Βρεττανικός παράγοντας και η Κυπριακή ΑΟΖ

Χρήστος Ιακώβου
Με αφορμή τις συζητήσεις γύρω από την οριοθέτηση Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) από την Κυπριακή Δημοκρατία αναδείχθηκε εκ νέου η τεράστια γεωπολιτική σημασία του θαλασσίου χώρου της Κύπρου και η ανάγκη κατοχύρωσης κυριαρχικών δικαιωμάτων του Κυπριακού κράτους μέσω διεθνών συμφωνιών.
Θα ήταν καλό όμως να έχουμε κατά νου, πέραν της Τουρκικής στρατηγικής στοχοθεσίας σχετικά με το θαλάσσιο χώρο της Κύπρου και το πώς η Βρετανική εξωτερική πολιτική έχει συνδέσει το θέμα των Βάσεων με το περιεχόμενο της λύσης του Κυπριακού και πως αυτό συνδέεται με τις θαλάσσιες ζώνες.
Το 2004, μέσα στα πλαίσια του σχεδίου Ανάν, η Βρετανία είχε κάνει μια πρόταση για επιστροφή εδάφους των Βάσεων σε περίπτωση λύσης του Κυπριακού. Αυτό το έκανε για δύο λόγους: πρώτον, με δεδομένο ότι οι Βάσεις δεν αποτελούν έδαφος της ΕΕ, προσέφερε την επιστροφή εδαφών με πληθυσμό προκειμένου να αποφύγει μελλοντικά το ενδεχόμενο ενός πιθανού δημοψηφίσματος για το καθεστώς των Βάσεων, όπως έγινε και με το Γιβραλτάρ, και δεύτερον, επεδίωξε επανακαθορισμό του καθεστώτος των Βάσεων, με εν δυνάμει προνομιακές ρυθμίσεις, μέσω της εποικοδομητικής ασάφειας. Το δεύτερο θυμίζει τον έντονο διάλογο που προκλήθηκε μετά την υποβολή του Σχεδίου Ανάν 5, σχετικά με τις πιθανότητες να αποκτήσουν οι Βρετανικές Βάσεις, μέσω της εποικοδομητικής ασάφειας, δικαιώματα που να συνδέονται με τις θαλάσσιες ζώνες της Κύπρου.
Σύμφωνα με τη Συνθήκη Εγκαθίδρυσης του 1960, οι Βρετανικές Βάσεις στην Κύπρο δεν είναι κράτος. Από την άλλη, η Βρετανία επιμελώς δεν τις χαρακτηρίζει ως αποικία αφού δεν καταθέτει ετήσιες εκθέσεις στον ΟΗΕ (άρθρο 73 του Καταστατικού Χάρτη) όπως κάνει με άλλες περιοχές (π.χ. Βερμούδες, Νησιά Πίτκαιρν κά) αλλά απολαμβάνουν ενός ιδιότυπου καθεστώτος που δεν συναντάται άλλο παρόμοιο στο διεθνές δίκαιο.
Στο Παράρτημα Α (παράγραφος 3) της Συνθήκης Εγκαθίδρυσης, η Κυπριακή Δημοκρατία δεσμευόταν να μην διεκδικήσει ως μέρος των δικών της χωρικών υδάτων θαλάσσιες περιοχές που εφάπτονται των Βάσεων σε πλάτος τριών ναυτικών μιλίων, για λόγους ασφαλείας των Βάσεων. Οι θαλάσσιες αυτές περιοχές μπορεί να μην ευρίσκονται εντός των χωρικών υδάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν έχουν όμως το χαρακτήρα χωρικών υδάτων των Βάσεων. Με άλλα λόγια δεν υπήρξε μέχρι σήμερα ούτε διάταγμα των Βάσεων ούτε νόμος του Ηνωμένου Βασιλείου που να θεωρεί τις θαλάσσιες περιοχές αυτές ως χωρικά ύδατα των Βάσεων, σύμφωνα με τον ορισμό της Συνθήκης για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 και κατ’ επέκταση δεν μπορούν να διεκδικήσουν ούτε υφαλοκρηπίδα, ούτε συνορεύουσα ζώνη και, ακόμη περισσότερο, ούτε Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη.
