Geopolitical Research Institute(GRI)/Εταιρεία Γεωπολιτικών Ερευνών(ΕΓΕ)

Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου 2011

Επίλυση κρίσεων ( κείμενο στα αγγλικά)

In many cases, conflict in the workplace just seems to be a fact of life. We've all seen situations where different people with different goals and needs have come into conflict. And we've all seen the often-intense personal animosity that can result.
The fact that conflict exists, however, is not necessarily a bad thing: As long as it is resolved effectively, it can lead to personal and professional growth.
In many cases, effective conflict resolution can make the difference between positive and negative outcomes.
The good news is that by resolving conflict successfully, you can solve many of the problems that it has brought to the surface, as well as getting benefits that you might not at first expect:
  • Increased understanding: The discussion needed to resolve conflict expands people's awareness of the situation, giving them an insight into how they can achieve their own goals without undermining those of other people.
  • Increased group cohesion: When conflict is resolved effectively, team members can develop stronger mutual respect, and a renewed faith in their ability to work together.
  • Improved self-knowledge: Conflict pushes individuals to examine their goals in close detail , helping them understand the things that are most important to them, sharpening their focus, and enhancing their effectiveness.
However, if conflict is not handled effectively, the results can be damaging. Conflicting goals can quickly turn into personal dislike. Teamwork breaks down. Talent is wasted as people disengage from their work. And it's easy to end up in a vicious downward spiral of negativity and recrimination.
If you're to keep your team or organization working effectively, you need to stop this downward spiral as soon as you can. To do this, it helps to understand two of the theories that lie behind effective conflict resolution:

Understanding the Theory: Conflict Styles

In the 1970s Kenneth Thomas and Ralph Kilmann identified five main styles of dealing with conflict that vary in their degrees of cooperativeness and assertiveness. They argued that people typically have a preferred conflict resolution style. However they also noted that different styles were most useful in different situations. They developed the Thomas-Kilmann Conflict Mode Instrument (TKI) which helps you to identify which style you tend towards when conflict arises.
Thomas and Kilmann's styles are:
Competitive: People who tend towards a competitive style take a firm stand, and know what they want. They usually operate from a position of power, drawn from things like position, rank, expertise, or persuasive ability. This style can be useful when there is an emergency and a decision needs to be make fast; when the decision is unpopular; or when defending against someone who is trying to exploit the situation selfishly. However it can leave people feeling bruised, unsatisfied and resentful when used in less urgent situations.
Collaborative: People tending towards a collaborative style try to meet the needs of all people involved. These people can be highly assertive but unlike the competitor, they cooperate effectively and acknowledge that everyone is important. This style is useful when a you need to bring together a variety of viewpoints to get the best solution; when there have been previous conflicts in the group; or when the situation is too important for a simple trade-off.
Compromising: People who prefer a compromising style try to find a solution that will at least partially satisfy everyone. Everyone is expected to give up something, and the compromiser him- or herself also expects to relinquish something. Compromise is useful when the cost of conflict is higher than the cost of losing ground, when equal strength opponents are at a standstill and when there is a deadline looming.
Accommodating: This style indicates a willingness to meet the needs of others at the expense of the person's own needs. The accommodator often knows when to give in to others, but can be persuaded to surrender a position even when it is not warranted. This person is not assertive but is highly cooperative. Accommodation is appropriate when the issues matter more to the other party, when peace is more valuable than winning, or when you want to be in a position to collect on this "favor" you gave. However people may not return favors, and overall this approach is unlikely to give the best outcomes.
Avoiding: People tending towards this style seek to evade the conflict entirely. This style is typified by delegating controversial decisions, accepting default decisions, and not wanting to hurt anyone's feelings. It can be appropriate when victory is impossible, when the controversy is trivial, or when someone else is in a better position to solve the problem. However in many situations this is a weak and ineffective approach to take.
Once you understand the different styles, you can use them to think about the most appropriate approach (or mixture of approaches) for the situation you're in. You can also think about your own instinctive approach, and learn how you need to change this if necessary.
Ideally you can adopt an approach that meets the situation, resolves the problem, respects people's legitimate interests, and mends damaged working relationships.

Understanding The Theory: The "Interest-Based Relational Approach"

The second theory is commonly referred to as the "Interest-Based Relational (IBR) Approach". This type of conflict resolution respects individual differences while helping people avoid becoming too entrenched in a fixed position.
In resolving conflict using this approach, you follow these rules:
  • Make sure that good relationships are the first priority: As far as possible, make sure that you treat the other calmly and that you try to build mutual respect. Do your best to be courteous to one-another and remain constructive under pressure.
  • Keep people and problems separate: Recognize that in many cases the other person is not just "being difficult" – real and valid differences can lie behind conflictive positions. By separating the problem from the person, real issues can be debated without damaging working relationships.
  • Pay attention to the interests that are being presented: By listening carefully you'll most-likely understand why the person is adopting his or her position.
  • Listen first; talk second: To solve a problem effectively you have to understand where the other person is coming from before defending your own position.
  • Set out the "Facts": Agree and establish the objective, observable elements that will have an impact on the decision.
  • Explore options together: Be open to the idea that a third position may exist, and that you can get to this idea jointly.
By following these rules, you can often keep contentious discussions positive and constructive. This helps to prevent the antagonism and dislike which so-often causes conflict to spin out of control.

Using the Tool: A Conflict Resolution Process

Based on these approaches, a starting point for dealing with conflict is to identify the overriding conflict style employed by yourself, your team or your organization.
Over time, people's conflict management styles tend to mesh, and a "right" way to solve conflict emerges. It's good to recognize when this style can be used effectively, however make sure that people understand that different styles may suit different situations.
Look at the circumstances, and think about the style that may be appropriate.
Then use the process below to resolve the conflict:

Step One: Set the Scene

If appropriate to the situation, agree the rules of the IBR Approach (or at least consider using the approach yourself.) Make sure that people understand that the conflict may be a mutual problem, which may be best resolved through discussion and negotiation rather than through raw aggression.
If you are involved in the conflict, emphasize the fact that you are presenting your perception of the problem. Use active listening skills to ensure you hear and understand other's positions and perceptions.
  • Restate.
  • Paraphrase.
  • Summarize.
And make sure that when you talk, you're using an adult, assertive approach rather than a submissive or aggressive style.

