Requiem για μιά παρασιτική οικονομία

Απόσπασμα από άρθρο του κ. Αντώνη Ανδρουλιδάκη που γράφτηκε στον ιστότοπο saita.blogspot τον Οκτώβριο του 2009, με τίτλο " Η κρίση στην Ελλάδα μόλις άρχισε". Τις συνέπειες της παρασιτικής οικονομίας τώρα αρχίζουμε να τις γευόμαστε....
" Πρόκειται για μια ουσιαστικά παρασιτική οικονομία. Γι' αυτό και όλες οι οικονομικές, αναπτυξιακές και κοινωνικές δομές διακατέχονται από τα ίδια παρασιτικά χαρακτηριστικά. Δημόσιοι λειτουργοί -από τα ανώτερα κυβερνητικά επίπεδα μέχρι αυτό του κλητήρα- παρασιτούν σε βάρος του κρατικού κορβανά, πολιτικοί παρασιτούν σε βάρος των ψηφοφόρων τους, επιχειρήσεις υπό την μορφή ολιγοπωλείων και καρτέλ παρασιτούν σε βάρος των καταναλωτών και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων με τις οποίες συναλλάσονται, μικρομεσαίες επιχειρήσεις παρασιτούν σε βάρος των εργαζομένων τους ή της οικογενειακής τους περιουσίας, τράπεζες παρασιτούν σε βάρος των μικρών ή μεσαίων πελατών τους, διαχειριστές πολυκατοικιών παρασιτούν σε βάρος των ενοίκων, εκκλησιαστικές ενορίες παρασιτούν σε βάρος του θρησκευόμενου ποιμνίου τους, ανώτατοι πανεπιστημιακοί σε αγαστή σύμπνοια με εκατοντάδες συμβούλους παρασιτούν σε βάρος των κοινοτικών κονδυλίων, αγρότες παρασιτούν σε βάρος επιχορηγήσεων αναδιάρθρωσης των καλλιεργιών, μεσάζοντες παρασιτούν σε βάρος των αγροτών, τουριστικοί επιχειρηματίας παρασιτούν σε βάρος των πελατών, ένοπλες δυνάμεις παρασιτούν αργόσχολες σε βάρος του λαού, πανεπιστημιακοί ιστορικοί παρασιτούν σε βάρος της ιστορίας, δημοσιογράφοι παρασιτούν σε βάρος της αλήθειας, δάσκαλοι παρασιτούν σε βάρος των μαθητών τους, εργαζόμενοι παρασιτούν σε βάρος των εργοδοτών τους, γιατροί σε βάρος των ασθενών τους, καλλιτέχνες παρασιτούν σε βάρος της τέχνης και υπέρ της αποχαύνωσης και τέλος -αν όχι πρώτο- κομψευόμενοι νεαροί και νεαρές παρασιτούν σε βάρος των γονιών τους αν όχι και των παππούδων τους για ένα καινούργιο σινιέ κινητό κι ένα cabrio. Το αστείο είναι ότι στην παρασιτική αυτή σκυταλοδρομία εντάχθησαν πρόσφατα και οι πρώην οικονομικοί μετανάστες που συνεπικουρούμενοι από το παρασιτικό δικανικό σύστημα της χώρας (δικολάβοι, παραδικαστικά κυκλώματα κ.λπ.) αλλά και το εθνομηδενιστικό κύμα των κυρίαρχων ελίτ, πέρασαν στην αντεπίθεση ζητώντας πίσω -με τον ίδιο παρασιτικό τρόπο- το βάρος που έφεραν στην πρώτη φάση ένταξης τους στο εργατικό δυναμικό της χώρας.

Πολύ απλά και όπως διδάσκει ο παππούς Μάρξ, μια παρασιτική οικονομία διαμόρφωσε και ένα παρασιτικό επικοδόμημα.
Σ' αυτό το μοντέλο παρασιτικής «ανάπτυξης» όπως διαμορφώθηκε στα μεταπολιτευτικά χρόνια, η βιομηχανική παραγωγή αποδιαρθρώθηκε, η αγροτική παραγωγή δεν απέφυγε τη «λούμπα» της μονοκαλλιέργειας, η κτηνοτροφία διαλύθηκε από τα καρτέλ, η τουριστική «ανάπτυξη» πήρε τα χαρακτηριστικά της μεγάλης απρόσωπης κλίμακας και μάλιστα με χαμηλό επίπεδο υπηρεσιών, συχνά έρμαιο των εκάστοτε «ταξιδιωτικών οδηγιών», το τραπεζικό σύστημα «φιλοδώρησε» στο υποζύγιο των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και των καταναλωτών δυσβάστακτα επιτόκια που καθιστούσαν το κόστος χρήματος ανασταλτικό παράγοντα στο κυνήγι της διεθνούς ανταγωνιστικότητας, τα τραίνα των νέων τεχνολογιών και της καινοτομίας «περνούσαν» ξανά και ξανά και οι μοναδικοί επιβάτες ήταν οι ίδιοι και ίδιοι «λαδωμένοι ποντικοί» και η ναυτιλία ανέπνεε και γιατί βρισκόταν εκτός της ελληνικής θολούρας, αλλά και γιατί η Κίνα ήθελε να εξάγει την τεράστια παραγωγή της.

Στο κοινωνικό πεδίο, είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι το συνδικαλιστικό κίνημα, το οικολογικό κίνημα, το συνεταιριστικο κίνημα, το φοιτητικό αλλά και το γυναικείο κίνημα, όπως και κάθε μορφή κινήματος ακολούθησε την δική του παρασιτική διαδρομή. Ακόμη και η τοπική αυτοδιοίκηση, πρωταρχικός πυρήνας τοπικής ανάπτυξης εγλωβίστηκε σε παρασιτικές ατραπούς και αυτοαναιρέθηκε ακόμη και στη συνείδηση των πολιτών. «Τα παράπονα σου στον Δήμαρχο» δεν υφίσταται πλέον ως κλασσικό μότο της ελλειματικής περιφερειακής ανάπτυξης της χώρας. Απόδειξη, η γιγάντωση του Αθηναϊκού κρατιδίου και η ερημοποίηση της υπαίθρου χώρας.

