Το απεχθές χρέος

Αγαπητοί φίλοι, με δεδομένη την πρόταση δημιουργίας δεξαμενών σκέψης θα ήθελα να προσθέσω μερικές απόψεις για το πρόβλημα του χρέους. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου αυθεντία επί του θέματος, όχι τόσο επειδή δεν είμαι οικονομολόγος αλλά κυρίως επειδή δεν έχω στη διάθεση μου όλα τα απαραίτητα στοιχεία που γνωρίζουν μόνο όσοι έχουν διατελέσει υπουργοί οικονομικών ή ανώτεροι δημόσιοι υπάλληλοι σε εμπιστευτικές θέσεις. Είμαι σίγουρος ότι δεν τα γνωρίζουν ούτε βουλευτές του κοινοβουλίου παρά το γεγονός ότι όλοι τους έχουν πάρει θέση επί του θέματος με την ψήφιση ή όχι του μνημονίου. Επειδή όμως, ως Έλληνας πολίτης πρέπει να έχω άποψη διότι σύντομα θα μου ζητηθεί να την εκφράσω με την ψήφο μου, προσπαθώ να τη δημιουργήσω από τα στοιχεία που όλοι γνωρίζουμε και τα όσα συμβαίνουν γύρω μας με κριτήριο τη λογική και τις φυσικές σχέσεις των πραγμάτων.

Καταρχάς θα πρέπει να κατανοήσουμε το μέγεθος του προβλήματος και γι' αυτό θα δανειστώ τα μαθηματικά συναδέλφων.

· Για τα δέκα εκατομμύρια Ελλήνων στην Ελλάδα το χρέος, των περίπου 350 δις, αντιστοιχεί σε τριάντα πέντε χιλιάδες (35000 ?) στον καθένα μας ή 175000 για μία οικογένεια με δύο παιδιά και έναν παππού, όσο κοστίζει περίπου ένα μέσο διαμέρισμα 100 μ2 . Αυτό σημαίνει ότι για να ξεπληρώσουμε θα πρέπει όλοι να πουλήσουμε τα σπίτια μας [1].

· Εάν θεωρήσουμε μία καλή τιμή 3.000 ? ανά στρέμμα γης καλλιεργήσιμης ή άγονης τότε θα πρέπει να πουλήσουμε 117000 τετραγωνικά χιλιόμετρα όταν όλη η Ελλάδα είναι 130000 περίπου [2].

· Με τιμή χρυσού 1400 $ ανά ουγγιά θα χρειαστούμε 11.000 τόνους χρυσού, που υπερβαίνουν όλα τα γνωστά και πιθανά αποθέματα χρυσού στην Ελλάδα.

Το ερώτημα που τίθεται είναι πώς δημιουργήθηκε ένα τόσο υπέρογκο χρέος τη στιγμή που τα κλεμμένα και οι μίζες δεν θα πρέπει να υπερβαίνουν τα 10 δις ?. Για να απαντήσω στο ερώτημα αυτό έκανα ένα απλό λογαριασμό. Ένα ομόλογο του 1985 αξίας ενός δις για 25 έτη με επιτόκιο 17,5% στο τέλος του 2010 θα χρειαζόταν 56 δις για την εξόφληση του [3]. Έχει εκδώσει ο Ανδρέας παρόμοια ομόλογα [4].

Το επιτόκιο 17,5% ακόμη και εάν αντιπροσώπευε την αξία του χρήματος το1985 είναι υπερβολικό για τα επόμενα χρόνια. Εκτός του ότι είναι τοκογλυφικό υπό οιεσδήποτε συνθήκες, σύμφωνα με τον Σόλωνα, το σοφό, ένα επιτόκιο μεγαλύτερο του 6% είναι σίγουρο ότι οδηγεί το δανειολήπτη σε κατάρρευση και το είχε απαγορεύσει [5]. Εάν θεωρήσουμε ότι μετά το 1985 το επιτόκιο πέφτει κατά 1% ετησίως μέχρι το 4,5%, που θεωρείται λογικό, τότε το ίδιο ομόλογο του 1 δις το 1985 θα χρειαζόταν μόνο 6,9 δις για την εξόφληση του το 2010. Τα υπόλοιπα μέχρι τα 56 δις που απαιτεί το επιτόκιο του 17,5% είναι καθαρή τοκογλυφία που είναι άδικο να το πληρώσει ο Ελληνικός λαός.

Η διαφορά είναι ακριβώς όσα ψάχνουν να βρουν τώρα ξεπουλώντας δημόσια περιουσία, αν και η γλωσσική τους ξεδιανυτροπιά μιλάει για "αξιοποίηση". Χωρίς αμφιβολία, το χρέος αυτό δεν αποτελεί το κόστος όσων φάγαμε μαζί με τον Πάγκαλο, διατηρουμένης της αναλογίας της μερίδας του λέοντος και ακόμη δεν αντιστοιχεί σε πραγματικό χρήμα που μπήκε στη χώρα. Είναι πλασματικό, καθαρά λογιστικό χρέος, που δεν αντιπροσωπεύει τίποτε περισσότερο από αριθμούς καταχωρημένους σε χαρτιά τα οποία μας καλούν να εξοφλήσουμε με εμπράγματες αξίες.

Επιπλέον σύμφωνα με απόφαση του ΟΗΕ ένα χρέος θεωρείται απεχθές και ο λαός ενός κράτους δεν υποχρεούται να το πληρώσει όταν συντρέχουν τρεις όροι [6], [7]:

· Έγινε εν αγνοία του λαού. (Μέχρι πρότινος έλεγαν ότι λεφτά υπάρχουν)

· Δεν χρησιμοποιήθηκε για την ανάπτυξη της χώρας αλλά σπαταλήθηκε προς όφελος των κρατούντων που το συνήψαν. (Τα χρησιμοποίησαν για να μείνουν στην εξουσία)

· Οι δανειστές γνώριζαν την κατάσταση της χώρας. (Οι ίδιοι μαγείρευαν τα δεδομένα για λογαριασμό των δικών μας φαύλων)

Προφανώς και οι τρείς αυτοί όροι πληρούνται στην περίπτωση της Ελλάδος και η άρνηση της σημερινής κυβέρνησης για παύση πληρωμών και αναδιαπραγμάτευση του χρέους δηλώνει συνέργεια στη δημιουργία του και συνιστά προκλητική υπεράσπιση των συμφερόντων των δανειστών έναντι των Ελλήνων πολιτών σε βαθμό προδοσίας. Να φανταστεί κανείς ότι χώρες όπως ο Ισημερινός έχουν κάνει χρήση των ευεργετικών διατάξεων του ψηφίσματος του ΟΗΕ, το έκανε και ο Ιωάννης Μεταξάς [7], αλλά ακόμη και οι ΗΠΑ, ένα χρόνο πριν από την επέμβαση στο Ιράκ, όταν αναγνώρισαν ως απεχθές το χρέος που δημιούργησε ο Σαντάμ και απάλλαξαν με τον τρόπο αυτό την μετέπειτα, διορισμένη από αυτούς, κυβέρνηση του Ιράκ [6].

Αυτοί οι συλλογισμοί είναι η δική μου συμβολή στη δεξαμενή σκέψης και προτείνονται δύο πράγματα, αφενός να ανοίξουν οι λογαριασμοί του κράτους ώστε να φανεί το εύρος της τοκογλυφίας και αφετέρου να φύγει η διαχείριση των Ελληνικών πραγμάτων από τα χέρια όλων όσων είναι συνυπεύθυνοι ή συνεχιστές της νοοτροπίας που δημιούργησε το χρέος .

Ηλίας Σταμπολιάδης

Καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης

Πηγές:

[1] Πέτρος Σταυρουλάκης, προσωπική επικοινωνία.

[2] Δάφνη Μανουσάκη, εσωτερικά μηνύματα Πολυτεχνείου Κρήτης, TUC mailer

[3] A.J. Merret, A. Sykes, Capital budgeting & company finance, Longman Group,

London 1971.