Step Two: Gather Information

Here you are trying to get to the underlying interests, needs, and concerns. Ask for the other person's viewpoint and confirm that you respect his or her opinion and need his or her cooperation to solve the problem.
Try to understand his or her motivations and goals, and see how your actions may be affecting these.
Also, try to understand the conflict in objective terms: Is it affecting work performance? damaging the delivery to the client? disrupting team work? hampering decision-making? or so on. Be sure to focus on work issues and leave personalities out of the discussion.
  • Listen with empathy and see the conflict from the other person's point of view.
  • Identify issues clearly and concisely.
  • Use "I" statements.
  • Remain flexible.
  • Clarify feelings.

Step Three: Agree the Problem

This sounds like an obvious step, but often different underlying needs, interests and goals can cause people to perceive problems very differently. You'll need to agree the problems that you are trying to solve before you'll find a mutually acceptable solution.
Sometimes different people will see different but interlocking problems – if you can't reach a common perception of the problem, then at the very least, you need to understand what the other person sees as the problem.

Step Four: Brainstorm Possible Solutions

If everyone is going to feel satisfied with the resolution, it will help if everyone has had fair input in generating solutions. Brainstorm possible solutions, and be open to all ideas, including ones you never considered before.

Step Five: Negotiate a Solution

By this stage, the conflict may be resolved: Both sides may better understand the position of the other, and a mutually satisfactory solution may be clear to all.
However you may also have uncovered real differences between your positions. This is where a technique like win-win negotiation can be useful to find a solution that, at least to some extent, satisfies everyone.
There are three guiding principles here: Be Calm, Be Patient, Have Respect.

Key Points

Conflict in the workplace can be incredibly destructive to good teamwork.
Managed in the wrong way, real and legitimate differences between people can quickly spiral out of control, resulting in situations where co-operation breaks down and the team's mission is threatened. This is particularly the case where the wrong approaches to conflict resolution are used.
To calm these situations down, it helps to take a positive approach to conflict resolution, where discussion is courteous and non-confrontational, and the focus is on issues rather than on individuals. If this is done, then, as long as people listen carefully and explore facts, issues and possible solutions properly, conflict can often be resolved effectively.
Source : mindtools.com

Τρίτη 20 Δεκεμβρίου 2011

Ο χριστιανισμός " μετακομίζει" στην Αφρική

Ο χριστιανικός πληθυσμός συρρικνώνεται στην Ευρώπη, ενώ αυξάνεται αλματωδώς στην Αφρική και σε άλλη μέρη του πλανήτη, αναφέρει νέα έρευνα που δημοσιοποιήθηκε σήμερα (Δευτέρα), από το Φόρουμ Pew Research Center για τη Θρησκεία & Δημόσια Ζωή.
Σύμφωνα με την έρευνα, η Ευρώπη αποτελεί το «σπίτι» για το ένα τέταρτο των Χριστιανών του κόσμου, σε σύγκριση με τα δύο τρίτα πριν από έναν αιώνα.
Περίπου το ένα τέταρτο του χριστιανικού πληθυσμού βρίσκεται τώρα στην υποσαχάρια Αφρική, ενώ πάνω από το ένα τρίτο είναι στην Αμερική.

Συνολικά, οι Χριστιανοί παραμένουν η μεγαλύτερη θρησκευτική ομάδα στον κόσμο, με σχεδόν 2,2 δισεκατομμύρια άνθρωποι. Ακολουθούν οι Μουσουλμάνοι, με περίπου 1,5 δισ. οπαδούς.

Η μικρότερη συγκέντρωση των Χριστιανών βρίσκεται στην περιοχή όπου ξεκίνησε η χριστιανική πίστη, δηλαδή τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, όπου οι χριστιανοί αποτελούν μόνο το 4% του πληθυσμού.
Source : www.kathimerini.com.cy

Δευτέρα 19 Δεκεμβρίου 2011

Το ζήτημα της εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων από την Κυπριακή ΑΟΖ

