Η αδυναμία προσαρμογής στα νέα δεδομένα

Η κυβέρνηση έχει αναλάβει μια σειρά υποχρεώσεων έναντι των πιστωτών του ελληνικού Δημοσίου και πρέπει να σπάσει ρεκόρ ταχύτητας και αποτελεσματικότητας για να εφαρμόσει το αρκετά προβληματικό στη σύλληψή του Μεσοπρόθεσμο Οικονομικό Πρόγραμμα. Παρατηρώντας τον τρόπο που κινείται η κυβέρνηση Παπανδρέου και τις αντιδράσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι το μεταρρυθμιστικό δυναμικό της ελληνικής πολιτικής τάξης είναι περίπου μηδενικό. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα φτάσουμε, ούτε καν θα πλησιάσουμε, τους στόχους του Μεσοπρόθεσμου Οικονομικού Προγράμματος, με αποτέλεσμα να ανοίξει σε διάστημα μερικών μηνών ένας νέος κύκλος οικονομικής και δημοσιονομικής αποσταθεροποίησης.

Το κακό παράδειγμα
Η αδυναμία προσαρμογής του πολιτικού συστήματος στα νέα δεδομένα αναδεικνύεται και μέσα από την άρνηση του συνόλου σχεδόν των βουλευτών να δεχτούν μεγάλες μειώσεις στις προκλητικά υψηλές αποδοχές και τα επαγγελματικά και ασφαλιστικά προνόμια που έχουν. Η μισή Ελλάδα έχει βγει στις κεντρικές πλατείες φωνάζοντας ρυθμικά «κλέφτες, κλέφτες» και μουντζώνοντας προς την κατεύθυνση του κοινοβουλίου και οι βουλευτές αρνούνται να στείλουν ένα θετικό πολιτικό μήνυμα στην κοινωνία.
Αντί γι’ αυτό, καταφεύγουν σε οικονομικές ταχυδακτυλουργίες με βασικό στόχο τη διατήρηση των προκλητικών κεκτημένων τους. Μειώνουν συμβολικά τους μισθούς τους, αλλά υπερκαλύπτουν το χαμένο εισόδημα με την τυπική συμμετοχή τους, επ’ αμοιβή, σε διάφορες κοινοβουλευτικές επιτροπές. Δηλώνουν ότι θα επιβάλουν έκτακτη φορολογία 5% στις αποδοχές τους, χωρίς να διευκρινίζουν ότι τουλάχιστον τα 2/3 των συνολικών αποδοχών τους είναι αφορολόγητα, και χρησιμοποιούν κάθε μέθοδο πολιτικού αυτοεξευτελισμού θεωρώντας αυτονόητο ότι οι φορολογούμενοι θα καλύπτουν τον τεράστιο λογαριασμό της εξαιρετικά προβληματικής –με βάση τα νομοθετικά αποτελέσματα– λειτουργίας του Κοινοβουλίου.
Μέχρι και ο διαπλεκόμενος Μπερλουσκόνι συμπλήρωσε το δικό του πρόγραμμα λιτότητας με πρόταση για μείωση κατά 30% των βουλευτικών αποδοχών, σε μια προσπάθεια να γεφυρώσει το χάσμα που χωρίζει την εξουσία από την κοινωνία. Το ΚΚΕ έχει καταθέσει εξαιρετικά ενδιαφέρουσες προτάσεις για κατάργηση τόσο της αμοιβής των βουλευτών για συμμετοχή στις κοινοβουλευτικές επιτροπές, όσο και του ειδικού τρόπου συνταξιοδότησής τους. Αυτές οι προτάσεις προσκρούουν σε ένα συντεχνιακό τείχος, που αποτελείται κυρίως από τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Η χώρα δεν χρεοκόπησε μόνο με ευθύνη των κυβερνήσεων, αλλά και των βουλευτών, που κάλυψαν νομοθετικά τις διαχειριστικές αθλιότητες που μας οδήγησαν στο σημερινό αδιέξοδο. Η στάση των περισσότερων βουλευτών ενισχύει την άποψη ότι το πολιτικό σύστημα παραμένει αμετανόητο.

Έλλειψη διοίκησης
Η έκθεση του γενικού επιθεωρητή δημόσιας διοίκησης κ. Ρακιντζή, με την οποία τεκμηριώνονται η δυσλειτουργία του φοροεισπρακτικού μηχανισμού και η διαφθορά της δημόσιας διοίκησης, οδήγησε, όπως το θέλει η κακή παράδοση, σε μια κομματική αντιπαράθεση που έχει στόχο όχι τη διόρθωση αλλά τη διαιώνιση της απαράδεκτης κατάστασης που έχει δημιουργηθεί.
Το ΠΑΣΟΚ καταγγέλλει τη ΝΔ επειδή κατά την περίοδο 2005-2009 παρατηρήθηκε μεγάλη μείωση στα φορολογικά έσοδα του Δημοσίου ως ποσοστό επί του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος. Από την πλευρά της, η ΝΔ καταγγέλλει την κυβέρνηση Παπανδρέου ότι με την υπερφορολόγηση του εισοδήματος, των κερδών των επιχειρήσεων και της κατανάλωσης «σκοτώνει» τους φόρους, με αποτέλεσμα να μεγαλώνει η υστέρηση στα φορολογικά έσοδα του Δημοσίου.
Το γεγονός είναι ότι εδώ και δεκαετίες η Ελλάδα έχει λιγότερα έσοδα από τους άμεσους φόρους κατά 30-50% από τον μέσο όρο της Ευρώπης των «15», ως ποσοστό επί του ΑΕΠ. Στις εφορίες κυριαρχούν παραδοσιακά τα συνδικαλιστικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, τα οποία συναλλάσσονται και με τους εκπροσώπους της «γαλάζιας» παράταξης σε βάρος του δημόσιου συμφέροντος. Δεν είναι τυχαίο ότι οι εφοριακοί δίνουν μάχη για να πάνε στον έλεγχο και όχι στην είσπραξη των φόρων. Θέλουν να είναι καλά τοποθετημένοι για τη μεγάλη και φυσικά παράνομη συναλλαγή.
Δεν υπάρχει τίποτα στην πολιτική που εφαρμόζει η κυβέρνηση Παπανδρέου και στις προτάσεις που κάνει η ΝΔ που να δημιουργεί την ελπίδα ότι μπορεί να λειτουργήσουν αποτελεσματικά οι εφορίες και να σταματήσει ο φαύλος κύκλος ελλειμμάτων και υπερδανεισμού. Η κυβέρνηση προσπαθεί να εξασφαλίσει την συναίνεση των άλλων κομμάτων στην αναζήτηση ενός νέου, αποτελεσματικότερου φορολογικού συστήματος. Η ΝΔ απορρίπτει οποιαδήποτε συνεννόηση, με το σκεπτικό ότι η κυβέρνηση επιβάλλει μία ισοπεδωτική φορολογική πολιτική, και το ΚΚΕ αρνείται το διάλογο προβάλλοντας το διαμετρικά αντίθετο επιχείρημα για φορολογική εξυπηρέτηση μεγάλων συμφερόντων σε βάρος των μικρών και μεσαίων εισοδημάτων. Δεν είναι δύσκολο λοιπόν να προβλέψουμε ότι ο φοροεισπρακτικός μηχανισμός και όλες οι σημαντικές δημόσιες υπηρεσίες θα παραμείνουν, με ευθύνη των κομμάτων, στο σημερινό τους χάλι.