Είναι εντυπωσιακή η διαπίστωση ότι από τους πάλαι ποτέ πυλώνες της δημοκρατίας, όπως αυτοί διακηρύχθηκαν από τον ιδρυτή του ΠΑ.ΣΟ.Κ., Ανδρέα Παπανδρέου πριν από 30 περίπου χρόνια, ουδείς ευοδώθηκε. Το κοινοβούλιο εξαντλήθηκε σε υπάκουο εκτελεστικό όργανο ανεξέλεγκτων πρωθυπουργίσκων, η δημοκρατική αποκέντρωση δεν υπήρξε ούτε δημοκρατική ούτε αποκέντρωση, δεν κατορθώθηκε ούτε καν η αποσυγκέντρωση των δημοκρατιών της Δύσης, το συνδικαλιστικό κίνημα μετεξελίχθηκε σε προθάλαμο πολιτικής ανέλιξης των στελεχών του, το συνεταιριστικό κίνημα εξαϋλώθηκε κυριολεκτικά μέσα σε οσμές σκανδάλων, καμμένων λάστιχων και «ετσιθελικών» απαιτήσεων ραχάτικης ευζωίας και το ίδιο το σοσιαλιστικό κίνημα μέσα απο τον ανελέητο σημιτικό εκσυγχρονισμό έμοιαζε να χάνει ακόμη και τη στοιχειώδη βάση ηθικής νομιμοποίησης του «πετώντας στα σκουπίδια» την κοινωνιοκεντρική προτεραιότητα του, «βγάζοντας βρώμα η ιστορία ότι ξοφλήσαμε», εν' όσο πάλαι ποτέ «μαοϊκοί» κατήγοροι «ιμπεριαλιστών» και «σοσιαλιμπεριαλιστών» πλατσούριζαν στα διαπλεκόμενα λασπόνερα του super paradise της Μυκόνου.

Όμως το εντυπωσιακότερο όλων είναι η απόλυτη σχεδόν αποστασιοποίηση των κυρίαρχων παρασιτικών ελίτ από το καθολικό λαϊκό πρόταγμα της εθνικής ανεξαρτησίας, έτσι όπως τουλάχιστον η αριστερά στη χώρα το έθετε σταθερά από τον αγώνα της εθνικής αντίστασης. Η αποδόμηση του έθνους συνοδεύτηκε από έναν υπαρξιακό και αξιακό μηδενισμό πρωτοφανή για την ελληνική πραγματικότητα. Δεκάδες κονδυλοφόροι, πανεπιστημιακοί, μη κυβερνητικές οργανώσεις, δημοσιογράφοι και εκδοτικά συγκροτήματα εργολάβων, όλοι καλοπληρωμένα μέλη μιας «προοδευτικής» ελίτ, αποδώθηκαν σε έναν λυσαλέο αγώνα να απαξιώσουν κάθε νόημα εθνικής ταυτότητας, κάθε νόημα ελληνικής συλλογικής συνύπαρξης και πράξης, ταυτίζοντας τον εθνισμό με τον εθνικισμό, γελοιοποιώντας και αφορίζοντας ως φασιστικό κάθε στοιχείο παράδοσης και πίστης του λαού μας , κάθε συνεκτικό στοιχείο της κοινωνίας μας, αφού δεν ήταν μονδέρνο και εκσυγχρονιστικό. Η ίδια η Ιστορία είδε με έκπληξη την μεγάλη αφήγηση των πατεράδων μας, να ξαναγράφεται στρογγυλεμένη και υποτακτική προς τους θύτες των παπούδων μας. Το επιστημονικά καινοφανές ότι το ελληνικό έθνος είναι δημιούργημα του ελληνικού κράτους και όχι το αντίθετο, ήρθε στο προσκήνιο με απαιτήσεις αλάθητης αυθεντίας, κάνοντας είμαι βέβαιος των Φαλμεράιερ να αναγαλιάζει απο ενθουσιασμό και τον Άρη Βελουχιώτη να αυτοκτονεί κατ' επανάληψιν, ξανά και ξανά, δίπλα στους νέους αυτόχειρες Καραϊσκάκη, Παπαρηγόπουλο, Ψυρούκη και λοιπούς νεκρούς «εθνικιστές και ελληνάρες».

Ταυτόχρονα με την αποδόμηση και τον ελληνικό εθνομηδενισμό, ταυτόχρονα με την οξύτατη καταγγελία κάθε προσπάθειας αντίστασης απέναντι στον παγκοσμιοποιητικό χυλό, η παρασιτική ελίτ των διανοουμένων δεν άφησε «πικραμένο για πικραμένο» εντός της ελληνικής επικράτειας ή εκτός αυτής προς τον οποίο να μην προστρέξει υποστηρίζοντας με πάθος τα εθνοτικά, μειωνοτικά, ατομικά, σεξουαλικά κ.λπ. δικαιώματα του. Ωσαν να πρόκειται για την απόλυτη αναστροφή του γνωστού ρητού «το έθνος οφειλει να θεωρεί αληθές ό,τι είναι εθνικό, εξαιρουμένου του ελληνικού έθνους». Η επίκληση των δικαιωμάτων ακόμη και μιας ελάχιστης και ασήμαντης μειοψηφίας, απαιτείται να έχει καθολική ισχύ καταδίκης σε σιωπή όλων των υπολοίπων. Απαιτείται να έχει καθολική ισχύ ακόμη και εάν το αντίτιμο είναι η υπαρξιακή καταδίκη του συνόλου ελληνικού έθνους."
Source : http://saita.pblogs.gr/

Η φούσκα του Αγγλικού δικαίου

Του Γιώργου Καισάριου 
Το ότι διακόπηκαν την Παρασκευή οι συνομιλίες με το IIF το βρίσκω θετικό. Για ποιο λόγο; Υπόθεση κάνω, ότι δεν πήραν αυτό που ήθελαν οι τραπεζίτες και σήκωσαν τα χέρια. Υποθέτω ότι η Ελληνική πλευρά παίζει σκληρή μπάλα (ή έτσι θέλω να πιστεύω).

Όπως σας έχω πει σε προηγούμενη αναφορά, εκτιμώ ότι το κούρεμα θα είναι υποχρεωτικό. Οι εξελίξεις την Παρασκευή μάλλον ενισχύουν αυτή την άποψη.

Που σημαίνει ότι τελικά θα μου γίνει η χάρη και θα έχουμε ένα ωραίο πιστωτικό γεγονός (κούρεμα δια της βίας), με την πληρωμή CDS και full extra.

Που επίσης σημαίνει (ελπίζω δηλαδή) ότι το κούρεμα θα είναι πολύ μεγαλύτερο από το 50% που έχει συμφωνηθεί πρόσφατα. Για όσους παρακολουθούν αυτή τη στήλη, η ελπίδα μου είναι ότι αυτό θα διαμορφωθεί στο 80% επί των ομολόγων της αγοράς (πλην ΔΝΤ, διακρατικά και ΕΚΤ).

Τώρα βέβαια αν ορισμένοι προτιμούν να γίνει ένα κούρεμα σε εθελούσια βάση και το ποσοστό του κουρέματος να είναι μικρότερο, αλλά να συμμετάσχει και η ΕΚΤ, δεν έχω κανένα πρόβλημα. Αυτό που εγώ θέλω να δω είναι διαγραφές της τάξεως των 160 δισ. ευρώ (τουλάχιστον) με ένα επιτόκιο κοντά στο 4%. Αυτό για μένα είναι το ιδανικό σενάριο.

