της Ρίκας Κ.
«…για την εξασφάλιση της μεγαλύτερης δυνατής ασφάλειας των Αθηναίων πολιτών» είπε ο α ρ μ ό δ ι ο ς Υπουργός. Όχι της ασφάλειας. Της «μεγαλύτερης δυνατής» ασφάλειας. Με εκπτώσεις. Καλούμαστε λοιπόν εμείς, οι πολίτες της Αθήνας, αλλά και της υπόλοιπης Ελλάδας να εξασφαλίσουμε την δική μας ασφάλεια.
Πως; Δύο τρόποι υπάρχουν:
1.- Ή να παραμείνουν στην χώρα οι νόμιμοι πολίτες, ούτως ώστε να μπορεί η κοινωνία να λειτουργήσει με όρους ευνομίας, αυτό σημαίνει «νόμιμος».
Αυτός που διαμένει νόμιμα σε μια χώρα και υπόκειται στους ΝΟΜΟΥΣ αυτής, αυτός που έχει διασφαλίσει δικαιώματα αφού είναι εντάξει στις ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ του. Δεν είναι δύσκολο, αρκεί να υπάρξει η ΠΡΟΘΕΣΗ. Όπως γεμίζει μια χώρα με έγκλημα, πορνεία, ναρκωτικά, παραεμπόριο και κάθε είδους παραβατικότητα, έτσι και αδειάζει από αυτά τα φαινόμενα. Υπάρχουν και υπηρεσίες, και η Αστυνομία, και ο Ελληνικός Στρατός, και μεταφορικά μέσα, και ξένες πρεσβείες στην Ελλάδα, έχουμε και στόμα να μιλήσουμε κάποια στιγμή και στην Ευρώπη που μας έχει εγκλωβίσει σε μια φυλακή με κάγκελα – ανθρώπους ξένους, που ακόμα κι αν δεν είναι όλοι, όλοι φαντάζουν πλέον απειλητικοί.
Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι που κατά εκατοντάδες παραβαίνουν τους Νόμους της Ελλάδας και εισβάλλουν καθημερινά στην χώρα ; Κάποιοι, μια μειοψηφία ίσως, έχουν δικαίωμα ασύλου. Η πλειοψηφία όχι. Από χώρες με εντελώς διαφορετικά ήθη, έθιμα, παιδεία, τρόπους ζωής. Επιρρεπείς στην εγκληματικότητα, απ’ ότι αποδεικνύεται καθημερινά. Έτοιμοι να πυροβολήσουν, να σφάξουν, να ληστέψουν. Οι στατιστικές αποκαλύπτουν πολλά για την ταυτότητα και την καταγωγή όσων γεμίζουν τις φυλακές, αν και, οι νόμοι απ’ ότι φαίνεται είναι στην υπηρεσία της εγκληματικότητας.
2.- Ή να έχουμε το δικαίωμα να φέρουμε όπλο. Νόμιμα, με έλεγχο και αποκλεισμό από την δυνατότητα αυτή όσων δεν πρέπει. Και το δικαίωμα να το χρησιμοποιήσουμε. Για αυτοάμυνα. Να έχουμε το δικαίωμα να προστατέψουμε την ζωή μας και την ζωή των ανθρώπων μας. Χωρίς να καταδικαζόμαστε σε 10ετή φυλάκιση, όπως έγινε πρόσφατα με τον πολίτη που μαχαίρωσε και επέφερε τον θάνατο ενός εκ των ληστών που εισέβαλλαν στο σπίτι του. Εισέβαλλαν στο σπίτι του, απείλησαν την εστία του και την ακεραιότητά του, και αυτός έπρεπε να κάθεται να τους κοιτά, να γίνει με την θέλησή του λεία τους.
Φυσικά στο μυαλό των «υπευθύνων» υπάρχει και ο δρόμος ο βολικός: να ζούμε σε συνθήκες ενός ακήρυχτου επίσημα πολέμου και να φοβόμαστε. Να μην κυκλοφορούμε στους δρόμους της πόλης μας, ειδικά εμείς οι γυναίκες να μην κυκλοφορούμε μετά την δύση του ηλίου(!). Αδιανόητη η πρόσφατη οδηγία της ΕΛΑΣ. Να κλειστούμε στα κλουβιά μας, να μην έχουμε το δικαίωμα ούτε ενός απλού περιπάτου. ΝΑ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ για το αυτονόητο. Για την σωματική μας ακεραιότητα. Για την ζωή μας, για την αξιοπρέπειά μας. Έτσι θα είναι εύκολο να φοβόμαστε και όλα τα άλλα. Όλες τις ΣΚΙΕΣ που έριξαν πάνω στην ζωή μας.
Όμως όποιος επιτρέπει στον φόβο να τον παραλύει, δεν δικαιούται την ελευθερία : «Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται, ζυγόν δουλείας ας έχωσι – Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία» - Ανδρέας Κάλβος.
Είναι όλα σε μια κατάσταση περίεργης σήψης, οι δομές καταρρέουν και παρακολουθούμε απλά την εξέλιξη ενός κατήφορου χωρίς τέλος. Ένα email, ένα άρθρο, ένα δημοσίευμα είναι ικανό να αποδομήσει την οικονομική πορεία μιας χώρας. Ανοιχτά σύνορα παντού. Στις δομές της οικονομίας, της κοινωνίας, της συμπεριφοράς που προσπαθούν να επιβάλλουν οι «προοδευτικοί», οι «δημοκράτες».
Αν κάτι πτώχευσε πρώτα και πριν απ’ όλα είναι ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ, ΟΙ ΙΔΕΕΣ, και δεν το καταλάβαμε έγκαιρα. Όταν αποδομούνται οι έννοιες και το σκοτάδι σημαίνει φως, το τέλος της Αλήθειας είναι κοντά. Μία ιδιότυπη αναρχία μας έχει περικυκλώσει και καλούμαστε να διεκδικούμε πλέον τα αυτονόητα. Ρατσιστές είμαστε όλοι όσοι θέλουμε τις δομές της κοινωνίας μας να υπακούουν σε κανόνες. Σύμφωνα με τους άθλιους ξεπουλημένους απάτριδες του σύριζα, των αριστερών συνιστωσών – τι συνιστούν άραγε, τον Δούρειο Ίππο για την εσωτερική άλωση της Ελλάδας ; – τους κάθε λογής «αλληλέγγυους», τους «ανθρωπιστές» που κρύβονται πίσω από λέξεις για να αποδομήσουν την κοινωνία και να εκφράσουν το δικό τους μίσος προς αυτήν. Το μίσος προς τον εαυτό τους.
Ανθρωπιστής είναι αυτός που σέβεται, νοιάζεται και προστατεύει τον εαυτό του, ως Άνθρωπο, απαραίτητη προϋπόθεση του σεβασμού προς τους άλλους. Όχι όποιος σπεύδει να ψηφίσει το λαθρονομοσχέδιο – μαγνήτη ορδών αντρικών κυρίως πληθυσμών στερημένων από παιδεία, χωρίς σεβασμό στην κοινωνία των ανθρώπων, πληθυσμών που δεν έχουν απ’ ότι φαίνεται κανένα σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή. Όχι όποιος υποκριτικά και επί πληρωμή υπερασπίζεται την ανομία και την κατάρρευση των κοινωνικών δομών, όποιος αρνείται στον Έλληνα τα δικαιώματα που απλόχερα προσφέρει σε ανθρώπους που διαβιούν παράνομα στην χώρα, και τελικά σκοτώνει τον ανθρωπισμό, ταυτίζοντάς τον στην συνείδησή μας με την θυματοποίηση. Σίγουρα όχι όποιος μας τρομοκρατεί με ταμπέλες και ετικέτες όταν επιχειρούμε να εκφράσουμε το αυτονόητο.
Έχει πει η «ανθρωπίστρια» υ φ υ π ο υ ρ γ ό ς άννα νταλάρα ότι «δεν υπάρχουν λαθραίοι άνθρωποι, μόνο λαθραία τσιγάρα». Κάνει λάθος. Υπάρχουν λαθραίοι άνθρωποι στην Ελλάδα σήμερα. Είμαστε εμείς, οι Έλληνες και οι Ελληνίδες, ξένοι μέσα στην ίδια μας την χώρα, αυτήν που εκατομμύρια πρόγονοι πότισαν με αίμα και αγώνα για να μπορούμε να την βλέπουμε να καταρρέει, έχοντας την ψευδαίσθηση της κυριαρχίας, της Ελευθερίας, της Δημοκρατίας.
Τι να κάνουμε εμείς μπροστά σε αυτά τα φαινόμενα; Να τονώσουμε τον κακώς εννοούμενο ανθρωπισμό μας, το παραμύθι της αλληλεγγύης, εκφρασμένο μέσα από συναυλίες μέσα σε εκκλησίες, και τα συναφή προκλητικά όσο και γελοία αλλά και υποκριτικά φαινόμενα; Να «αγαπάμε τους άλλους» αρνούμενοι αυτήν την προσφορά προς τον εαυτό μας ; Ή να κάνουμε κι εμείς εκπτώσεις στην καλοσύνη μας; Εκπτώσεις στις ψευδαισθήσεις μας, αυτές των περασμένων δεκαετιών, μιας ζωής με ασφάλεια και υποσχέσεις προόδου; Νομίζω τα παραμύθια τους τελειώνουν, χωρίς καλό τέλος, ώρα να γράψουμε άλλα. Δικά μας. Τα έχουμε ανάγκη, να είναι εκεί και να είναι δικά μας.
Source : infognomonpolitics
Geopolitical Research Institute(GRI)/Εταιρεία Γεωπολιτικών Ερευνών(ΕΓΕ)
Τετάρτη 11 Μαΐου 2011
" Η Ελλάδα των κρίσεων " του κ. Β. Μαρκεζίνη
Ο ακαδημαϊκός Sir Βασίλειος Μαρκεζίνης έρχεται να ταράξει και πάλι, τα νερά της αποχαυνωμένης ελληνικής πολιτικής σκηνής και να σταθεί δίπλα στην απελπισμένη ελληνική κοινωνία. Το βιβλίο με τον τίτλο «Η Ελλάδα των Κρίσεων, ένα προσωπικό δοκίμιο», αποτελεί ένα είδος αυτοβιογραφίας αλλά και στοχασμών-προτάσεων για την Ελλάδα της κρίσης.
Ο Sir Βασίλειος Μαρκεζίνης απενοχοποιεί τον ελληνικό λαό με τα επιχειρήματά του και τον θωρακίζει απέναντι σε εκφράσεις του τύπου «μαζί τα φάγαμε» προσδίδοντας ιδιαίτερη σημασία στη δυνατότητα της ελληνικής κοινωνίας και των απλών ελλήνων να ξαναβρούν τον προσανατολισμό τους προς την ευημερία, την προκοπή και τη νοικοκυροσύνη. Να αξιοποιήσουν το ταλέντο τους και η χώρα να υψώσει το πραγματικό ανάστημά της απέναντι σε αυτούς που κατά καιρούς εμφανίζονται ως φίλοι αλλά υποσκάπτουν τελικά τη διεθνή εικόνα της χώρας.
Θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε το παρόν έργο από τη μια ως ένα ιστορικό σχεδίασμα της σύγχρονης πραγματικότητας μέσα από τη ματιά, τα βιώματα και τις αναζητήσεις ενός διανοούμενου και από την άλλη ως κατάθεση απόψεων για έναν αναπροσανοτολισμό και μια ανακατεύθυνση της ελληνικής πολιτικής ενός πολιτικού όντος, με την αριστοτελική διάσταση του όρου, που γνωρίζει καλά την εγχώρια και διεθνή πραγματικότητα.
Το βιβλίο ξεκινά με μια εξαιρετική εισαγωγή του συγγραφέα και την αναφορά του σε μια συνομιλία του με τον αείμνηστο μεγάλο έλληνα ηθοποιό Αλέξη Μινωτή ου συμβολισμός μιας φράσης του εξηγεί με το λακωνικότερο και περιεκτικότερο τρόπο τους λόγους που ώθησαν το συγγραφέα να γράψει το βιβλίο. Εξετάζει τις περισσότερες από τις κρίσεις που κοντεύουν να γονατίσουν την πατρίδα μας: την οικονομική, την εξωτερική, την μεταναστευτική, την αναίσχυντη υποβάθμιση της εθνικής μας συνείδησης, τα αυξανόμενα προβλήματα στη Θράκη λόγω του τουρκικού επεκτατισμού και τελειώνει με μια σειρά «νέων» προτάσεων και για τα εξωτερικά μας προβλήματα και για τα οικονομικά. Προπαντός όμως πρεσβεύει ότι σωτηρία δεν θα έλθει μέχρις ότου οι άνθρωποι που μας έφεραν στο χείλος της αβύσσου αποστρατευθούν οριστικά από την πολιτική μας ζωή. Κάτι τέτοιο δεν γίνεται με «αποχή» ή «λευκό» παρά μόνο με στοχευμένο «μαύρισμα» στις επόμενες κάλπες…
Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΩΝ ΚΡΙΣΕΩΝ
Στους πρώτους -και καλυτέρους- μήνες της Νέας Δημοκρατίας, η οποία ήλθε στην εξουσία εκμεταλλευόμενη επιτυχώς την κόπωση των πολιτών με την εξουθενωμένη πλέον κυβέρνηση Σημίτη, το Σχέδιο Ανάν κατέρρευσε. Η τεράστια προσπάθεια των Αμερικανών, μέσω των χρηματοδοτούμενων ΜΚΟ τους, απέτυχε παταγωδώς, με τον μακαρίτη πρόεδρο Τάσσο Παπαδόπουλο να ηγείται του κυπριακού λαού στην άρνηση του να εκτουρκίσει πλήρως το κράτος.
Η δεύτερη πράξη αυτού του δράματος παίζεται καθώς γράφονται αυτές οι γραμμές. Οι αντιτιθέμενοι στις αμερικανο - αγγλο - τουρκικές σχέσεις κρατούν ακόμη την αναπνοή τους.
Ένα βήμα πριν από την αποθέωση της πολιτικής διαφθοράς
Μέσα σε αυτή την απερίγραπτη σαθρότητα, η πρώτη κυβέρνηση Καραμανλή εμφανίστηκε ως από μηχανής θεός. Σειρά κινήσεων, ιδίως επί υπουργίας Μολυβιάτη, έδωσαν την εντύπωση ότι η ελληνική κυβέρνηση επέστρεφε στην ιδέα μιας πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, ανάλογης εκείνης της δεκαετίας του '80, αν όχι και περισσότερο συνυφασμένης με το νέο μεταψυχροπολεμικό τοπίο, όπως αυτό διαμορφωνόταν με τη μεθοδική αναγέννηση της Ρωσίας του Πούτιν. Προς στιγμήν, είχε κανείς την εντύπωση ότι ο λαός, ψηφίζοντας ΝΔ, είχε πιστέψει στην ιδέα ότι το κόμμα αυτό ήθελε και μπορούσε να φέρει πραγματική αλλαγή. Η δικαιοσύνη απαιτεί να δεχθούμε το πρώτο, η πραγματικότητα όμως επιβάλλει με την ίδια ειλικρίνεια να τιούμε ότι η συγκεκριμένη κυβέρνηση απέτυχε πλήρως στο δεύτερο.
Πράγματι, οι ελπίδες αυτές σύντομα διαψεύσθηκαν. Οι ΜΚΟ πολλαπλασιάστηκαν, τα χρήματα που λάμβαναν ήταν σχεδόν ανεξέλεγκτα, οι «ημέτεροι» -γνωστοί και ως «golden boys»- κερδοσκοπούσαν σε καλοπληρωμένες θέσεις, αποδεικνύοντας ότι, αν ο Ανδρέας διόρισε περισσότερους «κομματικούς φίλους» στη δημοσιοϋπαλληλία, η ΝΔ διόρισε περισσότερους «καλοπληρωμένους περιττούς».
Αμείφθηκαν, έτσι, «γερά» οι απανταχού διορισθέντες ειδικοί σύμβουλοι, οι οποίοι, αν και καλοπληρωμένοι, είδαν εντούτοις τη σημασία του έργου τους να τίθεται υπό σοβαρότατη αμφισβήτηση. Δημιουργήθηκε, έτσι, ένα άλλο προηγούμενο, το οποίο συμπλήρωσε η σημερινή κυβέρνηση με τα δικά της «silver boys», τα οποία συνέρρευσαν στο πρωθυπουργικό γραφείο.
Την ίδια στιγμή, οι ηγεμονικές τάσεις διαφόρων υπουργών, που μετά βίας συγκαλύπτονταν, αποκορυφώθηκαν κατά τα τελευταία δύο χρόνια της ζωής του κόμματος της ΝΔ στην εξουσία. Παρά τις δηλώσεις του πρωθυπουργού, ότι η ελληνική οικονομία ήταν «θωρακισμένη», η διεθνής κρίση πλησίαζε όλο και κοντύτερα. Οι εσωτερικές διχόνοιες, βασισμένες στο τι συνέφερε τον κάθε δελφίνο, δεν διευκόλυναν την πραγματοποίηση ορθολογικών αλλαγών. Η νέα ηγεσία στο υπουργείο Εξωτερικών έδινε συνεχώς την εντύπωση ότι ενδιαφερόταν περισσότερο να προωθήσει την προσωπική επικοινωνιακή της πολιτική, παρά να σχεδιάσει μια εθνική και ανεξάρτητη απάντηση στις συνεχώς αυξανόμενες τουρκικές απειλές - συμπέρασμα όχι και τόσο παράλογο, αν κρίνουμε από το γεγονός ότι, ποιοτικά, αν όχι και ποσοτικά, οι τουρκικές παραβιάσεις του εναέριου και του θαλάσσιου χώρου μας αυξάνονταν συστηματικά.
