Κωνσταντίνος Μπλάθρας
Tο βάρος της δημοσιότητας όλη αυτή την περίοδο έπεσε πάνω στο «Μνημόνιο» και είναι φυσικό καθώς το κείμενο αυτό περιγράφει τις συγκεκριμένες οικονομικές περικοπές σε μισθούς και συντάξεις. Το «Μνημόνιο», το οποίο «μοιάζει να έχει συνταχθεί στην Αθήνα», από την κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου, στην ουσία δίνει «γην και ύδωρ» στους εισβολείς. Τα κανόνια όμως και ο στρατός εισβολής είναι η «Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης», όπου περιγράφονται οι δρακόντειοι όροι δανεισμού της Ελλάδας με 80 δις ευρώ. Το κείμενο αυτό έχει συνταχθεί αγγλιστί στο Λονδίνο από τη δικηγορική εταιρεία «Slaughter and May». Θυμίζουμε ότι από δικηγορικό οίκο του Λονδίνου είχε συνταχθεί και το περίφημο έκτρωμα με το όνομα «Σχέδιο Ανάν».
Πρώτα-πρώτα ας δούμε ποιοι είναι οι «Slaughter and May». Πρόκειται για δικηγορική εταιρεία που ιδρύθηκε το 1889 και είναι μία από τις πέντε εταιρείες που αποτελούν τον «Μαγικό Κύκλο», δηλαδή τις πέντε ισχυρότερες δικηγορικές εταιρείες της Βρετανίας.
Μ’ άλλα λόγια έχει συνταχθεί από ανθρώπους που βρίσκονται στον πυρήνα του βρετανικού νομικού, πολιτικού και οικονομικού συστήματος. Λειτουργούν, εν προκειμένω, ως εντολοδόχοι των αμερικανο-αγγλοσαξωνικών κεφαλαίων που έχει δανειστεί κατά περιόδους η χώρα μας, αρχής γενομένης από την επαύριον της Ελληνικής Επανάστασης. Θυμίζουμε, παρεμπιπτόντως, ότι η Βρετανία δεν είναι καμία από τις συμβαλλόμενες χώρες, καθώς δεν είναι χώρα του ευρώ.
Μια μικρή λεπτομέρεια με μεγάλη σημασία: η εταιρεία «Slaughter and May», η οποία ανέλαβε εξ ονόματος της ελληνικής κυβέρνησης τη σύνταξη της «Σύμβασης», υπήρξε εντολοδόχος της βρετανικής συντηρητικής κυβέρνησης Θάτσερ, στη δεκαετία του 1980, στη διεκπεραίωση των αποκρατικοποιήσεων των βρετανικών ΔΕΚΟ, δηλαδή των εταιρειών που διαχειρίζονταν λιμάνια, αεροδρόμια, αεροπορικές εταιρείες, τηλεπικοινωνίες, ηλεκτρισμό κ.λπ. Κάτι σαν από την καρδιά του νεοφιλελεύθερου Λονδίνου και των επιγόνων της Θάτσερ για την Αθήνα και τον γιο του Ανδρέα!
Να σημειώσουμε, τέλος, κάτι που ίσως δεν έχει προσεχθεί ιδιαίτερα. Το κείμενο της «Σύμβασης», όπως και το κείμενο του «Μνημονίου» κατατέθηκαν στη Βουλή, στον προς ψήφιση νόμο της 8ης Μαΐου 2010, στην αγγλική γλώσσα, στην δε κατακλείδα του πρώτου άρθρου, στο κείμενο του νόμου γράφεται επί λέξει το εξής ανήκουστο: «Τα παραπάνω κείμενα στην επίσημη αγγλική γλώσσα, και σε μετάφρασή τους στην ελληνική γλώσσα, έχουν ως εξής:» και ακολουθούν η «Σύμβαση» και το «Μνημόνιο», το οποίο ψήφισε η ελληνική Βουλή στην «επίσημη» αγγλική γλώσσα, ενώ η ψήφιση της «Σύμβασης» εκκρεμεί...
Ιδού μερικά από τα σημεία που αξίζει να προσέξουμε:
•Άρθρο 2, παράγραφος 3: «Οι Δανειστές και ο Δανειολήπτης δεν επιτρέπεται να εκχωρήσουν ή καθ’ οιονδήποτε άλλο τρόπο να μεταβιβάσουν οποιοδήποτε από τα δικαιώματα ή τις υποχρεώσεις τους [...] χωρίς την προηγούμενη γραπτή συναίνεση όλων των Δανειστών». Σύμφωνα με όσα προβλέπει η παράγραφος αυτή και οι ακριβώς επόμενες παράγραφοι 4 και 5, σε συνδυασμό με το άρθρο 13, όπως σημειώνει, ο Συνταγματολόγος Γ. Κασιμάτης, «παρέχεται στους δανειστές το δικαίωμα να δημιουργήσουν, με βάση τη Σύμβαση Δανεισμού, πολιτικό και οικονομικό μπλοκ σχέσεων με τους δανειστές και με τρίτες χώρες, δεσμευτικό για την Ελλάδα, αλλά χωρίς τη βούλησή της».
•Άρθρο 3, παράγραφος 4α: Για την εκταμίευση απαιτείται γνωμοδότηση από το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, που θα βεβαιώνει τη νομιμότητα και συνταγματικότητα της δανειακής σύμβασης, σύμφωνα με υπόδειγμα που προβλέπεται στο «Παράρτημα 4». Είναι τουλάχιστον γελοιωδώς αντιεπιστημονικό το να δίδεται νομική γνωμοδότηση σύμφωνα με ακριβές υπόδειγμα.
•Άρθρο 3, παράγραφος 5α: Διασφαλίζονται οι Δανειστές από ενδεχόμενη δικαστική προσφυγή ή πιθανή απόφαση του ΣτΕ για αντισυνταγματικότητα της «Σύμβασης». Στην ουσία ζητείται η φίμωση των ελληνικών δικαστικών αρχών αφού ο Δανειολήπτης, δηλαδή η χώρα και η κυβέρνησή της, θα πρέπει να αποτρέψουν ένα «τέτοιο γεγονός», δηλαδή την προσφυγή στη Δικαιοσύνη.
•Άρθρο 6, παράγραφος 6α, β: Γίνεται σαφής αναφορά στο ενδεχόμενο να ακυρωθεί η «Δανειακή Διευκόλυνση», δηλαδή η παρούσα «Σύμβαση» από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (α) ή από Συνταγματικό Δικαστήριο του Δανειστή (β). Αναφορά σε πιθανότητα ακύρωσης από Συνταγματικό Δικαστήριο του Δανειολήπτη, δηλαδή της Ελλάδας, δεν γίνεται. Βλέπετε, το άρθρο 3, παράγραφοι 4α και 5α αποκλείουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο, όπως και το Άρθρο 8 που ακολουθεί.
•Άρθρο 8, παράγραφος 1γ: Οι Δανειστές μπορούν «να ακυρώσουν τη Δανειακή Διευκόλυνση και/ή να απαιτήσουν το ανεξόφλητο κεφάλαιο των Δανείων ως άμεσα απαιτητό και πληρωτέο, μαζί με τους δεδουλευμένους τόκους, σε περίπτωση που οι υποχρεώσεις του Δανειολήπτη [...] κρίνονται από οποιοδήποτε καθ’ ύλην αρμόδιο δικαστήριο ως μη δεσμευτικές ή εκτελεστές έναντι του Δανειολήπτη ή κρίνονται παράνομες...». Οποιαδήποτε, λοιπόν, δικαστική «εμπλοκή» θα προβεί οικονομικά δυσβάστακτη για την Ελλάδα.
•Άρθρο 11, παράγραφος 3: Πέφτει και το τελευταίο πρόσχημα της λεγόμενης ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης: «Όλα τα έγγραφα, οι πληροφορίες και τα στοιχεία που πρόκειται να χορηγηθούν βάσει της παρούσας Σύμβασης είναι στην αγγλική γλώσσα». Υπενθυμίζω ότι πρόκειται για «Σύμβαση» μεταξύ χωρών μελών της Ε.Ε., όπου ισχύει η αρχή της ισοτιμίας όλων των επίσημων ευρωπαϊκών γλωσσών. Η προτίμηση των «Δανειστών» στην αγγλική γλώσσα γίνεται για το χρήμα, φυσικά, καθώς ακολουθεί παρακάτω το
•Άρθρο 14. Εφαρμοστέο Δίκαιο και Δικαιοδοσία. Εδώ πλέον καταργούνται όλα, δηλαδή: παράγραφος 1: «Η παρούσα Σύμβαση καθώς και κάθε εξωσυμβατική υποχρέωση [...] διέπεται και ερμηνεύεται σύμφωνα με το αγγλικό δίκαιο». Γιατί το αγγλικό δίκαιο; Την απάντηση τη έδωσε ο καθηγητής Κώστας Χρυσόγονος, στην εκδήλωση του Δικηγορικού Συλλόγου της Αθήνας, στις 15 Ιουλίου 2010: «το αγγλικό ∆ίκαιο σε τέτοια θέµατα, ακριβώς επειδή το Ηνωµένο Βασίλειο είναι έδρα χρηµατοπιστωτικών ιδρυµάτων και επειδή τίθενται κατ’ επανάληψη θέµατα τέτοια σε σχέση µε αλλοδαπά κράτη-οφειλέτες έναντι των ιδρυµάτων αυτών, είναι το χειρότερο δυνατό ∆ίκαιο για τον οφειλέτη».
•Παράγραφος 2: «Οι Συμβαλλόμενοι αναλαμβάνουν την υποχρέωση να υποβάλουν οποιαδήποτε διένεξη προκύψει [...] στην αποκλειστική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης». Όπως πάλι σημειώνει ο Συνταγματολόγος κ. Χρυσόγονος: «δεν επιλέχθηκε τυχαία το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο οποίο, ως γνωστόν, πλειοψηφούν δικαστές από τα κράτη-Δανειστές». Επιπλέον, συμπληρώνει ο κ. καθηγητής, «μπορεί, λοιπόν, από τώρα να πιθανολογήσει κανείς ότι το ∆ικαστήριο αυτό θα προσανατολιστεί µε βάση το άρθρο 27 της Σύµβασης της Βιέννης του 1969 για το ∆ίκαιο των Συνθηκών που ορίζει ότι τα κράτη δεν µπορούν να επικαλεστούν διατάξεις του εσωτερικού τους δικαίου, άρα ούτε και του εθνικού τους Συντάγµατος, για να αποφύγουν την εκπλήρωση των διεθνών τους υποχρεώσεων».