Μαγικές συνταγές
Την έλλειψη οποιασδήποτε σοβαρής μεταρρυθμιστικής πολιτικής αναδεικνύει και η δημόσια αντιπαράθεση γύρω από το ενδεχόμενο κατάργησης της μονιμότητας στον ευρύτερο δημόσιο τομέα και, στο βαθμό που το επιτρέπει το Σύνταγμα, στη δημόσια διοίκηση και στην τοπική και περιφερειακή αυτοδιοίκηση.
Η κυβέρνηση Παπανδρέου έχει δεχτεί ότι μπορεί να υπάρξουν απολύσεις με τη μέθοδο της μισθωτής εφεδρείας, που δεν θα μπορεί όμως να διαρκέσει πάνω από 12 μήνες. Οι υπεράριθμοι των ΔΕΚΟ και σε ορισμένες περιπτώσεις της δημόσιας διοίκησης θα παίρνουν 70% του βασικού μισθού τους για 12 μήνες χωρίς να απασχολούνται, στην συνέχεια όμως θα χάνουν τη δουλειά τους, με όρους που δεν έχουν διευκρινιστεί. Αυτή η πρώτη προσπάθεια κατάργησης της μονιμότητας αντιμετωπίζεται με ιδιαίτερα αρνητικό τρόπο από τα κόμματα της αντιπολίτευσης, γεγονός που κάνει την κυβέρνηση ακόμη πιο διστακτική.
Ενδεικτική του διαχειριστικού αδιεξόδου στο οποίο έχει περιέλθει το πολιτικό σύστημα είναι η θέση της ΝΔ για το καθεστώς μισθωτής εφεδρείας, η οποία στην ουσία προστατεύει τη μονιμότητα. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης προτείνει την εφαρμογή της εργασιακής εφεδρείας ως εξής:
■ Για όσους είναι πάνω από τα 50, μπαίνουν σε εφεδρεία με τον βασικό μισθό ως τη σύνταξη, εκτός κι αν βρουν δουλειά αλλού. (σ.σ.: ποιος θα πάει να βρει δουλειά αλλού όταν έχει εγγυημένη την καταβολή του 70% του μισθού στο σπίτι;).
■ Για όσους είναι 40-50 δύο τριετίες.
■ Για όσους είναι 30-40 μία τριετία.
■ Για τις δύο τελευταίες κατηγορίες, τα όρια εφεδρείας ισχύουν εφόσον στο μεταξύ υπάρχει ανάκαμψη, δημιουργούνται θέσεις εργασίας και μπορούν να τις διεκδικήσουν. Σε αντίθετη περίπτωση, τα όρια εφεδρείας παρατείνονται.
Επειδή είναι βέβαιο ότι χωρίς τη μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων και τον δραστικό περιορισμό των δημοσίων δαπανών αποκλείεται να υπάρξουν πόροι για να χρηματοδοτήσουν παραγωγικές επενδύσεις και την ανάκαμψη, η ΝΔ ουσιαστικά προτείνει τη διατήρηση της μονιμότητας, με το δικαίωμα των δημοσίων υπαλλήλων να μένουν σπίτι τους και να παίρνουν το 70% του βασικού μισθού τους.
Ανάλογης σοβαρότητας είναι οι θέσεις των δύο κομμάτων εξουσίας για τη μαζική συνταξιοδότηση των δημοσίων υπαλλήλων. Την αντιμετωπίζουν σαν μία έξυπνη –από μικροπολιτική άποψη– απάντηση στο μεγάλο μισθολογικό κόστος του Δημοσίου, ενώ είναι φανερό ότι δημιουργεί τεράστια βάρη στο ασφαλιστικό σύστημα και φυσικά στον κρατικό προϋπολογισμό. Ήδη στη Βρετανία αναπτύσσεται δημόσιος διάλογος για το γεγονός ότι ο αριθμός των συνταξιούχων του Δημοσίου ξεπερνά σε πολλούς κλάδους, όπως είναι ο εκπαιδευτικός, τον αριθμό των εν ενεργεία δημοσίων υπαλλήλων.

Όλα μένουν τα ίδια
Τα μηνύματα είναι απογοητευτικά και σε ότι αφορά στο διαχειριστικό επίπεδο του ευρύτερου δημόσιου τομέα της οικονομίας. Η κυβέρνηση αδυνατεί να περιορίσει τη θηριώδη επιδότηση του ασφαλιστικού ταμείου των εργαζομένων της ΔΕΗ από τον κρατικό προϋπολογισμό. Οι συνδικαλιστές της ΔΕΗ επικαλούνται το νόμο 2773/1999, ο οποίος φέρει την υπογραφή του τότε υπουργού Ανάπτυξης Ευάγγελου Βενιζέλου. Με βάση αυτόν τον αξιοπερίεργο νόμο καταργήθηκε το μοντέλο ασφάλισης στον εργοδότη που ίσχυε στην ΔΕΗ και το Δημόσιο ανέλαβε την υποχρέωση να καλύπτει κάθε χρόνο το άνοιγμα μεταξύ εσόδων (εισφορών) και δαπανών (συντάξεων) του Ταμείου, έναντι της περιουσίας του ασφαλιστικού φορέα. Η επιβάρυνση για τον κρατικό προϋπολογισμό είναι της τάξης των 800-900 εκατομμυρίων ευρώ τον χρόνο, η κυβέρνηση προσπαθεί να την «περιορίσει» στα 600 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο, ενώ με αγωγή της η ΓΕΝΟΠ διεκδικεί «χρωστούμενα» της τάξης των 680 εκατομμυρίων ευρώ για την τριετία 2009-2011 και άλλα 300 εκατομμύρια ευρώ σε ετήσια βάση για το μέλλον.
Με τέτοια διαχειριστική απλοχεριά και με τα κόμματα της αντιπολίτευσης να ζητούν ακόμη περισσότερες παροχές για λογαριασμό των εργαζόμενων και των συνταξιούχων της ΔΕΗ, ελάχιστη σημασία έχει για την πορεία των δημόσιων οικονομικών η μετοχοποίηση, ιδιωτικοποίησή της. Ακόμη κι αν πραγματοποιηθεί με τους όρους που περιγράψαμε, θα επιβεβαιωθεί η αρνητική παράδοση των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ που οδηγεί σε μετοχοποιήσεις, ιδιωτικοποιήσεις με μεγάλο κόστος για τον κρατικό προϋπολογισμό και το ασφαλιστικό σύστημα.
Η προσπάθεια της κυβέρνησης να περιορίσει κατά 6% τις συντάξεις του χρεοκοπημένου ΝΑΤ, το οποίο επιβαρύνει με άλλο 1 δισ. ευρώ το χρόνο τον κρατικό προϋπολογισμό, οδηγούν σε σκληρές απεργίες στο χώρο της ακτοπλοΐας, με προφανείς συνέπειες για τον ελληνικό τουρισμό. Όσο για την πολυσυζητημένη διαμάχη μεταξύ διοίκησης και συνδικαλιστών στα ΕΛΠΕ, φαίνεται ότι θα λήξει με την υπογραφή νέας σύμβασης διάρκειας 3 ετών με την οποία διατηρούνται σχεδόν όλα τα «κεκτημένα» των εργαζομένων, τα οποία δεν έχουν καμία σχέση με τη λογική του Μεσοπρόθεσμου Οικονομικού Προγράμματος και την οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα που αυτό διαμορφώνει.
Η αδυναμία προσαρμογής του πολιτικού συστήματος στα νέα δεδομένα προβλέπεται να έχει εξαιρετικά υψηλό οικονομικό και κοινωνικό κόστος στη διάρκεια των επόμενων χρόνων.
Source : citypress.gr

South Sudan becomes today word's newest nation

Juba, South Sudan:  South Sudan became the world's newest nation early Saturday, officially breaking away from Sudan after two civil wars over five decades that cost the lives of millions.

In the new country's capital, Juba, streets pulsed with excitement. Residents danced, banged on jerry cans and chanted the name of the world's newest president, Salva Kiir. One man kneeled and kissed the ground as a group ran through the streets singing "We will never, never, never surrender."

"Ah, I'm free," said Daniel Deng, a 27-year-old police officer and former soldier who broke out in a wide grin.

The Republic of South Sudan earned independence at 12:01 a.m. Saturday, breaking Africa's largest country in two. It marked the culmination of a January independence vote, which was guaranteed in a 2005 peace deal that ended the most recent north-south war.

After the celebrations die down, residents of South Sudan face an uphill climb. While the new country is oil-rich, it is one of the poorest and least-developed places on Earth. Unresolved problems between the south and its former foe to the north could mean new conflict along the new international border, advocates and diplomats warn.

Saturday's early morning celebrations were joyous for the freedom gained but tinged with the memories of family lost. At least 2 million people were killed in Sudan's last civil war, fought from 1983-2005.

"I came here for this moment," said Chol Allen, a 32-year-old minister who escaped Sudan in 2003 and eventually settled in Memphis, Tennessee. He returned to Juba two months ago for the midnight party, though he plans to go back to the U.S., where he has a 4-year-old daughter.