Μάριος Ευρυβιάδης
Στην εκπομπή «Κωδικός Ευρώπη» της 21ης Νοεμβρίου της κρατικής τηλεόρασης (ΡΙΚ) κατατέθηκε η θέση – άποψη ότι:
 (α) «χωρίς λύση» του Κυπριακού δεν μπορούν να «φθάσουν» στην Ευρώπη (και στις αγορές) τα όποια ενεργειακά πλεονάσματα της Κύπρου
 (β) ότι η «πιο οικονομική λύση» για τη διάθεση των πλεονασμάτων στις αγορές είναι «μέσω Τουρκίας».
Την παραπάνω θέση – άποψη, κατέθεσε ο Πάνος Παπαναστασίου (Π.Π.), επικεφαλής της νεοσύστατης από την κυβέρνηση Χριστόφια «Συμβουλευτικής Ομάδας Εμπειρογνωμώνων για Υδρογονάνθρακες».
Η Ομάδα αυτή συστάθηκε για να συμβουλεύει επιστημονικά και αντικειμενικά, αλλά όπως ωστόσο προκύπτει από τη δημόσια τουλάχιστον τοποθέτηση του επικεφαλής της ομάδας και πολιτικά, την κυβέρνηση ως προς τις επιλογές της αναφορικά με το ζήτημα της εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων από την κυπριακή ΑΟΖ.
Παρά την λογικοφάνειά τους και οι δυο παραπάνω τοποθετήσεις είναι λανθασμένες. Και αφήνω κατά μέρος κατά πόσο η Ομάδα, ή κατ’ ιδίαν τα μέλη της νομιμοποιούνται να ξεφεύγουν από τους «τεχνοκρατικούς», υποθέτω, όρους εντολής τους και να καταθέτουν πολιτικές θέσεις και απόψεις.
Θ’αρχίσω από τη δεύτερη τοποθέτηση, την «οικονομική» για να καταδείξω, με οικονομικά δεδομένα, ότι όχι μόνο δεν είναι «οικονομική» αλλά ότι είναι εξόχως πολιτική. Και δεν αναφέρομαι καν στην τοποθέτηση του κ. Π.Π. Αναφέρομαι στην εξόχως πολιτική και στρατηγική απόφαση της Ουάσιγκτον, που άρχισε να υλοποιείται τη δεκαετία του 1990 και συνεχίζεται, για τη μετατροπή της Τουρκίας σε ενεργειακό κόμβο (energy hub), μια απόφαση που συγκρούετο, τότε, μετωπικά με τα διεθνή οικονομικά δεδομένα (αγορά και ζήτηση) και η οποία συνεχίζεται ακόμα και σήμερα να συγκρούεται με τα δεδομένα αυτά.
Συγκεκριμένα αναφέρομαι και περιορίζομαι, για να μην κουράζω, στην κατασκευή του αγωγού Μπακού – Τιφλίδα – Τσεϊχάν (Baku – Tiflis – Ceyhan – BTC) που κατασκευάστηκε κατόπιν επίμονης των ΗΠΑ (εγκαινιάσθηκε από τον Πρόεδρο Κλίντον) παρά την αντίθεση όλων κυριολεκτικά των μεγάλων πετρελαϊκών εταιρειών του κόσμου. Αρκεί κάποιος να ανατρέξει στη συζήτηση της εποχής προς επιβεβαίωση. Γιατί αντιτίθεντο οι μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες; Διότι ο αγωγός BTC δεν πληρούσε κανένα οικονομικό κριτήριο κόστους (return on investment) και μελλοντικής οικονομικής βιωσιμότητας (επαρκής τροφοδότηση). Ποια οδός ήτανε η οικονομικά πιο συμφέρουσα και μακρόχρονα η πιο βιώσιμη; Η γεωγραφία μας δίδει την απάντηση: το Ιράν.
Η Ουάσιγκτον ως αυτοκρατορική (imperial) χώρα με αυτοκρατορική στρατηγική (που μεταφραζόμενη σημαίνει πολιτικό και οικονομικό έλεγχο – imperialism) χτύπησε τότε, και συνεχίζει να χτυπά και σήμερα, σε τρία ταμπλώ.
-Απομόνωση του Ιράν, με στρατηγικό στόχος την ανατροπή του καθεστώτος του Μουλλάδων,
-Απομόνωση της Ρωσίας, για μια σειρά από ευνόητους αλλά και μη ευνόητους λόγους –πολιτικο-οικονομικούς και στρατηγικούς, και, τέλος,
-ενίσχυση της Τουρκίας.
Τη δεκαετία του 1990 η τελευταία πελαγοδρομούσε διότι με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου (και παρά τον πρώτο πόλεμο κατά του Σαντάμ που τη βοήθησε) έχανε το παραδοσιακό στρατηγικό της ρόλο που κατείχε στη διπολική αντιπαράθεση του Ψυχρού Πολέμου. Να θυμίσω επίσης ότι η τουρκική οικονομία είχε τα κακά της χάλια, φτάνοντας επανειλημμένα στα πρόθυρα της χρεοκοπίας από την οποία σώθηκε χάριν και πάλι της Ουάσιγκτον.
Η κατασκευή του αγωγού BTC υπήρξε αποτέλεσμα ενός Αμερικανού πολιτικού diktat και, κατ’ επέκταση η μετατροπή της Τουρκίας σε ενεργειακό κόμβο υπήρξε μια εξόχως πολιτική απόφαση και όχι οικονομική. Οι αμερικανικές εταιρείες πετρελαίου τελικά συναίνεσαν διότι πήραν άλλα ανταλλάγματα μέσα από το αμερικανικό σύστημα (φοροαπαλλαγές, προνομιακή μεταχείριση αλλού κλπ). Αλλά ακριβώς επειδή τα πολιτικά κριτήρια επιβλήθηκαν των οικονομικών και παρά το γεγονός ότι η Τουρκία έχει υπερδραστηριοποιηθεί από τότε για να «τσιμεντώσει» τη θέση της, το μέλλον της ως ενεργειακός κόμβος (πέραν της δικής της εσωτερικής αγοράς) δεν είναι εξασφαλισμένο. Αντίθετα η Τουρκία μπορεί κάλλιστα να περιθωριοποιηθεί, με τις ενεργειακές της υποδομές να καταστούν πλεονάζουσες (redundant, όπως λένε οι οικονομολόγοι).
Η Τουρκία δεν είναι εξασφαλισμένη ως ενεργειακός κόμβος διότι το Ιράν (που με τα τελευταία δεδομένα διαθέτει τα μεγαλύτερα αποθέματα υγραερίου στον κόσμο, διπλάσια από τον πλησιέστερο) δεν μπορεί να παραμείνει απομονωμένο εσαεί. Θα ανοίξει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.
Ας πάρουμε το «καλό» αμερικανικό σενάριο – της ανατροπής των Μουλλάδων. Τι θα γίνει την άλλη μέρα; Θα γίνει ο οικονομικός χαμός. Θα τρέξουν όλοι με πρώτους τους Αμερικανούς (και πολλούς άλλους δυτικούς) και τους υπόλοιπους πετρελαϊκούς γίγαντες Ανατολής και Δύσης, για να παίξουν με το πραγματικό, το οικονομικό παιχνίδι της αγοράς και της ζήτησης. Και μαζί με αυτούς θα τρέξουν και το Αζερμπαϊτζάν και όλα τα «Στάνς» της Κεντρικής Ασίας να τροφοδοτήσουν τις αγορές, τις πεινασμένες αγορές της Ανατολής, μέσω του Ιράν – της, πραγματικά, πιο «οικονομικής λύσης». Και τον «οικονομικό» αγωγό BTC, που θα πρέπει να έχει πληρότητα φορτίου για να βγάλει τα λεφτά του ποιος θα τον τροφοδοτεί; Μήπως η Κύπρος της οποίας η μόνη επιλογή αφού θα έχει αλυσοδεθεί εσαεί στο τουρκικό άρμα για «οικονομικούς» λόγους, θα είναι αυτή του Χόπσον (Hobson’s choice), δηλαδή καμία;
