707 μετά από μακρά περίοδο αντιπαραθέσεων και πολέμων.
Source : in.gr

Ανοικτή επιστολή Μαρκεζίνη - Καρυώτη για την ελληνική ΑΟΖ

Προς τους Διευθυντές των εφημερίδων:
8 Ιανουαρίου 2012
Κύριε Διευθυντά,
Εδώ και αρκετό καιρό οι δύο υπογράφοντες, από κοινού και χωριστά o καθένας μας, επισημαίνουμε την ανάγκη κήρυξης και οριοθέτησης της ΑΟΖ μας, αντιμετωπιζόμενοι από τους «σοφούς» που επηρεάζουν το Υπουργείο των Εξωτερικών με δήθεν εχέφρονες συμβουλές απραξίας ή και ακόμη και με θρασεία αμφισβήτηση ως προς το αν υπάρχουν καν αποθέματα φυσικού αερίου και πετρελαίου στην περιοχή του ανατολικού Αιγαίου! Σήμερα, τα ίδια τα γεγονότα έρχονται να μας δικαιώσουν πλήρως, καθώς και να ενισχύσουν την πεποίθησή μας ότι ο υπάρχων πλούτος υδρογονανθράκων αποτελεί μοναδικό περιουσιακό στοιχείο της χώρας μας τη στιγμή που όλοι οι Ευρωπαίοι «φίλοι» μας μας «μαδούν» ζωντανούς.

Η χθεσινή δήλωση της Αιγύπτου ότι σχεδιάζει να έλθει σε επαφή με την Κύπρο και την Τουρκία για να οριοθετήσουν την ΑΟΖ των τριών κρατών απαιτεί την άρδην μεταβολή της ουσιαστικής πολιτικής και διπλωματικής αδράνειας των δύο τελευταίων ετών και καθιστά αναγκαία μιαν άμεση απάντηση από την πλευρά της κυβέρνησης.
Η ΑΟΖ της Αιγύπτου δεν συνορεύει με την ΑΟΖ της Τουρκίας. Η Αίγυπτος έχει θαλάσσια σύνορα με την Τουρκία μόνον εάν δεν αναγνωρίζει την ΑΟΖ του Καστελόριζου.
Εάν ανεχθούμε αυτή την έμμεση αναγνώριση των τουρκικών θέσεων, θα δυσχεράνουμε αφάνταστα τη μέλλουσα διαπραγματευτική μας θέση. Εάν σε αυτό προσθέσουμε και τη φημολογούμενη πρόθεση του Προέδρου της Κύπρου να μεταφέρει το πετρέλαιο και το αέριο της χώρας του στην Τουρκία, αντί να συνδράμει άμεσα και να συμβάλει στην περαιτέρω ενεργοποίηση των στενών σχέσεων Ελλάδας- Κύπρου-Ισραήλ, τότε ο Ελληνισμός της Ανατολικής Μεσογείου θα υπογράψει μόνος του την υποταγή του στους Νεο-Οθωμανούς.
Η σημερινή χάωδης πολιτική και οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα δεν σημαίνει ότι όλοι μας πρέπει να αναμένουμε μοιρολατρικά το τέλος μας.
Πρέπει, λοιπόν, όχι μόνον η κυβέρνηση της Κύπρου να αρνηθεί να προσέλθει στο τραπέζι των συζητήσεων με τα άλλα δύο κράτη, αλλά και η Ελλάδα, η Κύπρος και το Ισραήλ να διακηρύξουν τρανταχτά την πρόθεση κοινής δράσης αμέσως μετά το πέρας των επικείμενων, ελπίζουμε, ελληνικών εκλογών.
Σε αυτή την έκκλησή μας ζητούμε την στήριξη όλων των πολιτικών κομμάτων της χώρας, καθότι εν προκειμένω δεν διακυβεύονται κομματικά αλλά εθνικά συμφέροντα υψίστης σημασίας.

Με φιλικούς χαιρετισμούς

Βασίλειος Μαρκεζίνης, Ακαδημαϊκός
Θεόδωρος Καρυώτης, Καθηγητής Πανεπιστημίου
Source : infognomonpolitics.blogspot.gr

Το νεο-οθωμανικό πείραμα

Toυ Κώστα ΠικραμένουΗ σύλληψη-προφυλάκιση του τέως Α/ΓΕΕΘΑ Ιλκέρ Μπασμπούγ συμβολίζει τη λήξη μίας ιστορικής περιόδου (1960 – 2011) η οποία χαρακτηρίστηκε από πραξικοπήματα, απόπειρες πραξικοπημάτων, βαθύ κράτος, παρακρατικές οργανώσεις, ανεξιχνίαστες δολοφονίες, εξαφανίσεις και βασανισμούς προσώπων, κα. Η δημοκρατικοποίηση της Τουρκίας έχει ακόμη πολύ δρόμο να διανύσει αλλά πλέον η Τουρκική κοινωνία και ο διεθνής παράγοντας (ΗΠΑ,ΕΕ) δεν ανέχονται «επιστροφή στο σκοτεινό παρελθόν».