"We were all born into war. All of us," he said, then pointed at a crowded pick-up truck of youngsters. "This generation will see the hope of the newborn nation."

John Kuach, a former child soldier who joined the army after his father died in fighting with the north, first fought at age 15. At dinner late Friday, he draped the South Sudan flag around his shoulders and called Saturday "a big day."

"But some people are not happy because we lost heroes, those who were supposed to be in this celebration. So we are thinking, 'Is this true? Is this a dream? A new country?'"

The internationally brokered 2005 peace deal that ended more than two decades of north-south war expires at midnight Friday. That's when Sudan -- which South Sudan is breaking away from -- officially recognized the new country.

South Sudan is expected to become the 193rd country recognized by the United Nations next week and the 54th U.N. member state in Africa.

Later Saturday, world leaders will attend a celebratory ceremony. U.N. Secretary-General Ban Ki-moon already has arrived. Former U.S. Secretary of State Colin Powell also will attend, as will Sudanese President Omar al-Bashir, whose country already has recognized South Sudan.

The young government faces the huge challenge of reforming its bloated and often predatory army, diversifying its oil-based economy, and deciding how political power will be distributed among the dozens of ethnic and military factions. It must also begin delivering basic needs such as education, health services, water and electricity to its more than 8 million citizens.

Abdule Taban wore a wide smile during the night's street party, but the 25-year-old was also reflective.

"In independence we are going to have hospitals and schools and a lot of development around here. Our mothers and sisters died in the past. Hospitals were very far from us," said Taban, as South Sudanese dusted in white cow dung -- a traditional camouflage here -- danced around him.

A draft constitution passed this week lays the groundwork for the president and legislators, who were elected last year, to serve out their five-year terms. The legislature's few opposition lawmakers are unhappy with the draft, but it now serves as an interim constitution until multiparty elections are held.

A $1 billion yearly U.N. peacekeeping mission with a 10,000-member peacekeeping force has monitored implementation of the 2005 peace deal. The mission has drawn criticism for its failure to protect Sudanese civilians caught in violence along the north-south border and in the south, where conflict has killed nearly 2,400 people this year alone.

The U.N. Security Council on Friday unanimously approved a new peacekeeping force for South Sudan, authorizing the deployment of up to 7,000 military personnel and 900 international police, plus an unspecified number of U.N. civilian staff including human rights experts.

The Obama administration has devoted considerable time to ensuring the fragile peace deal holds.

With the raising of South Sudan's flag in the world's newest capital, Juba, the international community may breathe a collective sigh of relief that independence has been reached. Al-Bashir has pledged to accept losing about one-third of his country's territory, an area that contains valuable oil fields.

But relations between the two already are looking bleak, with hostilities raging between northern troops and southern-allied forces in a northern border state, a tense stalemate over another disputed border zone, and a breakdown in negotiations this week over the future of Sudan's oil industry.

While South Sudan is now expected to control of more than 75 percent of what was Sudan's daily oil production, it has no refineries and southern oil must flow through the north's pipelines to reach market.

North-south negotiations under way in the Ethiopian capital this week broke down over disputes between the two sides over how to resolve the ongoing crisis in the Nuba Mountains region in northern Sudan, where black Africans from the Nuba tribe have taken to caves to take shelter from aerial bombing by the northern army in the past month.

Western diplomats say hostilities in that area have stymied efforts to resolve other critical outstanding issues between the governments. Princeton Lyman, the U.S. envoy to Sudan, said Friday that relations between the south and north will be "strained and a little rocky."

"I don't expect that these countries are going to love each other but I do think they are bound up in each other," he said, citing the dependence north and south have on each other for trade and especially oil, which is the lifeblood of the economies of both governments.

Oil has been a major sticking point at the negotiating table, and tensions worsened after the northern army's seizure of the disputed zone of Abyei in May.

Despite calls from the Security Council and others to remove its troops from Abyei after they displaced about 100,000 residents, the Sudanese Armed Forces continue to occupy the Texas-sized territory.

The 1,300-mile (2,100-kilometer) border is disputed in five areas, several of which are being illegally occupied by either northern or southern troops.

"Everyone is for peace in and between Sudan and South Sudan," said John Prendergast, founder of the Washington-based Enough Project.

"It is clear that as long as the government of Sudan can without consequence militarily occupy Abyei, bomb the Nuba Mountains, continue military operations in Darfur, and support militias in southern Sudan, then there will be no peace," said Prendergast, who urged the U.S. government to work with allies to create "significant costs for ongoing human rights abuses and broken agreements."



For NDTV Updates,

Read more at: http://www.ndtv.com/article/world/south-sudan-becomes-worlds-newest-nation-117922?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+ndtv%2FTqgX+%28NDTV+News+-+World%29&cp

Συμβουλές από την ...απέναντι πλευρά του Αιγαίου

Ο ήλιος, τα πλοία και η θάλασσα θα βοηθήσουν στην αναστροφή του κλίματος στην οικονομική κρτίση της Ελλάδας τονίζει σε άρθρο του στους Financial Times, o πρώην υπουργός Οικονομικών της Τουρκίας, Κεμάλ Ντερβίς.
Στους τομείς που πρέπει να επικεντρωθεί η αναπτυξιακή στρατηγική της Ελλάδας αναφέρεται με άρθρο του στην εφημερίδα Financial Times ο Κεμάλ Ντερβίς, αντιπρόεδρος του αμερικανικού ιδρύματος πολιτικής Brookings και υπουργός Οικονομικών της Τουρκίας κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσης της, το 2001.

Στο άρθρο, με τίτλο: «Η θάλασσα, τα πλοία και ο ήλιος μπορούν να οδηγήσουν στην ανάκαμψη της Ελλάδας» ο Ντερβίς σημειώνει ότι η Ελλάδα και οι εταίροι της πρέπει να διαθέσουν για το σχεδιασμό μίας βραχυπρόθεσμης και μακροπρόθεσμης αναπτυξιακής στρατηγικής τον ίδιο χρόνο και σκέψη με την ανάλυση για την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους της χώρας.

Διότι, σημειώνει,χωρίς ανάπτυξη, ο λόγος του χρέους προς το ΑΕΠ μπορεί να συνεχίσει να αυξάνεται, ακόμη και αν το χρέος που είναι στον αριθμητή μειώνεται.

Επιπλέον,προσθέτει, ότι χωρίς τη δημιουργία νέων θέσεων απασχόλησης, το συνολικό ελληνικό πρόγραμμα δεν θα είναι
κοινωνικά βιώσιμο, ανεξάρτητα από την εξέλιξη του λόγου του χρέους προς το ΑΕΠ.

Όσον αφορά τη βραχυπρόθεσμη στρατηγική για την ανάπτυξη, ο ίδιος αναφέρει ότι κάθε φορολογικό μέτρο και κάθε μέτρο στο σκέλος των δαπανών πρέπει να αναλύεται σε σχέση με την επίπτωση που έχει στην ανάπτυξη.

 Αυτό δεν σημαίνει τονίζει ότι δεν υπάρχει ανάγκη αύξησης των εσόδων του προϋπολογισμού,ούτε ότι είναι η ώρα για γενικευμένες φορολογικές μειώσεις, όπως υποστηρίζει η αντιπολίτευση.

Η Ελλάδα, προσθέτει, πρέπει να επιτύχει σημαντικό πρωτογενές πλεόνασμα, το οποίο θα τη φέρει σε ισχυρότερη διαπραγματευτική θέση έναντι των ξένων πιστωτών της.

Η ενίσχυση των δεξιοτήτων και της εκπαίδευσης των εργαζομένων, η βελτίωση των υφιστάμενων υποδομών, η μείωση του κόστους για την απασχόληση, φορολογικές αυξήσεις σε πολυτελή κατανάλωση σε συνδυασμό με φορολογικά κίνητρα για τις
προσλήψεις και η έξυπνη στόχευση των κοινωνικών δαπανών είναι μέτρα που μπορούν να κάνουν το πακέτο πολιτικής όσο είναι δυνατό πιο φιλικό στην ανάπτυξη.