[4] Τράπεζα της Ελλάδος, Αποπληρωμή ομολόγου Α. Παπανδρέου, Ιούλιος 2010

[5] Σπύρος Λαβδιώτης, Το ολέθριο " Η Ελλάδα ανήκει στη Δύση"

hhttp://spiros26.files.wordpress.com/2009/10/ceb7-ceb5cebbcebbceacceb4ceb1-ceb1cebdceaecebaceb5ceb9-cf83cf84ceb7-ceb4cf8dcf83ceb7.pdf

[6] Deptocracy, http:\\ deptocracy.gr

[7] Δημήτρης Καζάκης, www.youtube.com/watch?v=Pgb71Hxi8hE&feature=player_embedded#at=49

______________________________

Γεωπολιτική και λειψυδρία

Τα επόμενα χρόνια η λειψυδρία θα επηρεάσει τις γεωπολιτικές εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή.
Μαΐου 4, 2011 — Λουκάς


Την ώρα που η μισή υφήλιος περιμένει με αγωνία τη φωτογραφία του …νεκρού Οσάμα Μπιν Λάντεν (λες και κάτι θα γίνει), περνάνε στα “ψιλά” ειδήσεις εξέχουσας σημασίας που εγείρουν ζητήματα όσον αφορά το μέλλον της ανθρωπότητας, αλλά και τη σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχή. Σήμερα που γράφω, ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη στη Κωνσταντινούπουλη (3-5 Μαίου) η διάσκεψη του Ισλαμικού Οργανισμού – OIC (Organization of the Islamic Conference) με θέμα τους υδάτινους πόρους.

Μέχρι το 2050 υπολογίζεται πως οι υδάτινοι πόροι (νερό) θα μειωθούν στο μουσουλμανικό κόσμο κατά το ήμισυ. Η ειρήνη και η ασφάλεια στην ευρύτερη περιοχή, και κυρίως στη Μέση Ανατολή εξαρτάται από τους υδάτινους πόρους. Αν δεν ληφθούν άμεσα δραστικά μέτρα εξοικονόμησης υδάτινων πόρων τότε η ξηρασία θα κάνει την εμφάνισή της το …2015.

Τα πιο πάνω αλλά και τα κυριότερα που αναφέρω πιο κάτω συζητήθηκαν και θα συνεχίσουν να συζητούνται μέχρι και αύριο στην Ισλαμική διάσκεψη.


Τα έργα που έχουν γίνει στα σύνορα Τουρκίας – Συρίας και πιο συγκεκριμένα στο ποταμό Orontes αποτελούν παράδειγμα για όλη τη περιοχή.

Η Τουρκάλα υπουργός Περιβάλλοντος Veysel Eroğlu, δήλωσε χθες πως το νερό πρέπει να γίνει πόρος συνεργασίας και φιλίας ανάμεσα στις χώρες και όχι αιτία συγκρούσεων. Πέρα αυτού, το νερό πρέπει να γίνει η αιτία προσσέγγισης όχι μόνο ανάμεσα σε γειτονικές χώρες, αλλά και στις χώρες της ευρύτερης περιοχής.

Η Τουρκία έχει υπογράψει διμερείς σχετικές συμφωνίες με Ιράκ, Συρία και Ελλάδα.

Το επόμενο διάστημα η Τουρκία αναμένεται να συνάψει σχετική συμφωνία και με τη Κένυα.

Η υπουργός Περιβάλλοντος της Κένυας, Charity Ngilu, δήλωσε πως μέχρι τώρα το νερό ήταν η βασική αιτία πολλών συγκρούσεων στην Αφρικανική ήπειρο. Παράλληλα τόνισε πως η Τουρκία θα παίξει καθοριστικό ρόλο τα επόμενα χρόνια στο συγκεκριμένο θέμα και γι’ αυτό η χώρα της θέλει να συνεργαστεί μαζί της.

Ο πρόεδρος του Παγκοσμίου Συμβουλίου Υδάτινων Πόρων, Loic Fauchon, τόνισε πως η Τουρκία τα επόμενα χρόνια θα διαδραματίσει σημαντικότατο ρόλο στις εξελίξεις σχετικά με το νερό και έχει ήδη κάνει σημαντικά βήματα.

Τα επόμενα 15 χρόνια το νερό θα γίνει το πολυτιμότερο αγαθό, ενώ η συνολική κατανάλωση θα αυξηθεί σε ποσοστό 40%.

50 χώρες από τις 188 μετά το 2015 θα αντιμετωπίσουν το φαινόμενο της λειψυδρίας και σε πολλές περιοχές θα ξεκινήσει και η λεγόμενη ερημοποίηση
Source : gdailynews.blogspot

Σιγουριά του θανάτου (Μνημόνιο) ή Αβεβαιότητες της ζωής (χωρίς το Μνημόνιο)