Αυτό το σενάριο θα μειώσει το συνολικό μας χρέος κάτω από το 100% του ΑΕΠ και θα έχουμε πιθανότητες να γίνουμε βιώσιμοι με λίγο financial engineering ακόμα και λίγη σκληρή δουλειά.

Το αν θα γίνει αυτό δεν το ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι αν δεν γίνει, δεν θα γίνουμε ταμειακά βιώσιμοι και σε 12-24 μήνες από τώρα, η διαδικασία αυτή θα επαναληφθεί και απλά θα κουρευτούν και τα υπόλοιπα ομόλογα της αγοράς, είτε είναι στο Αγγλικό δίκαιο είτε είναι στο δίκαιο του πλανήτη Άρη.

Τώρα η όλη φασαρία περί του Αγγλικού δικαίου είναι μια φούσκα, παρόμοια με αυτή της φοροδιαφυγής στην Ελλάδα. Όλος ο Τύπος μιλάει για φοροδιαφυγή, λες και αυτό έχει προκαλέσει τα προβλήματα. Άπαντες ξαφνικά έχουν γίνει ειδικοί επί πιστωτικών γεγονότων.

Για όσους δεν το ξέρουν, έχουμε ήδη εκδώσει ομόλογα στο Αγγλικό δίκαιο. Διορθώστε με αν κάνω λάθος, αλλά νομίζω ότι το ελληνικό Δημόσιο έχει ήδη εκδώσει περί τα 20 δισ. ευρώ στο Αγγλικό δίκαιο. Άρα αν γίνει κούρεμα, έχουμε ήδη ομόλογα που είναι στο Αγγλικό δίκαιο.

Το ερώτημα είναι, τί σημαίνει άραγε το Αγγλικό δίκαιο; Η απάντηση είναι όχι και πολλά. Όπως μπορεί να κουρευτεί ένα ομόλογο στο Ελληνικό δίκαιο, άλλο τόσο εύκολα μπορεί να κουρευτεί στο Αγγλικό δίκαιο.

Για όσους ανησυχούν ότι μετά από ένα επιθετικό κούρεμα θα μας πουλήσουν στα σκλαβοπάζαρα (με το Αγγλικό δίκαιο), δεν αντιλαμβάνονται ότι, μπορεί μεν ο κάθε ένας να πάρει όποια απόφαση θέλει από το οποιοδήποτε δικαστήριο του κόσμου, αλλά να εκτελέσει αυτή την απόφαση είναι σχεδόν αδύνατον.

Για παράδειγμα, το Ελληνικό κράτος μπορεί εύκολα (αν δεν το έχει ήδη κάνει) απλά να περάσει ένα νόμο που να λέει ότι προσφυγές στα Ελληνικά δικαστήρια εναντίον του Ελληνικού κράτους, για αθέτηση πληρωμών της τάδε σειράς ομολόγου δεν γίνεται δεκτό. Εκεί τελειώνει η υπόθεση. Είναι αδύνατον στη συνέχεια κάποιος να προσφύγει στα Ελληνικά δικαστήρια με σκοπό να προσπαθήσει να εκτελέσει την όποια απόφαση έχει πάρει σε άλλη δικαιοδοσία.

Αλλά ακόμα και αν κάποιος πάρει μια απόφαση από την Αγγλία και πάει στην Αμερική να την εκτελέσει, ούτε εκεί μπορεί να κάνει τίποτα. Για ποιο λόγο;

Διότι απλά στην Αμερική υπάρχει το λεγόμενο Foreign Sovereign Immunities Act. Εν ολίγοις, είναι σχεδόν αδύνατον κάποιος να μπορεί να εκτελέσει καταδικαστική απόφαση εναντίον μιας κρατικής οντότητας (με ελάχιστες εξαιρέσεις, όπως για παράδειγμα για θέματα τρομοκρατίας η δόλιες πράξεις) εντός του εδάφους των Ηνωμένων Πολιτειών.

Μια έρευνα να κάνει κανείς στη νομική βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου Cornell, θα διαπιστώσει ότι ανάλογες νομικές ρήτρες έχουν οι περισσότερες δυτικές χώρες. Διαβάζουμε λοιπόν από την Cornel ότι:

Βάση των υφιστάμενων διεθνών συμφωνιών, στις οποίες οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι συμβαλλόμενο μέρος, κατά τη στιγμή της θέσπισης της παρούσας Πράξης, ένα ξένο κράτος θα έχει ασυλία από τη δικαιοδοσία των δικαστηρίων των Ηνωμένων Πολιτειών και των κρατών εκτός από τα προβλεπόμενα στα σημεία 1605 – 1607 του αυτό το κεφάλαιο.
Ναι αλλά ορισμένοι φίλοι θα πουν ότι, μα τα ομόλογα που εκδίδονται στο Αγγλικό δίκαιο αίρουν αυτή την ασυλία. Άρα από τη στιγμή που ένα κράτος συμφωνεί ότι δεν έχει αυτή την ασυλία, τότε θα μπορεί μια κρατική οντότητα να καταδικαστεί και να εκτελεστεί η όποια απόφαση. Όχι ακριβώς.

Για παράδειγμα, τα επενδυτικά σχήματα NML Capital, Ltd. και EM Lt πήραν πρωτοβάθμια καταδικαστική απόφαση εναντίον της Αργεντινός σε δικαστήριο της Νέας Υόρκης, βασιζόμενοι στο ότι τα ομόλογα που αγόρασαν στη δευτερογενή αγορά είχαν ρήτρες που αίρουν αυτή την ασυλία της Αργεντινής. Όταν όμως η υπόθεση εκδικάστηκε δευτεροβάθμια, η απόφαση ανατράπηκε.

Με λίγα λόγια, ακόμα και αν εγώ υπογράψω ένα ιδιωτικό συμφωνητικό, που λέει ότι, συμφωνώ να γίνω δούλος σου αν δεν πληρώσω τις δόσεις του ψυγείου που αγόρασα από το κατάστημα σου, η ρήτρα αυτή είναι παράνομη και δεν ισχύ, ακόμα και αν έχω συμφωνήσει σε αυτό. Για ποιο λόγο; Διότι απλά απαγορεύεται η δουλεία και δεν μπορεί κανείς να γίνει δούλος για αθέτηση πληρωμής, ακόμα και αν έχει συμφωνήσει σε αυτό.