Έτσι, το μεγαλύτερο διάστημα του 2009 πέρασε με φήμες για «σαρωτικές αλλαγές» στην κυβέρνηση, σχέδια ανασχηματισμών -που άρχισαν από το 2008-, αλλεπάλληλες κατηγορίες και υπόνοιες για σκάνδαλα, παραιτήσεις βουλευτών (που ανακαλούνταν στη θέση τους μερικές ημέρες αργότερα), απειλές διαγραφής από το κόμμα. Κοντολογίς: Το κατά πόσον ο πρωθυπουργός ήλεγχε την κυβέρνηση του ήταν θέμα σψόδρα αμψίσβητούμενο τόσο σε επίσημο, δημόσιο επίπεδο, όσο και σε επίπεδο φθοροποιού κουτσομπολιού.
Η κρίση στην Ελλάδα λάμβανε ταχύτατα απροσδόκητες διαστάσεις στον οικονομικό τομέα, ενώ η συζητούμενη ή φημολογούμενη διαφθορά ανησυχούσε τον πολύ κόσμο διαρκώς περισσότερο. Αυτό οφειλόταν στο γεγονός ότι η κυβέρνηση απέκρυπτε συστηματικά την οικονομική αλήθεια, με εξαίρεση τους τελευταίους μήνες της, και ειδικότερα κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, οπότε ο ίδιος ο πρωθυπουργός θεώρησε ότι μια πρόωρη (αλλά μαλακή) πτώση του θα τον ξανάφερνε στην εξουσία πολύ σύντομα.
Την αδυναμία, όμως, φρεναρίσματος της κατάρρευσης επισφράγισε η ιστορικά πιο αποτυχημένη συνέντευξη Τύπου που έγινε ποτέ από πρωθυπουργό κατά τη διάρκεια της Έκθεσης Θεσσαλονίκης το 2008.
Η γνώμη μου είναι -και, βεβαίως, μπορεί να σφάλλω- ότι ούτε ο ίδιος ούτε πολλοί από τους υπουργούς του συνήλθαν έκτοτε από την έντονη αποδοκιμασία που εξέφρασε ο λαός για όλους τους και τις ιδιότυπες ιδέες που διατύπωσαν περί δικαίου και ηθικής!
Η ασυντόνιστη κατάρρευση
Από τις μεγαλΰτερες επιτυχίες της κυβέρνησης Παπανδρέου ήταν η αξιοποίηση της επικοινωνιακής της τέχνης, με τη βοήθεια ενός ταχύτατα πτωχεύοντος Τύπου (αλλά και των τηλεοπτικών καναλιών) και με σκοπό να επιρριφθεί η συνολική ευθύνη για τη σημερινή κρίση στη ΝΔ.
Η πολιτική αυτή πέτυχε πράγματι, παρά τις συνεχείς προσπάθειες του νεοεκλεγέντος τότε αρχηγού της ΝΔ κ. Σαμαρά να υπερασπιστεί την τιμή προηγούμενων κυβερνήσεων (στις αποφάσεις των οποίων δεν συμμετείχε ο ίδιος), αλλά και να τονίσει τη συνυπευθυνότητα της κυβέρνησης Παπανδρέου για την έλλειψη συντονισμού, την αδράνεια και τα λάθη της κατά τους τρεις έως πέντε πρώτους μήνες του βίου της. Αξίζει, ίσως, να θυμηθούμε πώς περιέγραψε ο Αντώνης Σαμαράς τις διαχειριστικές ατέλειες των πρώτων αυτών μηνών:
«Με τα μέτρα που είχε ήδη ανακοινώσει η προηγούμενη κυβέρνηση στα τέλη Ιουνίου του 2009 και με εκείνα που εξήγγειλε πέρσι τέτοιο καιρό ο Κώστας Καραμανλής, το περσινό έλλειμμα θα έκλεινε οτο 9,9% το πολύ. Το ΠΑΣΟΚ ματαίωσε εκείνα τα διορθωτικά μέτρα, μετέθεσε έσοδα του 2009 στο 2010, μετέθεσε δαπάνες του 2010 και τις ενέγραψε στο 2009 και με μεθόδους "δημιουργικής λογιστικής" αύξησε το έλλειμμα του 2009 κατά 3,7 μονάδες. Και το πήγε τελικά από το 9,9% στο 13,6%!
»Παρ' όλα αυτά, ως τον περασμένο Δεκέμβριο, και, παρά τις "λαθροχειρίες" της νέας κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, η Ελλάδα είχε πρόβλημα ελλείμματος, όπως οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, αλλά δεν είχε ακόμα πρόβλημα δανεισμού... Πώς αποδεικνύεται αυτό; Από τα ίδια τα επιτόκια δανεισμού που αποτελούν τον καθρέφτη αξιοπιστίας μιας κυβέρνησης: Τον Οκτώβριο, όταν παρέλαβε το ΠΑΣΟΚ τα λεγόμενα spreads ήταν 130 μονάδες βάσης. Το Νοέμβριο, αφού είχε μαθευτεί ότι το έλλειμμα θα ήταν διψήφιο, τα spreads βρίσκονταν ακόμα στις 180 μονάδες. Μέχρι και στα τέλη Ιανουαρίου τα spreads ήταν γύρω στις 200 μονάδες βάσης... Μετά εκτοξεύθηκαν. Και σήμερα βρίσκονται στις τριτοκοσμικές 1.000 μονάδες βάσης!
»Η αλήθεια, λοιπόν, είναι [ότι] το ΠΑΣΟΚ παρέλαβε πρόβλημα ελλείμματος παρόμοιο με αυτό που υπήρχε σε όλη την Ευρώπη. Και το μετέτρεψε, με ευθύνη του, σε ανεπανάληπτη κρίση δανεισμού, μοναδική στην Ευρώπη!»
Επακολούθησε η προσφυγή στο Μηχανισμό Στήριξης. Καθ' όλον το χρόνο που ακολούθησε αυτή την απόφαση, το ερώτημα στο στόμα πολλών ήταν αν αυτή η προσφυγή ήταν «αναπόφευκτη». Αυτό όμως αληθεύει; «Όχι», πιστεύουν όλο και περισσότεροι. Γιατί;
«Διότι [συνεχίζει ο κ. Σαμαράς] μέχρι τις αρχές του χρόνου, τρεις μήνες και πλέον μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ, οι διεθνείς αγορές δάνειζαν ακόμα την Ελλάδα όσο ήθελε και με λογικά επιτόκια. Περιμένοντας να κάνει κάτι... Όμως δεν έκανε τίποτε! [Και όμως] μέσα στον Ιανουάριο οι διεθνείς αγορές προσέφεραν άνεση δανεισμού, για να καλύψει το σύνολο των αναγκών της για ολόκληρο το 2010! Και σε επιτόκια λογικά ακόμα. [Έτσι] από τον Ιανουάριο ως τις αρχές Μαρτίου, οι ξένες αγορές μάς πρόσφεραν, για διάρκεια άνω του έτους, πάνω από 43 δισεκατομμύρια. Απ' αυτά αντλήσαμε μόλις 14! Ως τον Ιανουάριο ακόμα, οι αγορές εμπιστεύονταν να δανείσουν την Ελλάδα. Μετά έχασαν πλήρως την εμπιστοσύνη τους στα ελληνικά ομόλογα. [Όλα αυτά συνέβησαν] επί διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και εξαιτίας της πολιτικής του ΠΑΣΟΚ».
Μήπως η απειλή χρεοκοπίας κατέστησε εκείνη τη στιγμή απαραίτητη την αποδοχή του Μνημονίου; Κατά τον κύριο Σαμαρά, και αυτή η εκδοχή, όμως, δεν πείθει.
«Γιατί η απειλή της ελληνικής χρεοκοπίας δεν αφορούσε μόνο την Ελλάδα τη στιγμή εκείνη. Αφορούσε ολόκληρη την Ευρώπη. Γιατί οι ευρωπαϊκές τράπεζες ήταν "φορτωμένες" με ελληνικά ομόλογα. Και το τελευταίο που ήθελαν τότε ήταν να χρεοκοπήσει η Ελλάδα, μια και αυτό θα δημιουργούσε σοβαρούς κλυδωνισμούς σε ολόκληρο το τραπεζικό σύστημα της Ευρώπης.
»Αρα μπορούσαμε να διαπραγματευθούμε διαφορετικούς όρους. Που θα ήταν πολύ λιγότερο οδυνηροί και πολύ περισσότερο αποτελεσματικοί. Όμως, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν διαπραγματεύθηκε τίποτε. Και υπέγραψε ένα Μνημόνιο, το οποίο όχι απλώς δεν έλυνε το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας, αλλά το έκανε πολύ χειρότερο. Και όπως αποδείχθηκε λίγο αργότερα, δεν είχαν καν συναίσθηση τι υπέγραφαν...
»Διότι το Μνημόνιο δεν αφορά μόνο τα άμεσα σκληρά μέτρα που έχουν ήδη ληφθεί. Αφορά και τα χειρότερα για το τέλος του χρόνου και για τα επόμενα χρόνια. Περιλαμβάνει πρόσθετα μέτρα και άλλων περικοπών που επίσημα στο Μνημόνιο αναφέρονται ως "αδιευκρίνιστα". 11 δισεκατομμύρια από τα 30 της συνολικής δημοσιονομικής προσαρμογής του Μνημονίου είναι- αν είναι δυνατόν- "αδιευκρίνιστα"! Όμως εμείς δεσμευτήκαμε να τα αποδεχθούμε από τώρα».
Αυτές οι σκέψεις είναι σημαντικές γιατί, με λίγα λόγια, εξηγούν πας η πολιτική Παπανδρέου έπαιξε και αυτή σημαντικό ρόλο στη μιζέρια που μαστίζει τη χώρα σήμερα. Διότι επίκεντρώθηκε στον περιορισμό εξόδων που, με τη σειρά τους, προκάλεσαν μείωση εσόδων. Και δεν προέβλεψαν τίποτε οι κυβερνώντες αναφορικά με την ανάπτυξη, η οποία, κατ' ουσίαν, μπήκε στο κυβερνητικό ραντάρ μόλις το φθινόπωρο του 2010.
Από την άλλη πλευρά, τα λάθη Παπανδρέου δεν σβήνουν τα λάθη Καραμανλή. Δεν σβήνουν τη συνέχιση των προσλήψεων, δεν σβήνουν τις σπατάλες για τα άχρηστα -θα έλεγαν πολλοί- ή πάντως δυσαναλόγως ακριβά «golden boys», δεν εξηγούν γιατί οι αγρότες έλαβαν 500 εκατομμύρια τη στιγμή ακριβώς που οι Ευρωπαίοι προειδοποιούσαν την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση ότι επέρχεται κατάρρευση - δεν εξηγούν, με άλλα λόγια, τις διαβεβαιώσεις που μας έδινε η τότε κυβέρνηση (και μάλιστα διά στόματος πρωθυπουργού) ότι η οικονομία μας ήταν «θωρακισμένη» έναντι της χρηματοπιστωτικής κρίσης που ερχόταν από το εξωτερικό.
Η αλήθεια είναι, λοιπόν, μία και απλή, τουλάχιστον για όσους πιστεύουν στην αξία της ανεξάρτητης σκέψης. «Όλες οι κυβερνήσεις έφταιξαν», επειδή έφεραν την Ελλάδα σε θέση πιο δεινή από άλλες χώρες τη στιγμή που η εξ Αμερικής θύελλα πλησίαζε την Ευρώπη. Και αν φταίνε όλες συλλογικά και σοβαρά, είναι γιατί όλες άφησαν τον κομματισμό να κυριεύσει τον κρατικό μηχανισμό, να τον γεράσει με «ημέτερους», να διευρύνει φορείς κοινωνικής προνοίας τους οποίους ακόμη και πλούσια κράτη δεν θα μπορούσαν να διατηρήσουν, και όλες ανέχθηκαν όλους αυτούς τους διοριζόμενους, ακόμη και όταν αυτοί δεν δούλευαν ή δούλευαν κατά τρόπο πανάκριβο (βλ., π.χ., όσους δούλευαν στη Βουλή) ή επιλήψιμο (βλ., π.χ., μερικούς από αυτούς που δούλευαν στις εφορίες ή στη Στατιστική Υπηρεσία).
Τα λάθη αυτά τα πληρώνουμε σήμερα όλοι, ιδίως -δυστυχώς-οι πιο ασθενείς και συνήθως πιο αθώοι! Το λαϊκό αίτημα να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι, και ειδικά όσοι πλούτισαν από τις παρανομίες τους, δεν είναι μόνο δίκαιο, αλλά χρήζει και άμεσης ικανοποίησης.
Το θέμα όμως είναι ότι η «διαρθρωτική» -και όχι... διακοσμητική- αλλαγή της ελληνικής οικονομίας και του ελληνικού κρατικού μηχανισμού εξακολουθεί να αποτελεί επιτακτική ανάγκη, και, ίσως, ως προς αυτό το σημείο, το περίφημο «Μνημόνιο» έπαιξε χρήσιμο ρόλο. Τολμώ δε να προβλέψω ότι κάτι παρόμοιο -όχι ίδιο— ίσως χρειαστεί και στο μέλλον, προκειμένου να ληφθούν αποφάσεις για ευαίσθητα θέματα όπως τα ασφαλιστικά, τα εργασιακά, τα οικονομικά των ΔΕΚΟ, καθώς και τα λεγόμενα «κλειστά επαγγέλματα».
Πράγματι, μέτρα αυτού του είδους δεν λαμβάνονται χωρίς «εξωτερικό καταναγκασμό» ή, καλύτερα, κάποιας μορφής κοινοβουλευτική δικτατορία.29 Η αλήθεια για το περιβόητο Μνημόνιο πρέπει να βρίσκεται κάπου στο μέσο: Οι όροι του θα μπορούσαν να είναι καλύτεροι, και ίσως ακόμη θα μπορούσαν να καλυτερεύσουν (αν και πιστεύω ότι μας περιμένει μεγαλύτερη λιτότητα)' ταυτόχρονα όμως το Μνημόνιο κατέστησε δυνατή τη λήψη μέτρων που ήταν απολύτως αναγκαία, στο πλαίσιο πάντα των «διαθρωτικών αλλαγών» που χρειάζεται η χώρα μας.
Τι από όλα αυτά διαφαίνεται; Σχεδόν τίποτε με βεβαιότητα, και η αβεβαιότητα ενίοτε είναι χειρότερη από τα κακά μαντάτα. Κάτι, όμως, που όντως διαφαίνεται είναι μια πηγαία τάση ανυπακοής προς τους νόμους, ένας εντεινόμενος κυνισμός προς τις ικανότητες της κυβέρνησης να ελέγξει την κατάρρευση, μια γενικότερη κόπωση από τον μεροληπτικό τρόπο με τον οποίο δουλεύουν τα ΜΜΕ, μια διαδεδομένη αμφιβολία για το κατά πόσον ο υπάρχων πολιτικός κόσμος μπορεί να δώσει βιώσιμη λύση στα προβλήματα.
Πριν από έναν χρόνο, όσοι από εμάς προειδοποιούσαμε για αυτές τις εξελίξεις είτε αντιμετωπιζόμαστε τελείως αδιάφορα είτε κατηγορούμαστε ως κινδυνολόγοι. Τώρα, καθώς ο χειμώνας πλησιάζει στο τέλος του, οι ενδείξεις ανοιξιάτικης αισιοδοξίας σπανίζουν. Οι φόβοι κοινωνικών αναταραχών που εξέφραζα πριν από αρκετό καιρό αρχίζουν να μισοεμφανίζονται στα γραφόμενα στον Τύπο. Αλίμονο, όμως, εάν επαληθευτούν αυτοί οι φόβοι, αν και, τότε, όλοι θα ξέρουμε ποιοι θα φέρουν την ευθύνη. Εκείνο που δεν ξέρουμε είναι ποιοι θα βγουν κερδισμένοι από τη μέλλουσα αναταραχή.
Source : HellasOnTheWeb. org
Ο Sir Βασίλειος Μαρκεζίνης απενοχοποιεί τον ελληνικό λαό με τα επιχειρήματά του και τον θωρακίζει απέναντι σε εκφράσεις του τύπου «μαζί τα φάγαμε» προσδίδοντας ιδιαίτερη σημασία στη δυνατότητα της ελληνικής κοινωνίας και των απλών ελλήνων να ξαναβρούν τον προσανατολισμό τους προς την ευημερία, την προκοπή και τη νοικοκυροσύνη. Να αξιοποιήσουν το ταλέντο τους και η χώρα να υψώσει το πραγματικό ανάστημά της απέναντι σε αυτούς που κατά καιρούς εμφανίζονται ως φίλοι αλλά υποσκάπτουν τελικά τη διεθνή εικόνα της χώρας.
Θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε το παρόν έργο από τη μια ως ένα ιστορικό σχεδίασμα της σύγχρονης πραγματικότητας μέσα από τη ματιά, τα βιώματα και τις αναζητήσεις ενός διανοούμενου και από την άλλη ως κατάθεση απόψεων για έναν αναπροσανοτολισμό και μια ανακατεύθυνση της ελληνικής πολιτικής ενός πολιτικού όντος, με την αριστοτελική διάσταση του όρου, που γνωρίζει καλά την εγχώρια και διεθνή πραγματικότητα.
Το βιβλίο ξεκινά με μια εξαιρετική εισαγωγή του συγγραφέα και την αναφορά του σε μια συνομιλία του με τον αείμνηστο μεγάλο έλληνα ηθοποιό Αλέξη Μινωτή ου συμβολισμός μιας φράσης του εξηγεί με το λακωνικότερο και περιεκτικότερο τρόπο τους λόγους που ώθησαν το συγγραφέα να γράψει το βιβλίο. Εξετάζει τις περισσότερες από τις κρίσεις που κοντεύουν να γονατίσουν την πατρίδα μας: την οικονομική, την εξωτερική, την μεταναστευτική, την αναίσχυντη υποβάθμιση της εθνικής μας συνείδησης, τα αυξανόμενα προβλήματα στη Θράκη λόγω του τουρκικού επεκτατισμού και τελειώνει με μια σειρά «νέων» προτάσεων και για τα εξωτερικά μας προβλήματα και για τα οικονομικά. Προπαντός όμως πρεσβεύει ότι σωτηρία δεν θα έλθει μέχρις ότου οι άνθρωποι που μας έφεραν στο χείλος της αβύσσου αποστρατευθούν οριστικά από την πολιτική μας ζωή. Κάτι τέτοιο δεν γίνεται με «αποχή» ή «λευκό» παρά μόνο με στοχευμένο «μαύρισμα» στις επόμενες κάλπες…
Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΩΝ ΚΡΙΣΕΩΝ
Στους πρώτους -και καλυτέρους- μήνες της Νέας Δημοκρατίας, η οποία ήλθε στην εξουσία εκμεταλλευόμενη επιτυχώς την κόπωση των πολιτών με την εξουθενωμένη πλέον κυβέρνηση Σημίτη, το Σχέδιο Ανάν κατέρρευσε. Η τεράστια προσπάθεια των Αμερικανών, μέσω των χρηματοδοτούμενων ΜΚΟ τους, απέτυχε παταγωδώς, με τον μακαρίτη πρόεδρο Τάσσο Παπαδόπουλο να ηγείται του κυπριακού λαού στην άρνηση του να εκτουρκίσει πλήρως το κράτος.
