Ηνωμένες Πολιτείες Ευρώπης : Όραμα ή ουτοπία ;

Το πιο φιλόδοξο σχέδιο οικονομικής και πολιτικής ένωσης μπαίνει στο τραπέζι της επόμενης Συνόδου Κορυφής Λιγότερη εθνική κυριαρχία προκειμένου να επιτευχθεί ο μεγαλύτερος δυνατός βαθμός πολιτικής και θεσμικής ενοποίησης. Σε αυτή την ιδέα στηρίζεται το μυστικό σχέδιο σωτηρίας της Ευρώπης και του ευρώ, το οποίο επεξεργάζονται αυτό τον καιρό οι ηγέτες των κυριότερων χωρών της ευρωζώνης μαζί με τους προέδρους του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Eurogroup. Το σχέδιο αποκαλύφθηκε προχθές από την κυριακάτικη «Ντι Βελτ» και θα παρουσιαστεί στη Σύνοδο Κορυφής της 28ης Ιουνίου, με στόχο τη λήψη οριστικών αποφάσεων μέχρι τα τέλη του χρόνου. Το σχέδιο οδηγεί θεωρητικά σε ένα είδος Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης και αποτελείται από τέσσερα σημεία. Μεγαλύτερος έλεγχος των εθνικών προϋπολογισμών, δηλαδή δημοσιονομική ένωση. Ευρωπαϊκή εποπτεία των τραπεζών, δηλαδή τραπεζική ένωση. Κοινή φορολογική, αμυντική και εξωτερική πολιτική, δηλαδή πολιτική ένωση. Και μεταρρύθμιση των κοινωνικών συστημάτων, δηλαδή οικονομική ένωση. ΤΑ ΕΥΡΩΟΜΟΛΟΓΑ. Η δημοσιονομική ένωση θεωρείται απαραίτητη προϋπόθεση για να δεχθεί η Καγκελάριος Μέρκελ τα ευρωομόλογα, δηλαδή την από κοινού ανάληψη της ευθύνης για τα χρέη. Εκπρόσωπος της γερμανικής κυβέρνησης επανέλαβε χθες ότι μια τέτοια απόφαση δεν θα ληφθεί πριν περάσουν αρκετά χρόνια, στο τέλος δηλαδή της πολιτικής ενοποίησης της Ευρώπης. Σε κάθε περίπτωση, τα ευρωομόλογα δεν συνδέονται κατ' ανάγκη με το δεύτερο σημείο του ευρωπαϊκού σχεδίου, δηλαδή την τραπεζική ένωση. Σύμφωνα με τον διοικητή της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι, αυτό σημαίνει μια κεντρική εποπτεία των τραπεζών και τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού ταμείου για την εγγύηση των καταθέσεων και τη σωτηρία των τραπεζών. Ο Φρανσουά Ολάντ και ο Μάριο Μόντι βρίσκονται στην ίδια γραμμή. «Είμαστε υπέρ της τραπεζικής ένωσης», δήλωσε χθες ο γάλλος υπουργός Οικονομικών Πιερ Μοσκοβισί σε συνέντευξη Τύπου που έδωσε μαζί με τον επίτροπο Ολι Ρεν. Ωστόσο η Ανγκελα Μέρκελ εκφράζει και εδώ επιφυλάξεις, παρότι τελευταία οι αντιστάσεις της φαίνεται να κάμπτονται. Η πολιτική ένωση δεν μπορεί να επιτευχθεί παρά με την ενίσχυση των εξουσιών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και της Κομισιόν. Προς αυτή την κατεύθυνση πιέζουν η Ανγκελα Μέρκελ και ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, που προτείνουν μάλιστα ο πρόεδρος της Επιτροπής να εκλέγεται με καθολική ψηφοφορία. Εδώ διστάζει όμως το Παρίσι. «Δεν είναι δυνατόν το Ευρωκοινοβούλιο να αποφασίζει σε ποια ηλικία θα συνταξιοδοτούνται οι Γάλλοι», σημειώνουν πηγές της γαλλικής Προεδρίας στη «Μοντ». Είναι φανερό λοιπόν ότι εδώ «κολλάει» και το τέταρτο σημείο του σχεδίου, δηλαδή η βαθιά μεταρρύθμιση των συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης με σκοπό τη δημιουργία ενιαίου ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους. Γάλλοι αξιωματούχοι πάντως βεβαιώνουν ότι το όραμα του Φρανσουά Ολάντ για την Ευρώπη είναι πολύ πιο κοντά στο φεντεραλιστικό γερμανικό μοντέλο σε σχέση με τους γκολιστές προκατόχους του. «Πιστεύω πως ο Ολάντ είναι έτοιμος για μια μεγαλύτερη δημοσιονομική ενοποίηση», δήλωσε στο Ρόιτερ ανώτατος γάλλος αξιωματούχος. «Δεν είναι όμως εξίσου έτοιμη η λοιπή πολιτική τάξη, τόσο στα δεξιά όσο και στα αριστερά». Με άλλα λόγια, το σχέδιο για τη σωτηρία του ευρώ είναι φιλόδοξο, αλλά προσκρούει σε πολλές αντιδράσεις. Τις επόμενες εβδομάδες, οι αντιπαραθέσεις αναμένεται να ενταθούν. Ο Μάριο Μόντι έχει καλέσει τη Μέρκελ, τον Ολάντ και τον ισπανό Πρωθυπουργό Μαριάνο Ραχόι στη Ρώμη στις 22 Ιουνίου, πέντε ημέρες μετά τις εκλογές στην Ελλάδα και τον δεύτερο γύρο των βουλευτικών εκλογών στη Γαλλία. Ο Χέρμαν βαν Ρόμπαϊ θα παρουσιάσει εκεί τις πρώτες σκέψεις του για την ενίσχυση της νομισματικής ένωσης μέσα από έναν «οδικό χάρτη» για τα επόμενα πέντε - δέκα χρόνια. Και όπως δήλωσε χθες στην Αγία Πετρούπολη, στη Σύνοδο Κορυφής θα παρουσιάσει μαζί με τους άλλους τρεις ευρωπαίους αξιωματούχους και τη μέθοδο εργασίας για την επίτευξη αυτού του στόχου. ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ. Για τους Γερμανούς, το ερώτημα είναι απλό. «Θέλουν οι εταίροι μας περισσότερη Ευρώπη ή απλώς περισσότερα γερμανικά χρήματα», τόνισε κυβερνητικός αξιωματούχος στο Βερολίνο. Η Γερμανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες ελπίζουν ότι αν παρουσιαστεί ένα αξιόπιστο σχέδιο με στόχο τη δημοσιονομική ένωση, οι κίνδυνοι περαιτέρω μετάδοσης της κρίσης - ακόμη και αν αποχωρήσει η Ελλάδα από την ευρωζώνη - θα περιοριστούν. Αυτό προϋποθέτει βέβαια να αποκατασταθεί και η εμπιστοσύνη των επενδυτών. Σε κάθε περίπτωση, η ΕΚΤ θα παραμείνει για αρκετό καιρό ο μόνος θεσμός που έχει τη δυνατότητα να δρα γρήγορα για να αποτρέψει την καταστροφή. Οπως λέει ο Ερικ Νίλσεν, επικεφαλής οικονομολόγος της Unicredit, «η ευρωπαϊκή ηγεσία εργάζεται πυρετωδώς για τις αναγκαίες αλλαγές, ενώ η ΕΚΤ κρατά τον πυροσβεστήρα για την περίπτωση που κάτι πάει στραβά». Source : TA NEA