Ειδικός στο διεθνές δίκαιο δεν είμαι, αλλά μου φαίνεται λίγο παράξενο ότι ενώ έχουν γίνει 70 αναδιαρθρώσεις χρεών σε 58 χώρες από το 1970, οι επενδυτές να έχουν καταφέρει να πάρουν καταδικαστικές αποφάσεις εναντίων των κρατών αυτών και να τις έχουν εκτελέσει. Είτε είναι στο Αγγλικό, Αμερικάνικο ή το δίκαιο του πλανήτη Άρη.

Η κατάληξη είναι ότι οι κρατικές οντότητες έχουν ασυλία σε πολλά θέματα και η αθέτηση πληρωμής είναι ένα από αυτά. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι μετά από ένα κούρεμα δεν θα έχεις νομικές εμπλοκές. Θα έχεις. Αλλά άλλο το να σε τραβάνε στα δικαστήρια και άλλο να σου κάνουν κατάσχεση την πρεσβεία, ή τη φρεγάτα, που αγκυροβόλησε σε ένα ξένο λιμάνι (ναι το ακούσαμε και αυτό).

george.kesarios@capital.gr 

Πηγή: www.capital.gr

Οίκοι "Αξιολόγησης" : Ελέγχουν οικονομίες πουλώντας πληροφορίες

Οίκοι "Αξιολόγησης"

γράφει ο Γιώργος Δαμιανός

Ποιος ήταν ο John Moody; Τι σημαίνει το όνομά του; H ιστορία του οίκου Moody’s.

Η λέξη Moody’s έχει μπει, πλέον στην καθημερινότητα μας. Στο ελληνικό λεξιλόγιο πριν ή μετά τη λ. Moody’s υπάρχει η λέξη υποβάθμιση. Το όνομα είναι βαρύγδουπο και προβάλλεται ως “έγκυρο” από τα ελληνικά και ξένα Μ.Μ.Ε. Οι εκθέσεις το οίκου Moody’s ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις και υποθηκεύουν το σήμερα και το αύριο του πλανήτη, αφού καθορίζουν το αν θα δανειστεί, και με ποιους όρους, μια χώρα. Υποθηκεύει το μέλλον του πλανήτη, γιατί ως γνωστόν, τα δανεικά αυτά θα τα πληρώσουν και οι μελλοντικές γενιές.

Τα πρώτα βήματα του John Moody/ Τζον Μούντι

Ελάχιστοι γνωρίζουν ότι η επωνυμία Moody’s προέρχεται από το επώνυμο ενός, μάλλον, αποτυχημένου δημοσιογράφου / οικονομικού αναλυτή, που έδρασε στις ΗΠΑ στις αρχές του 20ου αιώνα. Το πλήρες όνομα του ήταν Τζον Μούντι (John Moody, 1868 – 1958) και στα Ελληνικά θα μπορούσαμε να το αποδώσουμε ως Γιάννης Τσαντίλας.

Ο Γιαννάκης, λοιπόν, ξεκίνησε ως δημοσιογράφος, δίχως πανεπιστημιακές γνώσεις (στα γεράματα θα του δώσουν onoris causa, πτυχίο στη Νομική) και κάπου στο μεσοστράτι της ζωής του (το 1909) αποφάσισε να ασχοληθεί με ένα μεσιτικό/ χρηματοοικονομικό γραφείο στη Νέα Υόρκη. Ήταν έξυπνο παιδί, παιδί της πιάτσας και καθώς το μάτι του έκοβε, όπως κόβει σε όλα τα λαμόγια (τα μυωπικά τους ματάκια βλέπουν τα κοντινά αλλά χάνουν τα μακρινά) αποφάσισε να εισάγει για πρώτη φορά έναν πίνακα αξιολόγησης στις επενδύσεις των σιδηροδρόμων. 

Ο Τζον Μούντι (ή Γιάννης Τσαντίλας) υπεραπλουστεύοντας κάθε έννοια οικονομίας φτιάχνει έναν κατάλογο (ανάλογο με την αξιολόγηση των κινηματογραφικών ταινιών σε ένα σημερινό έντυπο) και με γράμματα (ΑΑΑ, ΑΑ, Α…) αντί για αστερίσκους βαθμολογεί τις επενδύσεις στους σιδηροδρόμους των Η.Π.Α. Η απλότητα του θέματος άρεσε στους επενδυτές και το όνομα του Γιαννάκη ξεχωρίζει. Πολύ γρήγορα o “Γιαννάκης Τσαντίλας” αυτοαναβαθμίζει το γραφειάκι του και από μεσίτης αυτοανακηρύσσεται πραγματογνώμονας επιχειρήσεων. Βγάζει χρήματα, δηλαδή, πουλώντας πληροφορίες για τη βιωσιμότητα των εταιρειών και αξιολογεί, με τον τρόπο που αξιολογούν τα λαμόγια τη βιωσιμότητα άλλων επιχειρήσεων αλλά και την εμπορευσιμότητα των μετοχών. Η αμοιβή του είναι υψηλή (σήμερα, για κάτι αντίστοιχο παίρνει, περίπου, 150.000 ευρώ καθώς και ποσοστά από τις αγοροπωλησίες των μετοχών) αλλά ας όψεται η ανασφάλεια του κοσμάκη, καθώς ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος βρίσκεται σε εξέλιξη και κανένας δεν ξέρει (ούτε και ο ίδιος ο Μούντι, ο Τσαντίλας, πως θα καταλήξει). 

Η ανασφάλεια του κοσμάκη αυξάνεται όλο και περισσότερο, γιατί μετά τον πόλεμο και τις κοινωνικά άστοχες συμβουλές του Γιαννάκη (που συμπυκνώνονται στο “βαθυστόχαστο” δόγμα “αρπάξτε, ξεσκίστε, τελειώσατε”) η Αμερική θα οδηγηθεί το 1929 στο χρηματιστηριακό κραχ με παγκόσμιες επιπτώσεις. Κατά ορισμένους ο Γιαννάκης, ο Μούντι, δεν είχε πάρει είδηση για το επερχόμενο κραχ και γι αυτό δεν ενημέρωσε τους πελάτες του (είπαμε ότι τα λαμόγια πάσχουν από μυωπία, αλλά ο Γιαννάκης, μάλλον, είχε και πρεσβυωπία). Μάλιστα, οι κακές γλώσσες λένε ότι οι συμβουλές/αρπαχτές του Γιαννάκη είχαν σημαντικό μερίδιο στο να οδηγηθούν οι Η.Π.Α. στο κραχ.