Η δεύτερη πράξη αυτού του δράματος παίζεται καθώς γράφονται αυτές οι γραμμές. Οι αντιτιθέμενοι στις αμερικανο - αγγλο - τουρκικές σχέσεις κρατούν ακόμη την αναπνοή τους.
Ένα βήμα πριν από την αποθέωση της πολιτικής διαφθοράς
Μέσα σε αυτή την απερίγραπτη σαθρότητα, η πρώτη κυβέρνηση Καραμανλή εμφανίστηκε ως από μηχανής θεός. Σειρά κινήσεων, ιδίως επί υπουργίας Μολυβιάτη, έδωσαν την εντύπωση ότι η ελληνική κυβέρνηση επέστρεφε στην ιδέα μιας πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, ανάλογης εκείνης της δεκαετίας του '80, αν όχι και περισσότερο συνυφασμένης με το νέο μεταψυχροπολεμικό τοπίο, όπως αυτό διαμορφωνόταν με τη μεθοδική αναγέννηση της Ρωσίας του Πούτιν. Προς στιγμήν, είχε κανείς την εντύπωση ότι ο λαός, ψηφίζοντας ΝΔ, είχε πιστέψει στην ιδέα ότι το κόμμα αυτό ήθελε και μπορούσε να φέρει πραγματική αλλαγή. Η δικαιοσύνη απαιτεί να δεχθούμε το πρώτο, η πραγματικότητα όμως επιβάλλει με την ίδια ειλικρίνεια να τιούμε ότι η συγκεκριμένη κυβέρνηση απέτυχε πλήρως στο δεύτερο.
Πράγματι, οι ελπίδες αυτές σύντομα διαψεύσθηκαν. Οι ΜΚΟ πολλαπλασιάστηκαν, τα χρήματα που λάμβαναν ήταν σχεδόν ανεξέλεγκτα, οι «ημέτεροι» -γνωστοί και ως «golden boys»- κερδοσκοπούσαν σε καλοπληρωμένες θέσεις, αποδεικνύοντας ότι, αν ο Ανδρέας διόρισε περισσότερους «κομματικούς φίλους» στη δημοσιοϋπαλληλία, η ΝΔ διόρισε περισσότερους «καλοπληρωμένους περιττούς».
Αμείφθηκαν, έτσι, «γερά» οι απανταχού διορισθέντες ειδικοί σύμβουλοι, οι οποίοι, αν και καλοπληρωμένοι, είδαν εντούτοις τη σημασία του έργου τους να τίθεται υπό σοβαρότατη αμφισβήτηση. Δημιουργήθηκε, έτσι, ένα άλλο προηγούμενο, το οποίο συμπλήρωσε η σημερινή κυβέρνηση με τα δικά της «silver boys», τα οποία συνέρρευσαν στο πρωθυπουργικό γραφείο.
Την ίδια στιγμή, οι ηγεμονικές τάσεις διαφόρων υπουργών, που μετά βίας συγκαλύπτονταν, αποκορυφώθηκαν κατά τα τελευταία δύο χρόνια της ζωής του κόμματος της ΝΔ στην εξουσία. Παρά τις δηλώσεις του πρωθυπουργού, ότι η ελληνική οικονομία ήταν «θωρακισμένη», η διεθνής κρίση πλησίαζε όλο και κοντύτερα. Οι εσωτερικές διχόνοιες, βασισμένες στο τι συνέφερε τον κάθε δελφίνο, δεν διευκόλυναν την πραγματοποίηση ορθολογικών αλλαγών. Η νέα ηγεσία στο υπουργείο Εξωτερικών έδινε συνεχώς την εντύπωση ότι ενδιαφερόταν περισσότερο να προωθήσει την προσωπική επικοινωνιακή της πολιτική, παρά να σχεδιάσει μια εθνική και ανεξάρτητη απάντηση στις συνεχώς αυξανόμενες τουρκικές απειλές - συμπέρασμα όχι και τόσο παράλογο, αν κρίνουμε από το γεγονός ότι, ποιοτικά, αν όχι και ποσοτικά, οι τουρκικές παραβιάσεις του εναέριου και του θαλάσσιου χώρου μας αυξάνονταν συστηματικά.
Έτσι, το μεγαλύτερο διάστημα του 2009 πέρασε με φήμες για «σαρωτικές αλλαγές» στην κυβέρνηση, σχέδια ανασχηματισμών -που άρχισαν από το 2008-, αλλεπάλληλες κατηγορίες και υπόνοιες για σκάνδαλα, παραιτήσεις βουλευτών (που ανακαλούνταν στη θέση τους μερικές ημέρες αργότερα), απειλές διαγραφής από το κόμμα. Κοντολογίς: Το κατά πόσον ο πρωθυπουργός ήλεγχε την κυβέρνηση του ήταν θέμα σψόδρα αμψίσβητούμενο τόσο σε επίσημο, δημόσιο επίπεδο, όσο και σε επίπεδο φθοροποιού κουτσομπολιού.
Η κρίση στην Ελλάδα λάμβανε ταχύτατα απροσδόκητες διαστάσεις στον οικονομικό τομέα, ενώ η συζητούμενη ή φημολογούμενη διαφθορά ανησυχούσε τον πολύ κόσμο διαρκώς περισσότερο. Αυτό οφειλόταν στο γεγονός ότι η κυβέρνηση απέκρυπτε συστηματικά την οικονομική αλήθεια, με εξαίρεση τους τελευταίους μήνες της, και ειδικότερα κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, οπότε ο ίδιος ο πρωθυπουργός θεώρησε ότι μια πρόωρη (αλλά μαλακή) πτώση του θα τον ξανάφερνε στην εξουσία πολύ σύντομα.
Την αδυναμία, όμως, φρεναρίσματος της κατάρρευσης επισφράγισε η ιστορικά πιο αποτυχημένη συνέντευξη Τύπου που έγινε ποτέ από πρωθυπουργό κατά τη διάρκεια της Έκθεσης Θεσσαλονίκης το 2008.
Η γνώμη μου είναι -και, βεβαίως, μπορεί να σφάλλω- ότι ούτε ο ίδιος ούτε πολλοί από τους υπουργούς του συνήλθαν έκτοτε από την έντονη αποδοκιμασία που εξέφρασε ο λαός για όλους τους και τις ιδιότυπες ιδέες που διατύπωσαν περί δικαίου και ηθικής!
Η ασυντόνιστη κατάρρευση
Από τις μεγαλΰτερες επιτυχίες της κυβέρνησης Παπανδρέου ήταν η αξιοποίηση της επικοινωνιακής της τέχνης, με τη βοήθεια ενός ταχύτατα πτωχεύοντος Τύπου (αλλά και των τηλεοπτικών καναλιών) και με σκοπό να επιρριφθεί η συνολική ευθύνη για τη σημερινή κρίση στη ΝΔ.
Η πολιτική αυτή πέτυχε πράγματι, παρά τις συνεχείς προσπάθειες του νεοεκλεγέντος τότε αρχηγού της ΝΔ κ. Σαμαρά να υπερασπιστεί την τιμή προηγούμενων κυβερνήσεων (στις αποφάσεις των οποίων δεν συμμετείχε ο ίδιος), αλλά και να τονίσει τη συνυπευθυνότητα της κυβέρνησης Παπανδρέου για την έλλειψη συντονισμού, την αδράνεια και τα λάθη της κατά τους τρεις έως πέντε πρώτους μήνες του βίου της. Αξίζει, ίσως, να θυμηθούμε πώς περιέγραψε ο Αντώνης Σαμαράς τις διαχειριστικές ατέλειες των πρώτων αυτών μηνών:
«Με τα μέτρα που είχε ήδη ανακοινώσει η προηγούμενη κυβέρνηση στα τέλη Ιουνίου του 2009 και με εκείνα που εξήγγειλε πέρσι τέτοιο καιρό ο Κώστας Καραμανλής, το περσινό έλλειμμα θα έκλεινε οτο 9,9% το πολύ. Το ΠΑΣΟΚ ματαίωσε εκείνα τα διορθωτικά μέτρα, μετέθεσε έσοδα του 2009 στο 2010, μετέθεσε δαπάνες του 2010 και τις ενέγραψε στο 2009 και με μεθόδους "δημιουργικής λογιστικής" αύξησε το έλλειμμα του 2009 κατά 3,7 μονάδες. Και το πήγε τελικά από το 9,9% στο 13,6%!
»Παρ' όλα αυτά, ως τον περασμένο Δεκέμβριο, και, παρά τις "λαθροχειρίες" της νέας κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, η Ελλάδα είχε πρόβλημα ελλείμματος, όπως οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, αλλά δεν είχε ακόμα πρόβλημα δανεισμού... Πώς αποδεικνύεται αυτό; Από τα ίδια τα επιτόκια δανεισμού που αποτελούν τον καθρέφτη αξιοπιστίας μιας κυβέρνησης: Τον Οκτώβριο, όταν παρέλαβε το ΠΑΣΟΚ τα λεγόμενα spreads ήταν 130 μονάδες βάσης. Το Νοέμβριο, αφού είχε μαθευτεί ότι το έλλειμμα θα ήταν διψήφιο, τα spreads βρίσκονταν ακόμα στις 180 μονάδες. Μέχρι και στα τέλη Ιανουαρίου τα spreads ήταν γύρω στις 200 μονάδες βάσης... Μετά εκτοξεύθηκαν. Και σήμερα βρίσκονται στις τριτοκοσμικές 1.000 μονάδες βάσης!
»Η αλήθεια, λοιπόν, είναι [ότι] το ΠΑΣΟΚ παρέλαβε πρόβλημα ελλείμματος παρόμοιο με αυτό που υπήρχε σε όλη την Ευρώπη. Και το μετέτρεψε, με ευθύνη του, σε ανεπανάληπτη κρίση δανεισμού, μοναδική στην Ευρώπη!»
Επακολούθησε η προσφυγή στο Μηχανισμό Στήριξης. Καθ' όλον το χρόνο που ακολούθησε αυτή την απόφαση, το ερώτημα στο στόμα πολλών ήταν αν αυτή η προσφυγή ήταν «αναπόφευκτη». Αυτό όμως αληθεύει; «Όχι», πιστεύουν όλο και περισσότεροι. Γιατί;
«Διότι [συνεχίζει ο κ. Σαμαράς] μέχρι τις αρχές του χρόνου, τρεις μήνες και πλέον μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ, οι διεθνείς αγορές δάνειζαν ακόμα την Ελλάδα όσο ήθελε και με λογικά επιτόκια. Περιμένοντας να κάνει κάτι... Όμως δεν έκανε τίποτε! [Και όμως] μέσα στον Ιανουάριο οι διεθνείς αγορές προσέφεραν άνεση δανεισμού, για να καλύψει το σύνολο των αναγκών της για ολόκληρο το 2010! Και σε επιτόκια λογικά ακόμα. [Έτσι] από τον Ιανουάριο ως τις αρχές Μαρτίου, οι ξένες αγορές μάς πρόσφεραν, για διάρκεια άνω του έτους, πάνω από 43 δισεκατομμύρια. Απ' αυτά αντλήσαμε μόλις 14! Ως τον Ιανουάριο ακόμα, οι αγορές εμπιστεύονταν να δανείσουν την Ελλάδα. Μετά έχασαν πλήρως την εμπιστοσύνη τους στα ελληνικά ομόλογα. [Όλα αυτά συνέβησαν] επί διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και εξαιτίας της πολιτικής του ΠΑΣΟΚ».
Μήπως η απειλή χρεοκοπίας κατέστησε εκείνη τη στιγμή απαραίτητη την αποδοχή του Μνημονίου; Κατά τον κύριο Σαμαρά, και αυτή η εκδοχή, όμως, δεν πείθει.
«Γιατί η απειλή της ελληνικής χρεοκοπίας δεν αφορούσε μόνο την Ελλάδα τη στιγμή εκείνη. Αφορούσε ολόκληρη την Ευρώπη. Γιατί οι ευρωπαϊκές τράπεζες ήταν "φορτωμένες" με ελληνικά ομόλογα. Και το τελευταίο που ήθελαν τότε ήταν να χρεοκοπήσει η Ελλάδα, μια και αυτό θα δημιουργούσε σοβαρούς κλυδωνισμούς σε ολόκληρο το τραπεζικό σύστημα της Ευρώπης.
»Αρα μπορούσαμε να διαπραγματευθούμε διαφορετικούς όρους. Που θα ήταν πολύ λιγότερο οδυνηροί και πολύ περισσότερο αποτελεσματικοί. Όμως, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν διαπραγματεύθηκε τίποτε. Και υπέγραψε ένα Μνημόνιο, το οποίο όχι απλώς δεν έλυνε το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας, αλλά το έκανε πολύ χειρότερο. Και όπως αποδείχθηκε λίγο αργότερα, δεν είχαν καν συναίσθηση τι υπέγραφαν...
»Διότι το Μνημόνιο δεν αφορά μόνο τα άμεσα σκληρά μέτρα που έχουν ήδη ληφθεί. Αφορά και τα χειρότερα για το τέλος του χρόνου και για τα επόμενα χρόνια. Περιλαμβάνει πρόσθετα μέτρα και άλλων περικοπών που επίσημα στο Μνημόνιο αναφέρονται ως "αδιευκρίνιστα". 11 δισεκατομμύρια από τα 30 της συνολικής δημοσιονομικής προσαρμογής του Μνημονίου είναι- αν είναι δυνατόν- "αδιευκρίνιστα"! Όμως εμείς δεσμευτήκαμε να τα αποδεχθούμε από τώρα».
Αυτές οι σκέψεις είναι σημαντικές γιατί, με λίγα λόγια, εξηγούν πας η πολιτική Παπανδρέου έπαιξε και αυτή σημαντικό ρόλο στη μιζέρια που μαστίζει τη χώρα σήμερα. Διότι επίκεντρώθηκε στον περιορισμό εξόδων που, με τη σειρά τους, προκάλεσαν μείωση εσόδων. Και δεν προέβλεψαν τίποτε οι κυβερνώντες αναφορικά με την ανάπτυξη, η οποία, κατ' ουσίαν, μπήκε στο κυβερνητικό ραντάρ μόλις το φθινόπωρο του 2010.
Από την άλλη πλευρά, τα λάθη Παπανδρέου δεν σβήνουν τα λάθη Καραμανλή. Δεν σβήνουν τη συνέχιση των προσλήψεων, δεν σβήνουν τις σπατάλες για τα άχρηστα -θα έλεγαν πολλοί- ή πάντως δυσαναλόγως ακριβά «golden boys», δεν εξηγούν γιατί οι αγρότες έλαβαν 500 εκατομμύρια τη στιγμή ακριβώς που οι Ευρωπαίοι προειδοποιούσαν την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση ότι επέρχεται κατάρρευση - δεν εξηγούν, με άλλα λόγια, τις διαβεβαιώσεις που μας έδινε η τότε κυβέρνηση (και μάλιστα διά στόματος πρωθυπουργού) ότι η οικονομία μας ήταν «θωρακισμένη» έναντι της χρηματοπιστωτικής κρίσης που ερχόταν από το εξωτερικό.
Η αλήθεια είναι, λοιπόν, μία και απλή, τουλάχιστον για όσους πιστεύουν στην αξία της ανεξάρτητης σκέψης. «Όλες οι κυβερνήσεις έφταιξαν», επειδή έφεραν την Ελλάδα σε θέση πιο δεινή από άλλες χώρες τη στιγμή που η εξ Αμερικής θύελλα πλησίαζε την Ευρώπη. Και αν φταίνε όλες συλλογικά και σοβαρά, είναι γιατί όλες άφησαν τον κομματισμό να κυριεύσει τον κρατικό μηχανισμό, να τον γεράσει με «ημέτερους», να διευρύνει φορείς κοινωνικής προνοίας τους οποίους ακόμη και πλούσια κράτη δεν θα μπορούσαν να διατηρήσουν, και όλες ανέχθηκαν όλους αυτούς τους διοριζόμενους, ακόμη και όταν αυτοί δεν δούλευαν ή δούλευαν κατά τρόπο πανάκριβο (βλ., π.χ., όσους δούλευαν στη Βουλή) ή επιλήψιμο (βλ., π.χ., μερικούς από αυτούς που δούλευαν στις εφορίες ή στη Στατιστική Υπηρεσία).
Τα λάθη αυτά τα πληρώνουμε σήμερα όλοι, ιδίως -δυστυχώς-οι πιο ασθενείς και συνήθως πιο αθώοι! Το λαϊκό αίτημα να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι, και ειδικά όσοι πλούτισαν από τις παρανομίες τους, δεν είναι μόνο δίκαιο, αλλά χρήζει και άμεσης ικανοποίησης.
Το θέμα όμως είναι ότι η «διαρθρωτική» -και όχι... διακοσμητική- αλλαγή της ελληνικής οικονομίας και του ελληνικού κρατικού μηχανισμού εξακολουθεί να αποτελεί επιτακτική ανάγκη, και, ίσως, ως προς αυτό το σημείο, το περίφημο «Μνημόνιο» έπαιξε χρήσιμο ρόλο. Τολμώ δε να προβλέψω ότι κάτι παρόμοιο -όχι ίδιο— ίσως χρειαστεί και στο μέλλον, προκειμένου να ληφθούν αποφάσεις για ευαίσθητα θέματα όπως τα ασφαλιστικά, τα εργασιακά, τα οικονομικά των ΔΕΚΟ, καθώς και τα λεγόμενα «κλειστά επαγγέλματα».