Άλλωστε σύμφωνα με την
•Παράγραφο 5: «Με την παρούσα ο Δανειολήπτης αμετάκλητα και άνευ όρων παραιτείται από κάθε ασυλία που έχει ή πρόκειται να αποκτήσει, όσον αφορά τον ίδιο ή τα περιουσιακά του στοιχεία (...) περιλαμβανομένων, χωρίς περιορισμούς, της ασυλίας όσον αφορά την άσκηση αγωγής, δικαστική απόφαση ή άλλη διαταγή, κατάσχεση, αναστολή εκτέλεσης δικαστικής απόφασης ή προσωρινή διαταγή, και όσον αφορά την εκτέλεση και επιβολή κατά των περιουσιακών στοιχείων του...». Κανονικά η παράγραφος αυτή θα έπρεπε να έχει διαβαστεί από όλους και να έχει τοιχοκολληθεί σε όλα τα μνημεία της χώρας μας, αφού στην ουσία η κυβέρνηση που την αποδέχτηκε ουσιαστικά τα εκχωρεί στους Δανειστές και όχι μόνο. Όπως σημειώνει, μιλώντας για «έσχατο εξευτελισμό», ο επίσης Συνταγματολόγος καθηγητής Κ. Μπέης: «δηλαδή, σε περίπτωση αδυναμίας του κρατικού προϋπολογισμού να πληρώνει τα εφεξής εθνικά τοκοχρεολύσια, οι δανειστές, κι όχι μόνον οι άμεσοι δανειοδότες [...] αλλά και ο πρώτος τυχών κομιστής παραστατικών ελληνικών τοκοχρεολυσίων θα έχουν εξουσία να κατάσχουν και να πλειστηριάσουν ακόμη και αντικείμενα της ακατάσχετης ελληνικής δημόσιας περιουσίας.» («Ελευθεροτυπία», 14/07/2010). Κι αν είναι ίσως υπερβολικό να πούμε ότι κινδυνεύει η κυριότητα του Παρθενώνα, «δεν βλέπω ότι θα µπορούσε να αποφύγει την πίεση µία εξασθενηµένη ελληνική κυβέρνηση να παραχωρήσει µισθωτικό δικαίωµα πολυετές για την εκµετάλλευση των αρχαιολογικών µας χώρων και για την τουριστική εκµετάλλευση νησιών µας», όπως είπε η Αλέκα Μανδαράκα-Σέππαρντ, καθηγήτρια Πανεπιστηµίου του Λονδίνου, στην προαναφερθείσα εκδήλωση του Δ.Σ.Α. Άλλωστε, η κατάσχεση μπορεί άνετα να γίνει, όπως έχει επισημανθεί, σε ελληνικά περιουσιακά στοιχεία στο εξωτερικό, όπως πρεσβείες, Ινστιτούτα, καταθέσεις σε ξένες τράπεζες, ελληνικός χρυσός ο οποίος φυλάσσεται στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα κ.τ.ό. Θυμίζω ότι ο καθηγητής Χρυσόγονος επί του προκειμένου σημείωσε ότι «στο αγγλικό ∆ίκαιο θέµατα ασυλίας κρατών ρυθµίζονται από τη state immunity act του 1978 [...]. Τα άρθρα 13 παρ. 2-4 του νόµου αυτού επιτρέπουν την εκτέλεση κατά του αλλοδαπού ∆ηµοσίου µόνο για περιουσιακά στοιχεία χρήσης iure gestionis», δηλαδή για περιουσιακά στοιχεία που χρησιμοποιούνται εμπορικά. Μ’ αυτές τις διατάξεις δεν είναι καθόλου απίθανο να πληρώνουμε στους Δανειστές της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. το εισιτήριο για να μπούμε στην Ακρόπολη!
Εάν η «Σύμβαση» χαλκεύει τα δεσμά του ελληνικού λαού, ακόμα και για τις γενιές που έρχονται, το «Μνημόνιο» περιγράφει τους όρους εξανδραποδισμού του. Το περιβόητο και πολυσυζητημένο «Μνημόνιο», αξίζει να το σημειώσουμε επί της αρχής, είναι ένα κείμενο γεμάτο ασάφειες και «Μαυρογιαλούρειες» εξαγγελίες όταν πρόκειται για «μεσοπρόθεσμο οικονομικό πρόγραμμα σε συνδυασμό με διεξοδικές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις» (Παράγραφος 6) και άλλα ακατανόητα και άνευ πραγματικής ουσίας, που ευκαίρως ακαίρως θεωρούν χρέος τους όλοι οι πρωθυπουργοί από εποχής Μητσοτάκη να εξαγγείλουν –τα ίδια είχε πει εκατοντάδες φορές και ο Κ. Καραμανλής ο νεότερος. Την ίδια στιγμή το «Μνημόνιο» γίνεται πολύ συγκεκριμένο, μέχρις υπολογισμού του τελευταίου ευρώ, όταν αναφέρεται στις προβλεπόμενες περικοπές μισθών και συντάξεων.
Ένα δεύτερο σημείο που πρέπει να το έχουμε υπόψιν μας είναι ότι, όπως καταλαβαίνει κανείς ακόμα και μία φορά να το διαβάσει, πρόκειται για κείμενο συνταγμένο κατά την αγαπητή στο ΠΑΣΟΚ ιδιόλεκτο των ωραίων (σοσιαλιστικών) λέξεων, οι οποίες περιγράφουν τον πιο ανελέητο νεοφιλελευθερισμό. Παράδειγμα η πολλές φορές αναφερόμενη «ενίσχυση της αγοράς εργασίας», που στην περιγραφή της αποκαλύπτεται ότι στην αλήθεια είναι η αποδιάρθρωση της εργασίας. Εκείνο δε που πολλές φορές επανέρχεται περί «το κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας για τις πιο ευάλωτες κοινωνικές ομάδες» δεν είναι παρά ένα κενό γράμμα αφού τέτοιο δίχτυ πουθενά δεν αναπτύσσεται. Αντιθέτως, εάν διατρέξει κανείς τους πίνακες περικοπών για τα έτη 2010-2014 θα δει όχι μόνο ότι οι συντάξεις περικόπτονται ή παγώνουν και τις τέσερις χρονιές 2010, 2011, 2012 και 2013, αλλά ότι κόβεται ακόμα και το επίδομα αλληλεγγύης (2010), παρ’ όλο που η συνολική του επιβάρυνση είναι 0,2% του ΑΕΠ.
Ένα τρίτο πολιτικό συμπέρασμα που βγαίνει από την ανάγνωση του «Μνημονίου» είναι ότι πρόκειται στην πραγματικοτητα για το κρυφό 5ετές κυβερνητικό πρόγραμμα της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου (2009-2013), το οποίο θα μπορούσε να είχε συνταχθεί πριν από τις εκλογές του 2009. Αυτό το συμπέρασμα βγαίνει από το γεγονός ότι οι λεπτομερείς περιγραφές των «αναπροσαρμογών» δεν είναι τίποτα περισσότερο από τις μόνιμες «εκσυγχρονιστικές» επιδιώξεις της οικονομικής ελίτ από τα χρόνια ήδη της διακυβέρνησης Μητσοτάκη 1990-1993. Το «Μνημόνιο», λοιπόν, ούτε στις Βρυξέλλες συντάχθηκε, όπως επιδιώκει η κυβέρνηση να μας πείσει, ούτε κάτι καινούργιο είναι. Οι ρυθμίσεις άλλωστε που προβλέπει έχει επιχειρηθεί σε κάποια τους σημεία να περάσουν και επί Μητσοτάκη (ιδιωτικοποιήσεις) και επί Σημίτη (αγορά εργασίας, ασφαλιστικό) και επί Καραμανλή (ασφαλιστικό, στήριξη των Τραπεζών).
*Εκτενέστερη διαπραγμάτευση των ζητημάτων αυτού του άρθρου, μπορεί να αναζητήσει ο αναγνώστης στο βιβλίο Μνημόνιο: Η υποθήκευση της Ελλάδας, που κυκλοφορεί από την εφημερίδα «Χριστιανική» (210 3811302) και περιέχει τα κείμενα της «Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης», το «Μνημόνιο» και τον νόμο 3845/2010 με εισαγωγή και κριτικά σχόλια από τους Γεώργιο Κασιμάτη, Κώστα Βεργόπουλο και Κωνσταντίνο Μπλάθρα.
πηγή: antifono.gr
πηγή: manifesto,
Geopolitical Research Institute(GRI)/Εταιρεία Γεωπολιτικών Ερευνών(ΕΓΕ)
Τετάρτη 15 Δεκεμβρίου 2010
Τρίτη 14 Δεκεμβρίου 2010
Ankara fails to open competition chapter in Belgium's EU presidency
Ankara has failed to meet requirements to open the competition chapter in its negotiations with the EU. The European Commission had requested clear deadlines to finalize the state aid portion, which Ankara prefers to keep in general terms due to its economic plans
Turkey and the European Union have failed to open the competition chapter in Ankara’s accession negotiations during Belgium’s EU term presidency, which will conclude at the end of this year.
The European Commission was not satisfied with the preparatory work for benchmarks that would enable the opening of the chapter, Turkish diplomatic sources told the Hürriyet Daily News & Economic Review on Tuesday. According to experts who wished to remain anonymous, Turkey was unwilling to assume strict obligations on the issue of state aid due to its economic program, especially in the period leading up to next year’s general elections.
In October, Ankara ratified the EU-required law on “Monitoring and Supervising State Aid,” which sets out general conditions and rules for authorization, implementation, monitoring and recovery of state aid in accordance to bilateral agreements between Turkey and the European Union. The Turkish government, however, failed to fulfill other requirements to open the competition chapter.
Among the other benchmarks, the commission had asked Ankara to present an action plan with a timetable for aligning all remaining aid schemes or equivalent measures. The commission was not satisfied with the plan Ankara provided and requested clarification.
“We had to provide an inventory of state aid that had been given so far, including details such as where it had been spent,” one anonymous source told the Daily News. “However the European Commission was not satisfied, saying that the information was not clear enough.”
In free-market conditions, state aid should be restricted in order to protect competition, but developing counties such as Turkey can use the aid for public benefit. “Turkey is in a pre-election period, and also in a period of accelerating economic growth,” one expert said. “Turkey has engaged in the short- and medium-term with the European Commission on general deadlines on state aid, but the commission requested specific dates.”
Economic officials in Ankara prefer to not assume obligations over state aid, the Daily News has learned.