Όσο για το άλλο επιχείρημα εκείνο της πολυπαινεμένης στρατηγικής των πολλαπλών αγωγών όπου παίζει η Τουρκία για τη μη εξάρτηση, «δήθεν», της Ευρώπης από τους Ρώσους εκβιαστές, εδώ μας έχουν επιβάλλει ένα άλλο σουρεαλιστικό παραλογισμό. Αυτό της δήθεν ανάγκης για «ενεργειακή ασφάλεια». Μα τώρα την οικονομική ατμομηχανή της Ευρώπης, τη Γερμανία, ποιος ήδη την τροφοδοτεί, με την πανηγυρική μάλιστα συναίνεση του Βερολίνου; Όχι βέβαια ο αγωγός BTC ή τα μελλούμενα τουρκικά παρακλάδια του. Την τροφοδοτεί η Ρωσία που παρεμπιπτόντως τροφοδοτεί και την Τουρκία!
Θέλετε και έναν επιπρόσθετο παραλογισμό; Η Ευρώπη έχει ήδη ενεργειακή αυτάρκεια μέσω της Ρωσίας, μέσω της Βόρειας Θάλασσας (έρχονται και οσωνούπω και τα αποθέματα της Αρκτικής) μέσω της Βορείου και υποσαχάριας Αφρικής (ελέγχεται τώρα και η Λιβύη). Ταυτόχρονα, όλα τα οικονομικά δεδομένα καταδείχνουν ότι η αυξανόμενη ζήτηση θα μας έρχεται από την Ανατολή, ενώ στη Δύση τρέχουν και εναλλακτικές μορφές ενέργειας. Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, έχουμε τον οικονομικό παραλογισμό να προωθείται, με βαρύγδουπες στρατηγικές τυμπανοκρουσίες και πολιτικές κορώνες, μια στρατηγική μεταφοράς ενεργειακών αποθεμάτων (Κασπίας και Κεντρικής Ασίας) μέσω Τουρκίας στη Μεσόγειο, για να γίνει η επανεξαγωγή τους στην ενεργοβόρα … Ανατολή. Αφήστε που με τα καινούρια δεδομένα η ίδια η μεσογειακή λεκάνη γίνεται αυτάρκης και δυνητικός εξαγωγέας ενέργειας.
Πέραν των παραπάνω, δεν θα πρέπει η κυπριακή κυβέρνηση να προβληματισθεί από το παράδειγμα της συνεργασίας Τουρκίας – Αζερμπαϊτζάν για τη μεταφορά του αζερικού αερίου μέσω Τουρκίας; Η εμπειρία αυτή είναι νωπή. Τουρκία και Αζερμπαϊτζάν, διακηρύττει ο Ερντογάν , «είναι ένα έθνος, δυο κράτη». Αυτό όμως δεν απέτρεψε τους Τούρκους να πατάνε στο λαιμό τα αδέλφια του, τους Αζέρους, από το 2001, όταν εκβιαστικά απέσπασαν πέραν των «διοδίων» διελεύσεις, τιμές αερίου 30% κάτω της αγοράς. Για να αναπνεύσουν από τον αδελφικό εναγκαλισμό της Άγκυρας, οι Αζέροι υπέγραψαν διμερείς συμφωνίες με την Ρωσία, το Ιράν και την Βουλγαρία. Η πρόσφατη συμφωνία Άγκυρας - Αζερμπαϊτζάν, του Οκτωβρίου 2011, περιορίζει αισθητά τις λεόντιες απαιτήσεις της Άγκυρας. Αλλά δεν τις ακυρώνει. Η συμφωνία αυτή έγινε δυνατή και πάλι με δυναμική παρέμβαση της Ουάσιγκτον. Αλλά δεν πρέπει εμάς να μας προβληματίσει η εμπειρία των Αζέρων, με τους καρντάσηδες τους; 
Και κάτι τελευταίο. Γιατί δεν υλοποιήθηκε ποτέ ο «αγωγός ειρήνης;», ο αγωγός νερού μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, όταν οι σχέσεις τους ήταν μέλι – γάλα την δεκαετία του 1990; Στήθηκαν όλες οι υποδομές στο Τουρκικό λιμάνι Τσεϊχάν και σ’ αντίστοιχο στο Ισραήλ. Αγωγός όμως, γιόκ! Η απάντηση βρίσκεται στις ληστρικές και εκβιαστικές αντιλήψεις των Τούρκων επί παντός ζητήματος που νομίζουν ότι έχουν το πάνω χέρι (βλ. σχετικά κείμενό μου «Τουρκία προς ΗΠΑ: Πρέπει να μας πληρώνετε», Φιλελεύθερος της Κυριακής, 23/11/2011).
Τώρα πως η Κύπρος, ακολουθώντας την επιλογή Χόπσον μέσω Τουρκίας, θα υλοποιήσει ταυτόχρονα και τον στρατηγικό της στόχο ο οποίος, κατά δημόσια τοποθέτηση του Υπουργού κ. Συλυκιώτη σε πρόσφατη εκδήλωση στην Αθήνα, είναι η «μετατροπή της σε περιφερειακό ενεργειακό κέντρο», είναι ένα ζήτημα.
Ως προς την πρώτη τοποθέτηση του Π.Π. ότι «χωρίς λύση» τίποτα δεν πρόκειται να γίνει, δημιουργείται κατ’αρχάς ένα επιμέρους ερώτημα: εάν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε προς τι η δημιουργία «Συμβουλευτικής Ομάδας Εμπειρογνωμώνων για Υδρογονάνθρακες» της οποίας είναι επικεφαλής; Για τη διασπάθιση δημοσίου χρήματος και τα πανηγύρια;
Με την Τουρκία βρισκόμαστε όχι λόγω επιλογής μας σε μια, για εμάς, υπαρξιακή σύγκρουση (όχι για τη Μεγάλη, Buyuk, Τουρκία) εδώ και πάνω από μισό αιώνα. Για την Τουρκία δεν υφιστάμεθα ούτε ως κράτος, αλλά ούτε και ως Έλληνες. Είναι «μισό» κράτος η Κύπρος κατά τον ισλαμιστή Πρόεδρό της, τον Μεγάλο (Buyuk) Γκιούλ. Και είμαστε ένα συνονθύλευμα χριστιανών (rum) πρώην υποτακτικών της που πρέπει να γνωρίζουμε τη θέση μας έναντι της Μεγάλης (Buyuk) Τουρκίας. Όπως έγραψα και σε άλλο κείμενό μου («Το Κυπριακό Καραβάνι και ο Μεγάλος Γκιούλ» Φιλελεύθερος, 4 Δεκεμβρίου 2011) η αντίληψη και η εμπεδωμένη για την Τουρκία εικόνα για την Κύπρο και το ρόλο της έναντι της Μεγάλης (Buyuk) Τουρκίας, δεν ξεπερνά τα όρια της σατραπείας. Σατραπεία τους, θέλουν την Κύπρο οι Ισλαμοπασάδες.
«Λύση» θα είχαμε «χθές» , εφόσον εμείς αποδεχόμαστε την τουρκική θεώρηση των πραγμάτων και της ιστορίας. Τουτέστιν να ξέρουμε τη θέση μας και να προσαρμόζουμε τις πολιτικές και οικονομικές συμπεριφορές μας με τη βούληση της Μεγάλης (Buyuk) Τουρκίας. Δεν ζούμε όμως ούτε στον 19ο αιώνα αλλά ούτε και στον 20ο, όπου τέτοιες καταστάσεις επιβάλλοντο δια της βίας και ήταν αποδεκτές. Ζούμε στον 21ο.
Οι μαξιμαλιστικές απαιτήσεις της Άγκυρας επιβάλλουν μια στρατηγική ενίσχυσης του κυπριακού κράτους, με συμμετοχή των Τουρκοκυπρίων, εφόσον αποδέχονται δημοκρατικές και όχι ρατσιστικές διαδικασίες, ουσιαστικής συμμετοχής τους στα κοινά του τόπου. Η εντόπιση και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων από το κράτος είναι ένα σημαντικό εργαλείο μαζί με άλλα, προς την κατεύθυνση αυτή. Δεν μπορεί το εργαλείο αυτό να εκχωρηθεί στην Άγκυρα λόγω ιδεοληπτικών εκλογικεύσεων του τύπου, «χωρίς λύση» τίποτα δεν γίνεται. Την τουρκική ειρήνη προσπάθησαν ετισθελικά να την επιβάλλουν στο κυπριακό λαό το 2004. Αλλά «το ταξίδι προς τα Σούσα», η καταπληκτική πλειοψηφία του κυπριακού λαού αρνήθηκε να το κάνει.
«Η ειρήνη» διαπιστώνει ο ιστορικός Πολύβιος, «είναι η μεγαλύτερη ευλογία όταν μας εγγυάται την τιμή και τα νόμιμα δικαιώματά μας». Μια τουρκική ειρήνη δεν εγγυάται τίποτα, ούτε καν πρόσκαιρα οικονομικά οφέλη.
Source : infognomonpolitics.blogspot