Οι δίκες που βρίσκονται σε εξέλιξη (Εργκενεκόν, Βαριοπούλα, Ιστοσελίδες, Οda Tv) θα ρίξουν εν μέρει φως «στα έργα και τις ημέρες» του βαθέως Κράτους που ταυτίστηκε με την επίσημη Τουρκική Δημοκρατία την περίοδο 1960-2002. Πολλοί διερωτώνται αν η νέα Τουρκία (2003- ) μπορεί να διατηρήσει την εδαφική και κοινωνική της συνοχή χωρίς την παρουσία και δράση ενός νέου Βαθέoυς Κράτους που πλέον όμως θα τελεί υπό τον έλεγχο του ΑΚΠ και των Ισλαμικών Ταγμάτων. (βλέπε http://ekdotika.blogspot.com)
Παράλληλα με το σκοτεινό πρόσωπο της Τουρκικής Δημοκρατίας και ενώ το Κουρδικό θα κλείσει σύντομα 30 χρόνια πάλης (1984-2014) με 45 χιλ νεκρούς, μία άλλη Τουρκία αναδύεται τα τελευταία 20 χρόνια. Πρόκειται για τη μεσαία συντηρητική τάξη της Τουρκικής περιφέρειας που ξεκίνησε δειλά επί Τουργκούτ 0ζάλ (1983-1993) και πλέον ελέγχει την Τουρκική οικονομία. (βλέπε http://ekdotika.blogspot.com)
Το 2011, οι Τουρκικές εξαγωγές ξεπέρασαν τα 135 δις δολλάρια, ιστορικό ρεκόρ όλων των εποχών. Το 3ο τρίμηνο του 2011, ο ρυθμός ανάπτυξης της οικονομίας ήταν 8,2 ενώ η Τουρκία κλείνει τη χρονιά (2011) με 7,5 όταν στην ευρωζώνη ο μέσος ρυθμός ανάπτυξης είναι 0,8. Το 2002 το μέσο κατα κεφαλήν εισόδημα ήταν 3500 δολ. ενώ σήμερα είναι 10400 δολ. με 74 εκ πληθυσμό! Μόνο το 2011, οι Άμεσες Ξένες Επενδύσεις (FDI) έφτασαν τα 11 δις δολλάρια. Η ανεργία είναι 10% και οι αφίξεις τουριστών ξεπέρασαν κάθε προσδοκία. 11 εκ τουρίστες (μία ολόκληρη Ελλάδα) επισκέφτηκαν μόνο την Αττάλεια μέσα στο χρόνο που πέρασε. Περιφερειακές πόλεις όπως η Καισάρεια, το Γκαζιαντέπ, η Μαλάτια, το Ντενιζλί και το Ικόνιο αποτελούν τα οικονομικά προπύργια της μεσαίας ισλαμικής τάξης. Δεκάδες χιλιάδες φοιτητές από Ευρώπη, Μέση Ανατολή, Αφρική και Κεντρική Ασία σπουδάζουν στα Τουρκικά Πανεπιστήμια (ιδίως στα ιδιωτικά)
Εκτός Τουρκίας, Τούρκοι εργολάβοι χτίζουν το νέο αεροδρόμιο του Καϊρου, διαχειρίζονται το αεροδρόμιο των Σκοπίων και διεκδικούν λιμάνια της Βορείου Ελλάδος. Ρωσία, Λιβύη, Εμιράτα και Κεντρική Ασία αποτελούν το ελ ντοράντο των Τούρκων εργοληπτών δημοσίων έργων. Ο Τουρκικός κινηματογράφος έχει εισέλθει για τα καλά στις τηλεοράσεις μας τόσο στα Βαλκάνια όσο και στη Μέση Ανατολή. Ζούμε ήδη την ΕRA OTTOMANA;

Το οικονομικό θαύμα της Τουρκίας βασίζεται σε συγκεκριμένες παραμέτρους.
Στη Τουρκία ο βασικός μισθός είναι 400 ευρώ με 5μερο/9ωρο και ανύπαρκτη ασφάλιση. Η Επιθεώρηση Εργασίας/ΙΚΑ είναι φιλολογικός όρος. 


Στην Τουρκία η παραοικονομία καλύπτει το 40% της οικονομικής δραστηριότητας με βάσει τα λεγόμενα του πρωθυπουργού Ερντογάν. 