Ankara also needed to establish a “State Aid Monitoring and Supervision Board,” which is planned under the auspices of the Undersecretary of the Treasury. However, no one has yet been appointed to the board, sources said.
The earliest the competition chapter could now be opened would be in January 2011, during Hungary’s EU term presidency. The Belgian presidency will be the second, after Finland, to conclude without Turkey opening a single new negotiating chapter. Belgium wants to include a note in the declaration of the upcoming EU Summit that says the preparations for the competition chapter with Turkey were almost ready.
According to diplomatic sources, two chapters – on public procurement and competition policy – could potentially be opened in the near future. Other chapters are blocked for political reasons due to the Cyprus dispute.
Source : Hurriyet Daily News
Turkey and the European Union have failed to open the competition chapter in Ankara’s accession negotiations during Belgium’s EU term presidency, which will conclude at the end of this year.
The European Commission was not satisfied with the preparatory work for benchmarks that would enable the opening of the chapter, Turkish diplomatic sources told the Hürriyet Daily News & Economic Review on Tuesday. According to experts who wished to remain anonymous, Turkey was unwilling to assume strict obligations on the issue of state aid due to its economic program, especially in the period leading up to next year’s general elections.
In October, Ankara ratified the EU-required law on “Monitoring and Supervising State Aid,” which sets out general conditions and rules for authorization, implementation, monitoring and recovery of state aid in accordance to bilateral agreements between Turkey and the European Union. The Turkish government, however, failed to fulfill other requirements to open the competition chapter.
Among the other benchmarks, the commission had asked Ankara to present an action plan with a timetable for aligning all remaining aid schemes or equivalent measures. The commission was not satisfied with the plan Ankara provided and requested clarification.
“We had to provide an inventory of state aid that had been given so far, including details such as where it had been spent,” one anonymous source told the Daily News. “However the European Commission was not satisfied, saying that the information was not clear enough.”
In free-market conditions, state aid should be restricted in order to protect competition, but developing counties such as Turkey can use the aid for public benefit. “Turkey is in a pre-election period, and also in a period of accelerating economic growth,” one expert said. “Turkey has engaged in the short- and medium-term with the European Commission on general deadlines on state aid, but the commission requested specific dates.”
Economic officials in Ankara prefer to not assume obligations over state aid, the Daily News has learned.
Ankara also needed to establish a “State Aid Monitoring and Supervision Board,” which is planned under the auspices of the Undersecretary of the Treasury. However, no one has yet been appointed to the board, sources said.
The earliest the competition chapter could now be opened would be in January 2011, during Hungary’s EU term presidency. The Belgian presidency will be the second, after Finland, to conclude without Turkey opening a single new negotiating chapter. Belgium wants to include a note in the declaration of the upcoming EU Summit that says the preparations for the competition chapter with Turkey were almost ready.
According to diplomatic sources, two chapters – on public procurement and competition policy – could potentially be opened in the near future. Other chapters are blocked for political reasons due to the Cyprus dispute.
Source : Hurriyet Daily News
Diplomats remember Holbrooke as Turkey's advocate
Senior U.S. diplomat Richard Holbrooke, who died Monday, was a political figure who understood and respected the importance of Turkey, many of his Turkish colleagues have said following his death.
Holbrooke foresaw years ago that Turkey would play an active and assertive role in world politics, Özdem Sanberk, a former Turkish diplomat, told the Hürriyet Daily News & Economic Review.
“He was a person who joined politics with the moral high ground,” Sanberk said, pointing to Holbrooke’s stance on the Bosnian War in the early 1990s as testimony to his character. The Turkish diplomat, who was the Foreign Ministry undersecretary at the time, recalled an encounter with Holbrooke in Ankara. “After the official talks, he pulled me aside and told me that Turkey should help the Bosnian Muslims,” Sanberk said. “‘If you want to send arms to them, we will help you,’ he told me.”
This solidarity with the Bosnian Muslims left an impression on Sanberk, who said the diplomat influenced his views on the United States by showing him that, despite criticism of the U.S. stance on issues involving Muslims, the country could not be taken as a homogeneous bloc.
Sanberk also recalled a visit in the early 1990s to Turkish Ambassador Onur Öymen in Bonn, then the German capital. The two Turkish diplomats had lunch with Holbrooke, who was the U.S. envoy to Germany at the time. “He told us, ‘There are two important embassies in Germany: the Turkish one and the U.S. one,’” Sanberk said. “‘You have 11 consulates under the embassy, all responsible for thousands of Turks. You have the capacity to move Germany.’”
Öymen confirmed this account and called Holbrooke a very good friend and an invaluable diplomat.
“He was a very talented diplomat,” former Foreign Minister Hikmet Çetin told the Daily News. “He used to monitor Turkey very closely and had very positive views on Turkey. He was after practical solutions. He always tried to finish any mission he took on.”
According to Öymen, Holbrooke played a key role in resolving a military crisis that erupted between Greek and Turkey over the two small, uninhabited Aegean islets known as Kardak. The Turkish diplomat, the Foreign Ministry undersecretary at the time, said Holbrooke mediated between him and then-Greek Foreign Minister Theodoros Pangalos in many late-night telephone conversations until the crisis was resolved.
Holbrooke’s quest for quick, pragmatic solutions did not always gain him popularity, particularly on the longstanding issue of the divided island of Cyprus. Appointed U.S. special representative for Cyprus, he had a tense relationship with Rauf Denktaş, who led Turkish Cyprus for decades, according to Sanberk.
“He was not too involved with the details. He wanted to move [ahead] with pragmatism. He would not deal with technicalities,” said a Turkish diplomat familiar with the negotiations on the Cyprus issue.
The first time Denktaş met Holbrooke for Cyprus talks, the Turkish Cypriot leader named all of the U.S. diplomat’s predecessors, one after the other, in a clear reference to the number of people who had tried, but failed, to resolve the issue. “I got the message,” Holbrooke replied, according a Foreign Ministry official who told the story to the Daily News on condition of anonymity.
Öymen shared a similar experience with Holbrooke on the Cyprus issue, recalling how he told the U.S. diplomat that the problem could be solved within six months if the United States was able to not favor one side over the other. According to Öymen, Holbrooke said that would be impossible due to the Greek Cypriots’ influential lobby in Washington. Öymen then asked that the United States just keep away from the issue, telling Holbrooke he would not be able to solve the problem and the effort would only damage his reputation.
The Cyprus issue remains unresolved.
Source : Hurriyet Daily News
Holbrooke foresaw years ago that Turkey would play an active and assertive role in world politics, Özdem Sanberk, a former Turkish diplomat, told the Hürriyet Daily News & Economic Review.
“He was a person who joined politics with the moral high ground,” Sanberk said, pointing to Holbrooke’s stance on the Bosnian War in the early 1990s as testimony to his character. The Turkish diplomat, who was the Foreign Ministry undersecretary at the time, recalled an encounter with Holbrooke in Ankara. “After the official talks, he pulled me aside and told me that Turkey should help the Bosnian Muslims,” Sanberk said. “‘If you want to send arms to them, we will help you,’ he told me.”
This solidarity with the Bosnian Muslims left an impression on Sanberk, who said the diplomat influenced his views on the United States by showing him that, despite criticism of the U.S. stance on issues involving Muslims, the country could not be taken as a homogeneous bloc.
Sanberk also recalled a visit in the early 1990s to Turkish Ambassador Onur Öymen in Bonn, then the German capital. The two Turkish diplomats had lunch with Holbrooke, who was the U.S. envoy to Germany at the time. “He told us, ‘There are two important embassies in Germany: the Turkish one and the U.S. one,’” Sanberk said. “‘You have 11 consulates under the embassy, all responsible for thousands of Turks. You have the capacity to move Germany.’”
Öymen confirmed this account and called Holbrooke a very good friend and an invaluable diplomat.
“He was a very talented diplomat,” former Foreign Minister Hikmet Çetin told the Daily News. “He used to monitor Turkey very closely and had very positive views on Turkey. He was after practical solutions. He always tried to finish any mission he took on.”
According to Öymen, Holbrooke played a key role in resolving a military crisis that erupted between Greek and Turkey over the two small, uninhabited Aegean islets known as Kardak. The Turkish diplomat, the Foreign Ministry undersecretary at the time, said Holbrooke mediated between him and then-Greek Foreign Minister Theodoros Pangalos in many late-night telephone conversations until the crisis was resolved.
Holbrooke’s quest for quick, pragmatic solutions did not always gain him popularity, particularly on the longstanding issue of the divided island of Cyprus. Appointed U.S. special representative for Cyprus, he had a tense relationship with Rauf Denktaş, who led Turkish Cyprus for decades, according to Sanberk.
“He was not too involved with the details. He wanted to move [ahead] with pragmatism. He would not deal with technicalities,” said a Turkish diplomat familiar with the negotiations on the Cyprus issue.
The first time Denktaş met Holbrooke for Cyprus talks, the Turkish Cypriot leader named all of the U.S. diplomat’s predecessors, one after the other, in a clear reference to the number of people who had tried, but failed, to resolve the issue. “I got the message,” Holbrooke replied, according a Foreign Ministry official who told the story to the Daily News on condition of anonymity.
Öymen shared a similar experience with Holbrooke on the Cyprus issue, recalling how he told the U.S. diplomat that the problem could be solved within six months if the United States was able to not favor one side over the other. According to Öymen, Holbrooke said that would be impossible due to the Greek Cypriots’ influential lobby in Washington. Öymen then asked that the United States just keep away from the issue, telling Holbrooke he would not be able to solve the problem and the effort would only damage his reputation.
The Cyprus issue remains unresolved.
Source : Hurriyet Daily News
Η αλαζονεία της ατιμωρησίας
Με τον Σάββα Ιακωβίδη
Η υπεροψία της δύναμης και η αλαζονεία της ατιμωρησίας. Έτσι μπορεί να ερμηνευτεί, μεταξύ άλλων, η συνέντευξη του Τούρκου υπουργού Επικρατείας, αρμόδιου για τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις Τουρκίας-ΕΕ, Εγκεμέν Μπαγίς στην κυριακάτικη «Σ».
Οι λόγοι της τουρκικής υπεροψίας μπορεί να αναζητηθούν:
Πρώτον, στη σημαντική γεωπολιτική και στρατηγική θέση της Τουρκίας.
Δεύτερον, είναι κέντρο διέλευσης του 70% της ενέργειας από την Ασία προς ευρωπαϊκές χώρες, τις ΗΠΑ, την Ινδία, την Ιαπωνία.
