Πίσω από το ζήτημα των μεταναστών κρύβεται κάθε είδους εγκληματική δραστηριότητα. Γιατί είναι προφανές πως δεν έχει ο κάθε δυστυχισμένος τις 5 με 6 χιλιάδες ευρώ που εκτιμάται ότι κοστίζει η μεταφορά του. Ενα ευρύτερο κύκλωμα δραστηριοποιείται και εκμεταλλεύεται την ανάγκη τους, για να δημιουργήσει «στρατιά» πάμφθηνου εργατικού δυναμικού και να πετύχει τους ευρύτερους σχεδιασμούς του στις χώρες εγκατάστασης.
Στα γκέτο μπορεί κανείς να κρύψει φυγόδικους, παράνομα προϊόντα, δραπέτες και ό,τι άλλο μπορεί να βάλει ο ανθρώπινος νους και η «φαντασία» όσων αποτελούν αυτό το πολυδαίδαλο κύκλωμα εκμεταλλευτών και σύγχρονων δούλων. Η πλειονότητα των μεταναστών που βρίσκονται στη χώρα μας περνούν όλη την ημέρα στα φανάρια για μεροκάματο ενός ευρώ, διακινούνται με φορτηγά και διαθέτουν κινητά(!), ώστε το κύκλωμα να μπορεί να τους εντοπίσει. Οι διακινητές τους ελέγχουν την παραγωγικότητά τους, με απειλές και ξύλο, σε όσους δεν πιάνουν τους «στόχους»!
Απόρρητη έκθεση της ΕΥΠ για το γκέτο της Αθήνας
Τις τελευταίες εβδομάδες ο πρωθυπουργός είναι σε συνεχή επικοινωνία με τον Χρ. Παπουτσή και τον Μ. Οθωνα, καθώς η αστυνομία θα κληθεί να αναλάβει ένα σημαντικό τμήμα της επιχείρησης που έχει δρομολογήσει η κυβέρνηση για να δώσει ξανά ζωή στο κέντρο. Ο Γ. Παπανδρέου συνεργάζεται τακτικά και με τον Γ. Ραγκούση, που έχει εκσυγχρονίσει τη νομοθεσία για τη μετανάστευση, αν και δεν εφαρμόζεται από τις εμπλεκόμενες κρατικές υπηρεσίες. Στο πλαίσιο αυτό, ο πρωθυπουργός θα επιδιώξει την ενεργό εμπλοκή της τοπικής αυτοδιοίκησης και της κοινωνίας των πολιτών, ώστε να εντοπιστούν και να απομονωθούν ακραία στοιχεία και από τις δύο πλευρές. Γιατί οι εικόνες ακροδεξιών να κυνηγούν μετανάστες, αποτελούν ντροπή για μία χώρα-μέλος της ΕΕ και του πολιτισμένου δυτικού κόσμου. Οπως δεν την τιμά βέβαια και η πραγματικότητα της «κατάληψης» του ιστορικού κέντρου της πρωτεύουσας με τους κατοίκους του να τελούν υπό διωγμό, στο έλεος των εγκληματιών.
1.ΔΟΥΛΕΜΠΟΡΟΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ
«Τα δίκτυα διακίνησης μεταναστών, με μέλη τους στην Τουρκία, στην Ελλάδα και στην Ιταλία, χρησιμοποιώντας πλοιάρια, προσεγγίζουν παράλια της χώρας. Από εκεί οι μετανάστες μεταβαίνουν είτε απευθείας στα δυτικά παράλια, μέσω της Εγνατίας, είτε στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, όπου παραμένουν λίγες ημέρες σε διάφορα διαμερίσματα και κατόπιν εξαφανίζονται, ενώ στις κατοικίες αυτές καταφθάνουν νέοι μετανάστες. Πολλοί μετανάστες που εισέρχονται παράνομα στη χώρα μας μετακινούνται μαζικά από τα σύνορα με λεωφορεία και φορτηγά και συγκεντρώνονται κυρίως στην Ελευσίνα και στον Ασπρόπυργο. Με παρόμοιο τρόπο μετακινούνται προς τα δυτικά παράλια, κατά τις νυχτερινές ώρες, από όπου παραλαμβάνονται από πλοιάρια προκειμένου να μετακινηθούν στην Ιταλία. Εκτιμάται ότι Σωματεία και Ενώσεις Αλλοδαπών με έδρα τη χώρα μας διαδραματίζουν ρόλο στο σύστημα διακίνησης παρουσιάζοντας στη δράση τους νομιμοφάνεια, υπό το προσωπείο των προεδρείων, προκειμένου να αποφύγουν τον έλεγχο των διωκτικών αρχών. Θα πρέπει να δοθεί προτεραιότητα στη στοχοποίηση και καταπολέμηση αυτών των κυκλωμάτων, προκειμένου η δράση τους να καταστεί υψηλού ρίσκου. Οσο ο δρόμος για την Ευρώπη μέσω της Ελλάδας είναι εύκολος, τόσο τα κυκλώματα διακίνησης θα βρίσκουν πελάτες και η χώρα μας θα παραμείνει ελκυστική στις μεταναστευτικές ροές.
2.Ο «ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΣ» ΤΟΥ ΠΑΡΑΕΜΠΟΡΙΟΥ
«Μια σημαντική διάσταση του φαινομένου αποτελεί η μεθόδευση κοινοτήτων μεταναστών να διεισδύσουν με διάφορους τρόπους σε κεντρικές οικονομικές δραστηριότητες που συνδέονται με την εθνική μας οικονομία. Τα τελευταία χρόνια προεδρεία και ενώσεις μεταναστών ισχυροποιούν τη θέση τους στο κομματικό-πολιτικό σκηνικό της χώρας, υποστηρίζοντας παράγοντες που μπορούν να ασκήσουν επιρροή στον κεντρικό κρατικό μηχανισμό. Είναι πλέον διαπιστωμένη η δημιουργία επιχειρηματικών δραστηριοτήτων, οι οποίες υποστηρίζονται και από Ελληνες και που απευθύνονται μόνο σε αλλοδαπούς, νόμιμους ή μη μετανάστες.
Η προσφορά προϊόντων και υπηρεσιών από τις επιχειρήσεις αυτές δεν προκαλεί κανένα ουσιαστικό όφελος για την εθνική μας οικονομία, καθόσον τα κέρδη εξάγονται στο εξωτερικό. Η ισχύς που αποκτούν σταδιακά τα πρόσωπα που ελέγχουν τις συγκεκριμένες επιχειρηματικές δραστηριότητες είναι πολυδιάστατη. Οι συγκεκριμένοι οικονομικοί παράγοντες υποστηρίζουν και ευνοούν την γκετοποίηση περιοχών, δημιουργούν δεσμούς και υποστηρίζονται από κοινότητες μεταναστών με συγκεκριμένο εθνολογικό και θρησκευτικό χαρακτήρα σε βαθμό που μπορούν να τις κινητοποιούν σε διάφορες κοινωνικές εκδηλώσεις, προκαλώντας έμμεσα το κοινό αίσθημα γηγενών με φοβικά και κατ' επέκταση ξενοφοβικά-ρατσιστικά σύνδρομα.
Δημιουργείται έτσι μια κίνηση που επιδιώκει να ασκήσει πολιτική πίεση για τη νομιμοποίηση του πληθυσμού των παράνομων μεταναστών που εκπροσωπούν, αποκλείοντας ωστόσο οποιαδήποτε προοπτική ενσωμάτωσης στην ελληνική κοινωνία.
3.Η ΜΑΦΙΑ ΤΟΥ REAL ESTATE
Ελληνες και αλλοδαποί επιχειρηματίες, καθώς και μεσιτικές εταιρείες διαβλέπουν στο κέντρο της Αθήνας μια επενδυτική προοπτική, εξετάζοντας την τωρινή κατάσταση με την υποβάθμιση συγκεκριμένων γεωγραφικών ζωνών, λόγω της συσσώρευσης μεγάλου αριθμού μεταναστών. Προχωρούν, έτσι, στη λεγόμενη μεθοδευμένη απαξίωση με την γκετοποίηση ολόκληρων περιοχών και την αυξημένη παραβατικότητα, που προκαλεί φόβο και οδηγεί τους ημεδαπούς κατοίκους στο να εγκαταλείπουν τα σπίτια τους.
Αποτέλεσμα είναι να πωλούνται σε ιδιαίτερα χαμηλές τιμές ή να ενοικιάζονται ως ξενώνες νεόφερτων αλλοδαπών, όπου διαμένουν υπό άθλιες υγειονομικές συνθήκες. Σε ομάδες 10-15 ατόμων έναντι ημερήσιου ποσού από 3 έως 10 ευρώ, δηλαδή με μηνιαίο ενοίκιο πολλαπλάσιο απ' ό,τι θα πλήρωνε μια μέση οικογένεια. Η κερδοσκοπία αυτή είναι ανεξέλεγκτη στο κέντρο της Αθήνας, με θύματα τόσο αλλοδαπούς όσο και γηγενείς που εξαναγκάζονται να εγκαταλείπουν τις περιοχές αυτές πουλώντας τις κατοικίες τους σε χαμηλές τιμές.
Παράλληλα, από ανοικτές πηγές πληροφόρησης, κυρίως δημοσιογραφικές, αναφέρεται ότι οι περισσότερες τράπεζες έχουν αποκλείσει τη δανειοδότηση για αγορά κατοικίας στις περιοχές αυτές -μέθοδος red lining-, με αποτέλεσμα η αγορά των κατοικιών αυτών να καθίσταται ανέφικτη από ημεδαπούς ή αλλοδαπούς με μόνιμα εισοδήματα, και με αυτόν τον τρόπο οι μοναδικοί αγοραστές να είναι πλέον είτε μεσιτικές εταιρείες είτε μεγαλοεπιχειρηματίες που διαθέτουν μετρητά.
Σε κυβερνητικό επίπεδο θα πρέπει να προωθηθεί, σε συνεργασία με το τραπεζικό σύστημα, η παροχή κινήτρων για τη μετοίκηση ή παραμονή στις περιοχές που πλήττονται από την υποβάθμιση, ιδίως ημεδαπών και αλλοδαπών που διαθέτουν εισοδήματα για αξιοπρεπή διαβίωση, η παρουσία των οποίων θα συντελέσει στην ανάπτυξη και τη βελτίωση της εμπορικής δραστηριότητας. Στο πλαίσιο αυτό θα πρέπει να επανεξεταστεί και η υφιστάμενη νομοθεσία σε ό,τι αφορά το καθεστώς ενοικίασης και χρήσης κατοικίας, προκειμένου να επισημανθούν τρωτότητες και αναφυόμενα προβλήματα και να προβλεφθούν αυστηρές κυρώσεις, έως και δήμευση.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΝΤΥΠΑΣ
Source :http://www.ethnos.gr/
Geopolitical Research Institute(GRI)/Εταιρεία Γεωπολιτικών Ερευνών(ΕΓΕ)
Κυριακή 15 Μαΐου 2011
Σάββατο 14 Μαΐου 2011
Η αυτο-εξαίρεση της Ελλάδας απο το Διεθνές Δίκαιο
του Δημήτρη Ιωάννου
Αν κάποιος έλεγε ότι η ελληνική κυβέρνηση είχε ζητήσει από την Κύπρο να αυτοεξαιρεθεί από το Διεθνές Δίκαιο, με σκοπό να μετατρέψει μια εθνική επιτυχία σε εθνική αποτυχία για να μην αντιδράσει η Τουρκία, όλοι θα πίστευαν ότι πρόκειται για φαιδρότητες. Μια τέτοια ενέργεια ακούγεται τουλάχιστον προσβλητική για την τότε ελληνική κυβέρνηση.
Ωστόσο, σύμφωνα με τον πρώην Κύπριο υπουργό Νίκο Ρολάνδη, το 2003 η Αθήνα ζήτησε από τη Λευκωσία να αλλάξει μια συμφωνία με την Αίγυπτο, με την οποία -εάν ολοκληρωνόταν όπως προβλεπόταν αρχικά- το Κάιρο θα είχε αποδεχθεί πως το Καστελόριζο έχει ΑΟΖ. Με απλά λόγια, σύμφωνα με τα λεγόμενα του κ. Ρολάνδη, η Κύπρος είχε προετοιμάσει το έδαφος για να πραγματοποιήσει η Ελλάδα μια κίνηση-ματ έναντι της Τουρκίας σε σχέση με την ΑΟΖ, αλλά η τότε ηγεσία του ΥΠΕΞ, με επικεφαλής τον σημερινό πρωθυπουργό της χώρας, δεν στάθηκε αντάξια των περιστάσεων...
Στις 17 Φεβρουαρίου του 2003 υπεγράφη συμφωνία μεταξύ της Αιγύπτου και της Κύπρου, σχετικά με την εκμετάλλευση των δυνητικών κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην ΑΟΖ της Κύπρου. Η υπογραφή της συμφωνίας πραγματοποιήθηκε στο Κάιρο και επικεφαλής της κυπριακής πλευράς ήταν ο τότε Υπουργός Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού, κ. Ρολάνδης. Ο ίδιος είχε χρηματίσει και Υπουργός Εξωτερικών από τον Μάρτιο του 1978 έως τον Σεπτέμβριο του 1983 και θεωρείται ο κύριος χειριστής της ενεργειακής συμφωνίας με την Αίγυπτο. Εκ μέρους της αιγυπτιακής πλευράς, υπέγραψε ο Υπουργός Εξωτερικών της χώρας, Αχμέτ Μάχερ.
Η κυπριακή πλευρά, εφαρμόζοντας μια άκρως επιτυχημένη διαπραγματευτική τακτική, κατάφερε να πείσει την Αίγυπτο να υπογράψει μια ισορροπημένη συνθήκη, η οποία δεν θα δημιουργούσε επικοινωνιακό θόρυβο που πιθανόν να προκαλούσε και την αντίδραση της Τουρκίας. Η κυπριακή πλευρά είχε καταφέρει το Κάιρο να αποδεχθεί τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ της κυπριακής και της αιγυπτιακής ΑΟΖ, και να ακολουθεί τον κανόνα της μέσης χάραξης από τις ακτογραμμές των δυο χωρών.
Θα πρέπει να σημειωθεί πως η συγκεκριμένη πρακτική δεν είναι και τόσο αυτονόητη, διότι υπάρχει η τάση, όταν το ένα κράτος διαθέτει πολύ μεγαλύτερη ακτογραμμή σε σχέση με το άλλο (όπως συμβαίνει στην περίπτωση της Αιγύπτου με την Κύπρο), να ευνοείται το κράτος με τη μεγαλύτερη ακτογραμμή. Ωστόσο, στην περίπτωση της Κύπρου αποδείχθηκε πως η πραγματική δύναμη της διπλωματίας έγκειται στη συνεχή ενημέρωση και τη σωστή αποκωδικοποίηση και σύνθεση των πληροφοριών από τους χειριστές της.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, λοιπόν, η διπλωματική υπηρεσία της Κύπρου ενημέρωσε την κυβέρνηση πως, την ίδια περίοδο, το Κάιρο διαπραγματευόταν μια αντίστοιχη συμφωνία με τη Σαουδική Αραβία για την Ερυθρά Θάλασσα. Η λεπτομέρεια που έκανε τη διαφορά ήταν πως η ακτογραμμή της Σαουδικής Αραβίας είναι τριπλάσια από εκείνη της Αιγύπτου. Κατά συνέπεια, εάν η Αίγυπτος επέμενε στη διαπραγμάτευση με την Κύπρο, δεσμευόταν για μια ανάλογη εξέλιξη (εις βάρος της, όμως, αυτή τη φορά) στις διαπραγματεύσεις με τη Σαουδική Αραβία, καθώς θα υπήρχε νομικό προηγούμενο.
Μετά την κατάλληλη επεξεργασία των νέων στοιχείων, η Λευκωσία έθεσε με διπλωματικό, αλλά σαφή τρόπο το ζήτημα στη σωστή του βάση, με αποτέλεσμα το Κάιρο να αποδεχθεί τη μέση χάραξη. Με άλλα λόγια, απεφεύχθη η επανάληψη της περίπτωσης του διπόλου Μάλτα-Λιβύη, στην οποία η Βαλέτα αναγκάστηκε (λόγω του μεγέθους των ακτογραμμών της Τρίπολης σε σχέση με τη δική της) να μεταφέρει τη χάραξη των εκατέρωθεν ΑΟΖ περίπου κατά 30% βορείως της μέσης γραμμής.
Επιπροσθέτως, ακολουθώντας την ίδια πετυχημένη συνταγή, η Λευκωσία κατάφερε να διαπραγματευτεί με βάση τον κανόνα της μέσης γραμμής τα όρια της ΑΟΖ τόσο με το Ισραήλ, όσο και με τον Λίβανο. Καθίσταται σαφές, λοιπόν, ότι αφ' ενός ο κ. Ρολάνδης είναι ένα έμπειρος πολιτικός που έχει φέρει επιτυχώς εις πέρας δύσκολα διπλωματικά εγχειρήματα και, αφ' ετέρου, επιτυχημένο είναι το διπλωματικό σώμα που διαθέτει ενημερωμένη, αναλυτική και συνδυαστική σκέψη, σε συνδυασμό με τολμηρές κινήσεις, σε ένα πλαίσιο χαμηλών τόνων.
Δημιουργούνται, λοιπόν, έντονα ερωτηματικά σχετικά με το τι ακριβώς οδήγησε τον κ. Ρολάνδη να δηλώνει δημοσίως πως η Ελλάδα έχασε μια μεγάλη ευκαιρία, φοβούμενη την αντίδραση της Τουρκίας. Συμφωνά με τα λεγόμενα του πρώην υπουργού (σε εκπομπή οτο ΡΙΚ 1 - σχετικό απόσπασμα στο http://www.youtube.com/watch?v=Pq8eYawkZu4), λίγο πριν από την επικείμενη υπογραφή της Κύπρου με την Αίγυπτο για την οριοθέτηση της μεταξύ τους ΑΟΖ, η Αθήνα επέδειξε διστακτικότητα και επενέβη ζητώντας από τη Λευκωσία να μετακινήσει τη γραμμή που έχει συμφωνήσει με το Κάιρο λίγο ανατολικότερα.
Συγκεκριμένα, ο κ. Ρολάνδης αναφέρει όχι η Κύπρος είχε συμφωνήσει με την Αίγυπτο (το 2003) σε μία οριογραμμή, η οποία εκτεινόταν ακριβώς μέχρι το σημείο που αρχίζει η ελληνική ΑΟΖ, εάν συνυπολογιστεί σε αυτή το Καστελόριζο. Με απλά λόγια, η Κύπρος είχε καταφέρει να πείσει την Αίγυπτο να αναγνωρίσει το Καστελόριζο ως έχον ΑΟΖ, με αποτέλεσμα, εάν η συγκεκριμένη συμφωνία υπογραφόταν ως είχε, η Αίγυπτος να μην μπορεί να διαπραγματευτεί τίποτα με την Τουρκία που θα αφορούσε την ελληνική και την κυπριακή ΑΟΖ. Καταδεικνύεται, λοιπόν, ότι η Κύπρος είχε προετοιμάσει το έδαφος για να περιφρουρήσει η Ελλάδα τα δικαιώματά της στην περιοχή. Κι αυτό διότι, στην περίπτωση που υπογραφόταν η συμφωνία, η Τουρκία δεν θα μπορούσε σήμερα να προκαλεί ασύστολα στο Αιγαίο, επικαλούμενη δήθεν το Δίκαιο της Θάλασσας.