Η ενεργειακή συνεργασία στην ανατολική Μεσόγειο

«Η πόρτα πρέπει να παραμείνει ανοικτή στη συνεργασία με άλλους περιφερειακούς παίκτες». Της Μιράντας Λυσάνδρου Δεν πρέπει να επιτραπεί σε διάφορους επιτήδειους να θέσουν γενικότερο θέμα οριοθέτησης στα δυτικά της Κύπρου, επισημαίνει ο Α. Μαυρογιάννης. Με απόλυτη προσοχή θα πρέπει η Κύπρος να προχωρήσει στην αδειοδότηση των τεμαχίων της κυπριακής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, και ειδικά αυτών των οποίων τη νομιμότητα αμφισβητεί η Τουρκία, απειλώντας με θερμό επεισόδιο. Υπό τα δεδομένα, ευλογοφανές μοιάζει το σενάριο να μην αδειοδοτηθούν, στο πλαίσιο του δευτέρου γύρου για έρευνα και εξόρυξη φυσικού αερίου, τα τεμάχια 4, 5, 6 και 7 – για το 4 άλλωστε δεν υπήρξε κανένα ενδιαφέρον. Μια τέτοια ενέργεια δεν θα συνεπάγεται σε καμία περίπτωση οπισθοχώρηση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η θέση, τόσο του Υπουργείου Εμπορίου, όσο και του Υπουργείου Εξωτερικών, είναι ότι η Κύπρος έχει ασκήσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα βγαίνοντας σε διαγωνισμό για ολόκληρη την ΑΟΖ (για τα 12 από τα 13 τεμάχια), ενώ, με το ενδιαφέρον που επιδείχθηκε διεθνώς από 15 εταιρείες και κοινοπραξίες, ειδικά για τα τεμάχια 2, 9 και 3, που συνορεύουν με το 12 και το Λεβιάθαν, αποδεικνύεται ότι οι τουρκικές διεκδικήσεις είναι ανυπόστατες. Ως εκ τούτου, το ζητούμενο από δω και πέρα είναι η προστασία των εθνικών συμφερόντων, τόσο της Κυπριακής Δημοκρατίας, όσο και της Ελλάδας, κάτι το οποίο προστάζει ότι τη δεδομένη στιγμή δεν θα πρέπει να αναδειχθούν ζητήματα οριοθέτησης στην ευαίσθητη περιοχή δυτικά της Κύπρου και ανατολικά της Ελλάδας. Αυτό, όπως προκύπτει από τις τοποθετήσεις του Ανδρέα Μαυρογιάννη, υφυπουργού Προεδρίας για Ευρωπαϊκά Θέματα, ο οποίος μίλησε στο ενεργειακό συνέδριο που διοργάνωσαν στην Κρήτη οι Αντιπροσωπείες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σε Κύπρο και Ελλάδα, θα πρέπει να γίνει και με την εμπλοκή της Τουρκίας, στη βάση του διεθνούς δικαίου ή στο πλαίσιο «έξυπνων λύσεων» για να μην υπάρχουν «γκρίζες ζώνες». «Η Κύπρος», είπε επί λέξει, «προχωρεί με τον β΄ κύκλο αδειοδοτήσεων και εκεί τα πράγματα μπορεί να δυσκολέψουν κάπως όταν θα γίνει εξερεύνηση σε μια περιοχή που ίσως να είναι πιο ευαίσθητη, δυτικά της Κύπρου, σε μια περιοχή ανάμεσα στην Κύπρο, την Κρήτη, τη Ρόδο, το Καστελλόριζο και την Τουρκία. Εκεί κάπου υπάρχουν κάποια σημεία όπου πρέπει να είμαστε εξόχως προσεκτικοί, γιατί κινδυνεύουμε, αν δεν είμαστε προσεκτικοί, κάποιοι να θεωρήσουν ότι εκεί υπάρχει ένα θέμα, ουσιαστικά ανάγκης οριοθέτησης, και αν κάποιοι θεωρήσουν ότι υπάρχει σωστά ένα θέμα οριοθέτησης, μπορεί ξαφνικά, επειδή υπάρχουν διάφοροι επιτήδειοι, να πουν ότι υπάρχει ένα γενικότερο θέμα οριοθέτησης και να κινδυνεύσουμε να μην μπορούμε να επιτύχουμε τους στόχους μας», σημείωσε. Ο πανικός της Τουρκίας Αναλύοντας την κατάσταση, ο κ. Μαυρογιάννης μίλησε για τον πανικό της Τουρκίας, η οποία ανακαλύπτει ότι η Κύπρος και οι εταίροι της σε αυτό το εγχείρημα, Ελλάδα και Ισραήλ, της χαλάνε ουσιαστικά τον προγραμματισμό στην προσπάθειά της να αναδειχθεί απαράκαμπτος εταίρος της Ε.Ε. στο θέμα της προμήθειας ενέργειας μέσω του νότιου αγωγού Ναμπούκο. «Αυτή είναι μια εντελώς καινούργια διάσταση», είπε, σημειώνοντας ότι, εάν δει κανείς ορθολογικά το κυπριακό πρόβλημα, θα διαπιστώσει ότι η Τουρκία δικαιολογεί τα αδικαιολόγητα για το γεγονός ότι κατέχει το 37% του κυπριακού εδάφους κάνοντας λόγο για δήθεν προστασία των Τουρκοκυπρίων. Το ζητούμενο για την Τουρκία είναι η μονοπώληση των δρόμων, όχι μόνο προς τη Μέση Ανατολή πλέον, αλλά και προς την Ευρώπη. «Η ύπαρξη της Κύπρου από μόνης της τους εμποδίζει να μονοπωλήσουν την πρόσβαση. Επομένως, αν ήταν δυνατόν να την βυθίσουν, θα την βύθιζαν». Πόσο μάλλον όταν πλέον εμφανίζεται και μια τρίτη εναλλακτική επιλογή για τον ενεργειακό εφοδιασμό της Ευρώπης, μια νοτιότερη επιλογή, η οποία, όπως τόνισε ο κ. Μαυρογιάννης, είναι εξ ορισμού και από τη φύση της πολύ πιο ασφαλής γιατί δεν έχει να κάνει με κανένα κράτος, το οποίο θα μπορούσε να μην τηρήσει τις δεσμεύσεις του ή να είναι όμηρος κάποιων άλλων. «Αν καταφέρουμε να είμαστε εμείς ο νότιος διάδρομος, τα πράγματα αλλάζουν ριζικά», πρόσθεσε. Εξάλειψη γκρίζων ζωνών Είναι γι’ αυτό που η Κύπρος και οι εταίροι της, σημείωσε, θα πρέπει να συνεχίσουν να εργάζονται με σύνεση και σε πλήρη συνάφεια με το διεθνές δίκαιο για την πρόληψη της αστάθειας στην περιοχή, ενώ από στρατηγικής σκοπιάς θα πρέπει να ταυτίζουν όλο αυτό που συμβαίνει στη νοτιανατολική Μεσόγειο με την ενεργειακή ασφάλεια της Ε.Ε. στο σύνολό της. «Τα δεδομένα έχουν αλλάξει και όσο περνούν οι μήνες θα αλλάζουν ακόμη περισσότερο, αλλά με σωστή διαχείριση μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα χωρίς να επηρεαστεί η ασφάλεια του τόπου μας. Ελπίζουμε ότι οι εξερευνήσεις που ξεκινούν δειλά-δειλά και στην ελληνική ΑΟΖ και οι περαιτέρω σκέψεις που γίνονται για δυνατότητες οριοθέτησης εκεί όπου είναι εφικτό και δεν υπάρχουν πολύ μεγάλα προβλήματα, θα συμβάλουν στη δημιουργία και εμπέδωση του τρίπτυχου Ισραήλ-Κύπρος-Ελλάδα με κατεύθυνση την Ε.Ε.», ανέφερε. Ο κ. Μαυρογιάννης δεν παρέλειψε να μιλήσει για την ανάγκη και τις προοπτικές συνεργασίας μεταξύ Τουρκίας και Κύπρου, υπό την προϋπόθεση επανένωσης του νησιού, και κατ’ επέκταση με την Ελλάδα. Όπως είπε, εάν Κύπρος και Ελλάδα προχωρήσουν στην οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ τους, εκ των πραγμάτων θα προκύψουν γκρίζες ζώνες. Εξέφρασε την άποψη ότι οι δύο χώρες θα πρέπει να προχωρήσουν προς την κατεύθυνση αυτή με βάση το διεθνές δίκαιο και τη διεθνή εμπειρία, σημειώνοντας παράλληλα ότι υπάρχουν και έξυπνες λύσεις για την έρευνα και εξόρυξη, εκ των οποίων η ανάθεση ερευνών σε διεθνείς εταιρείες κύρους, προκειμένου να ξεπεραστούν τέτοια ζητήματα. «Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε», είπε, «ότι η περιοχή δεν χρειάζεται ακόμα ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος. Η πόρτα πρέπει να παραμείνει ανοικτή στη συνεργασία με άλλους περιφερειακούς παίκτες, συμπεριλαμβανομένης και της Τουρκίας, όταν το επιτρέψουν οι πολιτικές συνθήκες». Η πρόταση Χατζηγεωργίου Αναλύοντας τα νέα γεωστρατηγικά δεδομένα από τις ανακαλύψεις φυσικού αερίου στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου και αναφερόμενος στις δύο τελευταίες ανακοινώσεις του τουρκικού ΥΠΕΞ, μέσα από τις οποίες η Τουρκία απειλεί με θερμό επεισόδιο στην περίπτωση εξόρυξης στα θαλάσσια βάθη που αμφισβητεί, ο ευρωβουλευτής Τάκης Χατζηγεωργίου επανέφερε στο τραπέζι την ανάγκη δημιουργίας ομάδας διαχείρισης κρίσεων. Μια τέτοια ομάδα, είπε, ένα όργανο το οποίο να παρακολουθεί τις εξελίξεις και να αντιδρά γρήγορα και έγκαιρα για να αποφεύγονται οι εντάσεις, θα είναι χρήσιμη και αποτελεσματική εφόσον σε αυτήν ενταχθεί ουσιαστικά ως αναπόσπαστο μέρος της η Ε.Ε. «Ένας τέτοιος σχεδιασμός, δημόσιος και διαφανής, θα στείλει ισχυρά μηνύματα σε όσους προσανατολίζονται στη δημιουργία έντασης», ανέφερε δείχνοντας την Τουρκία, ενώ δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο να είναι χρήσιμος και για την επίλυση διαφορών στα ζητήματα υδρογονανθράκων στο εσωτερικό μέτωπο. Μικτή η λύση μεταφοράς του αερίου στην Ε.Ε. Την πρόταση της Δημόσιας Επιχείρησης Αερίου (ΔΕΠΑ) για την κατασκευή του νοτιότερου αγωγού μεταφοράς φυσικού αερίου από τα βυθοτεμάχια της Κύπρου και του Ισραήλ προς την Κρήτη κι από εκεί προς την Ευρώπη, παρουσίασε στο συνέδριο ο διευθυντής της εταιρείας, Δημήτριος Μανώλη. Ο κ. Μανώλη ανέλυσε τις τεχνικές πτυχές της κατασκευής του αγωγού σε μεγάλα βάθη, τα οποία εκτιμάται ότι δεν είναι απαγορευτικά για την υλοποίηση του έργου. Ήδη κατασκευάζονται τέτοιοι αγωγοί, είπε, αναφερόμενος στο παράδειγμα της σύνδεσης της Αλγερίας με την Ιταλία μέσω Σαρδηνίας. Ο αγωγός θα έχει μήκος 1.150 χιλιόμετρα, διάμετρο 26 ίντσες και μεταφορική ικανότητα 8 δισ. κυβικά μέτρα ετησίως. Από οικονομικής άποψης, ο νότιος αγωγός υπολογίζεται ότι θα είναι κατά 4% φθηνότερος από αυτόν της Κασπίας, ενώ η εκτιμώμενη ταρίφα μεταφοράς συγκριτικά με τη μονάδα υγροποίησης LNG είναι γύρω στο ένα τρίτο. Ως μέτοχοι στην κατασκευή του υποθαλάσσιου αγωγού θα μπορούσαν να είναι, επεσήμανε ο κ. Μανώλη, οι εταιρείες εξόρυξης φυσικού αερίου στις ΑΟΖ της Κύπρου, του Ισραήλ και αργότερα της Ελλάδας, και βεβαίως τα ίδια τα κράτη. Ο Ανδρέας Μαυρογιάννης, κληθείς να τοποθετηθεί σχετικά με την προτεινόμενη λύση μεταφοράς του αερίου στην Ευρώπη, επεσήμανε πως είναι ακόμη πολύ νωρίς για να ληφθούν αποφάσεις. Η λύση του τερματικού LNG μοιάζει πιο εύκολη και απλή, επεσήμανε, ωστόσο θα πρέπει να σημειωθεί πως ήταν η πρώτη φορά που υπουργός της κυβέρνησης τοποθετήθηκε θετικά στο θέμα του αγωγού, κάνοντας λόγο για ενδεχόμενη μικτή λύση μεταφοράς του αερίου στις χώρες της Ευρώπης. Εξέφρασε δε την άποψη ότι η επιλογή κατασκευής αποκλειστικά και μόνο σταθμών LNG δεν είναι και τόσο πολιτικά αποδεκτή από την Ε.Ε., γιατί, όπως εξήγησε, υπάρχει ο φόβος να έρθει η Κίνα, για παράδειγμα, και να αγοράσει φθηνότερα το φυσικό αέριο. Source : http://www.kathimerini.com.cy