Η ελληνική κυβέρνηση, αναφέρει ο Ντερβίς, έχει ήδη πάρει μέτρα για την καλύτερη στόχευση των κοινωνικών δαπανών και εξετάζει πολλές από τις παραπάνω δυνατότητες, αλλά όπως αναφέρει το σχεδόν αποκλειστικό επίκεντρο των εταίρων της
Ελλάδας ήταν η λήψη φορολογικών μέτρων και μέτρων μείωσης των δαπανών, χωρίς να εξετάζουν ταυτόχρονα την επίπτωσή τους στην ανάπτυξη.

Ο Ντερβίς αναφέρει ότι η στήριξη στην ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας μπορεί να έρθει μέσω πρόσθετων κοινοτικών πόρων και μέσω της ανακατανομής και εμπροσθοβαρούς χρήσης των διαθέσιμων κοινοτικών πόρων, με τους οποίους πρέπει να χρηματοδοτηθεί ένα πρόγραμμα ενίσχυσης της απασχόλησης και των υποδομών.

Σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα, ο ίδιος σημειώνει ότι η ανάπτυξη της Ελλάδας - που είναι μία χώρα υψηλού εισοδήματος και μέλος της ΕΕ, παρά τις σημερινές δυσκολίες της - δεν μπορεί να βασισθεί στο να γίνει κόμβος παραγωγής απλών βιομηχανικών προϊόντων με χαμηλούς μισθούς.

Κεντρικό ρόλο και στη μελλοντική ανάπτυξη θα έχει ο τουρισμός υψηλής ποιότητας που θα συμπληρώνεται από περισσότερες πολιτιστικές δραστηριότητες, παραθεριστικές κοινότητες για τους κατοίκους της Βόρειας Ευρώπης και υψηλού επιπέδου ιατρικές υπηρεσίες σε πλεονεκτικό κόστος.

Σημαντικός θα είναι για την ανάπτυξη και ο αγροτικός τομέας με υψηλή προστιθέμενη αξία, ενώ θα πρέπει να γίνουν κινήσεις από την Ελλάδα, ώστε να περισσότερα έσοδα από τη ναυτιλία να εισρέουν στην ελληνική οικονομία.

Επίσης, η Ελλάδα πρέπει να βρει τμήματα σε τομείς υψηλής τεχνολογίας, όπου θα μπορέσει να συμμετέχει.

 Τέλος, μεγάλη πηγή ανάπτυξης μπορεί να καταστεί το δυναμικό της χώρας σε αιολική και ηλιακή ενέργεια καθώς και οι πράσινες τεχνολογίες.
Source : TA NEA

Arbitrage : Η στρατηγική αυτών που κερδίζουν από την ελληνική κρίση

Κατ' αρχάς να δώσουμε τον ορισμό της λέξης και ένα επίκαιρο παράδειγμα λειτουργίας της.  Το arbitrage είναι μια χρηματοοικονομική ορολογία που έχει εφαρμογή και στο στοίχημα. Arbitrage σημαίνει σίγουρος κέρδος χωρίς κανένα απολύτως ρίσκο, σε αντίθεση με το trading όπου ρισκάρει κανείς στο ποια θα είναι η τάση της αγοράς. Πως προκύπτει αυτό το κέρδος χωρίς ρίσκο; Μα από τις διαφορές στις αποδόσεις ανάμεσα σε δύο ή παραπάνω εταιρίες; Αν π.χ. παίζει Ολυμπιακός - Εφές Πίλσεν και μία εταιρία δίνει το παιχνίδι 1.70 - 2.05 ενώ μία άλλη 2.10 - 1.65, τότε όπως γίνεται αντιληπτό με το 2.05 της πρώτης και το 2.10 της δεύτερης έχουμε σίγουρο κέρδος. Φυσικά για να βγάλει κανείς καλά χρήματα με τη μέθοδο του arbitrage, θα πρέπει να είναι γρήγορος και να τα προλαβαίνει πριν διορθωθεί η αγορά, να επενδύει αρκετά χρήματα (αφού π.χ. ένα σίγουρο 3% θεωρείται πολύ καλό σαν arbitrage, οπότε πρέπει να ποντάρει κανείς 10.000 ευρώ για να βγάλει 300 ή έστω 1.000 για να βγάλει 30 ευρώ). Το τελευταίο γεγονός έχει και άλλη μία παράμετρο. Πρέπει ο παίκτης να μπορεί να ποντάρει τα ανάλογα ποσά και στα δύο σημεία και φυσικά πρέπει να υπολογίσει και τα έξοδα που προκύπτουν από το στοίχημα (π.χ. προμήθειες, έξοδα κατάθεσης ή ανάληψης κλπ).

Η ανάλυση που ακολουθεί είναι στα αγγλικά από καθηγητή του Harvard School of Economics. Η επιτυχία της στρατηγικής του arbitrage, όσον αφορά την ελληνική κρίση, οφείλεται στην δομή της ελληνικής οικονομίας όπως διαμορφώθηκε από την δεκαετία του '70.

What made both the Greek fiscal crisis  possible? Not overconfident or overleveraged financial institutions, not underregulated or underpriced risk, not irrational or irresponsible investors. The problem was the limits of arbitrage. Until we understand that, we won't prevent the next crisis.

Arbitrage is the lynchpin of the self-regulating market. When an asset's price moves away from what it should be, arbitrageurs make money betting that the gap will close. George Soros's bet against the British pound in 1992, when he made a billion dollars in one day by shorting the currency, was the most famous example of this until John Paulson's megabets on credit default swaps in 2007-08 netted him three times as much.

We shouldn't be talking about Paulson's bet in 2007 against the U.S. economy; we should be talking about someone who made a hundred million dollars in 2004 by seeing the problems in subprime mortgages. We shouldn't be talking about riots in Athens in 2010; we should be talking about rates on Greece's debt spiking in the early 2000s when its fiscal situation began deteriorating.

But arbitrage cannot always do its job. It's hard to bet against a mispricing for a long time or at a large scale, because arbitrageurs are individuals investing other people's money. A strategy that ends up paying huge returns can be a failure for years before that, so its investors retrench. Even if a few intrepid souls are willing to take the risk, their investment will usually be too small to affect prices. It took many years for the US housing bubble to pop, and along the way many arbitrageurs lost their shirts by being too smart. They saw the bubble too early and were unable to hang on for the full ride. That is a particular danger when the possibility of public bailouts prolongs the mispricing, as in both the US financial crisis and Greece's debt crisis. Finally, arbitrage is powerless against falsified data. When Greece reported lower deficits than it incurred, arbitrageurs didn't even know they should be betting against Greek debt.

We knew about the limits of arbitrage long before either of these crises. In 1997, economists Andrei Shleifer and Robert W. Vishny laid it all out in the Journal of Finance. We could (and should) have known that betting against the US housing market would be a difficult arbitrage, and that we'd see little betting against a country falsifying its data to meet the fiscal and monetary "convergence criteria" required for adoption of the euro.

I see three key lessons from the recent crises:

1. The limits of arbitrage handicap the entire apparatus of self-correcting markets. Our faith in the market is not misplaced — arbitrage eventually did correct both mispricings. But it took a long time, and the damage was greater because of the delay.

2. Governments ought to be wary of going too far when limiting the reach of arbitrage. Explicit limits on short-selling, bailouts that prop up asset prices, and restrictions on derivative instruments that target a particular investment all have this effect. Instead, a top priority must be transparency. In the case of Greece, this would mean increased oversight and public analysis of EU members' fiscal balances.

3. Some limits to arbitrage are unavoidable, so the best policymakers can do is reduce the economy's vulnerability to those limits. That fact gives some justification to restricting the size of systemically important financial institutions. It also helps explain why the EU is tightening its fiscal convergence criteria following the crisis in Greece, hoping that a more closely watched and strictly limited Greek public sector will pose less risk to the rest of Europe. In both cases, regulators would be capping the size of the damage that can result from persistent mispricing. For the sake of the EU and the world economy, it's important that this chapter in Greek — and perhaps, world — history be one of a kind.

HBS assistant professor Matthew Weinzierl is an economist who teaches the course Business, Government and the International Economy in Harvard Business School's required first-year MBA curriculum.

Είναι σε θέση η Τουρκία να αναλάβει με ασφάλεια το έργο του «διαμετακομιστή ενέργειας»;

Η Ευρώπη κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να μείνει χωρίς ενέργεια εμπιστευόμενη την "Λύση Τουρκία".