Το ελληνικό δίλημμα: Σιγουριά του θανάτου (Μνημόνιο) ή Αβεβαιότητες της ζωής (χωρίς το Μνημόνιο)
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
“Μνημόνιο ή χρεωκοπία;”, εξακολουθεί να υποστηρίζει μια χρεωκοπημένη κυβέρνηση μιας χρεωκοπημένης χώρας, την ίδια στιγμή που δεν περνάει μέρα χωρίς να επιβεβαιώνεται η δραματική πορεία της Ελλάδας προς την καταστροφή. Οι “γιατροί” μας, Τρισέ, Μέρκελ και Στρως Καν, αφού πρώτα μας έβαλαν στην εντατική δια του Μνημονίου, μας αφαιρούν τώρα ένα-ένα τα όργανα, ισχυριζόμενοι, μαζί με τον τέταρτο από αυτούς τους άθλιους σωματοφύλακες, την ελληνική κυβέρνηση, ότι έτσι θα μας σώσουν!
Μας αφαίρεσαν πρώτα, σε λιγότερο από ένα χρόνο, το υποτυπώδες κοινωνικό κράτος που αποκτήσαμε σε διάστημα ενός αιώνα. Ετοιμάζονται τώρα να κατακρεουργήσουν το κράτος μας λεηλατώντας ότι έχει απομείνει από τον δημόσιο πλούτο μας. Και θέλουν να ακρωτηριάσουν τον στρατό μας. Πριν μας επέβαλαν εξοπλισμούς για να βοηθάνε τις βιομηχανίες τους, τώρα τους περικόπτουν για να ενισχύσουν τις τράπεζές τους.
Μα υπάρχει άλλη λύση; Ποιος θα σχηματίσει κυβέρνηση; Με ποιό τρόπο θα αντιμετωπίσει η χώρα το χρέος της; Μην έχοντας θετικά επιχειρήματα για να υποστηρίξει την πολιτική της, αυτή η κυβέρνηση ειδικεύεται στην τρομοκράτηση και ενοχοποίηση του ελληνικού λαού και στη δυσφήμηση μιας χώρας, που έχει καταλήξει να σέρνεται, αναξιοπρεπής και προδομένη, στα πόδια της Τρόικας. ¨Ολοι ξέρουμε ότι τα πολιτικά υποκείμενα που διαθέτουμε είναι, στην καλύτερη περίπτωση, ανεπαρκή για την αντιμετώπιση της κρίσης. Αλλά το πραγματικό δίλημμα που έχουμε δεν είναι μεταξύ μιας αμφίβολης σωτηρίας δια του Μνημονίου και της αβεβαιότητας μιας πολιτικής κρίσης. Το πραγματικό δίλημμα είναι μεταξύ της βεβαιότητας του θανάτου με αυτή την κυβέρνηση και με τις πολιτικές του Μνημονίου αφενός, τις αβεβαιότητες και τα ρίσκα της προσπάθειας να βρούμε άλλη διέξοδο, αφετέρου. Το πραγματικό δίλημμα μπροστά μας είναι μεταξύ της βεβαιότητας του θανάτου και της αβεβαιότητας της ζωής. Ποιος θα διάλεγε την πρώτη;
Το πρόβλημα με αυτή την κυβέρνηση δεν είναι μόνο η πολιτική της, είναι η ίδια. Δεν μπορεί να κάνει άλλη πολιτική, δεν έχει την κουλτούρα, τα προσόντα, το θάρρος, την ανεξαρτησία. Η απομάκρυνσή της είναι αναγκαία συνθήκη για τη σωτηρία της χώρας, παρόλο που δεν είναι από μόνη της ικανή. Η πτώση της σημερινής κυβέρνησης ή οι εκλογές δεν θα οδηγήσουν αναγκαστικά σε λύση του προβλήματος. ¨Ετσι όμως που τα καταφέραμε, δεν έχουμε άλλη λύση από το να πληρώσουμε το τίμημα της αβεβαιότητας και της κρίσης, για να βρούμε βασανιστικά μια διέξοδο. Το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί, είναι να προκαλέσουμε την καταστροφή που έχει προδιαγράψει με ακρίβεια το Μνημόνιο. Το καλύτερο είναι να βρούμε τελικά, μέσα από μια σειρά επικίνδυνους και οδυνηρούς σπασμούς ασφαλώς, το δρόμο για να σώσουμε τη χώρα μας.
Η κυβέρνηση προσπαθεί και κατάφερε μέχρι τώρα να κατεβάσει τις δυνατότητες της χώρας στο μέτρο των ανύπαρκτων δικών της. ‘Ότι θέλετε μπορείτε να προσάψετε π.χ. στον Ανδρέα Παπανδρέου και είναι μεγάλες, ιστορικές οι ευθύνες του για το σημερινό μας χάλι. Αλλά μπορείτε να τον φαντασθείτε, έστω και μία στο εκατομμύριο βρε αδερφέ, να χειρίζεται μια τέτοια κρίση με τον τρόπο που την χειρίζεται η σημερινή κυβέρνηση; Μπορείτε να τον φανταστείτε να υπογράφει ότι χαρτί βάζουν μπροστά τους οι υπερατλαντικοί τραπεζίτες και η Μέρκελ; Τον φαντάζεστε να προσυπογράφει μια πολιτική διάλυσης της ελληνικής κοινωνίας και του κράτους, που μετατρέπει την Ελλάδα σε αποικία των τραπεζών και της Γερμανίας, ανήμπορη χώρα απέναντι στις ορέξεις της Τουρκίας, του Ισραήλ και οποιουδήποτε άλλου. Δεν έχει βρεθεί ακόμα η χώρα που μπορεί να είσαι πατριώτης, πολύ περισσότερο σοσιαλιστής, εφαρμόζοντας τις επιταγές του Διεθνιύς Νομισματικού Ταμείου.
Η Ελλάδα δεν είναι όμως τόσο αδύναμη, όσο την παρουσιάζουν οι αδύναμοι. Μια χρεωκοπία της θα προκαλούσε παγκόσμια οικονομική κρίση και θα συγκλόνιζε ολόκληρο το οικοδόμημα της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης. Κάποτε, ο Ντε Γκωλ εφήρμοσε στην ΕΟΚ την πολιτική της άδειας καρέκλας. Η ΕΟΚ παρέλυσε και οι εταίροι του αναγκάστηκαν να κάνουν ένα συμβιβασμό μαζί του. Η Ελλάδα έχει τεράστια γεωπολιτική αξία. Αντί να κάνει διαρκώς τον δουλοπρεπή πρόθυμο, θα μπορούσε η κυβέρνηση Παπανδρέου να πουλήσει ακριβά τη θέση της χώρας. Δείτε τι κάνει ο Ερντογάν δίπλα, πως έπαιζε το ΝΑΤΟ μια ολόκληρη βδομάδα για τη Λιβύη. Οι ξένοι αισθάνονται ότι μπορούν να κάνουν ότι θέλουν με την Ελλάδα, γιατί η Ελλάδα είναι αποφασισμένη να μην κάνει τίποτα μαζί τους! Μια Ελλάδα που φτιάχνει συμμαχίες με τον Πούτιν και την Κίνα, μια Ελλάδα που προσπαθεί να συμπήξει μέτωπο των υπερχρεωμένων της Ευρώπης (σε λίγο η μισή ήπειρος θα είναι σε μνημόνιο), θα τη λογάριαζαν πολύ περισσότερο. Κρύος ιδρώτας θα τους έπιανε αν αντιμετώπιζαν έστω και μικρή πιθανότητα είτε να προχωρήσει η Αθήνα σε επιθετική χρεωκοπία, είτε να τους αρνηθεί τον στρατηγικό έλεγχο του χώρου, πόσο μάλλον να τους προσφέρει σε άλλους.
Στο σημείο πούφτασαν τα πράγματα μόνο μια Ελλάδα αποφασισμένη να γίνει Κούγγι, να τους πάρει μαζί της, θα μπορέσει να αμυνθεί. Να ζητήσει αναδιάρθρωση του χρέους της με αξιοπρεπείς όρους και αναθεώρηση των όρων του Μνημονίου. Αυτά όμως, όλοι το ξέρουμε, δεν μπορεί να τα κάνει η παρούσα κυβέρνηση. Και όσο συνεχίζεται η πολιτική του Μνημονίου, τόσο περιορίζονται οι δυνατότητες της χώρας να αποφύγει την τελική, ανυπολόγιστων διαστάσεων καταστροφή.
Source : Konstantakopoulos.blogspot.com

Plan B της Τουρκίας για το μεταναστευτικό ( κείμενο στα αγγλικά)

Establishing safe havens in Syrian territory is part of Turkey's plan to respond to a potential influx of refugees from the unrest-hit country, diplomatic sources say. Foreign Minister Davutoğlu is meanwhile urging the international community against a possible military intervention against the al-Assad regime. Describing Syria as the 'summary' of the Middle East, he has also urged the country's leader 'not to miss the chance to fix problems in Syria'.

Turkey is considering establishing safe havens on the Syrian side of the border to cope with a potential massive influx of refugees from the unrest-hit neighboring country, the Hürriyet Daily News & Economic Review has learned.

This “Plan B,” formulated in light of past experiences with fleeing Iraqis in the 1990s, was discussed by top government and military officials late Friday after a group of nearly 250 Syrian citizens crossed the border into Turkey.

Though the group was allowed to enter Turkey to seek asylum, the development alarmed officials about the potential for a massive influx that would carry tens of thousands to the Turkish border.

If the scale of Syrian asylum seekers remains small, as envisioned in Ankara’s “Plan A,” there will be little problem with allowing them to cross the border and receive humanitarian aid, diplomatic sources said. But if the flow turns into an influx similar to what the country faced in the early 1990s during the first Gulf War, they said, a more substantial project, described as “Plan B,” could be implemented.

This plan envisions the establishment of some safe havens on the Syrian side of the border whose security and humanitarian needs would be provided by Turkey. This would keep Turkey from permanently hosting tens of thousands of people who could return to their homes after the tension in Syria is defused.

In late 1990, nearly half a million Iraqi people crossed into Turkey, fleeing the war between the U.S.-led international community and the Saddam Hussein regime. Despite Turkey’s calls for help, it received no substantial support from the international community in extending humanitarian aid to the migrants. The potential for another massive influx across its borders during the second Iraq War in 2003 pushed Ankara to come up with the idea of establishing safe havens on the Iraqi side of the border.

The presence of the outlawed Kurdistan Workers’ Party, or PKK, in northern Iraq was an additional reason for crafting this plan at that time. But the expected flood of migrants did not materialize and no safe havens were created.

A similar plan is being mulled by Ankara in the Syrian case, but its implementation requires compatibility with international law. Sources noted that the resolution approved by the United Nations Security Council on Libya constituted the legal basis for international humanitarian assistance to the North African country, saying a similar move for Syria could legitimize Turkey’s plans to establish such secure zones in Syrian territory.

As a sovereign state, Syria would likely oppose the idea of forming such safe havens, which would be protected by Turkish troops, within its territory. “Unless the United Nations Security Council demands such interventions, this move could be interpreted as an attempt at occupation,” an expert on international migration told the Daily News on Sunday.