Σύμφωνα πάντα με τον Ν. Ρολάνδη, ο οποίος επικαλείται πρακτικά συνεδριάσεων στο γραφείου του γενικού εισαγγελέα, αντιπροσωπεία του ελληνικού ΥΠΕΞ «παρακάλεσε» την κυπριακή πλευρά να μεταφέρει την οριογραμμή κατά 8 ν.μ. ανατολικότερα (15 χιλιόμετρα περίπου), για να μη δημιουργηθούν επιπλοκές με τις γείτονες χώρες.Έτσι, η τότε ελληνική κυβέρνηση και ειδικότερα το ΥΠΕΞ, ακολουθώντας την πολιτική της υποχωρητικότητας, έδωσε πάτημα στην Άγκυρα, ώστε στην περιοχή του Καστελορίζου να δημιουργηθεί μία de facto «γκρίζα ζώνη».
Το νέο όριο μετά την παρέμβαση της Αθήνας!
Δυστυχώς, μια αρνητική διαπίστωση που προκύπτει από τα λεγόμενα του κ. Ρολάνδη είναι η έλλειψη αποφασιστικών κινήσεων της ελληνικής διπλωματίας. Η Αθήνα, προφανώς, φοβήθηκε πως η επιτυχία της Κύπρου θα αντανακλούσε και στην ίδια μια μεγάλη ευκαιρία διότι, εάν υπογραφόταν η συμφωνία, η Αθήνα θα αναγκαζόταν να ενεργήσει επιτέλους ως κράτος και όχι ως... αποικία.
Το γεγονός ότι ο σημερινός πρωθυπουργός ήταν ο επικεφαλής μιας τραγικά λανθασμένης κίνησης, δεν δημιουργεί και την καλύτερη παρακαταθήκη για τη σημερινή κυβέρνηση ότι θα πράξει να δέοντα, ώστε να εξασφαλίσει χωρίς εκπτώσεις τα ελληνικά συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο. Διότι, σε κάθε περίπτωση, τα 15 αυτά χιλιόμετρα που «γκρίζαρε» ο πρωθυπουργός και το επιτελείο του προ 8ετίας αντανακλούν την απόσταση της εθνικής επιτυχίας από την εθνική αποτυχία, την οποία αντικρίζει κατάματα σήμερα η χώρα μας.
Ωστόσο, αυτό δεν αφορά μόνο τους χειρισμούς του σημερινού πρωθυπουργού. Θα πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι, τα τελευταία 35 χρόνια, όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις αποφεύγουν να κάνουν γεωτρήσεις στο Αιγαίο για να μην «ταράξουν» την Τουρκία. Υπενθυμίζουμε ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου (το 1975), επί πρωθυπουργίας του Κωνσταντίνου Καραμανλή, είχε πει την ιστορική φράση «Βυθίσατε το Χόρα», όταν το ερευνητικό σκάφος Χόρα είχε βγει για έρευνα για υποθαλάσσια κοιτάσματα πετρελαίου στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, την οποία και παραβίασε. Ο Α. Παπανδρέου, με τη δήλωση του αυτή, ήθελε να υποδηλώσει την αδυναμία τής τότε κυβέρνησης να απειλήσει την Τουρκία με μια δυναμική αντίδραση.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, την επόμενη χρονιά, η Άγκυρα να αναγγείλει εκ νέου την έξοδο του Χόρα για σεισμικές έρευνες και σε ζώνες του Αιγαίου που ανήκουν στην υφαλοκρηπίδα των ελληνικών νησιών. Ωστόσο, όταν ο Παπανδρέου έγινε πρωθυπουργός και το Χόρα (με τη νέα του ονομασία ΜΤΑ Sismik I, που θεωρητικά είχε μετατραπεί σε ερευνητικό σκάφος γεωλογικού χαρακτήρα) εμφανίστηκε μεταξύ Λήμνου και Μυτιλήνης προκαλώντας τη μεγάλη κρίση του Μαρτίου του 1987, παρότι αρχικά χειρίστηκε δυναμικά το θέμα και ενέπλεξε το NATO σε μια πιθανή σύρραξη στο Αιγαίο, τελικά οπισθοχώρησε διακηρύσσοντας την αρχή «μη πόλεμος». Αυτή την τακτική ακολούθησαν, σε γενικές γραμμές, όλες οι μετέπειτα ελληνικές κυβερνήσεις, με τα γνωστά αποτελέσματα.
Πάντως, υπενθυμίζουμε στην τωρινή κυβέρνηση ότι το Χόρα ή Sismik I έχει αποσυρθεί από τον Ιούλιο του 2006. Οπότε, θα πρέπει να πάψουν να φοβούνται τα φαντάσματα του παρελθόντος, ειδικά στην τωρινή συγκυρία, με την ανακάλυψη νέου κοινού κοιτάσματος μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ, που επιφέρει νέες εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο. Είναι σαφές ότι η υπογραφή της ειδικής συμφωνίας για την ταυτόχρονη εκμετάλλευση του από τις δυο πλευρές (Κύπρος - Ισραήλ), εκτός των προφανών γεω-οικονομικών της επιπτώσεων, υποκρύπτει και τρομακτικές γεωπολιτικές συνέπειες, αφού διαθέτει και παραμέτρους στρατιωτικού χαρακτήρα. Το γεγονός αυτό θέτει τη συζήτηση για την ανακήρυξη ΑΟΖ σε νέο πλαίσιο.
ΜΙΑ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΠΟΥ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΙΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΕΣ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ
Σύμφωνα με τα όσα έχει αναφέρει ο δρ. Ηλίας Κονοφάγος (Εκτελεστικός Αντιπρόεδρος της Flow Energy S.A.) στο περιοδικό Στρατιωτική Ισορροπία και Γεωπολιτική (τ. 13), έγιναν συνταρακτικές ανακοινώσεις στα πλαίσια του έκτακτου συνεδρίου Oil & Gas International Conference, το οποίο έλαβε χώρα στο Λονδίνο μεταξύ 23-25 Φεβρουαρίου του 2011. Ο τίτλος του συνεδρίου ήταν New and Emerging Plays in the Eastern Mediterranean (Νέα και Αναπτυσσόμενα Παίγνια στην Ανατολική Μεσόγειο).
Κομβικό πρόσωπο του συνεδρίου ο Σόλων Κασσίνης, διευθυντής της Υπηρεσίας Ενέργειας του Κυπριακού Υπουργείου Εμπορίου, ο οποίος -κατά τη διάρκεια της τέταρτης περιόδου του συνεδρίου, με θεματική τις εξελίξεις στο «βόρειο» όριο (Ιταλία, Τουρκία και Κύπρος) της Ανατολικής Μεσογείου- ανέπτυξε το θέμα Το γεωλογικό πλαίσιο και οι δυνητικές δυνατότητες στον τομέα των υδρογονανθράκων στις θαλάσσιες περιοχές της Κύπρου. Ο Κύπριος εισηγητής ξεκαθάρισε το θολό τοπίο μιλώντας για την ανατολική άκρη της κυπριακής ΑΟΖ και το περίφημο πλέον «Οικόπεδο» 12, το οποίο γειτνιάζει με την ΑΟΖ του Ισραήλ.
Ειδικότερα, ο κ. Κασσίνης ανακοίνωσε τα εξής:
• Το κοίτασμα Κύπρος-Α, που εντοπίστηκε και χαρτογραφήθηκε από τη Noble Energy Inc. Operator στο «Οικόπεδο» 12, αποτελεί στην ουσία ένα κοινό κοίτασμα με το Ισραήλ, αφού βρίσκεται ακριβώς πάνω στην οριογραμμή των δύο ΑΟΖ.
• Το συγκεκριμένο κοίτασμα μπορεί να βρίσκεται πάνω στην οριογραμμή, αλλά το ποσοστό ευνοεί τη Λευκωσία, καθώς το 75% κείται στη κυπριακή ΑΟΖ και το 25% στην ισραηλινή.
• Λόγω της συγκεκριμένης ιδιομορφίας, η Λευκωσία και ίο Τελ Αβιβ αποφάσισαν να προχωρήσουν ουσιαστικά σε μια Ενοποίηση Εκμετάλλευσης του κοιτάσματος. Ως είθισται σε τέτοιου είδους περιπτώσεις, και εάν μιλάμε για δύο πλευρές με καλή θέληση, η πρώτη ερευνητική γεώτρηση δεν θα είναι μόνο κυπριακή, αλλά και ισραηλινή. Γενικά, τέτοιου είδους συμφωνίες -δηλαδή η δημιουργία ενός πλαισίου για την ενοποίηση της εκμετάλλευσης ενός κοιτάσματος- λαμβάνουν χώρα για να υπάρξει ταυτόχρονη εξόρυξη του φυσικού αερίου και από τις δύο πλευρές, χωρίς η μία να «τραβάει» φυσικό αέριο από την άλλη.
• Η συμφωνία για την Ενοποίηση Εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων, η οποία στη διεθνή πρακτική αναφέρεται ως Unitization Agreement, έχει ολοκληρωθεί και αναμένεται να υπογραφεί πολύ σύντομα. Παράλληλα, ο Σ. Κασσίνης ανέφερε ότι η κοινή γεώτρηση θα ξεκινήσει μέσα στο 2011, με πιθανότερη ημερομηνία τον Οκτώβριο.
Αξίζει να αναφερθεί ότι η επιτυχία της πρώτης ερευνητικής γεώτρησης θεωρείται δεδομένη (σχεδόν 100%), ενώ το αναμενόμενο απόθεμα σε φυσικό αέριο εκτιμάται πως θα αγγίξει τα 300 δισ. κ.μ. Ωστόσο, εκτός από φυσικό αέριο, εκτιμάται ότι τα αποθέματα πετρελαίου που αναμένεται να ανακαλυφθούν σε μεγαλύτερα βάθη θα αγγίξουν τα 3 δισ. βαρέλια. Για την πλήρη κατανόηση των συγκεκριμένων μεγεθών αρκεί να αναφερθεί πως ο συγκεκριμένος αριθμός βαρελιών επαρκεί για να καλύψει τις πετρελαϊκές ανάγκες της χώρας μας τουλάχιστον για 22 χρόνια!
Όσον αφορά τη συγκεκριμένη Unitization Agreement, εκτός από ένα είδος συμβολαίου που καθορίζει επακριβώς τον τρόπο συνεκμετάλλευσης και από τις δύο πλευρές, αποτελεί και μια μείζονα γεωπολιτική παράμετρο, στην οποία εμπλέκεται άμεσα και η Ελλάδα.
Συγκεκριμένα, σε περιπτώσεις Ενοποιημένης Εκμετάλλευσης Κοιτασμάτων που βρίσκονται σε περιοχές «αυξημένου γεωπολιτικού κινδύνου», δηλαδή σε περιοχές οι οποίες αντιμετωπίζουν οποιουδήποτε τύπου απειλές (πολιτικού και στρατιωτικού χαρακτήρα), η Unitization Agreement δεσμεύει τα κράτη που αποτελούν μέρη της συμφωνίας να προστατεύσουν τις εγκαταστάσεις τους από κοινού. Σύμφωνα με απολύτως επιβεβαιωμένες πληροφορίες, η συμφωνία μεταξύ Λευκωσίας και Τελ Αβίβ περιλαμβάνει και αυτού του είδους τις προβλέψεις. Με άλλα λόγια, σε περίπτωση απειλής των εγκαταστάσεων, τόσο η Κύπρος όσο και το Ισραήλ θα αντιδράσουν με πολιτικά και στρατιωτικά μέσα από κοινού.
Στη δεδομένη περίπτωση, το πρόβλημα της Κύπρου είναι το πώς θα αντιδράσει η Τουρκία τη στιγμή που θα ξεκινήσουν οι διαδικασίες εξόρυξης. Ωστόσο, η Unitization Agreement αλλάζει τα μέχρι χώρα δεδομένα, διότι στο μέχρι τώρα πλαίσιο Ελλάδα-Κύπρος-Τουρκία έχει προστεθεί και το Ισραήλ, το οποίο επίσημα (στον γεω-οικονομικό τομέα) έχει συνδεθεί άμεσα με την Κύπρο και, κατ' επέκταση, με την Ελλάδα. Είναι ηλίου φαεινότερον ότι η υπογραφή της Unitization Agreement Κύπρου-Ισραήλ θα οδηγήσει στη δημιουργία όχι μόνο μιας στρατηγικής σχέσης, αλλά και μιας σχέσης ζωτικής αλληλεξάρτησης σε πολιτικό, οικονομικό και στρατιωτικό επίπεδο.
Τα προαναφερθέντα καταδεικνύουν όχι οι εξελίξεις στην ανατολική λεκάνη της Μεσογείου θα είναι ιστορικές και ραγδαίες, από τη στιγμή που όλα δείχνουν όχι μεταβάλλονται οι ισορροπίες σε γεωπολιτικό επίπεδο. Πλέον, το ζητούμενο δεν είναι τόσο το πώς θα αντιδράσει η Τουρκία, που φαίνεται να γίνεται θεατής των εξελίξεων στην περιοχή, αλλά το κατά πόσον η Αθήνα θα αποφασίσει να αφήσει την τακτική του στρουθοκαμηλισμού και να ενταχθεί δυναμικά στη συγκεκριμένη συμμαχία. Διότι δεν μπορεί να μην αντιλαμβάνεται ότι, αφ' ενός, είναι προς όφελος της και, αφ' ετέρου, ότι η Κύπρος δεν μπορεί -μόνο σε συνεργασία με το Ισραήλ- να αποτελέσει τον αντίποδα στην τουρκική προκλητικότητα...
Πηγή: Hellenic Nexus, τ. 52 (Μάιος 2011)
Αν κάποιος έλεγε ότι η ελληνική κυβέρνηση είχε ζητήσει από την Κύπρο να αυτοεξαιρεθεί από το Διεθνές Δίκαιο, με σκοπό να μετατρέψει μια εθνική επιτυχία σε εθνική αποτυχία για να μην αντιδράσει η Τουρκία, όλοι θα πίστευαν ότι πρόκειται για φαιδρότητες. Μια τέτοια ενέργεια ακούγεται τουλάχιστον προσβλητική για την τότε ελληνική κυβέρνηση.
Ωστόσο, σύμφωνα με τον πρώην Κύπριο υπουργό Νίκο Ρολάνδη, το 2003 η Αθήνα ζήτησε από τη Λευκωσία να αλλάξει μια συμφωνία με την Αίγυπτο, με την οποία -εάν ολοκληρωνόταν όπως προβλεπόταν αρχικά- το Κάιρο θα είχε αποδεχθεί πως το Καστελόριζο έχει ΑΟΖ. Με απλά λόγια, σύμφωνα με τα λεγόμενα του κ. Ρολάνδη, η Κύπρος είχε προετοιμάσει το έδαφος για να πραγματοποιήσει η Ελλάδα μια κίνηση-ματ έναντι της Τουρκίας σε σχέση με την ΑΟΖ, αλλά η τότε ηγεσία του ΥΠΕΞ, με επικεφαλής τον σημερινό πρωθυπουργό της χώρας, δεν στάθηκε αντάξια των περιστάσεων...
Στις 17 Φεβρουαρίου του 2003 υπεγράφη συμφωνία μεταξύ της Αιγύπτου και της Κύπρου, σχετικά με την εκμετάλλευση των δυνητικών κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην ΑΟΖ της Κύπρου. Η υπογραφή της συμφωνίας πραγματοποιήθηκε στο Κάιρο και επικεφαλής της κυπριακής πλευράς ήταν ο τότε Υπουργός Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού, κ. Ρολάνδης. Ο ίδιος είχε χρηματίσει και Υπουργός Εξωτερικών από τον Μάρτιο του 1978 έως τον Σεπτέμβριο του 1983 και θεωρείται ο κύριος χειριστής της ενεργειακής συμφωνίας με την Αίγυπτο. Εκ μέρους της αιγυπτιακής πλευράς, υπέγραψε ο Υπουργός Εξωτερικών της χώρας, Αχμέτ Μάχερ.
Η κυπριακή πλευρά, εφαρμόζοντας μια άκρως επιτυχημένη διαπραγματευτική τακτική, κατάφερε να πείσει την Αίγυπτο να υπογράψει μια ισορροπημένη συνθήκη, η οποία δεν θα δημιουργούσε επικοινωνιακό θόρυβο που πιθανόν να προκαλούσε και την αντίδραση της Τουρκίας. Η κυπριακή πλευρά είχε καταφέρει το Κάιρο να αποδεχθεί τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ της κυπριακής και της αιγυπτιακής ΑΟΖ, και να ακολουθεί τον κανόνα της μέσης χάραξης από τις ακτογραμμές των δυο χωρών.
Θα πρέπει να σημειωθεί πως η συγκεκριμένη πρακτική δεν είναι και τόσο αυτονόητη, διότι υπάρχει η τάση, όταν το ένα κράτος διαθέτει πολύ μεγαλύτερη ακτογραμμή σε σχέση με το άλλο (όπως συμβαίνει στην περίπτωση της Αιγύπτου με την Κύπρο), να ευνοείται το κράτος με τη μεγαλύτερη ακτογραμμή. Ωστόσο, στην περίπτωση της Κύπρου αποδείχθηκε πως η πραγματική δύναμη της διπλωματίας έγκειται στη συνεχή ενημέρωση και τη σωστή αποκωδικοποίηση και σύνθεση των πληροφοριών από τους χειριστές της.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, λοιπόν, η διπλωματική υπηρεσία της Κύπρου ενημέρωσε την κυβέρνηση πως, την ίδια περίοδο, το Κάιρο διαπραγματευόταν μια αντίστοιχη συμφωνία με τη Σαουδική Αραβία για την Ερυθρά Θάλασσα. Η λεπτομέρεια που έκανε τη διαφορά ήταν πως η ακτογραμμή της Σαουδικής Αραβίας είναι τριπλάσια από εκείνη της Αιγύπτου. Κατά συνέπεια, εάν η Αίγυπτος επέμενε στη διαπραγμάτευση με την Κύπρο, δεσμευόταν για μια ανάλογη εξέλιξη (εις βάρος της, όμως, αυτή τη φορά) στις διαπραγματεύσεις με τη Σαουδική Αραβία, καθώς θα υπήρχε νομικό προηγούμενο.
Μετά την κατάλληλη επεξεργασία των νέων στοιχείων, η Λευκωσία έθεσε με διπλωματικό, αλλά σαφή τρόπο το ζήτημα στη σωστή του βάση, με αποτέλεσμα το Κάιρο να αποδεχθεί τη μέση χάραξη. Με άλλα λόγια, απεφεύχθη η επανάληψη της περίπτωσης του διπόλου Μάλτα-Λιβύη, στην οποία η Βαλέτα αναγκάστηκε (λόγω του μεγέθους των ακτογραμμών της Τρίπολης σε σχέση με τη δική της) να μεταφέρει τη χάραξη των εκατέρωθεν ΑΟΖ περίπου κατά 30% βορείως της μέσης γραμμής.
Επιπροσθέτως, ακολουθώντας την ίδια πετυχημένη συνταγή, η Λευκωσία κατάφερε να διαπραγματευτεί με βάση τον κανόνα της μέσης γραμμής τα όρια της ΑΟΖ τόσο με το Ισραήλ, όσο και με τον Λίβανο. Καθίσταται σαφές, λοιπόν, ότι αφ' ενός ο κ. Ρολάνδης είναι ένα έμπειρος πολιτικός που έχει φέρει επιτυχώς εις πέρας δύσκολα διπλωματικά εγχειρήματα και, αφ' ετέρου, επιτυχημένο είναι το διπλωματικό σώμα που διαθέτει ενημερωμένη, αναλυτική και συνδυαστική σκέψη, σε συνδυασμό με τολμηρές κινήσεις, σε ένα πλαίσιο χαμηλών τόνων.