Με το Σχέδιο Ανάν 5, κατέστη αναγκαίο να επαναοριοθετηθεί η θαλάσσια περιοχή των τριών ναυτικών μιλίων αφού η Βρετανία παρουσιάστηκε διατεθειμένη να επιστρέψει 45 από τα 99 τετραγωνικά μίλια των Βάσεων στα δύο συνιστώντα κρατίδια, μέρος των οποίων εφάπτετο της θάλασσας.
Έκτοτε, επί του θέματος αυτού διεμορφώθησαν δύο διαφορετικές προσεγγίσεις σχετικά με τις προθέσεις των Βρετανών. Ήταν δηλαδή μία απλή τεχνική διαδικασία προκειμένου να προσαρμοστεί ο χάρτης στη βάση των νέων αναπροσαρμογών μετά την επιστροφή εδάφους ή ήταν μία συγκεκαλυμμένη προσπάθεια να διεκδικήσουν οι Βάσεις θαλάσσιες ζώνες μέσω της διαδικασίας επαναοριοθέτησης.
Η πρώτη άποψη θεωρούσε ότι η επαναριοθέτηση θα γινόταν μόνο στην περιοχή των Βάσεων Δεκέλειας αφού ένα τμήμα της ακτογραμμής θα περνούσε μετά την επιστροφή εδάφους υπό τον έλεγχο του ελληνοκυπριακού συνιστώντος κρατιδίου με αποτέλεσμα να γίνεται διακεκομμένα ο βρετανικός έλεγχος επί της ακτογραμμής. Έτσι, προκειμένου να διασφαλίσουν οι Βρετανοί ότι το ελληνοκυπριακό κρατίδιο δεν θα διεκδικούσε χωρικά ύδατα σε αυτό το τμήμα που θα περνούσε υπό τον έλεγχό του επεδίωξαν μία τεχνική ρύθμιση ούτως ώστε να παρέμενε σε ισχύ το σημερινό καθεστώς για να διασφαλίσουν την απρόσκοπτη διακίνηση των πολεμικών τους σκαφών σε αυτή τη ζώνη.
Η δεύτερη άποψη θεωρούσε ότι επειδή το Σχέδιο Ανάν 5 διαλαμβάνει ότι η επαναριοθέτηση θα γινόταν μόνο από ένα ειδικό που θα διόριζε η Βρετανική κυβέρνηση σε αντίθεση με το Σχέδιο Ανάν 4 όπου η επαναριοθέτηση θα γινόταν από κοινού με ειδικό που θα διοριζόταν από το νέο κράτος θα μπορούσαν μελλοντικά οι Βάσεις να ισχυριστούν ότι είναι παράκτιο κράτος και κατ’ επέκταση να διεκδικήσουν θαλάσσιες ζώνες και δικαιώματα. Την άποψη αυτή ενίσχυε το γεγονός ότι η ρύθμιση αυτή έγινε κατόπιν απαίτησης της Βρετανίας και όταν η ελληνική πλευρά υπέβαλε αίτημα διασαφήνισης γι’ αυτό το θέμα, ότι δηλαδή οι Βάσεις δεν θα μετετρέποντο σε παράκτιο κράτος σύμφωνα με το συνθήκη των θαλασσών, οι Βρετανοί το απέρριψαν σιωπηλώς.
Ανεξαρτήτως των προθέσεων της Βρετανίας, η προτίμησή της για ασάφεια επί του θέματος αυτού προκαλεί πολλά ερωτηματικά. Ωε εκ τούτου, ο προβληματισμός αυτός καθιστά περισσότερο από αναγκαίο στην όποια λύση να γίνει ξεκάθαρο το θέμα των θαλασσίων ζωνών γιατί εκεί θα επικεντρωθεί η Βρετανική διπλωματία και η εποικοδομητική ασάφεια αποτελεί πλέον την προδιαγεγραμμένη συνταγή μελλοντικής κατοχύρωσης τόσο της ισχυροποποίησης του καθεστώτος των Βάσεων όσο και της δημιουργίας νέων κυριαρχικών δικαιωμάτων.
www.geopolitics-gr.blogspot.com

