Η ώρα του Ελληνισμού

Γράφει ο Σαράντος Καργάκος

 

Ας ξεκινήσουμε, αγαπητοί, από ένα εξορκισμένο σήμερα «εθνικιστή» ποιητή που κάποτε τολμούσαμε να θεωρούμε πρώτο εθνικό μας ποιητή, τον Διονύσιο Σολωμό: γράφει στους «Ελεύθερους Πολιορκημένους»:

 

«Αραπιάς  άτι, Γάλλου νούς,  βόλι Τουρκιάς, τόπ’ Αγγλου*πόλεμος μέγας πολεμά,  βαρεῖ τό καλυβάκι...»

* τόπ΄ =  μπάλα  κανονιού  

 

Εννοείτε ασφαλώς ποιο είναι το καλυβάκι στον παρόντα καιρό. Όχι η Ελλάς ή η προέκτασή της η Κύπρος, αλλά σύμπας ο Ελληνισμός. Ο Ελληνισμός μετά τις εξάρσεις του στον πόλεμο του ’40-’41, με την αντίστασή του κατά των αρχών Κατοχής, με τον ενωτικό αγώνα της  Κύπρου (μια δράκα μαχητές κατά μιας αυτοκρατορίας) αποτελούσε κακό παράδειγμα για τους λοιπούς λαούς. Κακό παράδειγμα υπήρξε και με την Επανάσταση του ’21 που διέλυσε τον ιστό της υποταγής που είχε επιβάλει η Ιερά Συμμαχία. Όταν το 1830 έκλεινε η αυλαία της Ελληνικής Επαναστάσεως άνοιγε η αυλαία των ευρωπαϊκών επαναστάσεων.

 

Γι’ αυτό ο ανυπότακτος, ο απειθάρχητος, ο μη συμμορφούμενος «τοῖς ξένων ρήμασι» λαός, ο δάσκαλος του απροσκύνητου ήθους έπρεπε να χτυπηθεί στις ρίζες, στις πνευματικές και ιστορικές καταβολές του. Το σχέδιο ετοιμάστηκε την επαύριο του Πολυτεχνείου. Αλλ’ ο λαός αυτός έπρεπε να υποστεί δύο στρατιωτικά πλήγματα για να συνετισθεί. Επτά χρόνια δικτατορίας δεν είχαν «σιδερώσει» το φρόνημά του. Έτσι ήλθαν το 1974 ο Αττίλας και μερικά χρόνια αργότερα η ασχήμια της Ύμιας. Κι έκτοτε άρχισε εν ονόματι ενός πολιτικού ρεαλισμού η χαλιναγώγηση του ελληνικού φρονήματος, η καταπτόηση, η τουρκοφοβία που τελικά – πάντα εν ονόματι του πολιτικού ρεαλισμού-  μετεξελίχθηκε σταδιακά σε τουρκολατρία. Έχουμε εδώ μια κλασσική περίπτωση του «Συνδρόμου Στοκχόλμης», όπου το θύμα ερωτεύεται τον βασανιστή του.

 

Μετά την έκρηξη σε παγκόσμια κλίμακα του Ελληνισμού για το όνομα της Μακεδονίας, μια ... έκρηξη που κράτησε επί μία τριετία, έπεσαν πάνω μας «λυτοί και δεμένοι» να συμμαζευτούμε, να προσγειωθούμε, να σωφρονισθούμε. Έτσι επροκόψαμε. Σήμερα όχι η Ελλάς, αλλ’ ο Ελληνισμός, είναι παντού ντροπιασμένος. Χάσαμε όλες τις διπλωματικές μάχες, χάσαμε το επιχειρηματικό μας κεφάλαιο, χάσαμε την εργατικότητά μας, το εθνικό και το κοινωνικό μας φιλότιμο. Προτιμάμε πια την αγγλική ως γλώσσα και γραφή και όχι την ξεπερασμένη κι ατιμασμένη Ελληνική, τη μητέρα του ευρωπαϊκού γλωσσικού πολιτισμού.

Κι όλα αυτά πώς και γιατί; Έπρεπε και πρέπει να επιβληθεί το παγκόσμιο ολοκληρωτικό κράτος. Και οι λαοί, όπως γράφει ο Βάρναλης, να έχουν «μια σκέψη δετή που τους την πλάσανε οι δυνατοί». Χρειαζόταν, όμως, ένα κράτος – πειραματόζωο. Και σαν τέτοιο επιλέχτηκε όχι απλώς το ελληνικό κράτος, αλλά σύμπας ο Ελληνισμός. Με τρόπο μεθοδικό έσπασαν τις πνευματικές και ιστορικές μας ρίζες, απογύμνωσαν την ελληνική γλώσσα και γραφή από τις αρχέγονες καταβολές τους, υποβάθμισαν τη σημασία του έθνους σαν τάχα μου φαντασιακή κατασκευή και παρουσίασαν έναν κατ’ όνομα ελληνικό κόσμο περίπου, όπως εμφανίζονται κατ’ όνομα εδώ και 50 χρόνια οι Σκοπιανοί.

Η σύγχρονη οικονομική κρίση είναι απότοκος της πνευματικής και ηθικής. Εξωπετάχθηκαν όλες οι προγονικές αξίες που δημιουργούσαν ανθρώπους αξίας και εν ονόματι ενός δάνειου πλούτου βουτηχτήκαμε στο βούρκο του ανιδανισμού, του αμοραλισμού, του καριερισμού και του πολιτικού οππορτουνισμού. Πολλοί που βιάζονται να ψάλλουν το requiem της Ελλάδος σιγομουρμουρίζουν «η Ελλάς εν τάφω». Όχι! Αν θέλουμε να είμαστε σωστοί πρέπει να πούμε «Η Ελλάς εν βούρκω». Και στο βούρκο έρριξαν την Ελλάδα όχι μόνον οι ανάξιοι πολιτικοί αλλά και οι ανάξιοι πνευματικοί ταγοί της. Αυτοί που δημιούργησαν μια πνευματική ασφυξία στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στα «μίντια» και στην καλοπλασαρισμένη σκουπιδογραφία, έτσι που, όπως λέει στη «Χρονογραφία» του ο Λεόντιος Μαχαιράς, «δέν ξέρουμε ἴντα συντυχαίνουμε». Δεν ξέρουμε τι μας γίνεται, quo vadimus, quid facimus(πού πάμε, τι πράττουμε).

 

Και στο παρελθόν η Ελλάς έπεσε αλλ’ ουδέποτε ξέπεσε. Γλιστρούσε αλλά δεν παραπατούσε, ούτε παραμιλούσε. Σήμερα μοιάζει με ξεπεσμένο φάντασμα και στο εξωτερικό προβάλλεται σαν χρεοκοπημένος διάβολος. Κι εμείς –πέρα από την οικονομική λεηλασία- ζούμε σε μια Ελλάδα χωρίς ελληνικότητα. Αυτοί που –κακή τή τύχη- πήραν στα χέρια τους το άρμα της παιδείας, το οδήγησαν στην άβυσσο της ασυδοσίας και του μηδενισμού. Λείπει πλέον από τη ζωή μας ο πεπαιδευμένος άνθρωπος. Ο άνθρωπος με τη βαθειά καλλιέργεια, ο μορφωμένος με την πλήρη του όρου έννοια.

 

Έγραφε προ 110 και πλέον ετών ο αοίδιμος Παπαδιαμάντης, που πέρσι τιμήσαμε υποτονικά τα 100 χρόνια από το θάνατό του: «Μορφωμένους θέλουμε· όχι εγγραμμάτους».Εγγραμμάτους, δηλαδή πτυχιούχους και πολυπτυχιούχους έχουμε πολλούς· μορφωμένους δεν έχουμε, δηλαδή ανθρώπους με άρτια μορφή. Έχουμε κλάσματα ανθρώπων που δεν είναι ικανοί να σηκώσουν ούτε το βάρος του παρελθόντος, ούτε τις ευθύνες του παρόντος και πολύ περισσότερο τις ευθύνες του μέλλοντος. Δεν έχουμε τους κατάλληλους πνευματικούς και πολιτικούς πλοηγούς που θα μας κατευθύνουν προς κάποιον ελπιδοφόρο ορίζοντα.

Η Ελλάς σήμερα –και με τον όρο Ελλάς εννοώ σύμπαντα τον Ελληνισμό- μοιάζει με σκεβρωμένη περγαμηνή, μοιάζει με το δέρμα γερασμένου ελέφαντα. Η καταιγίδα χτυπά την πόρτα μας σαν κάποιος που θέλει να μπει βίαια μέσα κι εμείς «δειλοί, άβουλοι και μοιραίοι αντάμα προσμένουμε ίσως κάποιο θαύμα», για να επανέλθω στον Βάρναλη. Η λέξη θαύμα, που ομόρριζό της δεν υπάρχει σε καμιά ευρωπαϊκή γλώσσα, παρότι πιθανώς συγγενεύει με το θεώμαι (=παρατηρώ) και με τη θέα, δεν μας προσφέρει την προσδοκία για θέα ελπίδος. Διότι σήμερα δεν βλέπουμε τίποτε· παρατηρούμε μηδενικά επί μηδενικών, τα οποία δεν προσφέρουν προοπτική μέλλοντος. Συχνά έχω γράψει και πιο συχνά έχω διδάξει πως, αν θαύματα γίνονταν στο παρελθόν, γιατί να μη γίνουν και στο παρόν; Ο λόγος είναι απλός: το θαύμα δεν έρχεται ως μάννα από τον ουρανό. Ο Θεός δεν είναι Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ούτε έχει τη μεγαθυμία του Στρος Καν και της Μέρκελ να μας χορηγεί δόσεις, όπως η Κίρκη το βελανίδι στους χοιρόμορφους συντρόφους του Οδυσσέα. Δεν λέω, με τα επιδόματα, με τα προγράμματα, τις επιδοτήσεις και όλα τα «κολπατζίδικα» συναφή «φάγαμε καλά» κατά την Πάγκαληρήση, αλλά έτσι εγίναμε Κίρκειοι χοίροι και τρεφόμαστε με βελανίδι. Πού είναι η παλιά μας αρχοντιά που έκανε τον Κύπριο αγρότη με 10 «τσιρούες» να νιώθει σαν βασιλιάς, όταν σε φιλοξενούσε στο ταπεινό σπιτικό του; Κάποτε ζούσαμε τον πλούτο της φτώχειας, επί μερικά χρόνια ζήσαμε τη φτώχεια του πλούτου και τώρα το παίζουμε «Άσωτοι υιοί». Αλλά δεν υπάρχει κανείς στοργικός και συγχωρητικός πατέρας να σφάξει για μας τον «μόσχο τον σιτευτόν». Θα σφάξει εμάς. Κι εννοώ ότι όπως τεμαχίστηκε η Κύπρος (αρχόντισσα Κερύνεια και πώς να σε ξεχάσω;) σχεδιάζεται να τεμαχισθεί και ο λοιπός ελλαδικός χώρος. Ουσιαστικά η Δυτ. Θράκη ανήκει περισσότερο στην Τουρκία και τυπικά ανήκει στην Ελλάδα. Μέγας αφέντης της περιοχής είναι ο Τούρκος πρόξενος της Κομοτηνής. Το ίδιο ισχύει και για το νομό Φλωρίνης. Οικονομικά έχει αλυσοδεθεί στα Σκόπια. 