The assumption Sunday of the presidency of the U.N. Security Council by France has raised expectations in the international community for a swift U.N. resolution. Earlier attempts failed due to Russia’s veto.

Politically oppressed people who are escaping from non-European countries are not accepted as “refugees” by Turkey due to its geographical limitation to the 1967-dated additional protocol of the Geneva Convention. However, it considers them as asylum seekers and meets their basic needs before they are accepted by a third country.

Dialogue with Damascus continues

In the wake of Friday’s border crossing, Turkish Foreign Minister Ahmet Davutoğlu called Syrian Foreign Minister Walid al-Muallim twice late Friday to discuss the developments in the neighboring country, sources said.

Speaking to reporters Saturday, Davutoğlu dismissed the idea that Turkey would reintroduce recently lifted visa requirements for Syrian citizens, saying the country would always do its best to protect its Syrian brothers. Though Davutoğlu signaled that Turkey’s doors would be open for those who feel unsafe, he also expressed his hope that Syrian people would not need to cross into Turkey due to the ongoing turmoil in their country.

“Everybody should be able to live in his homeland in peace. This is what we want,” Davutoğlu said, urging Syrian President Bashar al-Assad to establish proper dialogue with his people.

Military intervention would harm

Davutoğlu also warned the international community not to intervene militarily in Syria. “We have to work to nullify such an option. An international intervention could cause unwanted consequences in a country like Syria, a sociologically heterogeneous society,” the foreign minister said Sunday in an interview with a private television channel.

He said there was still an opportunity for the Syrian leadership to find a solution internally but urged Damascus “not to miss this chance.”

Drawing a distinction between Syria and Egypt or other regional countries, Davutoğlu described Turkey’s neighbor as the “summary” of the Middle East. “We do not want to see a cracking of the Syrian mosaic,” he said. “We will consistently continue to advise [Syria]. We hope they will respond."


Source : hurriyet daily news

Εκτέλεση δικαστικών αποφάσεων - Ουγγαρία

ΠΙΝΑΚΑΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ
1. Τι σημαίνει ο όρος «εκτέλεση» στις αστικές και εμπορικές υποθέσεις;
2. Υπό ποιες προϋποθέσεις μπορεί να εκτελεστεί ένας τίτλος ή μία απόφαση;
2.1. Διαδικασία
2.2. Ουσιαστικές προϋποθέσεις
3. Περιεχόμενο και φύση των μέτρων εκτέλεσης
3.1. Ποια περιουσιακά στοιχεία μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο εκτέλεσης;
3.2. Ποιες είναι οι συνέπειες των μέτρων εκτέλεσης;
3.3. Ποια είναι η ισχύς των μέτρων αυτών;
4. Τα μέτρα της διαταγής εκτέλεσης υπόκεινται σε ένδικα μέσα;




1. Τι σημαίνει ο όρος «εκτέλεση» στις αστικές και εμπορικές υποθέσεις;
Παρακαλείστε να ορίσετε τον όρο «εκτέλεση»
«Εκτέλεση» είναι μια αστική εξωδικαστική διαδικασία μέσω της οποίας το κράτος προβαίνει στην ικανοποίηση των αξιώσεων που απορρέουν από δικαστικές αποφάσεις και άλλα έγγραφα τα οποία ορίζονται στο νόμο μέσω της εφαρμογής αναγκαστικών μέτρων.

Παρακαλείστε να συνοψίσετε τα μέτρα εκτέλεσης που δύνανται να υποχρεώσουν τον οφειλέτη να προβεί σε πράξη ή παράλειψη ή εκτέλεση πληρωμής
Τα μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης εν μέρει περιορίζουν τα δικαιώματα κυριότητας του οφειλέτη και εν μέρει τα προσωπικά του δικαιώματα· τα μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης κατά της περιουσίας μπορούν να ληφθούν από δικαστήρια και δικαστικούς επιμελητές, ενώ μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης σε προσωπικό επίπεδο μπορούν να εφαρμοστούν από την αστυνομία, βάσει διατάξεων των δικαστηρίων και των δικαστικών επιμελητών. Τα σημαντικότερα μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης κατά της περιουσίας είναι τα ακόλουθα:

εκχώρηση μισθών ή άλλων εσόδων,
κατάσχεση και πώληση προσωπικών περιουσιακών στοιχείων,
παρακράτηση ποσών που διαχειρίζονται χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, δέσμευση τραπεζικών λογαριασμών,
κατάσχεση της απαίτησης του οφειλέτη έναντι τρίτων,
κατάσχεση και πώληση ακινήτων,
επιβολή προστίμων.
2. Υπό ποιες προϋποθέσεις μπορεί να εκτελεστεί ένας τίτλος ή μία απόφαση;
2.1. Διαδικασία
Ποιες αποφάσεις είναι εκτελεστές;
Κυρίως οι δικαστικές αποφάσεις μπορούν να εκτελεστούν μέσω δικαστικής εκτέλεσης. Στις εξωδικαστικές αποφάσεις που μπορούν να εκτελεστούν μέσω διαδικασίας αναγκαστικής εκτέλεσης περιλαμβάνονται οι αποφάσεις που εκδίδουν διάφοροι λειτουργοί της δικαιοσύνης (παραδείγματος χάριν συμβολαιογράφοι, πειθαρχικές αρχές) και αξιώσεις που απορρέουν από δημόσια έγγραφα (παραδείγματος χάριν, συμβολαιογραφικές πράξεις). Συγχρόνως, οι περισσότερες εξωδικαστικές αποφάσεις είναι αποφάσεις που λαμβάνονται από διοικητικούς φορείς και υπόκεινται σε διοικητικά μέτρα εκτέλεσης.

Αρχή σελίδας

Είναι απαραίτητη η έκδοση δικαστικής απόφασης για την αναγκαστική εκτέλεση;
Κατά κανόνα δεν είναι απαραίτητο να υπάρχει δικαστική απόφαση για την αναγκαστική εκτέλεση· τα δικαστήρια διατάσσουν εκτέλεση με την έκδοση εκτελεστού τίτλου. Σε ορισμένες περιπτώσεις, εκδίδεται διαταγή εκτέλεσης, όπως παραδείγματος χάριν στην περίπτωση ασφαλιστικών μέτρων.

Ποιο δικαστήριο είναι αρμόδιο για να διατάξει την εκτέλεση;
Κατά κανόνα, η εκτέλεση διατάσσεται από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο που έχει αρμοδιότητα για την εκδίκαση της υπόθεσης η οποία αποτελεί τη βάση της εκτέλεσης. Εάν η βάση της εκτέλεσης δεν είναι δικαστική απόφαση αλλά κάποια άλλη πράξη (παραδείγματος χάριν συμβολαιογραφική πράξη), αρμόδιο για να διατάξει την εκτέλεση είναι το δικαστήριο της κατοικίας ή της έδρας του οφειλέτη – ή ελλείψει αυτών, ο τόπος που βρίσκονται τα περιουσιακά στοιχεία του οφειλέτη τα οποία υπόκεινται σε εκτέλεση. Στην περίπτωση απόφασης αλλοδαπού δικαστηρίου, διατάσσει την εκτέλεση το τοπικό δικαστήριο που βρίσκεται εντός της έδρας του περιφερειακού δικαστηρίου που είναι αρμόδιο βάσει της κατοικίας ή έδρας του οφειλέτη ή ελλείψει αυτών, του τόπου όπου βρίσκονται τα περιουσιακά στοιχεία του οφειλέτη τα οποία υπόκεινται σε εκτέλεση ή στην περίπτωση της Βουδαπέστης, το Κεντρικό Πρωτοδικείο. Άλλοι κανόνες σχετικά με τη δικαιοδοσία ορίζονται στον νόμο LIII του 1994 για την εκτέλεση δικαστικών αποφάσεων.