Δημιουργούνται, λοιπόν, έντονα ερωτηματικά σχετικά με το τι ακριβώς οδήγησε τον κ. Ρολάνδη να δηλώνει δημοσίως πως η Ελλάδα έχασε μια μεγάλη ευκαιρία, φοβούμενη την αντίδραση της Τουρκίας. Συμφωνά με τα λεγόμενα του πρώην υπουργού (σε εκπομπή οτο ΡΙΚ 1 - σχετικό απόσπασμα στο http://www.youtube.com/watch?v=Pq8eYawkZu4), λίγο πριν από την επικείμενη υπογραφή της Κύπρου με την Αίγυπτο για την οριοθέτηση της μεταξύ τους ΑΟΖ, η Αθήνα επέδειξε διστακτικότητα και επενέβη ζητώντας από τη Λευκωσία να μετακινήσει τη γραμμή που έχει συμφωνήσει με το Κάιρο λίγο ανατολικότερα.
Συγκεκριμένα, ο κ. Ρολάνδης αναφέρει όχι η Κύπρος είχε συμφωνήσει με την Αίγυπτο (το 2003) σε μία οριογραμμή, η οποία εκτεινόταν ακριβώς μέχρι το σημείο που αρχίζει η ελληνική ΑΟΖ, εάν συνυπολογιστεί σε αυτή το Καστελόριζο. Με απλά λόγια, η Κύπρος είχε καταφέρει να πείσει την Αίγυπτο να αναγνωρίσει το Καστελόριζο ως έχον ΑΟΖ, με αποτέλεσμα, εάν η συγκεκριμένη συμφωνία υπογραφόταν ως είχε, η Αίγυπτος να μην μπορεί να διαπραγματευτεί τίποτα με την Τουρκία που θα αφορούσε την ελληνική και την κυπριακή ΑΟΖ. Καταδεικνύεται, λοιπόν, ότι η Κύπρος είχε προετοιμάσει το έδαφος για να περιφρουρήσει η Ελλάδα τα δικαιώματά της στην περιοχή. Κι αυτό διότι, στην περίπτωση που υπογραφόταν η συμφωνία, η Τουρκία δεν θα μπορούσε σήμερα να προκαλεί ασύστολα στο Αιγαίο, επικαλούμενη δήθεν το Δίκαιο της Θάλασσας.
Σύμφωνα πάντα με τον Ν. Ρολάνδη, ο οποίος επικαλείται πρακτικά συνεδριάσεων στο γραφείου του γενικού εισαγγελέα, αντιπροσωπεία του ελληνικού ΥΠΕΞ «παρακάλεσε» την κυπριακή πλευρά να μεταφέρει την οριογραμμή κατά 8 ν.μ. ανατολικότερα (15 χιλιόμετρα περίπου), για να μη δημιουργηθούν επιπλοκές με τις γείτονες χώρες.Έτσι, η τότε ελληνική κυβέρνηση και ειδικότερα το ΥΠΕΞ, ακολουθώντας την πολιτική της υποχωρητικότητας, έδωσε πάτημα στην Άγκυρα, ώστε στην περιοχή του Καστελορίζου να δημιουργηθεί μία de facto «γκρίζα ζώνη».
Το νέο όριο μετά την παρέμβαση της Αθήνας!
Δυστυχώς, μια αρνητική διαπίστωση που προκύπτει από τα λεγόμενα του κ. Ρολάνδη είναι η έλλειψη αποφασιστικών κινήσεων της ελληνικής διπλωματίας. Η Αθήνα, προφανώς, φοβήθηκε πως η επιτυχία της Κύπρου θα αντανακλούσε και στην ίδια μια μεγάλη ευκαιρία διότι, εάν υπογραφόταν η συμφωνία, η Αθήνα θα αναγκαζόταν να ενεργήσει επιτέλους ως κράτος και όχι ως... αποικία.
Το γεγονός ότι ο σημερινός πρωθυπουργός ήταν ο επικεφαλής μιας τραγικά λανθασμένης κίνησης, δεν δημιουργεί και την καλύτερη παρακαταθήκη για τη σημερινή κυβέρνηση ότι θα πράξει να δέοντα, ώστε να εξασφαλίσει χωρίς εκπτώσεις τα ελληνικά συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο. Διότι, σε κάθε περίπτωση, τα 15 αυτά χιλιόμετρα που «γκρίζαρε» ο πρωθυπουργός και το επιτελείο του προ 8ετίας αντανακλούν την απόσταση της εθνικής επιτυχίας από την εθνική αποτυχία, την οποία αντικρίζει κατάματα σήμερα η χώρα μας.
Ωστόσο, αυτό δεν αφορά μόνο τους χειρισμούς του σημερινού πρωθυπουργού. Θα πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι, τα τελευταία 35 χρόνια, όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις αποφεύγουν να κάνουν γεωτρήσεις στο Αιγαίο για να μην «ταράξουν» την Τουρκία. Υπενθυμίζουμε ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου (το 1975), επί πρωθυπουργίας του Κωνσταντίνου Καραμανλή, είχε πει την ιστορική φράση «Βυθίσατε το Χόρα», όταν το ερευνητικό σκάφος Χόρα είχε βγει για έρευνα για υποθαλάσσια κοιτάσματα πετρελαίου στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, την οποία και παραβίασε. Ο Α. Παπανδρέου, με τη δήλωση του αυτή, ήθελε να υποδηλώσει την αδυναμία τής τότε κυβέρνησης να απειλήσει την Τουρκία με μια δυναμική αντίδραση.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, την επόμενη χρονιά, η Άγκυρα να αναγγείλει εκ νέου την έξοδο του Χόρα για σεισμικές έρευνες και σε ζώνες του Αιγαίου που ανήκουν στην υφαλοκρηπίδα των ελληνικών νησιών. Ωστόσο, όταν ο Παπανδρέου έγινε πρωθυπουργός και το Χόρα (με τη νέα του ονομασία ΜΤΑ Sismik I, που θεωρητικά είχε μετατραπεί σε ερευνητικό σκάφος γεωλογικού χαρακτήρα) εμφανίστηκε μεταξύ Λήμνου και Μυτιλήνης προκαλώντας τη μεγάλη κρίση του Μαρτίου του 1987, παρότι αρχικά χειρίστηκε δυναμικά το θέμα και ενέπλεξε το NATO σε μια πιθανή σύρραξη στο Αιγαίο, τελικά οπισθοχώρησε διακηρύσσοντας την αρχή «μη πόλεμος». Αυτή την τακτική ακολούθησαν, σε γενικές γραμμές, όλες οι μετέπειτα ελληνικές κυβερνήσεις, με τα γνωστά αποτελέσματα.
Πάντως, υπενθυμίζουμε στην τωρινή κυβέρνηση ότι το Χόρα ή Sismik I έχει αποσυρθεί από τον Ιούλιο του 2006. Οπότε, θα πρέπει να πάψουν να φοβούνται τα φαντάσματα του παρελθόντος, ειδικά στην τωρινή συγκυρία, με την ανακάλυψη νέου κοινού κοιτάσματος μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ, που επιφέρει νέες εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο. Είναι σαφές ότι η υπογραφή της ειδικής συμφωνίας για την ταυτόχρονη εκμετάλλευση του από τις δυο πλευρές (Κύπρος - Ισραήλ), εκτός των προφανών γεω-οικονομικών της επιπτώσεων, υποκρύπτει και τρομακτικές γεωπολιτικές συνέπειες, αφού διαθέτει και παραμέτρους στρατιωτικού χαρακτήρα. Το γεγονός αυτό θέτει τη συζήτηση για την ανακήρυξη ΑΟΖ σε νέο πλαίσιο.
ΜΙΑ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΠΟΥ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΙΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΕΣ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ
Σύμφωνα με τα όσα έχει αναφέρει ο δρ. Ηλίας Κονοφάγος (Εκτελεστικός Αντιπρόεδρος της Flow Energy S.A.) στο περιοδικό Στρατιωτική Ισορροπία και Γεωπολιτική (τ. 13), έγιναν συνταρακτικές ανακοινώσεις στα πλαίσια του έκτακτου συνεδρίου Oil & Gas International Conference, το οποίο έλαβε χώρα στο Λονδίνο μεταξύ 23-25 Φεβρουαρίου του 2011. Ο τίτλος του συνεδρίου ήταν New and Emerging Plays in the Eastern Mediterranean (Νέα και Αναπτυσσόμενα Παίγνια στην Ανατολική Μεσόγειο).
Κομβικό πρόσωπο του συνεδρίου ο Σόλων Κασσίνης, διευθυντής της Υπηρεσίας Ενέργειας του Κυπριακού Υπουργείου Εμπορίου, ο οποίος -κατά τη διάρκεια της τέταρτης περιόδου του συνεδρίου, με θεματική τις εξελίξεις στο «βόρειο» όριο (Ιταλία, Τουρκία και Κύπρος) της Ανατολικής Μεσογείου- ανέπτυξε το θέμα Το γεωλογικό πλαίσιο και οι δυνητικές δυνατότητες στον τομέα των υδρογονανθράκων στις θαλάσσιες περιοχές της Κύπρου. Ο Κύπριος εισηγητής ξεκαθάρισε το θολό τοπίο μιλώντας για την ανατολική άκρη της κυπριακής ΑΟΖ και το περίφημο πλέον «Οικόπεδο» 12, το οποίο γειτνιάζει με την ΑΟΖ του Ισραήλ.
Ειδικότερα, ο κ. Κασσίνης ανακοίνωσε τα εξής:
• Το κοίτασμα Κύπρος-Α, που εντοπίστηκε και χαρτογραφήθηκε από τη Noble Energy Inc. Operator στο «Οικόπεδο» 12, αποτελεί στην ουσία ένα κοινό κοίτασμα με το Ισραήλ, αφού βρίσκεται ακριβώς πάνω στην οριογραμμή των δύο ΑΟΖ.
• Το συγκεκριμένο κοίτασμα μπορεί να βρίσκεται πάνω στην οριογραμμή, αλλά το ποσοστό ευνοεί τη Λευκωσία, καθώς το 75% κείται στη κυπριακή ΑΟΖ και το 25% στην ισραηλινή.
• Λόγω της συγκεκριμένης ιδιομορφίας, η Λευκωσία και ίο Τελ Αβιβ αποφάσισαν να προχωρήσουν ουσιαστικά σε μια Ενοποίηση Εκμετάλλευσης του κοιτάσματος. Ως είθισται σε τέτοιου είδους περιπτώσεις, και εάν μιλάμε για δύο πλευρές με καλή θέληση, η πρώτη ερευνητική γεώτρηση δεν θα είναι μόνο κυπριακή, αλλά και ισραηλινή. Γενικά, τέτοιου είδους συμφωνίες -δηλαδή η δημιουργία ενός πλαισίου για την ενοποίηση της εκμετάλλευσης ενός κοιτάσματος- λαμβάνουν χώρα για να υπάρξει ταυτόχρονη εξόρυξη του φυσικού αερίου και από τις δύο πλευρές, χωρίς η μία να «τραβάει» φυσικό αέριο από την άλλη.
• Η συμφωνία για την Ενοποίηση Εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων, η οποία στη διεθνή πρακτική αναφέρεται ως Unitization Agreement, έχει ολοκληρωθεί και αναμένεται να υπογραφεί πολύ σύντομα. Παράλληλα, ο Σ. Κασσίνης ανέφερε ότι η κοινή γεώτρηση θα ξεκινήσει μέσα στο 2011, με πιθανότερη ημερομηνία τον Οκτώβριο.
Αξίζει να αναφερθεί ότι η επιτυχία της πρώτης ερευνητικής γεώτρησης θεωρείται δεδομένη (σχεδόν 100%), ενώ το αναμενόμενο απόθεμα σε φυσικό αέριο εκτιμάται πως θα αγγίξει τα 300 δισ. κ.μ. Ωστόσο, εκτός από φυσικό αέριο, εκτιμάται ότι τα αποθέματα πετρελαίου που αναμένεται να ανακαλυφθούν σε μεγαλύτερα βάθη θα αγγίξουν τα 3 δισ. βαρέλια. Για την πλήρη κατανόηση των συγκεκριμένων μεγεθών αρκεί να αναφερθεί πως ο συγκεκριμένος αριθμός βαρελιών επαρκεί για να καλύψει τις πετρελαϊκές ανάγκες της χώρας μας τουλάχιστον για 22 χρόνια!
Όσον αφορά τη συγκεκριμένη Unitization Agreement, εκτός από ένα είδος συμβολαίου που καθορίζει επακριβώς τον τρόπο συνεκμετάλλευσης και από τις δύο πλευρές, αποτελεί και μια μείζονα γεωπολιτική παράμετρο, στην οποία εμπλέκεται άμεσα και η Ελλάδα.
Συγκεκριμένα, σε περιπτώσεις Ενοποιημένης Εκμετάλλευσης Κοιτασμάτων που βρίσκονται σε περιοχές «αυξημένου γεωπολιτικού κινδύνου», δηλαδή σε περιοχές οι οποίες αντιμετωπίζουν οποιουδήποτε τύπου απειλές (πολιτικού και στρατιωτικού χαρακτήρα), η Unitization Agreement δεσμεύει τα κράτη που αποτελούν μέρη της συμφωνίας να προστατεύσουν τις εγκαταστάσεις τους από κοινού. Σύμφωνα με απολύτως επιβεβαιωμένες πληροφορίες, η συμφωνία μεταξύ Λευκωσίας και Τελ Αβίβ περιλαμβάνει και αυτού του είδους τις προβλέψεις. Με άλλα λόγια, σε περίπτωση απειλής των εγκαταστάσεων, τόσο η Κύπρος όσο και το Ισραήλ θα αντιδράσουν με πολιτικά και στρατιωτικά μέσα από κοινού.
Στη δεδομένη περίπτωση, το πρόβλημα της Κύπρου είναι το πώς θα αντιδράσει η Τουρκία τη στιγμή που θα ξεκινήσουν οι διαδικασίες εξόρυξης. Ωστόσο, η Unitization Agreement αλλάζει τα μέχρι χώρα δεδομένα, διότι στο μέχρι τώρα πλαίσιο Ελλάδα-Κύπρος-Τουρκία έχει προστεθεί και το Ισραήλ, το οποίο επίσημα (στον γεω-οικονομικό τομέα) έχει συνδεθεί άμεσα με την Κύπρο και, κατ' επέκταση, με την Ελλάδα. Είναι ηλίου φαεινότερον ότι η υπογραφή της Unitization Agreement Κύπρου-Ισραήλ θα οδηγήσει στη δημιουργία όχι μόνο μιας στρατηγικής σχέσης, αλλά και μιας σχέσης ζωτικής αλληλεξάρτησης σε πολιτικό, οικονομικό και στρατιωτικό επίπεδο.
Τα προαναφερθέντα καταδεικνύουν όχι οι εξελίξεις στην ανατολική λεκάνη της Μεσογείου θα είναι ιστορικές και ραγδαίες, από τη στιγμή που όλα δείχνουν όχι μεταβάλλονται οι ισορροπίες σε γεωπολιτικό επίπεδο. Πλέον, το ζητούμενο δεν είναι τόσο το πώς θα αντιδράσει η Τουρκία, που φαίνεται να γίνεται θεατής των εξελίξεων στην περιοχή, αλλά το κατά πόσον η Αθήνα θα αποφασίσει να αφήσει την τακτική του στρουθοκαμηλισμού και να ενταχθεί δυναμικά στη συγκεκριμένη συμμαχία. Διότι δεν μπορεί να μην αντιλαμβάνεται ότι, αφ' ενός, είναι προς όφελος της και, αφ' ετέρου, ότι η Κύπρος δεν μπορεί -μόνο σε συνεργασία με το Ισραήλ- να αποτελέσει τον αντίποδα στην τουρκική προκλητικότητα...
Πηγή: Hellenic Nexus, τ. 52 (Μάιος 2011)
Μερικές αλήθειες για το " σκάφος" μας
Ακόμα κι' αν " τρελλαίνονταν" ξαφνικά οι πιστωτές μας και μας χάριζαν αύριο ολόκληρο το εθνικό χρέος , μέχρι και το τελευταίο ευρώ, απο τη στιγμή που το ελληνικό κράτος εξακολουθεί να παράγει ισολογισμούς με τόσο μεγάλα ελλείματα, μέσα σε λίγα χρόνια θα ξαναρχόμασταν πάλι στα ίδια! Θα βρισκόμασταν και πάλι υπερχρεωμένοι.
Υπάρχουν μια σειρά από κρίσιμες αλήθειες, που πρέπει να ιδωθούν κατάματα και να αντιμετωπισθούν καίρια και υπεύθυνα από το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας , πέρα από πολιτικά , ιδεολογικά ή συντεχνιακά συμφέροντα. Απλά γιατί εάν το " σκάφος" βουλιάξει, θα βουλιάξουμε μαζί του όλοι. Κάποιες από αυτές τις οδυνηρές αλήθειες :
1. Οικονομία : Ο,τι και να κάνουμε , χωρίς ανάπτυξη δουλειά δεν γίνεται. Ανάπτυξη σημαίνει δύο πράγματα. Πρώτον , αντί να εισάγουμε τα πάντα, να υπάρξει άμεσα διακομματικός κεντρικός σχεδιασμός ώστε να αρχίσουμε να παράγουμε στοχευμένα προιόντα και υπηρεσίες με υψηλή εξαγωγική δυναμική. Και ασφαλώς να ενισχύουμε όλοι ως καταναλωτές τα ελληνικά προιόντα.
Δεύτερον να ελαχιστοποιήσουμε το κόστος και την γραφειοκρατία για την ίδρυση εταιρειών και την προσέλκυση επενδύσεων καθώς και τους συντελεστές φορολογίας ( π.χ. στο 10% όπως ισχύει σε Κύπρο και Βουλγαρία).
2. Δημόσιο : Αυστηρός έλεγχος και διαφάνεια στις δαπάνες , πλήρης μηχανοργάνωση των υπηρεσιών , ο αριθμός των απασχολουμένων να είναι ο απολύτως απαραίτητος ενώ οι απολαβές τους να εξαρτώνται άμεσα από την μετρήσιμη αποδοτικότητά τους.
3. Διαφθορά : Να σταματήσουν τα λόγια αυτοενοχοποίησης του λαού και να αλλάξουν στην πράξη οι κανόνες του παιχνιδιού. Αναθεώρηση του Συντάγματος και αναθεώρηση του ευρύτερου νομικού πλαισίου ώστε να επιβάλλεται άμεση εκδίκαση χωρίς παραγραφές , με ποινή δήμευσης περιουσίας των καταχραστών και των συγγενικών τους προσώπων α! βαθμού, σε Ελλάδα και εξωτερικό, με την ίδια ακριβώς αντιμετώπιση όλων , από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας μέχρι τον τελευταίο πολίτη.
4. Μεταναστευτικό : Το πρόβλημα είναι η ίδια η επιβίωση της ελληνικής κοινωνίας , που δεν αντέχει άλλους " φιλοξενούμενους". Να υπάρξει διακομματικός καθορισμός ανώτατου αριθμού φιλοξενούμενων μεταναστών , προφανώς νομίμων, με βάση τις πραγματικές ανάγκες της χώρας και τις δυνατότητες απασχόλησης και ενσωμάτωσης.
5. Παιδεία : Εχουμε υποστεί μια κρατούσα αντίληψη που στο όνομα , δήθεν, του χτυπήματος του εθνικισμού, της " εχθροπάθειας" και της " κλειστής, ξενόφοβης κοινωνίας", εκθεμελιώνει κάθε έννοια πατριωτισμού στηνεκπαίδευση, στην τέχνη, στον πολιτισμό και στην ενημέρωση. Αυτή η αντίληψη που μας οδηγεί στον εκφυλισμό και την παρακμή, δεν έχει καμμία αντικειμενική βάση αλήθειας. Ολες οι χώρες του κόσμου στηρίζουν την ισχύ και την συνεκτικότητα των κοινωνιών τους στον πατριωτισμό και δεν διστάζουν μάλιστα να παραποιήσουν κάθε ιστορικό δεδομένο, προκειμένου να το καθιερώσουν στη συνείδηση των πολιτών τους.