Τρίτον, είναι χρήσιμη για πολλές δυνάμεις, επειδή η γεωγραφική θέση της την αναδεικνύει ως σημαντικό εταίρο και σύμμαχο, σε μιαν από τις πιο ασταθείς περιοχές του κόσμου.
Τέταρτον, η Τουρκία εμφανίζεται ως κοσμική μουσουλμανική χώρα, που, τάχα, ενστερνίζεται ευρωπαϊκές αρχές και αξίες.
Πέμπτον, συγκρούστηκε με το Ισραήλ, σε μια καταφανή προσπάθεια να ηγηθεί του αραβικού και μουσουλμανικού κόσμου και να υπερασπίσει, δήθεν, τα δίκαια του παλαιστινιακού λαού.
Η πληθυσμιακή αναλογία της, η στρατιωτική και οικονομική ισχύς της, η σταδιακή απεξάρτησή της από τις ΗΠΑ και τη Δύση, και η υιοθέτηση μιας ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής, επιτρέπουν στην Τουρκία να παίζει πολιτικά και διπλωματικά παιγνίδια που, σύμφωνα με ξένους αναλυτές, μάλλον δεν μπορεί να υλοποιήσει. Ο ιθύνων νους της νέας εξωτερικής πολιτικής είναι ο νυν υπουργός Εξωτερικών Νταβούτογλου, που προβάλλει τη θέση περί «μηδενικών προβλημάτων» με τους γείτονες. Αυτή η πολιτική δεν προσπόρισε παρά εντυπωσιοθηρικά κέρδη στην Τουρκία.
Η Ρωσία είναι μεγάλος εμπορικός και ενεργειακός εταίρος της, αλλά δεν εμπιστεύεται τα μεγαλοϊδεατικά και νεο-οθωμανικά σχέδιά της. Με το Ισραήλ τα έσπασε, για να κερδίσει τις αραβικές και μουσουλμανικές μάζες. Με την Αρμενία τα πράγματα είναι σε αδιέξοδο. Η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας καρκινοβατεί, εξαιτίας της άρνησης ή και της αδυναμίας της να ανταποκριθεί στις δεσμεύσεις της. Οι σχέσεις με τις ΗΠΑ δεν είναι στην καλύτερη φάση τους. Και το Κουρδικό είναι το αιχμηρότερο αγκάθι στα πλευρά της.
Γιατί, συνεπώς, ο Μπαγίς εμφανίστηκε τόσο αλαζόνας; Διότι η Τουρκία είναι ξεκάθαρη: Αν έχει να επιλέξει μεταξύ ΕΕ και Κύπρου, θα προτιμήσει την Κύπρο, όχι επειδή θέλει, δήθεν, λύση, αλλά γιατί το νησί είναι στρατηγικά, ενεργειακά και γεωπολιτικά πολύτιμο για τους τουρκικούς σχεδιασμούς. Γιατί ο Μπαγίς προκαλεί την ΕΕ; Διότι γνωρίζει ότι η ΕΕ την έχει ανάγκη, ενεργειακά, δημογραφικά και οικονομικά. Και γιατί η Τουρκία δεν εφαρμόζει τις δεσμεύσεις της έναντι της ΕΕ και της Κύπρου; Επειδή κανείς δεν της ζητά λογαριασμό. Ακόμα προχθές, στην «International Herald Tribune», οι υπουργοί Εξωτερικών της Σουηδίας, της Βρετανίας, της Ιταλίας και της Φινλανδίας ζητούσαν περαιτέρω διεύρυνση της ΕΕ, με τάχιστη ένταξη και της Τουρκίας, που θεωρούν πολύτιμη επειδή, τάχα, θα της προσδώσει νέο αναπτυξιακό δυναμισμό.
Πώς αντέδρασαν κυβέρνηση και κόμματα στη συνέντευξη Μπαγίς στη «Σ»; Με ανέξοδες, φλύαρες δηλώσεις. Ο Montaigne είπε: «Τι πιο μεγάλη νίκη περιμένετε, από το να πληροφορήσετε τον εχθρό σας ότι δεν μπορεί να σας νικήσει»; Η Τουρκία θεωρεί ήδη την Ελλάδα ως… φιλικό δορυφόρο. Την Κύπρο δεν την υπολογίζει καν, αφού κατέχει τη μισή και απαιτεί να ελέγξει την υπόλοιπη. Τρεμαλέος και έμφοβος, ο Ελληνισμός δεν μπορεί να διαμηνύσει στον αλαζόνα και υπερόπτη Τούρκο ότι δεν μπορεί να μας νικήσει ούτε και να μας δουλώσει. Απλώς προσπαθεί κωμικά να εξημερώσει το τουρκικό θηρίο, που οσημέραι αποθρασύνεται και αποθηριώνεται. SIGMALIVE.COM
Η υπεροψία της δύναμης και η αλαζονεία της ατιμωρησίας. Έτσι μπορεί να ερμηνευτεί, μεταξύ άλλων, η συνέντευξη του Τούρκου υπουργού Επικρατείας, αρμόδιου για τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις Τουρκίας-ΕΕ, Εγκεμέν Μπαγίς στην κυριακάτικη «Σ».
Οι λόγοι της τουρκικής υπεροψίας μπορεί να αναζητηθούν:
Πρώτον, στη σημαντική γεωπολιτική και στρατηγική θέση της Τουρκίας.
Δεύτερον, είναι κέντρο διέλευσης του 70% της ενέργειας από την Ασία προς ευρωπαϊκές χώρες, τις ΗΠΑ, την Ινδία, την Ιαπωνία.
Τρίτον, είναι χρήσιμη για πολλές δυνάμεις, επειδή η γεωγραφική θέση της την αναδεικνύει ως σημαντικό εταίρο και σύμμαχο, σε μιαν από τις πιο ασταθείς περιοχές του κόσμου.
Τέταρτον, η Τουρκία εμφανίζεται ως κοσμική μουσουλμανική χώρα, που, τάχα, ενστερνίζεται ευρωπαϊκές αρχές και αξίες.
Πέμπτον, συγκρούστηκε με το Ισραήλ, σε μια καταφανή προσπάθεια να ηγηθεί του αραβικού και μουσουλμανικού κόσμου και να υπερασπίσει, δήθεν, τα δίκαια του παλαιστινιακού λαού.
Η πληθυσμιακή αναλογία της, η στρατιωτική και οικονομική ισχύς της, η σταδιακή απεξάρτησή της από τις ΗΠΑ και τη Δύση, και η υιοθέτηση μιας ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής, επιτρέπουν στην Τουρκία να παίζει πολιτικά και διπλωματικά παιγνίδια που, σύμφωνα με ξένους αναλυτές, μάλλον δεν μπορεί να υλοποιήσει. Ο ιθύνων νους της νέας εξωτερικής πολιτικής είναι ο νυν υπουργός Εξωτερικών Νταβούτογλου, που προβάλλει τη θέση περί «μηδενικών προβλημάτων» με τους γείτονες. Αυτή η πολιτική δεν προσπόρισε παρά εντυπωσιοθηρικά κέρδη στην Τουρκία.
Η Ρωσία είναι μεγάλος εμπορικός και ενεργειακός εταίρος της, αλλά δεν εμπιστεύεται τα μεγαλοϊδεατικά και νεο-οθωμανικά σχέδιά της. Με το Ισραήλ τα έσπασε, για να κερδίσει τις αραβικές και μουσουλμανικές μάζες. Με την Αρμενία τα πράγματα είναι σε αδιέξοδο. Η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας καρκινοβατεί, εξαιτίας της άρνησης ή και της αδυναμίας της να ανταποκριθεί στις δεσμεύσεις της. Οι σχέσεις με τις ΗΠΑ δεν είναι στην καλύτερη φάση τους. Και το Κουρδικό είναι το αιχμηρότερο αγκάθι στα πλευρά της.
Γιατί, συνεπώς, ο Μπαγίς εμφανίστηκε τόσο αλαζόνας; Διότι η Τουρκία είναι ξεκάθαρη: Αν έχει να επιλέξει μεταξύ ΕΕ και Κύπρου, θα προτιμήσει την Κύπρο, όχι επειδή θέλει, δήθεν, λύση, αλλά γιατί το νησί είναι στρατηγικά, ενεργειακά και γεωπολιτικά πολύτιμο για τους τουρκικούς σχεδιασμούς. Γιατί ο Μπαγίς προκαλεί την ΕΕ; Διότι γνωρίζει ότι η ΕΕ την έχει ανάγκη, ενεργειακά, δημογραφικά και οικονομικά. Και γιατί η Τουρκία δεν εφαρμόζει τις δεσμεύσεις της έναντι της ΕΕ και της Κύπρου; Επειδή κανείς δεν της ζητά λογαριασμό. Ακόμα προχθές, στην «International Herald Tribune», οι υπουργοί Εξωτερικών της Σουηδίας, της Βρετανίας, της Ιταλίας και της Φινλανδίας ζητούσαν περαιτέρω διεύρυνση της ΕΕ, με τάχιστη ένταξη και της Τουρκίας, που θεωρούν πολύτιμη επειδή, τάχα, θα της προσδώσει νέο αναπτυξιακό δυναμισμό.
Πώς αντέδρασαν κυβέρνηση και κόμματα στη συνέντευξη Μπαγίς στη «Σ»; Με ανέξοδες, φλύαρες δηλώσεις. Ο Montaigne είπε: «Τι πιο μεγάλη νίκη περιμένετε, από το να πληροφορήσετε τον εχθρό σας ότι δεν μπορεί να σας νικήσει»; Η Τουρκία θεωρεί ήδη την Ελλάδα ως… φιλικό δορυφόρο. Την Κύπρο δεν την υπολογίζει καν, αφού κατέχει τη μισή και απαιτεί να ελέγξει την υπόλοιπη. Τρεμαλέος και έμφοβος, ο Ελληνισμός δεν μπορεί να διαμηνύσει στον αλαζόνα και υπερόπτη Τούρκο ότι δεν μπορεί να μας νικήσει ούτε και να μας δουλώσει. Απλώς προσπαθεί κωμικά να εξημερώσει το τουρκικό θηρίο, που οσημέραι αποθρασύνεται και αποθηριώνεται. SIGMALIVE.COM
Δευτέρα 13 Δεκεμβρίου 2010
Φάκελλος Καστελλόριζο ( μέρος 5ο) : Ο ρόλος της Αιγύπτου
Του Δημήτρη Μπεκιάρη Έχει περάσει αρκετός καιρός από την περίοδο που η προηγούμενη κυβέρνηση, δηλαδή η κυβέρνηση Καραμανλή είχε ξεκινήσει συνομιλίες με την Αίγυπτο για την οριοθέτηση των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών. Ωστόσο η τότε ελληνική κυβέρνηση δεν έλαβε ποτέ σχετικές διαβεβαιώσεις από την Αιγυπτιακή πλευρά, τουλάχιστον σε ότι έχει να κάνει με το Καστελόριζο. Στη συνέχεια η Αιγυπτιακή πλευρά ενημέρωσε την Αθήνα ότι συζητά με την Τουρκία για τον καθορισμό Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών,
δηλαδή για ένα ενδεχόμενο το οποίο θα είναι καταστροφικό για τα ελληνικά συμφέροντα.