Τα βαρίδια της ανάπτυξης

του κ. Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Ο Μαρξ και ο Έγκελς έγραφαν στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο το 1848: «Η μπουρζουαζία (αστική τάξη) δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς να επαναστατικοποεί  διαρκώς τα μέσα της παραγωγής, και κατά συνέπεια τις σχέσεις της παραγωγής και μαζί τους τις συνολικές σχέσεις της κοινωνίας… Διαρκής επαναστατικοποίηση της παραγωγής , αδιάλειπτη διασάλευση όλων των κοινωνικών συνθηκών, αείζωη αβεβαιότητα και αναταραχή καθιστούν την εποχή της μπουρζουαζίας διακριτή από όλες τις άλλες». Γι αυτό αν γυρίσουμε στο παρελθόν θα διαπιστώσουμε ότι από την πρώτη τεχνολογική επανάσταση της ατμομηχανής και μετά η επιτάχυνση της ιστορίας ήταν εκρηκτική. Όταν λοιπόν πριν ενάμιση και πλέον αιώνα είχε επισημανθεί η «αδιάλειπτη διασάλευση όλων των κοινωνικών συνθηκών» και η «αείζωη αβεβαιότητα και αναταραχή» στα πλαίσια της λειτουργίας του καπιταλισμού, πώς είναι δυνατό να εφησυχάζουν οι λαοί και οι κοινωνικές τάξεις προεξοφλώντας ότι η κοινωνική εξέλιξη θα σταματήσει στο σημείο που βολεύει τον καθένα;

Όμως η συνεχής επαναστατικοποίηση αποτελεί υπαρξιακό στοιχείο και του σοσιαλισμού. Ο Μάο υποστήριζε ότι μια επανάσταση πρέπει να είναι διαρκής ή να μη γίνεται καθόλου. Το «Μεγάλο Άλμα προς τα Εμπρός» που επιχείρησε έδινε έμφαση στην παραγωγή και στην τεχνολογική και οργανωτική αλλαγή. Η «Πολιτιστική Επανάσταση» επιδίωξε να επανακαθορίσει ριζικά τις κοινωνικές σχέσεις και τις διανοητικές αντιλήψεις του κόσμου με άμεσο τρόπο. Ενώ φαινομενικά ο Μάο απέτυχε και στα δύο παραπάνω εγχειρήματα, σύμφωνα με τον Ντέιβιντ Χάρβεϊ «οι συγκλονιστικές οικονομικές επιδόσεις και η επαναστατική μεταμόρφωση που χαρακτηρίζει την Κίνα οφείλονται αποκλειστικά στα επιτεύγματα της μαοϊκής περιόδου και συγκεκριμένα στη ρήξη με πολλές “παραδοσιακές” διανοητικές αντιλήψεις και κοινωνικές σχέσεις στις μάζες καθώς το Κόμμα εμπλεκόταν ολοένα και περισσότερο στην καθημερινή ζωή». Αντίθετα, εκεί όπου υπήρξε αποτελμάτωση το αποτέλεσμα δεν ήταν μόνον η διάλυση της ΕΣΣΔ αλλά οι πρώην Γ.Γ. του ΚΚ στις σοβιετικές Δημοκρατίες να εξελιχθούν μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ σε δικτάτορες των ανεξάρτητων πλέον πρώην σοβιετικών Δημοκρατιών (Αλίεφ, Ναζαρμπάγιεφ, κ.ά).

Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά σε τόσο αντίθετους μάλιστα κόσμους; Διότι οι τεχνολογικές επαναστάσεις είναι οι πραγματικές επαναστάσεις, αυτές που δρομολογούν τις κοινωνικές επαναστάσεις αλλά και διαμορφώνουν νέες κοινωνικές τάξεις (αστική, προλεταριάτο) ή καταργούν άλλες (φεουδάρχες, δουλοπάροικοι). Για παράδειγμα η ανάπτυξη των μέσων παραγωγής η οποία επέφερε και την ανάπτυξη των μέσων μεταφοράς και κατά συνέπεια του εμπορίου, ήταν τα στοιχεία που δημιούργησαν βαθμιαία την αστική τάξη κατά τόπους και διέρρηξαν την περίκλειστη και στάσιμη οικονομία της φεουδαρχίας οδηγώντας στην κατάργησή της μέσα από τις αστικές επαναστάσεις. Όταν σε μία χώρα αμβλυνθεί ή τελματώσει η ταξική σύγκρουση τότε δεν υπάρχει και εξέλιξη.

Τι συνέβη όμως στη χώρα μας; Η κοινωνική σύνθεση στη χώρα μας δεν διαμορφώθηκε μέσα από τις απαιτήσεις της ανάπτυξής της. Δεν υπήρξε βιομηχανική επανάσταση, όπως στις χώρες της Ευρώπης, που να διαμόρφωσε νέα αστικά κέντρα και να μετέτρεψε την αγροτιά ή ένα μεγάλο τμήμα της σε εργατική τάξη. Ούτε υπήρξε η περίοδος της λεγόμενης πρωταρχικής συσσώρευσης που απαλλοτρίωσε τους αγρότες από τη γη για να εξυπηρετηθούν οι ανάγκες της αναπτυσσόμενης βιομηχανίας. Η ερήμωση της υπαίθρου δεν ήταν αποτέλεσμα της βιομηχανικής ανάπτυξης της χώρας αλλά των πελατειακών σχέσεων που επιβάρυνε και καθόρισε ποιοτικά τον κρατικό μηχανισμό. Στη χώρα μας τις κοινωνικές ομάδες και την ταξική σύνθεση διαμόρφωσαν σε μεγάλο βαθμό στοιχεία άσχετα με την ανάπτυξη της χώρας γιαυτό απαξιώθηκε παραγωγικά. Ο κομματισμός, ο διαχωρισμός σε πατριώτες και μιάσματα, ο λαϊκισμός και πάνω από όλα οι πελατειακές σχέσεις ως επιστέγασμα όλων αυτών ήσαν τα κριτήρια. Και όταν μια κοινωνική ομάδα ή τάξη δεν διαμορφώνεται ως συνέπεια των αναγκών ανάπτυξης της χώρας αλλά με κριτήριο την κομματική ένταξη των μελών της, όταν ο αφισοκολλητής εξασφαλίζει το μέλλον της οικογένειάς του, τότε αυτές οι κοινωνικές ομάδες είναι τόσο αντιδραστικές σε κάθε βήμα προόδου ώστε τροχοπεδούν κάθε εξέλιξη που θα διατάρασσε τα προνόμιά τους.  Η εξυγίανση δεν είναι πρόβλημα αριθμητικό, όπως προβάλλεται, αλλά ποιοτικό και ίσως αδιέξοδο αφού οι πελατειακές σχέσεις αποτελούν μέχρι σήμερα τον κανόνα της λειτουργίας του κράτους δηλητηριάζοντας το μέλλον του τόπου για δεκαετίες. Και η αστική τάξη; Στη χώρα μας ποτέ δεν υπήρξε αστική επανάσταση ώστε να αντιπαρατεθεί με τη φεουδαρχία και τους κοτζαμπάσηδες. Η οικονομική ελίτ του τόπου, που αυτάρεσκα αυτοαποκαλείται αστική τάξη, είναι άμεσα συνδεδεμένη με την καθυστέρηση του τόπου. Ψευδεπίγραφος πατριωτισμός, σκάνδαλα όπως η αφαίμαξη των αποταμιεύσεων του λαού μέσω του Χρηματιστηρίου, επιδοτούμενες βιομηχανικές ζώνες – νεκροταφεία, μεταφορά του πλούτου και των ευρωπαϊκών εισροών στις τράπεζες του εξωτερικού αντί στην ανάπτυξη της χώρας την χαρακτηρίζουν. Η κοινωνική σύνθεση, όπως την διαμόρφωσαν ψευδεπίγραφα ο κομματισμός και οι πελατειακές σχέσεις, είναι αδύνατο να ανταποκριθεί στις ανάγκες ανάκαμψης και ανάπτυξης της χώρας.  Θα υπάρξουν βίαιες κοινωνικές ανακατατάξεις με καταλύτη την κρίση μέχρις ότου ο καθένας συνειδητοποιήσει την ταξική του θέση στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα

Source :.http://www.anixneuseis.gr/?p=39871

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Μαθήματα επιβίωσης

Ο άνθρωπος που επέζησε της συντριβής του αεροπλάνου στις Άνδεις και άντεξε δύο μήνες στα 6.000 μέτρα της χιονισμένης οροσειράς δίνει μαθήματα επιβίωσης στους δοκιμαζόμενους Έλληνες...