 

Ας μη στρουθοκαμηλίζουμε και ας μην παριστάνουμε τους ξεπεσμένους αγγέλους. Μας έλειψε η ηρωική στάση ζωής που διέκρινε στις καλές ώρες της την ελληνική φυλή. Το είχε πει ο Χάιντεγκερ αλλά πράξη το είχαμε κάνει εμείς: για να ζήσει κανείς μια αυθεντική ζωή, αυτό που χρειάζεται είναι η αποφασιστική αντιμετώπιση του θανάτου. Αυτό είναι που δίνει ζωή στη νιότη. Σήμερα ποιος είναι περισσότερο ζωντανός στην Κύπρο από το Γρηγόρη Αυξεντίου; Οι πεθαμένοι ζωντανοί; Ή μήπως, οι κονιοποιητές της πνευματικής μας παραδόσεως, που έβγαλαν και τον Βασίλη Μιχαηλίδη εθνικιστή; Όταν διαβάζω αυτά που γράφονται κι εδώ και στο λοιπό ελληνικό χώρο από τιςεθνομηδενιστικές πέννες, άθελα μού έρχεται στο νου το περίφημο ποίημα του Έλιοτ «Οι κούφιοι άνθρωποι». Αυτοί μας κυβερνούν και διαβουκολούν τη νεολαία μας. Για να φθάσεις ψηλά, πρέπει να είσαι σήμερα κούφιος πνευματικά και ψυχικά. Και όχι μόνον κούφιος αλλά και κούφος, δηλαδή επηρμένος και κατά προέκταση αλλοπαρμένος που σημαίνει από άλλους παρμένος, για να μην πω πουλημένος. 

 

Τι είναι σήμερα αυτοί που εκπροσωπούν επίσημα τον Ελληνισμό; Ένα όρθιο λείψανο. Αυτό το όρθιο λείψανο έκανε τον Ελληνισμό να μοιάζει με σπασμένο καθρέφτη. Πού είναι ο ψυχικός ιμάντας που μας ένωνε παλιά; Πού είναι η αδελφοσύνη που μας έδενε όταν βγήκαμε στο νησί κρυφά με ψεύτικα ονόματα το 1964 και μετά; Γιατί καλλιεργείται τόσο μίσος στη Β. Ελλάδα εναντίον της Ν. Ελλάδος; Μήπως σχεδιάζεται διαμελισμός; Μήπως η περιβόητη κρίση είναι τεχνητή για να θολώσει ο νους μας και η Ελλάς να διαμελισθεί; Γιατί προπαγανδίζεται επί δεκαετίες η αυτονομία της Κρήτης; Ο λόγος είναι απλός: κάποιοι θέλουν να ρουφήξουν για λογαριασμό τους το μαύρο χυμό που έχει ολόγυρά της. 

 

Συνάντησα πριν από καιρό έναν ευπορήσαντα παλαιό μου μαθητή και νυν πολιτικό που θέλησε να με αντιμετωπίσει με ύφος υπεροπτικό. «Τι είσαι συ, ποιος είμαι εγώ». Τον αποστόμωσα μακρυγιαννικώς: «Συ είσαι ένας όρθιος νεκρός· πάει καιρός που έχεις πεθάνει, αλλά δεν το έχεις μάθει». Εγώ μένω ζωντανός, διότι με τη γραφή και τη διδαχή μου ζω με τους νεκρούς μας. Σήμερα δυστυχώς στην Ελλάδα – κι από τον όρο αυτό δεν εξαιρώ την Κύπρο- ζωντανούς μπορείς να βρεις μόνο στα νεκροταφεία. Οι ζωντανοί σας είναι στα «Φυλακισμένα μνήματα» και στη «Μακεδονίτισσα». Νεκροφιλία ή νεκρολατρία θα πουν τα τσιράκια του εθνομηδενισμού.

 

Όχι, απαντώ. Όπως είπε ο μεγάλος Ιω. Συκουτρής που εδίδαξε κι εδώ, πολιτισμός είναι η συναναστροφή με τους νεκρούς. Η συναναστροφή με το ήθος, το ύφος, το πνεύμα τωνπρογόνων. Αντίθετα, κάποιοι, παρότι δεν τους έχει γίνει νεκροψία, έχουν από καιρό πάρει το δρόμο προς την κόλαση χωμένοι ως το λαιμό στα ψέματα των ισχυρών. Ο τόπος μας δεν θα γίνει ποτέ καθαρός, εφόσον θα κατευθύνεται πολιτικά και πνευματικά από τους γόνους των Νενέκων και των Εφιαλτών. 

 

Διάβασα προ ημερών σε μια μεγαλοφυλλάδα των Αθηνών, που υπηρέτησε δουλικά τόσο τις γερμανικές αρχές Κατοχής όσο και το χουντικό καθεστώς, ότι δεν αξίζει να πεθάνει κανείς για ένα πατριωτικό ιδανικό. Έστειλα μια επιστολή, που φυσικά δεν δημοσιεύτηκε και ο λόγος είναι απλός. Έγραψα:  «Το χειρότερο είναι πως τίποτε δεν αξίζει όταν κανείς ζει χωρίς αυτό. Και πως ακόμη πιο αισχρό είναι το να ζει κανείς για το νέο ιδανικό, για την καινούργια μεγάλη ιδέα, την έκτη δόση του δανείου. Εμείς που μέχρι πρόσφατα είμαστε η ψυχή της υφηλίου ζούμε με ξένα ψίχουλα και με δανεική ψυχή.»

 

Μας είπαν ψέματα πολλά, μας είπαν ψέματα αισχρά. Μας είπαν πως μπαίνοντας στην ΕΟΚ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα γίνουμε Ευρωπαίοι. Λες και πριν ήμαστε Ασιάτες και Αφρικανοί. Και τελικά εγίναμε χειρότεροι από αυτούς, όταν μπήκαμε στον ευρωπαϊκό λάκκο των εχιδνών. Διότι δεν μπήκαμε στην Ευρώπη του Γκαίτε, μπήκαμε στην Ευρώπη του Γκαίμπελς. Δεν μπήκαμε στην Ευρώπη του Σαίξπηρ, μπήκαμε στην Ευρώπη του Χάρντιγκ που έπνιξε σαν τα τσιχλόπουλα τα Κυπριωτόπουλα. Δεν με διακρίνει πάθος κανένα κατά των Ευρωπαίων. Διδακτική μου αρχή ήταν μια φράση του Σαίξπηρ: «Μια καλή πράξη σ’ ένα βρόμικο κόσμο». Αυτό κατά την ταπεινή μου αντίληψη, είναι πηγή ευτυχίας για τη ζωή. Μετρήστε τις καλές πράξεις των Βρεττανών. Την εποχή, όπου ο Σαίξπηρ έγραφε αυτά τα υπέροχα, ο σερ Φίλιπ Σίντνεϋ, που είχε τη φήμη του τελειότερου ιππότη και που συνέθετε σαν άγγελος ποίηση και μουσική μαζί με τον σερ Γουώλτερ Ράλεϋ, μάζευαν κάμποσους Ιρλανδούς σε κάποιο βολικό μέρος και τους κατακρεουργούσαν σαν σφαχτάρια.

 

Είμαι υποχρεωμένος να τα πω αυτά διότι φοβάμαι τον κακό καιρό. Και δεν το εννοώ κλιματολογικώς. Εδώ που καταντήσαμε, βρισκόμαστε σε συνθήκες πολέμου. Τίθεται πλέον θέμα εθνικής –και όχι μόνον- επιβιώσεως. Μαζί με τις ναρκωτικές ιδέες η νεολαία μας πλήττεται και από τις ναρκωτικές ουσίες. «Μαστουρωμένη» χορεύει ένα νέο χορό του Ζαλόγγου που δεν έχει τίποτε ηρωικό. Ό, τι έχει είναι ταπεινωτικό και εξευτελιστικό. Κάποτε ακούγαμε από τα στόματα των νέων την Ιψενική κραυγή: «Δώσ’ τε μου ένα ζευγάρι, μεταχειρισμένα –έστω- ιδανικά». Τώρα ακούμε: «Δώσ’ τε μου ένα δεκάευρο για να πάρω τη δόση μου». Τα παιδιά, της Ελλάδος παιδιά, που τραγούδησε κάποτε η Βέμπο, αγοράζουν το θάνατό τους. Και μαζί τους πεθαίνει και η έννοια Ελλάς. Την πιο βαθειά πληγή της ζωής μου εισέπραξα πέρσι (2011) όταν σ’ έναν τοίχο των Εξαρχείων διάβασα ένα γκράφιτι:«Έλληνας δεν γεννιέσαι, ούτε γίνεσαι· καταντάς»!

 

Δεν λέω, καλές είναι οι προοδευτικές ιδέες, οι τολμηρές και οι καινοτόμες αντιλήψεις, οι νέες θεωρίες αλλά πρέπει τουλάχιστον να μείνεις ζωντανός για να τις εφαρμόσεις. Σήμερα, καθώς περνώ από τα κέντρα όπου προσφέρεται η μεθαδόνη ή από κάποια σημεία –πολύ κεντρικά- των Αθηνών και του Πειραιά, θαρρώ πως βλέπω τον «Χορό των Σκελετών» που ζωγράφισε ο μεσαιωνικός ζωγράφος Macaber, από το όνομα του οποίου βγήκε η λέξη μακάβριος. Δεν θα προσθέσω τίποτε καινούργιο. Το έχω γράψει σε βιβλία μου διδακτικά που εκδόθηκαν προ 35ετίας. Πρόκειται για μια κουβέντα που είχε πει ένας μεγαλέμπορος ναρκωτικών από τη Μασσαλία: «Η πολιτική πρέπει να συνεργασθεί με τη χημεία». Και τώρα συνεργάζονται με θαυμαστή αρμονία, με θαυμαστά αποτελέσματα και – το κυριότερο- με θαυμαστά κέρδη. Έκαναν τη νεολαία ανίκανη ακόμη και για να επαναστατήσει. Αυτά που γίνονται επί μία τριετία στην Αθήνα δεν είναι επαναστατικές εκρήξεις· είναι προοίμιο ενός νέου εμφυλίου σπαραγμού. Η κρίση, οικονομική και διανοητική – έφερε την ακρισία, έφερε το φθόνο και την κακία, με αποτέλεσμα ο ένας Έλληνας να μισεί τον άλλο- κι όχι πια για λόγους ιδεολογίας.

 

Βρισκόμαστε σε τέλεια σύγχυση. Είμαστε σαν τον ναυαγό τη νύχτα που αντί να κολυμπά προς την ξηρά κατευθύνεται απυξίδωτος προς τα βαθύτερα νερά.

 

Δεν λέω πως είμαστε αβοήθητοι στον παρόντα καιρό. Δεν έχει περάσει χρόνος πολύς που δύο Γάλλοι καθηγητές του πανεπιστημίου του Μετς, οι Τιερί Φορμέ και Μαρτέν Στεφένς, έγραψαν στην εφημερίδα «Φιγκαρό» τα ακολουθα συγκινητικά:«Μιλάμε διαρκώς για το ελληνικό χρέος. Χωρίς να επισημάνουμε ότι η Ευρώπη είναι αυτή που εδώ και 2.500 χρόνια έχει ένα χρέος προς την Ελλάδα. Ένα χρέος αιώνιο, αφού αφορά τα θεμέλιά της». Αυτό που δεν κατανοούν ίσως οι Γάλλοι καθηγητές είναι πως αυτά τα θεμέλια θέλουν να υπονομεύσουν αυτοί που ξεθεμέλιωσαν πρώτα πνευματικά και μετά οικονομικά με τα κάθε λογής «τσιράκια» τους την Ελλάδα. Δεν πρέπει οι Ευρωπαίοι του αύριο να έχουν ως ηθικό και πνευματικό πρότυπο τον Έλληνα άνθρωπο, αλλά τον κοντινό πρόγονό τους, τον Βάνδαλο άνθρωπο. Κι αυτός ο Βανδαλισμός, ως επαναστατική πράξη, εισάγεται και στην Ελλάδα.