Η σημασία της ελληνο-αρμενικής συμμαχίας

Ν. Λυγερός

Η έννοια της ελληνο-αρμενικής συμμαχίας δεν είναι πρόσφατη. Παραδοσιακά και διαχρονικά αυτές οι δύο χώρες έχουν βαθιά κοινά σημεία και στοιχεία και δεν έχουν ανάγκη από έναν κοινό εχθρό, για να αναπτύξουν στενές σχέσεις. Η ίδια η ιστορία, τα ελληνικά γράμματα και τα σιδερένια έχουν καταγράψει μία κοινή αντίληψη του κόσμου, η οποία δεν βασίζεται αποκλειστικά στη θρησκεία. Συμβίωσαν μαζί και σε άλλους χώρους και τόπους κι οι δύο λαοί μας ξέρουν πόσο συμβατοί είναι ακόμα και σε φάσεις κρίσης.
Βέβαια πλέον το πιο καθοριστικό στοιχείο είναι ότι γνώρισαν και οι δύο τη γενοκτονία και ξέρουν τι σημαίνει να υποστείς ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Επίσης, βιωματικά κατέχουν την έννοια της κατοχής, αλλά και της απελευθέρωσης όσον αφορά το ιστορικό τους έδαφος. Δεν έχουν ούτε καν ανάγκη να μάθουν τη σημασία της αντίστασης, διότι είναι ουσιαστικά η ζωή τους. Ένα άλλο στοιχείο που τους χαρακτηρίζει είναι η διασπορά. Είναι λαοί της εξορίας και της ξενιτιάς, όχι μόνο για λόγους οικονομικούς, αλλά λόγω της βαρβαρότητας. Αυτός ο εξαναγκασμός έχει δώσει και μεγαλύτερη αξία στους ανθρώπους τους, διότι δεν μπορούσαν να καθοριστούν απλά από τη γη τους. Αυτός ο ξεριζωμός άλλαξε ριζικά και για τους δύο αυτούς λαούς τη λέξη «ρίζες». Κι είναι η ιστορικότητά τους κι όχι η γεωγραφία που αποτελεί το υπόβαθρό τους. Με άλλα λόγια, πιο στρατηγικά, είναι λαοί του χρόνου κι όχι του χώρου. Έτσι αντιμετώπισαν και λαούς του χώρου που προσπάθησαν όχι μόνο να τους επιβάλλουν τους κανόνες και τους νόμους τους, αλλά και να εξοντώσουν εξ ολοκλήρου. Έχουν θύματα, επιζήσαντες αλλά και δίκαιους. Με όλο αυτό το πλαίσιο πρέπει να αναλύσουμε την έννοια της ελληνο-αρμενικής συμμαχίας. Αυτή η εποικοδομητική προσέγγιση εξηγεί και την ανάγκη αυτής της σύγκλησης των γεωστρατηγικών στόχων. Τα Βαλκάνια κι ο Καύκασος αποτελούν χώρους, όπου εμφανίζονται τα τριπλά σημεία επαφής, τα οποία λειτουργούν ως τοποστρατηγικά νοητικά σχήματα. Ανήκουν και οι δύο χώρες μας στα σημεία τριβής που προκαλούν οι δεξαμενές έλξης μεγάλων δυνάμεων. Κατά συνέπεια, στοχεύουν στο βάθος χρόνου όχι μόνο για να επιζήσουν, αλλά για να παίξουν και να δημιουργήσουν το μέλλον. Γνωρίζουν τι θυσία αντιπροσωπεύει η μνήμη και το χρέος του παρελθόντος. Με την αντίστασή τους ήδη από την αρχαιότητα, έχουν προσφέρει στην ανθρωπότητα και γι’ αυτό έγιναν και στόχοι από άλλα κράτη που δεν τα σέβονται. Έτσι δεν είναι μόνο αναμενόμενη η ελληνο-αρμενική προσέγγιση, αλλά και απαραίτητη για να υπάρξουν τα νοητικά σχήματα, ώστε ν’ αντισταθούν σε άλλες επιθέσεις της βαρβαρότητας και της λήθης. Σε γενικότερο πλαίσιο, όπου μπορούν να συμπεριληφθούν το Αρτσάχ και η κατεχόμενη Κύπρος, υπάρχουν στρατηγικές απαιτήσεις όσον αφορά στην ανθεκτικότητα. Η προστασία της Ελλάδας προέρχεται από τη θάλασσα κι η προστασία της Αρμενίας προέρχεται από τα βουνά. Δίχως θάλασσα και δίχως βουνά αυτοί οι δύο λαοί μπορεί να μην υπήρχαν πια. Έτσι πρέπει να δώσουν σημασία στα στρατηγικά σημεία που θα αναπτύξουν αναλογικά, για να πετύχουν στόχους τους οποίους οι μη ειδικοί θεωρούν όχι μόνο ουτοπικούς, αλλά σχεδόν αδιανόητους. Ακόμα και οι μικρές χώρες μπορούν να έχουν υψηλή στρατηγική. Κι εκεί βρίσκεται η ουσία αυτής της συμμαχίας. Εδώ και χιλιάδες χρόνια οι λαοί μας ζουν με τη θάλασσα και τα βουνά και πιστεύουν στον ήλιο της δικαιοσύνης. Δεν υπάρχει λόγος λοιπόν να μην πιστέψουν και στις ικανότητές τους, για να δημιουργήσουν το μέλλον τους μαζί.