Καθεστώς και αρμοδιότητες του δικαστικού επιμελητή
Τα μέτρα εκτέλεσης υπάγονται στην αρμοδιότητα των δικαστικών επιμελητών (ανεξάρτητων δικαστικών επιμελητών και υπαγόμενων στα περιφερειακά δικαστήρια δικαστικών επιμελητών) και είναι δεσμευτικά για όλους· οι δικαστικοί επιμελητές είναι δημόσια όργανα και ασκούν δημόσιο λειτούργημα.

Βάσει των γενικών κανόνων, οι αξιώσεις του αστικού δικαίου εκτελούνται από ανεξάρτητους δικαστικούς επιμελητές. Οι δικαστικοί αυτοί επιμελητές έχουν ανεξάρτητο νομικό καθεστώς και υπάγονται στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, διοριζόμενοι σε ένα δεδομένο τοπικό δικαστήριο με δεδομένες αρμοδιότητες, δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι και αμείβονται από τους πελάτες.

Αρχή σελίδας

Οι δικαστικοί επιμελητές που υπάγονται στα περιφερειακά δικαστήρια ασκούν αρμοδιότητες για την είσπραξη απαιτήσεων υπέρ του Δημοσίου και εργάζονται στα περιφερειακά δικαστήρια ως δικαστικοί υπάλληλοι. Η αρμοδιότητά τους είναι η ίδια με εκείνη του περιφερειακού δικαστηρίου στο οποίο υπάγονται και ο πρόεδρος του περιφερειακού δικαστηρίου ασκεί όλα τα διοικητικά καθήκοντα εποπτείας σχετικά με αυτούς.

Η αίτηση εκτέλεσης πρέπει να γίνεται από ασκούντα το νομικό επάγγελμα;
Οι αιτήσεις εκτέλεσης μπορούν να υποβληθούν στα δικαστήρια σύμφωνα με τους γενικούς κανόνες πολιτικής δικονομίας: μπορούν να υποβληθούν μέσω δικηγόρου, παρότι η εκπροσώπηση από δικηγόρο δεν είναι απαραίτητη στις διαδικασίες αυτές.

Έξοδα των μέτρων εκτέλεσης
Τα έξοδα των μέτρων εκτέλεσης συνίστανται κυρίως στην αμοιβή του δικαστικού επιμελητή και στα έξοδα εκτέλεσης που προβλέπονται στο νομοθετικό διάταγμα αριθ. 14/1994. (IX. 8.) IM του Υπουργείου Δικαιοσύνης σχετικά με τα τέλη των μέτρων εκτέλεσης. Τα τέλη αναλογούν στο ύψος του ποσού της αξίωσης: όταν το ποσό της αξίωσης είναι υψηλό συνοδεύεται με υψηλότερα τέλη εκτέλεσης, ενώ στην περίπτωση που ο δικαστικός επιμελητής προβαίνει σε μια συγκεκριμένη πράξη το ποσό υπολογίζεται βάσει του χρόνου που απαιτήθηκε για την εκτέλεση της πράξης. Οι δικαστικοί επιμελητές δικαιούνται επιστροφής των εξόδων για τα δικαιολογημένα έξοδα στα οποία προβαίνουν σε συνάρτηση με την εκτέλεση, όπως καθορίζονται στο διάταγμα· επίσης, δικαιούνται το 50% της αμοιβής τους ως αποζημίωση εξόδων κατ’ αποκοπήν. Τα έξοδα των μέτρων εκτέλεσης βασίζονται στο ποσό της αξίωσης στην κατάσχεση του οποίου προβαίνει ο δικαστικός επιμελητής, ενώ στην περίπτωση που προβαίνει σε συγκεκριμένη πράξη, το ποσό των τελών των μέτρων εκτέλεσης είναι πάγιο. Τα μειωμένα ποσά που προβλέπονται στο πλαίσιο της νομικής συνδρομής επίσης ισχύουν και στις διαδικασίες εκτέλεσης· κατά συνέπεια, στην περίπτωση που ο διάδικος αποδείξει ότι δικαιούται νομικής συνδρομής είναι δυνατό κατά την υποβολή αίτησης εκτέλεσης να μην καταβάλει τα έξοδα των μέτρων εκτέλεσης προκαταβολικά και να τύχει απαλλαγής από την καταβολή των δικαστικών τελών που συνδέονται με την εντολή προς εκτέλεση.

Αρχή σελίδας

2.2. Ουσιαστικές προϋποθέσεις
Ποια κριτήρια εφαρμόζουν τα δικαστήρια για να διατάξουν μέτρα εκτέλεσης;
Τα δικαστήρια διατάσσουν μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης εάν η απόφαση που αποτελεί τη βάση της εκτέλεσης είναι δεσμευτική, οριστική ή εκδόθηκε στο πλαίσιο προσωρινής απόφασης όπου τέθηκε προθεσμία και η προθεσμία έληξε.

Σύμφωνα με έναν ειδικό κανόνα, μπορεί να επιτραπεί εκτέλεση για την είσπραξη διατροφής παιδιού που αφορά καθυστερημένες δόσεις διατροφής για διάστημα άνω των έξι μηνών, εφόσον ο διάδικος που υποβάλλει την αίτηση για μέτρα εκτέλεσης ισχυρίζεται ότι η καθυστέρηση της καταβολής διατροφής του παιδιού μπορεί να απορρέει από δόλια συμπεριφορά του οφειλέτη ή ότι ο οφειλέτης δεν κατέβαλε τη διατροφή λόγω σοβαρής αιτίας. Στην περίπτωση εκτέλεσης απόφασης αλλοδαπού δικαστηρίου εξετάζεται επίσης εάν η έκδοση μιας τέτοιας απόφασης επιτρέπεται βάσει του νόμου, των διεθνών συνθηκών, καθώς και των αμοιβαίων υποχρεώσεων ή κανόνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ποια κριτήρια εφαρμόζουν τα δικαστήρια για να διατάξουν μέτρα εκτέλεσης έναντι οφειλετών;
Όσον αφορά τους οφειλέτες, τα δικαστήρια εξετάζουν τα στοιχεία που υποβάλλονται από τον αιτούντα τα μέτρα εκτέλεσης, όπως περιέχονται στο συμπληρωμένο επίσημο έντυπο αίτησης για μέτρα εκτέλεσης, ήτοι:

το όνομα του οφειλέτη και τα απαραίτητα στοιχεία ταυτότητάς του,
αναλόγως των περιστάσεων, την κατοικία του οφειλέτη, τον τόπο εργασίας ή την έδρα και τον τόπο που βρίσκονται τα περιουσιακά στοιχεία τα οποία αποτελούν αντικείμενο της εκτέλεσης (το μέρος που υποβάλλει αίτηση μέτρων εκτέλεσης πρέπει να υποβάλει τουλάχιστον ένα από τα στοιχεία αυτά).
Η εντολή προς εκτέλεση είναι δυνατή μόνον εφόσον το δικαστήριο διαθέτει τα παραπάνω στοιχεία.