"Η τύχη δείχνει την ισχύ της όπου δεν υπάρχει οργανωμένη δύναμη να της αντιταχθεί".

Αυτό υποστήριζε ο Νικολό Μακιαβέλι στον «Ηγεμόνα» που έγραψε τον 16ο αιώνα και φαίνεται ότι τέσσερις αιώνες αργότερα ακολούθησε το παράδειγμά του ο Νάντο Παράντο, κορυφαίος ομιλητής σήμερα σε θέματα ασκήσεων ηγεσίας, ομαδικού πνεύματος, αποφασιστικότητας και επίτευξης στόχων, βάσει του World Business Forum. Φιλοξενούμενος της διεθνούς εταιρείας Linkage, εμφανίστηκε στο Κολέγιο Αθηνών για να μιλήσει για «το θαύμα στις Ανδεις. Τονίζοντας ότι η ελπίδα στην κρίση είναι θέμα ηγεσίας».

Ο Νάντο Παράντο μάς περιέγραψε το βίωμά του στις Ανδεις το 1972 ως ένας από τους 16 επιζήσαντες του θρυλικού αεροπορικού δυστυχήματος που ενέπνευσε και την πετυχημένη κινηματογραφική ταινία «Οι επιζήσαντες». Τότε στα 21 του χρόνια, αρχηγός της ομάδας ράγκμπι της χώρας του της Ουρουγουάης, ύστερα από 62 ημέρες απάνθρωπης επιβίωσης, αντλώντας κάθε ψυχική δύναμη που του είχε απομείνει σε σημείο που για να κρατηθεί, αλλά και να κρατήσει τους υπόλοιπους στη ζωή έφτασε να τραφεί από τους νεκρούς συνεπιβάτες του, κατάφερε το αδύνατο αποδεικνύοντας ότι ο άνθρωπος όσο αναπνέει είναι ικανός για όλα. Ξεκίνησε από το σημείο συντριβής μέσα στα χιόνια για να φέρει βοήθεια. Οργάνωσε και ηγήθηκε της συγκλονιστικής προσπάθειας και σήμερα μεσούσης της κρίσης δίνει μαθήματα επιβίωσης.

Κύριε Παράντο, ποια είναι η δύναμη της τύχης στα ανθρώπινα και με ποιο τρόπο μπορεί τελικά κανείς να της αντιταχθεί;

Είναι πολύ ενδιαφέρον να ορίσουμε πρώτα τι σημαίνει «όρια». Σύμφωνα με τι, εξαρτάται, όρια στη δουλειά, στα χρήματα, στην οικονομία ή στη ζωή; Στην αγάπη ή στην οικογένεια. Ολα μπλέκονται μαζί, αλλά το πιο σημαντικό είναι η ζωή. Είναι πολύ διαφορετικό να ρισκάρεις κάθε μέρα τη ζωή σου κάτω από δύσκολες συνθήκες, από το να ρισκάρεις για την εταιρεία σου. Αν χάσεις την εταιρεία σου είσαι ακόμα ζωντανός και μπορείς να κάνεις κάτι, να φροντίσεις τον εαυτό σου και την οικογένειά σου. Οταν ήμουν πάνω στα βουνά στα 6.000 μέτρα, επιβίωσα όχι γιατί σκεφτόμουν το οικονομικό μου μέλλον, αλλά γιατί σκεφτόμουν την οικογένειά μου, τον πατέρα μου, εξαιτίας της αγάπης, γιατί η αγάπη είναι καταλύτης μέσα σε αυτήν την ελληνική κρίση. Ακόμα και αν μιλάμε για χρήματα, ευκαιρίες, οικονομία, τον πρωθυπουργό, την κοινωνία, τους φίλους, την ανάπτυξη, μην ξεχνάς ποτέ την αγάπη. Σίγουρα πρέπει να λάβεις υπόψη και αυτά, αλλά να σκέφτεσαι και την αγάπη επίσης.

Ο σωστός ηγέτης ποιο από τα δύο τεχνάσματα θα πρέπει να ξέρει να χρησιμοποιεί καλύτερα, τον «άνθρωπο», δηλαδή τον νόμο, ή το «θηρίο», δηλαδή τη δύναμη;

Τα πράγματα αλλάζουν, οι πολιτικοί ξεκινούν με οράματα, δίνουν χρήματα στις χαμηλές κοινωνικές τάξεις, μετά μπλέκονται με τη λογιστική τα προσχέδια, τα σχέδια, την οικονομία και τα ξεχνούν όλα. Εχουν τον εγωισμό, θέλουν τη δύναμη, την εξουσία, να βρίσκονται εκεί πάνω. Πιστεύω οι πολιτικοί ηγέτες πρέπει να ξεχάσουν τους εαυτούς τους για πολύ καιρό. Βλέπεις υπάρχουν ηγέτες που ο λαός τους αγαπά, νομίζει ότι είναι θεοί. Ο κόσμος θέλει να τους μιλήσει, να τους δει στην τηλεόραση, αλλά αυτοί που το κάνουν αυτό ξεχνούν το πιο σημαντικό, τους δικούς τους ανθρώπους.

Η στιγμή της λύτρωσης για τον Νάντο Παράντο ύστερα από 62 μέρες εκτός ορίων στις Ανδεις

Διαρκής αγώνας
"Αν έπρεπε να περιμένω, θα είχα πεθάνει"

Από ποια «στόφα» θα πρέπει να είναι φτιαγμένος ο Ελληνας ηγέτης;  

Αυτό που με ρωτάτε μπορεί να ονομαστεί και φαινόμενο ντόμινο. Εχω παρακολουθήσει τόσες φορές τα νέα, έχω δει τόση τηλεόραση, έχω διαβάσει τόσες εφημερίδες και όλοι μιλούν για την ελληνική κρίση. Σταματήστε να μιλάτε και κάντε κάτι! «Βρίσκω» και πάλι τον εαυτό μου στα 6.000 μέτρα να κάθομαι πάνω σε έναν βράχο φορώντας μόνο μία μπλούζα, δίχως τροφή, δίχως ρούχα, δίχως διάσωση, και καθόμουν κάτω μόνος και αναλογιζόμουν «τώρα έφτασε η ώρα να κάνεις κάτι». Θα έπρεπε να περιμένω από κάποιον να έρθει να με μαζέψει; Θα είχα πεθάνει!
Αρα τώρα είναι η ώρα για τους πολιτικούς, για τον πρωθυπουργό, για τον ελληνικό λαό, για τους επιχειρηματίες, τα εργατικά συνδικάτα, να προχωρήσουν μαζί. Μοιράζομαι πράγματα, έχω κουραστεί από τα ίδια και τα ίδια και γίνομαι ρεαλιστής. Θα πάρει χρόνο. Η κρίση όμως κάποια στιγμή θα τελειώσει, αλλά θα εξαρτηθεί το πόσο σύντομα από τους αδύναμους ανθρώπους.

Ποια προσόντα θα πρέπει να έχει ένας ηγέτης;

Δεν γεννιέσαι ηγέτης, το μαθαίνεις από τις συνθήκες μέσα από τις οποίες αντιμετωπίζεις τη ζωή. Αν για παράδειγμα κάνεις μια δουλειά σωστά μπορείς να γίνεις ηγέτης μιας ομάδας δίχως διοικητικές βαθμίδες, αν κερδίζεις παιχνίδια είσαι καλός αρχηγός, αν όχι μπορεί να είσαι καλός άνθρωπος, αλλά κακός αρχηγός. Αν βγάλεις την εταιρεία σου από την κρίση είσαι καλός ηγέτης, εάν αποτύχεις είσαι κακός ηγέτης. Ολα εξαρτώνται από την περίσταση. Αν πετύχεις σε βλέπουν σαν ηγέτη, αν είχα πεθάνει στα βουνά θα ήμουν ένα πτώμα στον πάγο. Επέζησα γιατί πάλεψα για τη ζωή μου και μετά, όσο μπορεί κανείς να φανταστεί, και για τις ζωές των άλλων! Οπότε, Ελληνες παλέψτε, μην πεθάνετε! Αν χάσεις τη δουλειά σου τι θα κάνεις, θα κάτσεις κάτω να κλάψεις; Προχώρα, πλύνε σκάλες, βάψε σπίτια, κάνε κάτι!