Αυτοανακηρύσσεται αξιολογητής των κρατικών ομολόγων

Μετά το Β’ παγκόσμιο πόλεμο λόγω της παγκόσμιας πρωτοκαθεδρίας τους, οι Η.Π.Α. δανείζουν ανεξέλεγκτα τις χώρες που ελέγχουν και το ίδιο κάνουν και τα χρηματοπιστωτικά της ιδρύματα. Η ευθυνοφοβία ή η ανικανότητα, όμως, των κρατικών υπαλλήλων δημιουργεί την ανάγκη για τη γνωμοδότηση ενός εμπειρογνώμονα, ο οποίος θα γνωματεύει, αν η τάδε χώρα είναι και φερέγγυος για να τη δανείσουν. Ο Αμερικανός υπάλληλος που διαχειρίζεται το αποθεματικό “του δείνα” σωματείου φορτηγατζήδων θέλει να επενδύσει τα χρήματα των ασφαλισμένων αλλά, δυστυχώς, δεν έχει ξανακούσει τις μισές χώρες του πλανήτη. Πως θα δανείσει μια χώρα που δεν ξέρει την ύπαρξη της;

Τη λύση αναλαμβάνει να τη δώσει ο Γιαννάκης, ο Τσαντίλας. Από μεσίτης και εμπειρογνώμονας επιχειρήσεων αυτοανακηρύσσεται “αξιολογητής” των κρατικών ομολόγων και βαθμολογεί την πιστοληπτική ικανότητα όλων των κρατών του πλανήτη. Προσλαμβάνει μια φουρνιά 25χρονων αριστούχων των καλύτερων πανεπιστημίων της υφηλίου (τσοχλανοπαρέα αριστούχων) και χωρίς πρότυπα, δίχως οικονομετρικά κριτήρια αλλά με προσωπικές εκτιμήσεις κάποιων υπαλληλίσκων, που οι ίδιοι αυτοχαρακτηρίζονται “σαΐνια με ένστικτο” αποφασίζουν ότι η τάδε χώρα πρέπει να πληρώσει ένα συγκεκριμένο επιτόκιο, αν ζητήσει δανεικά, η άλλη χώρα ένα υψηλότερο, ενώ η τρίτη δεν πρέπει να δανειστεί καθόλου, γιατί είναι αναξιόπιστη. Αυτοί οι έγκυροι οικονομικοί αναλυτές, όπως αυτάρεσκα αυτοαποκαλούνται, εξανεμίζουν τον ιδρώτα των εργαζομένων και υποθηκεύουν το μέλλον γενεών και γενεών.

Τη δόξα της τσοχλανοπαρέας του Γιαννάκη ζήλεψαν και άλλοι παρόμοιοι “οίκοι”, όπως οι: Standard and Poors, Fitch, που αν και φαίνονται ως ανταγωνιστές έχουν ένα κοινό στοιχείο: την αδιαφάνεια. Κανένας δε δημοσιοποιεί τα στοιχεία αξιολόγησης και θεωρούν απόρρητο τις πηγές στις οποίες στηρίζονται οι “πληροφορίες τους”, για το αν μια χώρα μετά από 30 χρόνια θα είναι ικανή να αποπληρώσει τα δανεικά που πήρε (τι να σου κάνει το Χάρβαρντ, αυτό δεν το γνωρίζει ούτε η Κατίνα, η Σμυρνιά, που έχει και κληρονομικό χάρισμα!!!).

Ο Γιαννάκης ο Τσαντίλας δεν μπορούσε να φανταστεί ότι το μαγαζάκι του που στηριζόταν, το 1909, στην προσωπική λαμογιά, ενός αγράμματου και είχε σκοπό να κάνει καμιά αρπαχτή, θα διοικείται, σήμερα, από ανέραστα μαθητούδια και θα ελέγχει τον πλανήτη. Βλέπετε, δεν μπορούσε να προβλέψει ότι θα εξαφανιστούν οι πολιτικοί από τον πλανήτη. Και δε μιλάμε για την Ελλάδα ή την Πορτογαλία (ποιος νοιάζεται, άλλωστε;) αλλά μιλάμε για τον τρόμο στα μάτια του Ομπάμα και της Μέρκελ, όταν αναμένουν την έκθεση του οίκου Moody’s.

Και ενώ η κήνσωρ Μέρκελ δεν κουράζεται να προσβάλλει και να “νουθετεί” τους Έλληνες, δε λέει κουβέντα για όλους αυτούς τους ανεξέλεγκτους “οίκους”, που καταλύουν κάθε έννοια πολιτικής. Μόνο τις προάλλες σαν να ξύπνησε από τρομερό εφιάλτη η κυρία Μέρκελ ψέλλισε: “Δε θα επιτρέψουμε στους οίκους να μας στερήσουν την ελευθερία μας να αποφασίσουμε”. Το είπε, ήπιε λίγο νερό και ξανακοιμήθηκε ονειρευόμενη ότι κάποτε θα γίνει πολιτικός.