3. Περιεχόμενο και φύση των μέτρων εκτέλεσης
3.1. Ποια περιουσιακά στοιχεία μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο εκτέλεσης;
Αντικείμενο εκτέλεσης μπορούν να αποτελέσουν τα ακόλουθα περιουσιακά στοιχεία:
Χρήματα σε τραπεζικούς λογαριασμούς, αλλά στην περίπτωση φυσικών προσώπων ο νόμος προβλέπει απαλλαγή από την εκτέλεση για ένα συγκεκριμένο χρηματικό ποσό.
Κινητά αλλά όχι εκείνα που είναι απαραίτητα για τη διαβίωση και δεν δύνανται να κατασχεθούν γιατί είναι ακατάσχετα βάσει του νόμου, όπως για παράδειγμα:
είδη ρουχισμού,
επίπλωση του σπιτιού που αντιστοιχεί στον αριθμό των μελών της οικογένειας του οφειλέτη,
απαραίτητα φάρμακα λόγω ασθένειας του οφειλέτη κλπ.
Ακίνητα (ανεξάρτητα από τη φύση τους, τη χρήση, τα δικαιώματα και τις επιβαρύνσεις των ακινήτων και των στοιχείων που έχουν καταχωριστεί στο κτηματολόγιο)· πάντως εξαιρούνται της εκτέλεσης τα ακίνητα που, στο πλαίσιο της διαδικασίας εκκαθάρισης, δεν θεωρούνται ότι ανήκουν στην περιουσία του οφειλέτη.
Πέραν των όσων αναφέρονται παραπάνω, τα ακόλουθα περιουσιακά στοιχεία μπορούν επίσης να αποτελέσουν αντικείμενο εκτέλεσης: μισθοί, συντάξεις ή άλλα έσοδα του οφειλέτη (προβλέπεται επίσης ένα συγκεκριμένο ποσοστό εξαίρεσης και στον τομέα αυτό), μετοχές, οφειλές τρίτων κλπ.
3.2. Ποιες είναι οι συνέπειες των μέτρων εκτέλεσης;
Οι οφειλέτες που δεν συμμορφώνονται με την εντολή προς εκτέλεση μπορούν να διαθέτουν την περιουσία τους;
Στην περίπτωση δέσμευσης κινητής περιουσίας και τραπεζικών λογαριασμών, το δικαίωμα του οφειλέτη να διαθέτει τα περιουσιακά του στοιχεία παύει· στην περίπτωση που η δεσμευμένη περιουσία υπόκειται σε κατάσχεση, παύει επίσης να είναι στην κατοχή του οφειλέτη. Εάν κατασχεθούν ορισμένα ακίνητα, ο οφειλέτης μπορεί να τα διαθέτει, αλλά επιβαρυμένα με την εντολή εκτέλεσης.

Αρχή σελίδας

Επιβάλλονται κυρώσεις στους οφειλέτες που δεν συμμορφώνονται με τα μέτρα εκτέλεσης;
Το δικαστήριο επιβάλλει χρηματική ποινή κατά ανώτατο όριο 500.000 HUF στον οφειλέτη που αρνείται να εκπληρώσει την υποχρέωσή του/της, όπως προβλέπεται από τον νόμο ή εμποδίζει τα μέτρα εκτέλεσης με τη συμπεριφορά του/της.

Εάν κατά τη διάρκεια των μέτρων εκτέλεσης ο οφειλέτης προβάλει σωματική αντίσταση, ο δικαστικός επιμελητής απευθύνεται στην αστυνομία για την επιβολή των μέτρων αναγκαστικής εκτέλεσης κατά του οφειλέτη.

Εάν ο οφειλέτης εμποδίζει τις διαδικασίες εκτέλεσης εκ μέρους του δικαστικού επιμελητή βιαίως, τότε μπορεί να υποστεί ποινική δίωξη. Ο οφειλέτης επίσης υπέχει ποινική ευθύνη εάν αποκρύψει περιουσιακά στοιχεία στο πλαίσιο της εκτέλεσης, αφαιρώντας τη σφραγίδα που επιτίθεται κατά τη διαδικασία εκτέλεσης ή ανοίγοντας σφραγισμένα αντικείμενα που αποτελούν αντικείμενο δέσμευσης ή κατάσχεσης (απαγόρευση της θραύσης της σφραγίδας).

Ποιες είναι οι υποχρεώσεις των τραπεζών όσον αφορά την αποκάλυψη πληροφοριών και το πάγωμα λογαριασμών;
Οι τράπεζες υποχρεούνται να αποκαλύπτουν πληροφορίες σχετικά με τον οφειλέτη και την οικονομική του/της κατάσταση όταν ζητηθεί από τον δικαστικό επιμελητή και βάσει της εντολής του δικαστικού επιμελητή για να μεταφέρουν ένα συγκεκριμένο χρηματικό ποσό από τον τραπεζικό λογαριασμό του οφειλέτη στο δικαστικό επιμελητή και σε ορισμένες περιπτώσεις να δεσμεύουν τον τραπεζικό λογαριασμό. Οι τράπεζες αναλαμβάνουν την αστική ευθύνη για την εκτέλεση τέτοιου είδους μέτρων.

Τι κυρώσεις εφαρμόζονται έναντι τρίτων εάν αρνηθούν την εκτέλεση των μέτρων;
Εάν η τράπεζα δεν εκτελέσει τις υποχρεώσεις της όπως απορρέουν από την αναγκαστική εκτέλεση, μπορεί να υποχρεωθεί να καταβάλει χρηματική ποινή καθώς και το ποσό της αξίωσης που δεν καταβλήθηκε με υπαιτιότητά της. Το ίδιο ισχύει και για όλους όσους συμμετέχουν στη διαδικασία, καθώς επίσης για τον εργοδότη του οφειλέτη ο οποίος αναλαμβάνει αντίστοιχη ευθύνη όσον αφορά την επίσχεση μισθού που διατάσσεται από τον δικαστικό επιμελητή.

Αρχή σελίδας

3.3. Ποια είναι η ισχύς των μέτρων αυτών;
Προβλέπεται κάποια προθεσμία από το νόμο ή από την απόφαση του δικαστηρίου;
Η εκτέλεση γίνεται εντός της προθεσμίας που προβλέπεται στο αστικό δίκαιο (κατά κανόνα προβλέπεται πενταετής προθεσμία), η οποία αρχίζει από την ημερομηνία έκδοσης της οριστικής απόφασης του δικαστηρίου. Όσον αφορά αίτηση που υποβλήθηκε μετά την παραγραφή της αξίωσης, η εκτέλεση δεν μπορεί να διαταχθεί και οι διαδικασίες που έγιναν παλαιότερα δεν μπορούν να ξεκινήσουν εκ νέου. Οποιοδήποτε μέτρο εκτέλεσης μπορεί να διακόψει την παραγραφή μιας αξίωσης - το ίδιο ισχύει με τη δικαστική διαδικασία για την αναγνώριση της αξίωσης - και η προθεσμία παραγραφής ξεκινά εκ νέου.

4. Τα μέτρα της διαταγής εκτέλεσης υπόκεινται σε ένδικα μέσα;
α) Ανάκληση του εκτελεστού τίτλου και ακύρωση του εκτελεστήριου τύπου
Εάν το δικαστήριο διατάξει εκτέλεση με την έκδοση του λεγόμενου εκτελεστού τίτλου, είναι δυνατή η ανάκλησή του ή η ακύρωση του εκτελεστήριου τύπου με την άσκηση ενδίκου μέσου, εάν το δικαστήριο αποφανθεί ότι ο εκτελεστός τίτλος δεν είναι βάσιμος.

Ποιος μπορεί να υποβάλλει αίτηση για την ανάκληση του εκτελεστού τίτλου και την ακύρωση του εκτελεστήριου τύπου;
Η ανάκληση του εκτελεστού τίτλου και η ακύρωση του εκτελεστήριου τύπου μπορούν να ζητηθούν από τον οφειλέτη, τον αιτούντα την αναγκαστική εκτέλεση ή αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο.

Ποιο είναι το αρμόδιο δικαστήριο για την υποβολή της αίτησης;
Το δικαστήριο που διέταξε την εκτέλεση.

Ποια είναι η προθεσμία για την υποβολή της αίτησης;
Δεν προβλέπεται καμία προθεσμία για την υποβολή της αίτησης· μπορεί να υποβληθεί ανά πάσα στιγμή.

Ποιες συνέπειες έχει η αίτηση;
Εάν η αίτηση γίνει δεκτή από το δικαστήριο, το δικαστήριο διατάσσει την ανάκληση του εκτελεστού τίτλου και την ακύρωση του εκτελεστήριου τύπου· ο διάδικος δικαιούται να ασκήσει ένδικα μέσα κατά της απόφασης.

Αρχή σελίδας

β) Ένδικα μέσα κατά της εκτέλεσης
Στις περιπτώσεις όπου η εκτέλεση γίνεται βάσει δικαστικής απόφασης, μπορούν να ασκηθούν ένδικα μέσα κατά της εν λόγω απόφασης.

Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει την απόφαση;
Ένδικα μέσα μπορούν να ασκηθούν από τον οφειλέτη ή τον αιτούντα την εκτέλεση.

Ποιο είναι το αρμόδιο δικαστήριο για την άσκηση των ενδίκων μέσων;
Τα ένδικα μέσα ασκούνται στο δικαστήριο που διατάσσει την εκτέλεση και απευθύνονται στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο. Το Εφετείο έχει αρμοδιότητα για την εξέταση των ενδίκων μέσων.

Ποια είναι η προθεσμία για την άσκηση ενδίκων μέσων;
Η προθεσμία για την άσκηση ενδίκων μέσων είναι 15 ημέρες από την έκδοση της απόφασης.

Ποιες είναι οι συνέπειες των ενδίκων μέσων;
Εάν η απόφαση εκτέλεσης την οποία εκδίδει το δικαστήριο είναι ορθή επί της ουσίας, το Εφετείο την εγκρίνει, ενώ σε διαφορετική περίπτωση την τροποποιεί. Σε περίπτωση παραβίασης των δικονομικών κανόνων, το Εφετείο ακυρώνει την απόφαση και καλεί το δικαστήριο που εξέδωσε την απόφαση εκτέλεσης να λάβει άλλη απόφαση.

γ) Ένδικα μέσα κατά της απόφασης που απορρίπτει εκτελεστό τίτλο
Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει την απόφαση;
Ο αιτών την εκτέλεση μπορεί να ασκήσει ένδικα μέσα κατά της απόφασης που απορρίπτει εκτελεστό τίτλο.

Ποιο είναι το αρμόδιο δικαστήριο για την άσκηση ενδίκων μέσων;
Τα ένδικα μέσα υποβάλλονται στο δικαστήριο που διέταξε την εκτέλεση και απευθύνονται στο Εφετείο. Το Εφετείο έχει αρμοδιότητα για την εξέταση των ενδίκων μέσων.

Ποια είναι η προθεσμία για την άσκηση ενδίκων μέσων;
Η προθεσμία για την άσκηση ενδίκων μέσων είναι 15 ημέρες από την έκδοση της απόφασης εκτέλεσης.

Ποιες είναι οι συνέπειες της άσκησης ενδίκων μέσων;
Εάν η απόφαση του δικαστηρίου που διατάσσει εκτέλεση είναι ορθή επί της ουσίας, το Εφετείο την εγκρίνει, ενώ σε διαφορετική περίπτωση την τροποποιεί. Στην περίπτωση παραβίασης των δικονομικών κανόνων, το Εφετείο ακυρώνει την απόφαση και προτρέπει το δικαστήριο που διέταξε την εκτέλεση να εκδώσει άλλη απόφαση.

Αρχή σελίδας

Μετά την απόφαση εκτέλεσης, ο δικαστικός επιμελητής λαμβάνει ανεξάρτητα μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης, ενώ δεν απαιτείται καμία άδεια δικαστηρίου για τη διεξαγωγή των πράξεων αυτών. Προβλέπεται ειδικό ένδικο μέσο, με την άσκηση ανακοπής· η ανακοπή ασκείται από τον οφειλέτη, τον αιτούντα την εκτέλεση ή τρίτο ενδιαφερόμενο. Η ανακοπή πρέπει να ασκηθεί εντός 15 ημερών από τη λήψη των μέτρων εκ μέρους του δικαστικού επιμελητή. Εάν ο αιτών ενημερώθηκε για τα μέτρα αυτά αργότερα ή παρεμποδίστηκε όσον αφορά την άσκηση της ανακοπής εντός 15 ημερών από τη λήψη των μέτρων εκ μέρους του δικαστικού επιμελητή, η προθεσμία άσκησης ανακοπής υπολογίζεται από την ημερομηνία της ενημέρωσης σχετικά με τα μέτρα ή της άρσης του εμποδίου. Πέραν των 6 μηνών μετά τη λήψη των μέτρων εκτέλεσης δεν μπορεί να ασκηθεί ανακοπή. Βάσει παραδεκτής ανακοπής, το δικαστήριο ακυρώνει το μέτρο που παραβιάζει τον νόμο και στην περίπτωση παράλειψης εκ μέρους του δικαστικού επιμελητή, διατάσσει τον δικαστικό επιμελητή να εκτελέσει το μέτρο, ενώ σε αντίθετη περίπτωση απορρίπτει την ανακοπή.

Πέραν των προαναφερθέντων ενδίκων μέσων, υπάρχει επίσης η δυνατότητα λήξης της εκτελέσεως. Η εκτέλεση λήγει με δικαστική απόφαση, εφόσον ζητηθεί από τον αιτούντα την εκτέλεση και η πράξη αυτή δεν παραβιάζει δικαιώματα τρίτων ή διέπεται από άλλη νομοθετική διάταξη. Παραδείγματος χάριν, η εκτέλεση λήγει εάν ο οφειλέτης καταβάλει το χρέος του. Η εκτέλεση λήγει με απόφαση του δικαστηρίου ακόμη και αν έχει συμφωνηθεί βάσει επίσημου εγγράφου ότι η οριστική απόφαση ακυρώνει τη διαταγή εκτέλεσης.

Στη διαδικασία εκτέλεσης είναι επίσης δυνατό για έναν τρίτο, που είναι δικαιούχος αγαθού το οποίο περιλαμβάνεται στα περιουσιακά στοιχεία που αποτελούν αντικείμενο της εκτέλεσης βάσει εμπραγμάτου δικαιώματος ή άλλου δικαιώματος που αποτρέπει την πώληση στο πλαίσιο της εκτέλεσης, να ασκήσει ανακοπή κατά του αιτούντος την εκτέλεση ώστε να αφαιρεθεί το εν λόγω περιουσιακό στοιχείο από τη διαδικασία των εκτελεστικών μέτρων. Εάν το δικαστήριο δεχτεί την τριτανακοπή, αφαιρεί το περιουσιακό στοιχείο του ανακόπτοντος. Εάν το περιουσιακό αυτό στοιχείο έχει ήδη πωληθεί, ο νικήσας διάδικος λαμβάνει το χρηματικό ποσό που αντιστοιχεί στην τιμή πωλήσεως.
Source : http://ec.europa.eu/civiljustice