Source : ethnos.gr

Στρατηγική συνεργασία - συμμαχία Ρότσιλντ - Ροκφέλερ

ΟΙ ΜΕΓΙΣΤΆΝΕΣ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΏΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΉΣΕΩΝ ΕΝΏΝΟΥΝ ΤΙΣ ΔΥΝΆΜΕΙΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΟΎΝ ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΈΣ ΕΥΚΑΙΡΊΕΣ ΣΤΟΥΣ ΤΟΜΕΊΣ ΌΠΟΥ ΚΑΤΈΧΟΥΝ ΤΕΧΝΟΓΝΩΣΊΑ

Το επενδυτικό τραστ του Τζέικομπ Ρότσιλντ RIT Capital Partners συμφώνησε να αγοράσει το 37% του ομίλου διαχείρισης κεφαλαίων και επενδύσεων πλούτου του Ντέιβιντ Ροκφέλερ, Rockefeller Financial Services Υστερα από πέντε δεκαετίες γνωριμίας, ήρθε η ώρα να προχωρήσουν στον «γάμο», και, δη, κοινού συμφέροντος.

Ο λόγος για τους απογόνους δύο από τις γνωστότερες τραπεζικές και επιχειρηματικές δυναστείες στις δύο όχθες του Ατλαντικού, τους Ρότσιλντ και τους Ροκφέλερ, που αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να εκμεταλλευτούν τις επενδυτικές ευκαιρίες στους τομείς όπου κατέχουν τεχνογνωσία. Θα προχωρήσουν, δηλαδή, στη δημιουργία κοινών επενδυτικών κεφαλαίων και σε από κοινού εξαγορές.

Το εισηγμένο επενδυτικό τραστ του Τζέικομπ Ρότσιλντ RIT Capital Partners συμφώνησε να αγοράσει το 37% του ομίλου διαχείρισης κεφαλαίων και επενδύσεων πλούτου του Ντέιβιντ Ροκφέλερ, Rockefeller Financial Services.

Με αυτήν τη στρατηγική συμφωνία έρχονται πιο κοντά ο 96χρονος «πατριάρχης» των Ροκφέλερ και ο είκοσι χρόνια νεότερος Ρότσιλντ, οι οποίοι φέρονται να είχαν δώσει τα χέρια για τη συγκεκριμένη συνεργασία σε συνάντησή τους πριν από δύο χρόνια, ακολουθώντας, προφανώς, τη συμβουλή του θρυλικού Τζον Ροκφέλερ ότι «μια φιλία βασισμένη στις επιχειρήσεις είναι καλύτερη από ότι μια επιχείρηση βασισμένη στη φιλία».
 
Συνομιλίες
Στη συνάντηση των δύο μεγιστάνων ο Ροκφέλερ είχε συστήσει στον Ρότσιλντ τον διευθύνοντα σύμβουλο του αμερικανικού ομίλου Ρούμπεν Τζέφρι και έναν χρόνο αργότερα ξεκίνησαν οι συνομιλίες με στόχο την εξαγορά μεριδίου.

Κάτοχος του μεριδίου από το 2008 ήταν η Sociιtι Gιnιrale Private Banking, η οποία σήμερα δέχεται πιέσεις για αύξηση της κεφαλαιακής επάρκειάς της εξαιτίας της έκθεσής της στο χρέος της Ευρωζώνης. Εγιναν μαραθώνιες διαπραγματεύσεις και, παρά την ύπαρξη άλλων ενδιαφερομένων, η RIT Capital Partners, που διαθέτει περιουσία 3 δισ. δολαρίων, βγήκε νικήτρια, καθότι είχε τις «ευλογίες» της οικογένειας Ροκφέλερ.

Οι κοινές αντιλήψεις των δύο οικογενειών, άλλωστε, περί κόσμου και οικονομίας είναι το μεγαλύτερο εχέγγυο για μια αγαστή συνεργασία. Ιστορική έχει μείνει η δήλωση του Ντέιβιντ Ροκφέλερ, ότι «είμαστε στα πρόθυρα μιας παγκόσμιας μεταμόρφωσης. Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι η σωστή μεγάλη κρίση και τα έθνη θα δεχτούν πιο εύκολα τη νέα τάξη πραγμάτων», ενώ η κεφαλή των Ρότσιλντ, ο Μάγιερ Αμσελ, έχει πει «δώστε μου τα χρήματα ενός έθνους και δεν με ενδιαφέρει ποιος καταρτίζει τους νόμους του».
 
Οικονομική κρίση
Η παρούσα συγκυρία, λοιπόν, εν μέσω οικονομικής κρίσης, φαίνεται η κατάλληλη για να συμπράξουν οι δύο πανίσχυροι όμιλοι.
Η δυναστεία των Ρότσιλντ ήθελε εδώ και καιρό να αποκτήσει πάτημα στην αμερικανική αγορά, αλλά δίσταζε. Μια συνεργασία, όμως, με το «αντίβαρό» της στις ΗΠΑ δημιουργεί τις ιδανικές συνθήκες και θα προσελκύσει επενδυτές, οι οποίοι δεν ενδιαφέρονται για το εύκολο και γρήγορο χρήμα, αλλά για την επενδυτική ασφάλεια που παρέχει η σύμπραξη των δύο κολοσσών. Επιπλέον, η επιτυχημένη πορεία του Ρότσιλντ, που κατάφερε να βγει αλώβητος από την κρίση του 2008-2009 επενδύοντας σε εταιρείες πετρελαίου και πρώτων υλών, αποτελεί εγγύηση για τους ενδιαφερόμενους επενδυτές.
Η συμφωνία αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου.

ΑΠΟ ΤΟΝ 19ο ΑΙΩΝΑ
Η ιστορία και η δράση των δύο δυναστειών

• Γερμανικές οι ρίζες των δύο οικογενειών

Η οικογένεια των Ροκφέλερ, που λέγεται ότι είχε γερμανικές ρίζες, μετοίκισε στην Αμερική τον 19ο αιώνα και δραστηριοποιήθηκε στον χώρο των πετρελαίων, χάρη στα οποία απέκτησε τη μυθική της περιουσία.

Ο Τζον Ροκφέλερ, που είχε ήδη τη Standard Oil, αποφάσισε το 1882 να ιδρύσει και μία από τις πρώτες επενδυτικές εταιρείες στον κόσμο, που σταδιακά εξελίχθηκε σε έναν κολοσσό, με υπό διαχείριση κεφάλαια αξίας 34 δισ. δολαρίων. Το όνομά του υπήρξε συνώνυμο με το «αμερικάνικο όνειρο», καθώς, πέρα από την επιχειρηματική του δράση, τόσο ο ίδιος όσο και οι απόγονοί του ασχολήθηκαν με τις φιλανθρωπίες και άφησαν παρακαταθήκη πολιτιστικά και μορφωτικά ιδρύματα.
Ο γιος του, Ντέιβιντ, δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για την πετρελαιοβιομηχανία και ασχολήθηκε από την πρώτη στιγμή με τις επενδύσεις, ενώ συνεργάστηκε με πολλούς Αμερικανούς προέδρους για ανεπίσημες δύσκολες διπλωματικές αποστολές, ακόμη και τον Σαντάμ Χουσεΐν ή τον Φιντέλ Κάστρο.

Οι Ρότσιλντ, από την άλλη, είναι μία από τις πλουσιότερες οικογένειες της Βρετανίας, που κατάγεται από Γερμανούς μετανάστες. Απέκτησαν φήμη και χρήματα από τις τραπεζικές τους δραστηριότητες και τις υπηρεσίες που παρείχαν στο βρετανικό στέμμα, από τη χρηματοδότηση μεγάλων έργων τον 19ο αιώνα, όπως η κατασκευή σιδηροδρόμων για την τότε αυτοκρατορία, μέχρι την εξαγορά μετοχών στη διώρυγα του Σουέζ το 1875.

Ως μεγαλύτερος γιος του Βίκτορ Ρότσιλντ, ο Τζέικομπ σπούδασε -όπως όφειλε- στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και μόλις αποφοίτησε ασχολήθηκε με τις οικογενειακές επιχειρήσεις στην τράπεζα Rothschild & Sons. Το 1980, ωστόσο, συγκρούστηκε με τον αδελφό του και έκτοτε αφιερώθηκε αποκλειστικά και μόνο στις δραστηριότητες του επενδυτικού fund RIT. Μεταξύ των φίλων του ισχυρού άνδρα μετρώνται ο Μπιλ Κλίντον και η Μάργκαρετ Θάτσερ.
ΜΑΡΙΑ ΑΔΑΜΙΔΟΥ
Source : infognomonpolitics.blogspot.com

Ο Κουρδικός παράγοντας στην μάχη των αγωγών

Ο Τσεϊχάν είναι ο γιγαντιαίος τερματικός σταθμός του αγωγού Μπακού-Τσεϊχάν. Παιδί της προεδρίας του Κλίντον, μεταφέρει τουλάχιστον ένα εκατομμύριο βαρέλια καθημερινά.Το Κουρδιστάν του Ιράκ από την άλλη αποτελεί παράδεισο ενέργειας. Εκτιμάται ότι έχει αποθέματα φυσικού αερίου ανάμεσα στα τρία με έξι τρις κυβικά μέτρα και 45 δις βαρέλια πετρελαίου. Οι Κούρδοι του Ιράκ ονειρεύονται να εκμεταλλευτούν αυτό το θησαυρό δίχως τη συγκατάθεση της Βαγδάτης.Για να καταλάβετε τι σημαίνει αυτό φανταστείτε τι θα συνέβαινε αν η Τουρκική Ανατολία αποφάσιζε να κατασκευάσει έναν αγωγό πετρελαίου που θα την ένωνε με το Ιράν, για τις ανάγκες της, φυσικά χωρίς να ρωτήσει την Άγκυρα.