Μέχρι σήμερα επισημαίνεται η αδυναμία της Ελλάδας να οριοθετήσει της Αποκλειστικής Οικονομικές της Ζώνες, αφού είναι το μοναδικό ευρωπαϊκό κράτος, το οποίο δεν έχει πράξει κάτι τέτοιο, αν εξαιρέσει κανείς τις συμφωνίες για τα θαλάσσια σύνορα που σύναψε η Ελλάδα με την Ιταλία το 1978. Η απουσία τόλμης από την πλευρά της Ελλάδας να διασφαλίσει μέχρι σήμερα τα συμφέροντά της στο πεδίο της οριοθέτησης Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών, είναι μια από τις αιτίες που τις τελευταίες δεκαετίες μεγιστοποιήθηκε η τουρκική προκλητικότητα. Αντίστοιχα υπήρξαν επιπλοκές στις σχέσεις της Ελλάδας με την Αλβανία το 1994 και με την Λιβύη (σε ότι έχει να κάνει με πετρελαϊκές έρευνες) το 2000, εξαιτίας της αμφισβήτησης σε πρακτικό επίπεδο των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας.Η Αίγυπτος, όπως έχει γίνει εδώ και πολύ καιρό γνωστό πραγματοποιεί επαφές και με την Τουρκία, ώστε να καθοριστούν οι αποκλειστικές οικονομικές ζώνες. Η Αίγυπτος θα διαδραματίσει ρόλο κλειδί για την τουρκική προοπτική στο πεδίο του καθορισμού Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών, αλλά και ευρύτερα για τον καθορισμό τους σε ολόκληρη την λεκάνη της ανατολικής Μεσογείων. Αν οι Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες των δύο αυτών κρατών εφάπτονται τότε, ταυτόχρονα αποκλείεται οποιαδήποτε πιθανότητα να εφάπτονται οι Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες της Ελλάδας και της Κύπρου. Ο καθορισμός και η οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης από την Ελλάδα είναι ζωτικής σημασίας, δεδομένου ότι ήδη έχει ανακοινωθεί η σύσταση Φορέα για την έρευνα υδρογονανθράκων. Η Ελλάδα εκ των πραγμάτων υπολογίζει στην αξιοποίηση των ενεργειακών πόρων, που ενδεχόμενα εντοπίζονται στην επικράτειά της, ώστε προχωρήσει στην εκμετάλλευση και στην αξιοποίησή τους με στόχο την προσέλκυση επενδύσεων και την έξοδο από την οικονομική κρίση.
Το μεγάλο αγκάθι, ώστε να εφάπτονται οι Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες της Τουρκίας και της Αιγύπτου, είναι η περιοχή του Καστελόριζου και για αυτόν τον λόγο, όπως έχουμε ήδη εξηγήσει, η Άγκυρα επιδιώκει το «γκριζάρισμα» της. Σκοπός της Τουρκίας είναι να πετύχουν μια τέτοιου είδους συμφωνία με την Αίγυπτο, ώστε να μην δίδονται δικαιώματα Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης στα νησιά Καστελόριζο και Στρογγύλη. Συνεπώς η Ελλάδα δεν πρέπει να επιτρέψει σε καμία των περιπτώσεων να προωθηθεί κάποια συμφωνία ανάμεσα στην Τουρκία και στην Αίγυπτο για την οριοθέτηση των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών. Η Τουρκία αρνείται τα δικαιώματα σε ΑΟΖ για την Κρήτη και για το Καστελόριζο και αναγνωρίζει μόνο την ύπαρξη περιορισμένης ΑΟΖ στα νότια της Κύπρου. Το Καστελόριζο ανατρέπει τα σχέδια της Τουρκίας, ακριβώς διότι αποτελεί το σημείο σύνδεσης της Ελληνικής με την Αιγυπτιακή και την Κυπριακή Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη. Εξάλλου είναι γνωστό ότι από το 2001 μέχρι σήμερα η Τουρκία επιχειρεί με μονομερή τρόπο να προχωρήσει στην οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας στην περιοχή που βρίσκεται στα νότια των τουρκικών παραλίων χωρίς να λαμβάνει υπόψη την παρουσία του Καστελόριζου στην περιοχή.
Αίγυπτος και Κύπρος
Η Κύπρος έχει ήδη προχωρήσει σε συμφωνία με την Αίγυπτο για τον καθορισμό των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών τους. Αντίστοιχες συμφωνίες έχει υπογράψει η Κύπρος, τόσο με το Λίβανο, όσο και με το Ισραήλ, με το οποίο έχει ξεκινήσει η στρατηγικού χαρακτήρα προσέγγιση για την αξιοποίηση και εκμετάλλευση των μεγάλων κοιτασμάτων φυσικού αερίου, τα οποία έχουν βρεθεί στη θαλάσσια περιοχή ανάμεσα στην Κύπρο και το Ισραήλ. Βέβαια, η ύπαρξη αυτών των κοιτασμάτων κινητοποίησε τον Λίβανο σε βάρος της κυπριο – ισραηλινής προσέγγισης για λογαριασμό, εμφανώς, της Τουρκίας. Κατά συνέπεια ο ρόλος του Λιβάνου συνιστά έναν αστάθμητο παράγοντα για τα κυπριακά και κατ΄ επέκταση για τα ελληνικά συμφέροντα. Ο καθορισμός των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών από την Κύπρο, έχει προκαλέσει μεγάλο εκνευρισμό στην Άγκυρα, η οποία ουσιαστικά απειλεί με πόλεμο για το ενδεχόμενο του Καθορισμού Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών ανάμεσα στην Κύπρο και στην Ελλάδα. Μάλιστα δεν είναι λίγοι εκείνοι στην Κύπρο, οι οποίοι αναφέρουν ότι «αν γνώριζε η Τουρκία το μέγεθος του πλούτου σε φυσικό αέριο και πετρέλαιο στην ανατολική Μεσόγειο και συγκεκριμένα νότια της Κύπρου, το 1974, τότε πιθανότατα θα επιχειρούσε να καταλάβει ολόκληρο το νησί και όχι μόνο το βόρειο τμήμα του». Η συστηματική διεξαγωγή «δήθεν» ερευνών την εντολή για τις οποίες δίνει η τουρκική ενεργειακή εταιρεία ΤΡΑΟ, είναι ενδεικτική του τρόπου με τον οποίο αντιδρά η Τουρκία, προς το παρόν τουλάχιστον.
δηλαδή για ένα ενδεχόμενο το οποίο θα είναι καταστροφικό για τα ελληνικά συμφέροντα.
Μέχρι σήμερα επισημαίνεται η αδυναμία της Ελλάδας να οριοθετήσει της Αποκλειστικής Οικονομικές της Ζώνες, αφού είναι το μοναδικό ευρωπαϊκό κράτος, το οποίο δεν έχει πράξει κάτι τέτοιο, αν εξαιρέσει κανείς τις συμφωνίες για τα θαλάσσια σύνορα που σύναψε η Ελλάδα με την Ιταλία το 1978. Η απουσία τόλμης από την πλευρά της Ελλάδας να διασφαλίσει μέχρι σήμερα τα συμφέροντά της στο πεδίο της οριοθέτησης Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών, είναι μια από τις αιτίες που τις τελευταίες δεκαετίες μεγιστοποιήθηκε η τουρκική προκλητικότητα. Αντίστοιχα υπήρξαν επιπλοκές στις σχέσεις της Ελλάδας με την Αλβανία το 1994 και με την Λιβύη (σε ότι έχει να κάνει με πετρελαϊκές έρευνες) το 2000, εξαιτίας της αμφισβήτησης σε πρακτικό επίπεδο των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας.Η Αίγυπτος, όπως έχει γίνει εδώ και πολύ καιρό γνωστό πραγματοποιεί επαφές και με την Τουρκία, ώστε να καθοριστούν οι αποκλειστικές οικονομικές ζώνες. Η Αίγυπτος θα διαδραματίσει ρόλο κλειδί για την τουρκική προοπτική στο πεδίο του καθορισμού Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών, αλλά και ευρύτερα για τον καθορισμό τους σε ολόκληρη την λεκάνη της ανατολικής Μεσογείων. Αν οι Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες των δύο αυτών κρατών εφάπτονται τότε, ταυτόχρονα αποκλείεται οποιαδήποτε πιθανότητα να εφάπτονται οι Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες της Ελλάδας και της Κύπρου. Ο καθορισμός και η οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης από την Ελλάδα είναι ζωτικής σημασίας, δεδομένου ότι ήδη έχει ανακοινωθεί η σύσταση Φορέα για την έρευνα υδρογονανθράκων. Η Ελλάδα εκ των πραγμάτων υπολογίζει στην αξιοποίηση των ενεργειακών πόρων, που ενδεχόμενα εντοπίζονται στην επικράτειά της, ώστε προχωρήσει στην εκμετάλλευση και στην αξιοποίησή τους με στόχο την προσέλκυση επενδύσεων και την έξοδο από την οικονομική κρίση.