Source : ixnilatis.gr

Ο πόλεμος ευρωζώνης - οίκων αξιολόγησης

Μαίνεται ο πόλεμος μεταξύ της παγκόσμιας οικονομικής ολιγαρχίας και του "δεινόσαυρου" της Ευρωζώνης με επίκεντρο την υπό διαπραγμάτευση  συμφωνία για την επιδιόρθωση του ελληνικού χρέους. Η επίθεση που εξαπέλυσε χθες ο οίκος αξιολόγησης Standard & Poor's  που αντιπροσωπεύει πρακτικά τους ιδιώτες επενδυτές, οι οποίοι και θα χάσουν 110 δισ. € από την "επιδιόρθωση" κατά 50% του ελληνικού χρέους, ήταν σήμερα "ολοκληρωτική". Πρακτικά μιλάμε για έναν "ολοκληρωτικό πόλεμο" των αγορών. 
Kηρύσσοντας τον “πόλεμο” στην ευρωζώνη η S&P έδειξε ποιος κάνει κουμάντο στην παγκόσμια οικονομία σήμερα. Το"τέρας" που εξέθρεψαν τόσο οι ΗΠΑ, όσο και η Ευρώπη, τώρα τρώει τους ίδιους. Οι αγορές, πρακτικά 100 οικογένειες ή μεμονωμένα άτομα που ελέγχουν την παγκόσμια οικονομία χωρίς δισταγμό προχωρούν σε «πυρά ομαδόν». «Σήμερα ήταν η Γαλλία, η Ιταλία, η Αυστρία: Αύριο ποιος;», αναρωτήθηκε μέλος του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου μιλώντας σε δημοσιογράφους χθες αργά το βράδυ, παρομοιάζοντας την κατάσταση με τον Β'Π.Π..
Η επίθεση αυτή της S&P ήταν ιδιαίτερα απροκάλυπτη εναντίον της Ιταλίας. Στις 15 του περασμένου Δεκεμβρίου η χώρα είχε δανειστεί 7 δισ. € σε χαμηλότερο επιτόκιο 5,962% από το ιστορικό υψηλό του 6,087% που είχε καταγραφεί στην δημοπρασία της 10ης Νοεμβρίου.
Αυτή ήταν η πρώτη «ανησυχητική» εξέλιξη για τις αγορές, ιδιαίτερα για μια χώρα η οποία βρισκόταν σε πλαίσιο εποπτείας από το ΔΝΤ.
Δεύτερο «ανησυχητικό» σύμπτωμα η δημοπρασία της 28ης Δεκεμβρίου όπου η Ρώμη κατάφερε να αποσπάσει 9 δισ. € με την έκδοση 6μηνων εντόκων γραμματίων με επιτόκιο 3,251% ενώ σε ότι αφορούσε τα 2ετή ομόλογα η απόδοση ήταν 4,853%.
Ήταν η ώρα για ανάληψη δράσης από τους ιδιώτες καθώς οι συζητήσεις για το ελληνικό PSI ήταν επικείμενες και η απειλή του «υποχρεωτικού κουρέματος» (Collective Auction Call) σε περίπτωση συμμετοχής σε ένα ποσοστό  75 με 80% ήδη είχε «πέσει» στο τραπέζι.
Η Ιταλία όμως εξακολουθούσε να δανείζεται πιο φθηνά! Μόλις προχθές κατάφερε να δανειστεί 8,5 δισ. € ομολόγων 12μηνης διάρκειας με επιτόκιο που έπεσε στο 2,73% και σήμερα δανείστηκε 4,75 δισ. € σε τριετή ομόλογα απόδοσης 4,83% από 5,62% αντίστοιχου δανεισμού του περασμένου Δεκεμβρίου.
Αυτό ήταν και «σταγόνα» που ξεχείλισε το ποτήρι.
Με μια αιφνιδιαστική της κίνηση η S&P κατάφερε ένα βίαιο χτύπημα κατά της Ιταλίας υποβαθμίζοντάς την κατά δύο επίπεδα από Α σε ΒΒΒ+ περνώντας από το Α- χωρίς να… σταματήσει. Ήταν η απάντηση στα χαμένα 110 δισ. του ελληνικού «κουρέματος»; Ήταν η απάντηση στο συνεχώς φθηνότερο δανεισμό της Ιταλίας;
Οι 100 οικογένιες ή μεμονωμένα άτομα που ελέγχουν την παγκόσμια οικονομία, κινδύνεψαν να απωλέσουν τα προνόμιαά τους στο κραχ του 2008, αλλά από τότε "εκσυγχρονίστηκαν", "επανεξοπλίστηκαν" και λόγω της ατολμίας των κυβερνήσεων (τις οποίες πρακτικά ελέγχουν σε Ευρωζώνη και ΗΠΑ) κατάφεραν να αποκτήσουν και πάλι τεράστια ισχύ.
Η θέση της Ελλάδας σε όλα αυτά; Φτερό στον άνεμο...
Source :  defencenet.gr

Ομόλογα με ρήτρα φυσικού αερίου : Μιά πιθανή λύση στα οικονομικά προβλήματα Ελλάδας και Κύπρου

Στις 3 Οκτωβρίου 2010, την 20ή επέτειο της επανένωσης της Γερμανίας, η χώρα κατέβαλε την τελευταία πληρωμή των αποζημιώσεων που της επιβλήθηκαν με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών το 1919. Την ίδια ημέρα, αποπλήρωσε την τελευταία δόση στα επιτόκια των ομολόγων που εξέδωσε το 1924 και το 1930 για να χρηματοδοτήσει τις πληρωμές που γονάτισαν τη χώρα και άνοιξαν τον δρόμο για την άνοδο του Εθνικού Σοσιαλιστικού Κόμματος στην εξουσία.
Οι χώρες με μεγάλα χρέη και ελάχιστη πρόσβαση στις αγορές, βρίσκουν διάφορους τρόπους για να χρηματοδοτήσουν τις ανάγκες τους.  Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, χρησιμοποιήθηκαν σχεδόν από όλους «πολεμο-ομόλογα» με μεγάλη επιτυχία. Σήμερα, βλέπουμε μια σειρά από «ειδικά ομόλογα»: Ομόλογα αποταμίευσης, ομόλογα αναπτύξεως, ομόλογα για τη διάσωση τραπεζών, ακόμα και κλιματικά-ομόλογα των οποίων τα έσοδα αφιερώνονται σε έργα που σχετίζονται με την «πράσινη οικονομία».

Άρεσε τόσο πολύ στον Α' Παγκόσμιο, που το έκαναν ξανά στον επόμενο μεγάλο πόλεμο...