Περίπου μια εβδομάδα νωρίτερα ο Αστί Χαουράμι, ο υπουργός ενέργειας του Κουρδιστάν που βρίσκεται στο Ιράκ ανακοίνωσε ότι οι Κούρδοι του Ιράκ θα κατασκευάσουν έναν αγωγό του ενός εκατομμυρίου βαρελιών την ημέρα που θα ενώνει την περιοχή με τον σταθμό του Τσεϊχάν στην Τουρκία. Ο Τανέρ Γιλντίζ υπουργός ενέργειας της Τουρκίας δεν διέψευσε την πληροφορία.

Αυτές οι εξελίξεις έλαβαν χώρα αφού ο πρωθυπουργός του Ιράκ Νουρί Αλ-Μαλίκι δήλωσε ότι η Τουρκία βρίσκεται ένα βήμα από το να χαρακτηριστεί εχθρικό κράτος. Την ίδια ημέρα τούρκικες σημαίες κάηκαν στη Βασόρα.

Η Βαγδάτη έχει ήδη αποκηρύξει το σχέδιο ως παράνομο. Ωστόσο αν τα σχέδια προχωρήσουν η Βαγδάτη έχει να επωφεληθεί σημαντικά από τον αγωγό, καθώς μονάχα το 17 τοις εκατό των εσόδων θα καταλήγει στην κουρδική περιοχή. Το υπόλοιπο θα το καρπώνεται Η Βαγδάτη. Οι σχέσεις μεταξύ της κυβέρνησης των Κούρδων και του Μαλίκι βρίσκονται στο χειρότερο σημείο τους καθώς μεταξύ άλλων οι Κούρδοι απείλησαν να διακόψουν τις εμπορικές τους σχέσεις με τη Βαγδάτη. Ένα χρόνο πριν η κουρδική κυβέρνηση προχώρησε σε υπογραφή συμφωνίας με τηνExxon Mobil παρακάμπτοντας τη συγκατάθεση της Βαγδάτης.

Από την άλλη η Τουρκία σε μια κρίση νεο-οθωμανισμού φλερτάρει με τους σουνίτες στη Μέση Ανατολή και εναντιώνεται στο αλεβίτικο καθεστώς του Άσσαντ. Για την ώρα αντιμετωπίζει τους Κούρδους του Ιράν ως προτιμότερους συμμάχους από τον συνεργάτη της Τεχεράνης Μαλίκι.

Ωστόσο πρόκειται για άσπονδους φίλους. Ο δεύτερος μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Τουρκίας είναι το Ιράκ. Το μεγαλύτερο μέρος των προϊόντων περνά από την ημι-αυτόνομη περιοχή των Ιρακινών Κούρδων. Φαίνεται ότι το κλειδί για την Τουρκία είναι να υποτάξει τις επιθυμίες του ΠΚΚ στη διοίκηση των Κούρδων του Ιράκ.

Η προτεραιότητα της είναι να χαλιναρωθούν οι φιλοδοξίες των Κούρδων της Τουρκίας σε μια ενδεχόμενη ανεξαρτητοποίηση του Κουρδιστάν του Ιράκ. Η στρατηγική της λοιπόν έγκειται στο να θέσει τον πατριωτισμό των Κούρδων των δυο χωρών σε στεγανά. Έτσι η πλήρης ρήξη με το καθεστώς της Βαγδάτης, ακόμη και αν τα οικονομικά συμφέροντα της Τουρκίας το επιτάσσουν, δεν είναι καλή ιδέα.

Όσο για το Κουρδιστάν, όσο πιο γρήγορα κινηθεί σε σχέση με τις όποιες διεκδικήσεις του τόσο καλύτερα για την επιτυχία του, καθώς όσο περνά ο καιρός και η παραγωγή πετρελαίου του υπόλοιπου Ιράκ αυξάνεται μειώνεται η σχετική δύναμη του Κουρδιστάν.

Το δημοψήφισμα για την ανεξαρτητοποίηση του Κουρδιστάν έχει αναβληθεί για πέντε χρόνια μετά. Ωστόσο, η Τουρκία βιάζεται να προχωρήσει άμεσα με την κατασκευή του υπό συζήτηση αγωγού αφού κάτι τέτοιο θα εκτοξεύσει τη γεωπολιτική της αξία στα ύψη. Τόσο το ΝΑΤΟ όσο και η ΕΕ θα εκστασιαστούν από την παράδοση ενός αγωγού που θα λειτουργεί ως εναλλακτική δίοδος πετρελαίου για την Ευρώπη, από τους αγωγούς της Ρωσίας.

Source : http://turkishcentralnews.com/archives/14406

 Μετάφραση Ελπινίκη Καρακώστα,

http://global-chessboard.blogspot.gr

Η ενεργειακή πολιτική της Τουρκίας

Στις μέρες μας οι ενεργειακές πηγές που αποτελούν το βασικότερο εισόδημα των εθνικών οικονομιών είναι ζωτικής σημασίας τόσο για την συνέχιση της καθημερινής μας ζωής, όσο και για την αύξηση του επιπέδου της κοινωνικής ευημερίας. Η ανεπάρκεια των ενεργειακών πόρων γενικά στον κόσμο και η υπερβάλλουσα ζήτηση ενέργειας, καθιστούν την κάλυψη της ενεργειακής ανάγκης ένα στρατηγικό ζήτημα. Έτσι λοιπόν τα τελευταία χρόνια η ασφάλεια της προσφοράς ενέργειας έγινε μια έννοια η οποία προφέρεται μαζί με την εξωτερική πολιτική, την ασφάλεια, τη σφαιρική σταθερότητα, την αειφόρα ανάπτυξη, το περιβάλλον και την αλλαγή του κλίματος.

I. Το Ενεργειακό Προφίλ και η Ενεργειακή Στρατηγική της Τουρκίας

Η Τουρκία εισάγει το 74% των ενεργειακών πόρων της και για το λόγο αυτό προσπαθεί να εξασφαλίσει την ενεργειακή της ασφάλεια, αποδίδοντας σημασία

-στην κάλυψη των ενεργειακών της αναγκών από εγχώριους πόρους και με το μικρότερο κόστος, στην επίβλεψη των περιβαλλοντικών επιπτώσεων, στο να καταστεί χώρα-πηγή στην προσφορά της ενέργειας και στο να προχωρήσει στην διαφοροποίηση των διαδρομών και των τεχνολογιών,

-πέρα από την αύξηση του μεριδίου των πηγών ανανεώσιμης ενέργειας στην διαφοροποίηση του ενεργειακού καλαθιού προσθέτοντας ως μια νέα πηγή και την πυρηνική ενέργεια καθώς επίσης και στις μεθόδους έρευνας κοιτασμάτων υδρογονανθράκων εντός της χώρας και στο εξωτερικό.

Η Τουρκία με τους κανονισμούς που έχει θέσει σε ισχύ από το 2001 έως τώρα στοχεύει να καλύψει αποτελεσματικά την αυξανόμενη ενεργειακή της ανάγκη στα πλαίσια των κανόνων της ελεύθερης αγοράς. Προωθούνται επίσης δράσεις για την αύξηση της ενεργειακής αποδοτικότητας και την διάδοση των ενεργειακών τεχνολογιών.

Η Τουρκία, η οποία μετά την Κίνα είναι η δεύτερη χώρα στον κόσμο που σημείωσε την μεγαλύτερη αύξηση στην ζήτηση φυσικού αερίου και ηλεκτρισμού κατά την τελευταία δεκαετία, αναμένεται να συνεχίσει να παραμείνει μια από τις πιο δυναμικές ενεργειακές οικονομίες του κόσμου από την άποψη της αύξησης της ενεργειακής ζήτησης, σε συνέπεια με τους οικονομικούς στόχους και τους στόχους κοινωνικής ανάπτυξης της προσεχούς περιόδου.

Η Τουρκία έχει μια γεωστρατηγική θέση μεταξύ των χωρών της περιοχής που κατέχουν τα τρία τέταρτα των αποδεδειγμένων αποθεμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου και των καταναλωτικών ευρωπαϊκών αγορών.

Η προνομιούχα αυτή θέση της φυσικής γέφυρας εξασφαλίζει ευκαιρίες ενεργειακής ασφάλειας στην Τουρκία, αλλά ταυτόχρονα φέρνει ευθύνες. Η Τουρκία που προωθεί το στόχο φιλοδοξεί να γίνει η τετάρτη κεντρική αρτηρία φυσικού αερίου της Ευρώπης μετά από τη Ρωσία, τη Νορβηγία και την Αλγερία, αναλαμβάνει πρωτοβουλίες για να επωμιστεί τον ρόλο μιας αξιόπιστης διαμετακομιστικής χώρας μεταξύ των παραγωγών και των καταναλωτριών χωρών και για να καταστεί ένας δυναμικός ενεργειακός σταθμός στον άξονα Ανατολή-Δύση και Βορρά-Νότου.