Source : gataros blog

Η Γερμανία και ο γεωπολιτικός χάρτης της Ανατολικής Μεσογείου

Του Κώστα Γεννάρη*
Τα γεωπολιτικά παιγνίδια της Τουρκίας στην περιοχή φαίνεται να οδηγούν σε αδιέξοδα πρώτα για την Τουρκία και μετά για όσους είχαν επενδύσει στις γεωπολιτικές φιλοδοξίες της Άγκυρας. Αυτό που κατέδειξε το με το γάντι γερμανικό κατσάδιασμα της Τουρκίας με τις γνωστές δηλώσεις της Άγγελα Μέρκελ στην Κύπρο, δεν είναι η αγάπη της Γερμανίας για το δίκαιο και το σεβασμό του διεθνούς και ευρωπαϊκού δικαίου. Αυτό που κατέδειξε είναι ότι τα γεωπολιτικά διακυβεύματα στην περιοχή ξεπερνούν τις νεοοθωμανικές φιλοδοξίες της Άγκυρας όπως τις καθόρισε ο αποκαλούμενος Τούρκος Κίσσιγκερ υπουργός Εξωτερικών Αχμέντ Νταβούτογλου.

Είναι προφανές ότι τα γεωπολιτικά δεδομένα της περιοχής μεταβάλλονται. Με το καλό ή διά της βίας, ο γεωπολιτικός χάρτης της περιοχής αλλάζει.

Και οι λύσεις που αναζητούνται στα προβλήματα της περιοχής πρέπει να αντανακλούν τα νέα δεδομένα και όχι να παγιώνουν τα παλιά. Οι συνταγές Νταβούτογλου αυτό ακριβώς κάνουν, στοχεύουν στην παγίωση παλιών λύσεων που παρουσιάζονται με νέο περιτύλιγμα.

Η στάση της Γερμανίας έναντι της Τουρκίας αποτελεί μια ένδειξη ότι η προσέγγιση των Ευρωπαίων στα προβλήματα της περιοχής αλλάζει και καθορίζεται σήμερα περισσότερο από τις ευρωπαϊκές ανησυχίες όχι για το ποιος θα παίξει ηγετικό ή ηγεμονικό ρόλο στην περιοχή, αλλά για την πορεία του ενεργειακού ζητήματος στον κόσμο, το ρόλο της περιοχής στο ζήτημα αυτό και τη διασφάλιση της δικής της συμμετοχής σε οποιαδήποτε νέα ενεργειακή τάξη προκύψει μέσα στα επόμενα χρόνια.