Πράγματι, μέτρα αυτού του είδους δεν λαμβάνονται χωρίς «εξωτερικό καταναγκασμό» ή, καλύτερα, κάποιας μορφής κοινοβουλευτική δικτατορία.29 Η αλήθεια για το περιβόητο Μνημόνιο πρέπει να βρίσκεται κάπου στο μέσο: Οι όροι του θα μπορούσαν να είναι καλύτεροι, και ίσως ακόμη θα μπορούσαν να καλυτερεύσουν (αν και πιστεύω ότι μας περιμένει μεγαλύτερη λιτότητα)' ταυτόχρονα όμως το Μνημόνιο κατέστησε δυνατή τη λήψη μέτρων που ήταν απολύτως αναγκαία, στο πλαίσιο πάντα των «διαθρωτικών αλλαγών» που χρειάζεται η χώρα μας.
Τι από όλα αυτά διαφαίνεται; Σχεδόν τίποτε με βεβαιότητα, και η αβεβαιότητα ενίοτε είναι χειρότερη από τα κακά μαντάτα. Κάτι, όμως, που όντως διαφαίνεται είναι μια πηγαία τάση ανυπακοής προς τους νόμους, ένας εντεινόμενος κυνισμός προς τις ικανότητες της κυβέρνησης να ελέγξει την κατάρρευση, μια γενικότερη κόπωση από τον μεροληπτικό τρόπο με τον οποίο δουλεύουν τα ΜΜΕ, μια διαδεδομένη αμφιβολία για το κατά πόσον ο υπάρχων πολιτικός κόσμος μπορεί να δώσει βιώσιμη λύση στα προβλήματα.
Πριν από έναν χρόνο, όσοι από εμάς προειδοποιούσαμε για αυτές τις εξελίξεις είτε αντιμετωπιζόμαστε τελείως αδιάφορα είτε κατηγορούμαστε ως κινδυνολόγοι. Τώρα, καθώς ο χειμώνας πλησιάζει στο τέλος του, οι ενδείξεις ανοιξιάτικης αισιοδοξίας σπανίζουν. Οι φόβοι κοινωνικών αναταραχών που εξέφραζα πριν από αρκετό καιρό αρχίζουν να μισοεμφανίζονται στα γραφόμενα στον Τύπο. Αλίμονο, όμως, εάν επαληθευτούν αυτοί οι φόβοι, αν και, τότε, όλοι θα ξέρουμε ποιοι θα φέρουν την ευθύνη. Εκείνο που δεν ξέρουμε είναι ποιοι θα βγουν κερδισμένοι από τη μέλλουσα αναταραχή.
Source : HellasOnTheWeb. org
Τρίτη 10 Μαΐου 2011
Αντιμετώπιση των σχεδιασμών της Αγκυρας στην Θράκη
Ο ελληνικός σχεδιασμός για το συγκεκριμένο θέμα θα πρέπει να κυριαρχείται απο την πεποίθηση οτι η κινητοποίηση των εξτρεμιστών δεν θα γίνει αυθόρμητα , αλλά στο πλαίσιο μεθοδικού και λεπτομερειακού σχεδιασμού της Αγκυρας σε χρόνο που θα επιλέξει η ίδια όταν και όποτε αποφασίσει να κινηθεί. Η αποδοτικότερη λύση είναι η πρόληψη που θα επιτρέψει όχι μόνο την αποφυγή εμφάνισης αρνητικών καταστάσεων , αλλά και θα αποτελέσει φραγμό στα σχέδια της Αγκυρας. Ως τέτοια προληπτικά μέτρα μπορούν να θεωρηθούν :
1. Η άμεση ελληνοποίηση της παιδείας.
2. Η συστηματική οικονομική ενίσχυση και ανάπτυξη της περιοχής
3. Η δραστηριότητα του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής να ελέγχεται ώστε να είναι απολύτως σύμφωνη με τους διεθνείς κανόνες και συμβάσεις.
4. Η αποτελεσματική αντιμετώπιση των κατασκοπευτικών δραστηριοτήτων. Η αίσθηση ατιμωρησίας και το φαινόμενο της απαγγελίας ελαφρύτερων κατηγοριών και επιβολής ποινών με αναστολή γι αδικήματα όπως η κατασκοπεία , η αντιποίηση αρχής , η προσβολή συμβόλων και προσώπων θα πρέπει να εκλείψει. Η επιείκεια της ελληνικής δικαιοσύνης εκλαμβάνεται ως αδυναμία με όλα τα σχετικά αρνητικά αποτελέσματα στην εμπέδωση της έννομης τάξης.
5. Η συστηματική καταγραφή και παρακολούθηση των εξτρεμιστών που ακουσίως ή εκουσίως έχουν μετατραπεί σε όργανα εκτέλεσης εντολών και σχεδίων από το εξωτερικό
6. Η ύπαρξη οοκληρωμένου σχεδίου για τον έλεγχο των επικίνδυνων για την εθνική ασφάλεια και δημόσια τάξη.
7. Η ύπαρξη σχεδίου ελέγχου των τοπικών ΜΜΕ, έτσι ώστε σε κατάσταση κρίσης να μην δημιουργήσουν αρνητικά αποτελέσματα για την ελληνική πολιτεία.
8. Η λήψη κατάλληλων μέτρων για την εφαρμογή σχεδίων εσωτερικής ασφάλειας , με κύρια συμμετοχή της Ελληνικής Αστυνομίας και των υπηρεσιών ασφαλείας και πληροφοριών.
9. Η ενίσχυση τόσο ποσοτικά όσο και ποιοτικά των δυνάμεων της Ελληνικής Αστυνομίας στην περιοχή. Ο έλεγχος των εξτρεμιστών και η αντιμετώπισή τους είναι κυρίως έργο αστυνομικό την περίοδο της ειρήνης αλλά και κατά την εμφάνιση μιας κρίσης.
Πηγή : Περιοδικό " Στρατιωτική και Γεωπολιτική Ισορροπία" τ. 14 Απρ. 2011
1. Η άμεση ελληνοποίηση της παιδείας.
2. Η συστηματική οικονομική ενίσχυση και ανάπτυξη της περιοχής
3. Η δραστηριότητα του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής να ελέγχεται ώστε να είναι απολύτως σύμφωνη με τους διεθνείς κανόνες και συμβάσεις.
4. Η αποτελεσματική αντιμετώπιση των κατασκοπευτικών δραστηριοτήτων. Η αίσθηση ατιμωρησίας και το φαινόμενο της απαγγελίας ελαφρύτερων κατηγοριών και επιβολής ποινών με αναστολή γι αδικήματα όπως η κατασκοπεία , η αντιποίηση αρχής , η προσβολή συμβόλων και προσώπων θα πρέπει να εκλείψει. Η επιείκεια της ελληνικής δικαιοσύνης εκλαμβάνεται ως αδυναμία με όλα τα σχετικά αρνητικά αποτελέσματα στην εμπέδωση της έννομης τάξης.
5. Η συστηματική καταγραφή και παρακολούθηση των εξτρεμιστών που ακουσίως ή εκουσίως έχουν μετατραπεί σε όργανα εκτέλεσης εντολών και σχεδίων από το εξωτερικό
6. Η ύπαρξη οοκληρωμένου σχεδίου για τον έλεγχο των επικίνδυνων για την εθνική ασφάλεια και δημόσια τάξη.
7. Η ύπαρξη σχεδίου ελέγχου των τοπικών ΜΜΕ, έτσι ώστε σε κατάσταση κρίσης να μην δημιουργήσουν αρνητικά αποτελέσματα για την ελληνική πολιτεία.
8. Η λήψη κατάλληλων μέτρων για την εφαρμογή σχεδίων εσωτερικής ασφάλειας , με κύρια συμμετοχή της Ελληνικής Αστυνομίας και των υπηρεσιών ασφαλείας και πληροφοριών.
9. Η ενίσχυση τόσο ποσοτικά όσο και ποιοτικά των δυνάμεων της Ελληνικής Αστυνομίας στην περιοχή. Ο έλεγχος των εξτρεμιστών και η αντιμετώπισή τους είναι κυρίως έργο αστυνομικό την περίοδο της ειρήνης αλλά και κατά την εμφάνιση μιας κρίσης.
Πηγή : Περιοδικό " Στρατιωτική και Γεωπολιτική Ισορροπία" τ. 14 Απρ. 2011
Ενα ξεχασμένο νομοσχέδιο Παλλαϊκής Αμυνας
Με αφορμή και την αλματώδη αύξηση της εγκληματικότητας στην Ελλάδα
Τι προβλέπει το νομοσχέδιο για την Παλλαϊκή Αμυνα
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: Εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ της 01/12/1996
Υπό τα όπλα και με συνεχή στρατιωτική εκπαίδευση τίθεται ολόκληρος ο ικανός πληθυσμός της χώρας, σύμφωνα με το νομοσχέδιο περί «Παλλαϊκής Αμυνας» που έχει καταρτίσει το υπουργείο Εθνικής Αμυνας και που κατατίθεται προς ψήφιση στη Βουλή εντός του Ιανουαρίου. Στην έννοια «ικανός ή ενεργός πληθυσμός» περιλαμβάνονται, όπως ρητά αναφέρεται στο άρθρο 6 του νομοσχεδίου, οι άρρενες ηλικίας 19-65 ετών και οι γυναίκες ηλικίας 19-50 και σε εθελοντική βάση οι νέοι και οι νέες 16-18 ετών, οι άρρενες άνω των 65 ετών και οι γυναίκες άνω των 50 ετών. Η συμμετοχή στα τμήματα της Παλλαϊκής Αμυνας είναι υποχρεωτική για όλο τον «ικανό πληθυσμό». Σε περίπτωση αρνήσεως το νομοσχέδιο προβλέπει ποινές φυλακίσεως από δύο ως και έξι μήνες και διοικητικές κυρώσεις.
Σε πρώτη φάση η Παλλαϊκή Αμυνα θα εφαρμοστεί αμέσως, μετά δηλαδή την ψήφιση του νομοσχεδίου, στις παραμεθόριες περιοχές Ανατολικού Αιγαίου, Δωδεκανήσου, Θράκης, Μακεδονίας και Ηπείρου και εν συνεχεία, αν οι συνθήκες και τα γεγονότα το επιβάλλουν, με μια απλή απόφαση των υπουργών Εθνικής Αμυνας και Δημόσιας Τάξης και στην υπόλοιπη χώρα. Οπως αναφέρεται στο άρθρο 1 του νομοσχεδίου, η Παλλαϊκή Αμυνα οργανώνεται εν καιρώ ειρήνης και έχει «ως κύρια αποστολή της σε περίοδο πολέμου την Τοπική Αμυνα με ένοπλα τμήματα και ως δευτερεύουσα τη συνδρομή στην Πολιτική Αμυνα διά της διαθέσεως τμημάτων σε κρατικές υπηρεσίες για την προστασία του πληθυσμού από εχθρικές προσβολές δολιοφθορές ή και από συμφορές προκαλούμενες από φυσικά αίτια».
Με το νομοσχέδιο αυτό και με το νομοσχέδιο περί θητείας που πρόκειται να ακολουθήσει (και που αυτό θα κατατεθεί εντός του Ιανουαρίου), το υπουργείο Εθνικής Αμυνας προσδοκά να αλλάξει όλα όσα ισχύουν ως σήμερα στην άμυνα της χώρας. Η ενεργός συμμετοχή του πληθυσμού σε ένοπλα τμήματα και η υποχρεωτική συνεχής εκπαίδευση ανδρών και γυναικών όχι μόνο σε αμυντικές αποστολές, αλλά και στην αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών (όπως είναι οι θεομηνίες, οι σεισμοί, οι πυρκαϊές, οι πλημμύρες κλπ.) δίνουν μια νέα φιλοσοφία στην αμυντική στρατηγική που πρόκειται να ακολουθήσει η κυβέρνηση. Επιπλέον όπως θα προβλέπεται και στο υπό κατάθεση νομοσχέδιο περί θητείας δημιουργείται ημιεπαγγελματικός στρατός, με το σύστημα των οπλιτών και αξιωματικών πενταετούς υποχρέωσης, ως πρώτο μέτρο για την αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος που μαστίζει τις Ενοπλες Δυνάμεις. Αν εφαρμοστούν και τα δύο αυτά μέτρα, τότε δεν αποκλείεται, όπως δήλωσε ανώτατος στρατιωτικός, να επιχειρηθεί και μείωση της στρατιωτικής θητείας ίσως και κατά δύο μήνες. Εκπαίδευση, αποστολή, διοίκηση, ένοπλες και άοπλες ομάδες Και άνδρες και γυναίκες
Ανδρες και γυναίκες θα μετέχουν εφεξής στην άμυνα της χώρας με ειδική εκπαίδευση και με αποστολές είτε πολεμικές είτε πολιτικής άμυνας. Συγκεκριμένα, στο άρθρο 5 του νομοσχεδίου καθορίζονται οι αποστολές των μονάδων και των τμημάτων της Παλλαϊκής (ένοπλης) Αμυνας: η αυτοάμυνα στα χωριά και στις πόλεις όπου συγκροτούνται, η ενίσχυση των στρατιωτικών μονάδων (κυρίως του Στρατού Ξηράς) και της Εθνοφυλακής που αμύνονται στις περιοχές τους, η συμβολή στην εξουδετέρωση αεροαποβατικών και αεροκίνητων εχθρικών τμημάτων που μεταφέρονται στις περιοχές τους, η επιτήρηση ακτών της περιοχής τους για απαγόρευση προσέγγισης εχθρικών τμημάτων, η φρούρηση κοινωφελών έργων και εγκαταστάσεων της περιοχής τους καθώς και άλλες συναφείς αποστολές.
Οι αποστολές της Πολιτικής (άοπλης) Αμυνας είναι η αντιμετώπιση καταστροφών από φυσικά - τεχνολογικά αίτια ή εχθρικές προσβολές, η προστασία του άμαχου πληθυσμού, των μέσων και εγκαταστάσεων της περιοχής τους, η παροχή πρώτων βοηθειών, η διακομιδή και νοσηλεία τραυματιών, η φόρτωση - εκφόρτωση υλικών, η κατασκευή προστατευτικών ορυγμάτων καθώς και άλλα συναφή έργα.
Ετσι, με την ψήφιση του νομοσχεδίου από τη Βουλή (και τη δημοσίευσή του στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως) σε κάθε δήμο και κοινότητα ή ομάδα γειτονικών μικρών κοινοτήτων των παραμεθόριων περιοχών συγκροτούνται με μέριμνα του υπουργείου Εθνικής Αμυνας ένοπλες ομάδες (λόχοι διμοιρίες), ανάλογα με το διαθέσιμο τοπικό ανθρώπινο δυναμικό, επιπλέον των Μονάδων Εθνοφυλακής που θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν. Μονάδες Παλλαϊκής Αμυνας μπορεί (άρθρο 2 του νομοσχεδίου) να χρησιμοποιούνται και από τις Νομαρχιακές Αυτοδιοικήσεις και τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης (πρώτης βαθμίδας) για την αντιμετώπιση συμφορών ή καταστροφών κατά την ειρήνη και τον πόλεμο. Κατά την ειρήνη οι μονάδες αυτές ενεργοποιούνται και χρησιμοποιούνται χωρίς οπλισμό.
Υπεύθυνο για τις μονάδες Παλλαϊκής Αμυνας θα είναι, σύμφωνα με το άρθρο 3 του νομοσχεδίου, το ΚΥΣΕΑ, ενώ για τη λειτουργία τους εμπλέκονται τα υπουργεία Εθνικής Αμυνας, Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης, Μακεδονίας - Θράκης, Αιγαίου και Δημόσιας Τάξης. Το ΓΕΕΘΑ θα είναι ο συντονιστής της δράσης των ομάδων αυτών. Το υπουργείο Εθνικής Αμυνας θα έχει την ευθύνη για τη συγκρότηση ένοπλων ομάδων Τοπικής Αμυνας και ένοπλων Μονάδων Ενισχύσεως Τοπικής Αμυνας. Το υπουργείο Δημόσιας Τάξης θα έχει την ευθύνη για τη συγκρότηση μονάδων Πολιτικής Αμυνας (άοπλες). Ολες οι ένοπλες δυνάμεις θα υπάγονται διοικητικά και επιχειρησιακά στους διοικητές των συγκροτημάτων ή των ανεξάρτητών μονάδων του Στρατού Ξηράς, στη ζώνη ευθύνης των οποίων συγκροτούνται.
Η εκπαίδευση των μονάδων της Παλλαϊκής Αμυνας θα γίνεται από εν ενεργεία αξιωματικούς των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας ή από έφεδρους αξιωματικούς, θα είναι μόνο μία φορά τον χρόνο ως και 12 ημέρες και τα 2/3 του χρόνου αυτού θα διατίθενται για εκπαίδευση Τοπικής (ένοπλης) Αμυνας και το 1/3 για την Πολιτική (άοπλη) Αμυνα (όπως προβλέπεται από το άρθρο 9).
Και εδώ ακριβώς εντοπίζεται το πρώτο πρόβλημα. Η κλήση δηλαδή εφέδρων (κάθε ηλικίας και φύλου) για εκπαίδευση ή για συμμετοχή σε άσκηση τόσες πολλές ημέρες μπορεί να προκαλέσει οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα. Οι επιτελείς του ΓΕΕΘΑ βεβαιώνουν ότι τα προβλήματα αυτά είναι κατανοητά αλλά αναγκαία για την άμυνα της χώρας. Και επιπλέον δεν σημαίνει ότι όλος ο πληθυσμός θα καλείται ταυτόχρονα να εκπαιδευτεί επί 12 ημέρες τον χρόνο. Η εκπαίδευση θα είναι περιοδική από περιοχή σε περιοχή και μπορεί να είναι και για λιγότερες ημέρες.