II. Σχέδια:

Παραθέτουμε πληροφορίες για έργα που αφορούν την εξασφάλιση της ενεργειακής ασφάλειας τόσο της Τουρκίας όσο και των περιφερειακών χωρών τα οποία είτε έχουν διεκπεραιωθεί είτε συνεχίζονται ακόμα:

Αγωγός Αργού Πετρελαίου Ιράκ-Τουρκίας (Κιρκούκ-Ceyhan/Yumurtalık)

Ο αγωγός Α' έχει μήκος 986 χλμ. (Ιράκ 345, Τουρκία 641) και ο αγωγός Β' 890 χλμ. (Ιράκ 234, Τουρκία 656). Η διαχείριση (λειτουργία) του ξεκίνησε το 1976, η πρώτη φόρτωση σε τάνκερ έγινε στις 25 Μαΐου 1977. Η διαχείριση του αγωγού διεκόπη τον Αύγουστο του 1990 λόγω του εμπάργκο που επέβαλαν τα ΗΕ στο Ιράκ, η διαχείριση του, για περιορισμένη μεταφορά πετρελαίου, ξεκίνησε ξανά στις 16 Δεκεμβρίου 1996 βάσει του ψηφίσματος 986 των ΗΕ της 14ης Απριλίου 1995. Ο αγωγός έχει την δυνατότητα μεταφοράς 70,9 εκατομμυρίων τόνων (αργού πετρελαίου) ετησίως. Στις 19 Σεπτεμβρίου 2010 ο αξιότιμος υπουργός Ενέργειας και Φυσικών Πόρων, Taner Yıldız, και ο υπουργός Πετρελαίου του Ιράκ, Σεχριστανί, υπέγραψαν στη Βαγδάτη την συμφωνία για την δεκαπενταετή επέκταση της χρονικής ισχύος της σύμβασης για την μεταφορά πετρελαίου, η οποία έληγε το 2010.

Αγωγός Αργού Πετρελαίου Μπακού-Τιφλίδα-Ceyhan

Ο Αγωγός Αργού Πετρελαίου Μπακού-Τιφλίδα-Ceyhan (BTC-Bakü-Tiflis-Ceyhan) που ξεκινά από το πεδίο Αζερί-Τσιράκ-Γκιουνέσλι (AÇG-Azeri-Çırak-Güneşli) και καταλήγει στο σταθμό στο Ceyhan, στα τουρκικά παράλια στη Μεσόγειο, μέσω Αζερμπαϊτζάν και Γεωργίας, παρακάμπτοντας τη Μαύρη Θάλασσα και τα Τουρκικά Στενά που είναι περιβαλλοντικά ευαίσθητες περιοχές, είναι ο σημαντικότερος συντελεστής του Ενεργειακού Διαδρόμου Ανατολής-Δύσης, έχει μήκος 1.760 χλμ. και πρόκειται για το δεύτερο μεγαλύτερο σε μήκος αγωγό στον κόσμο. Η ικανότητα μεταφοράς του αγωγού έχει αυξηθεί από 1 εκατομμύριο σε 1,2 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα. Από το Νοέμβριο του 2008 ξεκίνησε η μεταφορά του πετρελαίου του Καζακστάν στις παγκόσμιες αγορές μέσω του αγωγού BTC. Από τις 24 Απριλίου 2011 ο αριθμός των τάνκερ που φορτώνουν πετρέλαιο ανήλθε στα 1507 και η εξαγωγή πετρελαίου μέσω του συγκεκριμένου αγωγού έφτασε τα 1.174.000 βαρέλια.

Αγωγός Φυσικού Αερίου “Γαλάζιο Ρεύμα”

“Η Διακρατική Συμφωνία για την Υποθαλάσσια Μεταφορά του Ρωσικού Φυσικού Αερίου από τη Μαύρη Θάλασσα στη Δημοκρατία της Τουρκίας” υπογράφηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1997. Την ίδια ημερομηνία υπογράφηκε και η 3η Σύμβαση Αγοράς-Πώλησης Φυσικού Αερίου 25ετούς διάρκειας για την προμήθεια 16 δισεκατομμυρίων κ.μ. φυσικού αερίου ετησίως. Με τρεις συμβάσεις συνολικής προμήθειας 30 δισεκατομμυρίων κ.μ. ετησίως η Τουρκία έχει καταστεί η δεύτερη μεγαλύτερη αγορά της Ρωσικής Ομοσπονδίας μετά την ΕΕ. Η επίσημη τελετή εγκαινίασης του αγωγού πραγματοποιήθηκε με την συμμετοχή των Πρωθυπουργών της Τουρκίας-Ρωσίας-Ιταλίας στην Samsun στις 17 Νοεμβρίου 2005. Η αγορά φυσικού αερίου από τον αγωγό μήκους 1236 χλμ. (501 χλμ. το κομμάτι Samsun-Ankara) ξεκίνησε το 2003.

Αγωγός Φυσικού Αερίου Ιράν-Τουρκίας

Στις 8 Αυγούστου 1996 Τουρκία και Ιράν υπέγραψαν τη Σύμβαση για την Αγοραπωλησία Φυσικού Αερίου 25ετούς διάρκειας για την προμήθεια 10 δις κ.μ. φυσικού αερίου ετησίως από τον αγωγό μήκους 1.131 χλμ. Η ροή φυσικού αερίου στον αγωγό ξεκίνησε το 2001.

Αγωγός Φυσικού Αερίου Μπακού-Τιφλίδα-Erzurum

Ο Αγωγός Φυσικού Αερίου Μπακού-Τιφλίδα-Erzurum (BTE), ο δεύτερος συντελεστής του Ενεργειακού Διαδρόμου Ανατολής-Δύσης, άρχισε να λειτουργεί στις 3 Ιουλίου 2007. Ο αγωγός αυτός μεταφέρει στην Τουρκία το φυσικό αέριο που εξορύσσεται από το κομμάτι (Φάση Ι) το οποίο αναπτύχθηκε στο πεδίο Σαχντενίζ που βρίσκεται στο αζερικό τμήμα της Κασπίας Θάλασσας. Η χώρα μας έχει υπογράψει σύμβαση με το Αζερμπαϊτζάν, όσον αφορά την Φάση Ι, η οποία προβλέπει την προμήθεια 6,6 δις κ.μ. φυσικού αερίου ετησίως. Τα έγγραφα που υπογράφηκαν στην  İstanbul στις 7 Ιουνίου 2010, τα οποία αφορούν την Φάση ΙΙ του Σαχντενίζ, εξασφάλισαν μια κοινή αντίληψη μεταξύ των πλευρών τόσο για την ποσότητα του φυσικού αερίου που θα κατευθυνθεί (απορροφηθεί) στην εγχώρια αγορά και αυτής που θα εξαχθεί στην Ευρώπη μέσω της Τουρκίας όσο και σχετικά με την τιμή του φυσικού αερίου και της διαμετακόμισης.

Ο Διασυνδετήριος Αγωγός Φυσικού Αερίου Τουρκίας - Ελλάδας - Ιταλίας (ITGI)

“Η Διακρατική Συμφωνία Τουρκίας-Ελλάδας-Ιταλίας σχετικά με την Ανάπτυξη του Διαδρόμου Μεταφοράς Φυσικού Αερίου” υπογράφηκε στη Ρώμη στις 26 Ιουλίου 2007. Στις 18 Νοεμβρίου 2007 πραγματοποιήθηκαν στην İpsala τα εγκαίνια λειτουργίας του Αγωγού Φυσικού Αερίου Τουρκίας – Ελλάδας με τη συμμετοχή των Πρωθυπουργών και των δυο χωρών. Το κομμάτι του σχεδίου μεταξύ Ελλάδας-Ιταλίας προβλέπεται να διεκπεραιωθεί το 2015. Από την άλλη η BOTAŞ, η ΔΕΠΑ και  η Edison υπέγραψαν μνημόνιο κατανόησης στις 17 Ιουνίου 2010 με την οποία διεύρυναν τα πεδία συνεργασίας μεταξύ τους.

Ο  ITGI που είναι το πρώτο κομμάτι του Νοτίου Διαδρόμου μεταφοράς Αερίου, ταυτόχρονα είναι μείζονος σημασίας για την μεταφορά του αζερικού αερίου στην Νοτιοανατολική Ευρώπη. Μέσω του σχεδίου αναμένεται να μεταφερθούν 3 δις κ.μ. στην Ελλάδα και 8 δις κ.μ. φυσικού αερίου  στην Ιταλία μέσω της Τουρκίας.

Το Σχέδιο του Αγωγού Φυσικού Αερίου Nabucco

Συνεχίζονται ακόμη οι εργασίες για το σχέδιο που προβλέπει την μεταφορά του φυσικού αερίου στην Αυστρία μέσω Τουρκίας-Βουλγαρίας-Ρουμανίας και Ουγγαρίας. Στο πλαίσιο αυτό στις 13 Ιουλίου 2009 υπογράφηκε στην  Ankara η Διακρατική Συμφωνία για το Nabucco. Η συμφωνία τέθηκε σε ισχύ την 1η Αυγούστου 2010 μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας έγκρισης στις συμμετέχουσες χώρες. Οι διαπραγματεύσεις που διεξάγονταν μεταξύ της Nabucco International Company και των συμμετεχόντων χωρών όσον αφορά την Συμφωνία για την Υποστήριξη του Σχεδίου (ΣΥΣ) ολοκληρώθηκαν σε όλες τις χώρες και στις 8 Ιουνίου 2011 υπογράφηκαν οι Συμφωνίες για την Υποστήριξη του Σχεδίου με μια τελετή που πραγματοποιήθηκε στο Kayseri.