Η χαμηλή φορολογία των επιχειρήσεων και η έλλειψη γραφειοκρατίας (έκδοση οικοδομικών αδειών και ελέγχων) λειτουργεί υπέρ του επιχειρείν με τα γνωστά όμως αποτελέσματα σε περίπτωση σεισμών . 


Το εργατικό δυναμικό είναι εξειδικευμένο και τα πανεπιστήμια (ιδίως τα ιδιωτικά) πλήρως συνδεδεμένα με την αγορά εργασίας. 
 Εν ολίγοις το διεθνές επενδυτικό κεφάλαιο (κυρίως αραβικό, ρωσικό και ασιατικό) βρίσκει τις συνθήκες που επιθυμεί για να τοποθετήσει τα χρήματα του. Ακόμη και Έλληνες εφοπλιστές προτιμούν τα φτηνά ναυπηγία της Τούζλας για να επισκευάσουν τα καράβια τους.

Οι δείκτες της οικονομίας στηρίζουν το Νεο-οθωμανικό δόγμα του Τούρκου ΥΠΕΞ Αχμέτ Νταβούτογλου. Από το 2002 έχουν ανοίξει περισσότερες από 40 διπλωματικές αποστολές (Πρεσβείες, Προξενεία) σε Αφρική, Ασία και Λατινική Αμερική. Τούρκοι επιχειρηματίες (προσκείμενοι στο Δίκτυο Γκιουλέν) έχουν ιδρύσει ιδιωτικά σχολεία σχεδόν σε όλες τις χώρες του ΟΗΕ με εξαίρεση τη Βόρεια Κορέα, τη Σαουδική Αραβία και το Ιράν προκειμένου να μορφώσουν τις τοπικές ελίτ α λα τούρκα. (βλέπε http://ekdotika.blogspot.com)
Η Τουρκία (του G20) φιλοδοξεί να γίνει η 10η μεγαλύτερη οικονομία στο κόσμο μέχρι το 2023.
Οι εξαγωγές προς την Ευρώπη αποτελούν πλέον μόνο το 40% του συνόλου των Τουρκικών εξαγωγών ενώ 20% καλύπτουν οι εξαγωγές προς τις μουσουλμανικές χώρες. Ποιοι παράγοντες μπορούν να φρενάρουν τους ρυθμούς της Τουρκικής οικονομίας και την αυτοπεποίθηση που νιώθουν οι νεο-Οθωμανοί; Η ασθένεια του Ερντογάν μπορεί να οδηγήσει σε πολιτική αστάθεια και οικονομική ανασφάλεια; Ο θάνατος του Οτσαλάν θα δρομολογήσει ανεξέλεγκτες καταστάσεις στη ΝΑ Τουρκία; Μία γενικευμένη σύρραξη στη Μέση Ανατολή με αφορμή το Ιράν θα ναρκοθετήσει τα σχέδια Νταβούτογλου για περιφερειακή ηγεμονία; Δύσκολες οι απαντήσεις αλλά ένα το δεδομένο. Μέχρι τότε η μίζερη Ελλάδα θα παλεύει για την ίδια της την ύπαρξη εν όψει άτακτης χρεοκοπίας και ανυποληψίας.
Source : infognomonpolitics.gr