Το μεγάλο αγκάθι, ώστε να εφάπτονται οι Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες της Τουρκίας και της Αιγύπτου, είναι η περιοχή του Καστελόριζου και για αυτόν τον λόγο, όπως έχουμε ήδη εξηγήσει, η Άγκυρα επιδιώκει το «γκριζάρισμα» της. Σκοπός της Τουρκίας είναι να πετύχουν μια τέτοιου είδους συμφωνία με την Αίγυπτο, ώστε να μην δίδονται δικαιώματα Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης στα νησιά Καστελόριζο και Στρογγύλη. Συνεπώς η Ελλάδα δεν πρέπει να επιτρέψει σε καμία των περιπτώσεων να προωθηθεί κάποια συμφωνία ανάμεσα στην Τουρκία και στην Αίγυπτο για την οριοθέτηση των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών. Η Τουρκία αρνείται τα δικαιώματα σε ΑΟΖ για την Κρήτη και για το Καστελόριζο και αναγνωρίζει μόνο την ύπαρξη περιορισμένης ΑΟΖ στα νότια της Κύπρου. Το Καστελόριζο ανατρέπει τα σχέδια της Τουρκίας, ακριβώς διότι αποτελεί το σημείο σύνδεσης της Ελληνικής με την Αιγυπτιακή και την Κυπριακή Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη. Εξάλλου είναι γνωστό ότι από το 2001 μέχρι σήμερα η Τουρκία επιχειρεί με μονομερή τρόπο να προχωρήσει στην οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας στην περιοχή που βρίσκεται στα νότια των τουρκικών παραλίων χωρίς να λαμβάνει υπόψη την παρουσία του Καστελόριζου στην περιοχή.
Αίγυπτος και Κύπρος
Η Κύπρος έχει ήδη προχωρήσει σε συμφωνία με την Αίγυπτο για τον καθορισμό των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών τους. Αντίστοιχες συμφωνίες έχει υπογράψει η Κύπρος, τόσο με το Λίβανο, όσο και με το Ισραήλ, με το οποίο έχει ξεκινήσει η στρατηγικού χαρακτήρα προσέγγιση για την αξιοποίηση και εκμετάλλευση των μεγάλων κοιτασμάτων φυσικού αερίου, τα οποία έχουν βρεθεί στη θαλάσσια περιοχή ανάμεσα στην Κύπρο και το Ισραήλ. Βέβαια, η ύπαρξη αυτών των κοιτασμάτων κινητοποίησε τον Λίβανο σε βάρος της κυπριο – ισραηλινής προσέγγισης για λογαριασμό, εμφανώς, της Τουρκίας. Κατά συνέπεια ο ρόλος του Λιβάνου συνιστά έναν αστάθμητο παράγοντα για τα κυπριακά και κατ΄ επέκταση για τα ελληνικά συμφέροντα. Ο καθορισμός των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών από την Κύπρο, έχει προκαλέσει μεγάλο εκνευρισμό στην Άγκυρα, η οποία ουσιαστικά απειλεί με πόλεμο για το ενδεχόμενο του Καθορισμού Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών ανάμεσα στην Κύπρο και στην Ελλάδα. Μάλιστα δεν είναι λίγοι εκείνοι στην Κύπρο, οι οποίοι αναφέρουν ότι «αν γνώριζε η Τουρκία το μέγεθος του πλούτου σε φυσικό αέριο και πετρέλαιο στην ανατολική Μεσόγειο και συγκεκριμένα νότια της Κύπρου, το 1974, τότε πιθανότατα θα επιχειρούσε να καταλάβει ολόκληρο το νησί και όχι μόνο το βόρειο τμήμα του». Η συστηματική διεξαγωγή «δήθεν» ερευνών την εντολή για τις οποίες δίνει η τουρκική ενεργειακή εταιρεία ΤΡΑΟ, είναι ενδεικτική του τρόπου με τον οποίο αντιδρά η Τουρκία, προς το παρόν τουλάχιστον.
Φάκελλος Καστελλόριζο ( μέρος 4ο) : Οι τουρκικές παραβιάσεις
Όταν τον Ιούλιο του 2009 η Αθήνα και η Λευκωσία ενημέρωναν τους υπουργούς Εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης σχετικά με τις παραβιάσεις των εθνικών εναέριων χώρων της Ελλάδας και της Κύπρου από τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη, η Άγκυρα προχωρούσε σε προκλήσεις μέσω του εκπροσώπου του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, ο οποίος σχεδόν ταυτόχρονα ισχυριζόταν ότι το Καστελόριζο αποτελεί τουρκική υφαλοκρηπίδα,
προσθέτοντας τότε ότι οι περιοχές για τις οποίες είχε εγκρίνει την διεξαγωγή πετρελαϊκών ερευνών η κρατική εταιρεία ενέργειας ΤΡΑΟ ενέπιπταν στην υφαλοκρηπίδα της Τουρκίας.Όπως αναφέρει σήμερα στο newscode.gr αξιωματικός της πολεμικής αεροπορίας «Εκείνη την περίοδο, δηλαδή μέσα στο 2009, οι περισσότερες παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου, είχαν διαπιστωθεί από τα ραντάρ μας στην περιοχή του Καστελόριζου. Σήμερα τα τουρκικά μαχητικά πετάνε περισσότερο στην περιοχή στη Μυτιλήνης και στη Χίο και κάποιες φορές σ τη Σάμο».
Στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας συνδέουν την αλλαγή του «προγραμματισμού» των παραβιάσεων του εθνικού εναέριου χώρου από τα τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη με την ενδεχόμενη συμφωνίας Αιγύπτου – Τουρκίας (ιδιαίτερα δε μετά την διαπίστωση της ελληνικής πλευράς ότι οι Αιγύπτιοι δεν προτίθεται να δώσουν πλήρη δικαιώματα στο Καστελόριζο) αναφορικά με τον καθορισμό των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών. Ωστόσο ανήμερα των περιφερειακών και δημοτικών εκλογών στην Ελλάδα, σημειώθηκε ένα αξιοσημείωτο συμβάν. Για πρώτη φορά ανήμερα εκλογών στην Ελλάδα από το 1974 και έπειτα τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη παραβίασαν τον εθνικό εναέριο χώρο και μάλιστα πάνω από την περιοχή του Καστελόριζου. Τα τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη πέταξαν σε απόσταση μόλις τεσσάρων μιλίων από το Καστελόριζο. Στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας αμέσως συνέδεσαν εκείνες τις τουρκικές παραβιάσεις που σημειώθηκαν στις 7 Νοεμβρίου του 2010 με τα σχέδια της Τουρκίας για τον προσδιορισμό της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης και με την αντιμετώπιση του Καστελόριζου, από την πλευρά της Τουρκίας ως εμπόδιο για την ολοκλήρωση αυτής της διαδικασίας.
Η Τουρκία, όπως είναι ήδη γνωστό, έχει υποβάλλει προς την Ελλάδα ένα πακέτο ή μία δέσμη προτάσεων «ειρήνης» όπως:
• Αμοιβαία μείωση των εξοπλισμών
• Υποβολή σχεδίων πτήσεων των ελληνικών μαχητικών αεροσκαφών στην Άγκυρα και των τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών στην Αθήνα
• Αφοπλισμός των ελληνικών και τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών για όλες τις πτήσεις στο Αιγαίο.
• Συνδιαχείριση – συνεκμετάλλευση του Αιγαίου (όπως πολύ πρόσφατα επανέλαβε ο Τούρκος υπουργός Επικρατείας Εγκεμέν Μπαγίς.
• Πολύς λόγος έγινε το τελευταίο χρονικό διάστημα σχετικά με την άρση «Casus Belli» από την Τουρκία (κάτι το οποίο τελικά δεν επιβεβαιώθηκε) και στο επίκεντρο βρέθηκε το περιεχόμενο του Πολιτικού Εγγράφου Εθνικής Ασφάλειας, η λεγόμενη «Κόκκινη Βίβλος» της Τουρκίας ή αλλιώς το «κρυφό Σύνταγμα».
Μία επίσης από τις προτάσεις της Τουρκίας είναι η εξαίρεση του Καστελόριζου από τις συνομιλίες για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας. Ωστόσο, σύμφωνα με τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου της θάλασσας το Καστελόριζο διαθέτει δική του υφαλοκρηπίδα και Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, γεγονός που προσδίδει στο Καστελόριζο τεράστια γεωπολιτική, γεωστρατηγική και γεωοικονομική σημασία. Τόσο η Αθήνα, όσο και η Άγκυρα γνωρίζουν αυτή την τεράστια σημασία του Καστελόριζου.
προσθέτοντας τότε ότι οι περιοχές για τις οποίες είχε εγκρίνει την διεξαγωγή πετρελαϊκών ερευνών η κρατική εταιρεία ενέργειας ΤΡΑΟ ενέπιπταν στην υφαλοκρηπίδα της Τουρκίας.Όπως αναφέρει σήμερα στο newscode.gr αξιωματικός της πολεμικής αεροπορίας «Εκείνη την περίοδο, δηλαδή μέσα στο 2009, οι περισσότερες παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου, είχαν διαπιστωθεί από τα ραντάρ μας στην περιοχή του Καστελόριζου. Σήμερα τα τουρκικά μαχητικά πετάνε περισσότερο στην περιοχή στη Μυτιλήνης και στη Χίο και κάποιες φορές σ τη Σάμο».
Στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας συνδέουν την αλλαγή του «προγραμματισμού» των παραβιάσεων του εθνικού εναέριου χώρου από τα τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη με την ενδεχόμενη συμφωνίας Αιγύπτου – Τουρκίας (ιδιαίτερα δε μετά την διαπίστωση της ελληνικής πλευράς ότι οι Αιγύπτιοι δεν προτίθεται να δώσουν πλήρη δικαιώματα στο Καστελόριζο) αναφορικά με τον καθορισμό των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών. Ωστόσο ανήμερα των περιφερειακών και δημοτικών εκλογών στην Ελλάδα, σημειώθηκε ένα αξιοσημείωτο συμβάν. Για πρώτη φορά ανήμερα εκλογών στην Ελλάδα από το 1974 και έπειτα τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη παραβίασαν τον εθνικό εναέριο χώρο και μάλιστα πάνω από την περιοχή του Καστελόριζου. Τα τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη πέταξαν σε απόσταση μόλις τεσσάρων μιλίων από το Καστελόριζο. Στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας αμέσως συνέδεσαν εκείνες τις τουρκικές παραβιάσεις που σημειώθηκαν στις 7 Νοεμβρίου του 2010 με τα σχέδια της Τουρκίας για τον προσδιορισμό της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης και με την αντιμετώπιση του Καστελόριζου, από την πλευρά της Τουρκίας ως εμπόδιο για την ολοκλήρωση αυτής της διαδικασίας.
Η Τουρκία, όπως είναι ήδη γνωστό, έχει υποβάλλει προς την Ελλάδα ένα πακέτο ή μία δέσμη προτάσεων «ειρήνης» όπως:
• Αμοιβαία μείωση των εξοπλισμών
• Υποβολή σχεδίων πτήσεων των ελληνικών μαχητικών αεροσκαφών στην Άγκυρα και των τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών στην Αθήνα
• Αφοπλισμός των ελληνικών και τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών για όλες τις πτήσεις στο Αιγαίο.