Και όχι μόνον όταν ξεσπάσει ο (όποιος) πόλεμος του όποιου αντίπαλου με την Τουρκία.

Αυτή επιπροσθέτως είναι μια "κόκκινη γραμμή" που επ' ουδενί δεν πρέπει να περάσει η Ελληνική ενεργειακή πολιτική.

Όσες «πιέσεις» και αν δεχτεί από ΗΠΑ και ΕΕ, είναι εγκληματικό για το μέλλον των παιδιών της Ελλάδας να στηριχτεί σε ένα Τουρκικό ενεργειακό δίκτυο που (εκτός του ότι θα «ανοίγει» και θα «κλείνει» κατά τις εκάστοτε γνωστές «εκβιαστικές βουλές» Αγγλοαμερικάνων και Τούρκων), επιπροσθέτως είναι ολοφάνερα υποψήφιο για ολοκληρωτική καταστροφή ως υπ' αριθμ. 1 πολεμικός στόχος στο μέλλον.

Παρέχει τάχα τα διεθνή γεωπολιτικά εχέγγυα που θα προσφέρουν την «απόλυτη ασφάλεια» στο Τουρκικό Δίκτυο Αγωγών;

Είναι σε θέση η Τουρκία να αναλάβει με ασφάλεια το έργο του «διαμετακομιστή ενέργειας»;

Εδώ οι Νιγηριανοί αντάρτες, ναι, αυτοί οι «άγριοι», οι πάμφτωχοι, οι «μη σύγχρονα εξοπλισμένοι», ουσιαστικά «μόνοι τους», κατορθώνουν κάθε τρεις και λίγο να χτυπούν καίρια τις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις των ξένων εταιρειών μαζί και το δίκτυο αγωγών μεταφοράς πετρελαίου και αερίου. Αυτό αποτελεί την κυριότερη τακτική ανταρτοπολέμου που χρησιμοποιούν.

Γιατί άραγε;

Διότι πολύ απλά αυτή είναι η πιο πρόσφορη Τακτική.

Πόσες χώρες στον κόσμο έχουν τάχα τη δυνατότητα να φυλάξουν αποτελεσματικά χιλιάδες χιλιόμετρα αγωγών;

Ούτε καν η φήμη των Δυτικών πετρελαϊκών εταιρειών κατόρθωσε κάτι τέτοιο. Αυτό τουλάχιστον αποδεικνύει χρόνια τώρα στην πράξη το Δέλτα του Νίγηρα.

Η «Περίπτωση Νιγηρία» αποτελεί την «ιδανική γεωστρατηγική προσομοίωση» του τι μπορεί να  συμβεί στο μέλλον στην Τουρκία.

Το «παράδοξο» είναι που δεν το βλέπουν οι Ευρωατλαντικοί πάτρωνές της.

Η Τουρκία με τον ιστορικά αιμοσταγή επεκτατισμό και επιθετικότητά της κατόρθωσε να έχει πολεμικές σχέσεις μίσους όχι μόνον με τους γείτονές της (κοντινούς και μακρινούς) αλλά και με τις μειονότητές της.

Παρ’ όλα αυτά διεκδικεί τη μερίδα του λέοντος στην μεταφορά της ενέργειας από τον Καύκασο στη Δύση.

Και μάλιστα με την «ενισχυτική προώθηση» των ευρωατλαντικών της προστατών. Κυρίως δε, των Αγγλοαμερικάνων.

Και καλά για την Τουρκία. Είναι εξαιρετικά σημαντικό για την «Ασφάλειά» της να επιτύχει κάτι τέτοιο, γιατί κατόπιν οι Δυτικοί θα αναγκαστούν να προστατεύουν ακόμη πιο πολύ την Τουρκία εφόσον έτσι θα προστατεύουν τους «ενεργειακούς αγωγούς», δηλαδή, τα «συμφέροντά» τους.

Για την Τουρκία είναι κάτι σαν έξτρα «ασφαλιστήριο συμβόλαιο» ζωής. Εκτός όλα τα άλλα «πολύτιμα» που θα της προσφέρει ως «ποικίλους πόρους και κεφάλαιο».

Οι Δυτικοί όμως, πχ αυτή η περιβόητη πολύπειρη Αγγλική Εξωτερική Πολιτική, αλλά και η οψίμως ικανότατη Αμερικανική, δεν βλέπουν πως υποθηκεύουν ξεκάθαρα το ενεργειακό μέλλον της Ευρώπης με αυτό τον τρόπο;

Κι έστω, οι ΗΠΑ το βλέπουν αλλά επιθυμούν μονίμως να έχει η Ευρώπη  προβλήματα «Ασφάλειας» για να έχει την «ανάγκη» τους.

Η Ευρώπη όμως, η οποία είναι αυτή που θα υποστεί τα ενεργειακά πάνδεινα στο μέλλον εάν τώρα κάνει λάθος στρατηγικές επιλογές, δεν βλέπει «τι πρόκειται να γίνει»;

Τόσο τυφλωμένη είναι εντέλει από το μικρόπνοο όνειρο της  δήθεν μεγάλης Τουρκικής αγοράς των 100 εκ. καταναλωτών, που είναι πρόθυμη να πληρώσει με μια εκτεταμένη πανευρωπαϊκή καταστροφή την απληστία λίγων χιλιάδων ευρωπαίων επιχειρηματιών;

Μιλώντας ωμά, η Τουρκία έχει τόσους εχθρούς που το «Δίκτυο Αγωγών» της αντικειμενικά να θεωρείται ο υπ’ αριθμόν ένα στρατηγικός στόχος και δη στο άμεσο μέλλον.

Και μπορεί οι Κούρδοι να έχουν ως πρώτιστη ανάγκη την «αμέριστη υποστήριξη» των ΗΠΑ και της Δύσης προκειμένου να εδραιωθεί η νεοσύστατη κρατική οντότητά τους – γι’ αυτό και δε χτυπούν τους Τουρκικούς αγωγούς – αλλά με την διαρκώς αυξανόμενη Τουρκική επιθετικότητα και επεκτατικότητα, είναι θέμα χρόνου να σχηματισθεί μια «Αντιτουρκική Διεθνής».

Source : aegeanhawk.blogspot

Ερευνα και καινοτομία : Ως πότε η Ελλάδα θα " τρώει" τα παιδιά της και το μέλλον της ;

Κάτω από τον ευρωπαικό μέσο όρο η Ελλάδα στην έρευνα και καινοτομία Χαμηλότεροι από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο είναι οι δείκτες της Ελλάδας στην έρευνα και την καινοτομία, με τη χώρα μας να σημειώνει μέτριες επιδόσεις στους τομείς αυτούς, σύμφωνα με την Έκθεση «για την ανταγωνιστικότητα στην...


Ένωση της Καινοτομίας» του 2011, που δημοσίευσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Στην Ελλάδα, οι δράσεις για την ανάπτυξη βασίζονται στη χρηματοδότηση από τα Διαρθρωτικά Ταμεία, τα ευρωπαϊκά προγράμματα και την εισαγωγή τεχνολογίας και τεχνογνωσίας από το εξωτερικό.

Παρόλα αυτά, οι Έλληνες ερευνητές ξεχωρίζουν σε επιστημονικές δημοσιεύσεις και η χώρα καταλαμβάνει την 9η θέση στην Ευρώπη σε αριθμό συμμετεχόντων και σε χρηματοδότηση από το 7ο Πρόγραμμα Πλαίσιο για την Έρευνα της Ε.Ε.

Ιδιαίτερα στην τρέχουσα περίοδο της οικονομικής κρίσης, που οι επενδύσεις στην έρευνα και στην καινοτομία είναι εξαιρετικής σημασίας καθώς προσφέρουν καλύτερες προοπτικές εξόδου από την κρίση, η Ελλάδα υστερεί σημαντικά στον τομέα των επενδύσεων κάτι που διευρύνει το χάσμα της με τα υπόλοιπα κράτη-μέλη.