Λεπτή κόκκινη γραμμή

Tου Νικου Γ. Ξυδακη
Ο πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος έχει δίκιο όταν προτρέπει τους κοινωνικούς εταίρους «να δώσουμε λίγα προκειμένου να μη χάσουμε τα πολλά». Ως έμπειρος στα δημόσια οικονομικά όμως, και ως πρωθυπουργός κυβέρνησης εθνικής ανάγκης, με στήριξη τριών κομμάτων, γνωρίζει ασφαλώς ότι από τα γνωστά υποζύγια της μισθωτής εργασίας δεν μπορεί να ζητήσει τίποτε πια. Εξαντλήθηκαν. Αντιθέτως, γνωρίζει ότι «τα πολλά» εξακολουθούν να διαφεύγουν από τα δημόσια ταμεία επειδή τα νέμονται κλεπτοκράτες, λαθρέμποροι, οικονομικοί εγκληματίες και διεφθαρμένοι κρατικοί λειτουργοί.
Στις λίγες εβδομάδες που ηγείται της μεταβατικής κυβερνήσεως, έχουν εμφανιστεί μερικές υποθέσεις τεράστιας σημασίας, τόσο οικονομικής όσο και πολιτικής–συμβολικής. Η καταγγελία των οικονομικών εισαγγελέων για πολιτικές παρεμβάσεις κατά την έρευνα οικονομικών εγκλημάτων· οι βαρύτατες υπόνοιες για ολιγωρία και ανάμειξη πολιτικών και υπηρεσιακών παραγόντων στο λαθρεμπόριο καυσίμων· τέλος, οι συνταρακτικές καταγγελίες ανώτατου στελέχους του υπουργείου Ανάπτυξης εναντίον του ΣΔΟΕ, της Ελληνικής Αστυνομίας και Δημοτικών Αστυνομιών για συμμετοχή και συγκάλυψη των κυκλωμάτων παρεμπορίου.
Και στις τρεις υποθέσεις, κυβερνητικά στελέχη και κρατικοί λειτουργοί φέρονται να λεηλατούν το Δημόσιο. Και στις τρεις υποθέσεις, κρατικοί λειτουργοί καταγγέλλουν δυσλειτουργίες και εγκλήματα. Μάλιστα, τους μηχανισμούς του λαθρεμπορίου καυσίμων και του παρεμπορίου αποκάλυψε ανώτατο στέλεχος της κυβέρνησης, στρεφόμενο ουσιαστικά εναντίον άλλων κυβερνητικών στελεχών.
Το λαθρεμπόριο καυσίμων κοστίζει στη χώρα μισό δισ. ετησίως, από απολεσθέντες φόρους. Λέγεται ότι ακόμη και στρατιωτικά και αστυνομικά οχήματα τροφοδοτούνται με λαθραία καύσιμα. Και είναι βέβαιο ότι η ατιμωρησία του πολυπλόκαμου κυκλώματος των καυσίμων εξασφαλίζεται με συστηματική εξαγορά λειτουργών του κράτους.
Το παρεμπόριο στερεί από το κράτος φορολογικά έσοδα 6 δισεκατομμυρίων ετησίως, από το δε νόμιμο εμπόριο στερεί ετησίως τζίρο 20 δισεκατομμυρίων. Η φτώχεια φουντώνει τη ζήτηση για φθηνά προϊόντα παρεμπορίου και είδη-μαϊμούδες, σαν αυτά που κατακλύζουν τις λαϊκές αγορές, τους δρόμους, αλλά και πολλά στεγασμένα καταστήματα. Ακριβώς όμως αυτή η παράλληλη μαύρη αγορά, μαζί με την ύφεση, δίνει τη χαριστική βολή στο νόμιμο εμπόριο.
Ας το δούμε κι έτσι: εφόσον το κράτος εισέπραττε τους προβλεπόμενους φόρους από νόμιμες δραστηριότητες, τα χαράτσια και η αφαίμαξη των νομοταγών μικρομεσαίων και η εξ αυτών φονική ύφεση θα εξέλιπε ή θα ήταν ελάχιστη. Βλέπουμε, άρα, ότι η μεγαλύτερη ίσως πληγή πάνω στο σώμα της αιμορραγούσας Ελλάδας είναι η εκτεταμένη φοροδιαφυγή εξαιτίας της ανικανότητας ή της διαφθοράς του κρατικού μηχανισμού, πολύ συχνά με την κάλυψη, την ανοχή ή και την προτροπή πολιτικών