Τα 2.000 χλμ. του αγωγού συνολικού μήκους 3.300 χλμ. σχεδιάζεται να διασχίσουν τα τουρκικά εδάφη. Η οριστική και μέγιστη δυνατότητα μεταφοράς φυσικού αερίου του αγωγού προβλέπεται να είναι 31 δις κ.μ. ετησίως.

Το Σχέδιο του Αγωγού Αραβικού Φυσικού Αερίου

Ο αγωγός που προβλέπεται να μεταφέρει το αιγυπτιακό αέριο στην Τουρκία μέσω Ιορδανίας και Συρίας σχεδιάζεται να έχει την δυνατότητα μεταφοράς 10 δις. κ.μ. φυσικού αερίου ετησίως. Συνεχίζονται οι εργασίες για την ολοκλήρωση του τμήματος μεταξύ της Συρίας και της Τουρκίας (Αγωγός Χαλέπι-Kilis) του αγωγού που είναι ήδη σε λειτουργία μεταξύ της Αιγύπτου και της Συρίας.

Το Σχέδιο του Διαδρόμου Φυσικού Αερίου Ιράκ-Τουρκίας

Το Ιράκ κατέχει μια σημαντική θέση για την υλοποίηση του Νοτίου Διαδρόμου μεταφοράς Αερίου. Η Συμφωνία για το Νότιο Διάδρομο Αερίου που υπέγραψαν η Τουρκία και το Ιράκ στις 15 Οκτωβρίου 2009 και στο οποίο γίνεται αναφορά στο Σχέδιο Nabucco έφερε στην επικαιρότητα την μεταφορά του ιρακινού αερίου στην Τουρκία και την μεταφορά της στην Ευρώπη μέσω της Τουρκίας. Από την άλλη ο Πρωθυπουργός του Ιράκ κατά την υπογραφή της Διακρατικής Συμφωνίας για το Nabucco δεσμεύτηκε, ανάλογα με τις εξελίξεις στον ιρακινό ενεργειακό τομέα, να προμηθεύσει το 50% του αερίου που έχει ανάγκη το σχέδιο Nabucco.

Το Σχέδιο του Αγωγού Αργού Πετρελαίου Samsun-Ceyhan

Ο αγωγός που σχεδιάζεται να κατασκευαστεί ξεκινά από το Ünye στα ανατολικά της  Samsun και καταλήγει στο Sivas, στη συνέχεια ακολουθεί μια παράλληλη πορεία με τον αγωγό αργού πετρελαίου Μπακού-Τιφλίδα-Ceyhan. Το 45% του αγωγού είναι παράλληλο στον BTC και για το λόγο αυτό μπορεί να επωφεληθεί από το δικαίωμα διάβασης. Η κατασκευή του σχεδίου έχει ανατεθεί στην TAPCO (The Trans Anatolian Pipeline Company), μια σύμπραξη των εταιρειών Çalık Enerji-ENI. Η τελετή θεμελίωσης του σχεδίου πραγματοποιήθηκε στις 24 Απριλίου 2007 στο  Ceyhan. Ο αγωγός μήκους 550 χλμ. προβλέπεται να μεταφέρει στο λιμάνι του Ceyhan 60 εκατομμύρια τόνους πετρελαίου ετησίως. Το σχέδιο αποσκοπεί να διευκολύνει την μεταφορά ενός μέρους του πετρελαίου της Κασπίας Θάλασσας κατευθείαν στον τερματικό σταθμό στο Ceyhan και από εκεί στις παγκόσμιες αγορές και συνεπώς στην αποσυμφόρηση των Τουρκικών Στενών. Στις 24 Σεπτεμβρίου ξεκίνησαν οι συνομιλίες με τη ρωσική πλευρά στη Μόσχα για την υπογραφή μιας Διακρατικής Συμφωνίας (IGA) που αφορά το σχέδιο Samsun-Ceyhan. Συνεχίζονται οι συναντήσεις.

III. Οι Σχέσεις Τουρκίας-ΕΕ στο πλαίσιο της Ενέργειας

Το σχέδιο του αγωγού φυσικού αερίου Nabucco που βασίζεται στις αρχές της αλληλεγγύης, της αλληλεξάρτησης και της αμοιβαίας ισότητας και που θα συμβάλει στην ενεργειακή ασφάλεια της Τουρκίας και της Ευρώπης, θα οδηγήσει και στην ανάπτυξη των σχέσεων μεταξύ της Τουρκίας και της ΕΕ.

Από την άλλη, στις 9 Σεπτεμβρίου 2009 ξεκίνησαν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις στην Συνθήκη της Ενεργειακής Κοινότητας (ΣΕΚ). Η Τουρκία περιμένει από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να λάβει υπόψη της την διαφορετική από τις άλλες χώρες κατάσταση της στο θέμα της ΣΕΚ.

Έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία ελέγχου από την ΕΕ για το άνοιγμα του κεφαλαίου της Ενέργειας.

Από την άλλη συνεχίζονται οι εργασίες για την δημιουργία μιας συγχρονισμένης σύνδεσης με το δίκτυο του ENTSO-E (Ευρωπαϊκό Δίκτυο Διαχειριστών Συστημάτων Μεταφοράς-UCTE με την παλιά της ονομασία) και τον Σεπτέμβριο του 2010 ξεκίνησε με επιτυχία η συγχρονισμένη δοκιμαστική λειτουργία με το ENTSO-E.

IV. Εμπλουτισμός του Χαρτοφυλακίου της Εθνικής Ενεργειακής Προσφοράς

Η Τουρκία κινούμενη με τους στόχους της μείωση της εξάρτησης από το εξωτερικό στην ενέργεια, την αύξηση στο ανώτατο επίπεδο της χρήσης των εγχώριων πόρων και την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής, εξακολουθεί να προωθεί δράσεις για να αυξήσει το μερίδιο των ανανεώσιμων ενεργειακών πηγών στον χαρτοφύλακα ενεργειακής προσφοράς  και να προσθέσει στο ενεργειακό καλάθι και την πυρηνική ενέργεια.

Η Τουρκία που διαθέτει ένα σημαντικό δυναμικό από την άποψη της ανανεώσιμης ενέργειας, βρίσκεται στην 7η θέση παγκοσμίως και στην 1η στην Ευρώπη με το γεωθερμικό δυναμικό της. Πέρα από αυτήν την ενεργειακή πηγή, η Τουρκία αποδίδει προτεραιότητα επίσης στην ανάπτυξη των υδροηλεκτρικών πηγών και της αιολικής και ηλιακής ενέργειας. Στο πλαίσιο αυτό και βάσει του Στρατηγικού Εγγράφου για την Αγορά Ηλεκτρικής Ενέργειας και την Ασφάλεια της Προσφοράς που εγκρίθηκε στις 18 Μαΐου 2009 στοχεύετε να ανέρθει στα 20.000 MW το εγκατεστημένο δυναμικό αιολικής ενέργειας και στο 600 MW το δυναμικό γεωθερμικής ενέργειας καθώς επίσης ένα κομμάτι τουλάχιστον το 30% του ηλεκτρισμού να καλυφθεί από την ανανεώσιμη ενέργεια.

Από την άλλη ως μια ένδειξη της σημασίας που αποδίδει η Τουρκία στην ανάπτυξη των πηγών ανανεώσιμης ενέργειας, έγινε ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Διεθνούς Οργανισμού Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (IRENA) με τη συμφωνία που υπογράφηκε μετά το πέρας της διάσκεψης που διοργανώθηκε στη Βόννη στις 26 Ιανουαρίου 2009.

V. Πυρηνική Ενέργεια

Στις μέρες μας που καθίσταται ολοένα και περισσότερο σημαντική η όσο το δυνατόν περισσότερη ενεργειακή ανεξαρτησία, έχει αυξηθεί το ενδιαφέρον για την πυρηνική ενέργεια και έχει εμφανιστεί η έννοια «πυρηνική αναγέννηση». Παράλληλα με αυτές τις εξελίξεις η Τουρκία συνεχίζει τις προετοιμασίες για να προσθέσει την πυρηνική ενέργεια στην εθνική ενεργειακή συνιστώσα. Στο πλαίσιο αυτό η εγκατεστημένη ισχύς πυρηνικής ενέργειας της Τουρκίας προβλέπεται να αυξηθεί στα 10.000 MW μέχρι το 2030. Για την εκπλήρωση του συγκεκριμένου στόχου ο πρώτος πυρηνικός σταθμός σχεδιάζεται να κατασκευαστεί στο Akkuyu της Mersin και ο δεύτερος στο Sinop, στις 12 Μαΐου 2010 υπογράφηκε μια Διακρατική Συμφωνία με την Ρωσική Ομοσπονδία για την κατασκευή ενός πυρηνικού σταθμού παραγωγής ενέργειας στο Akkuyu.

Η χώρα μας λαμβάνει με μεγάλη ευαισθησία όλα τα αναγκαία μέτρα για την ασφαλέστερη παραγωγή πυρηνικής ενέργειας. Θα χρησιμοποιηθεί η πιο προηγμένη τεχνολογία και οι πιο προηγμένοι μέθοδοι για την ασφάλεια των σταθμών πυρηνικής ενέργειας που σχεδιάζεται να κατασκευαστούν στη χώρα μας. Φυσικά και θα εξαγάγουμε τα αναγκαία διδάγματα από τα όσα συνέβησαν στον σταθμό Φουκουσίμα μετά τον σεισμό και το καταστροφικό τσουνάμι που έπληξε την Ιαπωνία και θα βρίσκονται στο ανώτατο επίπεδο τα θέματα που αφορούν την ασφάλεια των πυρηνικών σταθμών.

 Source : TRT-ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