 

Δεν θα πω ότι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί ταγοί, αφού, χρόνια τώρα ο Ελληνισμός πολιτεύεται σε έγκλιση υποτακτική, δεν είναι απέναντί μας ανεκτικοί. Ούτε θα πω ότι δεν μας προσέφεραν στη συμφορά μας «τσάι και συμπάθεια». Θα πω απλώς ότι οι εκδηλώσεις συμπαθείας των εταίρων μας μοιάζουν με προσευχή χιτλερικού βασανιστή. Θα προσθέσω όμως ότι την αφορμή τη δώσαμε εμείς. Την οικτρή κατάσταση που δημιουργήσαμε την έχει περιγράψει με ενάργεια από το 2ο μ.Χ. αιώνα ο Λουκιανός με το έργο του «Μένιππος ή Νεκυομαν-τεία». Όταν ο κυνικός φιλόσοφος Μένιππος κατέρχεται στον κάτω κόσμο, ερωτάται από κάποιον Φιλωνίδη, τι γίνεται στον επάνω κόσμο. Κι ο Μένιππος με τέσσερις λέξεις εικονογραφεί τους τότε ανθρώπους και τους νυν:

 

«Αρπάζουσιν, επιορκούσι, τοκογλυφούσιν, οβολοστατούσιν».

Μετά τη ζοφερή εικόνα που σας έδωσα, εύλογα κανείς μπορεί να αναρωτηθεί αμλετικά: «Να ζει κανείς ή να μη ζει». Θα απαντήσω: να ζει, αλλά να ζει ελληνικά. Δηλαδή ηρωικά. Πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στον εαυτό μας, πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στο παρελθόν μας, πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στην ιδέα του έθνους. Η πίστη στο έθνος μας στην κρίσιμη τούτη καμπή είναι ανάγκη ζωής. Όχι, όμως, καπηλεία του έθνους, όπως έγινε συχνά στο παρελθόν. Το έθνος ως προσφορά θυσίας θα φέρει την αυριανή σωτηρία. Όπως έγραψε τότε που μπαίναμε στην ΕΟΚ ένα από τα πιο φωτεινά ελληνικά μυαλά, ο Πάνος Καραβίας, «για να γίνει το έθνος παλμός καρδιάς, ένα με το αίμα της νιότης μας, πρέπει πρώτα η νιότη μας (Σημ. Σ.Ι.Κ. εννοεί τη νεολαία) να πάει συνείδηση, να πεισθεί πως το έθνος και το εγώ είναι, για τον Έλληνα, έννοιες που δένονται η μια με την άλλη, και πως υπηρετώντας το έθνος πλαταίνεις οικουμενικά και πλουτίζεις σε βάθος το εγώ σου, δίνεις ομορφιά στη ζωή σου και γιομίζεις αγάπη για τον άνθρωπο. Κι εμείς οι Έλληνες είχαμε πάντα τόσο δυνατό το αίσθημα του έθνους, που το ταυτίσαμε με τη θρησκεία και τη φυλή μας – πράγμα σπάνιο, σπανιότατο, αν όχι άγνωστο σ’ άλλα έθνη- σε μια τρισυπόστατη φλόγα». 

 

Θεωρώ επιτακτικό, διότι, κατά τον Θουκυδίδη, «οἱ καιροί ου μενετοί», να ξαναγυρίσουμε στον ελληνισμό μας, στις αξίες που μας έθρεψαν αιώνες τώρα επί ζωής. Η ιστορική μας μοίρα είναι συνυφασμένη με τη γεωγραφική μας θέση, στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων, ανάμεσα σε αλληλοσυγκρουόμενους και αρπακτικούς ιμπεριαλισμούς. Κάποτε μας ήθελαν για τη γεωπολιτική μας θέση. Τώρα μας θέλουν διότι στην απέραντη θαλάσσια έκτασή μας υπάρχουν πλήθη θησαυρών. Οι κάθε λογής Αλή Μπαμπάδες με τους 40 κλέφτες τους κτυπούν την πόρτα μας. Ας μην την ανοίξουμε ακούγοντας τη φράση «σουσάμι άνοιξε». Διότι ίσως ανοίξουμε για μια ακόμη φορά τον ασκό του Αιόλου.

Δεν θα πω ότι έλειψε ποτέ η αγάπη για την Ελλάδα. Αλλά οι τωρινοί των μεγάλων δυνάμεων πολιτικοί, καθότι λεπτοστόμαχοι, αγαπούν την Ελλάδα, όπως αγαπά ο καννίβαλος το θύμα του με ...σάλτσα! Ας πάψουμε κάποτε να είμαστε, όπως λέει ο Σολωμός, ένας λαός «πάντοτε ευκολόπιστος και πάντα προδομένος». Το 1945 ο φίλος και συμπατριώτης μου ποιητής Νικηφόρος Βρεττάκος είχε γράψει:

 

«Μή γελαστεῖτε απ’ τόν καημό σας καί σας πάρει ο ύπνος γιατί καινούργια σύννεφα πλακώσαν τήν πατρίδα! Μαύρα στριφτοπλεγμένα σύννεφα κρέμωνται σάν μολύβια πάνω απ’ τά σπίτια μας, πάνω απ’ τούς τάφους των παιδιών μας!

 

Σε λίγο άρχισε ο «βροτολοιγός», ο «οκρυόεις ἐπιδήμιος πόλεμος», όπως τον λέει ο Όμηρος. Κι έτσι δεν μοιραστήκαμε μαζί τη νίκη, όπως μας είχε υποσχεθεί ασύστολα ψευδόμενος ο Τσώρτσιλ, όταν χρειαζόταν το αίμα μας. Και μετά ήλθαν προστάτες οι Αμερικάνοι που άπλωσαν την προστατευτική τους αιγίδα ως την ακρότατη ελληνική θαλάσσια έπαλξη, τη μεγαλόνησο Κύπρο. Τότε είναι που ο δικός σας σπουδαίος ποιητής, ο Θεοδόσης Πιερίδης, έγραψε, ήταν θυμάμαι το έτος 1956, την «Κυπριακή Συμφωνία». Συχνά το έχω πει: δεν πιστεύω στις αλήθειες των πολιτικών· πιστεύω στις αλήθειες των ποιητών. Οι αλήθειες των πολιτικών είναι φτερά στον άνεμο. Οι αλήθειες των ποιητών είναι τα «ριζιμιά χαράκια» των λαών. Ας ακούσουμε λοιπόν τέσσερις στίχους του Θεοδόση Πιερίδη:

 

«Στης Μεσόγειος τί θέτε τή γλυκιά γαλανάδα;  Ἐμεῖς εἴμαστε Κύπρος, ἐμεῖς εἴμαστε Ἑλλάδα!

Ὅθεν ήρθατε πάτε, φοβεροί Ἀμερικάνοι,  η πατρίδα σας εἶναι κάπου αλλού - καί σας φτάνει»!

 

Αμ δεν τους φτάνει! Γι’ αυτό ένα νέο αμερικανικό imperium δημιουργείται στη Μεσόγειο, το Μαγκρέμπ φλέγεται, η Συρία φλέγεται, το Ιράν τελεί υπό απειλή, το Ιράκ ποτίζεται καθημερινά μα αίμα, η Τουρκία αιματορροεί, η Ελλάς φυλλορροεί. Τι χρειάζεται τούτη τη στιγμή ο Ελληνισμός; Έναν εθνικό συναγερμό που νε ενώνει σε μια αμφικτιονία αγάπης και αλληλεγγύης τους Έλληνες όλης της γης. Και τότε όχι μόνο θα βγούμε από τα οικονομικά αδιέξοδα, θα βγούμε και από την ηθική ασφυξία, από την πνευματική υπνηλία. Όχι, ο Ελληνισμός δεν βρίσκεται εν ναρκώσει, όπως λένε μερικοί· βρίσκεταιαπλώς εν υπνώσει. Καιρός να αφυπνιστούμε, να εργαστούμε και να προμηθευθούμε νερό πολύ, διότι όπως λέγει προφητικά άλλος ποιητής, ο Μιχάλης Κατσαρός, «το μέλλον θα έχει πολλή ξηρασία». Αν όμως είμαστε Προμηθείς και όχι Επιμηθείς, μπορούμε να κάνουμε το μέλλον των παιδιών μας πολύ δροσερό, πολύ φωτεινό.

ΠΗΓΗ  http://koukfamily.blogspot.gr/2012/06/blog-post_3906.html

 

Αγγλοσάξωνες vs Γερμανών για την ηγεμονία στην Ευρώπη

Σε ένα χτύπημα κάτω από τη μέση το οποίο στην ουσία «προλέγει» τα επόμενα βήματα, προχώρησε η οίκος αξιολόγησης Moody’s ο οποίος τη πλέον κρίσιμη στιγμή για την ύπαρξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, υπό το σημερινό της γερμανικό έλεγχο, προχωράει στην υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας των Παρισίων κατά μία βαθμίδα από το Ααα στο Αα1.

Η συγκεκριμένη κίνηση κατά τον ίδιο τον Οίκο δεν αποτελεί παρά τη συνέχεια μία αρνητικής αξιολόγησης στις 23 Ιουλίου την προοπτικής της πιστοληπτικής ικανότητας της Γερμανίας, Λουξεμβούργου και Ολλανδίας. Η Γαλλία επηρεάζεται, σύμφωνα πάντα, με τον Οίκο από τη προοπτική του Grexit (δηλαδή μίας εξόδου της Αθήνας από την Ευρωζώνη) καθώς και τη μεγάλης πιθανότητας της ανάγκης για νέα πακέτα υποστήριξης σε άλλες χώρες της Ευρωζώνης.

Έτσι, η χθεσινή απόφαση του Οίκου Moody’s ολοκληρώνει το προαναφερόμενο πλαίσιο και σύμφωνα με τους υπευθύνους της εταιρίας η απόφαση συνδέεται επίσης και με τα κάτωθι:

Πρώτον, η μακροπρόθεσμη προοπτική ανάπτυξης της Γαλλίας κρίνεται ως αρνητική αφού επηρεάζεται από διάφορες δομικές αδυναμίες οι οποίες έχουν να κάνουν με την αγορά εργασίας και με την ανταγωνιστικότητα (κάπου τα έχουμε ακούσει όλα αυτά;)

Δεύτερον, η δημοσιονομική ισορροπία της χώρας κρίνεται ως ασταθής και αβέβαιη τόσο στο μεσοπρόθεσμο μέλλον όσο και στο μακροπρόθεσμο αφού έχει να κάνει με τις προαναφερόμενες δομικές «αρτηριοσκληρώσεις».

Τρίτον, όλα τα παραπάνω οδηγούν στο συμπέρασμα πως η ετοιμότητα της χώρας να αντισταθεί σε μία νέα κρίση στην Ευρωζώνη κρίνεται ως βαίνουσα μειούμενη, αφού το άνοιγμα της χώρας στις περιφερειακές χώρες του Ευρώ (εννοεί φυσικά στα… PIIGS) είναι τεράστια. Ενώ η χώρα δεν έχει τη δυνατότητα να κόψει χρήμα για να αναχρηματοδοτήσει, έστω και με τον τρόπο αυτό, τα ελλείμματα.