προσώπων. Η έκταση και η φύση της φοροδιαφυγής υπονομεύουν κάθε προσπάθεια για κοινωνική δικαιοσύνη, υπονομεύουν τη δημοκρατία και, τώρα πλέον, σε κατάσταση ανάγκης, απειλούν ευθέως την κοινωνική ειρήνη. Αυτό θα πρέπει να αναλογισθεί πρώτο ο κ. Παπαδήμος: πώς θα παταχθεί το οικονομικό έγκλημα, ώστε να ανακουφιστούν οι υπερεξαντλημένοι νομοταγείς φοροδότες, και να προσεγγιστεί η δημοσιονομική εξυγίανση. Αυτή η προσέγγιση όμως απαιτεί πολιτικό θάρρος και βαθιά αίσθηση του ιστορικού χρέους· απαιτεί συγκρούσεις και ρήξεις με διεφθαρμένους πολιτικούς και επίορκους λειτουργούς. Μόνη πηγή δύναμης γι’ αυτήν τη σύγκρουση με τις οργανωμένες συμμορίες του παρασιτισμού και του οικονομικού εγκλήματος είναι ο λαός, η πολιτική κοινωνία, οι πολίτες που τώρα υποφέρουν και θυσιάζονται.
Ο πρωθυπουργός επανέλαβε προχθές, κατά τη συζήτηση για περικοπές μισθών και συντάξεων, ότι δεν υπάρχουν κόκκινες γραμμές γι’ αυτόν, παρά μόνο μία, η σωτηρία της χώρας. Εφόσον γνωρίζει όσα γράφονται στον Τύπο, δηλαδή όσα καταγγέλλουν στελέχη της δικής του κυβέρνησης, για το λαθρεμπόριο και τη διαφθορά, θα πρέπει πλέον να αναγνωρίσει ότι κόκκινη γραμμή είναι η ύπαρξη ακριβώς αυτών των φαινομένων. Οσο υπάρχουν ανέπαφα τα παράσιτα και οι επίορκοι, η χώρα θα βρίσκεται μονίμως πέραν της κόκκινης γραμμής. Η εμμονική προσήλωση στην εσωτερική υποτίμηση, σε βίαιη υποτίμηση των εισοδημάτων και των περιουσιών, χωρίς ταυτοχρόνως, εν τω βάθει εξυγίανση του κρατικού μηχανισμού και ικανοποίηση του αισθήματος δικαίου, όχι μόνο προκαλεί κοινωνικά ερείπια, αλλά απειλεί άμεσα με κοινωνική έκρηξη ή συλλογική κατατονία – που είναι το ίδιο. Τότε πράγματι θα τα χάσουμε όλα.
Ο οικονομολόγος Λουκάς Παπαδήμος βρίσκεται ενώπιον μείζονος ιστορικής προκλήσεως, που απαιτεί πρωτίστως πολιτική τόλμη και δευτερευόντως τεχνοκρατικές δεξιότητες. Αυτό που διακυβεύεται δεν είναι μόνο η εξασφάλιση του νέου δανειακού πακέτου από την τρόικα και η αποτροπή της άτακτης χρεοκοπίας, αλλά η διατήρηση στοιχειώδους κοινωνικής συνοχής, η διαφύλαξη της εθνικής συνέχειας με όρους αξιοπρέπειας, και η ύπαρξη ενός λειτουργικού κράτους που δεν θα λεηλατείται από εγκληματίες και δεν θα λεηλατεί τους πολίτες του. Δηλαδή, πρέπει να υπάρχει χώρα λειτουργούσα, για να παραλάβει το νέο δάνειο.
Οι αφαιμασσόμενοι πολίτες θα δεχτούν περαιτέρω μειώσεις μισθών και συντάξεων, με στόχο τη σωτηρία της χώρας, μόνον εφόσον πεισθούν ότι το έγκλημα διώκεται και τιμωρείται. Ο κ. Παπαδήμος δεν εξελέγη από τον λαό, αλλά έχει υπογράψει ένα συμβόλαιο τιμής ενώπιον του θυσιαζόμενου λαού· θεμελιώδης όρος του συμβολαίου είναι ότι οι θυσίες δεν θα πάνε χαμένες και ότι τα νέα δάνεια δεν θα κατασπαραχθούν από τις ατιμώρητες αγέλες της διαφθοράς και του εγκλήματος. Βάσει αυτού του όρου θα κριθεί ο κ. Παπαδήμος, και μάλιστα πολύ σύντομα.
Source : kathimerini.gr