Οσοι μετέχουν στην Παλλαϊκή Αμυνα θα έχουν μόνο ηθικές αμοιβές, που δεν είναι τίποτε άλλο από ένα δίπλωμα ή σε εξαιρετικές περιπτώσεις ένα μετάλλιο με το έμβλημα της Παλλαϊκής Αμυνας (άρθρο 10). Το νομοσχέδιο απαγορεύει αυστηρά την οποιαδήποτε υλική αμοιβή.
Στην Παλλαϊκή Αμυνα θα μετέχουν βεβαίως και οι αντιρρησίες συνείδησης, αυτοί που αρνούνται να πάρουν όπλα, αφού στις υπηρεσίες της Πολιτικής Αμυνας η εκπαίδευση είναι άοπλη. Η κινητοποίηση των μονάδων ή τμημάτων της Παλλαϊκής Αμυνας σε περιόδους έντασης ή πολέμου μπορεί να είναι μερική ή γενική και θα πραγματοποιείται στα πλαίσια του συστήματος χειρισμού κρίσεων, πάντοτε όμως με απόφαση του ΚΥΣΕΑ. Ο οπλισμός και τα πυρομαχικά που θα χρησιμοποιούν θα προέρχονται από τα αποθέματα των Ενόπλων Δυνάμεων και θα φυλάσσονται στις εγκαταστάσεις της πλησιέστερης μονάδας των Ενόπλων Δυνάμεων ή της πλησιέστερης αστυνομικής ή λιμενικής αρχής.
Τα όπλα θα δίνονται μόνο σε περίπτωση πολεμικής κινητοποίησης ή εκτέλεσης προγραμματισμένης άσκησης. Κατ' εξαίρεση μπορεί να χορηγείται οπλισμός (με απόφαση του υπουργού Εθνικής Αμυνας) στους πολίτες που μετέχουν στην Παλλαϊκή Αμυνα των περιοχών Ανατολικού Αιγαίου, Δωδεκανήσου και Θράκης. Εξαιρούνται οι...
Από την υποχρέωση για εκπαίδευση εξαιρούνται: οι γυναίκες που είναι έγκυοι ή μητέρες τέκνων ως 12 ετών, όσοι εξυπηρετούν άτομα με ειδικές ανάγκες και ασθενείς ή υπερηλίκους που δεν μπορούν να αυτοεξυπηρετηθούν, όσοι αδυνατούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους για λόγους υγείας και όσοι τυγχάνουν αναστολής κατάταξης, σύμφωνα με τις διατάξεις του ισχύοντος νόμου περί αναστολών κατάταξης. Ολοι αυτοί θα πρέπει να αποδείξουν, με διάφορα ισχυρά πιστοποιητικά που θα τα προμηθεύονται από τους δήμους ή τις κοινότητες, τα νοσοκομεία και τα στρατολογικά γραφεία, τους λόγους που ζητούν άρνηση κατάταξης στις μονάδες Παλλαϊκής Αμυνας. Τι ισχύει στις άλλες χώρες
Η πρώτη πρακτική εφαρμογή της Παλλαϊκής Αμυνας, της ενεργού δηλαδή συμμετοχής και των πολιτών σε πολεμικές επιχειρήσεις (και κυρίως σε επιχειρήσεις σαμποτάζ και ενεδρών), έγινε με επιτυχία στα τελευταία 50 χρόνια στη Γιουγκοσλαβία, με τους παρτιζάνους του στρατάρχη Τίτο. Ανδρες, γυναίκες, ακόμη και παιδιά, που έπαιρναν μέρος στο αντάρτικο, μετέφεραν πυρομαχικά, έστηναν ενέδρες, περιέθαλπαν τραυματίες και φρουρούσαν στρατιωτικούς στόχους, δίνοντας ένα ισχυρό ράπισμα στους ναζί. Η άοπλη Πολιτική Αμυνα εφαρμόστηκε με πλήρη επιτυχία στη Βρετανία και κυρίως στο Λονδίνο κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Στη σύγχρονη ιστορία πλήρη εφαρμογή της Παλλαϊκής Αμυνας έκαναν (και εξακολουθούν να κάνουν) οι Ισραηλινοί, που είχαν να αντιμετωπίσουν έναν αριθμητικά ισχυρότερο αντίπαλο, που είναι οι Αραβες. Στο Ισραήλ πέραν του γεγονότος ότι η στρατιωτική θητεία διαρκεί αρκετούς μήνες, με το απολυτήριό του ο ισραηλινός στρατιώτης (είτε είναι άνδρας είτε είναι γυναίκα) δεν τελειώνει ποτέ με τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις. Κατά τακτά χρονικά διαστήματα η ισραηλινή κυβέρνηση καλεί έφεδρους στρατιώτες και αξιωματικούς για εκπαίδευση στα νέα όπλα και στα νέα αμυντικά ή επιθετικά δεδομένα των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων. Επιπλέον, ορισμένες κατηγορίες πολιτών έχουν στα σπίτια τους και όπλα και μπορούν ανά πάσα στιγμή να ενισχύσουν τον τακτικό στρατό.
Η Παλλαϊκή Αμυνα ισχύει και στην Κύπρο, όπου οι άρρενες κυρίως, ως και 65 ετών, καλούνται δύο ή τρεις φορές τον χρόνο σε στρατόπεδα ή σε κέντρα εκπαιδεύσεως για εκπαίδευση στα σύγχρονα όπλα που προμηθεύεται η Εθνική Φρουρά. Η εκπαίδευση ή η άσκηση μπορεί να διαρκέσει και εβδομάδες, χωρίς βεβαίως να υπάρχει οποιαδήποτε αμοιβή ή αναστάτωση στη ζωή του τόπου. Οι εργοδότες είναι υποχρεωμένοι να χορηγήσουν την άδεια στον έφεδρο που καλείται για εκπαίδευση και να του καταβάλουν και τα ημερομίσθιά του τις ημέρες της απουσίας του. Οι ποινές στην Κύπρο (όπου ένα μέρος της άμυνάς της το βασίζει στην Παλλαϊκή Αμυνα) για όσους αρνούνται την κατάταξη είναι αυστηρότατες.
Source : TO BHMA
Τι προβλέπει το νομοσχέδιο για την Παλλαϊκή Αμυνα
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: Εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ της 01/12/1996
Υπό τα όπλα και με συνεχή στρατιωτική εκπαίδευση τίθεται ολόκληρος ο ικανός πληθυσμός της χώρας, σύμφωνα με το νομοσχέδιο περί «Παλλαϊκής Αμυνας» που έχει καταρτίσει το υπουργείο Εθνικής Αμυνας και που κατατίθεται προς ψήφιση στη Βουλή εντός του Ιανουαρίου. Στην έννοια «ικανός ή ενεργός πληθυσμός» περιλαμβάνονται, όπως ρητά αναφέρεται στο άρθρο 6 του νομοσχεδίου, οι άρρενες ηλικίας 19-65 ετών και οι γυναίκες ηλικίας 19-50 και σε εθελοντική βάση οι νέοι και οι νέες 16-18 ετών, οι άρρενες άνω των 65 ετών και οι γυναίκες άνω των 50 ετών. Η συμμετοχή στα τμήματα της Παλλαϊκής Αμυνας είναι υποχρεωτική για όλο τον «ικανό πληθυσμό». Σε περίπτωση αρνήσεως το νομοσχέδιο προβλέπει ποινές φυλακίσεως από δύο ως και έξι μήνες και διοικητικές κυρώσεις.
Σε πρώτη φάση η Παλλαϊκή Αμυνα θα εφαρμοστεί αμέσως, μετά δηλαδή την ψήφιση του νομοσχεδίου, στις παραμεθόριες περιοχές Ανατολικού Αιγαίου, Δωδεκανήσου, Θράκης, Μακεδονίας και Ηπείρου και εν συνεχεία, αν οι συνθήκες και τα γεγονότα το επιβάλλουν, με μια απλή απόφαση των υπουργών Εθνικής Αμυνας και Δημόσιας Τάξης και στην υπόλοιπη χώρα. Οπως αναφέρεται στο άρθρο 1 του νομοσχεδίου, η Παλλαϊκή Αμυνα οργανώνεται εν καιρώ ειρήνης και έχει «ως κύρια αποστολή της σε περίοδο πολέμου την Τοπική Αμυνα με ένοπλα τμήματα και ως δευτερεύουσα τη συνδρομή στην Πολιτική Αμυνα διά της διαθέσεως τμημάτων σε κρατικές υπηρεσίες για την προστασία του πληθυσμού από εχθρικές προσβολές δολιοφθορές ή και από συμφορές προκαλούμενες από φυσικά αίτια».
Με το νομοσχέδιο αυτό και με το νομοσχέδιο περί θητείας που πρόκειται να ακολουθήσει (και που αυτό θα κατατεθεί εντός του Ιανουαρίου), το υπουργείο Εθνικής Αμυνας προσδοκά να αλλάξει όλα όσα ισχύουν ως σήμερα στην άμυνα της χώρας. Η ενεργός συμμετοχή του πληθυσμού σε ένοπλα τμήματα και η υποχρεωτική συνεχής εκπαίδευση ανδρών και γυναικών όχι μόνο σε αμυντικές αποστολές, αλλά και στην αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών (όπως είναι οι θεομηνίες, οι σεισμοί, οι πυρκαϊές, οι πλημμύρες κλπ.) δίνουν μια νέα φιλοσοφία στην αμυντική στρατηγική που πρόκειται να ακολουθήσει η κυβέρνηση. Επιπλέον όπως θα προβλέπεται και στο υπό κατάθεση νομοσχέδιο περί θητείας δημιουργείται ημιεπαγγελματικός στρατός, με το σύστημα των οπλιτών και αξιωματικών πενταετούς υποχρέωσης, ως πρώτο μέτρο για την αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος που μαστίζει τις Ενοπλες Δυνάμεις. Αν εφαρμοστούν και τα δύο αυτά μέτρα, τότε δεν αποκλείεται, όπως δήλωσε ανώτατος στρατιωτικός, να επιχειρηθεί και μείωση της στρατιωτικής θητείας ίσως και κατά δύο μήνες. Εκπαίδευση, αποστολή, διοίκηση, ένοπλες και άοπλες ομάδες Και άνδρες και γυναίκες
Ανδρες και γυναίκες θα μετέχουν εφεξής στην άμυνα της χώρας με ειδική εκπαίδευση και με αποστολές είτε πολεμικές είτε πολιτικής άμυνας. Συγκεκριμένα, στο άρθρο 5 του νομοσχεδίου καθορίζονται οι αποστολές των μονάδων και των τμημάτων της Παλλαϊκής (ένοπλης) Αμυνας: η αυτοάμυνα στα χωριά και στις πόλεις όπου συγκροτούνται, η ενίσχυση των στρατιωτικών μονάδων (κυρίως του Στρατού Ξηράς) και της Εθνοφυλακής που αμύνονται στις περιοχές τους, η συμβολή στην εξουδετέρωση αεροαποβατικών και αεροκίνητων εχθρικών τμημάτων που μεταφέρονται στις περιοχές τους, η επιτήρηση ακτών της περιοχής τους για απαγόρευση προσέγγισης εχθρικών τμημάτων, η φρούρηση κοινωφελών έργων και εγκαταστάσεων της περιοχής τους καθώς και άλλες συναφείς αποστολές.
Οι αποστολές της Πολιτικής (άοπλης) Αμυνας είναι η αντιμετώπιση καταστροφών από φυσικά - τεχνολογικά αίτια ή εχθρικές προσβολές, η προστασία του άμαχου πληθυσμού, των μέσων και εγκαταστάσεων της περιοχής τους, η παροχή πρώτων βοηθειών, η διακομιδή και νοσηλεία τραυματιών, η φόρτωση - εκφόρτωση υλικών, η κατασκευή προστατευτικών ορυγμάτων καθώς και άλλα συναφή έργα.
Ετσι, με την ψήφιση του νομοσχεδίου από τη Βουλή (και τη δημοσίευσή του στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως) σε κάθε δήμο και κοινότητα ή ομάδα γειτονικών μικρών κοινοτήτων των παραμεθόριων περιοχών συγκροτούνται με μέριμνα του υπουργείου Εθνικής Αμυνας ένοπλες ομάδες (λόχοι διμοιρίες), ανάλογα με το διαθέσιμο τοπικό ανθρώπινο δυναμικό, επιπλέον των Μονάδων Εθνοφυλακής που θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν. Μονάδες Παλλαϊκής Αμυνας μπορεί (άρθρο 2 του νομοσχεδίου) να χρησιμοποιούνται και από τις Νομαρχιακές Αυτοδιοικήσεις και τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης (πρώτης βαθμίδας) για την αντιμετώπιση συμφορών ή καταστροφών κατά την ειρήνη και τον πόλεμο. Κατά την ειρήνη οι μονάδες αυτές ενεργοποιούνται και χρησιμοποιούνται χωρίς οπλισμό.
Υπεύθυνο για τις μονάδες Παλλαϊκής Αμυνας θα είναι, σύμφωνα με το άρθρο 3 του νομοσχεδίου, το ΚΥΣΕΑ, ενώ για τη λειτουργία τους εμπλέκονται τα υπουργεία Εθνικής Αμυνας, Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης, Μακεδονίας - Θράκης, Αιγαίου και Δημόσιας Τάξης. Το ΓΕΕΘΑ θα είναι ο συντονιστής της δράσης των ομάδων αυτών. Το υπουργείο Εθνικής Αμυνας θα έχει την ευθύνη για τη συγκρότηση ένοπλων ομάδων Τοπικής Αμυνας και ένοπλων Μονάδων Ενισχύσεως Τοπικής Αμυνας. Το υπουργείο Δημόσιας Τάξης θα έχει την ευθύνη για τη συγκρότηση μονάδων Πολιτικής Αμυνας (άοπλες). Ολες οι ένοπλες δυνάμεις θα υπάγονται διοικητικά και επιχειρησιακά στους διοικητές των συγκροτημάτων ή των ανεξάρτητών μονάδων του Στρατού Ξηράς, στη ζώνη ευθύνης των οποίων συγκροτούνται.
Η εκπαίδευση των μονάδων της Παλλαϊκής Αμυνας θα γίνεται από εν ενεργεία αξιωματικούς των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας ή από έφεδρους αξιωματικούς, θα είναι μόνο μία φορά τον χρόνο ως και 12 ημέρες και τα 2/3 του χρόνου αυτού θα διατίθενται για εκπαίδευση Τοπικής (ένοπλης) Αμυνας και το 1/3 για την Πολιτική (άοπλη) Αμυνα (όπως προβλέπεται από το άρθρο 9).
Και εδώ ακριβώς εντοπίζεται το πρώτο πρόβλημα. Η κλήση δηλαδή εφέδρων (κάθε ηλικίας και φύλου) για εκπαίδευση ή για συμμετοχή σε άσκηση τόσες πολλές ημέρες μπορεί να προκαλέσει οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα. Οι επιτελείς του ΓΕΕΘΑ βεβαιώνουν ότι τα προβλήματα αυτά είναι κατανοητά αλλά αναγκαία για την άμυνα της χώρας. Και επιπλέον δεν σημαίνει ότι όλος ο πληθυσμός θα καλείται ταυτόχρονα να εκπαιδευτεί επί 12 ημέρες τον χρόνο. Η εκπαίδευση θα είναι περιοδική από περιοχή σε περιοχή και μπορεί να είναι και για λιγότερες ημέρες.
Οσοι μετέχουν στην Παλλαϊκή Αμυνα θα έχουν μόνο ηθικές αμοιβές, που δεν είναι τίποτε άλλο από ένα δίπλωμα ή σε εξαιρετικές περιπτώσεις ένα μετάλλιο με το έμβλημα της Παλλαϊκής Αμυνας (άρθρο 10). Το νομοσχέδιο απαγορεύει αυστηρά την οποιαδήποτε υλική αμοιβή.
Στην Παλλαϊκή Αμυνα θα μετέχουν βεβαίως και οι αντιρρησίες συνείδησης, αυτοί που αρνούνται να πάρουν όπλα, αφού στις υπηρεσίες της Πολιτικής Αμυνας η εκπαίδευση είναι άοπλη. Η κινητοποίηση των μονάδων ή τμημάτων της Παλλαϊκής Αμυνας σε περιόδους έντασης ή πολέμου μπορεί να είναι μερική ή γενική και θα πραγματοποιείται στα πλαίσια του συστήματος χειρισμού κρίσεων, πάντοτε όμως με απόφαση του ΚΥΣΕΑ. Ο οπλισμός και τα πυρομαχικά που θα χρησιμοποιούν θα προέρχονται από τα αποθέματα των Ενόπλων Δυνάμεων και θα φυλάσσονται στις εγκαταστάσεις της πλησιέστερης μονάδας των Ενόπλων Δυνάμεων ή της πλησιέστερης αστυνομικής ή λιμενικής αρχής.
Τα όπλα θα δίνονται μόνο σε περίπτωση πολεμικής κινητοποίησης ή εκτέλεσης προγραμματισμένης άσκησης. Κατ' εξαίρεση μπορεί να χορηγείται οπλισμός (με απόφαση του υπουργού Εθνικής Αμυνας) στους πολίτες που μετέχουν στην Παλλαϊκή Αμυνα των περιοχών Ανατολικού Αιγαίου, Δωδεκανήσου και Θράκης. Εξαιρούνται οι...