Ανοίγει ο δρόμος για διεκδικήσεις εδαφών και αποζημιώσεων από την Αγκυρα

Λιάνα Μυστακίδου
Ιστορική ημέρα η σημερινή. Το Ομοσπονδιακό Δικαστήριο του Λος Άντζελες θα εκδικάσει δυο σημαντικές προσφυγές Αρμενίων που διεκδικούν εδάφη και αποζημιώσεις από την Άγκυρα.
Η πρώτη αγωγή αφορά στην τεράστια εδαφική έκταση στην οποία είναι εγκατεστημένη η αμερικανική  Βάση στο Ιντζιρλίκ των Αδάνων.Η δεύτερη ασκήθηκε σε βάρος της Κεντρικής Τράπεζας της Τουρκίας και της γνωστής Ζιραάτ από τις οποίες ζητούν να καταβληθούν αποζημιώσεις για καταθέσεις που λεηλατήθηκαν. 
Εάν το Δικαστήριο δεχθεί την προσφυγή , μπορεί να δεσμεύσει περιουσιακά στοιχεία των δυο Τραπεζών στις ΗΠΑ και να επιβάλει την καταβολή αποζημιώσεων στις οικογένειες που τις διεκδικούν.

Το κλίμα στην Αμερική είναι υπέρ των Αρμενίων. Φυσικά, μετά το Δικαστήριο του Λος Άντζελες, οι Αρμένιοι θα στραφούν και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Αναμφισβήτητα η υπεράσπιση θα αξιοποιήσει την «συγγνώμη» που ζήτησε από τους Αλεβήδες –Κούρδους για τη σφαγή του Ντερσίμ ο κ. Ερντογάν πριν από λίγο καιρό.

Περιμένουμε με αγωνία τις δικαστικές αποφάσεις, γιατί μπορεί έτσι να ανοίξει ο δρόμος και για τη δικαίωση των Ελλήνων και των Ασσυρίων.
Source : http://www.elzoni.gr/

Κυριακή 18 Δεκεμβρίου 2011

Κανόνας 80/20 : Το μυστικό μιάς επιτυχημένης στρατηγικής

Έχετε σκεφθεί πόσοι είναι οι πελάτες που σας δίνουν το μεγαλύτερο μέρος των κερδών σας;
Ποια προϊόντα φέρνουν τις περισσότερες πωλήσεις;
Έχετε αναρωτηθεί ότι πολλές φορές σπαταλάτε χρόνο και χρήμα σε πράγματα που δεν έχουν μεγάλη σημασία ή σε πελάτες που σας αποδίδουν πολύ λιγότερα από αυτά που κανονικά θα έπρεπε να σας αποδώσουν;
Επειδή λίγο ή πολύ οι περισσότεροι έχετε κάνει στον εαυτό σας τις ερωτήσεις αυτές, παρακάτω θα δούμε με ποιον τρόπο θα αναζητήσετε τις απαντήσεις!