H δανειακή σύμβαση και το αγγλικό δίκαιο ως υποβοηθούμενη "αυτοχειρία" του ελληνικού κράτους

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Konstantakopoulos.blogspot.com
Υποβοηθούμενη “αυτοκτονία” δεν είναι όρος που συνηθίζεται για κράτη. Οφείλουμε να διευκρινίσουμε ότι δεν τον χρησιμοποιούμε καθ’ υπερβολήν, ούτε για να “εντυπωσιάσουμε” ή να κινητοποιήσουμε τον ψυχισμό του αναγνώστη. Αλλά γιατί αποτυπώνει κατά κυριολεξία τον μετασχηματισμό όπου, όπως θα δείξουμε, οδηγεί το ελληνικό κράτος η υπερψήφιση της δανειακής σύμβασης.
Για να είναι χρήσιμη η ανάγνωση του παρόντος άρθρου δεν χρειαζόμαστε καθόλου τον ψυχισμό σας, χρειαζόμαστε απελπιστικά τη λογική σας.
Απελπιστικά, γιατί ο ελληνικός λαός, περιλαμβανομένων των ελίτ, υπόκειται στο πιο επεξεργασμένο πρόγραμμα στην ιστορία πλύσης εγκεφάλου και χειραγώγησης της σκέψης και των αντιδράσεων, με σκοπό την ατομική και συλλογική καταστροφή μας ως υποκειμένων για τον εαυτό τους. Ακόμη κι αν διαφωνείτε, αναγνωρίζετε, υποθέτουμε, ότι ζούμε σε ατμόσφαιρα βαριάς κατάθλιψης, σύγχυσης προσανατολισμού, έντονης αίσθησης ενοχής και αδυναμίας. Αυτές είναι ιδανικές συνθήκες για να μη μπορούμε να σκεφθούμε και να δράσουμε ορθολογικά. Πόσο μάλλον που οι αντικειμενικές συνθήκες καθιστούν οδυνηρή την ορθολογική σκέψη, αβέβαιη, αμφίβολη ή επικίνδυνη την ορθολογική δράση.
Στις 14.12 η “Βραδυνή” είχε πρωτοσέλιδο τίτλο “ENEXΥΡΑ” με υπότιτλο “Τι πρέπει να προσέξετε για να μην εξαπατηθείτε”. Στηριζόταν σε ανακοίνωση της Γενικής Γραμματείας Καταναλωτή. Δυστυχώς, δεν υπάρχει Γενική Γραμματεία Χρεωμένων Χωρών, να προειδοποιεί τους πολίτες τους για τους κινδύνους από τις υπογραφές που βάζουν οι πολιτικοί τους. Γι’ αυτό έχουμε μισοπέσει στο γκρεμό και μένει λίγο ακόμα να συντριβούμε.
Σας προτείνουμε ένα πείραμα που θα σας εκπλήξει: Κλείστε την τηλεόραση, ξεχάστε όσα σας λένε για το χρέος, σκεφτείτε την Ελλάδα ως επιχείρηση που έχει πρόβλημα με την τράπεζα που τη δάνεισε. Εξετάστε με αυτό το κριτήριο τι κάνει ο διευθυντής της επιχείρησης, ο Πρωθυπουργός. Σκεφθείτε πως θα ενεργούσατε εσείς, τι θα κάνατε, τι θα αποφεύγατε. Είστε ο μέτοχος, ο νόμιμος ιδιοκτήτης της επιχείρησης, κοιμάστε κάτω από τη στέγη της και στη δική σας ζωή κινδυνεύει να πέσει και να την τσακίσει, όσο προστατευμένος κι αν πιστεύετε ότι είστε.
Μιλήσαμε προηγουμένως για “αυτοκτονία” του κράτους. ‘Eχει μεγάλη σημασία να υπογραμμίσουμε ότι αυτό θα συμβεί ακόμα και αν επιτευχθεί η συνέχιση της υπαγωγής του ελληνικού χρέους προς ιδιώτες στο ελληνικό δίκαιο και τα ελληνικά δικαστήρια, μετά την υπό διαπραγμάτευση συμφωνία αναδιάρθρωσης (PSI) και αποτραπεί η υπαγωγή του στο αγγλικό και διεθνή δικαστήρια. Στην πραγματικότητα υπάρχουν δύο τρόποι αυτοκτονίας και, για να ζήσει ο υποψήφιος αυτόχειρ, το ελληνικό κράτος, πρέπει να αποτραπεί η χρήση αμφοτέρων. Ο ένας είναι το αγγλικό δίκαιο και τα διεθνή δικαστήρια, ο δεύτερος είναι η επικύρωση της δανειακής σύμβασης με αυξημένη πλειοψηφία από τη Βουλή.
Επειδή η επικύρωση αυτή έχει κρισιμότατη σημασία για τα συμφέροντα των Πιστωτών, οι πρώτοι επέβαλαν, δια των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων που ελέγχουν σε μεγάλο βαθμό και των ανθρώπων επιρροής τους στο στενό περιβάλλον Σαμαρά και Καρατζαφέρη, την αναβολή των εκλογών που φαίνονταν αναπόφευκτες και τον σχηματισμό τρικομματικής κυβέρνησης, ώστε να βρεθούν οι 180 ψήφοι που χρειάζονται για να αποκτήσουν πρώτη και δεύτερη δανειακή την απαιτούμενη τυπική ισχύ. Το “σενάριο Παπαδήμου” δουλευόταν έντονα τουλάχιστο από το καλοκαίρι, όταν “ιδιώτες” από τις ΗΠΑ έκαναν φύλλο και φτερό ακόμα και τα παιδικά του χρόνια!