Σε κάθε περίπτωση, τα ειδικά προϊόντα κρατικού χρέους εξυπηρετούν μια σειρά από συγκεκριμένους σκοπούς. Πρώτο, «τραβούν» από την οικονομία ρευστότητα και έτσι μειώνουν τον πληθωρισμό. Αυτό το σημείο αφορά ιδιαίτερα οικονομίες σε υπερθέρμανση, όπως εκείνες των κρατών που βρίσκονται σε πόλεμο. Αφορά, επίσης, κράτη που έχουν απότομη αύξηση πόρων. Δεύτερο, στεγανοποιούν συγκεκριμένες δαπάνες και επιτρέπουν, έτσι, την καλύτερη διαχείριση των δημόσιων οικονομικών. Τρίτο, εάν γίνει προσεκτική διαχείριση του χρονικού ορίζοντα της ωρίμανσής τους, τα ομόλογα που λήγουν μπορούν να λειτουργήσουν ως μέσο τόνωσης της οικονομίας, όταν θα μπει σε προβλέψιμη ύφεση (όπως για παράδειγμα, μετά τον πόλεμο). Αντίστοιχα, εάν θεωρούνται ασφαλή, τα ομόλογα μπορούν να λειτουργήσουν ως στοιχεία ενεργητικού, αλλά με σχετικά χαμηλές αποδόσεις. Τέταρτο, το στέγνωμα της ρευστότητας, ενώ μειώνει την οικονομική δραστηριότητα οριζοντίως, ταυτόχρονα μπορεί να αντισταθμιστεί με την αξιοποίηση των χρημάτων που εισπράττει το κράτος σε άλλους τομείς (όπως τα κλιματικά ομόλογα).
Πάντοτε, όμως, το σημαντικότερο στοιχείο είναι πως το κράτος είναι αξιόπιστος δανειζόμενος. Ένα από τα «αγαπημένα» επεισόδια των οικονομολόγων, οι Ναπολεόντειοι πόλεμοι, χρησιμοποιήθηκαν σε μελέτες που αποτέλεσαν σταθμό στην ακαδημαϊκή ανάλυση των κρατικών χρεών. Ενώ η Βρετανία είχε υψηλό χρέος, μπορούσε να δανειστεί φθηνά. Ενώ η Γαλλία είχε σχετικά χαμηλό χρέος (και νικούσε και τον πόλεμο για αρκετό καιρό), δεν μπορούσε να δανειστεί σε υποφερτά επιτόκια. Ο λόγος δεν ήταν μόνο η προσεκτική διαχείριση της εξυπηρέτησης του χρέους από τους Βρετανούς, αλλά και η αξιοπιστία που είχε η χώρα ως δανειζόμενος.
Πρόσφατα στην Ελλάδα, ο Γιάννης Βαρουφάκης έθεσε επί τάπητος την ιδέα για φορο-ομόλογο, με το οποίο πολίτες (φορολογούμενοι) θα δίνουν στο κράτος χρήματα (αγοράζοντας το ειδικό ομόλογο). Σε αντάλλαγμα, θα λαμβάνει, με τη λήξη του ομολόγου, πίστωση έναντι των φόρων του, με έκπτωση που ουσιαστικά θα καθορίζεται από την αγορά. Η σκέψη δεν είναι χωρίς προβλήματα, αλλά αξίζει να συζητηθεί προσεκτικά.
Ένα από τα μαθήματα της δημοσιονομικής κρίσης που ζούμε, είναι πως τα ειδικά προϊόντα και οι συνεχείς επινοήσεις («καινοτομίες») οδηγούν, τελικά, σε μεγάλα προβλήματα. Ο κύριος λόγος, όμως, είναι πως στόχος των «προϊόντων» και «παραγώγων» ήταν, κατά βάση, η αποφυγή του ρίσκου. Η αποφυγή του ρίσκου, το κρύψιμό του σε «ειδικά οχήματα» σε εξωτικά νησιά, αντικατέστησε τη διαχείρισή του, με ολέθρια αποτελέσματα.
Αυτό το σημείο είναι σημαντικό και πάνω από όλα, ένα νέο προϊόν δεν πρέπει να κρύβει τα προβλήματα που υπάρχουν, αλλά να τα αντιμετωπίζει.
Αν, για παράδειγμα, η Κυπριακή Δημοκρατία επέλεγε να εκδώσει μέσα στους επόμενους 24 μήνες ένα ειδικό «ομόλογο φυσικού αερίου», θα μπορούσε να διαχειριστεί με κάποια άνεση τους κίνδυνους που προκύπτουν από τα υψηλά έσοδα των κυπριακών κοιτασμάτων, τα οποία αποτελούν τη μεγαλύτερη απειλή των επόμενων ετών για την οικονομία.
Τα ομόλογα, ως securities, θα μπορούν να είναι συνδεδεμένα σε ένα μέρος (μόνο) των εσόδων για να αντισταθμιστεί το ρίσκο διακύμανσης των τιμών, ή εναλλακτικά, θα μπορούσαν να βασιστούν στα έσοδα από εξασφαλισμένα συμβόλαια σε αγορές forward. (Μάλλον θα στηρίζονταν σε συνδυασμό των δύο). Τα έσοδα του κράτους θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για συγκεκριμένους, δεδηλωμένους και μετρήσιμους στόχους: Για την απόσβεση υφιστάμενου χρέους, για την ενίσχυση συγκεκριμένων υποδομών ή για διαρθρωτικές αλλαγές σε τομείς όπως στη γεωργία, που παραπαίουν. Θα μπορούσαν, ακόμα, να αφιερωθούν στην περιφερειακή ανάπτυξη για απόκεντρες και ταλαιπωρημένες περιοχές, ή για στήριξη της καινοτομίας σε ΜμΕ.
Με αυτόν τον τρόπο, όχι μόνο θα αντιμετωπιστεί το μέγα πρόβλημα του πληθωρισμού και της αφαίμαξης των τομέων εκτός φυσικού αερίου από κεφάλαια και ανθρώπινους πόρους, αλλά θα μπορούσε η Δημοκρατία να απολαύσει τα θετικά στοιχεία των υψηλών εσόδων, αποφεύγοντας τα αρνητικά που την απειλούν.
Η πιο πάνω σκέψη δεν είναι χωρίς προβλήματα. Ωστόσο, το πιο σημαντικό σημείο δεν είναι η σκέψη για την έκδοση «ομολόγου φυσικού αερίου», όπως και στην Ελλάδα το βασικό ζητούμενο δεν είναι να προχωρήσει το φορο-ομόλογο. Το κυριότερο ζητούμενο είναι να αρχίσει ένας επί της ουσίας διάλογος, να ανταλλαγούν απόψεις και σκέψεις, όσο περίεργες κι αν ακούγονται. Κι αυτό, να γίνει όσο υπάρχει ακόμα χρόνος.
Επίσης, πρέπει να προχωρήσει το ΓεΣΥ και να εκπονηθεί Μεσοπρόθεσμο Δημοσιονομικό Πλαίσιο (ΜΔΠ). Και, πάνω από όλα, τα έσοδα από το φυσικό αέριο να μείνουν αυστηρώς εκτός προϋπολογισμού.
Source : fortheisland.wordpress

Ομόλογα με ρήτρα Φυσικού αερίου η πιθανή λύση στο ελληνικό χρέος ?

Ο βουλευτής του ΛΑ.Ο.Σ. κ. Κ. Βελόπουλος μιλώντας στο REAL FM στίς 2 Ιανουαρίου 2012 ανέφερε μεταξύ άλλων "Εγώ πρότεινα στον κ. Μανιάτη, να ομολογοποιήσουμε αυτό το ποσό, δηλ να κάνουμε ένα ομόλογο με ρήτρα φυσικού αερίου αξίας 1.5 τρισ. Η Ελλάδα εκδίδει ομόλογα με εγγύηση του Ελληνικού δημοσίου. Μπορούμε να εκδώσουμε ένα ομόλογο αξίας 1τρισ. Να το πάρουν οι εταιρείες Delek και Noble Energry που ενδιαφέρονται, να πάρουμε το ρευστό εμείς ώστε να δώσουμε σε αυτούς που μας δάνεισαν τα 500 δισ. για να ξεκουμπιστούν να φύγουν από την Ελλάδα και τα υπόλοιπα 500-600 που θα μας μείνουν να πάνε για ανάπτυξη."

 

Ανεξαρτησία της Σκωτίας εως το 2014

Η κυβέρνηση της Βρετανίας πρόκειται να δώσει στη Σκοτία τη δυνατότητα να αποφασίσει με δημοψήφισμα αν θα ανεξαρτητοποιηθεί ή όχι αίροντας όλα τα σχετικά νομικά εμπόδια, καλεί ωστόσο τη Σκοτία να ξεκαθαρίσει άμεσα τις προθέσεις της.