Από την υποχρέωση για εκπαίδευση εξαιρούνται: οι γυναίκες που είναι έγκυοι ή μητέρες τέκνων ως 12 ετών, όσοι εξυπηρετούν άτομα με ειδικές ανάγκες και ασθενείς ή υπερηλίκους που δεν μπορούν να αυτοεξυπηρετηθούν, όσοι αδυνατούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους για λόγους υγείας και όσοι τυγχάνουν αναστολής κατάταξης, σύμφωνα με τις διατάξεις του ισχύοντος νόμου περί αναστολών κατάταξης. Ολοι αυτοί θα πρέπει να αποδείξουν, με διάφορα ισχυρά πιστοποιητικά που θα τα προμηθεύονται από τους δήμους ή τις κοινότητες, τα νοσοκομεία και τα στρατολογικά γραφεία, τους λόγους που ζητούν άρνηση κατάταξης στις μονάδες Παλλαϊκής Αμυνας. Τι ισχύει στις άλλες χώρες
Η πρώτη πρακτική εφαρμογή της Παλλαϊκής Αμυνας, της ενεργού δηλαδή συμμετοχής και των πολιτών σε πολεμικές επιχειρήσεις (και κυρίως σε επιχειρήσεις σαμποτάζ και ενεδρών), έγινε με επιτυχία στα τελευταία 50 χρόνια στη Γιουγκοσλαβία, με τους παρτιζάνους του στρατάρχη Τίτο. Ανδρες, γυναίκες, ακόμη και παιδιά, που έπαιρναν μέρος στο αντάρτικο, μετέφεραν πυρομαχικά, έστηναν ενέδρες, περιέθαλπαν τραυματίες και φρουρούσαν στρατιωτικούς στόχους, δίνοντας ένα ισχυρό ράπισμα στους ναζί. Η άοπλη Πολιτική Αμυνα εφαρμόστηκε με πλήρη επιτυχία στη Βρετανία και κυρίως στο Λονδίνο κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Στη σύγχρονη ιστορία πλήρη εφαρμογή της Παλλαϊκής Αμυνας έκαναν (και εξακολουθούν να κάνουν) οι Ισραηλινοί, που είχαν να αντιμετωπίσουν έναν αριθμητικά ισχυρότερο αντίπαλο, που είναι οι Αραβες. Στο Ισραήλ πέραν του γεγονότος ότι η στρατιωτική θητεία διαρκεί αρκετούς μήνες, με το απολυτήριό του ο ισραηλινός στρατιώτης (είτε είναι άνδρας είτε είναι γυναίκα) δεν τελειώνει ποτέ με τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις. Κατά τακτά χρονικά διαστήματα η ισραηλινή κυβέρνηση καλεί έφεδρους στρατιώτες και αξιωματικούς για εκπαίδευση στα νέα όπλα και στα νέα αμυντικά ή επιθετικά δεδομένα των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων. Επιπλέον, ορισμένες κατηγορίες πολιτών έχουν στα σπίτια τους και όπλα και μπορούν ανά πάσα στιγμή να ενισχύσουν τον τακτικό στρατό.
Η Παλλαϊκή Αμυνα ισχύει και στην Κύπρο, όπου οι άρρενες κυρίως, ως και 65 ετών, καλούνται δύο ή τρεις φορές τον χρόνο σε στρατόπεδα ή σε κέντρα εκπαιδεύσεως για εκπαίδευση στα σύγχρονα όπλα που προμηθεύεται η Εθνική Φρουρά. Η εκπαίδευση ή η άσκηση μπορεί να διαρκέσει και εβδομάδες, χωρίς βεβαίως να υπάρχει οποιαδήποτε αμοιβή ή αναστάτωση στη ζωή του τόπου. Οι εργοδότες είναι υποχρεωμένοι να χορηγήσουν την άδεια στον έφεδρο που καλείται για εκπαίδευση και να του καταβάλουν και τα ημερομίσθιά του τις ημέρες της απουσίας του. Οι ποινές στην Κύπρο (όπου ένα μέρος της άμυνάς της το βασίζει στην Παλλαϊκή Αμυνα) για όσους αρνούνται την κατάταξη είναι αυστηρότατες.
Source : TO BHMA
Εν όψει γεωπολιτικών αιφνιδιασμών
Του Α. ΛΥΚΑΥΓΗ
ΜΕ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ και την Αίγυπτο να προχωρούν ήδη (και την Κύπρο ν’ ακολουθεί κατά πόδας) σε πρακτικές εκμεταλλεύσεως των δικών τους οριοθετημένων αποκλειστικών θαλασσίων οικονομικών ζωνών (ΑΟΖ) η Ελλάδα κινδυνεύει τελικά να βρεθεί εκτός νυμφώνος! Θα έχει δηλαδή καθηλωθεί (αυτοαναιρούμενη) από περιοχές τις οποίες κανένας –πλην της τουρκικής αδηφαγίας– δεν μπορεί λογικά να της αμφισβητήσει.Θέτοντας υπό αίρεση, δηλαδή, φυσικά γεωπολιτικά της δικαιώματα.
Αυτό να μη θεωρηθεί ως κασσανδρολογία.
Να καταγραφεί όμως ως προειδοποιητικό σήμα κινδύνου. Καθώς η Ελλάδα ενδέχεται να αιφνιδιασθεί με μονομερείς τουρκικές ενέργειες στις νοτιοανατολικές παρυφές της εθνικής της κυριαρχίας. Όπου η Άγκυρα διεκδικεί ΑΟΖ εκείθεν (προς ανατολάς αλλά και νοτίως) του Καστελλορίζου, με προφανή σκοπό:
• Αφενός ν’ αποκόψει την ενότητα του θαλάσσιου χώρου Ελλάδος-Κύπρου. Προαποτρέποντας έτσι συνομολόγηση συμφωνίας των δύο αυτών κρατικών πόλων του Ελληνισμού. Και αφετέρου να δημιουργήσει προϋποθέσεις οριοθετήσεως της δικής της ΑΟΖ με την Αίγυπτο! Πρόθεση που δεν αποκρύπτεται άλλωστε από την τουρκική ηγεσία. Η οποία εξάλλου είχε ήδη επαφές με το Κάιρο, ακόμη και πριν από την ανατροπή Μουμπάρακ.
Αυτή τη στιγμή –κι αυτός είναι ο λόγος που γράφεται το παρόν– η Λευκωσία προχωρεί αποφασιστικότερα κι ενεργοποιείται στο έπακρο. Προάγοντας διαδικασίες πρακτικής πλέον προαγωγής αποφάσεων, με τις οποίες αρχίζει εκμετάλλευση μερικών από τα επιβεβαιωμένα κοιτάσματα στις νοτιοανατολικές περιοχές (οικόπεδα) της ΑΟΖ που έχει οριοθετήσει με Ισραήλ, Αίγυπτο και Λίβανο. Κάτι που θα πάρει μεν κάποιο χρόνο. Αλλά που ήδη βρίσκεται στο στάδιο των τελικών σχεδιασμών, από συγκεκριμένη αμερικανικών συμφερόντων εταιρεία. Οπόταν το τρένο θα έχει ξεκινήσει.
Και που φυσικά θα σημάνει άρδην αλλαγή του γεωοικονομικού (άρα και γεωστρατηγικού) τοπίου.
Μαζί και των ευρύτερων συσχετισμών.
Αυτό, καθώς και η εκ παραλλήλου κινητοποίηση των Ισραηλινών στην όμορη δική τους ζώνη, αποβαίνουν προσδιοριστικές δυναμικές σε ό,τι αφορά ευρύτερες εξελίξεις στην περιοχή. Κι αυτές διαλαμβάνουν φυσικά τις τουρκικές αντιδράσεις. Οι οποίες και θα εκδηλωθούν χωρίς αμφιβολία με τετελεσμένα, εκεί όπου θα μπορέσει να δημιουργήσει εφαλτήρια για περαιτέρω στοχοθεσίες της. Κι ακριβώς η περιοχή του Καστελλορίζου, είναι στρατηγικής σημασίας, για ευανάγνωστους λόγους.
Αλλά και η ευχερέστερη για την ίδια, εφόσον από ελληνικής πλευράς, εμφανίζονται σημεία κοπώσεως και σύνδρομα φοβίας, σε ό,τι αφορά την διεκδίκηση δεδομένων δικαιωμάτων.
Εάν λοιπόν η Αθήνα παραμείνει αδρανής, αποφεύγοντας να προχωρήσει στο αυτονόητο, ενδέχεται –για να μη πούμε με βεβαιότητα– να βρεθεί μπροστά σε μη αναστρέψιμα γεγονότα. Και σε κατάσταση που θα την υποχρεώσει ν’ αποδεχθεί αναδιπλώσεις και να υποστεί τραυματικούς γεωπολιτικούς ακρωτηριασμούς. Γιατί σ’ αυτό ακριβώς θα μεταφρασθούν τετελεσμένα τα οποία ήδη αποτελούν προαγγελλόμενες εκτροπές. Οι οποίες κι ευνοούνται, αφενός από τις καταθλιπτικές ελληνικές αγκυλώσεις και αφετέρου από τις ανατασσόμενες τουρκικές στρατηγικές δυνατότητες.
Δυνατότητες, όχι απλώς επιτήδειου, αλλά κι επιδέξιου ουδέτερου. Που εκμεταλλεύεται αναλόγως –αλλά πάντα με μαεστρία– την αναδιάταξη των περιφερειακών ισορροπιών στο Μεσανατολικό τόξο. Παίζοντας το και ως ΝΑΤΟϊκός χωροφύλαξ και ως αυτόκλητος κηδεμόνας των μουσουλμάνων.
Ειδικότερα τώρα των Αράβων.
Source : http://www.paron.gr
ΜΕ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ και την Αίγυπτο να προχωρούν ήδη (και την Κύπρο ν’ ακολουθεί κατά πόδας) σε πρακτικές εκμεταλλεύσεως των δικών τους οριοθετημένων αποκλειστικών θαλασσίων οικονομικών ζωνών (ΑΟΖ) η Ελλάδα κινδυνεύει τελικά να βρεθεί εκτός νυμφώνος! Θα έχει δηλαδή καθηλωθεί (αυτοαναιρούμενη) από περιοχές τις οποίες κανένας –πλην της τουρκικής αδηφαγίας– δεν μπορεί λογικά να της αμφισβητήσει.Θέτοντας υπό αίρεση, δηλαδή, φυσικά γεωπολιτικά της δικαιώματα.
Αυτό να μη θεωρηθεί ως κασσανδρολογία.
Να καταγραφεί όμως ως προειδοποιητικό σήμα κινδύνου. Καθώς η Ελλάδα ενδέχεται να αιφνιδιασθεί με μονομερείς τουρκικές ενέργειες στις νοτιοανατολικές παρυφές της εθνικής της κυριαρχίας. Όπου η Άγκυρα διεκδικεί ΑΟΖ εκείθεν (προς ανατολάς αλλά και νοτίως) του Καστελλορίζου, με προφανή σκοπό:
• Αφενός ν’ αποκόψει την ενότητα του θαλάσσιου χώρου Ελλάδος-Κύπρου. Προαποτρέποντας έτσι συνομολόγηση συμφωνίας των δύο αυτών κρατικών πόλων του Ελληνισμού. Και αφετέρου να δημιουργήσει προϋποθέσεις οριοθετήσεως της δικής της ΑΟΖ με την Αίγυπτο! Πρόθεση που δεν αποκρύπτεται άλλωστε από την τουρκική ηγεσία. Η οποία εξάλλου είχε ήδη επαφές με το Κάιρο, ακόμη και πριν από την ανατροπή Μουμπάρακ.
Αυτή τη στιγμή –κι αυτός είναι ο λόγος που γράφεται το παρόν– η Λευκωσία προχωρεί αποφασιστικότερα κι ενεργοποιείται στο έπακρο. Προάγοντας διαδικασίες πρακτικής πλέον προαγωγής αποφάσεων, με τις οποίες αρχίζει εκμετάλλευση μερικών από τα επιβεβαιωμένα κοιτάσματα στις νοτιοανατολικές περιοχές (οικόπεδα) της ΑΟΖ που έχει οριοθετήσει με Ισραήλ, Αίγυπτο και Λίβανο. Κάτι που θα πάρει μεν κάποιο χρόνο. Αλλά που ήδη βρίσκεται στο στάδιο των τελικών σχεδιασμών, από συγκεκριμένη αμερικανικών συμφερόντων εταιρεία. Οπόταν το τρένο θα έχει ξεκινήσει.
Και που φυσικά θα σημάνει άρδην αλλαγή του γεωοικονομικού (άρα και γεωστρατηγικού) τοπίου.
Μαζί και των ευρύτερων συσχετισμών.
Αυτό, καθώς και η εκ παραλλήλου κινητοποίηση των Ισραηλινών στην όμορη δική τους ζώνη, αποβαίνουν προσδιοριστικές δυναμικές σε ό,τι αφορά ευρύτερες εξελίξεις στην περιοχή. Κι αυτές διαλαμβάνουν φυσικά τις τουρκικές αντιδράσεις. Οι οποίες και θα εκδηλωθούν χωρίς αμφιβολία με τετελεσμένα, εκεί όπου θα μπορέσει να δημιουργήσει εφαλτήρια για περαιτέρω στοχοθεσίες της. Κι ακριβώς η περιοχή του Καστελλορίζου, είναι στρατηγικής σημασίας, για ευανάγνωστους λόγους.
Αλλά και η ευχερέστερη για την ίδια, εφόσον από ελληνικής πλευράς, εμφανίζονται σημεία κοπώσεως και σύνδρομα φοβίας, σε ό,τι αφορά την διεκδίκηση δεδομένων δικαιωμάτων.
Εάν λοιπόν η Αθήνα παραμείνει αδρανής, αποφεύγοντας να προχωρήσει στο αυτονόητο, ενδέχεται –για να μη πούμε με βεβαιότητα– να βρεθεί μπροστά σε μη αναστρέψιμα γεγονότα. Και σε κατάσταση που θα την υποχρεώσει ν’ αποδεχθεί αναδιπλώσεις και να υποστεί τραυματικούς γεωπολιτικούς ακρωτηριασμούς. Γιατί σ’ αυτό ακριβώς θα μεταφρασθούν τετελεσμένα τα οποία ήδη αποτελούν προαγγελλόμενες εκτροπές. Οι οποίες κι ευνοούνται, αφενός από τις καταθλιπτικές ελληνικές αγκυλώσεις και αφετέρου από τις ανατασσόμενες τουρκικές στρατηγικές δυνατότητες.
Δυνατότητες, όχι απλώς επιτήδειου, αλλά κι επιδέξιου ουδέτερου. Που εκμεταλλεύεται αναλόγως –αλλά πάντα με μαεστρία– την αναδιάταξη των περιφερειακών ισορροπιών στο Μεσανατολικό τόξο. Παίζοντας το και ως ΝΑΤΟϊκός χωροφύλαξ και ως αυτόκλητος κηδεμόνας των μουσουλμάνων.
Ειδικότερα τώρα των Αράβων.
Source : http://www.paron.gr
Δευτέρα 9 Μαΐου 2011
Η διαχείριση υδάτινων πόρων ως τουρκικό στρατηγικό όπλο
Για την Τουρκία, το κρίσιμο θέμα είναι η διαχείριση των πηγών των ποταμών Τίγρη και Ευφράτη, παράλληλα με τον ταχέως αυξανόμενο αριθμό φραγμάτων και υδροηλεκτρικών σταθμών που εμφανίζονται
Πραγματοποιήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το «2ο Διεθνές Φόρουμ για το Νερό», με παγκόσμια συμμετοχή και με έμφαση στην περιφερειακή συνεργασία, με ιδιαίτερη εστίαση στη Μέση Ανατολή. «Τα πράγματα που μας ενώνουν είναι πολύ περισσότερα από τα πράγματα που μας χωρίζουν», είπε ο κ. Οκτάι Ταμπασαράν, γενικός γραμματέας του «Διεθνούς Φόρουμ για το Νερό», τονίζοντας τα κοινά συμφέροντα της περιοχής.
«Η χώρα μας δεν είναι πλούσια σε υδάτινους πόρους», είπε στο φόρουμ ο Τούρκος υπουργός για τα Δάση και το Περιβάλλον κ. Βεΐσέλ Έρογλου. «Δεν είναι όμως και φτωχή». Με τους σωστούς κανονισμούς, ισχυρίστηκε, «υπάρχουν αρκετοί πόροι για να ικανοποιήσουν τις εσωτερικές ανάγκες της χώρας».
Για την Τουρκία, το κρίσιμο θέμα είναι η διαχείριση των πηγών των ποταμών Τίγρη και Ευφράτη, παράλληλα με τον ταχέως αυξανόμενο αριθμό φραγμάτων και υδροηλεκτρικών σταθμών που εμφανίζονται. Τα φράγματα και τα αρδευτικά έργα κατασκευάζονται κυρίως στο πλαίσιο του Έργου ΝΑ Ανατολίας (GAP), σκοπός του οποίου είναι η εκμετάλλευση της ενέργειας των υδάτινων πόρων της Τουρκίας και η ενίσχυση της οικονομίας του ΝΑ τμήματος της χώρας, μιας από τις φτωχότερες περιοχές της.
Σύμφωνα με το ειδησεογραφικό πρακτορείο Νοτιοανατολικής Ευρώπης «SETimes», οι υποστηρικτές των φραγμάτων ισχυρίζονται ότι το έργο GAP θα παρέχει περισσότερα από μια απλή διευθέτηση των ενεργειακών και των οικονομικών προβλημάτων. Η επιτυχής ανάπτυξη του ΝΑ τμήματος, λένε, θα μειώσει τις εντάσεις με τους Κούρδους της Τουρκίας μέσω της κοινωνικοοικονομικής ανάπτυξης και ενσωμάτωσης.
Από την άλλη πλευρά, οι επικριτές του έργου GAP λένε ότι η Τουρκία αξιοποιεί τους ποταμούς αυτούς και έτσι μειώνεται η ροή των υδάτων στις παρόχθιες χώρες της Συρίας και του Ιράκ. Το ζήτημα της ροής των υδάτων έχει δημιουργήσει άμπωτη και πλημμυρίδα πολιτικών προβλημάτων ανάμεσα στις τρεις χώρες.
Ωστόσο, ο κ. Χάκρα Κσία, πρόεδρος του Κέντρου Μελετών για το Νερό και Ασφάλειας Νερού του Συνδέσμου των Αραβικών Κρατών, εξέφρασε αισιοδοξία για τις ροές των υδάτων μεταξύ Τουρκίας και Συρίας. «Αυτός είναι και ο λόγος που βρίσκομαι εδώ», είπε ο Κσία. «Επί του παρόντος, οι σχέσεις μας είναι πολύ-πολύ καλές. Έχουν υπογραφεί πολλά πρωτόκολλα και έχουν συνταχθεί μνημόνια κατανόησης σχετικά με τη συνεργασία στο θέμα του ποταμού Τίγρη». Βέβαια, πόσο τιμά την υπογραφή της η Τουρκία, αυτό θα διαπιστωθεί στο μέλλον.