Από την πλευρά μας δεν έχουμε να υπενθυμίσουμε παρά τα εξής:

Την ερχόμενη εβδομάδα παίζεται στην ουσία εάν όχι η ύπαρξη, τουλάχιστον η συνοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφού συζητείται ο προϋπολογισμός της Ένωσης, τον οποίο η Αγγλία έχει καταστήσει σαφές πως θα καταψηφίσει, με αποτέλεσμα είτε αυτός να μην περάσει, είτε να μειωθεί (εάν το Λονδίνο πείσει τους Γερμανούς) είτε να δημιουργηθεί η γερμανική Ευρώπη με τους Αγγλοσάξονες στην ουσία να αποχωρούν.

Μέσα στο συγκεκριμένο πλαίσιο η Ευρωπαϊκή Ένωση θα πρέπει να τα βρει με το Δ.Ν.Τ. (βλ. στην ουσία τις ΗΠΑ) αναφορικά με το πόσο «βιώσιμο» είναι το χρέος της Ελλάδας έτσι ώστε να δοθεί η υπερ-δόση και «σωθούμε». Ταυτοχρόνως, η Ένωση μπαίνει σχεδόν επισήμως σε ύφεση με τα πρώτα σημάδια της κατάρρευσης να εμφανίζονται στο γερμανικό κέντρο λόγω της πτώσης των εξαγωγών, οι οποίες φυσικά και θα ήταν εφικτό να απορροφούνταν από τις εξαγωγές εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Εάν λοιπόν μέσα στο συγκεκριμένο πλαίσιο δούμε και την υποβάθμιση της Γαλλίας του νούμερο δύο μέχρι στιγμής στην Ένωση, τότε γίνεται αντιληπτό πως είναι πολύ πιθανό το πρόβλημα της Ελλάδας να αποτελεί το λιγότερο σοβαρό, εάν κάποιος λάβει υπόψη τους πως στη πραγματικότητα αυτό που παίζεται δεν είναι άλλο από έναν «πόλεμο» των αγγλοσαξονικών «αγορών» με τη γερμανική πολιτικο-οικονομική ηγεμονία στην Ευρώπη, μάχη η οποία κινείται σταδιακά από την περιφέρεια της Ένωσης προς το κέντρο και σκοπό έχει να σπάσει το δίδυμο Παρισίων-Βερολίνου και κατά συνέπεια το ευρωπαϊκό «αρχιτεκτονικό σχέδιο», όπως το γνωρίζουμε τα τελευταία πενήντα χρόνια.

Αυτά να έχουν περάσει άραγε από το μυαλό της ελληνικής κυβέρνησης, τουλάχιστον ως σκέψεις;

Source: Defence-point.gr

Το πείραμα του Worgl και η τρωτότητα του τραπεζικού συστήματος

Μια μεγάλη απόφαση

Το Wörgl (Βεργκλ) ήταν μια μικρή πόλη 4.500 κατοίκων στην Αυστρία όπου διεξήχθη ένα καινοτόμο οικονομικό πείραμα το 1932. Ήδη η Ευρώπη είχε χτυπηθεί από το κραχ του 1929, και το 1931 που εκλέχτηκε Δήμαρχος ο Michael Untergüggenberger (Μίκαελ Ούντεργκέγκενμπέργκερ) ήδη είχε έλθει η ύφεση με 30% ανεργία, και 10% άπορους...

Ο νέος Δήμαρχος προερχόταν από φτωχή αγροτική οικογένεια,
ο ίδιος κατόρθωσε να μορφωθεί μόνος του και να γίνει μηχανικός στους σιδηροδρόμους. Αν και ο ίδιος δεν ήταν μαρξιστής, είχε συνδικαλιστική δράση και υποστήριζε τα συμφέροντα των εργαζομένων ενάντια των πλουσίων επενδυτών του σιδηροδρόμου, πράγμα που το πλήρωσε με την μη προσωπική του άνοδο στην ανώτερη ιεραρχία των σιδηροδρομικών υπαλλήλων. Ήταν ένας άνθρωπος ανοιχτόμυαλος, πρακτικός, εργατικός, δραστήριος που κέρδισε την καρδιά των συμπολιτών του, οι οποίοι τον εμπιστεύτηκαν στη θέση του Δημάρχου, γνωρίζοντας ότι δεν θα τους προδώσει.

Ο νέος δήμαρχος είχε έναν μακρύ κατάλογο έργων που ήθελε να εκτελέσει. Έργα απολύτως απαραίτητα όπως η ύδρευση της πόλης, η ασφαλτόστρωση των δρόμων, ο οδικός φωτισμός και η φύτευση δέντρων κατά μήκος των οδών. Αλλά τα δημοτικά ταμεία ήταν σχεδόν άδεια, και οι δημότες ήταν ήδη σε δεινή οικονομική κατάσταση, αντιμετωπίζοντας αρκετοί από αυτούς πρόβλημα επιβίωσης. Ο Δήμαρχος καταλάβαινε ότι μία αύξηση της φορολογίας τους, προκειμένου να χρηματοδοτηθούν τα δημοτικά έργα, θα οδηγούσε σε περαιτέρω φτώχεια και ύφεση.

Ο Δήμαρχος όμως είχε μελετήσει το βιβλίο «Η Φυσική Τάξη» του οικονομολόγου Silvio Gesell (Σύλβιο Γκέσελ). Ο οποίος πίστευε ότι η αργή κυκλοφορία του χρήματος είναι η κύρια αιτία για την παραπαίουσα οικονομία. Το χρήμα ως μέσο συναλλαγής ολοένα εξαφανίζεται από τα χέρια των εργατών – παραγωγών και μαζεύεται στα χέρια των λίγων που το συσσωρεύουν, εκμεταλλεύονται τους τόκους, και δεν το επιστρέφουν πίσω στην αγορά. Κατ΄ αυτόν δηλαδή, όσο περισσότερο χρήμα είχαν, όσο περισσότεροι άνθρωποι, οι οποίοι το κυκλοφορούν συνεχώς, τότε η Κοινωνία θα έχει υγιή ανάπτυξη και ευημερία.

Ο Δήμαρχος βάζοντας σε εφαρμογή την παραπάνω θεωρία, ξεκίνησε το πρόγραμμα των Δημοτικών του έργων, δίνοντας δουλειά σε πολλούς εργαζόμενους και εργολάβους, ξεκαθαρίζοντας όμως ότι η πληρωμή τους θα γινόταν με σελίνια (το νόμισμα της Αυστρίας) όχι εκτυπωμένα από την Εθνική Τράπεζα της, αλλά από τον Δήμο του Wörgl. Όντως εκτυπώθηκαν και τέθηκαν σε κυκλοφορία 32.000 σελίνια ως "Γραμμάτια Πιστοποίησης Εργασίας", κάτι σαν ένα δωρεάν χρήμα, διότι δεν είχαν αντίκρισμα σε χρυσό, απλά αναγνώριζαν την παροχή έργου προς την Κοινότητα. Κόπηκαν χαρτονομίσματα ονομαστικής αξίας στα 1, 5 και 10 σελίνια.

Τα χρήματα του Wörgl

Στις 31 Ιουλίου 1932 δόθηκαν τα πρώτα 1.800 Σελίνια για να πληρωθούν οι μισθοί των εργαζομένων, και η αξία των υλικών που αναλώθηκαν τον πρώτο μήνα στα δημοτικά έργα. Οι άνθρωποι που πήραν αυτά τα νέα σελίνια, μπορούσαν να πληρώσουν τους δημοτικούς τους φόρους, αλλά και να αγοράσουν ψωμί. Ο αρτοποιός παίρνοντας αυτά τα σελίνια μπορούσε να αγοράζει αλεύρι από τον μυλωνά. Ο μυλωνάς αγόραζε σιτάρι από τον γεωργό. Ο γεωργός αγόραζε εργαλεία από τον σιδερά. Ο σιδεράς αγόραζε παπούτσια από τον τσαγκάρη. Ο τσαγκάρης πλήρωνε τον δάσκαλο που έκανε μάθημα στα παιδιά του. Ο δάσκαλος αγόραζε ψωμί στον αρτοποιό. Και ο κύκλος κυκλοφορίας του χρήματος επαναλαμβανότανε συνεχώς και καθημερινά, σε τέτοιο σημείο ώστε ήδη την τρίτη μέρα, ο κύκλος εργασιών ολόκληρης της πόλης να είναι παραπάνω από 10πλάσιος από τα 1.800 σελίνια που δόθηκαν στη κυκλοφορία σε σημείο το να υποπτεύονται κάποιοι ότι κάποια σελίνια είχαν πλαστογραφηθεί. Ο Δήμαρχος όμως είχε εφαρμόσει μία πρόσθετη μέθοδο για να κάνει το χρήμα να αλλάζει συνεχώς χέρια με μεγάλη ταχύτητα:

Τα χρήματα του Wörgl έχαναν το 1% της ονομαστικής τους αξίας κάθε μήνα. Για να αποφευχθεί αυτή η υποτίμηση ο ιδιοκτήτης του γραμματίου το δαπανούσε όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Ειδάλλως, την πρώτη μέρα του επόμενου μήνα, έπρεπε να αγοράσει ένα κουπόνι σανγραμματόσημο, με αξία το 1% της ονομαστικής αξίας και να το κολλήσει στο χαρτονόμισμα. Υπήρχε δηλαδή μία λειτουργία αντίθετη από τον τοκισμό, που επέτρεπε στο

χρήμα να κυκλοφορεί συνεχώς.

Ο Δήμαρχος φυσικά δεν μπορούσε να προσλάβει όλους τους ανέργους της πόλης για τα δημοτικά έργα. Με την αύξηση του κύκλου εργασιών της πόλης όμως, ο αρτοποιός για παράδειγμα δεν προλάβαινε μόνος του να βγάζει τα ψωμιά που του ζητούσαν, υποχρεώθηκε λοιπόν να προσλάβει έναν βοηθό, τον οποίον πλήρωνε με τα σελίνια του Δήμου. Το ίδιο κάνανε και οι υπόλοιποι επαγγελματίες. Οι βοηθοί που προσλήφθηκαν όμως διευρύνανε την αγοραστική δύναμη της πόλης και έτσι οι επαγγελματίες είχαν να αντιμετωπίσουν μία περαιτέρω αύξηση τηςζήτησης, σε σημείο που κανένας κάτοικος της πόλης να είναι άνεργος, αλλά αντίθετα να υπάρχουν παντού αγγελίες ζήτησης προσωπικού. Έτσι το σύστημα αρχίζει να αποκτάει μία δυναμική μορφή, και οι άνεργοι από τα γύρω χωριά έρχονται για να δουλέψουν στο Wörgl, επίσης οι παραγωγοί από τα γύρω χωριά που είχαν τα προϊόντα τους απούλητα (διότι μέχρι τώρα κανείς δεν είχε χρήματα για να τα αγοράσει) επιτέλους βρήκαν αγοραστές στο Wörgl, αλλά με τους νέους επισκέπτες διευρύνεται ακόμα περαιτέρω η αγοραστική δύναμη, ενώ ταυτόχρονα αυξάνεται και η παραγωγική δραστηριότητα. Οι ξένοι εργάτες παίρνοντας τα σελίνια του Wörgl, δυνάμωναν και τις δικές τους τοπικές οικονομίες, επεκτείνοντας την ανάπτυξη στα γύρω χωριά, αλλά το ίδιο το Wörgl έβγαινε αλώβητο, από αυτή την έξοδο του χρήματος. Ο Δήμαρχος είχε ένα στρατηγικό πλεονέκτημα: Ήταν αυτός που εκτύπωνε το χρήμα. Δεν ήταν ένας ιδιώτης τραπεζίτης με σκοτεινά συμφέροντα κυριαρχίας από πίσω του, αλλά ένας άνθρωποςστην υπηρεσία των πολιτών.