Και είναι φυσικό να συμβαίνει αυτό αν λάβει κανείς υπόψη ότι το 61% των παγκοσμίων αποθεμάτων φυσικής ενέργειας βρίσκεται στη γειτονιά μας. Και αυτό μάλιστα τη στιγμή που έως το 2019 τα αμερικανικά αποθέματα αναμένεται να εξαντληθούν τελείως. Αυτό συνεπώς που ενδιαφέρει την Ευρώπη περισσότερο από οτιδήποτε άλλο είναι η διασφάλιση του δικού της μερτικού στα ενεργειακά αποθέματα της περιοχής, τα οποία με τη σημερινή ροή εκμετάλλευσης καλύπτουν τις ανάγκες στα σημερινά επίπεδα για τα επόμενα 88 χρόνια. Και μετά έχει ο Θεός… Το βέβαιο είναι ότι σήμερα, με αυτά τα δεδομένα, τα παιγνίδια εξουσίας και ισχύος στην περιοχή δεν ενδιαφέρουν τόσο.

Μέσα στα εκκολαπτόμενα νέα γεωπολιτικά δεδομένα, η Κύπρος φαίνεται να έχει αυξημένο εκτόπισμα. Και ίσως αυτό να αποτελεί μέρος της εξήγησης της γερμανικής στάσης. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι η Κύπρος προχώρησε φρόνιμα και αθόρυβα στην εδραίωση αυτού του εκτοπίσματος στο διεθνές δίκαιο το οποίο οχυρώνει και άλλους στην περιοχή για τη δική τους συμμετοχή στη νέα ενεργειακή τάξη πραγμάτων.

Με τις απειλές και τις πολιτικές του τσαμπουκά η Τουρκία κατορθώνει να δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την οικοδόμηση ενός κοινού μετώπου προστασίας των συμφερόντων διαφόρων χωρών της περιοχής που συμπίπτουν.

Η απειλή κατά των συμφερόντων μιας από αυτές τις χώρες ισοδυναμεί ουσιαστικά απειλή και κατά των συμφερόντων των άλλων χωρών, καθώς η σύμπτωση των συμφερόντων βρίσκεται ακριβώς στην από κοινού εκμετάλλευση των δυνατοτήτων που προσφέρει η διά του διεθνούς δικαίου πρόσβαση στις πηγές της ενέργειας της περιοχής.

Η Τουρκία μπορεί να επιλέξει αντί το δρόμο των απειλών, το δρόμο της συμμετοχής στην αναζήτηση ενός νέου κώδικα σχέσεων στην περιοχή που να βασίζεται όχι σε ξεπερασμένα δόγματα, αλλά στο διεθνές δίκαιο. Ήδη η επιθυμία για συνεννοήσεις μεταξύ των χωρών στην περιοχή για την οριοθέτηση δικαιωμάτων και ευθυνών, δημιουργεί προϋποθέσεις για απομόνωση όποιου επιχειρήσει να χρησιμοποιήσει άλλες μεθόδους.

Η γεωγραφική θέση της Τουρκίας της επιτρέπει συμμετοχή στις διαδικασίες συνεννόησης, νοουμένου ότι τότε θα σημαίνει ότι αποδέχεται και την ισχύ του διεθνούς δικαίου ως κριτήριο για τις όποιες ρυθμίσεις. Μόνο που οι τουρκικές αντιδράσεις τύπου τσαμπουκά στις δηλώσεις Μέρκελ καταδεικνύουν ότι πολύ απέχει ακόμα η Τουρκία από το σημείο αυτό.

Και το παιγνίδι τώρα αρχίζει…

ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

Επαφές με φόντο το φυσικό αέριο

ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΑ θέματα βρίσκονται στο επίκεντρο των επαφών που έχει ο Έλληνας υπουργός Επικρατείας κ. Χάρης Παμπούκης στο Ισραήλ με κυβερνητικούς αξιωματούχους της χώρας. Στην ελληνική αντιπροσωπεία μετέχουν μεταξύ άλλων κορυφαία στελέχη της ΔΕΠΑ και του Διαχειριστή του Εθνικού Συστήματος Φυσικού Αερίου, που έχει την ευθύνη διαχείρισης και ανάπτυξης του συστήματος των αγωγών μεταφοράς φυσικού αερίου. Όπως είναι γνωστό, το Ισραήλ ανακάλυψε πρόσφατα πλούσια κοιτάσματα υποθαλάσσια πετρελαίου και φυσικού αερίου. Ο εκπρόσωπος του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών Γρηγόρης Δελαβέκουρας τόνισε πως η συγκρότηση του Κοινού Υπουργικού Συμβουλίου Ελλάδας-Ισραήλ δείχνει την ετοιμότητά της Αθήνας να δημιουργηθεί ένα θεσμικό πλαίσιο που θα διευκολύνει την ενίσχυση της διμερούς συνεργασίας.