Στις αρχές του 20ου αιώνα, ένας Ιταλός οικονομολόγος, ο Βιλφρέντο Παρέτο (Vilfredo Pareto), διαπίστωσε ύστερα από έρευνες πως το 80% της γης της Ιταλίας ανήκει διαχρονικά και σχεδόν πάντοτε στο 20% του πληθυσμού της. Στη συνέχεια ερεύνησαν τον κανόνα αυτό αρκετοί επιστήμονες και διαπίστωσαν πως μπορεί να έχει εφαρμογή σχεδόν σε οτιδήποτε κάνουμε στην καθημερινή μας ζωή αλλά κυρίως σε ότι έχει να κάνει με την επιχείρησή μας.
Το βασικό μήνυμα που μας δίνει ο κανόνας αυτός είναι ότι το 80% των αποτελεσμάτων από κάτι το οποίο κάνουμε, θα έρθει από το 20% των προσπαθειών μας. Ο κανόνας αυτός μπορεί να εφαρμοστεί σε πολλές περιπτώσεις μέσα στην επιχείρηση, αλλά και στην καθημερινή σας ζωή. Θα σας δώσω μερικά πολύ ενδιαφέροντα παραδείγματα. Σύμφωνα με τον Κανόνα 80/20 λοιπόν:
  • Το 80% των κερδών σας, προέρχεται από το 20% των πελατών σας.
  • Το 80% των πωλήσεων, προέρχεται από το 20% των προϊόντων και υπηρεσιών σας.
  • Το 80% των πωλήσεων, προέρχεται από το 20% των πωλητών σας. Το ενδιαφέρον εδώ είναι πως και οι 10 πωλητές δουλεύουν ακριβώς τις ίδιες ώρες. Όμως το 80% των πωλήσεων προέρχεται μόνον από 2 πωλητές. Η επιχείρηση οφείλει να προσδιορίσει τους 2 αυτούς πωλητές, να παρακολουθήσει τις μεθόδους πωλήσεων που χρησιμοποιούν και στη συνέχεια να εκπαιδεύσει και τους υπόλοιπους ώστε να αυξήσει την αποτελεσματικότητα της.
  • Το 80% των τηλεφωνημάτων που κάνετε, είναι μόνο στο 20% των αριθμών που έχετε αποθηκευμένους στην ατζέντα σας
  • Το 80% της εργασιακής παραγωγής σας, προέρχεται από το 20% των ωρών που δουλεύετε.
Αν πάρουμε για παράδειγμα τους πελάτες μιας επιχείρησης, όλοι θα συμφωνήσουμε πως κάποιοι είναι περισσότερο σημαντικοί από κάποιους άλλους ενώ ορισμένοι “κοστίζουν” πολύ περισσότερο από κάποιους άλλους. Ο κανόνας 80/20 μας λέει πως το 80% των κερδών μιας επιχείρησης προέρχεται από το 20% των πελατών της. Γνωρίζοντας αυτό το 20% των πελατών που σας φέρνουν τα περισσότερα κέρδη μπορεί να σας βοηθήσει σημαντικά.
Πώς όμως θα βρείτε αυτό το Χρυσό 20%;
Θα πρέπει να σκεφθείτε έξυπνα. Κοιτάξτε τα τιμολόγια σας και βρείτε τα μεγαλύτερα που έχετε κόψει σε πελάτες σας, όταν τα ποσά αρχίζουν να μικραίνουν σταματήστε. Αθροίστε τα τιμολόγια αυτά και θα δείτε ότι φτάνουν περίπου το 70% με 80% του τζίρου σας. Κάντε το, ισχύει! Στη συνέχεια δείτε σε ποιους πελάτες αντιστοιχούν τα τιμολόγια αυτά και σημειώστε τους. Το επόμενο βήμα είναι να δείτε σε τι προϊόντα είναι κομμένα τα τιμολόγια αυτά. Θα διαπιστώσετε ότι ένα πολύ μικρό μέρος των προϊόντων που διαθέτετε, περίπου το 20%, αντιστοιχεί στο 80% των πωλήσεων. Καταγράψτε τα επίσης. Έχετε λοιπόν στα χέρια σας μια λίστα με μερικούς πελάτες οι οποίοι σας δίνουν το 80% των κερδών σας, και επίσης έχετε μια λίστα με μερικά προϊόντα τα οποία αντιστοιχούν στο 80% των πωλήσεων. Αξιοποιήστε τις πληροφορίες αυτές! Αυτό που πρέπει να κάνετε είναι να “προσέξετε” τους πελάτες αυτούς περισσότερο από τους υπόλοιπους, κάντε τους προσφορές ή εκπτώσεις, δείξτε συνέπεια στις παραγγελίες τους και κυρίως μην ρίχνετε την ποιότητα των προϊόντων και υπηρεσιών σας.
Ο σκοπός είναι να διατηρήσετε αυτούς τους πελάτες πιστούς. Ανακαλύψτε τους λόγους που επιλέγουν την επιχείρηση σας. Βρείτε αντιστοιχίες μεταξύ των αναγκών των πελατών που βρίσκονται στην λίστα του 20% και στους υπόλοιπους πελάτες σας. Προωθήστε τα προϊόντα που χρησιμοποιεί αυτό το 20% των πελατών σας και στους υπόλοιπους. Αν μπορείτε να προσδιορίσετε αρκετά ξεκάθαρα το Χρυσό 20% – αυτά τα προϊόντα σε αυτούς τους πελάτες – θα δείτε ότι είναι πολύ πιθανό να έχετε κέρδη μεταξύ 70% με 80%. Και αν αυτό αληθεύει, έχετε τη δυνατότητα να αυξήσετε κατά περίπου 50% τα κέρδη σας, διπλασιάζοντας απλά αυτό το Χρυσό 20% της επιχείρησης σας ώστε να φτάσει το 40%, ακόμα και αν καταργήσετε ορισμένα προϊόντα που διαθέτετε ή ασχοληθείτε ελάχιστα με κάποιους από τους πελάτες σας!
Η στρατηγική που θα ακολουθήσετε για την επιχείρηση σας, πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψη της τις πληροφορίες που παρέχει ο κανόνας 80/20. Προσπαθήστε να τον εφαρμόσετε στην επιχείρηση σας, και δείτε ποιες νέες γνώσεις μπορείτε να αποκτήσετε. Ο κανόνας αυτός μπορεί να σας βοηθήσει να δείτε σε ποια σημεία στην επιχείρησή σας θα πρέπει να δώσετε το μεγαλύτερο βάρος σας. Σας προτείνω να το δοκιμάσετε. Θα εκπλαγείτε από τα αποτελέσματα
Source : http://epixeirein.gr/

Σάββατο 17 Δεκεμβρίου 2011

Η άνοδος του πολιτικού Ισλάμ στην Μέση Ανατολή

Από τον αρχικό ενθουσιασμό στον προβληματισμό και μετέπειτα στην ανησυχία. Αυτή είναι η πορεία των αισθημάτων ενός δυτικού παρατηρητή παρακολουθώντας τις ραγδαίες εξελίξεις στον αραβικό κόσμο τον τελευταίο χρόνο. Η αρχική ευφορία που δημιούργησε η «αραβική άνοιξη» των μαζικών εξεγέρσεων σε χώρες με πολύχρονα ανελεύθερα καθεστώτα, όπως η Τυνησία, η Αίγυπτος, η Υεμένη και η Λιβύη, με αποτέλεσμα την πτώση των προσωποπαγών αυτών δεσποτικών εξουσιών, μοιάζει να αντικαθίσταται από την ανασφάλεια για τη διάδοχη κατάσταση.  Πόσο «ανοιξιάτικο» άρωμα μπορεί να έχει τελικά ο αραβικός ξεσηκωμός, όταν η μετάβαση προς τον εκδημοκρατισμό αναδεικνύει ως ηγεμονικές δυνάμεις τα ισλαμικά κόμματα, σε πρώτη φάση τουλάχιστον; Και πόσο αυτές οι νέες πολιτικές δυνάμεις πιστεύουν πράγματι στη δημοκρατία και στις αρχές της, και δεν τη χρησιμοποιούν απλώς ως μέσο κατάκτησης της εξουσίας και εφαρμογής μιας κρυφής ατζέντας, που θα φέρει τις κοινωνίες σε μια νέα μορφή ανελευθερίας και καταπίεσης; Αν η επανάσταση του 1979 στο Ιράν, που έφερε τους ισλαμιστές στην εξουσία, ήταν η πρώτη παγκοσμίως μετά το 1789 που διεκδικούσε την επιστροφή σε ένα θεοκρατικό καθεστώς, μήπως η άνοδος του ισλάμ στον υπόλοιπο αραβικό κόσμο έρχεται σήμερα να ολοκληρώσει έναν κύκλο αντεπαναστάσεων στην περιοχή, που θα σημάνουν την οπισθοδρόμησή τους σε μεσαιωνικού τύπου καθεστώτα, με το «Θεό» να ρυθμίζει και πάλι τα ανθρώπινα πράγματα;