Ελληνικό και αγγλικό δίκαιο: η “μικρή διαφορά” ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο
Το πρόβλημα χρέους είναι κατ’ αρχήν μια νομική διαφορά μεταξύ διεθνών μεγατραπεζών και του ελληνικού κράτους. Η τελική έκβαση εξαρτάται ασφαλώς από πολλούς οικονομικούς, πολιτικούς και διεθνείς παράγοντες, η νομική διάσταση που εξετάζουμε εδώ έχει όμως προφανώς πολύ μεγάλη σημασία. Σήμερα, η καθαρά νομική θέση της Ελλάδας στο ζήτημα του χρέους είναι εξαιρετικά ισχυρή, πολύ ισχυρότερη από τη θέση άλλων υπερχρεωμένων χωρών, όπως άλλωστε αναγνωρίζεται διεθνώς, άρθρα των Νιού Γιορκ Τάιμς ή της Wall Street Journal ή μελέτες εγνωσμένου κύρους πανεπιστημίων, όπως του Duke. Γιατί τα ελληνικά ομόλογα διέπονται από το ελληνικό δίκαιο, υπάγονται στις ρυθμίσεις που κυρίαρχα αποφασίζει η Βουλή και, εάν αύριο, η χώρα επιλέξει να υιοθετήσει εκ νέου εθνικό νόμισμα, αποχωρώντας από την ευρωζώνη, ή αν βρουν ένα τρόπο να την εκδιώξουν από την ευρωζώνη, ή διαλυθεί η ευρωζώνη, η Βουλή θα υιοθετήσει νόμο για την εισαγωγή του νέου νομίσματος, με τον οποίο μπορεί να μετατρέψει όλα τα συμβόλαια, περιλαμβανομένων των ομολόγων, που ισχύουν κατά τη στιγμή της δημοσίευσης σε ευρώ σε δραχμές με την ισοτιμία που θα καθορίσει. Προφανώς το χρέος θα πληθωρισθεί στη συνέχεια μαζί με το νόμισμα.
Στο πιο ακραίο, αλλά νομικά δυνατό σενάριο, μπορεί να επικαλεσθεί η Αθήνα κατάσταση έκτακτης ανάγκης και απειλή για τη ζωή του πληθυσμού και την ασφάλεια του κράτους, διακόπτοντας την εξυπηρέτηση του χρέους. Σας υπενθυμίζουμε ότι εξετάζουμε την καθαρή νομική θέση της χώρας, της επιχείρησης, στην αναλογία που σας ζητήσαμε να σκεφτείτε, όχι τις υπόλοιπες παραμέτρους άσκησης πολιτικής. Σημασία για την ανάλυσή μας έχει ότι μπορεί να γίνει νομίμως.

Ευρώ, δραχμή και χρέος
Επειδή μπορεί στο μυαλό του αναγνώστη να υπεισέλθουν παράσιτα από την ανορθολογική ή υποβολιμιαία συζήτηση περί ευρώ ή δραχμής, να ξεκαθαρίσουμε στο σημείο αυτό δύο πράγματα. Πρώτον, το κύριο πρόβλημα της χώρας πλέον είναι η διατήρηση βιώσιμου δημοκρατικού κράτους, ικανού να τρέφει τον πληθυσμό του και να προστατεύει τα σύνορά του. Η παραμονή ή μη στο ευρώ, όσο σημαντική αφ’ εαυτής δεν συνιστά αυτοσκοπό, υποτάσσεται στην πρωταρχική επιδίωξη.
Δεύτερο, να έχεις ένα όπλο δεν σημαίνει ότι το χρησιμοποιείς αναγκαστικά. Τα ατομικά όπλα χρησιμοποιήθηκαν μόνο δύο φορές, η απλή ύπαρξή τους είχε όμως τεράστιες πολιτικές επιπτώσεις. ‘Oπως είναι τα πράγματα σήμερα, η Ελλάδα, αν φύγει από το ευρώ, μπορεί να απειλήσει τους πιστωτές με μεγάλη νόμιμη απομείωση των αξιώσεών τους και των προσδοκιών τους από τη χώρα, και η απειλή είναι δυνατή, και μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σε διαπραγμάτευση και σε ρήξη, χωρίς να υλοποιηθεί αναγκαστικά. Αν θελήσουν να διώξουν τώρα την Ελλάδα από το ευρώ, θα αποδεχθούν και τη ζημιά από τη μετατροπή του χρέους τους σε δραχμές. Αύριο, αν όλο το χρέος είναι αναγκαστικά σε ευρώ, τότε θα μπορούν να τη διώξουν χωρίς να κινδυνεύουν οι αξιώσεις τους!