Σε αυτό το πλαίσιο πραγματοποιείται και η επίσκεψη των κυβερνητικών αξιωματούχων κ. Παμπούκη και Δόλλη στο Ισραήλ», επεσήμανε ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών Γρηγόρης Δελαβέκουρας, απαντώντας σε σχετική ερώτηση. Τέτοιες συναντήσεις, όπως ανέφερε, θα γίνονται πολύ συχνά στο πλαίσιο της προετοιμασίας για την πραγματοποίηση του Κοινού Συμβουλίου, προκειμένου αυτό να έχει απτά αποτελέσματα σε συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα.

Σχετικά με τον καθορισμό της ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης και την πολιτική της Κυβέρνησης επανέλαβε τη συμφωνία με την Αλβανία, της οποίας εκκρεμεί η κύρωση, προσθέτοντας ότι διεξάγονται συζητήσεις με τη Λιβύη και την Αίγυπτο, οι οποίες προχωράνε, ενώ όσον αφορά την Κυπριακή Δημοκρατίας, ανέφερε ότι «η σχέση μας είναι τέτοια, ώστε να υποδηλώνει ότι μόλις οι δύο χώρες κρίνουν ότι είναι προς αμοιβαίο συμφέρον, θα μπορέσουν γρήγορα να προχωρήσουν στην οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών τους».

Οσον αφορά στην Τουρκία, ο Εκπρόσωπος αναφέρθηκε στις διερευνητικές επαφές, «οι οποίες, όπως είπε, είναι σε εξέλιξη, είχαμε χθες άλλη μία συνάντηση και ελπίζουμε να επιφέρει αποτελέσματα». Ο κ. Παμπούκης συνοδεύεται επίσης από τον Υφυπουργό Εξωτερικών κ. Δημήτρη Δόλλη, και θα συναντηθεί με τον Υπουργό Εξωτερικών κ. Άβιγκορ Λίμπερμαν, τον Υπουργό Ενέργειας και Υποδομών κ. Ούζι Λαντάου, το Διοικητή της Τράπεζας του Ισραήλ Στάνλεϊ Φίσερ και το Σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας κ. Ούζι Αράντ.
ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

Συγκρούσεις στην Αρκτική βλέπει αξιωματούχος του ΝΑΤΟ

«Η κλιματική αλλαγή και ο αγώνας δρόμου για φυσικούς πόρους αναμένεται να οδηγήσει σε συγκρούσεις στην Αρκτική», προειδοποίησε ο ναύαρχος Τζέημς Σταυρίδης, υψηλόβαθμος αξιωματούχος του ΝΑΤΟ.

Οι δηλώσεις του κ. Σταυρίδη έγιναν λίγες ημέρες πριν τη σύνοδο των μελών του ΝΑΤΟ για την περιβαλλοντική ασφάλεια στην Αρκτική και την αναθέρμανση των σχέσεων με τη Ρωσία.

«Μέχρι σήμερα οι διαμάχες για τον βορρά επιλύθηκαν με ειρηνικά μέσα, ωστόσο μελλοντικά η κλιματική αλλαγή ενδέχεται να αλλάξει τις ισορροπίες στον αγώνα για την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων», εξήγησε ο αξιωματούχος.

«Βλέποντας τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής οι παγκόσμιοι ηγέτες πρέπει να ενώσουν τις δυνάμεις τους για διασφαλίσουν ότι η Αρκτική θα παραμείνει ζώνη συνεργασίας και δεν θα εξελιχθεί σε ζώνη συγκρούσεων», προσέθεσε.