Το πρότυπο Ερντογάν
Πριν από λίγες εβδομάδες είχε κάνει αίσθηση η δημόσια παραδοχή μελών του Επαναστατικού Συμβουλίου της Λιβύης, μέσα στον ενθουσιασμό τους από το θάνατο του συνταγματάρχη Καντάφι, ότι θα κυβερνήσουν με βάση τη Σαρία. Ωστόσο, όταν τα ισλαμικά κόμματα καλούνται να λάβουν μέρος σε εκλογές, παρουσιάζονται με γενικώς μετριοπαθή ατζέντα. Αυτό τουλάχιστον ισχύει για το Κόμμα της Ελευθερίας & Δικαιοσύνης των Αδελφών Μουσουλμάνων στην Αίγυπτο, για το κόμμα Ενχάντα στην Τυνήσια και το Κόμμα της Δικαιοσύνης & Ανάπτυξης (PJD) του Μαρόκου (παρόλο που εκεί δεν είχε προηγηθεί εξέγερση), που όλα επικράτησαν καθαρά στις πρώτες πραγματικά ελεύθερες εκλογές ύστερα από δεκαετίες. Όσον αφορά τα τελευταία, πρότυπό τους μοιάζει να είναι περισσότερο το κυβερνών ισλαμικό Κόμμα Δικαιοσύνης & Ανάπτυξης (ΑΚΡ) του Ταγίπ Ερντογάν στην Τουρκία παρά οι Φρουροί της Επανάστασης στο Ιράν.
Το μεταρρυθμιστικό έργο του ήπιου ισλάμ, που επέτρεψε στην Τουρκία να μετατραπεί από ένα φτωχό κράτος στη 17η ισχυρότερη οικονομία στον κόσμο, αποτελεί ισχυρό παράδειγμα προς μίμηση. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Τούρκος πρωθυπουργός –που θα ενδιαφερόταν πολύ να εδραιώσει μια ηγεμονία επί των δυνάμεων του πολιτικού ισλάμ της περιοχής– είχε περιοδεύσει τον περασμένο Οκτώβριο στην Αίγυπτο και την Τυνησία, όπου συνάντησε τόσο τον αρχηγό του Ενχάντα Ραχέντ Γκανούτσι όσο και στελέχη των Αδελφών Μουσουλμάνων. Στην πρωτεύουσα της Τυνησίας, μάλιστα, ο Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε ότι «το ισλάμ και η δημοκρατία δεν είναι αντιθετικές έννοιες» και ότι «ένας μουσουλμάνος μπορεί να διαχειριστεί το κράτος με πολύ μεγάλη επιτυχία».
Από την προεκλογική εκστρατεία των ισλαμικών κομμάτων προκύπτει πράγματι ότι σε ρητορικό επίπεδο το ενδιαφέρον τους είναι στραμμένο περισσότερο στο ζήτημα της οικονομικής ανάπτυξης με πνεύμα κοινωνικής δικαιοσύνης παρά σε θέματα θρησκείας. Μην ξεχνάμε ότι οι αραβικές επαναστάσεις ξέσπασαν σε χώρες με πολύ χαμηλό μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα και υψηλότατη ανεργία μεταξύ των νέων, και με κύριο αίτημα πρώτα το «ψωμί» και μετά την «ελευθερία». Τα ισλαμικά κινήματα, πριν εξελιχθούν οψίμως σε πολιτικά κόμματα, είχαν επιδοθεί επί χρόνια σε δραστήριο φιλανθρωπικό έργο στο επίπεδο της γειτονιάς, επιτυγχάνοντας έτσι μια εντυπωσιακή διείσδυση στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, τα οποία αποτέλεσαν και τη μεγαλύτερη δεξαμενή ψηφοφόρων τους. Άρα η οικονομία ήταν πάντα το προνομιακό τους πεδίο. Γι’ αυτό το Ενχάντα δεσμεύτηκε προεκλογικά να προωθήσει την τουριστική βιομηχανία της Τυνησίας, ενώ και οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι στην Αίγυπτο ανήγγειλαν ως στόχο την αύξηση των τουριστών στα 50 εκατομμύρια το χρόνο. Καθώς αυτός ο κλάδος είναι η ατμομηχανή των οικονομιών τους, οι νέοι κυβερνώντες δύσκολα θα προέβαλλαν προς τα έξω με έντονο τρόπο την ισλαμική τους ταυτότητα, απωθώντας έτσι τους κατά βάση δυτικούς πελάτες τους.
Η νομιμοποίηση του φανατισμού
Παρόμοια αυτοσυγκράτηση επιδεικνύουν και στα ζητήματα της μεταρρύθμισης του αστικού κώδικα. Το Ενχάντα, απαντώντας στους αντιπάλους του που πριν από τις εκλογές το κατηγορούσαν ότι θα επιβάλει τον ισλαμικό νόμο αν ανελιχθεί στην κυβέρνηση, είχε ξεκαθαρίσει ότι δεν πρόκειται να αλλάξει ουσιωδώς όσα ρυθμίζουν από το 1956 τα θέματα του γάμου, του διαζυγίου κτλ., τα οποία προσομοιάζουν στο δυτικό Δίκαιο. Αυτή ήταν κατά μία έννοια και η δύναμή του.
Πέρα όμως από το λαϊκισμό τους, εκείνο που πρέπει να ανησυχεί  όποιον παρατηρεί τις μεγάλες αυτές ανατροπές στο Μαγκρέμπ είναι η οργανωτική δύναμη των κομμάτων αυτών. Η κατάκτηση της εξουσίας από τους ισλαμιστές τόσο στην Αίγυπτο όσο και στην Τυνησία ή στο υπό μοναρχία Μαρόκο ήταν κυρίως αποτέλεσμα των συμπαγών οργανωτικών τους δομών και ταυτόχρονα της πολυδιάσπασης των αντιπάλων τους. Χωρίς ισχυρή αντιπολίτευση, θα είναι δύσκολο να αναχαιτιστούν σε περίπτωση που εκτραπούν σε λιγότερο μετριοπαθή πολιτική.
Εδώ έγκειται και η διαφορά με την Τουρκία. Πριν εμφανιστεί στο προσκήνιο το πολιτικό ισλάμ του Ερντογάν, η χώρα ήταν ένα καθαρά κοσμικό κράτος, με τους κεμαλιστές και το στρατό να αποτελούν τον εγγυητή του, έστω και με υπερβολικό τρόπο ενίοτε. Ακόμη και σήμερα, που ο στρατός τείνει να περιοριστεί στους στρατώνες του, η κουλτούρα του κοσμικού κράτους στους θεσμούς της γείτονος δεν έχει αντικατασταθεί από τη θρησκευτική κουλτούρα, ούτε φαίνεται ορατό κάτι τέτοιο στο μέλλον. Στην Τυνησία ή την Αίγυπτο, ωστόσο, τα προηγούμενα καθεστώτα ήταν σε τέτοιο βαθμό προσωποπαγή, που κατέρρευσαν μαζί με την πτώση του «τυράννου». Στην Αίγυπτο είναι αλήθεια ότι ο στρατός θα επιθυμούσε να παίξει έναν τέτοιο ρόλο και προσπαθεί να το μεθοδεύσει, ελέγχοντας τις διαδικασίες στη μεταβατική περίοδο. Συναντά όμως την αντίδραση πρωτίστως των φιλελεύθερων δυνάμεων (και λιγότερο των ισλαμιστών, που απέχουν από τις διαδηλώσεις), οι οποίες δεν θα ήθελαν να δουν το αυταρχικό καθεστώς Μουμπάρακ να αντικαθίσταται από μια κεκαλυμμένη δικτατορία.
Το πρόβλημα είναι ότι μαζί με τα ξερά ανάβουν και τα χλωρά. Ακόμη κι αν αποδειχτούν μετριοπαθή, ερχόμενα στην εξουσία τα ισλαμικά κόμματα δεν παύουν να νομιμοποιούν και θεσμικά τις απόψεις τους που μέχρι τώρα βρίσκονταν υπό διωγμό. Το κόμμα των φανατικών σαλαφιστών –που έχουν επιδοθεί σε πογκρόμ κατά των χριστιανών Κοπτών της Αιγύπτου και είναι έντονα αντισημίτες– έλαβε 24,4% και διεκδικεί θέση κυβερνητικού εταίρου. Ίσως δεν είναι επίσης τυχαίο ότι την περασμένη εβδομάδα επανεμφανίστηκε ύστερα από χρόνια με δημόσια δήλωσή του στη Βηρυτό ο αρχηγός της Χεζμπολάχ Χασάν Νασράλα, για να στηρίξει το καθεστώς Άσαντ στη Συρία και να κάνει γνωστό ότι η οργάνωσή του εξοπλίζεται με σύγχρονα όπλα. Την ίδια ώρα οι Φρουροί της Επανάστασης στο Ιράν έλαβαν διαταγή να προετοιμαστούν για πόλεμο, εν μέσω πίεσης της Δύσης να διακοπεί το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα. Όταν ανοίξει ο ασκός του Αιόλου, δεν απελευθερώνονται μόνο οι ήπιοι άνεμοι....
Source : citypress.gr