Όπως ξεκαθάρισε ο υπουργός αρμόδιος για τα θέματα Σκοτίας, Μάικλ Μουρ, η διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την ανεξαρτησία θα είναι αντισυνταγματική χωρίς την έγκριση της κυβέρνησης στο Λονδίνο.

Πρόσθεσε ότι το δημοψήφισμα πρέπει να είναι απλό και αποφασιστικό, κατά προτίμηση του ίδιου με ερώτημα ένα «ναι» ή «όχι» στην ανεξαρτησία.

Ωστόσο η κυβέρνηση του Ντέιβιντ Κάμερον έχει καταστήσει σαφές ότι δεν επιθυμεί τη διάσπαση του Ηνωμένου Βασιλείου.

Από την πλευρά του ο πρωθυπουργός Άλεξ Σάλμοντ, από το Σκοτσέζικο Εθνικό Κόμμα (SNP) που επικρατεί στο τοπικό Κοινοβούλιο (το Χόλιρουντ), επιβεβαίωσε ότι σκοπεύει να προχωρήσει στο δημοψήφισμα το φθινόπωρο του 2014.

Την πρόθεσή του για να ζητήσει τη λαϊκή ψήφο για αυτό το ζήτημα την είχε εκφράσει τον περασμένο Οκτώβριο στον Guardian προσδιορίζοντας το ερώτημα σαν «ανεξαρτησία ή οικονομική αυτονομία» από τη Βρετανία.

Η σχετική πρόταση θα ολοκληρωθεί εντός των ημερών και θα τεθεί σε δημόσια διαβούλευση ενώ άλλη μία διαβούλευση έχει ξεκινήσει με πρωτοβουλία της κυβέρνησης Συντηρητικών-Φιλελεύθερων.

Παραταύτα, ο επικεφαλής του SNP στο βρετανικό Κοινοβούλιο κατηγόρησε την κυβέρνηση για το ότι προσπαθεί να υπαγορεύσει τους όρους, το ερώτημα και την ημερομηνία του δημοψηφίσματος. Στην ίδια γραμμή κινήθηκε και η υφυπουργός για τα θέματα Σκοτίας, Νίκολα Στάρτζεον, παρά την άρνηση του πρωθυπουργού ότι επιδιώκει την παρέμβαση.

Άλλο ένα σημείο τριβής είναι η επιθυμία του SNP να συμμετέχουν στην ψηφοφορία και ανήλικοι άνω των 16 ετών.

Η Σκοτία εντάχτηκε στο Ηνωμένο Βασιλείο την 1η Μαΐου 1707 μετά από μακρά περίοδο αντιπαραθέσεων και πολέμων.
Source : in.gr

Ανοικτή επιστολή Μαρκεζίνη - Καρυώτη για την ελληνική ΑΟΖ

Προς τους Διευθυντές των εφημερίδων:
8 Ιανουαρίου 2012
Κύριε Διευθυντά,
Εδώ και αρκετό καιρό οι δύο υπογράφοντες, από κοινού και χωριστά o καθένας μας, επισημαίνουμε την ανάγκη κήρυξης και οριοθέτησης της ΑΟΖ μας, αντιμετωπιζόμενοι από τους «σοφούς» που επηρεάζουν το Υπουργείο των Εξωτερικών με δήθεν εχέφρονες συμβουλές απραξίας ή και ακόμη και με θρασεία αμφισβήτηση ως προς το αν υπάρχουν καν αποθέματα φυσικού αερίου και πετρελαίου στην περιοχή του ανατολικού Αιγαίου! Σήμερα, τα ίδια τα γεγονότα έρχονται να μας δικαιώσουν πλήρως, καθώς και να ενισχύσουν την πεποίθησή μας ότι ο υπάρχων πλούτος υδρογονανθράκων αποτελεί μοναδικό περιουσιακό στοιχείο της χώρας μας τη στιγμή που όλοι οι Ευρωπαίοι «φίλοι» μας μας «μαδούν» ζωντανούς.

Η χθεσινή δήλωση της Αιγύπτου ότι σχεδιάζει να έλθει σε επαφή με την Κύπρο και την Τουρκία για να οριοθετήσουν την ΑΟΖ των τριών κρατών απαιτεί την άρδην μεταβολή της ουσιαστικής πολιτικής και διπλωματικής αδράνειας των δύο τελευταίων ετών και καθιστά αναγκαία μιαν άμεση απάντηση από την πλευρά της κυβέρνησης.
Η ΑΟΖ της Αιγύπτου δεν συνορεύει με την ΑΟΖ της Τουρκίας. Η Αίγυπτος έχει θαλάσσια σύνορα με την Τουρκία μόνον εάν δεν αναγνωρίζει την ΑΟΖ του Καστελόριζου.
Εάν ανεχθούμε αυτή την έμμεση αναγνώριση των τουρκικών θέσεων, θα δυσχεράνουμε αφάνταστα τη μέλλουσα διαπραγματευτική μας θέση. Εάν σε αυτό προσθέσουμε και τη φημολογούμενη πρόθεση του Προέδρου της Κύπρου να μεταφέρει το πετρέλαιο και το αέριο της χώρας του στην Τουρκία, αντί να συνδράμει άμεσα και να συμβάλει στην περαιτέρω ενεργοποίηση των στενών σχέσεων Ελλάδας- Κύπρου-Ισραήλ, τότε ο Ελληνισμός της Ανατολικής Μεσογείου θα υπογράψει μόνος του την υποταγή του στους Νεο-Οθωμανούς.
Η σημερινή χάωδης πολιτική και οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα δεν σημαίνει ότι όλοι μας πρέπει να αναμένουμε μοιρολατρικά το τέλος μας.
Πρέπει, λοιπόν, όχι μόνον η κυβέρνηση της Κύπρου να αρνηθεί να προσέλθει στο τραπέζι των συζητήσεων με τα άλλα δύο κράτη, αλλά και η Ελλάδα, η Κύπρος και το Ισραήλ να διακηρύξουν τρανταχτά την πρόθεση κοινής δράσης αμέσως μετά το πέρας των επικείμενων, ελπίζουμε, ελληνικών εκλογών.
Σε αυτή την έκκλησή μας ζητούμε την στήριξη όλων των πολιτικών κομμάτων της χώρας, καθότι εν προκειμένω δεν διακυβεύονται κομματικά αλλά εθνικά συμφέροντα υψίστης σημασίας.

Με φιλικούς χαιρετισμούς

Βασίλειος Μαρκεζίνης, Ακαδημαϊκός
Θεόδωρος Καρυώτης, Καθηγητής Πανεπιστημίου
Source : infognomonpolitics.blogspot.gr