Φανταστείτε τι θα γινόταν στις ΗΠΑ αν κυκλοφορούσε μια σειρά όπως το "1821", με επιχορήγηση της Ομοσπονδιακής Τράπεζας. Προφανώς άμεση εφαρμογή του Patriot Act και οι υπεύθυνοι για την ταινία στο..Γκουαντάναμο!
Source : Hellenic Nexus editorial( τ.52, Μάιος 2011)
Υπάρχουν μια σειρά από κρίσιμες αλήθειες, που πρέπει να ιδωθούν κατάματα και να αντιμετωπισθούν καίρια και υπεύθυνα από το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας , πέρα από πολιτικά , ιδεολογικά ή συντεχνιακά συμφέροντα. Απλά γιατί εάν το " σκάφος" βουλιάξει, θα βουλιάξουμε μαζί του όλοι. Κάποιες από αυτές τις οδυνηρές αλήθειες :
1. Οικονομία : Ο,τι και να κάνουμε , χωρίς ανάπτυξη δουλειά δεν γίνεται. Ανάπτυξη σημαίνει δύο πράγματα. Πρώτον , αντί να εισάγουμε τα πάντα, να υπάρξει άμεσα διακομματικός κεντρικός σχεδιασμός ώστε να αρχίσουμε να παράγουμε στοχευμένα προιόντα και υπηρεσίες με υψηλή εξαγωγική δυναμική. Και ασφαλώς να ενισχύουμε όλοι ως καταναλωτές τα ελληνικά προιόντα.
Δεύτερον να ελαχιστοποιήσουμε το κόστος και την γραφειοκρατία για την ίδρυση εταιρειών και την προσέλκυση επενδύσεων καθώς και τους συντελεστές φορολογίας ( π.χ. στο 10% όπως ισχύει σε Κύπρο και Βουλγαρία).
2. Δημόσιο : Αυστηρός έλεγχος και διαφάνεια στις δαπάνες , πλήρης μηχανοργάνωση των υπηρεσιών , ο αριθμός των απασχολουμένων να είναι ο απολύτως απαραίτητος ενώ οι απολαβές τους να εξαρτώνται άμεσα από την μετρήσιμη αποδοτικότητά τους.
3. Διαφθορά : Να σταματήσουν τα λόγια αυτοενοχοποίησης του λαού και να αλλάξουν στην πράξη οι κανόνες του παιχνιδιού. Αναθεώρηση του Συντάγματος και αναθεώρηση του ευρύτερου νομικού πλαισίου ώστε να επιβάλλεται άμεση εκδίκαση χωρίς παραγραφές , με ποινή δήμευσης περιουσίας των καταχραστών και των συγγενικών τους προσώπων α! βαθμού, σε Ελλάδα και εξωτερικό, με την ίδια ακριβώς αντιμετώπιση όλων , από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας μέχρι τον τελευταίο πολίτη.
4. Μεταναστευτικό : Το πρόβλημα είναι η ίδια η επιβίωση της ελληνικής κοινωνίας , που δεν αντέχει άλλους " φιλοξενούμενους". Να υπάρξει διακομματικός καθορισμός ανώτατου αριθμού φιλοξενούμενων μεταναστών , προφανώς νομίμων, με βάση τις πραγματικές ανάγκες της χώρας και τις δυνατότητες απασχόλησης και ενσωμάτωσης.
5. Παιδεία : Εχουμε υποστεί μια κρατούσα αντίληψη που στο όνομα , δήθεν, του χτυπήματος του εθνικισμού, της " εχθροπάθειας" και της " κλειστής, ξενόφοβης κοινωνίας", εκθεμελιώνει κάθε έννοια πατριωτισμού στηνεκπαίδευση, στην τέχνη, στον πολιτισμό και στην ενημέρωση. Αυτή η αντίληψη που μας οδηγεί στον εκφυλισμό και την παρακμή, δεν έχει καμμία αντικειμενική βάση αλήθειας. Ολες οι χώρες του κόσμου στηρίζουν την ισχύ και την συνεκτικότητα των κοινωνιών τους στον πατριωτισμό και δεν διστάζουν μάλιστα να παραποιήσουν κάθε ιστορικό δεδομένο, προκειμένου να το καθιερώσουν στη συνείδηση των πολιτών τους.
Φανταστείτε τι θα γινόταν στις ΗΠΑ αν κυκλοφορούσε μια σειρά όπως το "1821", με επιχορήγηση της Ομοσπονδιακής Τράπεζας. Προφανώς άμεση εφαρμογή του Patriot Act και οι υπεύθυνοι για την ταινία στο..Γκουαντάναμο!
Source : Hellenic Nexus editorial( τ.52, Μάιος 2011)
Πέμπτη 12 Μαΐου 2011
Παραπληροφόρηση και παραμυθολογίες
του Α. Ανδριανόπουλου
Εχει καταντήσει μονότονο να επαναλαμβάνεις τα ίδια πράγματα και να εισπράττεις σαν απάντηση τις ίδιες ανοησίες που δεν μπορούν να στηριχθούν στην παραμικρή λογική. Τελευταία βγαίνουν σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις περισπούδαστοι καθηγητάδες, διαπύρσιοι κομματικοί κήρυκες και πολύξεροι αναλυτές εκστομίζοντας τα ίδια ευαγγέλια καταστροφής. Επιμένουν σε θέσεις που από τα πράγματα είναι ολοφάνερο πως δεν ισχύουν. Καλλιεργούν όμως ελπίδες σε ένα κόσμο που με αγωνία ψάχνει να βρεί εύκολες διεξόδους από μιά κατάσταση στην οποία, μέσα του γνωρίζει, πως συνέβαλε ουσιαστικά κι αυτός στην δημιουργία της.Και παράλληλα διευκολύνει την πελαγωμένη κοινή γνώμη στην στοχοποίηση υπευθύνων των αδιεξόδων.
Που εμφανίζονται να είναι είτε οι πολιτικοί γενικώς, που μας οδήγησαν ασύγγνωστα στο χάος, είτε οι προδότες κυβερνώντες που συνειδητά – εκτελώντας μάλιστα και σχετικές οδηγίες - οδηγούν τους έλληνες στον εξανδραποδισμό.
Ολες αυτές οι παραμυθολογίες (όπως λ.χ. η καταγγελία πως για όλα τα δεινά φταίει το Μνημόνιο, που όμως ελάχιστα εφαρμόζεται) επιτυγχάνουν κάποιους απλούς σκοπούς. Εξιλεώνουν τους πολίτες από οποιαδήποτε συμμετοχή στις ευθύνες ενώ φορτώνουν στις πλάτες απροσδιόριστων ξένων – και των εδώ βέβαια «τυφλών τους οργάνων» – τον σχεδιασμό της σημερινής μας κατάντιας. Αν όμως κάποιος κάνει τον κόπο να αναζητήσει την πραγματικότητα και να ψάξει στις αντιδράσεις των διαφόρων διεθνών κύκλων τον τρόπο που στέκονται απέναντι στην ελληνική οικονομική κρίση διαμορφώνει μιά εντελώς διαφορετική εικόνα. Που δεν έχει σχέση βέβαια με τοκογλύφους, διεθνείς απατεώνες και αγνούς ταλαιπωρούμενους έλληνες πολίτες.
Να ξεκαθαρίσουμε κατ’ αρχήν πως η ελληνική κρίση δεν προήλθε από τους διεθνείς σπεκουλαδόρους, τις ιδιωτικές Τράπεζες και τον επιχειρηματικό κόσμο. Προήλθε από την χρεωκοπία του Κράτους. Που συμπεριφερόμενο για χρόνια σαν κοινός απατεώνας ξεγελούσε τους δανειστές του με στοιχεία παραποιημένα κι αναληθή. Από το 1981, χρονιά πολιτικό ορόσημο για πολλούς προσοδοθήρες του δημόσιου τομέα, ο τόπος επιβιώνει με δανεικά. Που ξαφνικά στέρεψαν, όταν η διεθνής τραπεζική κρίση έκανε τους πιστωτικούς οργανισμούς να ψάχνουν με μεγαλύτερη προσοχή τους δανειολήπτες. Αξίζει να σημειώσουμε πως μέχρι τότε οι Τράπεζες δάνειζαν «χώρες του Ευρώ». Δίχως να δίνουν ιδιαίτερη προσοχή στα δεδομένα της κάθε χώρας. Δεν είναι ακριβής λοιπόν ο ισχυρισμός πως είχαν γνώση των αδιεξόδων και «τοκογλυφικά»σημάδευαν πελάτες με αδυναμίες. Μόλις πληροφορήθηκαν τα καθέκαστα τα spreads εκτινάχθηκαν αμέσως στα ύψη και τα δάνεια στέρεψαν.
Αξίζει επίσης να σημειώσουμε πως το Ευρώ στηρίζεται στην δηλωμένη αρχή, ακριβώς λόγω της υποτιθέμενης δημοσιονομικής πειθαρχίας που προέβλεπε, πως καμία χώρα δεν μπορεί να περιμένει να διασωθεί, αν τα θαλασσώσει, από συνεισφορές των υπολοίπων. Παραβιάζουν λοιπόν ουσιαστικά την σχετική συνθήκη οι Γερμανοί και οι άλλοι εταίροι μπαίνοντας στη διαδικασία διάσωσης της Ελλάδας και των άλλων προβληματικών οικονομιών της Ευρωζώνης. Εξ ού και οι αντιδράσεις εκλογέων και πολιτικών παραγόντων των χωρών του Βορρά για τα χρήματα που δαπανώνται για να επιβιώσουν οι οικονομίες του Νότου. Τα δανεικά που μας δίνουν επιβαρύνονται με επιτόκιο 5% ενώ οι ίδιοι πιθανότατα δανείζονται με περίπου 3%. Αλλά οι αγορές εκτιμούν το κόστος δανεισμού της Ελλάδας να βρίσκεται κοντά στο 13%. Οταν λοιπόν μας χρεώνουν με 5% ζημιώνουν, και διακινδυνεύουν σοβαρότατα τα χρήματά τους. Κι όμως υπάρχουν θρασείς πολιτικοί παράγοντες και αναλυτές στην Ελλάδα που τους καθυβρίζουν!!
Το αποκρουστικό μεγαλείο της παραπληροφόρησης που «απολαμβάνουν» οι έλληνες φαίνεται κι από το γεγονός πως έντυπα, μπλόγκς αλλά και ηλεκτρονικά μέσα που καταγγέλλουν το Μνημόνιο και καθυβρίζουν τους διεθνείς δανειστές της Ελλάδας σαν τοκογλύφους και απατεώνες, περιγράφουν με αγωνία τις αρνητικές αντιδράσεις των Ευρωπαίων (Γερμανών και άλλων) απέναντι στο ενδεχόμενο περαιτέρω δανεισμού της χώρας. Μα ένα από τα δύο θα πρέπει συμβαίνει: είτε οι «απατεώνες – τοκογλύφοι» επωφελούνται από τον ελληνικό δανεισμό και πίνουν το αίμα του λαού με τα συνακόλουθα Μνημόνια. Και κατα συνέπεια τρελαίνονται από «κερδοσκοπική» χαρά σε όποια προοπτική νέου δανεισμού. Είτε, από την άλλη μεριά, δεν έχουν το παραμικρό κέρδος από την όποια εμπλοκή τους στην ελληνική περιπέτεια, μας αντιπαθούν για την ανευθυνότητά μας κι’ έχουν φτάσει στα όριά τους καθ όσον αφορά την προθυμία τους να μας στηρίζουν οικονομικά. Και τα δύο είναι αδύνατον να συμβαίνουν. Γίνεται αυτό κατανοητό;
Υπάρχει όμως και το ζήτημα των πραγματικών υποχρεώσεων της χώρας. Ακούγονται ισχυρισμοί, κι από Πανεπιστημιακούς δασκάλους ακόμη, πως αν αρνηθούμε να πληρώσουμε τα χρέη μας θα ξεπεράσουμε όλα τα τρέχοντα προβλήματά μας! Διότι, συνεχίζει ο σχετικός ισχυρισμός, τα έσοδα του ελληνικού κράτους από φόρους φτάνουν για τις ετήσιες ανάγκες μας. Συμπεριλαμβανόμενων των μισθών και των συντάξεων. Αυτό όμως είναι εντελώς ανακριβές. Με στοιχεία του ΔΝΤ, το 70% των ετησίων κρατικών δαπανών της Ελλάδας πηγαίνει για πληρωμές μσιθών του δημόσιου τομέα και συντάξεων. Ενα 10% καλύπτει τις λειτουργικές ανάγκες του κράτους και τα υπόλοιπα πηγαίνουν για δόσεις και χρεωλύσια. Αν λοιπόν υποθέσουμε – που δεν είναι βέβαια ακριβές - πως καλύπτονται οι μισθοί και οι συντάξεις από τα φορολογικά έσοδα κι απαλλασσόμεθα από τις δανειακές μας υποχρεώσεις, παραμένουν σε εκκρεμότητα οι λετουργικές υποχρεώσεις του κράτους. Με τι πόρους θα καλυφθούν;
Δεν ειναι ακριβές πως δανειζόμαστε για να πλρώσουμε χρέη. Δανειζόμαστε για να καλύψουμε και τρέχουσες ανάγκες. Αν με κάποιο μαγικό τρόπο ο καλός Θεός μηδενίσει το εξωτερικό μας χρέος, και δεν έχουμε την πίεση πλέον να αποπληρώνουμε δάνεια, και πάλι θα είμαστε υποχρεωμένοι να δανεισθουμε. Για να καλύψουμε τρέχουσες ανάγκες. Γιατί εξακολουθούμε να ξοδεύουμε περισσότερα απο όσα βγάζουμε. Μόνο που αν κανουμε στάση πληρωμών (αρνούμενοι δηλ να πληρώσουμε αυτά που χρωστάμε), δεν θα μας δανείζει πλέον κανείς - σε Ανατολή και Δύση. Με τραγικά κοινωνικά αποτελέσματα. Οπως γράφει ο Μάριο Μπλέχερ (πρ. Διοικητής της Τράπεζας της Αργεντινής και τωρινός Δ/ντής Τραπεζικών Μελετών της Τράπεζας της Αγγλίας) στους Financial Times (5-5-2011) "κάποιοι από τους αρχικούς δανειστές πληρώνονται από τα επίσημα νέα δάνεια που όμως επίσης χρηματοδοτούν το υπόλοιπο πρωτογενές (ετήσιο δηλ) έλλειμμα". Καιρός είναι κάποιοι να αφήσουν τους εξωφρενικούς ισχυρισμούς και να προσγειωθούν στην πραγματικότητα. Και βέβαια κάθε αναδιάρθρωση χρεους («κούρεμα», στάση πληρωμών κλπ) θα οδηγήσει καταστροφή ασφαλιστικά ταμεία και Τράπεζες που έχουν φορτωθεί – για να δανείσουν το κράτος – με ομόλογα του ελληνικού δημοσίου.
Κοντολογής, για να σωθούμε είναι απαραίτητο να μειώσουμε τις δαπάνες μας και να παράγουμε πλούτο. Το πρώτο σημαίνει δραστική κατάργηση οργανισμών του κράτους. Το δεύτερο επιβάλλει μείωση και απλούστευση φόρων καθώς και ουσιαστικές περικοπές στην δημόσια γραφειοκρατία. Οτιδήποτε άλλο είναι τεχνική παράταση ζωής με ακόμα χειρότερα αργότερα αποτελέσματα.
Source : andrianopoulos.gr
Εχει καταντήσει μονότονο να επαναλαμβάνεις τα ίδια πράγματα και να εισπράττεις σαν απάντηση τις ίδιες ανοησίες που δεν μπορούν να στηριχθούν στην παραμικρή λογική. Τελευταία βγαίνουν σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις περισπούδαστοι καθηγητάδες, διαπύρσιοι κομματικοί κήρυκες και πολύξεροι αναλυτές εκστομίζοντας τα ίδια ευαγγέλια καταστροφής. Επιμένουν σε θέσεις που από τα πράγματα είναι ολοφάνερο πως δεν ισχύουν. Καλλιεργούν όμως ελπίδες σε ένα κόσμο που με αγωνία ψάχνει να βρεί εύκολες διεξόδους από μιά κατάσταση στην οποία, μέσα του γνωρίζει, πως συνέβαλε ουσιαστικά κι αυτός στην δημιουργία της.Και παράλληλα διευκολύνει την πελαγωμένη κοινή γνώμη στην στοχοποίηση υπευθύνων των αδιεξόδων.
Που εμφανίζονται να είναι είτε οι πολιτικοί γενικώς, που μας οδήγησαν ασύγγνωστα στο χάος, είτε οι προδότες κυβερνώντες που συνειδητά – εκτελώντας μάλιστα και σχετικές οδηγίες - οδηγούν τους έλληνες στον εξανδραποδισμό.
Ολες αυτές οι παραμυθολογίες (όπως λ.χ. η καταγγελία πως για όλα τα δεινά φταίει το Μνημόνιο, που όμως ελάχιστα εφαρμόζεται) επιτυγχάνουν κάποιους απλούς σκοπούς. Εξιλεώνουν τους πολίτες από οποιαδήποτε συμμετοχή στις ευθύνες ενώ φορτώνουν στις πλάτες απροσδιόριστων ξένων – και των εδώ βέβαια «τυφλών τους οργάνων» – τον σχεδιασμό της σημερινής μας κατάντιας. Αν όμως κάποιος κάνει τον κόπο να αναζητήσει την πραγματικότητα και να ψάξει στις αντιδράσεις των διαφόρων διεθνών κύκλων τον τρόπο που στέκονται απέναντι στην ελληνική οικονομική κρίση διαμορφώνει μιά εντελώς διαφορετική εικόνα. Που δεν έχει σχέση βέβαια με τοκογλύφους, διεθνείς απατεώνες και αγνούς ταλαιπωρούμενους έλληνες πολίτες.
Να ξεκαθαρίσουμε κατ’ αρχήν πως η ελληνική κρίση δεν προήλθε από τους διεθνείς σπεκουλαδόρους, τις ιδιωτικές Τράπεζες και τον επιχειρηματικό κόσμο. Προήλθε από την χρεωκοπία του Κράτους. Που συμπεριφερόμενο για χρόνια σαν κοινός απατεώνας ξεγελούσε τους δανειστές του με στοιχεία παραποιημένα κι αναληθή. Από το 1981, χρονιά πολιτικό ορόσημο για πολλούς προσοδοθήρες του δημόσιου τομέα, ο τόπος επιβιώνει με δανεικά. Που ξαφνικά στέρεψαν, όταν η διεθνής τραπεζική κρίση έκανε τους πιστωτικούς οργανισμούς να ψάχνουν με μεγαλύτερη προσοχή τους δανειολήπτες. Αξίζει να σημειώσουμε πως μέχρι τότε οι Τράπεζες δάνειζαν «χώρες του Ευρώ». Δίχως να δίνουν ιδιαίτερη προσοχή στα δεδομένα της κάθε χώρας. Δεν είναι ακριβής λοιπόν ο ισχυρισμός πως είχαν γνώση των αδιεξόδων και «τοκογλυφικά»σημάδευαν πελάτες με αδυναμίες. Μόλις πληροφορήθηκαν τα καθέκαστα τα spreads εκτινάχθηκαν αμέσως στα ύψη και τα δάνεια στέρεψαν.