Η πίσω όψη κάθε γραμματίου περιείχε αυτολεξεί την ακόλουθη συγκινητική δήλωση, κάποια λόγια που φαίνονται σαν να γράφτηκαν σήμερα, και όμως γράφτηκαν το 1932:

 «Προς όλους τους ενδιαφερόμενους: Ο αργός ρυθμός που κυκλοφορεί το χρήμα έχει προκαλέσει μια πρωτοφανή ύφεση του εμπορίου και βύθισε εκατομμύρια ανθρώπους σε απόλυτη εξαθλίωση. Από οικονομικής απόψεως, η καταστροφή του κόσμου άρχισε! -Είναι καιρός, με αποφασιστική

και έξυπνη δράση, να προσπαθήσουμε να συγκρατήσουμε την πτωτική βουτιά του εμπορίου και έτσι να σωθεί η ανθρωπότητα από αδελφοκτόνους πολέμους, χάος και διάλυση. Οι άνθρωποι ζουν μέσα από την ανταλλαγή υπηρεσιών τους. Η υποτονική κυκλοφορία έχει σταματήσει σεμεγάλο βαθμό αυτή την ανταλλαγή και έτσι ρίχνονται εκατομμύρια άνθρωποι που θέλουν να εργαστούν εκτός εργασίας -Πρέπει, συνεπώς, να αναβιώσουμε αυτή την ανταλλαγή υπηρεσιώνκαι έτσι οι άνεργοι να επιστρέψουν στην παραγωγική τάξη. Αυτός είναι ο στόχος του πιστοποιητικού εργασίας που εκδίδεται από την αγορά της πόλης του Wörgl: Να μειώσει τα βάσανα και το φόβο, να προσφέρει δουλειά και ψωμί».

Η επιτυχία του Wörgl

Σε περίοδο 13 μηνών, ο Δήμαρχος εκτέλεσε όλα τα έργα που είχε σχεδιάσει: Ύδρευση, δρόμοι, φωτισμός. Επίσης κατασκευάστηκαν νέα δημόσια κτίρια, ένας ταμιευτήρας νερού, μία πίστα για σκι, και μια γέφυρα. Επίσης έγιναν αναδασώσεις, γιατί αντιλαμβάνονταν οι άνθρωποι του τότε, που ζούσαν πιο κοντά στη Φύση, το μελλοντικό κέρδος από την ύπαρξη των Δασών.

Σε έξι γειτονικά χωριά επεκτάθηκε το σύστημα με επιτυχία. Ο Γάλλος πρωθυπουργός, Eduard Dalladier, έκανε μια ειδική επίσκεψη για να δει το "θαύμα του Wörgl". Τον Ιανουάριο του 1933, το νέο οικονομικό σύστημα επεκτείνεται στη γειτονική πόλη της Kirchbühl, και τον Ιούνιο του 1933, ο Δήμαρχος του Wörgl συναντήθηκε με εκπροσώπους από 170 διαφορετικές πόλεις της Αυστρίας που ενδιαφέρονταν για την γενικευμένη εφαρμογή του συστήματος και στις πόλεις τους.

Η παρακάτω έκθεση συντάχθηκε από τον Claude Bourdet, έναν αυτόπτη μάρτυρα Καθηγητή του Πολυτεχνείου της Ζυρίχης:

«Επισκέφθηκα το Wörgl τον Αύγουστο του 1933, ακριβώς ένα χρόνο μετά την έναρξη του πειράματος. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι τα αποτελέσματα φτάνουν το θαύμα. Οι δρόμοι, περιβόητοι για την άθλια κατάσταση τους, συναγωνίζονται τώρα την ιταλική Autostrade (Ιταλική Εθνική Οδό). Το Συγκρότημα των Δημαρχιακών γραφείων έχει ανακαινιστεί όμορφα ως ένα γοητευτικό σαλέ με ανθισμένες γλαδιόλες. Μια νέα τσιμεντένια γέφυρα φέρει περήφανα την πλάκα: "Χτισμένο με δωρεάν χρήματα το έτος 1933". Παντού βλέπει κανείς νέους φανοστάτες στους δρόμους, καθώς και ένα δρόμο με το όνομά του Silvio Gesell. Οι εργαζόμενοι στα πολλά εργοτάξια είναι όλοι ένθερμοι υποστηρικτές του συστήματος του δωρεάν χρήματος. Στα καταστήματα τα γραμμάτια είναι αποδεκτά παντού, παράλληλα με τα επίσημα χρήματα. Οι τιμές δεν έχουν αυξηθεί. Κάποιοι υποστήριξαν ότι το σύστημα που πειραματίστηκε στο Wörgl εμποδίζει την φορολογική ισότητα, γιατί ενεργεί σαν μία μορφή εκμετάλλευσης του φορολογουμένου. Φαίνεται να υπάρχει ένα μικρό λάθος σε αυτό τον τρόπο σκέψης. Ποτέ στο παρελθόν δεν είδε κανείς τους φορολογούμενους να μη διαμαρτύρονται έντονα κατά την αφαίρεση των χρημάτων τους. Στο Wörgl κανείς δεν διαμαρτύρονταν. Αντίθετα, οι φόροι (σε μορφή γραμματίων) καταβάλλονται εκ των προτέρων στον Δήμο. Οι άνθρωποι είναι ενθουσιασμένοι με το πείραμα και διαμαρτύρονται στην Εθνική τους Τράπεζα η οποία αντιτίθεται στην έκδοση των νέων αυτών χαρτονομισμάτων (των τοπικών γραμματίων). Είναι αδύνατο να αποδώσει κανείς τη γενική βελτίωση του Wörgl μόνο στη «νέα μορφή των φόρων». Δεν μπορεί κανείς παρά να συμφωνήσει με το Δήμαρχο ότι το νέο νόμισμα εκτελεί τη λειτουργία του πολύ καλύτερα από το παλιό. Αφήνω στους ειδικούς για να διαπιστωθεί αν υπάρχει πληθωρισμός, παρά την κατά 100% κάλυψη των βασικών καταναλωτικών αγαθών. Παρεμπιπτόντως, αυξήσεις των τιμών, το πρώτο σημάδι του πληθωρισμού, δεν εμφανίζονται. Όσον αφορά την οικονομία, μπορούμε να πούμε ότι το νέο νόμισμα ευνοεί την εξοικονόμηση κατά κυριολεξία και όχι την αποθησαύριση του χρήματος. Δεδομένου ότι τα χρήματα χάνουν την αξία τους κρατώντας τα σπίτι, μπορεί κανείς να αποφύγει την υποτίμηση αυτή επενδύοντάς τα σε μία τράπεζα καταθέσεων. Το Wörgl έχει γίνει ένα είδος προσκυνήματος για τους μακρο-οικονομολόγους από διάφορες χώρες. Ο καθένας μπορεί να τους αναγνωρίσει αμέσως, από τις εκφράσεις τους, κατά τη

συζήτηση τους στους όμορφους δρόμους του Wörgl, ή ενώ κάθονται στα τραπέζια των εστιατορίων. Ο πληθυσμός του Wörgl με χαρά, περήφανος για τη φήμη τους, τους καλωσορίζει θερμά.»

Το τέλος

Η Κεντρική Τράπεζα της Αυστρίας πανικοβλήθηκε, στο ενδεχόμενο το πείραμα του Wörgl να επεκταθεί σε όλη την Αυστρία και αποφάσισε να διεκδικήσει τα μονοπωλιακά δικαιώματα της, απαγορεύοντας δωρεάν νομίσματα. Η υπόθεση έφτασε ενώπιον του Αυστριακού Ανώτατου Δικαστηρίου, το οποίο επικύρωσε το μονοπωλιακό δικαίωμα της Κεντρικής Τράπεζας για την έκδοση νομίσματος. Και έγινε ποινικό αδίκημα η έκδοση "νομίσματος έκτακτης ανάγκης". Το Wörgl γρήγορα επανήλθε στην ανεργία του 30%. Κοινωνική αναταραχή εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλη την Αυστρία, διότι οι απλοί άνθρωποι δεν καταλαβαίνανε γιατί η Κυβέρνησή τους και η Δικαιοσύνη, που υποτίθεται ότι εξυπηρετούν τα συμφέροντα των πολιτών, δεν τους αφήνει να εξασκούν τη δοκιμασμένη λύση που βρήκανε στην αντιμετώπιση της ύφεσης, αλλά τους επιβάλει τα δικά της μέτρα που αποδεδειγμένα όπως και πριν τους ξαναβύθισε στη φτώχεια και την ανέχεια. Το 1938 ο Χίτλερ προχώρησε στην προσάρτηση της Αυστρίας (χωρίς να βρει την παραμικρή πολεμική αντίσταση) με έναν από τους λόγους για αυτό, το ότι πολλοί άνθρωποι τον είδαν ως τον οικονομικό και πολιτικό σωτήρα τους. Ακολούθησε ο Πόλεμος, και το πείραμα του Wörgl έμεινε στην Ιστορία.

(Βιβλιογραφία: http://www.mindcontagion.org/worgl) 


Αναδημοσίευση απο http://infognomonpolitics.blogspot.com

Μάθημα οικονομικής ανάπτυξης από το ελληνικό παρελθόν

Η Σεισάχθεια του Σόλωνα έμεινε ιστορική γιατί αποτέλεσε τη βάση ανάπτυξης της αθηναϊκής Δημοκρατίας και του μεγάλου πολιτισμού που τη συνόδευσε. Ωστόσο η απαλλαγή του δυσβάσταχτου βάρους από τα χρέη των Αθηναίων πολιτών δεν ήταν το μόνο μέτρο. Οι μεταρρυθμίσεις του Σόλωνα αποτελούνταν από τρία μέρη: Από τη νομισματική μεταρρύθμιση και την κοπή νέου νομίσματος, από το «κούρεμα» των χρεών και όχι την πλήρη απαλλαγή των οφειλετών και το σπουδαιότερο από δομικές αλλαγές της αθηναϊκής οικονομίας, οι οποίες και έδωσαν την μεγαλύτερη ώθηση ανάπτυξης.

Τότε η αθηναϊκή οικονομία άλλαξε το μοντέλο της, ξεπέρασε εκείνο της αυτάρκους αγροτικής παραγωγής και έγινε μεταποιητική, εμπορική και εξωστρεφής. Αναπτύχθηκε η ελαιοπαραγωγή και ταυτόχρονα η αγγειοπλαστική, δηλαδή η παραγωγή αγγείων για την αποθήκευση και μεταφορά του ελαιολάδου σε άλλες αγορές.

Η εμπορία και οι ανάγκες μεταφοράς και διακίνησης του ελαιολάδου επέβαλαν στην συνέχεια τη ναυπήγηση εμπορικών σκαφών και τη δημιουργία του αθηναϊκού στόλου, όπου απασχολήθηκε πλήθος εμπόρων και ναυτικών, οι οποίοι ψήφιζαν δημοκρατικά και αποτέλεσαν τη μεγάλη κι ανίκητη βάση της αθηναϊκής Δημοκρατίας, που ηγεμόνευσε επί σχεδόν δύο αιώνες.

Ελαιοπαραγωγή λοιπόν, αγγειοπλαστική, ναυπηγεία, στόλος και εμπορικοί δρόμοι συνόδευσαν τη Σεισάχθεια και έφεραν την μεγάλη ανάπτυξη και το μεγαλείο της αθηναϊκής Δημοκρατίας. Αυτοί ήταν οι πυλώνες στρατηγικής ισχύος της αθηναϊκής πολιτείας, αποτέλεσμα προφανώς μιας συνολικής και ολοκληρωμένης μεταρρύθμισης.