Σχετικά με την πρόταση εξαγωγής υδάτων των φραγμάτων από την Τουρκία στους αγρότες του Ιράκ έναντι πετρελαίου, η κ. Ιμάνι Αμπντ Ελ Αλ, εκπρόσωπος των Η.Ε. και στέλεχος ΜΚΟ, δεν ήταν αισιόδοξη. «Εδώ μιλάμε για τη Μεσοποταμία. Η εισαγωγή νερού στην κοιτίδα του πολιτισμού», ισχυρίστηκε, «είναι παράλογη πρόταση, όπως είναι παράλογη και η μεταχείριση του νερού ως εμπορεύματος παρά ως δικαιώματος».
Ο κ Μεχμέτ Καρπούζκου, από το πανεπιστήμιο Γκαζικέντ, απάντησε ότι τα οποιαδήποτε οφέλη που προκύπτουν από τα φράγματα της Τουρκίας για τις άλλες χώρες θα πρέπει να πληρώνονται από τις χώρες αυτές, και μολονότι το νερό δεν είναι εμπόρευμα, οι υποδομές είναι.
Τέλος, ο κ. Λόικ Φοσόν, πρόεδρος του Παγκόσμιου Συμβουλίου για το Νερό, αρκέστηκε σε κοινότυπες διαπιστώσεις, όπως: «Ακόμα και με μια δίκαιη κατανομή του νερού ανάμεσα στους ανθρώπους και τα κράτη, δεν πρέπει να ξεχνάμε και μια ακόμα υποχρέωση: την κατανομή του νερού ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση».
Γενικό συμπέρασμα: Καταγράφηκε η ανησυχία των γειτόνων της Τουρκίας για τον τρόπο διαχείρισης από αυτήν των υδάτων των δυο από τους μεγαλύτερους ποταμούς της Ασίας (οι άλλοι επτά πηγάζουν από το Θιβέτ, που πλησιάζει όπου να ’ναι η μέρα, που θα ηχήσουν κι εκεί τα τύμπανα των «αντικαθεστωτικών» Θιβετιανών).
Source :http://voria.gr/
Πραγματοποιήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το «2ο Διεθνές Φόρουμ για το Νερό», με παγκόσμια συμμετοχή και με έμφαση στην περιφερειακή συνεργασία, με ιδιαίτερη εστίαση στη Μέση Ανατολή. «Τα πράγματα που μας ενώνουν είναι πολύ περισσότερα από τα πράγματα που μας χωρίζουν», είπε ο κ. Οκτάι Ταμπασαράν, γενικός γραμματέας του «Διεθνούς Φόρουμ για το Νερό», τονίζοντας τα κοινά συμφέροντα της περιοχής.
«Η χώρα μας δεν είναι πλούσια σε υδάτινους πόρους», είπε στο φόρουμ ο Τούρκος υπουργός για τα Δάση και το Περιβάλλον κ. Βεΐσέλ Έρογλου. «Δεν είναι όμως και φτωχή». Με τους σωστούς κανονισμούς, ισχυρίστηκε, «υπάρχουν αρκετοί πόροι για να ικανοποιήσουν τις εσωτερικές ανάγκες της χώρας».
Για την Τουρκία, το κρίσιμο θέμα είναι η διαχείριση των πηγών των ποταμών Τίγρη και Ευφράτη, παράλληλα με τον ταχέως αυξανόμενο αριθμό φραγμάτων και υδροηλεκτρικών σταθμών που εμφανίζονται. Τα φράγματα και τα αρδευτικά έργα κατασκευάζονται κυρίως στο πλαίσιο του Έργου ΝΑ Ανατολίας (GAP), σκοπός του οποίου είναι η εκμετάλλευση της ενέργειας των υδάτινων πόρων της Τουρκίας και η ενίσχυση της οικονομίας του ΝΑ τμήματος της χώρας, μιας από τις φτωχότερες περιοχές της.
Σύμφωνα με το ειδησεογραφικό πρακτορείο Νοτιοανατολικής Ευρώπης «SETimes», οι υποστηρικτές των φραγμάτων ισχυρίζονται ότι το έργο GAP θα παρέχει περισσότερα από μια απλή διευθέτηση των ενεργειακών και των οικονομικών προβλημάτων. Η επιτυχής ανάπτυξη του ΝΑ τμήματος, λένε, θα μειώσει τις εντάσεις με τους Κούρδους της Τουρκίας μέσω της κοινωνικοοικονομικής ανάπτυξης και ενσωμάτωσης.
Από την άλλη πλευρά, οι επικριτές του έργου GAP λένε ότι η Τουρκία αξιοποιεί τους ποταμούς αυτούς και έτσι μειώνεται η ροή των υδάτων στις παρόχθιες χώρες της Συρίας και του Ιράκ. Το ζήτημα της ροής των υδάτων έχει δημιουργήσει άμπωτη και πλημμυρίδα πολιτικών προβλημάτων ανάμεσα στις τρεις χώρες.
Ωστόσο, ο κ. Χάκρα Κσία, πρόεδρος του Κέντρου Μελετών για το Νερό και Ασφάλειας Νερού του Συνδέσμου των Αραβικών Κρατών, εξέφρασε αισιοδοξία για τις ροές των υδάτων μεταξύ Τουρκίας και Συρίας. «Αυτός είναι και ο λόγος που βρίσκομαι εδώ», είπε ο Κσία. «Επί του παρόντος, οι σχέσεις μας είναι πολύ-πολύ καλές. Έχουν υπογραφεί πολλά πρωτόκολλα και έχουν συνταχθεί μνημόνια κατανόησης σχετικά με τη συνεργασία στο θέμα του ποταμού Τίγρη». Βέβαια, πόσο τιμά την υπογραφή της η Τουρκία, αυτό θα διαπιστωθεί στο μέλλον.
Σχετικά με την πρόταση εξαγωγής υδάτων των φραγμάτων από την Τουρκία στους αγρότες του Ιράκ έναντι πετρελαίου, η κ. Ιμάνι Αμπντ Ελ Αλ, εκπρόσωπος των Η.Ε. και στέλεχος ΜΚΟ, δεν ήταν αισιόδοξη. «Εδώ μιλάμε για τη Μεσοποταμία. Η εισαγωγή νερού στην κοιτίδα του πολιτισμού», ισχυρίστηκε, «είναι παράλογη πρόταση, όπως είναι παράλογη και η μεταχείριση του νερού ως εμπορεύματος παρά ως δικαιώματος».
Ο κ Μεχμέτ Καρπούζκου, από το πανεπιστήμιο Γκαζικέντ, απάντησε ότι τα οποιαδήποτε οφέλη που προκύπτουν από τα φράγματα της Τουρκίας για τις άλλες χώρες θα πρέπει να πληρώνονται από τις χώρες αυτές, και μολονότι το νερό δεν είναι εμπόρευμα, οι υποδομές είναι.
Τέλος, ο κ. Λόικ Φοσόν, πρόεδρος του Παγκόσμιου Συμβουλίου για το Νερό, αρκέστηκε σε κοινότυπες διαπιστώσεις, όπως: «Ακόμα και με μια δίκαιη κατανομή του νερού ανάμεσα στους ανθρώπους και τα κράτη, δεν πρέπει να ξεχνάμε και μια ακόμα υποχρέωση: την κατανομή του νερού ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση».
Γενικό συμπέρασμα: Καταγράφηκε η ανησυχία των γειτόνων της Τουρκίας για τον τρόπο διαχείρισης από αυτήν των υδάτων των δυο από τους μεγαλύτερους ποταμούς της Ασίας (οι άλλοι επτά πηγάζουν από το Θιβέτ, που πλησιάζει όπου να ’ναι η μέρα, που θα ηχήσουν κι εκεί τα τύμπανα των «αντικαθεστωτικών» Θιβετιανών).
Source :http://voria.gr/
Κυριακή 8 Μαΐου 2011
Κινεζική ήπια δύναμη : Επικοινωνία και συλλογή πληροφοριών
Του PIERRE LUTHER
Η Κίνα όχι μόνο δεν περιορίζει την παρουσία της στο εμπόριο, τα μεγάλα έργα και την εκμετάλλευση των πρώτων υλών, αλλά σιγά σιγά εγκαθιστά σε ολόκληρο τον κόσμο κρατικά ελεγχόμενα μέσα ενημέρωσης, τα οποία επιτελούν διπλό ρόλο: επικοινωνία και συλλογή πληροφοριών.
Εάν η λεγόμενη «soft power» («ήπια ισχύς») ορίζεται ως η δύναμη να επηρεάζει κανείς τις ιδέες και τις συμπεριφορές, η ενημέρωση και η διάχυσή της σε παγκόσμια κλίμακα αποτελούν στρατηγική παράμετρο του παιχνιδιού. Μέσω συμφωνιών συνεργασίας και δωρεάν διάθεσης ειδήσεων, άρθρων και ραδιοφωνικών προγραμμάτων, η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας έχει επιδοθεί σε μια επίθεση γοητείας, κύρους και πολυσχιδούς παρουσίας σε πολλές χώρες, όπου η παρουσία των παραδοσιακών μεγάλων δυνάμεων, ελλείψει μέσων και πολιτικής βούλησης, φθίνει.
Ετσι, την 1η Ιουλίου 2010, στο Πεκίνο, εγκαινίασε τη λειτουργία του το CNC World, το αγγλόφωνο κανάλι συνεχούς ενημέρωσης του πρακτορείου ειδήσεων Χσινχούα (Νέα Κίνα). Το κανάλι, διαθέσιμο καλωδιακά, δορυφορικά, μέσω Διαδικτύου ή μέσω κινητού τηλεφώνου, έχει στόχο, σύμφωνα με τον διευθυντή του, Λι Κονγκ Γιουν, να «παρουσιάσει μια διεθνή θεώρηση από μια κινεζική οπτική γωνία». Με λίγα λόγια, να ανταγωνιστεί το αμερικανικό Cable News Network (CNN) και το βρετανικό British Broadcasting Corporation (BBC). Το CNC World υπόσχεται να έχει παρουσία σε όλες τις ηπείρους και να εμπλουτίσει το πρόγραμμά του με δελτία ειδήσεων στα ιαπωνικά, τα ρωσικά, τα πορτογαλικά, τα αραβικά και τα γαλλικά.
Το κανάλι γεννήθηκε μετά την ανακοίνωση από την κινεζική κυβέρνηση, τον Ιανουάριο του 2009, προγράμματος ύψους 6 δισεκατομμυρίων δολαρίων, το οποίο αφορούσε τρία όργανα ενημέρωσης: το China Central TV (CCTV), το πρακτορείο Χσινχούα και την «People Daily», δηλαδή τη διεθνή, αγγλόφωνη έκδοση της «Εφημερίδας του Λαού». Το πρόγραμμα βοήθειας αποφασίστηκε στο πλαίσιο της προσπάθειας βελτίωσης της εικόνας της Κίνας στο εξωτερικό και της καλύτερης προώθησης των θέσεων του Πεκίνου. Πράγματι, τα συγκεκριμένα μέσα ενημέρωσης εξαρτώνται πλήρως από την κεντρική εξουσία, μέσω του Γραφείου Ενημέρωσης του Κρατικού Συμβουλίου, του οποίου είναι όργανα.
Σημαντική διαφορά σε σχέση με τα δυτικά μέσα ενημέρωσης -ακόμη κι αν αυτά χρηματοδοτούνται από το κράτος και οι διευθυντές τους διορίζονται από την κυβέρνηση- αποτελεί το γεγονός ότι η εκδοτική γραμμή των κινεζικών μέσων ενημέρωσης είναι απλή προέκταση των διπλωματικών προσανατολισμών του καθεστώτος. Στόχος του Πεκίνου είναι να εγκατασταθεί σε όλες τις αγορές του πλανήτη και να μεταδίδει τη δική του ενημέρωση, χωρίς να υπολογίζει το κόστος. Οι κινήσεις αυτές αφορούν και το ραδιόφωνο, ιδιαίτερα στην Αφρική, όπου αποτελεί το σημαντικότερο μέσο ενημέρωσης του πληθυσμού. Στις 27 Φεβρουαρίου 2006, στο Ναϊρόμπι -την πρωτεύουσα της Κένιας, όπου, από το 1987, βρίσκονται τα κεντρικά γραφεία του πρακτορείου Χσινχούα για την Αφρική- το Radio China International (RCI) εγκαινίαζε, πέντε χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το Πεκίνο, ραδιοφωνικό σταθμό στα FM, με πρόγραμμα στα κινεζικά, τα αγγλικά και τα σουαχίλι.
ΡΑΔΙΟΓΕΦΥΡΑ
Το ραδιοφωνικό αυτό προγεφύρωμα της Κίνας στο εξωτερικό ακολούθησαν άλλοι εκατό σταθμοί που κλήθηκαν να πάρουν θέση στις παγκόσμιες ραδιοφωνικές συχνότητες. Τον Αύγουστο του 2010, το RCI θα άνοιγε σταθμούς στο Ντακάρ (Σενεγάλη) και στο Νιαμέι (Νίγηρας) με στόχο, κάποια στιγμή, να μεταδίδει ραδιοφωνικά προγράμματα στα γαλλικά, τα κινεζικά και τις τοπικές γλώσσες.
Στην Αφρική, η ενημέρωση για τις αποφάσεις των ευρωπαϊκών θεσμών γίνεται πλέον μέσω των πληροφοριών που μεταδίδουν οι περίπου δέκα ανταποκριτές του πρακτορείου Χσινχούα στις Βρυξέλλες. Ακόμη πιο σημαντικό: όλο και περισσότερο μέσω του Χσινχούα και χάρη στις δεκάδες συμφωνίες συνεργασίας, οι κάτοικοι του Καμερούν παρακολουθούν τα γεγονότα στο Τσαντ, οι κάτοικοι του Κονγκό τις εξελίξεις στην Τυνησία, οι κάτοικοι της Ζιμπάμπουε όσα συμβαίνουν στη Σενεγάλη...
Η συνεργασία αυτή θέτει την κινεζική οπτική γωνία -και την «πραγματιστική» κινεζική προσέγγιση, η οποία ώθησε, για παράδειγμα, το Πεκίνο να απέχει από το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών όταν ψηφιζόταν απόφαση κατά του Σουδάν για το ζήτημα του Νταρφούρ(1)- στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής της Αφρικής, όπως συμβαίνει και στις περισσότερες υπανάπτυκτες χώρες της Ασίας ή της Νότιας Αμερικής. Πλεονέκτημα «της συνεργασίας μεταξύ χωρών του Νότου»; Δεν υπάρχει θέμα οποιασδήποτε ανάμειξης και, ακόμη λιγότερο, παράδοσης μαθημάτων καλής διακυβέρνησης, είτε πρόκειται για τα ανθρώπινα δικαιώματα, είτε για τη διαφθορά, είτε για τις περιβαλλοντικές προδιαγραφές και την εργατική νομοθεσία.
Ο στρατός των «μικρών μόδιστρων του λόγου», δηλαδή των δημοσιογράφων των κινεζικών μέσων ενημέρωσης στο εξωτερικό, συγκροτείται με κριτήριο λιγότερο τις επαγγελματικές ικανότητες των δημοσιογράφων και περισσότερο την αφοσίωσή τους στο καθεστώς.
«Εδώ, εάν θέλεις οι δημοσιογράφοι να έρθουν στη συνέντευξη τύπου σου, πρέπει να τους κάνεις κάποιο δώρο». Πρόεδρος οργάνωσης στο Μπαμακό (Μαλί) και μάλλον απρόθυμος να δημοσιοποιηθεί το όνομά του, ο Αμαντού μιλά για τα «φακελάκια» που παίρνουν οι δημοσιογράφοι μαζί με τα δελτία τύπου, τα οποία θα αναπαραγάγουν πλέον με μεγάλη προθυμία. Ποιος δημοσιογράφος που ζήτησε άδεια για ρεπορτάζ ή για κάποια συνέντευξη στην Αφρική δεν ρωτήθηκε πόσο θα στοιχίσουν οι υπηρεσίες του;
Με μεγάλη εμπειρία στη διαπλοκή τέτοιου είδους, ο αφρικανικός τύπος επιδίδετο ανέκαθεν στο «μαγείρεμα» των στοιχείων των επιχειρήσεων, αλλά και στις «αποκλειστικές συνεντεύξεις», δηλαδή σε έμμεση διαφημιστική προβολή. Μια πρακτική «win-win» -ευφημισμός για τη διαφθορά- την οποία οι επαγγελματικές ενώσεις του τύπου σε Νίγηρα και Σενεγάλη αποφάσισαν να καταγγείλουν, τον Σεπτέμβριο του 2010. Υπενθυμίζοντας στους διευθυντές των εφημερίδων ότι είναι δικό τους καθήκον να πληρώνουν τους υπαλλήλους τους, οι ενώσεις του τύπου ζητούν τον τερματισμό της καταβολής χρηματικών ποσών στους δημοσιογράφους για «εκτός έδρας» ή για «έξοδα κίνησης», τόσο από τον δημόσιο όσο και από τον ιδιωτικό τομέα.
Αλλά αυτό το όχι και τόσο λαμπρό πανόραμα -που αποτελεί, σε κάποιο βαθμό, κληρονομιά της «Francafrique»(2)- όπου τα πραγματικά ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης μετριούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού, ετοιμάζεται να αντικατασταθεί από ένα άλλο καθεστώς, εξίσου προβληματικό: το καθεστώς της «Chinafrique». Τα αφρικανικά μέσα ενημέρωσης τροφοδοτούνται πλέον, σε συνεχή ροή, από το πρακτορείο Χσινχούα και τους δέκα χιλιάδες εργαζομένους του, περίπου εκατόν πενήντα από τους οποίους είναι ανταποκριτές στην Αφρική.