Αξίζει επίσης να σημειώσουμε πως το Ευρώ στηρίζεται στην δηλωμένη αρχή, ακριβώς λόγω της υποτιθέμενης δημοσιονομικής πειθαρχίας που προέβλεπε, πως καμία χώρα δεν μπορεί να περιμένει να διασωθεί, αν τα θαλασσώσει, από συνεισφορές των υπολοίπων. Παραβιάζουν λοιπόν ουσιαστικά την σχετική συνθήκη οι Γερμανοί και οι άλλοι εταίροι μπαίνοντας στη διαδικασία διάσωσης της Ελλάδας και των άλλων προβληματικών οικονομιών της Ευρωζώνης. Εξ ού και οι αντιδράσεις εκλογέων και πολιτικών παραγόντων των χωρών του Βορρά για τα χρήματα που δαπανώνται για να επιβιώσουν οι οικονομίες του Νότου. Τα δανεικά που μας δίνουν επιβαρύνονται με επιτόκιο 5% ενώ οι ίδιοι πιθανότατα δανείζονται με περίπου 3%. Αλλά οι αγορές εκτιμούν το κόστος δανεισμού της Ελλάδας να βρίσκεται κοντά στο 13%. Οταν λοιπόν μας χρεώνουν με 5% ζημιώνουν, και διακινδυνεύουν σοβαρότατα τα χρήματά τους. Κι όμως υπάρχουν θρασείς πολιτικοί παράγοντες και αναλυτές στην Ελλάδα που τους καθυβρίζουν!!
Το αποκρουστικό μεγαλείο της παραπληροφόρησης που «απολαμβάνουν» οι έλληνες φαίνεται κι από το γεγονός πως έντυπα, μπλόγκς αλλά και ηλεκτρονικά μέσα που καταγγέλλουν το Μνημόνιο και καθυβρίζουν τους διεθνείς δανειστές της Ελλάδας σαν τοκογλύφους και απατεώνες, περιγράφουν με αγωνία τις αρνητικές αντιδράσεις των Ευρωπαίων (Γερμανών και άλλων) απέναντι στο ενδεχόμενο περαιτέρω δανεισμού της χώρας. Μα ένα από τα δύο θα πρέπει συμβαίνει: είτε οι «απατεώνες – τοκογλύφοι» επωφελούνται από τον ελληνικό δανεισμό και πίνουν το αίμα του λαού με τα συνακόλουθα Μνημόνια. Και κατα συνέπεια τρελαίνονται από «κερδοσκοπική» χαρά σε όποια προοπτική νέου δανεισμού. Είτε, από την άλλη μεριά, δεν έχουν το παραμικρό κέρδος από την όποια εμπλοκή τους στην ελληνική περιπέτεια, μας αντιπαθούν για την ανευθυνότητά μας κι’ έχουν φτάσει στα όριά τους καθ όσον αφορά την προθυμία τους να μας στηρίζουν οικονομικά. Και τα δύο είναι αδύνατον να συμβαίνουν. Γίνεται αυτό κατανοητό;
Υπάρχει όμως και το ζήτημα των πραγματικών υποχρεώσεων της χώρας. Ακούγονται ισχυρισμοί, κι από Πανεπιστημιακούς δασκάλους ακόμη, πως αν αρνηθούμε να πληρώσουμε τα χρέη μας θα ξεπεράσουμε όλα τα τρέχοντα προβλήματά μας! Διότι, συνεχίζει ο σχετικός ισχυρισμός, τα έσοδα του ελληνικού κράτους από φόρους φτάνουν για τις ετήσιες ανάγκες μας. Συμπεριλαμβανόμενων των μισθών και των συντάξεων. Αυτό όμως είναι εντελώς ανακριβές. Με στοιχεία του ΔΝΤ, το 70% των ετησίων κρατικών δαπανών της Ελλάδας πηγαίνει για πληρωμές μσιθών του δημόσιου τομέα και συντάξεων. Ενα 10% καλύπτει τις λειτουργικές ανάγκες του κράτους και τα υπόλοιπα πηγαίνουν για δόσεις και χρεωλύσια. Αν λοιπόν υποθέσουμε – που δεν είναι βέβαια ακριβές - πως καλύπτονται οι μισθοί και οι συντάξεις από τα φορολογικά έσοδα κι απαλλασσόμεθα από τις δανειακές μας υποχρεώσεις, παραμένουν σε εκκρεμότητα οι λετουργικές υποχρεώσεις του κράτους. Με τι πόρους θα καλυφθούν;
Δεν ειναι ακριβές πως δανειζόμαστε για να πλρώσουμε χρέη. Δανειζόμαστε για να καλύψουμε και τρέχουσες ανάγκες. Αν με κάποιο μαγικό τρόπο ο καλός Θεός μηδενίσει το εξωτερικό μας χρέος, και δεν έχουμε την πίεση πλέον να αποπληρώνουμε δάνεια, και πάλι θα είμαστε υποχρεωμένοι να δανεισθουμε. Για να καλύψουμε τρέχουσες ανάγκες. Γιατί εξακολουθούμε να ξοδεύουμε περισσότερα απο όσα βγάζουμε. Μόνο που αν κανουμε στάση πληρωμών (αρνούμενοι δηλ να πληρώσουμε αυτά που χρωστάμε), δεν θα μας δανείζει πλέον κανείς - σε Ανατολή και Δύση. Με τραγικά κοινωνικά αποτελέσματα. Οπως γράφει ο Μάριο Μπλέχερ (πρ. Διοικητής της Τράπεζας της Αργεντινής και τωρινός Δ/ντής Τραπεζικών Μελετών της Τράπεζας της Αγγλίας) στους Financial Times (5-5-2011) "κάποιοι από τους αρχικούς δανειστές πληρώνονται από τα επίσημα νέα δάνεια που όμως επίσης χρηματοδοτούν το υπόλοιπο πρωτογενές (ετήσιο δηλ) έλλειμμα". Καιρός είναι κάποιοι να αφήσουν τους εξωφρενικούς ισχυρισμούς και να προσγειωθούν στην πραγματικότητα. Και βέβαια κάθε αναδιάρθρωση χρεους («κούρεμα», στάση πληρωμών κλπ) θα οδηγήσει καταστροφή ασφαλιστικά ταμεία και Τράπεζες που έχουν φορτωθεί – για να δανείσουν το κράτος – με ομόλογα του ελληνικού δημοσίου.
Κοντολογής, για να σωθούμε είναι απαραίτητο να μειώσουμε τις δαπάνες μας και να παράγουμε πλούτο. Το πρώτο σημαίνει δραστική κατάργηση οργανισμών του κράτους. Το δεύτερο επιβάλλει μείωση και απλούστευση φόρων καθώς και ουσιαστικές περικοπές στην δημόσια γραφειοκρατία. Οτιδήποτε άλλο είναι τεχνική παράταση ζωής με ακόμα χειρότερα αργότερα αποτελέσματα.
Source : andrianopoulos.gr
Τετάρτη 11 Μαΐου 2011
Ξένοι στην ίδια μας τη χώρα
της Ρίκας Κ.
«…για την εξασφάλιση της μεγαλύτερης δυνατής ασφάλειας των Αθηναίων πολιτών» είπε ο α ρ μ ό δ ι ο ς Υπουργός. Όχι της ασφάλειας. Της «μεγαλύτερης δυνατής» ασφάλειας. Με εκπτώσεις. Καλούμαστε λοιπόν εμείς, οι πολίτες της Αθήνας, αλλά και της υπόλοιπης Ελλάδας να εξασφαλίσουμε την δική μας ασφάλεια.
Πως; Δύο τρόποι υπάρχουν:
1.- Ή να παραμείνουν στην χώρα οι νόμιμοι πολίτες, ούτως ώστε να μπορεί η κοινωνία να λειτουργήσει με όρους ευνομίας, αυτό σημαίνει «νόμιμος».
Αυτός που διαμένει νόμιμα σε μια χώρα και υπόκειται στους ΝΟΜΟΥΣ αυτής, αυτός που έχει διασφαλίσει δικαιώματα αφού είναι εντάξει στις ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ του. Δεν είναι δύσκολο, αρκεί να υπάρξει η ΠΡΟΘΕΣΗ. Όπως γεμίζει μια χώρα με έγκλημα, πορνεία, ναρκωτικά, παραεμπόριο και κάθε είδους παραβατικότητα, έτσι και αδειάζει από αυτά τα φαινόμενα. Υπάρχουν και υπηρεσίες, και η Αστυνομία, και ο Ελληνικός Στρατός, και μεταφορικά μέσα, και ξένες πρεσβείες στην Ελλάδα, έχουμε και στόμα να μιλήσουμε κάποια στιγμή και στην Ευρώπη που μας έχει εγκλωβίσει σε μια φυλακή με κάγκελα – ανθρώπους ξένους, που ακόμα κι αν δεν είναι όλοι, όλοι φαντάζουν πλέον απειλητικοί.
Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι που κατά εκατοντάδες παραβαίνουν τους Νόμους της Ελλάδας και εισβάλλουν καθημερινά στην χώρα ; Κάποιοι, μια μειοψηφία ίσως, έχουν δικαίωμα ασύλου. Η πλειοψηφία όχι. Από χώρες με εντελώς διαφορετικά ήθη, έθιμα, παιδεία, τρόπους ζωής. Επιρρεπείς στην εγκληματικότητα, απ’ ότι αποδεικνύεται καθημερινά. Έτοιμοι να πυροβολήσουν, να σφάξουν, να ληστέψουν. Οι στατιστικές αποκαλύπτουν πολλά για την ταυτότητα και την καταγωγή όσων γεμίζουν τις φυλακές, αν και, οι νόμοι απ’ ότι φαίνεται είναι στην υπηρεσία της εγκληματικότητας.
2.- Ή να έχουμε το δικαίωμα να φέρουμε όπλο. Νόμιμα, με έλεγχο και αποκλεισμό από την δυνατότητα αυτή όσων δεν πρέπει. Και το δικαίωμα να το χρησιμοποιήσουμε. Για αυτοάμυνα. Να έχουμε το δικαίωμα να προστατέψουμε την ζωή μας και την ζωή των ανθρώπων μας. Χωρίς να καταδικαζόμαστε σε 10ετή φυλάκιση, όπως έγινε πρόσφατα με τον πολίτη που μαχαίρωσε και επέφερε τον θάνατο ενός εκ των ληστών που εισέβαλλαν στο σπίτι του. Εισέβαλλαν στο σπίτι του, απείλησαν την εστία του και την ακεραιότητά του, και αυτός έπρεπε να κάθεται να τους κοιτά, να γίνει με την θέλησή του λεία τους.
Φυσικά στο μυαλό των «υπευθύνων» υπάρχει και ο δρόμος ο βολικός: να ζούμε σε συνθήκες ενός ακήρυχτου επίσημα πολέμου και να φοβόμαστε. Να μην κυκλοφορούμε στους δρόμους της πόλης μας, ειδικά εμείς οι γυναίκες να μην κυκλοφορούμε μετά την δύση του ηλίου(!). Αδιανόητη η πρόσφατη οδηγία της ΕΛΑΣ. Να κλειστούμε στα κλουβιά μας, να μην έχουμε το δικαίωμα ούτε ενός απλού περιπάτου. ΝΑ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ για το αυτονόητο. Για την σωματική μας ακεραιότητα. Για την ζωή μας, για την αξιοπρέπειά μας. Έτσι θα είναι εύκολο να φοβόμαστε και όλα τα άλλα. Όλες τις ΣΚΙΕΣ που έριξαν πάνω στην ζωή μας.
Όμως όποιος επιτρέπει στον φόβο να τον παραλύει, δεν δικαιούται την ελευθερία : «Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται, ζυγόν δουλείας ας έχωσι – Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία» - Ανδρέας Κάλβος.
Είναι όλα σε μια κατάσταση περίεργης σήψης, οι δομές καταρρέουν και παρακολουθούμε απλά την εξέλιξη ενός κατήφορου χωρίς τέλος. Ένα email, ένα άρθρο, ένα δημοσίευμα είναι ικανό να αποδομήσει την οικονομική πορεία μιας χώρας. Ανοιχτά σύνορα παντού. Στις δομές της οικονομίας, της κοινωνίας, της συμπεριφοράς που προσπαθούν να επιβάλλουν οι «προοδευτικοί», οι «δημοκράτες».
Αν κάτι πτώχευσε πρώτα και πριν απ’ όλα είναι ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ, ΟΙ ΙΔΕΕΣ, και δεν το καταλάβαμε έγκαιρα. Όταν αποδομούνται οι έννοιες και το σκοτάδι σημαίνει φως, το τέλος της Αλήθειας είναι κοντά. Μία ιδιότυπη αναρχία μας έχει περικυκλώσει και καλούμαστε να διεκδικούμε πλέον τα αυτονόητα. Ρατσιστές είμαστε όλοι όσοι θέλουμε τις δομές της κοινωνίας μας να υπακούουν σε κανόνες. Σύμφωνα με τους άθλιους ξεπουλημένους απάτριδες του σύριζα, των αριστερών συνιστωσών – τι συνιστούν άραγε, τον Δούρειο Ίππο για την εσωτερική άλωση της Ελλάδας ; – τους κάθε λογής «αλληλέγγυους», τους «ανθρωπιστές» που κρύβονται πίσω από λέξεις για να αποδομήσουν την κοινωνία και να εκφράσουν το δικό τους μίσος προς αυτήν. Το μίσος προς τον εαυτό τους.
Ανθρωπιστής είναι αυτός που σέβεται, νοιάζεται και προστατεύει τον εαυτό του, ως Άνθρωπο, απαραίτητη προϋπόθεση του σεβασμού προς τους άλλους. Όχι όποιος σπεύδει να ψηφίσει το λαθρονομοσχέδιο – μαγνήτη ορδών αντρικών κυρίως πληθυσμών στερημένων από παιδεία, χωρίς σεβασμό στην κοινωνία των ανθρώπων, πληθυσμών που δεν έχουν απ’ ότι φαίνεται κανένα σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή. Όχι όποιος υποκριτικά και επί πληρωμή υπερασπίζεται την ανομία και την κατάρρευση των κοινωνικών δομών, όποιος αρνείται στον Έλληνα τα δικαιώματα που απλόχερα προσφέρει σε ανθρώπους που διαβιούν παράνομα στην χώρα, και τελικά σκοτώνει τον ανθρωπισμό, ταυτίζοντάς τον στην συνείδησή μας με την θυματοποίηση. Σίγουρα όχι όποιος μας τρομοκρατεί με ταμπέλες και ετικέτες όταν επιχειρούμε να εκφράσουμε το αυτονόητο.
Έχει πει η «ανθρωπίστρια» υ φ υ π ο υ ρ γ ό ς άννα νταλάρα ότι «δεν υπάρχουν λαθραίοι άνθρωποι, μόνο λαθραία τσιγάρα». Κάνει λάθος. Υπάρχουν λαθραίοι άνθρωποι στην Ελλάδα σήμερα. Είμαστε εμείς, οι Έλληνες και οι Ελληνίδες, ξένοι μέσα στην ίδια μας την χώρα, αυτήν που εκατομμύρια πρόγονοι πότισαν με αίμα και αγώνα για να μπορούμε να την βλέπουμε να καταρρέει, έχοντας την ψευδαίσθηση της κυριαρχίας, της Ελευθερίας, της Δημοκρατίας.
Τι να κάνουμε εμείς μπροστά σε αυτά τα φαινόμενα; Να τονώσουμε τον κακώς εννοούμενο ανθρωπισμό μας, το παραμύθι της αλληλεγγύης, εκφρασμένο μέσα από συναυλίες μέσα σε εκκλησίες, και τα συναφή προκλητικά όσο και γελοία αλλά και υποκριτικά φαινόμενα; Να «αγαπάμε τους άλλους» αρνούμενοι αυτήν την προσφορά προς τον εαυτό μας ; Ή να κάνουμε κι εμείς εκπτώσεις στην καλοσύνη μας; Εκπτώσεις στις ψευδαισθήσεις μας, αυτές των περασμένων δεκαετιών, μιας ζωής με ασφάλεια και υποσχέσεις προόδου; Νομίζω τα παραμύθια τους τελειώνουν, χωρίς καλό τέλος, ώρα να γράψουμε άλλα. Δικά μας. Τα έχουμε ανάγκη, να είναι εκεί και να είναι δικά μας.
Source : infognomonpolitics
«…για την εξασφάλιση της μεγαλύτερης δυνατής ασφάλειας των Αθηναίων πολιτών» είπε ο α ρ μ ό δ ι ο ς Υπουργός. Όχι της ασφάλειας. Της «μεγαλύτερης δυνατής» ασφάλειας. Με εκπτώσεις. Καλούμαστε λοιπόν εμείς, οι πολίτες της Αθήνας, αλλά και της υπόλοιπης Ελλάδας να εξασφαλίσουμε την δική μας ασφάλεια.
Πως; Δύο τρόποι υπάρχουν:
1.- Ή να παραμείνουν στην χώρα οι νόμιμοι πολίτες, ούτως ώστε να μπορεί η κοινωνία να λειτουργήσει με όρους ευνομίας, αυτό σημαίνει «νόμιμος».
Αυτός που διαμένει νόμιμα σε μια χώρα και υπόκειται στους ΝΟΜΟΥΣ αυτής, αυτός που έχει διασφαλίσει δικαιώματα αφού είναι εντάξει στις ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ του. Δεν είναι δύσκολο, αρκεί να υπάρξει η ΠΡΟΘΕΣΗ. Όπως γεμίζει μια χώρα με έγκλημα, πορνεία, ναρκωτικά, παραεμπόριο και κάθε είδους παραβατικότητα, έτσι και αδειάζει από αυτά τα φαινόμενα. Υπάρχουν και υπηρεσίες, και η Αστυνομία, και ο Ελληνικός Στρατός, και μεταφορικά μέσα, και ξένες πρεσβείες στην Ελλάδα, έχουμε και στόμα να μιλήσουμε κάποια στιγμή και στην Ευρώπη που μας έχει εγκλωβίσει σε μια φυλακή με κάγκελα – ανθρώπους ξένους, που ακόμα κι αν δεν είναι όλοι, όλοι φαντάζουν πλέον απειλητικοί.
Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι που κατά εκατοντάδες παραβαίνουν τους Νόμους της Ελλάδας και εισβάλλουν καθημερινά στην χώρα ; Κάποιοι, μια μειοψηφία ίσως, έχουν δικαίωμα ασύλου. Η πλειοψηφία όχι. Από χώρες με εντελώς διαφορετικά ήθη, έθιμα, παιδεία, τρόπους ζωής. Επιρρεπείς στην εγκληματικότητα, απ’ ότι αποδεικνύεται καθημερινά. Έτοιμοι να πυροβολήσουν, να σφάξουν, να ληστέψουν. Οι στατιστικές αποκαλύπτουν πολλά για την ταυτότητα και την καταγωγή όσων γεμίζουν τις φυλακές, αν και, οι νόμοι απ’ ότι φαίνεται είναι στην υπηρεσία της εγκληματικότητας.
2.- Ή να έχουμε το δικαίωμα να φέρουμε όπλο. Νόμιμα, με έλεγχο και αποκλεισμό από την δυνατότητα αυτή όσων δεν πρέπει. Και το δικαίωμα να το χρησιμοποιήσουμε. Για αυτοάμυνα. Να έχουμε το δικαίωμα να προστατέψουμε την ζωή μας και την ζωή των ανθρώπων μας. Χωρίς να καταδικαζόμαστε σε 10ετή φυλάκιση, όπως έγινε πρόσφατα με τον πολίτη που μαχαίρωσε και επέφερε τον θάνατο ενός εκ των ληστών που εισέβαλλαν στο σπίτι του. Εισέβαλλαν στο σπίτι του, απείλησαν την εστία του και την ακεραιότητά του, και αυτός έπρεπε να κάθεται να τους κοιτά, να γίνει με την θέλησή του λεία τους.