• Συνδιαχείριση – συνεκμετάλλευση του Αιγαίου (όπως πολύ πρόσφατα επανέλαβε ο Τούρκος υπουργός Επικρατείας Εγκεμέν Μπαγίς.
• Πολύς λόγος έγινε το τελευταίο χρονικό διάστημα σχετικά με την άρση «Casus Belli» από την Τουρκία (κάτι το οποίο τελικά δεν επιβεβαιώθηκε) και στο επίκεντρο βρέθηκε το περιεχόμενο του Πολιτικού Εγγράφου Εθνικής Ασφάλειας, η λεγόμενη «Κόκκινη Βίβλος» της Τουρκίας ή αλλιώς το «κρυφό Σύνταγμα».
Μία επίσης από τις προτάσεις της Τουρκίας είναι η εξαίρεση του Καστελόριζου από τις συνομιλίες για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας. Ωστόσο, σύμφωνα με τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου της θάλασσας το Καστελόριζο διαθέτει δική του υφαλοκρηπίδα και Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, γεγονός που προσδίδει στο Καστελόριζο τεράστια γεωπολιτική, γεωστρατηγική και γεωοικονομική σημασία. Τόσο η Αθήνα, όσο και η Άγκυρα γνωρίζουν αυτή την τεράστια σημασία του Καστελόριζου.
Φάκελλος Καστελλόριζο ( μέρος 3ο) : Η τεχνητή κρίση στην Ρώ.
Του Δημήτρη Μπεκιάρη
Ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα, το οποίο αυταπόδεικτα φανέρωσε την ανησυχία, αλλά και το ενδιαφέρον, της Άγκυρας για τις γενικότερες εξελίξεις σ την ευρύτερη θαλάσσια περιοχή του Καστελόριζου ήταν η τεχνητή μίνι – κρίση στη νήσο Ρω τον Αύγουστο του 2009. Όπως είχε χαρακτηριστικά αναφέρει τότε η μεγάλης κυκλοφορίας τουρκική εφημερίδα «Σαμπάχ» «η κρίση έληξε σε 45 λεπτά»
. Την είδηση είχε παρουσιάσει σε αποκλειστικότητα το Kanal D , το οποίο ανήκει στον όμιλο του Αϊντίν Ντογάν, ο οποίος ελέγχει εφημερίδες όπως η «Χουριέτ», η «Μιλιέτ», η «Ραντικάλ» και τηλεοπτικούς σταθμούς όπως το «Kanal D», το CNN Turk και το «Star TV».
Στις 4 Αυγούστου του 2009 και ενώ στην Ελλάδα είχε προηγηθεί μεγάλη συζήτηση αναφορικά με την ανάπτυξη σε διάφορες περιοχές του Αιγίου 1000 καταδρομέων του ελληνικού στρατού για την ενίσχυση της άμυνας των ελληνικών νησιών. Η απάντηση κάποιων κύκλων στην Τουρκία υπήρξε άμεση, αφού Τούρκοι δημοσιογράφοι του πρακτορείου IHA και της Σαμπάχ είχαν επιχειρήσει να προσεγγίσουν τη νήσο Ρω, επαναφέροντας, όπως ήταν φυσικό, στη μνήμη τα γεγονότα των Ιμίων το 1996, όταν και πάλι στη προβοκάτσια σε βάρος της Ελλάδας, είχαν εμπλακεί τούρκοι δημοσιογράφοι. Οι τούρκοι δημοσιογράφοι, είχαν επιχειρήσει να προσεγγίσουν τη Ρω με τουριστικό σκάφος πραγματοποιώντας λήψεις πλάνων με κάμερες και φωτογραφικές μηχανές γεγονός. Η κινητοποίηση ενός σκάφους του λιμενικού σώματος, αλλά και εκείνη φουσκωτού σκάφους της τουρκικής Ακτοφυλακής ήταν άμεσα. Ένας δημοσιογράφος της Σαμπάχ, ο Μπεκίρ Ονέρ, πρόλαβε ωστόσο να φωτογραφηθεί με την τουρκική σημαία και φόντο το νησί της Ρω.
Η εφημερίδα «Σαμπάχ» μετέδωσε την είδηση με τέτοιο τρόπο, ώστε η ανησυχία είχε ενταθεί «Δεύτερη κρίση Ιμίων, σύλληψη Τούρκων δημοσιογράφων από τις ελληνικές αρχές». Ωστόσο με ταχύτατες διαδικασίες του τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών είχε σπεύσει να διαψεύσει την είδηση ότι υπήρξαν συλλήψεις Τούρκων δημοσιογράφων, επιβεβαιώνοντας ότι μετά την αποτροπή της προσέγγισης στη νήσο Ρω από τις ελληνικές λιμενικές αρχές, οι δημοσιογράφοι είχαν επιστρέψει στο Κας της Τουρκίας. Ταυτόχρονα υπήρξε μπαράζ διαρροών προς των τουρκικό Τύπο. Μία από αυτές στην τουρκική εφημερίδα «Μιλιέτ» ανέφερε «ο Καρά αντά (δηλαδή η Ρω) είναι ένα νησί που ανήκει στην Ελλάδα στο πλαίσιο της Συμφωνίας της 4ης Ιανουαρίου 1932».
Τα γεγονότα είχαν προκαλέσει, τότε, την άμεση κινητοποίηση των υπουργείων Εξωτερικών, τόσο στην Αθήνα, όσο και στην Άγκυρα και έπειτα από διαδοχικές τηλεφωνικές επαφές ανάμεσα στις δύο πλευρές το θέμα έληξε. Η Άγκυρα επίσημα, αν και επανέλαβε τα περί αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του Αιγαίου, αναγνώρισε, τότε, μέσω του εκπροσώπου του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών ότι η νήσος Ρω βρίσκεται υπό ελληνική κυριαρχία.
Τα αίτια
Εκείνο το νέο επεισόδιο που είχε σημειωθεί τον Αύγουστο του 2009 και αφορούσε στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, δεν θα μπορούσε να μην συνδέεται με τα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου, τα οποία πιθανότατα υπάρχουν στην περιοχή και για τα οποία έχει προαναγγείλει τη διεξαγωγή ερευνών η ελληνική κυβέρνηση. Την περίοδο που εκδηλώθηκε η τουρκική προβοκάτσια, δηλαδή το καλοκαίρι του 2009, διεξαγόταν μεγάλη συζήτηση σε εγχώριους και διεθνείς κύκλους αναφορικά με την συμμετοχή ξένων πετρελαϊκών εταιρειών, αμερικανικών, βρετανικών και άλλων στην περιοχή σε επενδύσεις που έχουν να κάνουν με ενεργειακά κοιτάσματα στην ανατολική Μεσόγειο και την εκμετάλλευσή τους. Η Τουρκία, ήδη τότε, ανησυχούσε για την συμμετοχή ξένων ενεργειακών κολοσσών στις έρευνες και στην εκμετάλλευση πετρελαίου και φυσικού αερίου στην Κύπρο. Ένα αντίστοιχο ενδεχόμενο για την Ελλάδα, προκαλούσε νευρική κρίση στην Άγκυρα, δεδομένου ότι η παρουσία πανίσχυρων ενεργειακών και οικονομικών συμφερόντων στην κυπριακή ή στην ελληνική επικράτεια θα έβαζε εμπόδια, εκ των πραγμάτων, στην τουρκική επιθετικότητα. Οι ενεργειακές εταιρείες δεν θα διαπραγματεύονταν σε καμία περίπτωση την επιτυχία των επενδυτικών τους σχεδίων και δεν θα ανέχονταν καμία … δολιοφθορά. Εξάλλου η ασφάλεια των ενεργειακών εγκαταστάσεων σε όλο τον κόσμο βρίσκεται στην κορυφή του ενδιαφέροντος των κυβερνήσεων και των πολυεθνικών οικονομικών και ενεργειακών συμφερόντων. Σε αυτά τα πλαίσια η Τουρκία έπρεπε πάση θυσία να κερδίσει χρόνο δημιουργώντας ένταση στην περιοχή. Στόχος ήταν να γνωστοποιηθούν σε διεθνές επίπεδο οι επισφαλείς για την προώθηση ξενικών συμφερόντων συνθήκες. Την δημοσιοποίηση, γνωστοποίηση και διεθνοποίηση των δεδομένων έντασης ανέλαβε εργολαβικά ο τουρκικός Τύπος. Μεταξύ άλλων, τότε, στις 5 Αυγούστου γραφόταν στον τουρκικό Τύπο και συγκεκριμένα στην τουρκική εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας «Χουριέτ» ότι η διαρροή της πληροφορίας για τους 1000 κομάντος, οι οποίοι είχαν αναπτυχθεί στα ελληνικά νησιά προερχόταν από την ίδια την τότε υπουργό Εξωτερικών κα Ντόρα Μπακογιάννη και μάλιστα σημειωνόταν ότι εποφθαλμιούσε την προεδρίας της Νέας Δημοκρατίας και την πρωθυπουργία σε μια συγκυρία που η κυβέρνηση βρισκόταν σε δεινή θέση. Πράγματι εκείνη την περίοδο η πρώην υπουργός Εξωτερικών κα Ντόρα Μπακογιάννη είχε συγκρουστεί με την ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων. Όμως, πίσω από τις γραμμές των Τούρκων δημοσιογράφων μπορεί κανείς με ευκολία να διακρίνει ότι στόχος ήταν να αναδειχθεί το ζήτημα της πολιτικής αστάθειας της Ελλάδας, η οποία λίγες ημέρες μετά εισήλθε σε προεκλογική περίοδο.