Το 7ο Πρόγραμμα Πλαίσιο για την Ε.Ε. παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της καινοτομίας. Οι φορείς με τη μεγαλύτερη χρηματοδότηση από έργα του Προγράμματος, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία έως το Μάρτιο του 2011, είναι: το Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας, το Εθνικό Κέντρο Έρευνας και Τεχνολογικής Ανάπτυξης, το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, το ΕΚΕΦΕ Δημόκριτος και το Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Συστημάτων Επικοινωνιών και Υπολογιστών.

Όσον αφορά τη συμμετοχή των ΜΜΕ, 3.373 επιχειρήσεις υπέβαλαν προτάσεις διεκδικώντας 840,81 εκατ. ευρώ. 434 χρηματοδοτήθηκαν με 94,85 εκατ. ευρώ.

Ως προς το ανθρώπινο δυναμικό, η Ελλάδα διαθέτει 4,2 ερευνητές ανά 100 εργαζομένους, με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο να κυμαίνεται στο 6,3.

Τέλος, ως προς το ποσοστό επιτυχίας της Ελλάδας κυμαίνεται στο 16,2% (ΕΕ-27: 21,6%). 1.371 προτάσεις προτάθηκαν για χρηματοδότηση, με 1.976 συμμετέχοντες οργανισμούς και 495,31 εκατ. ευρώ η αιτούμενη κοινοτική χρηματοδότηση
Source : bloglines.gr

Ευκαιρία εθνικής ανάκαμψης σε καιρούς μνημονίου

Μερικούς μήνες πριν στην ελληνική Βουλή όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης ζήτησαν από την κυβέρνηση να ανακηρύξει την ελληνική ΑΟΖ. Όπως είναι γνωστό η έννοια της ΑΟΖ θεσπίστηκε στην σύμβαση του ΟΗΕ για το δίκαιο της θάλασσας, η οποία υπεγράφη το 1982 και τέθηκε σε ισχύ το 1994, ενώ έχει επικυρωθεί από περίπου 140 χώρες μεταξύ των οποίων και οι ΗΠΑ. Η ΑΟΖ – την οποία σημειωτέων δικαιούνται και τα νησιά – είναι μια περιοχή πλάτους έως 200 ν.μ., εντός της οποίας το παράκτιο κράτος ασκεί κυριαρχικά δικαιώματα, σχετικά με την εξερεύνηση και εκμετάλλευση φυσικών πηγών, ζώντων ή μη, του βυθού και υπεδάφους της θάλασσας, ακόμα και των ρευμάτων των υπερκείμενων της θαλάσσης ανέμων. Το καθεστώς της ΑΟΖ καλύπτει δηλαδή όλους τους φυσικούς πόρους, ζωντανούς και μη, ενώ η «γνωστή» μας υφαλοκρηπίδα μόνο τους μη ζωντανούς πόρους. Εάν δε, υπάρχει σε κοντινότερη απόσταση ακτή άλλου κράτους, τότε χρησιμοποιείται η μέθοδος «μέσης χάραξης» για τον προσδιορισμό της ΑΟΖ, με κάποιες ιδιαιτερότητες.

Η σύμβαση του 1982 ουσιαστικά «καταργεί» την γεωλογική έννοια της υφαλοκρηπίδας και ακυρώνει την επιχειρηματολογία της Τουρκίας ότι δήθεν τα ελληνικά νησιά (και ειδικότερα το Καστελόριζο – Μεγίστη) «κάθονται» στην υφαλοκρηπίδα της Ανατολίας μιας και καθορίζει την ΑΟΖ των νησιών όπως ακριβώς καθορίζεται και για τις ηπειρωτικές περιοχές. Κάθε παράκτιο κράτος για να έχει ΑΟΖ, πρέπει να ενεργοποιήσει αυτό το δικαίωμα του. Στη συνέχεια συνάπτει συμφωνίες οριοθέτησης με τα γειτονικά κράτη και όπου αυτό δεν είναι δυνατόν, οι διαφορές λύνονται στο διεθνές δικαστήριο.

Τι όμως έχει συμβεί ως τώρα στη περιοχή μας; Η Κύπρος με πρόεδρο τον αείμνηστο Τάσο Παπαδόπουλο ανακήρυξε ΑΟΖ το 2004 και έχει συνάψει συμφωνία οριοθέτησης με το Ισραήλ, την Αίγυπτο και τον Λίβανο. Αν η Ελλάδα ανακηρύξει ΑΟΖ τότε η ελληνική συνορεύει με την κυπριακή και τίθεται έτσι υπό Ελληνοκυπριακή εκμετάλλευση, μια τεράστια θαλάσσια περιοχή εντός της οποίας υπάρχουν εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα υδρογονανδράκων.

Η Τουρκία το 1986 υιοθέτησε θαλάσσια ζώνη εκμετάλλευσης στην Μαύρη θάλασσα και συμφώνησε αρχικά με την τότε Σοβιετική Ένωση και αργότερα με την Βουλγαρία και την Ρουμανία για τις επικαλυπτόμενες περιοχές χρησιμοποιώντας τη μέθοδο της «μέσης γραμμής». Η Τουρκία δεν έχει υπογράψει την σύμβαση του ΟΗΕ και αρνείται μέχρι σήμερα να προσχωρήσει στην νέα συνθήκη για το δίκαιο της θάλασσας που περιλαμβάνει και την ΑΟΖ, για ευνόητους λόγους. Συγχρόνως, όμως, αιτείται την είσοδο της στην Ε.Ε. η οποία έχει υπογράψει και επικυρώσει την ανωτέρω σύμβαση. Όσον αφορά δε την ΑΟΖ στο Αιγαίο εδώ και 25 χρόνια αρνείται να συζητήσει το θέμα. Ευρισκόμενοι μεταξύ των αντιφάσεων που προκύπτουν από τα ανωτέρω η Τουρκία δίνει μάχες χρησιμοποιώντας ουσιαστικά τη στρατιωτική της ισχύ μιας και είναι αποδυναμωμένη από νομικά επιχειρήματα. Ο υπουργός εξωτερικών της γείτονος Αχμέτ Νταβούτογλου μας εξηγεί : «Η βασική πηγή του προβλήματος στο Αιγαίο είναι η αγεφύρωτη αντίφαση μεταξύ της γεωλογικής και γεωπολιτικής πραγματικότητας και του ισχύοντος καθεστώτος. Το γεγονός ότι τα νησιά του Αιγαίου είναι φυσική προέκταση της γεωλογικής δομής της χερσονήσου της Μικράς Ασίας και το ότι ο πολιτικός διαχωρισμός που έχει προκύψει, σε αντίθεση με τις γεωπολιτικές αναγκαιότητες με τις διεθνείς συνθήκες, έχει προσκυρωθεί υπέρ της Ελλάδας, παρέχουν το κατάλληλο έδαφος για να αναφύονται διάφορα ζητήματα…». Κατά την πρόσφατη δε επίσκεψη του στη Θράκη αφού μας «έκανε τη χάρη» να αναγνωρίσει ότι το Καστελόριζο είναι ελληνικό νησί, στη συνέχεια μας είπε ότι δεν ανήκει στο Αιγαίο αλλά στη Μεσόγειο θάλασσα, υπονοώντας ότι δεν προσμετράται σ’ ένα «πακέτο» λύσης για το Αιγαίο και προφανώς ούτε στον καθορισμό της ελληνικής ΑΟΖ (κατά συνέπεια η Τουρκία έχει ΑΟΖ η οποία παρεμβάλλεται μεταξύ της ανύπαρκτης προς το παρόν ελληνικής αφού δεν έχει ανακηρυχθεί – και της κυπριακής και συνορεύει με την αιγυπτιακή). Είναι αντιληπτή η εξαιρετική σημασία του Καστελόριζου για την Ελλάδα, μιας και ενοποιεί τις ΑΟΖ Ελλάδας – Κύπρου με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Η θεωρία των Τούρκων όμως γίνεται πράξη, στοχεύοντας ξεκάθαρα στην ανατροπή του καθεστώτος στο Αιγαίο όπως διαχρονικά, μεθοδικά και στοχευμένα επιδιώκουν οι γείτονες. Έτσι είχαμε το σημαντικό γεγονός που ξεκίνησε την 12η Μαρτίου, το οποίο πέρασε στα ψιλά των ειδήσεων και αξίζει να δούμε αναλυτικά: ένα ιταλικό σκάφος το OGS-Explora είχε μισθωθεί από το Ισραήλ με σκοπό την εκτέλεση υποθαλάσσιων ερευνών εντός της ελληνικής και κυπριακής ΑΟΖ πριν την πόντιση καλωδίων οπτικών ινών που θα συνέδεε το Ισραήλ με την Ιταλία. Το πλοίο είχε ζητήσει «άδεια» από τις ελληνικές αρχές οι οποίες εξέδωσαν την σχετική ΝΑVΤΕΧ στις 11 Μαρτίου. Όταν το ιταλικό σκάφος βρισκόταν σε απόσταση 78 ν.μ. περίπου από το ΝΑ άκρο της Κρήτης (σαφώς δηλαδή εντός της ελληνικής ΑΟΖ) εμφανίστηκε τουρκικό πολεμικό πλοίο (η κορβέτα «Bandirma») το οποίο ανάγκασε το ιταλικό σκάφος να διακόψει τις μετρήσεις με την αιτιολογία ότι βρίσκεται παράνομα (χωρίς άδεια) εντός της τουρκικής ΑΟΖ. Με τη συνοδεία των Τούρκων το ιταλικό σκάφος γύρισε πίσω και εντός της κυπριακής ΑΟΖ το τουρκικό πολεμικό απομακρύνθηκε. Όπως έγραψαν οι ελληνικές εφημερίδες οι Ιταλοί (προφανώς για να κάνουν τη δουλειά τους) ζήτησαν και πήραν «άδεια» από τις τουρκικές αρχές οι οποίες ως «αφεντικά» στην περιοχή εξέδωσαν και NAVTEX (206/11) για έρευνες του ιταλικού πλοίου σε περιοχές εντός της ελληνικής ΑΟΖ νοτίως της Καρπάθου από 22-24 Μαρτίου. Η τουρκική ενέργεια προκάλεσε την ελληνική αντίδραση (διάβημα – διαμαρτυρία του Υπ. Εξ.!!) αλλά και την ισραηλινή.