Η Ελλάδα γίνεται “δουλοπάροικος”
Δεν είναι μόνο αυτό το πρόβλημα, γι’ αυτό και υποστηρίζουμε ότι δεν επαρκεί η μη μεταβολή σε αγγλικό δίκαιο. Το πρόβλημα είναι και η ενδεχόμενη επικύρωση της δανειακής, της πρώτης, που δεν έχει επικυρωθεί από τη Βουλή, γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν διέθετε τις απαραίτητες 180 ψήφους και της υπό σύνταξη δεύτερης. Από τη στιγμή που επικυρωθούν με 180 ψήφους οι συμβάσεις αποκτούν διεθνή νομική ισχύ. Σήμερα, η πρώτη δανειακή είναι νομικά ανυπόστατη, γιατί δεν έχει κυρωθεί. Πως θα αλλάξει η νομική θέση της χώρας, αν ψηφιστούν όσα προβλέπει η πρώτη και κατά πάσα πιθανότητα η δεύτερη δανειακή;
Η Ελλάδα παραιτείται δια των συμβάσεων αυτών από την ασυλία εθνικής κυριαρχίας, υποθηκεύει το σύνολο της δημόσιας περιουσίας, τωρινής και μελλοντικής (!), δηλαδή των τραπεζών της αν κρατικοποιηθούν για να αναχρηματοδοτηθούν και των υδρογονανθράκων που θα ανακαλυφθούν ενδεχομένως στην ΑΟΖ. Μέσω του μεσοπρόθεσμου υποχρεούται σε εκποίηση σε τρέχουσες χρηματιστηριακές ή αγοραίες τιμές, που μπορεί να είναι δέκα ή εκατό φορές πιο κάτω από τις πραγματικές. Η Αθήνα δεν μπορεί να δανεισθεί από τρίτους πλην ΕΕ, γιατί δεν θα διαθέτει τίποτα να υποθηκεύσει σε αντάλλαγμα. Δεν μπορεί πρακτικά να διεκδικήσει γερμανικές αποζημιώσεις ή να ζητήσει αναθεώρηση βλαπτικών συμβάσεων που δολίως υπέγραψαν δωροδοκηθέντες πολιτικοί, γιατί ρητά απαγορεύεται ο συμψηφισμός των απαιτήσεών της με τα δάνειά της. Οι δανειακές απαγορεύουν τη μετατροπή του υπολοίπου χρέους προς ιδιώτες, που θα πρέπει να πληρωθεί ακέραιο. Και παραπέμουν ενστάσεις εγκυρότητας στο ευρωπαϊκό δικαστήριο.
Και ένα παιδί ακόμα καταλαβαίνει τι σημαίνουν αυτά. Παρόμοιοι αποικιακοί όροι δεν μπορούν και δεν πρέπει, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες και με όποιες συνέπειες να γίνουν δεκτοί. Ούτε είναι αποδεκτό επιχείρημα το ότι οι πολιτικοί μας δεν μπορούν να πουν όχι. Ας αλλάξουν επάγγελμα. Κληρωτοί καλύτερα θα τα κατάφερναν.
Αλλά προς στιγμήν ας κάνουμε μια παραχώρηση. Ας υποθέσουμε ότι επικυρώνουμε μια τέτοια σύμβαση. Παίρνουμε όμως τουλάχιστο σε αντάλλαγμα έναν έστω οδυνηρό, δύσβατο, αλλά έστω δρόμο σωτηρίας; Να κάνουμε βρε αδερφέ σκάντζα στις αρχές, να υποφέρουμε δέκα και είκοσι χρόνια, να διατηρήσουμε όμως ανοιχτό έναν δρόμο, μια προοπτική για τη χώρα. H απάντηση είναι κατηγορηματικά όχι.
Οι αρχιτέκτονες της 26.10 υποστηρίζουν ότι θα φτάσουν το χρέος στο 120% του ΑΕΠ το 2020. Οι υπολογισμοί είναι υπεραισιόδοξοι και τελείως αυθαίρετοι, πολύ περισσότερο στο σημερινό περιβάλλον. Οι υπολογισμοί των ίδιων κατά το πρόσφατο παρελθόν διαψεύστηκαν όλοι παταγωδώς. Αλλά, ακόμα κι αν επιτευχθεί, με τη χώρα νάχει διαλυθεί στο μεταξύ, το 120% δεν είναι βιώσιμο, αφού με 120% μπήκαμε στο μνημόνιο! Στην πραγματικότητα απεδείχθη ήδη ότι όλο το πακέτο (Μνημόνιο, Δανειακές κλπ.) δεν είναι φτιαγμένα για να σώσουν την Ελλάδα, γιατί αν ήταν λάθος θα το διόρθωναν διαπιστώνοντας την αποτυχία. Είναι φτιαγμένο για να την καταστρέψει και την μεταβάλει σε εσαεί υποτελή φόρου που δεν θα μπορεί να καταβάλει. Στο τέλος τέλος, είναι δυνατό όσοι γράψανε αυτά που σας είπαμε στη δανειακή σύμβαση γιατί τα γράψανε; Ο σκοπός είναι η λεηλασία της χώρας, που θα διατηρήσει τελικά, μερικά και μόνο, το “κέλυφος” της Ελληνικής Δημοκρατίας, χωρίς κανένα μέσο άσκησης της κυριαρχίας της και άγνωστο εντός ποίων τελικά συνόρων και με ποια εθνική σύνθεση (o Στρως Καν ήταν που πρότεινε στη Βουλή τη μετανάστευση ως λύση στην ανεργία των νέων, την εφήρμοσε μάλιστα και ο ίδιος πηγαίνοντας να ζήσει στο Ισραήλ!).
Το ‘Oχι στην επικύρωση της δανειακής και στο αγγλικό δίκαιο δεν σώζουν την Ελλάδα υποχρεωτικά, την αφήνουν όμως με ακέραια τα νομικά της όπλα είτε στη διαπραγμάτευση που πρέπει να γίνει, είτε στη μάχη που ίσως δεν θα μπορέσουμε να αποφύγουμε.
Source : ΕΠΙΚΑΙΡΑ