Η κρίση, λοιπόν, στη Ρω είχε διπλό στόχο. Από τη μία να υπενθυμίσει στην Αθήνα ότι η Άγκυρα πάντοτε θα επιθυμεί το γκριζάρισμα της ευρύτερης θαλάσσιας περιοχής του Καστελόριζου και από την άλλη να αποτρέψει ξένους επενδυτές να αναπτύξουν μελλοντικά σε συνεννόηση είτε με την ελληνική, είτε με την κυπριακή πλευρά ενεργειακά επενδυτικά σχέδια, τα οποία θα έθεταν σε κίνδυνο τα ενεργειακά συμφέροντα της Τουρκίας στην περιοχή. Έτσι η Τουρκία προσπάθησε, μέσω της προβοκάτσιας, να δημιουργήσει την εντύπωση ότι τα ενεργειακά συμφέροντα αυτά θα αναπτυχθούν πιθανότατα σε μια περιοχή που η πολιτική σκηνή σε κυρίαρχα κράτη χαρακτηρίζεται από αστάθεια, ότι ο επιδιαιτητικός ρόλος των ΗΠΑ δεν θα επιτύγχανε πάντοτε να λειτουργήσει θετικά προς την κατεύθυνση της εξομάλυνσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων σε συνθήκες κρίσης και ότι τα συμφέροντα των υποψήφιων επενδυτών στην περιοχή θα είναι πάντοτε εκ των πραγμάτων επισφαλή εξαιτίας κρίσεων που μπορούν ανά πάσα στιγμή να δημιουργούνται ανάμεσα στην ελληνική και στην τουρκική πλευρά.
Ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα, το οποίο αυταπόδεικτα φανέρωσε την ανησυχία, αλλά και το ενδιαφέρον, της Άγκυρας για τις γενικότερες εξελίξεις σ την ευρύτερη θαλάσσια περιοχή του Καστελόριζου ήταν η τεχνητή μίνι – κρίση στη νήσο Ρω τον Αύγουστο του 2009. Όπως είχε χαρακτηριστικά αναφέρει τότε η μεγάλης κυκλοφορίας τουρκική εφημερίδα «Σαμπάχ» «η κρίση έληξε σε 45 λεπτά»
. Την είδηση είχε παρουσιάσει σε αποκλειστικότητα το Kanal D , το οποίο ανήκει στον όμιλο του Αϊντίν Ντογάν, ο οποίος ελέγχει εφημερίδες όπως η «Χουριέτ», η «Μιλιέτ», η «Ραντικάλ» και τηλεοπτικούς σταθμούς όπως το «Kanal D», το CNN Turk και το «Star TV».
Στις 4 Αυγούστου του 2009 και ενώ στην Ελλάδα είχε προηγηθεί μεγάλη συζήτηση αναφορικά με την ανάπτυξη σε διάφορες περιοχές του Αιγίου 1000 καταδρομέων του ελληνικού στρατού για την ενίσχυση της άμυνας των ελληνικών νησιών. Η απάντηση κάποιων κύκλων στην Τουρκία υπήρξε άμεση, αφού Τούρκοι δημοσιογράφοι του πρακτορείου IHA και της Σαμπάχ είχαν επιχειρήσει να προσεγγίσουν τη νήσο Ρω, επαναφέροντας, όπως ήταν φυσικό, στη μνήμη τα γεγονότα των Ιμίων το 1996, όταν και πάλι στη προβοκάτσια σε βάρος της Ελλάδας, είχαν εμπλακεί τούρκοι δημοσιογράφοι. Οι τούρκοι δημοσιογράφοι, είχαν επιχειρήσει να προσεγγίσουν τη Ρω με τουριστικό σκάφος πραγματοποιώντας λήψεις πλάνων με κάμερες και φωτογραφικές μηχανές γεγονός. Η κινητοποίηση ενός σκάφους του λιμενικού σώματος, αλλά και εκείνη φουσκωτού σκάφους της τουρκικής Ακτοφυλακής ήταν άμεσα. Ένας δημοσιογράφος της Σαμπάχ, ο Μπεκίρ Ονέρ, πρόλαβε ωστόσο να φωτογραφηθεί με την τουρκική σημαία και φόντο το νησί της Ρω.
Η εφημερίδα «Σαμπάχ» μετέδωσε την είδηση με τέτοιο τρόπο, ώστε η ανησυχία είχε ενταθεί «Δεύτερη κρίση Ιμίων, σύλληψη Τούρκων δημοσιογράφων από τις ελληνικές αρχές». Ωστόσο με ταχύτατες διαδικασίες του τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών είχε σπεύσει να διαψεύσει την είδηση ότι υπήρξαν συλλήψεις Τούρκων δημοσιογράφων, επιβεβαιώνοντας ότι μετά την αποτροπή της προσέγγισης στη νήσο Ρω από τις ελληνικές λιμενικές αρχές, οι δημοσιογράφοι είχαν επιστρέψει στο Κας της Τουρκίας. Ταυτόχρονα υπήρξε μπαράζ διαρροών προς των τουρκικό Τύπο. Μία από αυτές στην τουρκική εφημερίδα «Μιλιέτ» ανέφερε «ο Καρά αντά (δηλαδή η Ρω) είναι ένα νησί που ανήκει στην Ελλάδα στο πλαίσιο της Συμφωνίας της 4ης Ιανουαρίου 1932».
Τα γεγονότα είχαν προκαλέσει, τότε, την άμεση κινητοποίηση των υπουργείων Εξωτερικών, τόσο στην Αθήνα, όσο και στην Άγκυρα και έπειτα από διαδοχικές τηλεφωνικές επαφές ανάμεσα στις δύο πλευρές το θέμα έληξε. Η Άγκυρα επίσημα, αν και επανέλαβε τα περί αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του Αιγαίου, αναγνώρισε, τότε, μέσω του εκπροσώπου του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών ότι η νήσος Ρω βρίσκεται υπό ελληνική κυριαρχία.
Τα αίτια
Εκείνο το νέο επεισόδιο που είχε σημειωθεί τον Αύγουστο του 2009 και αφορούσε στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, δεν θα μπορούσε να μην συνδέεται με τα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου, τα οποία πιθανότατα υπάρχουν στην περιοχή και για τα οποία έχει προαναγγείλει τη διεξαγωγή ερευνών η ελληνική κυβέρνηση. Την περίοδο που εκδηλώθηκε η τουρκική προβοκάτσια, δηλαδή το καλοκαίρι του 2009, διεξαγόταν μεγάλη συζήτηση σε εγχώριους και διεθνείς κύκλους αναφορικά με την συμμετοχή ξένων πετρελαϊκών εταιρειών, αμερικανικών, βρετανικών και άλλων στην περιοχή σε επενδύσεις που έχουν να κάνουν με ενεργειακά κοιτάσματα στην ανατολική Μεσόγειο και την εκμετάλλευσή τους. Η Τουρκία, ήδη τότε, ανησυχούσε για την συμμετοχή ξένων ενεργειακών κολοσσών στις έρευνες και στην εκμετάλλευση πετρελαίου και φυσικού αερίου στην Κύπρο. Ένα αντίστοιχο ενδεχόμενο για την Ελλάδα, προκαλούσε νευρική κρίση στην Άγκυρα, δεδομένου ότι η παρουσία πανίσχυρων ενεργειακών και οικονομικών συμφερόντων στην κυπριακή ή στην ελληνική επικράτεια θα έβαζε εμπόδια, εκ των πραγμάτων, στην τουρκική επιθετικότητα. Οι ενεργειακές εταιρείες δεν θα διαπραγματεύονταν σε καμία περίπτωση την επιτυχία των επενδυτικών τους σχεδίων και δεν θα ανέχονταν καμία … δολιοφθορά. Εξάλλου η ασφάλεια των ενεργειακών εγκαταστάσεων σε όλο τον κόσμο βρίσκεται στην κορυφή του ενδιαφέροντος των κυβερνήσεων και των πολυεθνικών οικονομικών και ενεργειακών συμφερόντων. Σε αυτά τα πλαίσια η Τουρκία έπρεπε πάση θυσία να κερδίσει χρόνο δημιουργώντας ένταση στην περιοχή. Στόχος ήταν να γνωστοποιηθούν σε διεθνές επίπεδο οι επισφαλείς για την προώθηση ξενικών συμφερόντων συνθήκες. Την δημοσιοποίηση, γνωστοποίηση και διεθνοποίηση των δεδομένων έντασης ανέλαβε εργολαβικά ο τουρκικός Τύπος. Μεταξύ άλλων, τότε, στις 5 Αυγούστου γραφόταν στον τουρκικό Τύπο και συγκεκριμένα στην τουρκική εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας «Χουριέτ» ότι η διαρροή της πληροφορίας για τους 1000 κομάντος, οι οποίοι είχαν αναπτυχθεί στα ελληνικά νησιά προερχόταν από την ίδια την τότε υπουργό Εξωτερικών κα Ντόρα Μπακογιάννη και μάλιστα σημειωνόταν ότι εποφθαλμιούσε την προεδρίας της Νέας Δημοκρατίας και την πρωθυπουργία σε μια συγκυρία που η κυβέρνηση βρισκόταν σε δεινή θέση. Πράγματι εκείνη την περίοδο η πρώην υπουργός Εξωτερικών κα Ντόρα Μπακογιάννη είχε συγκρουστεί με την ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων. Όμως, πίσω από τις γραμμές των Τούρκων δημοσιογράφων μπορεί κανείς με ευκολία να διακρίνει ότι στόχος ήταν να αναδειχθεί το ζήτημα της πολιτικής αστάθειας της Ελλάδας, η οποία λίγες ημέρες μετά εισήλθε σε προεκλογική περίοδο.
Η κρίση, λοιπόν, στη Ρω είχε διπλό στόχο. Από τη μία να υπενθυμίσει στην Αθήνα ότι η Άγκυρα πάντοτε θα επιθυμεί το γκριζάρισμα της ευρύτερης θαλάσσιας περιοχής του Καστελόριζου και από την άλλη να αποτρέψει ξένους επενδυτές να αναπτύξουν μελλοντικά σε συνεννόηση είτε με την ελληνική, είτε με την κυπριακή πλευρά ενεργειακά επενδυτικά σχέδια, τα οποία θα έθεταν σε κίνδυνο τα ενεργειακά συμφέροντα της Τουρκίας στην περιοχή. Έτσι η Τουρκία προσπάθησε, μέσω της προβοκάτσιας, να δημιουργήσει την εντύπωση ότι τα ενεργειακά συμφέροντα αυτά θα αναπτυχθούν πιθανότατα σε μια περιοχή που η πολιτική σκηνή σε κυρίαρχα κράτη χαρακτηρίζεται από αστάθεια, ότι ο επιδιαιτητικός ρόλος των ΗΠΑ δεν θα επιτύγχανε πάντοτε να λειτουργήσει θετικά προς την κατεύθυνση της εξομάλυνσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων σε συνθήκες κρίσης και ότι τα συμφέροντα των υποψήφιων επενδυτών στην περιοχή θα είναι πάντοτε εκ των πραγμάτων επισφαλή εξαιτίας κρίσεων που μπορούν ανά πάσα στιγμή να δημιουργούνται ανάμεσα στην ελληνική και στην τουρκική πλευρά.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)