Η Σεισάχθεια ήταν ένα μόνο μέρος, αναγκαίον, αλλά όχι ικανόν. Και αυτή πρέπει να είναι σήμερα η αναζήτησή μας. Τι άραγε μπορεί συνοδεύσει σήμερα τη διεκδικούμενη ρύθμιση των χρεών; Ποια είναι τα αντίστοιχα σύγχρονα της ελαιοπαραγωγής, της αγγειοπλαστικής, της ναυπήγησης και των εμπορικών ναυτικών δρόμων; Μήπως πάλι από τα ίδια πρέπει να ξεκινήσουμε;

[Του Αντώνη Καρακούση από To Bήμα]

Γεωπολιτικός πόλεμος της Ε.Ε. κατά της Ελλάδας

Τα χαρακτηριστικά ενός άτυπου πολέμου κτυπημάτων «κάτω από τη μέση» κατά της χώρας μας αρχίζουν να παρουσιάζουν οι χειρισμοί της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σε διάφορα κρίσιμα θέματα. Ενός πολέμου που – αν και μοιάζει έντονα με μάχη οπισθοφυλακής – αποσκοπεί στην απαξίωση της γεωπολιτικής θέσης της χώρας και των αδιαμφισβήτητων πλεονεκτημάτων που αυτή παρέχει.

Η εκτίμηση μπορεί να φαίνεται υπερβολική όμως μία σειρά από γεγονότα που έλαβαν χώρα πρόσφατα συνιστούν ισχυρές ενδείξεις οι οποίες θα πρέπει να ληφθούν πολύ σοβαρά υπόψη από την ελληνική κυβέρνηση.

Το πιο πρόσφατο παράδειγμα στη σειρά είναι η Cosco.

Την Τετάρτη 14 Νοεμβρίου 2012, παρουσία του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, ανακοινώθηκε μία εξαιρετικά σημαντική συμφωνία μεταξύ του αμερικανικού γίγαντα της πληροφορικής (και όχι μόνο) Hewlett Packard, της κινεζικής Cosco Pacific που έχει την εκμετάλλευση του σταθμού εμπορευματοκιβωτίων στο λιμάνι του Πειραιά και της ΤΡΑΙΝΟΣΕ (δες τη σχετική είδηση στον σύνδεσμο http://www.defence-point.gr/news/?p=63024).

Η συμφωνία θα μετατρέψει τον Πειραιά στο κύριο διαμετακομιστικό κέντρο της Hewlett Packard για την Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Αφρική. Τα εμπορεύματα θα καταφθάνουν ατμοπλοϊκώς στον Πειραιά και από εκεί μέσω τρένων θα μεταφέρονται στην Κεντρική Ευρώπη. Είναι τόσο μεγάλη η σημασία της συμφωνίας που σύμφωνα με εκτιμήσεις αναμένεται να αυξήσει κατά 50% τη κίνηση στο λιμάνι του Πειραιά, από το οποίο κατά το 2011 διήλθαν περισσότερα από 20 εκατ. επιβάτες και 1,7 εκατ. εμπορευματοκιβώτια (container).

Ταυτόχρονα η συμφωνία θα δώσει ώθηση και στον ελληνικό σιδηρόδρομο. Μάλιστα αυτή τη στιγμή συνεχίζονται πυρετωδώς οι εργασίες για τη σιδηροδρομική γραμμή που θα συνδέει τον σταθμό εμπορευματοκιβωτίων στο λιμάνι του Πειραιά με το σιδηροδρομικό δίκτυο του ΟΣΕ. Με βάση τις πιο πρόσφατες εκτιμήσεις η γραμμή θα ολοκληρωθεί μέχρι τα μέσα του επόμενου μήνα.

Γιατί όμως η Hewlett Packard ήρθε στο λιμάνι του Πειραιά;

Μα για τον ίδιο λόγο που σταδιακά θα αρχίσει να έρχεται και η εμπορευματική κυκλοφορία άλλων χωρών από την Ασία – Άπω Ανατολή που σήμερα βρίσκονται μερικές από τις πιο ισχυρά αναπτυσσόμενες οικονομίες. Ένα πλοίο που διαπλέει το Σουέζ χρειάζεται μία περίπου ημέρα για να καταπλεύσει στον Πειραιά. Η δε σιδηροδρομική μεταφορά των εμπορευμάτων στην Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη δύο ημέρες περίπου. Ας συνυπολογίσουμε στην εξίσωση ότι πλέον τα σιδηροδρομικά δίκτυα είναι ηλεκτροδοτούμενα και κατά συνέπεια σχετικά απρόσβλητα από τις διακυμάνσεις των τιμών του πετρελαίου.

Η εναλλακτική διαδρομή, αυτή δηλαδή που μέχρι σήμερα χρησιμοποιούνταν ήταν η ατμοπλοϊκή μεταφορά δια της Μεσογείου – στενών του Γιβραλτάρ. Ο χρόνος κυμαίνονταν από 12 ως 15 ημέρες μέχρι τα μεγάλα λιμάνια της Βόρειας Ευρώπης (Αμβέρσα, Ρότερνταμ, Άμστερνταμ). Γίνεται εύκολα αντιληπτό πόσο σημαντικά μειώνεται ο χρόνος μεταφοράς μέσω Πειραιά – ΤΡΑΙΝΟΣΕ και φυσικά το κόστος.

Η μετατροπή του Πειραιά σε εμπορευματική πύλη για την Ευρώπη συνεπάγεται κάθεται μείωση του φόρτου για τους καθιερωμένους μέχρι σήμερα λιμένες προορισμού της Βόρειας Ευρώπης και φυσικά σημαντική μείωση των άμεσων και των παρεπόμενων εσόδων για τις οικονομίες που μέχρι σήμερα καρπούνταν τα οφέλη.

Παράλληλα τις αρχές του τρέχοντος μήνα έγινε γνωστό ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή άρχισε την επίσημη διαδικασία έρευνας για την παραχώρηση της εκμετάλλευσης του σταθμού εμπορευματοκιβωτίων στη Cosco καθώς θεωρεί ότι τα φορολογικά κίνητρα που περιλαμβάνει ο νόμος που κύρωσε την παραχώρηση συνιστούν παράνομες κρατικές ενισχύσεις που επηρεάζουν / νοθεύουν τον ανταγωνισμό.

«Τυχαίο, δε νομίζω»… σύμφωνα με τη γνωστή επιτυχημένη έκφραση.

Καθώς η συμφωνία της Hewlett Packard με την κινεζική Cosco Pacific και την ΤΡΑΙΝΟΣΕ προφανώς «επωάζονταν» για κάποιο διάστημα, ΕΙΝΑΙ Ή ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΗ η χρονική σύμπτωση, δηλαδή λίγες ημέρες πριν την ανακοίνωση της, η έναρξη διεξαγωγή επίσημης έρευνας από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τις περιβόητες πλέον παράνομες κρατικές ενισχύσεις;

Κατά την άποψη μας, ναι.

Παρά την οικονομική κρίση και τη γενικευμένη ανασφάλεια και απαισιοδοξία, η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΕΣΗ της χώρας μας είναι ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΜΑΣ. Και πρέπει να καταστεί σαφές σε φίλους και εταίρους (εντός ή εκτός εισαγωγικών) ότι αυτή και οι συνέργειες της είναι ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΕΣ. Οι ενέργειες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ακόμη κι αν αφορούν τη συμμόρφωση με την ευρωπαϊκή «νομιμότητα», δεν μπορεί να αγνοηθεί ότι επηρεάζουν αρνητικά τη διαδικασία μετατροπής του λιμένα του Πειραιά και της χώρας μας γενικότερα, σε κύριο διαμετακομιστικό κέντρο από και προς την Ευρώπη.

Η κυβέρνηση θα πρέπει να καταστήσει άμεσα σαφές στους καλοπληρωμένους γραφειοκράτες των Βρυξελλών, ότι η ανάπτυξη της χώρας μας (που είναι επίσης προς όφελος τους αφού ταυτόχρονα αποτελούν και δανειστές μας) δεν μπορεί να παρεμποδιστεί από νομικίστικες ερμηνείες και την τυπολατρία. Διαφορετικά θα αποδειχθεί στην πράξη ότι οι εταίροι μας (εντός και εκτός εισαγωγικών) επιδιώκουν τη συστηματική περιθωριοποίηση και εξαθλίωση της Ελλάδας γιατί προτάσσουν με κάθε τρόπο την υπεράσπιση των δικών τους συμφερόντων έστω αν και οι παγκόσμιες οικονομικές και γεωπολιτικές εξελίξεις τα έχουν ξεπεράσει.

Εν ολίγοις, αυτό που βλέπουμε να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μας είναι η εσωτερική ευρωπαϊκή σύγκρουση ανάμεσα στην αξία της Ελλάδας και της Ολλανδίας στο «γεωπολιτικό χρηματιστήριο», με τον περί τη Γερμανία πυρήνα να αντιλαμβάνεται αυτό που το «defence-point.gr» τόνιζε από την αρχή σχεδόν της κρίσης: Ότι η Ελλάδα είναι «μαγαζί γωνία» για λόγους γεωγραφίας κυρίως – πέραν της πολιτισμικής παραμέτρου και άλλων – που δεν μπορεί να αφεθεί στην τύχη του, καθότι αν κάτι τέτοιο γίνει, ζημιωμένοι θα βγουν οι «τιμωροί»… Αυτό αντελήφθη ο Σόιμπλε και ξαφνικά δήλωσε ότι στο επόμενο Eurogroup θα βρεθεί συμφωνία;

Από την άλλη πλευρά, για να συνεχίσουμε το σχόλιο για τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών, η ιστορία των κρατικών ενισχύσεων στην Ελλάδα είναι πλέον πασιφανές ότι είχε και θα έχει πολλά επεισόδια. Στο πλαίσιο του κρατικοδίαιτου καπιταλισμού και του κρατισμού που η χώρα είχε υιοθετήσει ως μοντέλο ανάπτυξης, και το οποίο απέτυχε παταγωδώς, οι κρατικές ενισχύσεις ήταν δομικό στοιχείο του.

Ήδη το πρώτο θύμα ήταν τα Ελληνικά Ναυπηγεία και γενικότερα η ελληνική ναυπηγική και ναυπηγοεπισκευαστική βιομηχανία, η οποία στο πλαίσιο μίας εξοντωτικής ποινής, αποκλείστηκαν ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ από κάθε εξαγωγική δραστηριότητα, ενώ είναι σχεδόν βέβαιο ότι και σειρά άλλων κρατικών εταιριών που προγραμματίζεται να ιδιωτικοποιηθούν θα αντιμετωπίσουν γρηγορότερα ή αργότερα το ίδιο πρόβλημα (έρχεται άραγε η σειρά του ΟΣΕ / ΤΡΑΙΝΟΣΕ;). Κάποια στιγμή μάλιστα υπαινιχθήκαμε ότι η ακαμψία του Επιτρόπου για τον ανταγωνισμό ίσως σχετίζεται και με την ισπανική του καταγωγή, από μια χώρα δηλαδή, τα ναυπηγεία της οποίας θα έκαναν τα πάντα για να μην τα ανταγωνίζεται το μεγαλύτερο ναυπηγείο της Μεσογείου, ο Σκαραμαγκάς…

Κατά συνέπεια απαιτείται ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΛΥΣΗ. Στη βάση του το δίλημμα είναι εξαιρετικά απλό: είτε η ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας θα αφεθεί ανεμπόδιστη από νομικίστικες και τυπολατρικές ερμηνείες (ή για να το διατυπώσουμε πιο ωμά θα δοθεί κάποιου είδους άφεση για τις αμαρτίες του παρελθόντος – που σε πολλές περιπτώσεις όντως διαπράχθηκαν) είτε η τακτική των χτυπημάτων κάτω από τη μέση θα συνεχιστεί με αποτέλεσμα η πυριτιδαποθήκη να πάρει φωτιά.