Φυσικά στο μυαλό των «υπευθύνων» υπάρχει και ο δρόμος ο βολικός: να ζούμε σε συνθήκες ενός ακήρυχτου επίσημα πολέμου και να φοβόμαστε. Να μην κυκλοφορούμε στους δρόμους της πόλης μας, ειδικά εμείς οι γυναίκες να μην κυκλοφορούμε μετά την δύση του ηλίου(!). Αδιανόητη η πρόσφατη οδηγία της ΕΛΑΣ. Να κλειστούμε στα κλουβιά μας, να μην έχουμε το δικαίωμα ούτε ενός απλού περιπάτου. ΝΑ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ για το αυτονόητο. Για την σωματική μας ακεραιότητα. Για την ζωή μας, για την αξιοπρέπειά μας. Έτσι θα είναι εύκολο να φοβόμαστε και όλα τα άλλα. Όλες τις ΣΚΙΕΣ που έριξαν πάνω στην ζωή μας.
Όμως όποιος επιτρέπει στον φόβο να τον παραλύει, δεν δικαιούται την ελευθερία : «Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται, ζυγόν δουλείας ας έχωσι – Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία» - Ανδρέας Κάλβος.
Είναι όλα σε μια κατάσταση περίεργης σήψης, οι δομές καταρρέουν και παρακολουθούμε απλά την εξέλιξη ενός κατήφορου χωρίς τέλος. Ένα email, ένα άρθρο, ένα δημοσίευμα είναι ικανό να αποδομήσει την οικονομική πορεία μιας χώρας. Ανοιχτά σύνορα παντού. Στις δομές της οικονομίας, της κοινωνίας, της συμπεριφοράς που προσπαθούν να επιβάλλουν οι «προοδευτικοί», οι «δημοκράτες».
Αν κάτι πτώχευσε πρώτα και πριν απ’ όλα είναι ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ, ΟΙ ΙΔΕΕΣ, και δεν το καταλάβαμε έγκαιρα. Όταν αποδομούνται οι έννοιες και το σκοτάδι σημαίνει φως, το τέλος της Αλήθειας είναι κοντά. Μία ιδιότυπη αναρχία μας έχει περικυκλώσει και καλούμαστε να διεκδικούμε πλέον τα αυτονόητα. Ρατσιστές είμαστε όλοι όσοι θέλουμε τις δομές της κοινωνίας μας να υπακούουν σε κανόνες. Σύμφωνα με τους άθλιους ξεπουλημένους απάτριδες του σύριζα, των αριστερών συνιστωσών – τι συνιστούν άραγε, τον Δούρειο Ίππο για την εσωτερική άλωση της Ελλάδας ; – τους κάθε λογής «αλληλέγγυους», τους «ανθρωπιστές» που κρύβονται πίσω από λέξεις για να αποδομήσουν την κοινωνία και να εκφράσουν το δικό τους μίσος προς αυτήν. Το μίσος προς τον εαυτό τους.
Ανθρωπιστής είναι αυτός που σέβεται, νοιάζεται και προστατεύει τον εαυτό του, ως Άνθρωπο, απαραίτητη προϋπόθεση του σεβασμού προς τους άλλους. Όχι όποιος σπεύδει να ψηφίσει το λαθρονομοσχέδιο – μαγνήτη ορδών αντρικών κυρίως πληθυσμών στερημένων από παιδεία, χωρίς σεβασμό στην κοινωνία των ανθρώπων, πληθυσμών που δεν έχουν απ’ ότι φαίνεται κανένα σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή. Όχι όποιος υποκριτικά και επί πληρωμή υπερασπίζεται την ανομία και την κατάρρευση των κοινωνικών δομών, όποιος αρνείται στον Έλληνα τα δικαιώματα που απλόχερα προσφέρει σε ανθρώπους που διαβιούν παράνομα στην χώρα, και τελικά σκοτώνει τον ανθρωπισμό, ταυτίζοντάς τον στην συνείδησή μας με την θυματοποίηση. Σίγουρα όχι όποιος μας τρομοκρατεί με ταμπέλες και ετικέτες όταν επιχειρούμε να εκφράσουμε το αυτονόητο.
Έχει πει η «ανθρωπίστρια» υ φ υ π ο υ ρ γ ό ς άννα νταλάρα ότι «δεν υπάρχουν λαθραίοι άνθρωποι, μόνο λαθραία τσιγάρα». Κάνει λάθος. Υπάρχουν λαθραίοι άνθρωποι στην Ελλάδα σήμερα. Είμαστε εμείς, οι Έλληνες και οι Ελληνίδες, ξένοι μέσα στην ίδια μας την χώρα, αυτήν που εκατομμύρια πρόγονοι πότισαν με αίμα και αγώνα για να μπορούμε να την βλέπουμε να καταρρέει, έχοντας την ψευδαίσθηση της κυριαρχίας, της Ελευθερίας, της Δημοκρατίας.
Τι να κάνουμε εμείς μπροστά σε αυτά τα φαινόμενα; Να τονώσουμε τον κακώς εννοούμενο ανθρωπισμό μας, το παραμύθι της αλληλεγγύης, εκφρασμένο μέσα από συναυλίες μέσα σε εκκλησίες, και τα συναφή προκλητικά όσο και γελοία αλλά και υποκριτικά φαινόμενα; Να «αγαπάμε τους άλλους» αρνούμενοι αυτήν την προσφορά προς τον εαυτό μας ; Ή να κάνουμε κι εμείς εκπτώσεις στην καλοσύνη μας; Εκπτώσεις στις ψευδαισθήσεις μας, αυτές των περασμένων δεκαετιών, μιας ζωής με ασφάλεια και υποσχέσεις προόδου; Νομίζω τα παραμύθια τους τελειώνουν, χωρίς καλό τέλος, ώρα να γράψουμε άλλα. Δικά μας. Τα έχουμε ανάγκη, να είναι εκεί και να είναι δικά μας.
Source : infognomonpolitics
" Η Ελλάδα των κρίσεων " του κ. Β. Μαρκεζίνη
Ο ακαδημαϊκός Sir Βασίλειος Μαρκεζίνης έρχεται να ταράξει και πάλι, τα νερά της αποχαυνωμένης ελληνικής πολιτικής σκηνής και να σταθεί δίπλα στην απελπισμένη ελληνική κοινωνία. Το βιβλίο με τον τίτλο «Η Ελλάδα των Κρίσεων, ένα προσωπικό δοκίμιο», αποτελεί ένα είδος αυτοβιογραφίας αλλά και στοχασμών-προτάσεων για την Ελλάδα της κρίσης.
Ο Sir Βασίλειος Μαρκεζίνης απενοχοποιεί τον ελληνικό λαό με τα επιχειρήματά του και τον θωρακίζει απέναντι σε εκφράσεις του τύπου «μαζί τα φάγαμε» προσδίδοντας ιδιαίτερη σημασία στη δυνατότητα της ελληνικής κοινωνίας και των απλών ελλήνων να ξαναβρούν τον προσανατολισμό τους προς την ευημερία, την προκοπή και τη νοικοκυροσύνη. Να αξιοποιήσουν το ταλέντο τους και η χώρα να υψώσει το πραγματικό ανάστημά της απέναντι σε αυτούς που κατά καιρούς εμφανίζονται ως φίλοι αλλά υποσκάπτουν τελικά τη διεθνή εικόνα της χώρας.
Θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε το παρόν έργο από τη μια ως ένα ιστορικό σχεδίασμα της σύγχρονης πραγματικότητας μέσα από τη ματιά, τα βιώματα και τις αναζητήσεις ενός διανοούμενου και από την άλλη ως κατάθεση απόψεων για έναν αναπροσανοτολισμό και μια ανακατεύθυνση της ελληνικής πολιτικής ενός πολιτικού όντος, με την αριστοτελική διάσταση του όρου, που γνωρίζει καλά την εγχώρια και διεθνή πραγματικότητα.
Το βιβλίο ξεκινά με μια εξαιρετική εισαγωγή του συγγραφέα και την αναφορά του σε μια συνομιλία του με τον αείμνηστο μεγάλο έλληνα ηθοποιό Αλέξη Μινωτή ου συμβολισμός μιας φράσης του εξηγεί με το λακωνικότερο και περιεκτικότερο τρόπο τους λόγους που ώθησαν το συγγραφέα να γράψει το βιβλίο. Εξετάζει τις περισσότερες από τις κρίσεις που κοντεύουν να γονατίσουν την πατρίδα μας: την οικονομική, την εξωτερική, την μεταναστευτική, την αναίσχυντη υποβάθμιση της εθνικής μας συνείδησης, τα αυξανόμενα προβλήματα στη Θράκη λόγω του τουρκικού επεκτατισμού και τελειώνει με μια σειρά «νέων» προτάσεων και για τα εξωτερικά μας προβλήματα και για τα οικονομικά. Προπαντός όμως πρεσβεύει ότι σωτηρία δεν θα έλθει μέχρις ότου οι άνθρωποι που μας έφεραν στο χείλος της αβύσσου αποστρατευθούν οριστικά από την πολιτική μας ζωή. Κάτι τέτοιο δεν γίνεται με «αποχή» ή «λευκό» παρά μόνο με στοχευμένο «μαύρισμα» στις επόμενες κάλπες…
Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΩΝ ΚΡΙΣΕΩΝ
Στους πρώτους -και καλυτέρους- μήνες της Νέας Δημοκρατίας, η οποία ήλθε στην εξουσία εκμεταλλευόμενη επιτυχώς την κόπωση των πολιτών με την εξουθενωμένη πλέον κυβέρνηση Σημίτη, το Σχέδιο Ανάν κατέρρευσε. Η τεράστια προσπάθεια των Αμερικανών, μέσω των χρηματοδοτούμενων ΜΚΟ τους, απέτυχε παταγωδώς, με τον μακαρίτη πρόεδρο Τάσσο Παπαδόπουλο να ηγείται του κυπριακού λαού στην άρνηση του να εκτουρκίσει πλήρως το κράτος.
Η δεύτερη πράξη αυτού του δράματος παίζεται καθώς γράφονται αυτές οι γραμμές. Οι αντιτιθέμενοι στις αμερικανο - αγγλο - τουρκικές σχέσεις κρατούν ακόμη την αναπνοή τους.
Ένα βήμα πριν από την αποθέωση της πολιτικής διαφθοράς
Μέσα σε αυτή την απερίγραπτη σαθρότητα, η πρώτη κυβέρνηση Καραμανλή εμφανίστηκε ως από μηχανής θεός. Σειρά κινήσεων, ιδίως επί υπουργίας Μολυβιάτη, έδωσαν την εντύπωση ότι η ελληνική κυβέρνηση επέστρεφε στην ιδέα μιας πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, ανάλογης εκείνης της δεκαετίας του '80, αν όχι και περισσότερο συνυφασμένης με το νέο μεταψυχροπολεμικό τοπίο, όπως αυτό διαμορφωνόταν με τη μεθοδική αναγέννηση της Ρωσίας του Πούτιν. Προς στιγμήν, είχε κανείς την εντύπωση ότι ο λαός, ψηφίζοντας ΝΔ, είχε πιστέψει στην ιδέα ότι το κόμμα αυτό ήθελε και μπορούσε να φέρει πραγματική αλλαγή. Η δικαιοσύνη απαιτεί να δεχθούμε το πρώτο, η πραγματικότητα όμως επιβάλλει με την ίδια ειλικρίνεια να τιούμε ότι η συγκεκριμένη κυβέρνηση απέτυχε πλήρως στο δεύτερο.
Πράγματι, οι ελπίδες αυτές σύντομα διαψεύσθηκαν. Οι ΜΚΟ πολλαπλασιάστηκαν, τα χρήματα που λάμβαναν ήταν σχεδόν ανεξέλεγκτα, οι «ημέτεροι» -γνωστοί και ως «golden boys»- κερδοσκοπούσαν σε καλοπληρωμένες θέσεις, αποδεικνύοντας ότι, αν ο Ανδρέας διόρισε περισσότερους «κομματικούς φίλους» στη δημοσιοϋπαλληλία, η ΝΔ διόρισε περισσότερους «καλοπληρωμένους περιττούς».
Αμείφθηκαν, έτσι, «γερά» οι απανταχού διορισθέντες ειδικοί σύμβουλοι, οι οποίοι, αν και καλοπληρωμένοι, είδαν εντούτοις τη σημασία του έργου τους να τίθεται υπό σοβαρότατη αμφισβήτηση. Δημιουργήθηκε, έτσι, ένα άλλο προηγούμενο, το οποίο συμπλήρωσε η σημερινή κυβέρνηση με τα δικά της «silver boys», τα οποία συνέρρευσαν στο πρωθυπουργικό γραφείο.
Την ίδια στιγμή, οι ηγεμονικές τάσεις διαφόρων υπουργών, που μετά βίας συγκαλύπτονταν, αποκορυφώθηκαν κατά τα τελευταία δύο χρόνια της ζωής του κόμματος της ΝΔ στην εξουσία. Παρά τις δηλώσεις του πρωθυπουργού, ότι η ελληνική οικονομία ήταν «θωρακισμένη», η διεθνής κρίση πλησίαζε όλο και κοντύτερα. Οι εσωτερικές διχόνοιες, βασισμένες στο τι συνέφερε τον κάθε δελφίνο, δεν διευκόλυναν την πραγματοποίηση ορθολογικών αλλαγών. Η νέα ηγεσία στο υπουργείο Εξωτερικών έδινε συνεχώς την εντύπωση ότι ενδιαφερόταν περισσότερο να προωθήσει την προσωπική επικοινωνιακή της πολιτική, παρά να σχεδιάσει μια εθνική και ανεξάρτητη απάντηση στις συνεχώς αυξανόμενες τουρκικές απειλές - συμπέρασμα όχι και τόσο παράλογο, αν κρίνουμε από το γεγονός ότι, ποιοτικά, αν όχι και ποσοτικά, οι τουρκικές παραβιάσεις του εναέριου και του θαλάσσιου χώρου μας αυξάνονταν συστηματικά.
Έτσι, το μεγαλύτερο διάστημα του 2009 πέρασε με φήμες για «σαρωτικές αλλαγές» στην κυβέρνηση, σχέδια ανασχηματισμών -που άρχισαν από το 2008-, αλλεπάλληλες κατηγορίες και υπόνοιες για σκάνδαλα, παραιτήσεις βουλευτών (που ανακαλούνταν στη θέση τους μερικές ημέρες αργότερα), απειλές διαγραφής από το κόμμα. Κοντολογίς: Το κατά πόσον ο πρωθυπουργός ήλεγχε την κυβέρνηση του ήταν θέμα σψόδρα αμψίσβητούμενο τόσο σε επίσημο, δημόσιο επίπεδο, όσο και σε επίπεδο φθοροποιού κουτσομπολιού.
Η κρίση στην Ελλάδα λάμβανε ταχύτατα απροσδόκητες διαστάσεις στον οικονομικό τομέα, ενώ η συζητούμενη ή φημολογούμενη διαφθορά ανησυχούσε τον πολύ κόσμο διαρκώς περισσότερο. Αυτό οφειλόταν στο γεγονός ότι η κυβέρνηση απέκρυπτε συστηματικά την οικονομική αλήθεια, με εξαίρεση τους τελευταίους μήνες της, και ειδικότερα κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, οπότε ο ίδιος ο πρωθυπουργός θεώρησε ότι μια πρόωρη (αλλά μαλακή) πτώση του θα τον ξανάφερνε στην εξουσία πολύ σύντομα.
Την αδυναμία, όμως, φρεναρίσματος της κατάρρευσης επισφράγισε η ιστορικά πιο αποτυχημένη συνέντευξη Τύπου που έγινε ποτέ από πρωθυπουργό κατά τη διάρκεια της Έκθεσης Θεσσαλονίκης το 2008.
Η γνώμη μου είναι -και, βεβαίως, μπορεί να σφάλλω- ότι ούτε ο ίδιος ούτε πολλοί από τους υπουργούς του συνήλθαν έκτοτε από την έντονη αποδοκιμασία που εξέφρασε ο λαός για όλους τους και τις ιδιότυπες ιδέες που διατύπωσαν περί δικαίου και ηθικής!
Η ασυντόνιστη κατάρρευση
Από τις μεγαλΰτερες επιτυχίες της κυβέρνησης Παπανδρέου ήταν η αξιοποίηση της επικοινωνιακής της τέχνης, με τη βοήθεια ενός ταχύτατα πτωχεύοντος Τύπου (αλλά και των τηλεοπτικών καναλιών) και με σκοπό να επιρριφθεί η συνολική ευθύνη για τη σημερινή κρίση στη ΝΔ.
Η πολιτική αυτή πέτυχε πράγματι, παρά τις συνεχείς προσπάθειες του νεοεκλεγέντος τότε αρχηγού της ΝΔ κ. Σαμαρά να υπερασπιστεί την τιμή προηγούμενων κυβερνήσεων (στις αποφάσεις των οποίων δεν συμμετείχε ο ίδιος), αλλά και να τονίσει τη συνυπευθυνότητα της κυβέρνησης Παπανδρέου για την έλλειψη συντονισμού, την αδράνεια και τα λάθη της κατά τους τρεις έως πέντε πρώτους μήνες του βίου της. Αξίζει, ίσως, να θυμηθούμε πώς περιέγραψε ο Αντώνης Σαμαράς τις διαχειριστικές ατέλειες των πρώτων αυτών μηνών:
«Με τα μέτρα που είχε ήδη ανακοινώσει η προηγούμενη κυβέρνηση στα τέλη Ιουνίου του 2009 και με εκείνα που εξήγγειλε πέρσι τέτοιο καιρό ο Κώστας Καραμανλής, το περσινό έλλειμμα θα έκλεινε οτο 9,9% το πολύ. Το ΠΑΣΟΚ ματαίωσε εκείνα τα διορθωτικά μέτρα, μετέθεσε έσοδα του 2009 στο 2010, μετέθεσε δαπάνες του 2010 και τις ενέγραψε στο 2009 και με μεθόδους "δημιουργικής λογιστικής" αύξησε το έλλειμμα του 2009 κατά 3,7 μονάδες. Και το πήγε τελικά από το 9,9% στο 13,6%!
»Παρ' όλα αυτά, ως τον περασμένο Δεκέμβριο, και, παρά τις "λαθροχειρίες" της νέας κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, η Ελλάδα είχε πρόβλημα ελλείμματος, όπως οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, αλλά δεν είχε ακόμα πρόβλημα δανεισμού... Πώς αποδεικνύεται αυτό; Από τα ίδια τα επιτόκια δανεισμού που αποτελούν τον καθρέφτη αξιοπιστίας μιας κυβέρνησης: Τον Οκτώβριο, όταν παρέλαβε το ΠΑΣΟΚ τα λεγόμενα spreads ήταν 130 μονάδες βάσης. Το Νοέμβριο, αφού είχε μαθευτεί ότι το έλλειμμα θα ήταν διψήφιο, τα spreads βρίσκονταν ακόμα στις 180 μονάδες. Μέχρι και στα τέλη Ιανουαρίου τα spreads ήταν γύρω στις 200 μονάδες βάσης... Μετά εκτοξεύθηκαν. Και σήμερα βρίσκονται στις τριτοκοσμικές 1.000 μονάδες βάσης!
»Η αλήθεια, λοιπόν, είναι [ότι] το ΠΑΣΟΚ παρέλαβε πρόβλημα ελλείμματος παρόμοιο με αυτό που υπήρχε σε όλη την Ευρώπη. Και το μετέτρεψε, με ευθύνη του, σε ανεπανάληπτη κρίση δανεισμού, μοναδική στην Ευρώπη!»