Πρέπει να επισημάνουμε ότι προφανώς τα τουρκικά πολεμικά πλοία περιπολούν βάσει σχεδίου στη περιοχή, με σκοπό να αποτραπεί οποιαδήποτε παρουσία τρίτων χωρίς άδεια από την Άγκυρα. Επιπλέον, παρότι παραδόξως οι Τούρκοι αναφέρθηκαν στην ΑΟΖ, μιας και δεν έχουν υπογράψει την συνθήκη του 1982, έδωσαν το στίγμα των διεκδικήσεών τους καθιστώντας σαφές ότι δεν υπάρχει συνέχεια μεταξύ των ΑΟΖ Ελλάδος, Κύπρου και Ισραήλ (εξαιρούν δηλαδή το Καστελόριζο). Εν κατακλείδι, έχουμε αναβάθμιση της τουρκικής αξίωσης επί των ελληνικών χωρικών υδάτων, έχουμε την προσπάθεια επιβολής συνδιοίκησης στην περιοχή νοτίως του Καστελόριζου και της Καρπάθου, έχουμε επιβεβαίωση του τούρκικού casus belli έναντι της Ελλάδος. Οι Τούρκοι καθημερινά αποθρασύνονται και επιβάλλουν νέα τετελεσμένα σε βάρος της εθνικής μας κυριαρχίας. Η Τουρκία ασκεί πιέσεις στην Αίγυπτο για το πάγωμα της διμερούς συμφωνίας οριοθέτησης ΑΟΖ με την Κύπρο, ενώ την πιέζει και για να αναγνωρίσει τον ισχυρισμό ότι η τουρκική ΑΟΖ προεκτείνεται μέχρι των ορίων της αιγυπτιακής. Έντονη υπήρξε επίσης η αντίδραση των γειτόνων – επίσημη διαμαρτυρία προς τον πρέσβη του Ισραήλ στην Άγκυρα – στην συμφωνία καθορισμού των ορίων της ΑΟΖ μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ που υπογράφτηκε πρόσφατα. Έλαβαν βέβαια, την εξής ανεπίσημη απάντηση από το Τελ Αβίβ :«Οι Τούρκοι επιδεικνύουν έναν θλιβερό κυνισμό καταγγέλοντας την συμφωνία μας με την Κύπρο, με επιχείρημα το γεγονός ότι κατέχουν το βόρειο τμήμα του νησιού». Ας σημειωθεί ότι η Κύπρος συμφώνησε με το Ισραήλ για την ΑΟΖ παρά τις έντονες απειλές της Τουρκίας!

Η συμφωνία μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ προβλέπει την ταυτόχρονη από κοινού εκμετάλλευση κοιτάσματος των περίπου 300 δις κ.μ. φυσικού αερίου (πλην του πετρελαίου που βρίσκεται σε μεγαλύτερα βάθη) στην περιοχή που χαρτογραφήθηκε από την Noble Energy Inc Operator και βρίσκεται ακριβώς πάνω στην οριογραμμή των ΑΟΖ των δύο χωρών (στο «οικόπεδο» 12 της Κύπρου, όπως λέγεται πλέον). Η συμφωνία για την ενοποίηση εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων (Unitiration Agreement) έχει ολοκληρωθεί και πολύ σύντομα αναμένεται η υπογραφή της ενώ η πρώτη διερευνητική κοινή γεώτρηση – με εξασφαλισμένη επιτυχία - θα γίνει μέσα στο 2011. Το ενδιαφέρον των ξένων είναι τεράστιο γι’ αυτό και είδαμε ισχυρούς ηγέτες στην Κύπρο (Μεντβέντεφ, Μέρκελ). Η αυτονόητη, τεράστια γεωστρατηγική σημασία των εξελίξεων για την Ελλάδα, ενισχύεται από το γεγονός, ότι συμφωνίες σαν την ανωτέρω, σε συγκεκριμένες συνθήκες προβλέπουν συνήθως από κοινού (δηλ. από Κύπρο και Ισραήλ επί τω προκειμένω) προστασία πολιτική και στρατιωτική των εγκαταστάσεων άντλησης.

Ποια είναι όμως η στάση της Ελλάδος στα θέματα του Αιγαίου από την μεταπολίτευση μέχρι σήμερα; Δυστυχώς η εικόνα προκαλεί οργή και θλίψη. Η επικρατούσα πολιτική είναι αυτή του κατευνασμού με κάθε τρόπο της Τουρκίας, έστω κι αν συμπεριλαμβάνονται σε αυτόν, ανεπίτρεπτες υποχωρήσεις, έως και απεμπόληση, των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων. Της Τουρκίας της οποίας η συμπεριφορά, βρίθει προκλητικών αλλά και επιθετικών ενεργειών και σαφώς πόρρω απέχει από τον σεβασμό στο διεθνές δίκαιο. Σημειώνω επιγραμματικά:

α) Δεν έγιναν ουσιαστικά γεωτρήσεις στο Αιγαίο όλα αυτά τα χρόνια στα πλαίσια αυτής της πολιτικής.

β) Ο κ. Ν. Ρολάνδης, πρώην υπουργός της Κύπρου, σε τηλεοπτική εκπομπή στο ΡΙΚ1 αποκάλυψε πρόσφατα, ότι το 2003 το ελληνικό ΥΠ.ΕΞ., επικεφαλής του οποίου ήταν τότε ο σημερινός πρωθυπουργός, ζήτησε από την Κύπρο να αλλάξει την συμφωνία που είχε συνάψει με την Αίγυπτο – λίγο πριν αυτή υπογραφεί – σχετικά με τον καθορισμό της ΑΟΖ. Η συμφωνία προέβλεπε ότι η διαχωριστική γραμμή, εκτεινόταν ακριβώς μέχρι το σημείο που αρχίζει η ελληνική ΑΟΖ αν υπολογιστεί σε αυτή το Καστελόριζο. Η Ελλάδα παρενέβη ζητώντας μετατόπιση της οριογραμμής 15 χμ. ανατολικά για να μην δημιουργηθούν επιπλοκές με τις γειτονικές χώρες!! (Δηλαδή μόνοι μας εξαιρέσαμε την επίμαχη σήμερα περιοχή για την οποία, τότε η Αίγυπτος είχε συμφωνήσει ότι ανήκει στην ελληνική ΑΟΖ!!).