Οι συζητήσεις για την περιβαλλοντική ασφάλεια στην Αρκτική θεωρούνται επιτακτικές δεδομένου ότι η κλιματική αλλαγή επιταχύνει το λιώσιμο των πάγων στον βόρειο πόλο με αποτέλεσμα πολύτιμοι φυσικοί πόροι να καθίστανται εύκολα προσβάσιμοι.

Υπενθυμίζεται ότι πρόσφατα η εταιρεία ενέργειας Cairn Energy ανακοίνωσε ότι βρήκε πετρέλαιο και φυσικό αέριο στη Γροιλανδία και ήδη έχουν ξεκινήσει οι διαδικασίες για την εκχώρηση δικαιωμάτων εκμετάλλευσης.

Για το econews

Newslink Hellas

Arctic NATO to watch the Russians

It appears that previously neutral Finland and Sweden will become members of NATO. January 19 marked the beginning of Nordic summit in London chaired by the UK, where leaders from nine countries will discuss strengthening of cooperation. In particular, they will be discussing the establishment of military and political organization unofficially named "Northern" or "Arctic mini-NATO."
In addition to Great Britain the summit will be attended by the leaders of the Scandinavian countries (Denmark, Iceland, Norway, Finland and Sweden), as well as all the Baltic countries. In fact, this meeting is considered a constituent one. After this meeting, in April of this year, the participating countries will review the basic document of the new association.

According to the official version, the goal of negotiations is "to strengthen economic and social relations of nine participating countries." However, the publication Eurobserver is convinced that this is camouflage for the far-reaching plans. According to European journalists, the British prime minister intends to raise the topic of creating the "northern mini-NATO."

However, the participants do not make special efforts to hide the fact that the establishment of such a unit is associated with an increased international attention to the natural resources of the Arctic. Uncle Sam is certainly aware of this idea. Moreover, it seems that the British invited other countries to this summit on orders from Washington. According to the publications of WikiLeaks, this venture has been approved by a former U.S. ambassador to Norway. According to his eloquent statement, the creation of such an organization would be beneficial to "keep an eye on polar bears and the Russians."

0
SharePrint version Font Size Send to friend It turns out that someone is persistently trying to attach previously neutral Finland and Sweden to the Alliance by hook or by crook, even if it involves the creation of the "Arctic branch of NATO."

It is worth mentioning that neither Finland nor Sweden have direct access to the Arctic. The Finns have lost it after the Winter War of 1939-1940, when Soviet troops seized the area of Pechenga that went over to the Soviet Union. One gets the impression that "someone" would not mind to give it back to the previous owners. The importance of Finland in the upcoming merger is emphasized by the fact that the April meeting of foreign ministers of the "Arctic NATO" will take place in Helsinki. What are the true intentions of the overseas puppeteers?

Finnish political scientist Johan Beckman shared his thoughts in an interview with Pravda.ru. "The London summit is a reflection of the success of certain foreign states and their intelligence agencies in retracting previously neutral countries like Finland and Sweden into NATO," the expert testified. "In recent years the leading Finnish media actively promoted joining the Alliance through the statements of political and cultural elites.

Recently we published a new study according to which Finland has an urgent need to become a NATO member. This was prevented by the fact that the vast majority of Finnish citizens strongly opposed this. First, people do not want confrontation with Russia, because this is not 1939 and there are no Russian troops on Finnish borders. So, there is no need to hide behind the NATO bayonets.

Moreover, as we know, in the event that Finland enters the alliance, Russia will take counter-measures. Why do we need this aggravation? And secondly, everybody understands that joining NATO would mean sending the Finnish troops to Afghanistan, where there is a real war. What is the interest of Finland and even Sweden in this? None.

However, this is beneficial for NATO. Thereby the leadership of the organization kills not even two but three birds with one stone. First, it will offset the costs of reducing the armed forces of many European countries. Second, it means a reduced burden on troops in Afghanistan. And third, it will create a new center of tension in relations with Russia in the north and north-west directions.

So far the involvement of Sweden and Finland in the Afghan adventure has been problematic. However, it is possible to get them in a fight with Russia by engaging in the "Arctic NATO." Even more so considering that Sweden and Finland have serious ambitions on the development of the Arctic as "northern states."