Επακολούθησε η προσφυγή στο Μηχανισμό Στήριξης. Καθ' όλον το χρόνο που ακολούθησε αυτή την απόφαση, το ερώτημα στο στόμα πολλών ήταν αν αυτή η προσφυγή ήταν «αναπόφευκτη». Αυτό όμως αληθεύει; «Όχι», πιστεύουν όλο και περισσότεροι. Γιατί;
«Διότι [συνεχίζει ο κ. Σαμαράς] μέχρι τις αρχές του χρόνου, τρεις μήνες και πλέον μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ, οι διεθνείς αγορές δάνειζαν ακόμα την Ελλάδα όσο ήθελε και με λογικά επιτόκια. Περιμένοντας να κάνει κάτι... Όμως δεν έκανε τίποτε! [Και όμως] μέσα στον Ιανουάριο οι διεθνείς αγορές προσέφεραν άνεση δανεισμού, για να καλύψει το σύνολο των αναγκών της για ολόκληρο το 2010! Και σε επιτόκια λογικά ακόμα. [Έτσι] από τον Ιανουάριο ως τις αρχές Μαρτίου, οι ξένες αγορές μάς πρόσφεραν, για διάρκεια άνω του έτους, πάνω από 43 δισεκατομμύρια. Απ' αυτά αντλήσαμε μόλις 14! Ως τον Ιανουάριο ακόμα, οι αγορές εμπιστεύονταν να δανείσουν την Ελλάδα. Μετά έχασαν πλήρως την εμπιστοσύνη τους στα ελληνικά ομόλογα. [Όλα αυτά συνέβησαν] επί διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και εξαιτίας της πολιτικής του ΠΑΣΟΚ».
Μήπως η απειλή χρεοκοπίας κατέστησε εκείνη τη στιγμή απαραίτητη την αποδοχή του Μνημονίου; Κατά τον κύριο Σαμαρά, και αυτή η εκδοχή, όμως, δεν πείθει.
«Γιατί η απειλή της ελληνικής χρεοκοπίας δεν αφορούσε μόνο την Ελλάδα τη στιγμή εκείνη. Αφορούσε ολόκληρη την Ευρώπη. Γιατί οι ευρωπαϊκές τράπεζες ήταν "φορτωμένες" με ελληνικά ομόλογα. Και το τελευταίο που ήθελαν τότε ήταν να χρεοκοπήσει η Ελλάδα, μια και αυτό θα δημιουργούσε σοβαρούς κλυδωνισμούς σε ολόκληρο το τραπεζικό σύστημα της Ευρώπης.
»Αρα μπορούσαμε να διαπραγματευθούμε διαφορετικούς όρους. Που θα ήταν πολύ λιγότερο οδυνηροί και πολύ περισσότερο αποτελεσματικοί. Όμως, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν διαπραγματεύθηκε τίποτε. Και υπέγραψε ένα Μνημόνιο, το οποίο όχι απλώς δεν έλυνε το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας, αλλά το έκανε πολύ χειρότερο. Και όπως αποδείχθηκε λίγο αργότερα, δεν είχαν καν συναίσθηση τι υπέγραφαν...
»Διότι το Μνημόνιο δεν αφορά μόνο τα άμεσα σκληρά μέτρα που έχουν ήδη ληφθεί. Αφορά και τα χειρότερα για το τέλος του χρόνου και για τα επόμενα χρόνια. Περιλαμβάνει πρόσθετα μέτρα και άλλων περικοπών που επίσημα στο Μνημόνιο αναφέρονται ως "αδιευκρίνιστα". 11 δισεκατομμύρια από τα 30 της συνολικής δημοσιονομικής προσαρμογής του Μνημονίου είναι- αν είναι δυνατόν- "αδιευκρίνιστα"! Όμως εμείς δεσμευτήκαμε να τα αποδεχθούμε από τώρα».
Αυτές οι σκέψεις είναι σημαντικές γιατί, με λίγα λόγια, εξηγούν πας η πολιτική Παπανδρέου έπαιξε και αυτή σημαντικό ρόλο στη μιζέρια που μαστίζει τη χώρα σήμερα. Διότι επίκεντρώθηκε στον περιορισμό εξόδων που, με τη σειρά τους, προκάλεσαν μείωση εσόδων. Και δεν προέβλεψαν τίποτε οι κυβερνώντες αναφορικά με την ανάπτυξη, η οποία, κατ' ουσίαν, μπήκε στο κυβερνητικό ραντάρ μόλις το φθινόπωρο του 2010.
Από την άλλη πλευρά, τα λάθη Παπανδρέου δεν σβήνουν τα λάθη Καραμανλή. Δεν σβήνουν τη συνέχιση των προσλήψεων, δεν σβήνουν τις σπατάλες για τα άχρηστα -θα έλεγαν πολλοί- ή πάντως δυσαναλόγως ακριβά «golden boys», δεν εξηγούν γιατί οι αγρότες έλαβαν 500 εκατομμύρια τη στιγμή ακριβώς που οι Ευρωπαίοι προειδοποιούσαν την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση ότι επέρχεται κατάρρευση - δεν εξηγούν, με άλλα λόγια, τις διαβεβαιώσεις που μας έδινε η τότε κυβέρνηση (και μάλιστα διά στόματος πρωθυπουργού) ότι η οικονομία μας ήταν «θωρακισμένη» έναντι της χρηματοπιστωτικής κρίσης που ερχόταν από το εξωτερικό.
Η αλήθεια είναι, λοιπόν, μία και απλή, τουλάχιστον για όσους πιστεύουν στην αξία της ανεξάρτητης σκέψης. «Όλες οι κυβερνήσεις έφταιξαν», επειδή έφεραν την Ελλάδα σε θέση πιο δεινή από άλλες χώρες τη στιγμή που η εξ Αμερικής θύελλα πλησίαζε την Ευρώπη. Και αν φταίνε όλες συλλογικά και σοβαρά, είναι γιατί όλες άφησαν τον κομματισμό να κυριεύσει τον κρατικό μηχανισμό, να τον γεράσει με «ημέτερους», να διευρύνει φορείς κοινωνικής προνοίας τους οποίους ακόμη και πλούσια κράτη δεν θα μπορούσαν να διατηρήσουν, και όλες ανέχθηκαν όλους αυτούς τους διοριζόμενους, ακόμη και όταν αυτοί δεν δούλευαν ή δούλευαν κατά τρόπο πανάκριβο (βλ., π.χ., όσους δούλευαν στη Βουλή) ή επιλήψιμο (βλ., π.χ., μερικούς από αυτούς που δούλευαν στις εφορίες ή στη Στατιστική Υπηρεσία).
Τα λάθη αυτά τα πληρώνουμε σήμερα όλοι, ιδίως -δυστυχώς-οι πιο ασθενείς και συνήθως πιο αθώοι! Το λαϊκό αίτημα να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι, και ειδικά όσοι πλούτισαν από τις παρανομίες τους, δεν είναι μόνο δίκαιο, αλλά χρήζει και άμεσης ικανοποίησης.
Το θέμα όμως είναι ότι η «διαρθρωτική» -και όχι... διακοσμητική- αλλαγή της ελληνικής οικονομίας και του ελληνικού κρατικού μηχανισμού εξακολουθεί να αποτελεί επιτακτική ανάγκη, και, ίσως, ως προς αυτό το σημείο, το περίφημο «Μνημόνιο» έπαιξε χρήσιμο ρόλο. Τολμώ δε να προβλέψω ότι κάτι παρόμοιο -όχι ίδιο— ίσως χρειαστεί και στο μέλλον, προκειμένου να ληφθούν αποφάσεις για ευαίσθητα θέματα όπως τα ασφαλιστικά, τα εργασιακά, τα οικονομικά των ΔΕΚΟ, καθώς και τα λεγόμενα «κλειστά επαγγέλματα».
Πράγματι, μέτρα αυτού του είδους δεν λαμβάνονται χωρίς «εξωτερικό καταναγκασμό» ή, καλύτερα, κάποιας μορφής κοινοβουλευτική δικτατορία.29 Η αλήθεια για το περιβόητο Μνημόνιο πρέπει να βρίσκεται κάπου στο μέσο: Οι όροι του θα μπορούσαν να είναι καλύτεροι, και ίσως ακόμη θα μπορούσαν να καλυτερεύσουν (αν και πιστεύω ότι μας περιμένει μεγαλύτερη λιτότητα)' ταυτόχρονα όμως το Μνημόνιο κατέστησε δυνατή τη λήψη μέτρων που ήταν απολύτως αναγκαία, στο πλαίσιο πάντα των «διαθρωτικών αλλαγών» που χρειάζεται η χώρα μας.
Τι από όλα αυτά διαφαίνεται; Σχεδόν τίποτε με βεβαιότητα, και η αβεβαιότητα ενίοτε είναι χειρότερη από τα κακά μαντάτα. Κάτι, όμως, που όντως διαφαίνεται είναι μια πηγαία τάση ανυπακοής προς τους νόμους, ένας εντεινόμενος κυνισμός προς τις ικανότητες της κυβέρνησης να ελέγξει την κατάρρευση, μια γενικότερη κόπωση από τον μεροληπτικό τρόπο με τον οποίο δουλεύουν τα ΜΜΕ, μια διαδεδομένη αμφιβολία για το κατά πόσον ο υπάρχων πολιτικός κόσμος μπορεί να δώσει βιώσιμη λύση στα προβλήματα.
Πριν από έναν χρόνο, όσοι από εμάς προειδοποιούσαμε για αυτές τις εξελίξεις είτε αντιμετωπιζόμαστε τελείως αδιάφορα είτε κατηγορούμαστε ως κινδυνολόγοι. Τώρα, καθώς ο χειμώνας πλησιάζει στο τέλος του, οι ενδείξεις ανοιξιάτικης αισιοδοξίας σπανίζουν. Οι φόβοι κοινωνικών αναταραχών που εξέφραζα πριν από αρκετό καιρό αρχίζουν να μισοεμφανίζονται στα γραφόμενα στον Τύπο. Αλίμονο, όμως, εάν επαληθευτούν αυτοί οι φόβοι, αν και, τότε, όλοι θα ξέρουμε ποιοι θα φέρουν την ευθύνη. Εκείνο που δεν ξέρουμε είναι ποιοι θα βγουν κερδισμένοι από τη μέλλουσα αναταραχή.
Source : HellasOnTheWeb. org
Ο Sir Βασίλειος Μαρκεζίνης απενοχοποιεί τον ελληνικό λαό με τα επιχειρήματά του και τον θωρακίζει απέναντι σε εκφράσεις του τύπου «μαζί τα φάγαμε» προσδίδοντας ιδιαίτερη σημασία στη δυνατότητα της ελληνικής κοινωνίας και των απλών ελλήνων να ξαναβρούν τον προσανατολισμό τους προς την ευημερία, την προκοπή και τη νοικοκυροσύνη. Να αξιοποιήσουν το ταλέντο τους και η χώρα να υψώσει το πραγματικό ανάστημά της απέναντι σε αυτούς που κατά καιρούς εμφανίζονται ως φίλοι αλλά υποσκάπτουν τελικά τη διεθνή εικόνα της χώρας.
Θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε το παρόν έργο από τη μια ως ένα ιστορικό σχεδίασμα της σύγχρονης πραγματικότητας μέσα από τη ματιά, τα βιώματα και τις αναζητήσεις ενός διανοούμενου και από την άλλη ως κατάθεση απόψεων για έναν αναπροσανοτολισμό και μια ανακατεύθυνση της ελληνικής πολιτικής ενός πολιτικού όντος, με την αριστοτελική διάσταση του όρου, που γνωρίζει καλά την εγχώρια και διεθνή πραγματικότητα.
Το βιβλίο ξεκινά με μια εξαιρετική εισαγωγή του συγγραφέα και την αναφορά του σε μια συνομιλία του με τον αείμνηστο μεγάλο έλληνα ηθοποιό Αλέξη Μινωτή ου συμβολισμός μιας φράσης του εξηγεί με το λακωνικότερο και περιεκτικότερο τρόπο τους λόγους που ώθησαν το συγγραφέα να γράψει το βιβλίο. Εξετάζει τις περισσότερες από τις κρίσεις που κοντεύουν να γονατίσουν την πατρίδα μας: την οικονομική, την εξωτερική, την μεταναστευτική, την αναίσχυντη υποβάθμιση της εθνικής μας συνείδησης, τα αυξανόμενα προβλήματα στη Θράκη λόγω του τουρκικού επεκτατισμού και τελειώνει με μια σειρά «νέων» προτάσεων και για τα εξωτερικά μας προβλήματα και για τα οικονομικά. Προπαντός όμως πρεσβεύει ότι σωτηρία δεν θα έλθει μέχρις ότου οι άνθρωποι που μας έφεραν στο χείλος της αβύσσου αποστρατευθούν οριστικά από την πολιτική μας ζωή. Κάτι τέτοιο δεν γίνεται με «αποχή» ή «λευκό» παρά μόνο με στοχευμένο «μαύρισμα» στις επόμενες κάλπες…
Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΩΝ ΚΡΙΣΕΩΝ
Στους πρώτους -και καλυτέρους- μήνες της Νέας Δημοκρατίας, η οποία ήλθε στην εξουσία εκμεταλλευόμενη επιτυχώς την κόπωση των πολιτών με την εξουθενωμένη πλέον κυβέρνηση Σημίτη, το Σχέδιο Ανάν κατέρρευσε. Η τεράστια προσπάθεια των Αμερικανών, μέσω των χρηματοδοτούμενων ΜΚΟ τους, απέτυχε παταγωδώς, με τον μακαρίτη πρόεδρο Τάσσο Παπαδόπουλο να ηγείται του κυπριακού λαού στην άρνηση του να εκτουρκίσει πλήρως το κράτος.
Η δεύτερη πράξη αυτού του δράματος παίζεται καθώς γράφονται αυτές οι γραμμές. Οι αντιτιθέμενοι στις αμερικανο - αγγλο - τουρκικές σχέσεις κρατούν ακόμη την αναπνοή τους.
Ένα βήμα πριν από την αποθέωση της πολιτικής διαφθοράς
Μέσα σε αυτή την απερίγραπτη σαθρότητα, η πρώτη κυβέρνηση Καραμανλή εμφανίστηκε ως από μηχανής θεός. Σειρά κινήσεων, ιδίως επί υπουργίας Μολυβιάτη, έδωσαν την εντύπωση ότι η ελληνική κυβέρνηση επέστρεφε στην ιδέα μιας πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, ανάλογης εκείνης της δεκαετίας του '80, αν όχι και περισσότερο συνυφασμένης με το νέο μεταψυχροπολεμικό τοπίο, όπως αυτό διαμορφωνόταν με τη μεθοδική αναγέννηση της Ρωσίας του Πούτιν. Προς στιγμήν, είχε κανείς την εντύπωση ότι ο λαός, ψηφίζοντας ΝΔ, είχε πιστέψει στην ιδέα ότι το κόμμα αυτό ήθελε και μπορούσε να φέρει πραγματική αλλαγή. Η δικαιοσύνη απαιτεί να δεχθούμε το πρώτο, η πραγματικότητα όμως επιβάλλει με την ίδια ειλικρίνεια να τιούμε ότι η συγκεκριμένη κυβέρνηση απέτυχε πλήρως στο δεύτερο.
Πράγματι, οι ελπίδες αυτές σύντομα διαψεύσθηκαν. Οι ΜΚΟ πολλαπλασιάστηκαν, τα χρήματα που λάμβαναν ήταν σχεδόν ανεξέλεγκτα, οι «ημέτεροι» -γνωστοί και ως «golden boys»- κερδοσκοπούσαν σε καλοπληρωμένες θέσεις, αποδεικνύοντας ότι, αν ο Ανδρέας διόρισε περισσότερους «κομματικούς φίλους» στη δημοσιοϋπαλληλία, η ΝΔ διόρισε περισσότερους «καλοπληρωμένους περιττούς».
Αμείφθηκαν, έτσι, «γερά» οι απανταχού διορισθέντες ειδικοί σύμβουλοι, οι οποίοι, αν και καλοπληρωμένοι, είδαν εντούτοις τη σημασία του έργου τους να τίθεται υπό σοβαρότατη αμφισβήτηση. Δημιουργήθηκε, έτσι, ένα άλλο προηγούμενο, το οποίο συμπλήρωσε η σημερινή κυβέρνηση με τα δικά της «silver boys», τα οποία συνέρρευσαν στο πρωθυπουργικό γραφείο.
Την ίδια στιγμή, οι ηγεμονικές τάσεις διαφόρων υπουργών, που μετά βίας συγκαλύπτονταν, αποκορυφώθηκαν κατά τα τελευταία δύο χρόνια της ζωής του κόμματος της ΝΔ στην εξουσία. Παρά τις δηλώσεις του πρωθυπουργού, ότι η ελληνική οικονομία ήταν «θωρακισμένη», η διεθνής κρίση πλησίαζε όλο και κοντύτερα. Οι εσωτερικές διχόνοιες, βασισμένες στο τι συνέφερε τον κάθε δελφίνο, δεν διευκόλυναν την πραγματοποίηση ορθολογικών αλλαγών. Η νέα ηγεσία στο υπουργείο Εξωτερικών έδινε συνεχώς την εντύπωση ότι ενδιαφερόταν περισσότερο να προωθήσει την προσωπική επικοινωνιακή της πολιτική, παρά να σχεδιάσει μια εθνική και ανεξάρτητη απάντηση στις συνεχώς αυξανόμενες τουρκικές απειλές - συμπέρασμα όχι και τόσο παράλογο, αν κρίνουμε από το γεγονός ότι, ποιοτικά, αν όχι και ποσοτικά, οι τουρκικές παραβιάσεις του εναέριου και του θαλάσσιου χώρου μας αυξάνονταν συστηματικά.
Έτσι, το μεγαλύτερο διάστημα του 2009 πέρασε με φήμες για «σαρωτικές αλλαγές» στην κυβέρνηση, σχέδια ανασχηματισμών -που άρχισαν από το 2008-, αλλεπάλληλες κατηγορίες και υπόνοιες για σκάνδαλα, παραιτήσεις βουλευτών (που ανακαλούνταν στη θέση τους μερικές ημέρες αργότερα), απειλές διαγραφής από το κόμμα. Κοντολογίς: Το κατά πόσον ο πρωθυπουργός ήλεγχε την κυβέρνηση του ήταν θέμα σψόδρα αμψίσβητούμενο τόσο σε επίσημο, δημόσιο επίπεδο, όσο και σε επίπεδο φθοροποιού κουτσομπολιού.
Η κρίση στην Ελλάδα λάμβανε ταχύτατα απροσδόκητες διαστάσεις στον οικονομικό τομέα, ενώ η συζητούμενη ή φημολογούμενη διαφθορά ανησυχούσε τον πολύ κόσμο διαρκώς περισσότερο. Αυτό οφειλόταν στο γεγονός ότι η κυβέρνηση απέκρυπτε συστηματικά την οικονομική αλήθεια, με εξαίρεση τους τελευταίους μήνες της, και ειδικότερα κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, οπότε ο ίδιος ο πρωθυπουργός θεώρησε ότι μια πρόωρη (αλλά μαλακή) πτώση του θα τον ξανάφερνε στην εξουσία πολύ σύντομα.
Την αδυναμία, όμως, φρεναρίσματος της κατάρρευσης επισφράγισε η ιστορικά πιο αποτυχημένη συνέντευξη Τύπου που έγινε ποτέ από πρωθυπουργό κατά τη διάρκεια της Έκθεσης Θεσσαλονίκης το 2008.