Τουρκικός επεκτατισμός και στο Ιράκ

Λιάνα Μυστακίδου
Οι Αμερικανοί φεύγουν από το Ιράκ αφήνοντας πίσω τους 17.000 στρατιώτες, περισσότερους από ένα εκ. νεκρούς, τρία εκ. πρόσφυγες, γκρεμισμένες, κατεστραμμένες πόλεις, λεηλατημένα μουσεία και έναν λαό διχασμένο θρησκευτικά.Μετά την αποχώρησή τους, τα ηνία του «ανεξάρτητου» Ιράκ  ανέλαβε η κυβέρνηση του κ. Nuri el Maliki, ο οποίος λίγες εβδομάδες πριν επισκέφθηκε τον Πρόεδρο Ομπάμα στην Ουάσιγκτον και συνομίλησε με  Αμερικανούς αξιωματούχους. Λίγο πριν από την αναχώρησή του από την αμερικανική πρωτεύουσα δήλωσε ότι το μέλλον της Βαγδάτης δεν βρίσκεται στα χέρια των Στρατηγών, αλλά στα χέρια των επιχειρήσεων.
Εξέφρασε τη δυσαρέσκεια του για τον μικρό αριθμό αμερικανικών επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στην πατρίδα του. Μετά τη στρατιωτική κατοχή ακολουθεί πάντα η οικονομική κατοχή…

Οι Αμερικανοί παρέδωσαν στους Ιρακινούς 501 στρατιωτικές Βάσεις. Μεταξύ αυτών και την βάση που βρίσκεται στην περιοχή el Anbar στα σύνορα Ιορδανίας και Σαουδικής Αραβίας.

Ο Tedd Koppel  του NBC News σε συνομιλία που είχε με τον Πρεσβευτή των ΗΠΑ στη Βαγδάτη James Jeffrey αποκάλυψε ότι 16.000 Αμερικανοί θα φιλοξενηθούν στο τεράστιο κτήμα της Πρεσβείας για να προστατεύουν τις υπηρεσίες και το προσωπικό που εργάζεται εκεί.

Δηλαδή στην Πρεσβεία θα μένουν άνδρες της CIA, FBI, DEA, JSOC (Διοίκηση κοινών ειδικών επιχειρήσεων). Η  τελευταία μπορεί να μην είναι γνωστή όσο η CIA, αλλά έχει να επιδείξει σπουδαίο έργο. Αυτή συνέλαβε και εκτέλεσε για παράδειγμα τον Μπιν Λάντεν. Όπως δήλωσαν αρμόδιοι της υπηρεσίας  «είμαστε μια σκοτεινή, αόρατη δύναμη που διοικούμε τον κόσμο».

Μετά την απομάκρυνση των Αμερικανών η Τουρκία ως «εγγυήτρια»  θα αναλάβει τα καθήκοντα του προστάτη του Ιράκ.Με την ευκαιρία αυτή  η Άγκυρα θα επιδιώξει να ικανοποιήσει κάποια πάγια αιτήματά της.

Όπως , έγραψε το περιοδικό Aksiyon σε περίπτωση επέμβασης στη Συρία, η Τουρκία θα χρησιμοποιήσει τα εδάφη του Β. Ιράκ. Οι Ένοπλες Δυνάμεις δήλωσαν, επίσης , ότι θέλουν να εγκαταστήσουν μια στρατιωτική Βάση στο Βόρειο Ιράκ!Η Άγκυρα ως εγγυήτρια δύναμη κατέλαβε τη μισή Κύπρο. Το ίδιο σενάριο θέλει πιθανότατα να εφαρμόσει και στο Β. Ιράκ. Θα τα καταφέρει;
Source : infognomonpolitics.blogspot