It is true that they do not have direct access to the Arctic Basin. But they got a hint that they may get it through pushing Russian interests. In addition, the Finnish revanchists in office dream of returning the territories lost in 1940, including the Pechenga area which gives Finland access to the Arctic Ocean.

Most recently, Finnish Foreign Minister Alexander Schtub resorted to deliberate provocation against Russia, demanding that Russia grants permission to Finnish citizens to purchase land in the territories which formerly belonged to Helsinki.

This behavior could be explained by historical hatred towards Russia, since Russophobe Schtub has roots in Karelia. However, too many of these characters are in power in Finland, including the current Minister of Defense. Former Air Force Commander earlier gave statements like: "If you do not give us Karelia back, we will join NATO."

Almost all of them are united by the Coalition Party, whose idea-fix is NATO membership. The joining of Finland to some "northern" organization is their attempt to bypass the frustration of Finns. It is noteworthy that they are suspiciously silent about the meeting in London. In any case, the British intelligence services are trying to manipulate them, and their goal is to curb the "Russian aggression at its own borders."

Sergei Balmasov
Pravda.Ru

ΗΠΑ: Δεν συνδέονται Κυπριακό και έρευνες για φυσικό αέριο

Το θέμα των ερευνών για κοιτάσματα φυσικού αερίου στην Κύπρο δεν είναι εμπόδιο στη διαδικασία λύσης του κυπριακού, δήλωσε ο Αμερικανός υφυπουργός Εξωτερικών Φίλιπ Γκόρντον, ο οποίος πραγματοποιεί επίσκεψη εργασίας στη Λευκωσία.

«Πραγματικά δεν βλέπω καμιά σύνδεση μεταξύ αυτών των δυο θεμάτων», είπε, απαντώντας σε σχετική ερώτηση, και πρόσθεσε : «Οι πολλές πηγές ενέργειας είναι κάτι που οι ΗΠΑ ισχυρώς υποστηρίζουν για την Ευρώπη. Θα είναι καλό για την Κύπρο. Είμαστε προετοιμασμένοι να βοηθήσουμε. Όπως ξέρετε, αμερικανική εταιρεία εμπλέκεται στην ανάπτυξη των ενεργειακών πηγών της Κύπρου. Νομίζουμε αυτό είναι πολύ θετικό και αν ωφελήσει τις πολλές πηγές ενέργειας της Ευρώπης και την προμήθεια της ενέργειας για την Κύπρο, αυτό είναι καλό»

Ο κ. Γκόρντον εξέφρασε την εκτίμηση ότι το Κυπριακό δεν είναι στα πρόθυρα λύσης και πρόσθεσε ότι θα ήθελε τα πράγματα να ήταν πιο μπροστά από ό,τι είναι τώρα.

Ωστόσο, είπε ότι είναι ενθαρρυμένος από το γεγονός ότι κατά τις επαφές του στην Κύπρο διαπίστωσε πως υπάρχει βούληση και από τις δύο πλευρές για συνέχιση της διαδικασίας των απευθείας διαπραγματεύσεων, παρόλο, σημείωσε, ότι «σε κάποια σημαντικά θέματα υπάρχει διαφορετική προοπτική».

Η Ουάσιγκτον, τόνισε, δεν θεωρεί πως θα ήταν ωφέλιμο να αποφασίσουν άλλοι για το σχέδιο που θα τεθεί ενώπιον των δύο πλευρών.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, είπε, είναι πεπεισμένες ότι ο καλύτερος τρόπος για λύση του Κυπριακού, είναι η συνέχιση της «κυπριακής ιδιοκτησίας» διαδικασία που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Ερωτηθείς, κατά πόσο θεωρεί ότι είναι η τελευταία ευκαιρία για λύση του Κυπριακού, ο κύριος Γκόρντον απάντησε ότι δεν πιστεύει πως κλείνουν παράθυρα και υπέδειξε ότι είναι πραγματική ευκαιρία για τις εμπλεκόμενες πλευρές να εκμεταλλευθούν τη δυναμική που υπάρχει.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ - ΜΠΕ