Περί Ελληνο-τουρκικής φιλίας

της Ελίνας Γαληνού
Η προσέγγιση δύο λαών με ιδιότυπες διαφορές και αρκετά πονεμένη Ιστορία είναι ίσως κάτι το δύσκολο. Οταν το παρελθόν των σχέσεών τους (και το παλαιό και το αρκετά πρόσφατο) είναι τόσο οδυνηρό, δεν γίνεται να διαγραφεί. Θα συνέφερε βέβαια κάτι τέτοιο τους Τούρκους, αλλά όχι τους Ελληνες, παρ΄όλους τους ισχυρισμούς κατά τους οποίους, η πρόοδος των ελληνοτουρκικών σχέσεων, ωφελεί και τους δύο λαούς. Η πρόοδος για να συντελεστεί, θα περάσει πρώτα από τη συνείδηση και την ιστορική αυτογνωσία και των δύο πλευρών. Οσο οδυνηρές και αν είναι οι μνήμες, θα πρέπει να ανατρέξουμε σ΄αυτές και να αντικρύσουμε κατάματα τα γεγονότα. Να παραδεχτούμε λάθη, να εξετάσουμε κίνητρα σε συσχετισμό με τα δεδομένα άλλων εποχών, να αναθεωρήσουμε και να πούμε"Πάνε αυτά, πέρασαν, αύριο είναι μια άλλη μέρα..."
Οι Ελληνες, παρ΄όλα όσα υπέφεραν από τους Τούρκους, έδειξαν με πολλούς τρόπους ως τώρα την θετική τους πρόθεση στην προσέγγιση των δύο λαών. Οι Τούρκοι όμως, μάλλον όχι και δεν γνωρίζουμε ακριβώς, ποιές είναι οι αγκυλώσεις τους. Ισως κατά βάθος, η περίπτωση των Ελλήνων τους θυμίζει μελανές σελίδες του παρελθόντος τους και τους γεμίζει ενοχές . Ισως πάλι, να μην έχουν απαγκιστρωθεί από την περηφάνεια του κατακτητή. Αλλά έστω, αυτά είναι δικά τους προβλήματα.
Τέτοιου είδους προβλήματα όμως, δεν λύνονται διαγράφοντας το παρελθόν ή ακόμα χειρότερα, επιχειρώντας να στρεβλωθεί μέσω ενός άνισου επιμερισμού ευθυνών για δεινά που έχουν συμβεί κάποτε. Διαβάζοντας μια πρόσφατη δημοσίευση στην εφημερίδα "Χουριέτ" σχετικά με το ντοκιμαντέρ "1821", διαπιστώνεται μεταξύ άλλων, το πώς εννοούν ακόμα στην Τουρκία, την "πρόοδο" των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Παρακάμπτοντας εντελώς την τουρκική πλευρά, το κείμενο προβάλει την υπόνοια μιας αποτυχημένης "προσπάθειας των Ελλήνων να συμφιλιωθούν με το παρελθόν τους." Μας λέει ότι η αγανάκτηση της λαικής κοινής γνώμης και μερίδας ιστορικών προς το ντοκιμαντέρ αυτό, καταδεικνύει την μισαλλοδοξία και τον σκοταδισμό που κυριαρχεί ακόμα στην Ελλάδα. Οτι οι Ελλήνες αρνούνται να δούν αλήθειες που τους μειώνουν, ή τα οφέλη που αποκόμισαν από την συμβίωσή τους με τους Οθωμανούς στα τετρακόσια χρόνια. Η προβολή του "1821" όμως σύμφωνα με τον σχολιαστή, ήταν μια "όαση ελπίδας" για την πρόοδο των δύο λαών, καθώς οι συντελεστές του-τους οποίους ονοματίζει κιόλας- κατέβαλαν κάθε δυνατή προσπάθεια να δημιουργήσουν συνδετικούς κρίκους μέσω ιστορικών αναφορών...
Κριτικές και σχόλια για το "1821" και την αρτιότητά του σαν ιστορικό ντοκιμαντέρ, δεν κάνουμε άλλες γιατί μάλλον αρκούν αυτές που έγιναν τόσο από μεγάλη μερίδα της λαικής γνώμης όσο και από διακεκριμένους επιστήμονες. Για μας τους ζωντανούς Ελληνες, τα λεγόμενά τους ήταν μια όαση ελπίδας και ας μας συγχωρήσουν οι Τούρκοι γι΄αυτό. Ομως ας καταλάβουν ότι αν περιμένουν μόνο από εμάς να δημιουργήσουμε τις προυποθέσεις "συμφιλίωσης με το παρελθόν", διαγράφοντας κάθε τι που τους υποκινεί ενοχές ή τους ενοχλεί, αυτό δεν θα αποδώσει στην πρόοδο που επιζητούν. Δεν γίνεται και δεν είναι λογικό να φορτωθούμε μονομερώς τα βάρη, του κατακτητικού παρελθόντος των προγόνων τους. Ας είναι περήφανοι για την Οθωμανική τους αυτοκρατορία, αλλά ας μην ζητούν να συμμεριστούμε αυτήν την περηφάνεια, γιατί για μας ήταν ως επί το πλείστον, καταστροφική. ΄
Μπορεί εμείς οι Ελληνες να είμαστε δεκτικοί στις προσπάθειες άλλων λαών να συμφιλιωθούν με το παρελθόν τους, ακόμα και αν υπήρξαν εχθρικοί κάποτε προς εμάς. Το έχουμε αποδείξει πολλές φορές αυτό. Ομως θα πρέπει και οι άλλοι να αποδεικνύουν μια ανάλογη διάθεση, μέσω πραγματικής αυτοκριτικής για τις αδικίες που διέπραξαν. Είναι δύσκολο, το αναγνωρίζουμε, αλλά ίσως αξίζει τον κόπο. Οι λαοί στο κάτω-κάτω της γραφής, αποτελούνται από ανθρώπους και οι άνθρωποι "ως αλλήλων μέλη" καλό είναι να αλληλουποστηρίζονται. Θα είμαστε δίπλα σε κάθε βήμα προόδου τους, αρκεί οι προσπάθειές τους να μην μας αδικούν.
Επειτα και ο Θεός μας, τον δρόμο της Αγάπης και της Συγνώμης μας έδειξε και μ΄αυτές τις αρχές συνέστησε ο Γεννάδιος Σχολάριος το δόγμα μας στον Πορθητή Μωάμεθ, όταν ρωτήθηκε "Τι πιστεύετε υμείς οι Χριστιανοί;"...
Source : infognomonpolitics

Συμφωνία Montreux και η Διώρυγα Κωνσταντινούπολης ( κείμενο στα αγγλικά)

Russia has warned Prime Minister Recep Tayyip Erdoğan to respect the Montreux Treaty, which gives control of the Bosphorus and Dardanelles straits to Turkey and regulates sea traffic, following his unveiling of plans for a new canal.

Russian Ambassador to Turkey Vladimir Ivanovsky told the Hürriyet Daily News & Economic Review that they are still trying to understand the Istanbul Canal project themselves, and that no information had been given to him on the validity of the rumor that the project would be financed by Russian companies.

If the Montreux Treaty is enforced, then the right of free passage will remain and no income will be made from the canal, the Russian ambassador said, highlighting not only the international legal aspects of the project, but also the economic impact.

“To provide a better comment, we would have to know more about the project. But even the Turkish Foreign Ministry does not have a lot of information on it. We are at the information-gathering stage at this point,” said Ivanovsky.

“The only information we have is what the prime minister said,” the ambassador added. Erdoğan announced his plans Wednesday for his “crazy project” – a second strait in Istanbul meant in part to ease shipping congestion on the overcrowded Bosphorus.

“We normally handle the issues of passage through the Bosporus and the topic of energy with the Foreign Ministry. And from what we understand, they do not have any additional information on the matter,” Ivanovsky said.

“We are most concerned with the international legal aspect of the project. The stance of Turkey, Russia and other relevant countries is to preserve the Montreux Treaty. This must be looked into,” he added.

Ivanovsky added that “such a project must be economically rewarding,” but questioned whether it would actually be so.

“More ships passing means more income from the passage fee. This is the only way it can be a profitable investment. But if passage is free through the Bosphorus, then why would anyone use this canal?” the Russian ambassador asked. “As you can see, we are now faced with more questions than answers.”

The Montreux Convention of 1936 gives Turkey full control over the Bosphorus and Dardanelles straits and guarantees the free passage of civilian vessels in peacetime. It severely restricts the passage of non-Turkish military vessels. The terms of the convention have been the source of controversy over the years, most notably concerning the Soviet Union’s military access to the Mediterranean Sea.


Treaty restricts passage of warships

ANKARA - Hürriyet Daily News

The principal provisions of the Montreux Treaty governing the passage of vessels of war through the Bosphorus and Dardanelles straits are as follows:

- Aircraft carriers, whether belonging to countries around the Black Sea or not, can under no circumstance pass through the Turkish straits.

- Only submarines belonging to Black Sea states can pass through the Turkish straits, and only for the purpose of rejoining their base in the Black Sea for the first time after their construction or purchase, or for the purpose of repair in dockyards outside the Black Sea.

- The total number and the maximum aggregate tonnage of all foreign naval forces that may pass through the Turkish straits are limited to nine and 15,000 tons, respectively.

- The maximum aggregate tonnage that non-Black Sea countries may have in the body of water is 45,000 tons. The maximum aggregate tonnage of the vessels of war that one non- Black Sea country may have in the sea is 30,000 tons.

- Vessels of war belonging to non-Black Sea states cannot stay more than 21 days in the Black Sea.

- Advance notification must be given to Turkey of all passages through the Turkish straits. The notification time is eight days for vessels of war belonging to Black Sea states, and 15 days for those of other countries.

Source : Hurriyet Daily News