Τηλεοπτικές εικόνες και ραδιοφωνικά ρεπορτάζ αρχίζουν, επίσης, να εντάσσονται σε προγράμματα ανταλλαγών. Το διακύβευμα δεν είναι τόσο η δυνατότητα για τα αδύναμα αφρικανικά ή αραβικά πρακτορεία να μεταδώσουν την ενημέρωσή τους στην Κίνα, όσο η δυνατότητα του ασιατικού γίγαντα να αξιοποιήσει στην Αφρική διαύλους επικοινωνίας που του επιτρέπουν να διαδώσει τη δική του θεώρηση για τον κόσμο.
ΔΙΑΥΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ
Την ώρα που η Αφρική είναι σχεδόν απούσα από τις δυτικές εφημερίδες, η γαλλόφωνη ιστοσελίδα του πρακτορείου Χσινχούα τοποθετεί την αφρικανική ήπειρο τρίτη στη σειρά, μετά τις κατηγορίες «Κίνα» και «Κόσμος». Χαμηλότερα βρίσκει κανείς τις κατηγορίες «Οικονομία», «Πολιτισμός», «Αθλητισμός», «Κοινωνία και Υγεία».
Το Πρακτορείο Τύπου της Σενεγάλης (APS), το οποίο ιδρύθηκε το 1959, θεωρείται από τον Διεθνή Οργανισμό Γαλλόφωνων Χωρών (OIF) ως το πρακτορείο με το μεγαλύτερο κοινό στις γαλλόφωνες χώρες της Δυτικής Αφρικής. Συνεργάτες του: το International Islamic News, όργανο της Παγκόσμιας Ισλαμικής Διάσκεψης, με έδρα τη Σαουδική Αραβία, το ίδρυμα Κόνραντ Αντενάουερ, στο πλαίσιο του προγράμματός του για την υποστήριξη της δημοκρατίας, ο Διεθνής Οργανισμός Γαλλόφωνων Χωρών και, πλέον, το πρακτορείο Νέα Κίνα (Xinhua News).
Από την πλευρά του, το Αφρικανικό Πρακτορείο Ειδήσεων (ΑΡΑ), το μεγαλύτερο ιδιωτικό πρακτορείο ειδήσεων της Αφρικής, με έδρα το Ντακάρ της Σενεγάλης, έλαβε, τον Οκτώβριο του 2009, από την εκεί κινεζική πρεσβεία, θεσμική οικονομική βοήθεια αξίας 9.000 ευρώ, με τη μορφή μιας τηλεοπτικής κάμερας και συνδρομής στις υπηρεσίες του πρακτορείου. Επρόκειτο, άραγε, για ένα πρώτο βήμα με στόχο τον προσεταιρισμό του ανταγωνιστή των επίσημων κινεζικών μέσων ενημέρωσης;
Η «Νέα Κίνα» -«Κόκκινο Πρακτορείο Ενημέρωσης της Κίνας» μέχρι το 1949- διαφέρει πολύ από τα άλλα πρακτορεία ειδήσεων. Στην Κίνα θεωρείται «τα αφτιά, τα μάτια, το λαρύγγι και η γλώσσα του Κόμματος(3)», διατηρεί το απόλυτο μονοπώλιο της μετάδοσης ειδήσεων και η λειτουργία του θυμίζει υπουργείο και εξαρτάται πλήρως από τις κρατικές αρχές. Χωρίς εμπορικές επιδιώξεις, λοιπόν -σε αντίθεση με τα πρακτορεία ειδήσεων παγκόσμιας εμβέλειας, δηλαδή το γαλλικό Agence France -Presse (AFP), το βρετανικό Reuters και το αμερικανικό Associated Press (ΑΡ)- το πρακτορείο Χσινχούα εκπληρώνει στρατηγική αποστολή πρώτης γραμμής.
(1) Philip S. Golub, «La Chine, l'Iran et le Conseil de securite de l'ONU», La valise diplomatique (www.monde-diplomatique.fr), 15 Απριλίου 2010.
(2) ΣτΜ: έκφραση που υποδηλώνει τα δίκτυα επιρροής της Γαλλίας στην αφρικανική ήπειρο.
(3) Wang Heyuan, «Α quoi servent les publications internes de l'agence Xinhua?», «Perspectives chinoises», τ. 5-6, Χονγκ Κονγκ, 1992.
Source : http://www.enet.gr/
Η Κίνα όχι μόνο δεν περιορίζει την παρουσία της στο εμπόριο, τα μεγάλα έργα και την εκμετάλλευση των πρώτων υλών, αλλά σιγά σιγά εγκαθιστά σε ολόκληρο τον κόσμο κρατικά ελεγχόμενα μέσα ενημέρωσης, τα οποία επιτελούν διπλό ρόλο: επικοινωνία και συλλογή πληροφοριών.
Εάν η λεγόμενη «soft power» («ήπια ισχύς») ορίζεται ως η δύναμη να επηρεάζει κανείς τις ιδέες και τις συμπεριφορές, η ενημέρωση και η διάχυσή της σε παγκόσμια κλίμακα αποτελούν στρατηγική παράμετρο του παιχνιδιού. Μέσω συμφωνιών συνεργασίας και δωρεάν διάθεσης ειδήσεων, άρθρων και ραδιοφωνικών προγραμμάτων, η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας έχει επιδοθεί σε μια επίθεση γοητείας, κύρους και πολυσχιδούς παρουσίας σε πολλές χώρες, όπου η παρουσία των παραδοσιακών μεγάλων δυνάμεων, ελλείψει μέσων και πολιτικής βούλησης, φθίνει.
Ετσι, την 1η Ιουλίου 2010, στο Πεκίνο, εγκαινίασε τη λειτουργία του το CNC World, το αγγλόφωνο κανάλι συνεχούς ενημέρωσης του πρακτορείου ειδήσεων Χσινχούα (Νέα Κίνα). Το κανάλι, διαθέσιμο καλωδιακά, δορυφορικά, μέσω Διαδικτύου ή μέσω κινητού τηλεφώνου, έχει στόχο, σύμφωνα με τον διευθυντή του, Λι Κονγκ Γιουν, να «παρουσιάσει μια διεθνή θεώρηση από μια κινεζική οπτική γωνία». Με λίγα λόγια, να ανταγωνιστεί το αμερικανικό Cable News Network (CNN) και το βρετανικό British Broadcasting Corporation (BBC). Το CNC World υπόσχεται να έχει παρουσία σε όλες τις ηπείρους και να εμπλουτίσει το πρόγραμμά του με δελτία ειδήσεων στα ιαπωνικά, τα ρωσικά, τα πορτογαλικά, τα αραβικά και τα γαλλικά.
Το κανάλι γεννήθηκε μετά την ανακοίνωση από την κινεζική κυβέρνηση, τον Ιανουάριο του 2009, προγράμματος ύψους 6 δισεκατομμυρίων δολαρίων, το οποίο αφορούσε τρία όργανα ενημέρωσης: το China Central TV (CCTV), το πρακτορείο Χσινχούα και την «People Daily», δηλαδή τη διεθνή, αγγλόφωνη έκδοση της «Εφημερίδας του Λαού». Το πρόγραμμα βοήθειας αποφασίστηκε στο πλαίσιο της προσπάθειας βελτίωσης της εικόνας της Κίνας στο εξωτερικό και της καλύτερης προώθησης των θέσεων του Πεκίνου. Πράγματι, τα συγκεκριμένα μέσα ενημέρωσης εξαρτώνται πλήρως από την κεντρική εξουσία, μέσω του Γραφείου Ενημέρωσης του Κρατικού Συμβουλίου, του οποίου είναι όργανα.
Σημαντική διαφορά σε σχέση με τα δυτικά μέσα ενημέρωσης -ακόμη κι αν αυτά χρηματοδοτούνται από το κράτος και οι διευθυντές τους διορίζονται από την κυβέρνηση- αποτελεί το γεγονός ότι η εκδοτική γραμμή των κινεζικών μέσων ενημέρωσης είναι απλή προέκταση των διπλωματικών προσανατολισμών του καθεστώτος. Στόχος του Πεκίνου είναι να εγκατασταθεί σε όλες τις αγορές του πλανήτη και να μεταδίδει τη δική του ενημέρωση, χωρίς να υπολογίζει το κόστος. Οι κινήσεις αυτές αφορούν και το ραδιόφωνο, ιδιαίτερα στην Αφρική, όπου αποτελεί το σημαντικότερο μέσο ενημέρωσης του πληθυσμού. Στις 27 Φεβρουαρίου 2006, στο Ναϊρόμπι -την πρωτεύουσα της Κένιας, όπου, από το 1987, βρίσκονται τα κεντρικά γραφεία του πρακτορείου Χσινχούα για την Αφρική- το Radio China International (RCI) εγκαινίαζε, πέντε χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το Πεκίνο, ραδιοφωνικό σταθμό στα FM, με πρόγραμμα στα κινεζικά, τα αγγλικά και τα σουαχίλι.
ΡΑΔΙΟΓΕΦΥΡΑ
Το ραδιοφωνικό αυτό προγεφύρωμα της Κίνας στο εξωτερικό ακολούθησαν άλλοι εκατό σταθμοί που κλήθηκαν να πάρουν θέση στις παγκόσμιες ραδιοφωνικές συχνότητες. Τον Αύγουστο του 2010, το RCI θα άνοιγε σταθμούς στο Ντακάρ (Σενεγάλη) και στο Νιαμέι (Νίγηρας) με στόχο, κάποια στιγμή, να μεταδίδει ραδιοφωνικά προγράμματα στα γαλλικά, τα κινεζικά και τις τοπικές γλώσσες.
Στην Αφρική, η ενημέρωση για τις αποφάσεις των ευρωπαϊκών θεσμών γίνεται πλέον μέσω των πληροφοριών που μεταδίδουν οι περίπου δέκα ανταποκριτές του πρακτορείου Χσινχούα στις Βρυξέλλες. Ακόμη πιο σημαντικό: όλο και περισσότερο μέσω του Χσινχούα και χάρη στις δεκάδες συμφωνίες συνεργασίας, οι κάτοικοι του Καμερούν παρακολουθούν τα γεγονότα στο Τσαντ, οι κάτοικοι του Κονγκό τις εξελίξεις στην Τυνησία, οι κάτοικοι της Ζιμπάμπουε όσα συμβαίνουν στη Σενεγάλη...
Η συνεργασία αυτή θέτει την κινεζική οπτική γωνία -και την «πραγματιστική» κινεζική προσέγγιση, η οποία ώθησε, για παράδειγμα, το Πεκίνο να απέχει από το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών όταν ψηφιζόταν απόφαση κατά του Σουδάν για το ζήτημα του Νταρφούρ(1)- στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής της Αφρικής, όπως συμβαίνει και στις περισσότερες υπανάπτυκτες χώρες της Ασίας ή της Νότιας Αμερικής. Πλεονέκτημα «της συνεργασίας μεταξύ χωρών του Νότου»; Δεν υπάρχει θέμα οποιασδήποτε ανάμειξης και, ακόμη λιγότερο, παράδοσης μαθημάτων καλής διακυβέρνησης, είτε πρόκειται για τα ανθρώπινα δικαιώματα, είτε για τη διαφθορά, είτε για τις περιβαλλοντικές προδιαγραφές και την εργατική νομοθεσία.
Ο στρατός των «μικρών μόδιστρων του λόγου», δηλαδή των δημοσιογράφων των κινεζικών μέσων ενημέρωσης στο εξωτερικό, συγκροτείται με κριτήριο λιγότερο τις επαγγελματικές ικανότητες των δημοσιογράφων και περισσότερο την αφοσίωσή τους στο καθεστώς.
«Εδώ, εάν θέλεις οι δημοσιογράφοι να έρθουν στη συνέντευξη τύπου σου, πρέπει να τους κάνεις κάποιο δώρο». Πρόεδρος οργάνωσης στο Μπαμακό (Μαλί) και μάλλον απρόθυμος να δημοσιοποιηθεί το όνομά του, ο Αμαντού μιλά για τα «φακελάκια» που παίρνουν οι δημοσιογράφοι μαζί με τα δελτία τύπου, τα οποία θα αναπαραγάγουν πλέον με μεγάλη προθυμία. Ποιος δημοσιογράφος που ζήτησε άδεια για ρεπορτάζ ή για κάποια συνέντευξη στην Αφρική δεν ρωτήθηκε πόσο θα στοιχίσουν οι υπηρεσίες του;
Με μεγάλη εμπειρία στη διαπλοκή τέτοιου είδους, ο αφρικανικός τύπος επιδίδετο ανέκαθεν στο «μαγείρεμα» των στοιχείων των επιχειρήσεων, αλλά και στις «αποκλειστικές συνεντεύξεις», δηλαδή σε έμμεση διαφημιστική προβολή. Μια πρακτική «win-win» -ευφημισμός για τη διαφθορά- την οποία οι επαγγελματικές ενώσεις του τύπου σε Νίγηρα και Σενεγάλη αποφάσισαν να καταγγείλουν, τον Σεπτέμβριο του 2010. Υπενθυμίζοντας στους διευθυντές των εφημερίδων ότι είναι δικό τους καθήκον να πληρώνουν τους υπαλλήλους τους, οι ενώσεις του τύπου ζητούν τον τερματισμό της καταβολής χρηματικών ποσών στους δημοσιογράφους για «εκτός έδρας» ή για «έξοδα κίνησης», τόσο από τον δημόσιο όσο και από τον ιδιωτικό τομέα.
Αλλά αυτό το όχι και τόσο λαμπρό πανόραμα -που αποτελεί, σε κάποιο βαθμό, κληρονομιά της «Francafrique»(2)- όπου τα πραγματικά ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης μετριούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού, ετοιμάζεται να αντικατασταθεί από ένα άλλο καθεστώς, εξίσου προβληματικό: το καθεστώς της «Chinafrique». Τα αφρικανικά μέσα ενημέρωσης τροφοδοτούνται πλέον, σε συνεχή ροή, από το πρακτορείο Χσινχούα και τους δέκα χιλιάδες εργαζομένους του, περίπου εκατόν πενήντα από τους οποίους είναι ανταποκριτές στην Αφρική.
Τηλεοπτικές εικόνες και ραδιοφωνικά ρεπορτάζ αρχίζουν, επίσης, να εντάσσονται σε προγράμματα ανταλλαγών. Το διακύβευμα δεν είναι τόσο η δυνατότητα για τα αδύναμα αφρικανικά ή αραβικά πρακτορεία να μεταδώσουν την ενημέρωσή τους στην Κίνα, όσο η δυνατότητα του ασιατικού γίγαντα να αξιοποιήσει στην Αφρική διαύλους επικοινωνίας που του επιτρέπουν να διαδώσει τη δική του θεώρηση για τον κόσμο.
ΔΙΑΥΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ
Την ώρα που η Αφρική είναι σχεδόν απούσα από τις δυτικές εφημερίδες, η γαλλόφωνη ιστοσελίδα του πρακτορείου Χσινχούα τοποθετεί την αφρικανική ήπειρο τρίτη στη σειρά, μετά τις κατηγορίες «Κίνα» και «Κόσμος». Χαμηλότερα βρίσκει κανείς τις κατηγορίες «Οικονομία», «Πολιτισμός», «Αθλητισμός», «Κοινωνία και Υγεία».
Το Πρακτορείο Τύπου της Σενεγάλης (APS), το οποίο ιδρύθηκε το 1959, θεωρείται από τον Διεθνή Οργανισμό Γαλλόφωνων Χωρών (OIF) ως το πρακτορείο με το μεγαλύτερο κοινό στις γαλλόφωνες χώρες της Δυτικής Αφρικής. Συνεργάτες του: το International Islamic News, όργανο της Παγκόσμιας Ισλαμικής Διάσκεψης, με έδρα τη Σαουδική Αραβία, το ίδρυμα Κόνραντ Αντενάουερ, στο πλαίσιο του προγράμματός του για την υποστήριξη της δημοκρατίας, ο Διεθνής Οργανισμός Γαλλόφωνων Χωρών και, πλέον, το πρακτορείο Νέα Κίνα (Xinhua News).
Από την πλευρά του, το Αφρικανικό Πρακτορείο Ειδήσεων (ΑΡΑ), το μεγαλύτερο ιδιωτικό πρακτορείο ειδήσεων της Αφρικής, με έδρα το Ντακάρ της Σενεγάλης, έλαβε, τον Οκτώβριο του 2009, από την εκεί κινεζική πρεσβεία, θεσμική οικονομική βοήθεια αξίας 9.000 ευρώ, με τη μορφή μιας τηλεοπτικής κάμερας και συνδρομής στις υπηρεσίες του πρακτορείου. Επρόκειτο, άραγε, για ένα πρώτο βήμα με στόχο τον προσεταιρισμό του ανταγωνιστή των επίσημων κινεζικών μέσων ενημέρωσης;
Η «Νέα Κίνα» -«Κόκκινο Πρακτορείο Ενημέρωσης της Κίνας» μέχρι το 1949- διαφέρει πολύ από τα άλλα πρακτορεία ειδήσεων. Στην Κίνα θεωρείται «τα αφτιά, τα μάτια, το λαρύγγι και η γλώσσα του Κόμματος(3)», διατηρεί το απόλυτο μονοπώλιο της μετάδοσης ειδήσεων και η λειτουργία του θυμίζει υπουργείο και εξαρτάται πλήρως από τις κρατικές αρχές. Χωρίς εμπορικές επιδιώξεις, λοιπόν -σε αντίθεση με τα πρακτορεία ειδήσεων παγκόσμιας εμβέλειας, δηλαδή το γαλλικό Agence France -Presse (AFP), το βρετανικό Reuters και το αμερικανικό Associated Press (ΑΡ)- το πρακτορείο Χσινχούα εκπληρώνει στρατηγική αποστολή πρώτης γραμμής.
(1) Philip S. Golub, «La Chine, l'Iran et le Conseil de securite de l'ONU», La valise diplomatique (www.monde-diplomatique.fr), 15 Απριλίου 2010.
(2) ΣτΜ: έκφραση που υποδηλώνει τα δίκτυα επιρροής της Γαλλίας στην αφρικανική ήπειρο.
(3) Wang Heyuan, «Α quoi servent les publications internes de l'agence Xinhua?», «Perspectives chinoises», τ. 5-6, Χονγκ Κονγκ, 1992.
Source : http://www.enet.gr/
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)