γ) Η Ελλάδα με πρωθυπουργό τον κ. Καραμανλή δεν ανταποκρίθηκε στο αίτημα της Κύπρου για την σύναψη συμφωνίας οριοθέτησης ΑΟΖ.

Τα φοβικά σύνδρομα έναντι της Τουρκίας, η ανικανότητα ή μήπως οι έξωθεν εντολές επικράτησαν σε αυτές τις τραγικές για τα ελληνικά συμφέροντα αποφάσεις. Το προαναφερθέν περιστατικό με το ιταλικό πλοίο, οι συνεχείς παραβιάσεις ελληνικού χώρου, οι υπερπτήσεις τουρκικών μαχητικών επάνω από κατοικημένα ελληνικά νησιά και πλείστα άλλα, είναι οι πικροί καρποί που δρέπουμε λόγω της πολιτικής μας.

Φτάσαμε στο σήμερα όπου οι εξελίξεις στις γειτονικές αραβικές χώρες, η ρήξη στις σχέσεις Τουρκίας – Ισραήλ, τα τεράστια – σύμφωνα με τις αρχικές εκτιμήσεις – κοιτάσματα υδρογονανθράκων καθώς και τα προαναφερθέντα, κάνουν προφανές ότι αναμένονται ραγδαίες εξελίξεις στην περιοχή μιας και οι γεωστρατηγικές ισορροπίες μεταβάλλονται. Σήμερα επιβάλλεται να σταματήσουμε την προαναφερθείσα πολιτική της συνεχούς υποχωρητικότητας έναντι της Τουρκίας, η οποία συνοδεύεται από συνεχείς διαπραγματεύσεις και τίποτα ουσιώδες δεν έχει αποδώσει (μετά από 50 και πλέον επαφές μεταξύ των πρέσβεων των δύο χωρών). Η Τουρκία συνεχώς αποθρασύνεται βλέποντας τη δική μας υποχωρητικότητα, εγείρει νέες διεκδικήσεις και τις προωθεί με όλους τους τρόπους, ώστε να εμποδίσει την Ελλάδα να ασκήσει τα δικαιώματά της, τα οποία απορρέουν από το διεθνές δίκαιο, ανατρέποντας ουσιαστικά το καθεστώς στο Αιγαίο.

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι η Ελλάδα πρέπει άμεσα να προχωρήσει στην ανακήρυξη της ΑΟΖ. Ο καθορισμός της, έχει τεράστια σημασία όχι μόνο οικονομική αλλά και γεωπολιτική για την χώρα μας. Τα ακριτικά μας νησιά, όλα ανεξαιρέτως μπορούν να γίνουν πόλοι έλξης μέσα στην ευρύτατη ελληνική ΑΟΖ και να μας δώσουν συγκριτικό γεωστρατηγικό πλεονέκτημα στην περιοχή. Η αποφασιστική αυτή ενέργεια θα στείλει σαφές μήνυμα προς όλους, συμπεριλαμβανομένων των δανειστών της χώρας και του διεθνούς κερδοσκοπικού κεφαλαίου, ότι η χώρα έχει δυνατότητες, ότι είμαστε έτοιμοι να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας και να εκμεταλλευτούμε τον ορυκτό πλούτο της χώρας μας. Συνάμα, σύμφωνα με τους ειδικούς, με τον τρόπο αυτό ξεπερνούμε τόσο το ζήτημα οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας, όσο και του cassus belli που θέτει η Τουρκία σε ενδεχόμενη επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια. Στη συνέχεια, μετά την ανακήρυξη, μιας και το θέμα δεν είναι αποκλειστικά διμερές, η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα να διαπραγματευτεί με τις γειτονικές χώρες, επιτυγχάνοντας συμφωνίες. Αργότερα και βάσει των αποτελεσμάτων μπορεί να διαπραγματευτεί με την Τουρκία. Οι χειρισμοί αυτοί εντάσσονται στο πλαίσιο μιας άλλης εξωτερικής πολιτικής, της πολιτικής ενός κυρίαρχου κράτους που συμπεριλαμβάνει ενημέρωση των συμμάχων, νέες συμμαχίες με γνώμονα το όφελος της χώρας αλλά και αποτρεπτική στρατηγική. Η πολιτική όμως αυτή απαιτεί μελετημένες κινήσεις, θάρρος και αποφασιστικότητα – όχι παλικαρισμούς – από πολιτικούς, οι οποίοι ενδιαφέρονται πρώτιστα για τα συμφέροντα της χώρας τους. Οι πολιτικοί της εθνικής υποτέλειας, του αμοραλισμού, οι φοβισμένοι εντολοδόχοι τους οποίους κατά κόρον παράγει και προάγει το σαθρό και διαβρωμένο από ποικίλα σκάνδαλα και συμφέροντα πολιτικό μας σύστημα, προφανώς δεν έχουν τέτοια αποστολή.

Τρανή απόδειξη όσα συνέβησαν πρόσφατα στο ΥΠ.ΕΞ. Στις 14/07/10 εκπρόσωπος του ελληνικού ΥΠ.ΕΞ δήλωσε ότι ο καθορισμός ΑΟΖ αποτελεί προτεραιότητα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής (οι Τούρκοι τότε έστειλαν δυο ωκεανογραφικά πλοία ερευνών στο Αιγαίο εντός της ελληνικής – εννοείται – υφαλοκρηπίδας). Πρόσφατα, ο πρώην πλέον, υπ. εξωτερικών

κ. Δρούτσας παραδέχτηκε ότι δεν άσκησε το διεθνές δικαίωμα της χώρας (ήταν άραγε τσιφλίκι του;) όχι μόνο διότι θεώρησε ότι δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή, άλλα διότι κάτι τέτοιο θα ενοχλούσε την Τουρκία, ενώ χαρακτήρισε το θέμα της ΑΟΖ ως «μόδα». «Η υποτίμηση δημοσίως της ΑΟΖ ως «μόδα» σημαίνει βαθιά υποτίμηση του θεμελίου της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής που είναι το διεθνές δίκαιο», επισημαίνουν σοβαροί αναλυτές. Η παραίτησή μας από τα κυριαρχικά μας δικαιώματα είναι αυτό ακριβώς που επιδιώκουν οι Τούρκοι. Εντάσσεται άραγε κι αυτή στο πλαίσιο των απαραδεκτών δηλώσεων του αντιπροέδρου της κυβέρνησης «όποιος έχει χρέη δεν μπορεί να διαπραγματευτεί»; Περιγραφή της τραγικής, για τα ελληνικά συμφέροντα, κατάστασης που επικρατεί στην εξωτερική μας πολιτική έκανε στις 14/05/2011 ένας καθ’ ύλην αρμόδιος. Ένας πρέσβης, ο πρόεδρος της ένωσης διπλωματικών υπαλλήλων σε επιστολή – καταπέλτη, αφού κατηγορεί την ηγεσία του ΥΠ.ΕΞ και τον πρωθυπουργό ότι «επέλεξε την οδό των ανομολόγητων χειρισμών σε καίρια εθνικά θέματα από παραθεσμικούς μηχανισμούς, προφανώς όχι με το αζημίωτο», επισημαίνει ότι ως αποτέλεσμα «η χώρα βιώνει άμεσα τις οδυνηρές και καταστροφικές συνέπειες της διπλωματικής και οικονομικής διαπραγματευτικής ανικανότητας των κυβερνώντων» και συνεχίζει «κατά παραγγελίαν απόντες από τις εξελίξεις, με απαξιωμένη τη θεσμική υποχρέωση λόγου και πρότασης, οι Έλληνες διπλωμάτες δεν αξιοποιούμαστε ούτε ως εναργείς φορείς εθνικών αντιλόγων στη διεθνή διαπόμπευση της χώρας…»

Ως πότε άραγε θα εκλέγει και θα ανέχεται ο ελληνικός λαός τέτοιους πολιτικούς; Θα παραμείνει η πατρίδα μας δειλός, μοιραίος και άβουλος θεατής των εξελίξεων ή θα αξιοποιήσει την ευκαιρία που της δίνεται, για να ανακάμψει εθνικά, άρα και οικονομικά σε καιρούς μνημονίου;

Μιχάλης Ηλιάδης
Source : antibaro.gr