Ευτυχώς ή δυστυχώς, η Ελλάδα είναι μόνο τα προεόρτια όσων θα ακολουθήσουν. Και θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε τεράστιες αντιδράσεις όσο αντιλαμβανόμαστε την ισχύ που μας έχει δώσει η γεωγραφία και κινούμαστε στη κατεύθυνση της αξιοποίησής της, με όποια χώρα το αντιλαμβάνεται, εντός ή εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφού φαίνεται ότι κάποιοι στην Ευρώπη στα μαθήματα της γεωγραφίας και της γεωπολιτικής… δεν πέρασαν τη βάση και η Ιστορία τους άφησε μετεξεταστέους…

Source : defencepoint.gr

Η Τουρκία στο δρόμο της ομοσπονδίας

Γαλάζιοι οι υφιστάμενοι μητροπολιτικοί δήμοι και κόκκινοι οι νέοι

Λιάνα Μυστακίδου
 Μετά από έντονους διαξιφισμούς και αντεγκλήσεις η τουρκική Εθνοσυνέλευση ψήφισε το νόμο για την ίδρυση 13 νέων μητροπολιτικών Δήμων. Ο συνολικός αριθμός των νέων αυτών Δήμων ανέρχεται στους 29.Εντύπωση προκάλεσε η οργή του βουλευτή του ΜΗΡ (του Κόμματος των Γκρίζων Λύκων) κ. Igdir,  ο οποίος διακρίνεται για τον ήπιο χαρακτήρα του.Σε ερώτηση του δημοσιογράφου Φιντάν Χακάν για το πού οφείλεται αυτός ο εκνευρισμός και η επιθετικότητα εναντίον της κυβέρνησης, απάντησε: «Το νόμο αυτό δεν τον πρότεινε μόνο το κυβερνών κόμμα. Το ζήτησαν και τα μέλη του BDR KCK (Κουρδικά κόμματα) και ο ίδιος ο Οτζαλάν.  Είχαν δώσει την υπόσχεση τους στο ΡΚΚ κατά τη διάρκεια των συνομιλιών στο Όσλο».
Με το νέο νόμο περιορίζονται οι αρμοδιότητες των νομαρχών, διαλύονται τα νομαρχιακά συμβούλια και αποκτούν αυξημένα προνόμια οι δήμαρχοι και τα δημοτικά συμβούλια. Υλοποιείται δηλαδή το όραμα του κ. Ερντογάν που δήλωνε το 1991 ότι «πρέπει να ιδρυθούν πολλά τοπικά κοινοβούλια».

Βάσει των διατάξεων του νέου νόμου θα μπορεί για παράδειγμα ο δήμαρχος του Ντιγιαρμπακίρ κ. Μπαϊντεμίρ να επιβάλει τη διδασκαλία της κουρδικής γλώσσας στα σχολεία της περιοχής του. Να δώσει το όνομα του Οτζαλάν σε κάποιο δρόμο ή λεωφόρο της πόλης του…

Οι μητροπολιτικοί δήμοι, κατά την εκτίμηση πολλών, είναι ένα πρώτο βήμα για τον διαχωρισμό της Τουρκίας σε διάφορες πολιτείες, υπό μια ομοσπονδιακή μορφή.

Η ιδέα αυτή ανήκει στον Ντεμιρέλ που ήθελε να κάνει την χώρα του μικρή Αμερική. Πρότεινε μάλιστα τη δημιουργία 15 ανεξάρτητων πολιτειών. λοι οι μετέπειτα Πρόεδροι υιοθέτησαν την ιδέα αυτή. Ακόμα και ο πραξικοπηματίας Εβρέν εργάστηκε για το σκοπό αυτό. Φαίνεται ότι η ώρα της υλοποίησης του σχεδίου έλαχε στον κ. Ερντογάν. Θα έχουμε τη χαρά να γειτνιάζουμε με τη μικρή Αμερική. Δεν γνωρίζουμε, όμως, αν θα επιτρέπεται στις νέες αυτές πολιτείες να έχουν δική τους σημαία πέρα από την ομοσπονδιακή…