Η γνώμη μου είναι -και, βεβαίως, μπορεί να σφάλλω- ότι ούτε ο ίδιος ούτε πολλοί από τους υπουργούς του συνήλθαν έκτοτε από την έντονη αποδοκιμασία που εξέφρασε ο λαός για όλους τους και τις ιδιότυπες ιδέες που διατύπωσαν περί δικαίου και ηθικής!
Η ασυντόνιστη κατάρρευση
Από τις μεγαλΰτερες επιτυχίες της κυβέρνησης Παπανδρέου ήταν η αξιοποίηση της επικοινωνιακής της τέχνης, με τη βοήθεια ενός ταχύτατα πτωχεύοντος Τύπου (αλλά και των τηλεοπτικών καναλιών) και με σκοπό να επιρριφθεί η συνολική ευθύνη για τη σημερινή κρίση στη ΝΔ.
Η πολιτική αυτή πέτυχε πράγματι, παρά τις συνεχείς προσπάθειες του νεοεκλεγέντος τότε αρχηγού της ΝΔ κ. Σαμαρά να υπερασπιστεί την τιμή προηγούμενων κυβερνήσεων (στις αποφάσεις των οποίων δεν συμμετείχε ο ίδιος), αλλά και να τονίσει τη συνυπευθυνότητα της κυβέρνησης Παπανδρέου για την έλλειψη συντονισμού, την αδράνεια και τα λάθη της κατά τους τρεις έως πέντε πρώτους μήνες του βίου της. Αξίζει, ίσως, να θυμηθούμε πώς περιέγραψε ο Αντώνης Σαμαράς τις διαχειριστικές ατέλειες των πρώτων αυτών μηνών:
«Με τα μέτρα που είχε ήδη ανακοινώσει η προηγούμενη κυβέρνηση στα τέλη Ιουνίου του 2009 και με εκείνα που εξήγγειλε πέρσι τέτοιο καιρό ο Κώστας Καραμανλής, το περσινό έλλειμμα θα έκλεινε οτο 9,9% το πολύ. Το ΠΑΣΟΚ ματαίωσε εκείνα τα διορθωτικά μέτρα, μετέθεσε έσοδα του 2009 στο 2010, μετέθεσε δαπάνες του 2010 και τις ενέγραψε στο 2009 και με μεθόδους "δημιουργικής λογιστικής" αύξησε το έλλειμμα του 2009 κατά 3,7 μονάδες. Και το πήγε τελικά από το 9,9% στο 13,6%!
»Παρ' όλα αυτά, ως τον περασμένο Δεκέμβριο, και, παρά τις "λαθροχειρίες" της νέας κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, η Ελλάδα είχε πρόβλημα ελλείμματος, όπως οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, αλλά δεν είχε ακόμα πρόβλημα δανεισμού... Πώς αποδεικνύεται αυτό; Από τα ίδια τα επιτόκια δανεισμού που αποτελούν τον καθρέφτη αξιοπιστίας μιας κυβέρνησης: Τον Οκτώβριο, όταν παρέλαβε το ΠΑΣΟΚ τα λεγόμενα spreads ήταν 130 μονάδες βάσης. Το Νοέμβριο, αφού είχε μαθευτεί ότι το έλλειμμα θα ήταν διψήφιο, τα spreads βρίσκονταν ακόμα στις 180 μονάδες. Μέχρι και στα τέλη Ιανουαρίου τα spreads ήταν γύρω στις 200 μονάδες βάσης... Μετά εκτοξεύθηκαν. Και σήμερα βρίσκονται στις τριτοκοσμικές 1.000 μονάδες βάσης!
»Η αλήθεια, λοιπόν, είναι [ότι] το ΠΑΣΟΚ παρέλαβε πρόβλημα ελλείμματος παρόμοιο με αυτό που υπήρχε σε όλη την Ευρώπη. Και το μετέτρεψε, με ευθύνη του, σε ανεπανάληπτη κρίση δανεισμού, μοναδική στην Ευρώπη!»
Επακολούθησε η προσφυγή στο Μηχανισμό Στήριξης. Καθ' όλον το χρόνο που ακολούθησε αυτή την απόφαση, το ερώτημα στο στόμα πολλών ήταν αν αυτή η προσφυγή ήταν «αναπόφευκτη». Αυτό όμως αληθεύει; «Όχι», πιστεύουν όλο και περισσότεροι. Γιατί;
«Διότι [συνεχίζει ο κ. Σαμαράς] μέχρι τις αρχές του χρόνου, τρεις μήνες και πλέον μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ, οι διεθνείς αγορές δάνειζαν ακόμα την Ελλάδα όσο ήθελε και με λογικά επιτόκια. Περιμένοντας να κάνει κάτι... Όμως δεν έκανε τίποτε! [Και όμως] μέσα στον Ιανουάριο οι διεθνείς αγορές προσέφεραν άνεση δανεισμού, για να καλύψει το σύνολο των αναγκών της για ολόκληρο το 2010! Και σε επιτόκια λογικά ακόμα. [Έτσι] από τον Ιανουάριο ως τις αρχές Μαρτίου, οι ξένες αγορές μάς πρόσφεραν, για διάρκεια άνω του έτους, πάνω από 43 δισεκατομμύρια. Απ' αυτά αντλήσαμε μόλις 14! Ως τον Ιανουάριο ακόμα, οι αγορές εμπιστεύονταν να δανείσουν την Ελλάδα. Μετά έχασαν πλήρως την εμπιστοσύνη τους στα ελληνικά ομόλογα. [Όλα αυτά συνέβησαν] επί διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και εξαιτίας της πολιτικής του ΠΑΣΟΚ».
Μήπως η απειλή χρεοκοπίας κατέστησε εκείνη τη στιγμή απαραίτητη την αποδοχή του Μνημονίου; Κατά τον κύριο Σαμαρά, και αυτή η εκδοχή, όμως, δεν πείθει.
«Γιατί η απειλή της ελληνικής χρεοκοπίας δεν αφορούσε μόνο την Ελλάδα τη στιγμή εκείνη. Αφορούσε ολόκληρη την Ευρώπη. Γιατί οι ευρωπαϊκές τράπεζες ήταν "φορτωμένες" με ελληνικά ομόλογα. Και το τελευταίο που ήθελαν τότε ήταν να χρεοκοπήσει η Ελλάδα, μια και αυτό θα δημιουργούσε σοβαρούς κλυδωνισμούς σε ολόκληρο το τραπεζικό σύστημα της Ευρώπης.
»Αρα μπορούσαμε να διαπραγματευθούμε διαφορετικούς όρους. Που θα ήταν πολύ λιγότερο οδυνηροί και πολύ περισσότερο αποτελεσματικοί. Όμως, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν διαπραγματεύθηκε τίποτε. Και υπέγραψε ένα Μνημόνιο, το οποίο όχι απλώς δεν έλυνε το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας, αλλά το έκανε πολύ χειρότερο. Και όπως αποδείχθηκε λίγο αργότερα, δεν είχαν καν συναίσθηση τι υπέγραφαν...
»Διότι το Μνημόνιο δεν αφορά μόνο τα άμεσα σκληρά μέτρα που έχουν ήδη ληφθεί. Αφορά και τα χειρότερα για το τέλος του χρόνου και για τα επόμενα χρόνια. Περιλαμβάνει πρόσθετα μέτρα και άλλων περικοπών που επίσημα στο Μνημόνιο αναφέρονται ως "αδιευκρίνιστα". 11 δισεκατομμύρια από τα 30 της συνολικής δημοσιονομικής προσαρμογής του Μνημονίου είναι- αν είναι δυνατόν- "αδιευκρίνιστα"! Όμως εμείς δεσμευτήκαμε να τα αποδεχθούμε από τώρα».
Αυτές οι σκέψεις είναι σημαντικές γιατί, με λίγα λόγια, εξηγούν πας η πολιτική Παπανδρέου έπαιξε και αυτή σημαντικό ρόλο στη μιζέρια που μαστίζει τη χώρα σήμερα. Διότι επίκεντρώθηκε στον περιορισμό εξόδων που, με τη σειρά τους, προκάλεσαν μείωση εσόδων. Και δεν προέβλεψαν τίποτε οι κυβερνώντες αναφορικά με την ανάπτυξη, η οποία, κατ' ουσίαν, μπήκε στο κυβερνητικό ραντάρ μόλις το φθινόπωρο του 2010.
Από την άλλη πλευρά, τα λάθη Παπανδρέου δεν σβήνουν τα λάθη Καραμανλή. Δεν σβήνουν τη συνέχιση των προσλήψεων, δεν σβήνουν τις σπατάλες για τα άχρηστα -θα έλεγαν πολλοί- ή πάντως δυσαναλόγως ακριβά «golden boys», δεν εξηγούν γιατί οι αγρότες έλαβαν 500 εκατομμύρια τη στιγμή ακριβώς που οι Ευρωπαίοι προειδοποιούσαν την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση ότι επέρχεται κατάρρευση - δεν εξηγούν, με άλλα λόγια, τις διαβεβαιώσεις που μας έδινε η τότε κυβέρνηση (και μάλιστα διά στόματος πρωθυπουργού) ότι η οικονομία μας ήταν «θωρακισμένη» έναντι της χρηματοπιστωτικής κρίσης που ερχόταν από το εξωτερικό.
Η αλήθεια είναι, λοιπόν, μία και απλή, τουλάχιστον για όσους πιστεύουν στην αξία της ανεξάρτητης σκέψης. «Όλες οι κυβερνήσεις έφταιξαν», επειδή έφεραν την Ελλάδα σε θέση πιο δεινή από άλλες χώρες τη στιγμή που η εξ Αμερικής θύελλα πλησίαζε την Ευρώπη. Και αν φταίνε όλες συλλογικά και σοβαρά, είναι γιατί όλες άφησαν τον κομματισμό να κυριεύσει τον κρατικό μηχανισμό, να τον γεράσει με «ημέτερους», να διευρύνει φορείς κοινωνικής προνοίας τους οποίους ακόμη και πλούσια κράτη δεν θα μπορούσαν να διατηρήσουν, και όλες ανέχθηκαν όλους αυτούς τους διοριζόμενους, ακόμη και όταν αυτοί δεν δούλευαν ή δούλευαν κατά τρόπο πανάκριβο (βλ., π.χ., όσους δούλευαν στη Βουλή) ή επιλήψιμο (βλ., π.χ., μερικούς από αυτούς που δούλευαν στις εφορίες ή στη Στατιστική Υπηρεσία).
Τα λάθη αυτά τα πληρώνουμε σήμερα όλοι, ιδίως -δυστυχώς-οι πιο ασθενείς και συνήθως πιο αθώοι! Το λαϊκό αίτημα να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι, και ειδικά όσοι πλούτισαν από τις παρανομίες τους, δεν είναι μόνο δίκαιο, αλλά χρήζει και άμεσης ικανοποίησης.
Το θέμα όμως είναι ότι η «διαρθρωτική» -και όχι... διακοσμητική- αλλαγή της ελληνικής οικονομίας και του ελληνικού κρατικού μηχανισμού εξακολουθεί να αποτελεί επιτακτική ανάγκη, και, ίσως, ως προς αυτό το σημείο, το περίφημο «Μνημόνιο» έπαιξε χρήσιμο ρόλο. Τολμώ δε να προβλέψω ότι κάτι παρόμοιο -όχι ίδιο— ίσως χρειαστεί και στο μέλλον, προκειμένου να ληφθούν αποφάσεις για ευαίσθητα θέματα όπως τα ασφαλιστικά, τα εργασιακά, τα οικονομικά των ΔΕΚΟ, καθώς και τα λεγόμενα «κλειστά επαγγέλματα».
Πράγματι, μέτρα αυτού του είδους δεν λαμβάνονται χωρίς «εξωτερικό καταναγκασμό» ή, καλύτερα, κάποιας μορφής κοινοβουλευτική δικτατορία.29 Η αλήθεια για το περιβόητο Μνημόνιο πρέπει να βρίσκεται κάπου στο μέσο: Οι όροι του θα μπορούσαν να είναι καλύτεροι, και ίσως ακόμη θα μπορούσαν να καλυτερεύσουν (αν και πιστεύω ότι μας περιμένει μεγαλύτερη λιτότητα)' ταυτόχρονα όμως το Μνημόνιο κατέστησε δυνατή τη λήψη μέτρων που ήταν απολύτως αναγκαία, στο πλαίσιο πάντα των «διαθρωτικών αλλαγών» που χρειάζεται η χώρα μας.
Τι από όλα αυτά διαφαίνεται; Σχεδόν τίποτε με βεβαιότητα, και η αβεβαιότητα ενίοτε είναι χειρότερη από τα κακά μαντάτα. Κάτι, όμως, που όντως διαφαίνεται είναι μια πηγαία τάση ανυπακοής προς τους νόμους, ένας εντεινόμενος κυνισμός προς τις ικανότητες της κυβέρνησης να ελέγξει την κατάρρευση, μια γενικότερη κόπωση από τον μεροληπτικό τρόπο με τον οποίο δουλεύουν τα ΜΜΕ, μια διαδεδομένη αμφιβολία για το κατά πόσον ο υπάρχων πολιτικός κόσμος μπορεί να δώσει βιώσιμη λύση στα προβλήματα.
Πριν από έναν χρόνο, όσοι από εμάς προειδοποιούσαμε για αυτές τις εξελίξεις είτε αντιμετωπιζόμαστε τελείως αδιάφορα είτε κατηγορούμαστε ως κινδυνολόγοι. Τώρα, καθώς ο χειμώνας πλησιάζει στο τέλος του, οι ενδείξεις ανοιξιάτικης αισιοδοξίας σπανίζουν. Οι φόβοι κοινωνικών αναταραχών που εξέφραζα πριν από αρκετό καιρό αρχίζουν να μισοεμφανίζονται στα γραφόμενα στον Τύπο. Αλίμονο, όμως, εάν επαληθευτούν αυτοί οι φόβοι, αν και, τότε, όλοι θα ξέρουμε ποιοι θα φέρουν την ευθύνη. Εκείνο που δεν ξέρουμε είναι ποιοι θα βγουν κερδισμένοι από τη μέλλουσα αναταραχή.
Source : HellasOnTheWeb. org
Τρίτη 10 Μαΐου 2011
Αντιμετώπιση των σχεδιασμών της Αγκυρας στην Θράκη
Ο ελληνικός σχεδιασμός για το συγκεκριμένο θέμα θα πρέπει να κυριαρχείται απο την πεποίθηση οτι η κινητοποίηση των εξτρεμιστών δεν θα γίνει αυθόρμητα , αλλά στο πλαίσιο μεθοδικού και λεπτομερειακού σχεδιασμού της Αγκυρας σε χρόνο που θα επιλέξει η ίδια όταν και όποτε αποφασίσει να κινηθεί. Η αποδοτικότερη λύση είναι η πρόληψη που θα επιτρέψει όχι μόνο την αποφυγή εμφάνισης αρνητικών καταστάσεων , αλλά και θα αποτελέσει φραγμό στα σχέδια της Αγκυρας. Ως τέτοια προληπτικά μέτρα μπορούν να θεωρηθούν :
1. Η άμεση ελληνοποίηση της παιδείας.
2. Η συστηματική οικονομική ενίσχυση και ανάπτυξη της περιοχής
3. Η δραστηριότητα του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής να ελέγχεται ώστε να είναι απολύτως σύμφωνη με τους διεθνείς κανόνες και συμβάσεις.
4. Η αποτελεσματική αντιμετώπιση των κατασκοπευτικών δραστηριοτήτων. Η αίσθηση ατιμωρησίας και το φαινόμενο της απαγγελίας ελαφρύτερων κατηγοριών και επιβολής ποινών με αναστολή γι αδικήματα όπως η κατασκοπεία , η αντιποίηση αρχής , η προσβολή συμβόλων και προσώπων θα πρέπει να εκλείψει. Η επιείκεια της ελληνικής δικαιοσύνης εκλαμβάνεται ως αδυναμία με όλα τα σχετικά αρνητικά αποτελέσματα στην εμπέδωση της έννομης τάξης.
5. Η συστηματική καταγραφή και παρακολούθηση των εξτρεμιστών που ακουσίως ή εκουσίως έχουν μετατραπεί σε όργανα εκτέλεσης εντολών και σχεδίων από το εξωτερικό
6. Η ύπαρξη οοκληρωμένου σχεδίου για τον έλεγχο των επικίνδυνων για την εθνική ασφάλεια και δημόσια τάξη.
7. Η ύπαρξη σχεδίου ελέγχου των τοπικών ΜΜΕ, έτσι ώστε σε κατάσταση κρίσης να μην δημιουργήσουν αρνητικά αποτελέσματα για την ελληνική πολιτεία.
8. Η λήψη κατάλληλων μέτρων για την εφαρμογή σχεδίων εσωτερικής ασφάλειας , με κύρια συμμετοχή της Ελληνικής Αστυνομίας και των υπηρεσιών ασφαλείας και πληροφοριών.
9. Η ενίσχυση τόσο ποσοτικά όσο και ποιοτικά των δυνάμεων της Ελληνικής Αστυνομίας στην περιοχή. Ο έλεγχος των εξτρεμιστών και η αντιμετώπισή τους είναι κυρίως έργο αστυνομικό την περίοδο της ειρήνης αλλά και κατά την εμφάνιση μιας κρίσης.
Πηγή : Περιοδικό " Στρατιωτική και Γεωπολιτική Ισορροπία" τ. 14 Απρ. 2011
1. Η άμεση ελληνοποίηση της παιδείας.
2. Η συστηματική οικονομική ενίσχυση και ανάπτυξη της περιοχής
3. Η δραστηριότητα του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής να ελέγχεται ώστε να είναι απολύτως σύμφωνη με τους διεθνείς κανόνες και συμβάσεις.
4. Η αποτελεσματική αντιμετώπιση των κατασκοπευτικών δραστηριοτήτων. Η αίσθηση ατιμωρησίας και το φαινόμενο της απαγγελίας ελαφρύτερων κατηγοριών και επιβολής ποινών με αναστολή γι αδικήματα όπως η κατασκοπεία , η αντιποίηση αρχής , η προσβολή συμβόλων και προσώπων θα πρέπει να εκλείψει. Η επιείκεια της ελληνικής δικαιοσύνης εκλαμβάνεται ως αδυναμία με όλα τα σχετικά αρνητικά αποτελέσματα στην εμπέδωση της έννομης τάξης.
5. Η συστηματική καταγραφή και παρακολούθηση των εξτρεμιστών που ακουσίως ή εκουσίως έχουν μετατραπεί σε όργανα εκτέλεσης εντολών και σχεδίων από το εξωτερικό
6. Η ύπαρξη οοκληρωμένου σχεδίου για τον έλεγχο των επικίνδυνων για την εθνική ασφάλεια και δημόσια τάξη.
7. Η ύπαρξη σχεδίου ελέγχου των τοπικών ΜΜΕ, έτσι ώστε σε κατάσταση κρίσης να μην δημιουργήσουν αρνητικά αποτελέσματα για την ελληνική πολιτεία.
8. Η λήψη κατάλληλων μέτρων για την εφαρμογή σχεδίων εσωτερικής ασφάλειας , με κύρια συμμετοχή της Ελληνικής Αστυνομίας και των υπηρεσιών ασφαλείας και πληροφοριών.
9. Η ενίσχυση τόσο ποσοτικά όσο και ποιοτικά των δυνάμεων της Ελληνικής Αστυνομίας στην περιοχή. Ο έλεγχος των εξτρεμιστών και η αντιμετώπισή τους είναι κυρίως έργο αστυνομικό την περίοδο της ειρήνης αλλά και κατά την εμφάνιση μιας κρίσης.
Πηγή : Περιοδικό " Στρατιωτική και Γεωπολιτική Ισορροπία" τ. 14 Απρ. 2011
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)