Source: infognomonpolitics.blogspot.gr

Ασύμμετρα Ηλεκτρομαγνητικά Όπλα : Μία ευκαιρία που δεν πρέπει να χαθεί

Ασύμμετρα Ηλεκτρομαγνητικά Όπλα

του Θεοφάνη Ράπτη Η/Μ Όπλα και Αντίμετρα Αρκετοί αναγνώστες θα έχουν ίσως ξανασυναντήσει την έννοια του Ηλεκτρομαγνητικού Παλμού. Πρόκειται για ισχυρότατη παλμική (όσο πιο μικρή η διάρκεια, τόσο μεγαλύτερη η ισχύς) εκπομπή ακτινοβολίας που διαπιστώθηκε πρώτη φορά τις δεκαετίες του 1950 – 1960, κατά τις πρώτες πυρηνικές δοκιμές στην ατμόσφαιρα. Η κυριότερη συνέπεια ενός Η/Μ παλμού είναι η καταστροφή από υπερφόρτωση ηλεκτρικού και ηλεκ­τρονικού εξοπλισμού κάθε μορφής. Ήδη από το 2009, η γερουσία των ΗΠΑ έκανε ειδική αναφορά σε ένα Η/Μ βαλιτσάκι που κατασκεύασε η εταιρία APELC για λογαριασμό του Στρατού των ΗΠΑ και το οποίο θα μπορούσε να επιφέρει ανάλογη ζημιά σε ακτίνα μερικών εκατοντάδων μέτρων. Διατάχθηκε τό­τε η άμεση επανεξέταση της θωράκισης υπολογιστικών και άλ­λων Η/Μ συστημάτων, για λόγους ασφαλείας. Στις ΗΠΑ δοκιμάζεται τα τελευταία χρόνια μια ολόκληρη κατηγορία όπλων «Κατευθυνόμενης Ενέργειας» (DEW, Directed Energy Weapons), από ισχυρότατα αντι-βαλλιστικά lasers, Η/Μ κανόνια για το Ναυτικό χωρίς γόμωση, μέχρι το τρομερό Electrolaser, το οποίο σύμφωνα με επίσημα κανάλια είναι ήδη επιχειρησιακό. Υπάρχουν κάποια στοιχεία ακόμη και για τη δημιουργία σφαιρικών ή τοροειδών «κεραυνών», δηλαδή κατευθυνόμενων σχηματισμών πλάσματος, σε ένα πρόγραμμα με την κωδική ονομασία Marauder, το οποίο έγινε «υπόγειο» από το 1993. Όσον αφορά αυτά τα τελευταία δυο, υπάρχει μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια, που θα μπορούσε να συνδέεται άμεσα με τα όσα «περίεργα» συνέβησαν στην υπόθεση των containers στην Κύπρο. Κατ’ αρχάς, την ιδέα πίσω από τέτοια όπλα την πρωτοείχαν οι Σοβιετικοί, οι οποίοι πρωτοπόρησαν στη φυσική πλάσματος από τη δεκαετία του ’50 κιόλας. Κατά δεύτερον, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι ποιοι άλλοι θα μπορούσαν να έχουν ένα ανάλογο σύστημα, πέραν των ΗΠΑ. Το όπλο αυτό θα μπορούσε να έχει χρησιμοποιηθεί για δολιοφθορά, αν ας πούμε την κρίσι­μη στιγμή, ένα πλοιάριο είχε βρεθεί στην κατάλληλη ευθεία στόχευσης με τα containers. H λειτουργία του βασίζεται στην ιδέα του Laser Induced Plasma Channel. Δηλαδή, πρώτα στέλ­­νεται μια δέσμη laser κατάλληλης ισχύος, ώστε να ιονιστεί η ατμόσφαιρα γύρω από τη δέσμη. Αυτό λειτουργεί τότε σαν έ­να αγώγιμο στρώμα ή, πιο απλά, σαν ένα «καλώδιο» μέσα από το οποίο μπορεί κανείς να διοχετεύσει τεράστιες ποσότητες ηλεκτρικού φορτίου προς οποιονδήποτε στόχο. Ανάλογες, εξαιρετικά ανησυχητικές αναφορές υπάρχουν ήδη από την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ το 2003. Εκεί αναφέρονται από γιατρούς, στη Βαγδάτη και αλλού, άγνωστα τραύματα και τρομερά εγκαύματα που δεν προέρχονταν από κανένα γνωστό πολεμικό όπλο. Αναφέρθηκαν ακόμη και απανθρακωμένα πτώματα, τα οποία φαίνονταν να έχουν υποστεί σμίκρυνση σε μέγεθος παιδιού! Ο γράφων άρχισε να έρχεται σε επαφή με αυτά τα ζητήματα μέσω μιας έρευνας, η οποία οδήγησε σε απρόσμενα συμπεράσματα και αφορούσε σε εκρήξεις αγωγών υπό την επίδραση ηλεκτρικών παλμών υπερυψηλής ισχύος, αλλά χαμηλής ενέργειας. Το περίεργο ήταν ότι, σε αυτήν ειδικά την περίπτωση, η ενέργεια που δίνονταν στο σύστημα δεν δικαιολογούσε απολύτως την τελική εκλυόμενη ενέργεια, η οποία έφτανε στο σημείο να εξαερώνει αγωγούς μετατρέποντάς τους σε πλάσμα! (Αν και η έρευνα αυτή έχει πλέον διακοπεί λόγω έλλειψης χρηματοδότησης και υποδομών, η τεκμηρίωσή της βρίσκεται αναρτημένη στην ιστοσελίδα http://cag.dat.demokritos.gr/lelant.php) Αναφορά σε αυτές τις έρευνες υπήρξε και στο 58ο τεύχος του Hellenic NEXUS (Δεκέμβριος 2011). Εκείνο που δεν φανταζόμασταν ότι θα συμβεί αμέσως μετά ήταν ότι θα ενδιαφερό­ταν προσωπικά ο ίδιος ο πρόεδρος του Δημοκρίτου για το εν λόγω άρθρο. Ο λόγος ήταν ότι υπήρχε ήδη ένα φωτοτυπημένο αντίγραφο της πρώτης σελίδας του τεύχους, όπου ήταν υπογραμμισμένες δύο παράγραφοι. Η πρώτη αφορούσε τις προσπάθειες του προέδρου να στηρίξει το μεγαλύτερο ερευνητικό ίδρυμα της χώρας που παράπαιε από την επίθεση της Τρόικας. Η δεύτερη αφορούσε παραδόξως την αποκάλυψή μας για την ύπαρξη ενός μυστικού σχεδίου για ένα ελληνικό ραντάρ Anti-Stealth, το οποίο παραμένει στα συρτάρια του Υπουργείου Άμυνας για τουλάχιστον 5 χρόνια! Ο γράφων έχει προσωπική γνωριμία και έχει στο παρελθόν ανταλλάξει τεχνικές πληροφορίες με τον μαθηματικό που διετέλεσε αρχηγός της «ομάδας των πέντε» του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, όπου και τελειοποιήθηκε το πρώτο σε ευρωπαϊκό έδαφος ραντάρ αυτού του τύπου. Μάλιστα, μετά από πρόσφατη επικοινωνία, κατά την οποία τον ειδοποίησα για μια είδηση στο Defence Net σχετικά με την ανακοίνωση ξένης πολυεθνικής σχετικά με παρόμοιο σύστημα, πληροφορήθηκα ότι η ομάδα αυτή δέχτηκε ήδη προσφορές από δυο εταιρίες. Αυτό εξηγεί και τη διαρροή της «είδησης» στο Defence Net, αποδεικνύοντας ταυτόχρονα πως, όσο σοβαρή και αν είναι μια εγχώρια εργασία, τελικά θα πρέπει να υλοποιηθεί από άλλους, για να αγοραστεί μετά με λεφτά Ελλήνων φορολογούμενων, σε πολλαπλάσια τιμή! Παρακάτω θα αποκαλύψουμε ορισμένες από τις πληροφορίες που αφορούν στον γράφοντα και όχι στην ομάδα του ΑΠΘ, όχι μόνο διότι είμαστε πλέον πεπεισμένοι για την ανικανότητα του ελληνικού κράτους να τις αξιοποιήσει στην τρέχουσα κατάσταση, αλλά και κυρίως διότι πολύ φοβούμαστε ότι τόσον οι ΗΠΑ, όσο και η Ρωσία (και ίσως και η Κίνα) είναι ήδη γνώστες παρόμοιων τεχνολογιών, που θα μπορούσαν σε δευτερόλεπτα να κρίνουν μια επερχόμενη ελληνο-τουρκική σύρραξη! Το Σύστημα SkyVLAD Προσπαθήστε να φανταστείτε μια μέθοδο που θα επιτύγχανε δύο πράγματα ταυτόχρονα: από τη μία άντληση–μετάδοση ενέρ­γειας και, από την άλλη, μετατροπή της σε αμυντικό μηχανισμό. Το σύστημα αυτό θα βασιζόταν σε μια τεράστια αποθήκη ενέργειας που υπάρχει ήδη πάνω από τα κεφάλια μας, περιβάλλοντας όλο τον πλανήτη σαν ένας γιγάντιος ηλεκτροφόρος φράκτης. Πρόκειται για τη γνωστή μας ιονόσφαιρα. Αυτό το τεράστιο ηλεκτροφόρο στρώμα, που αρχίζει στα 70 περίπου χιλιόμετρα και φτάνει σε ύψος μέχρι και τα 600 χιλιόμετρα, ανάλογα με την εποχή και τις εν γένει συνθήκες, είναι μια τεράστια αποθήκη ηλεκτρομαγνητικής ενέργειας, η οποία ουσιαστικά τροφοδοτείται από τον Ήλιο. Η διαρκής τροφοδοσία του επιτυγχάνεται μέσω του ηλιακού ανέμου και των τεράστιων ελικοειδών ρευμάτων, γνωστών ως Birkeland Currents, που η έντασή τους κυμαίνεται από χιλιάδες έως και εκατομμύρια Amperes! H μέση τιμή έντασης του ηλεκτρικού πεδίου στην ιονόσφαιρα μπορεί να φτάσει και τα 400.000 V/μέτρο, ενώ κοντά στην επιφάνεια της Γης κατέρχεται στα 100 V/μέτρο. Πολλαπλασιάστε αυτό με τα περίπου 500.000 μέτρα ύψους, για να πάρετε μια ιδέα της αποθηκευμένης ενέργειας! Εάν ένα σύστημα κατόρθωνε να αποσπάσει έστω και μικρό μέρος αυτής της ενέργειας, θα μπορούσε όχι μόνο να ηλεκτροδοτήσει εγκαταστάσεις, αλλά και να λειτουργήσει ως ένα άμεσο και αποτελεσματικό αμυντικό μέσο για κάθε μηχανοκίνητη ή αεροπορική επιθετική εχθρική μονάδα. Στη διεθνή ορολογία, η κλίση δυναμικού της ατμόσφαιρας είναι γνωστή ως «Sky Voltage», γι’ αυτό και το σύστημα που περιγράφεται εδώ ονομάστηκε «Sky Voltage Low Air Defence». Μια σημαντική διαφορά αυτού του συστήματος από εκείνο της παγκόσμιας μετάδοσης του Τέσλα (που εξυπηρετούσε διαφορετική σκοπιμότητα) είναι ότι εδώ δεν γίνεται χρήση της ιονόσφαιρας για μετάδοση ενέργειας, αλλά για εστιασμένη απόσπαση της ενέργειας! Ο τρόπος γι’ αυτό βασίζεται σε μια ορισμένη ανάλυση του ιονοσφαιρικού αντηχείου. Αν λάβει κανείς υπ’ όψιν του τη σφαιρικότητα της Γης, τότε ο χώρος ανάμεσα στη Γη και την ιονόσφαιρα μοιάζει με εκείνον ενός σφαιρικού πυκνωτή με αέριο διηλεκτρικό. Αν, τώρα, εφαρμόσει κανείς τις κατάλληλες διεγέρσεις, τότε η ανάλυση των τρόπων ταλάντωσης στον ενδιάμεσο χώρο καταλήγει σε δυο τρόπους: α) έναν επιφανειακό, που είναι γνωστός ως «έρπον» κύμα επιφάνειας (surface ground wave) και β) έναν ακτινικό διαμήκη τρόπο, ο οποίος μπορεί στην κυριολεξία να «χτυπήσει» την… οροφή θέτοντας σε κίνηση τα τεράστια αποθέματα ιονισμένου αερίου. Αν θέλει κανείς τώρα να σπρώξει τα πράγματα στα άκρα, πρέπει να σκεφτεί λίγο διαφορετικά. Στην πράξη, μπορεί κανείς να πει ότι ένα αγώγιμο σώμα (π.χ μια μεταλλική πλάκα) μπορεί υπό συνθήκες να δράσει και σαν «καθρέπτης». Και πράγ­ματι, η ιονόσφαιρα παίζει και αυτόν τον ρόλο, αναλόγως της ισχύος και της συχνότητας διέγερσης. Ας υποθέσουμε τώρα ότι ανάλογες συνθήκες δημιουργούμε και στο έδαφος με την κατάλληλη υποδομή. Τότε, όμως, έχουμε δύο καθρέπτες – τον έναν μέσα στον άλλον! Σε μια τέτοια περίπτωση, όμως, μπορεί πλέον να μιλήσει κανείς για ένα «Σφαιρικό Laser»! Πράγματι, η βασική ιδέα του laser στην πράξη είναι η τοποθέτηση δύο κατόπτρων, του ενός απέναντι από το άλλο. Η επαναλαμβανόμενη διαδρομή μιας δέσμης ακτινοβολίας, τότε, φτάνει κάποια στιγμή σε ένα κατώφλι μαζικής διεγέρσεως-αποδιεγέρσεως των ενδιάμεσων υλικών, με αποτέλεσμα την τρομερή ενίσχυση της δέσμης. Φανταστείτε, λοιπόν, ποιο θα μπορούσε να είναι το αποτέλεσμα από τη δημιουργία ενός τέτοιου μετώπου ανάμεσα στη Γη και την ιονόσφαιρα. Ακόμη πιο πέρα, υπάρχουν πλέον αρκετές μελέτες στη δυναμική συμπεριφορά του πλάσματος, οι οποίες φαίνεται να υποστηρίζουν την πιθανότητα δημιουργίας ενός φαινομένου, γνωστού ήδη από την ωκεανογραφία ως «Θηριώδες Κύμα» (Killer/Rogue/Monster Wave). Το κλειδί για τη δημιουργία του είναι χοντρικά ο έλεγχος της κινητικότητας των διαφόρων ιόντων και, κυρίως, η διαμόρφωση της ιδιότητας που είναι γνωστή ως διασπορά των κυμάτων σε διαφορετικές συχνότητες μέσα στο ιονοσφαιρικό πλάσμα. Το πραγματικά ανησυχητικό σε αυτή την περίπτωση είναι ότι χώρες που διαθέτουν στόλους από στρατιωτικούς δορυφόρους -οι οποίοι έχουν τη δυνατότητα να φέρουν laser- θα μπορούσαν να προκαλέσουν τέτοιες διεγέρσεις και από τροχιά με κατάλληλη συμβολή πολλών δεσμών στο ίδιο σημείο. Υπάρχει, για παράδειγμα, ένα φαινόμενο γνωστό ήδη από τους Σοβιετικούς ως «Αρνητική Διάχυση» (Negative Diffusion), η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να προκαλέσει μια τοπική «έκρηξη» στο πλάσμα με τον αντίστοιχο Η/Μ παλμό. Εάν έστω και ένα από αυτά τα φαινόμενα αξιοποιηθεί με τον τρόπο που υποδείξαμε προηγουμένως για τον έλεγχο της ιονοσφαιρικής δυναμικής, τότε πιθανά θα έχουμε φτάσει στην εποχή του πραγματικού διαστημικού πολέμου και όλες οι προσπάθειες εξοπλισμών –στο έδαφος ή στον αέρα– θα αποτελούν πλέον μόνο τη φτηνή εκδοχή που οι επικυρίαρχοι επιφυλάσσουν στα κατώτερα έθνη για τη διατήρηση του οικονομικού ελέγχου και την ταυτόχρονη καταστροφή και απαξίωσή τους σε περίπτωση αποστασίας! Και υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι τόσο οι πρώην Σοβιετικοί όσο και οι ΗΠΑ πειραματίστηκαν επανειλημμένως σε τέτοιες περιοχές, όπως ίσως συνεχίζουν να κάνουν με το πρόγραμμα HAARP. Πικρός Επίλογος Πριν κλείσουμε αυτό το τεράστιο θέμα, θεωρείται σκόπιμο να ενημερωθεί ο αναγνώστης, ως προς τα αρχικά πειράματα που έγιναν στην Ελλάδα σχετικά με την παραγωγή παλμών και εκρήξεις μεταλλικών αγωγών, ότι στάλθηκε ήδη από το καλοκαίρι ενημερωτική επιστολή, τόσο στον τότε Α/ΓΕΕΘΑ, όσο και στον νυν ΥΠΕΘΑ. Δυστυχώς, δεν απομένουν και πολλές ελπίδες, εκτός ίσως από κάποια ιδιωτική πρωτοβουλία, πράγμα εξαιρετικά δύσκολο σε μια ουσιαστικά χρεωκοπημένη χώρα. Βεβαίως, αν ερωτηθούμε για το κατά πόσον αυτές οι ιδέες που προαναφέρθηκαν μπορούν να γίνουν επιχειρησιακά χρήσιμα εργαλεία αύριο κιόλας, η απάντηση είναι και πάλι όχι! Όταν έχουν προηγηθεί δεκαετίες αδιαφορίας αλλά και απάτης, ακόμη και με συμμετοχή επίσημων φορέων, με συστηματική υπονόμευση και καταστροφή υποδομών, δεν μπορεί κανείς να μεταβληθεί σε θαυματοποιό! Μπορώ όμως να καταθέσω ότι όσοι από εμάς θυσιάσαμε την καλοπέρασή μας και την προσωπική μας ζωή για τέτοιου είδους έρευνες, που άλλοι περιφρονούσαν, όχι μόνο θα τις προασπίσουμε και θα προστατεύσουμε υλικά και πληροφορίες όπως πρέπει, αλλά θα μας βρουν και απέναντί τους όσοι σήμερα αρκούνται να σφυρίζουν αδιάφορα στα –κενά περιεχομένου, πλέον– γραφειοκρατικά πόστα τους. Και αυτή η ώρα, για την Ελλάδα τουλάχιστον, δε φαίνεται να αργεί. Διότι, για να παραφράσουμε λίγο τον Μάο Τσε Τουνγκ, καμιά φορά το Χάος είναι ο τελευταίος σύμμαχος. Ή, όπως είπε και ο Μέγας Αλέξανδρος, «Ό,τι δεν λύεται κόπτεται».  Source :περιοδικό  NEXUS