Η σύγκρουση δογμάτων στο Ισλάμ

H Συριακή Ανοιξη ξεκίνησε με κεντρικό αίτημα την εσωτερική πολιτική και πολιτειακή μεταβολή. Ο Ασαντ όμως άντεξε το πρώτο κύμα αμφισβήτησης, διατήρησε μεγάλο μέρος των δυνάμεών του και κλιμάκωσε την αντίδραση απέναντι στους αντιπάλους του με αξιοσημείωτη σκληρότητα. Το σημείο στο οποίο οφείλει να επικεντρωθεί η προσοχή μας είναι η διαδικασία μετάβασης από το επίπεδο της κοινωνικοπολιτικής ρήξης, αναμενόμενης λόγω του συμβατικού τριπτύχου εξέγερσης (διαφθορά, νεποτισμός, αναποτελεσματικότητα), σε αυτό της δογματικο-ισλαμικής σύγκρουσης. Είναι το σημείο καμπής της Συριακής Ανοιξης από πολιτική διένεξη με έπαθλο το κράτος στην έναρξη μιας ενδοθρησκευτικής πανδημίας με διευρυμένη ισλαμική εμβέλεια.

Το οξύμωρο του Συριακού Ζητήματος αφορά πολιτικές στοχεύσεις μέσα από δογματικούς ελιγμούς. Η πλειοψηφία είναι σουνίτες σε ποσοστό 74%. Η πολιτική ελίτ όμως και ο οίκος των Ασαντ είναι αλαουίτες, με τους δεύτερους να ανήκουν στην αλαουίτικη αίρεση Qamari. Οι αλαουίτες αυτοχαρακτηρίζονται ως σιίτες και αποτελούν τη μεγαλύτερη θρησκευτική μειονότητα στο εσωτερικό της Συρίας. Aν εξεταστεί όμως το περιεχόμενο της αλαουίτικης δογματικής θέσης, θα διαπιστωθεί, όπως αναφέρει σχετικά ο Ιωάννης Μάζης στο «Γεωγραφία του Ισλαμιστικού Κινήματος στη Μέση Ανατολή, Εκδόσεις Παπαζήση, 2002», ότι «το δόγμα και το τυπικό τους περιέχουν μη ισλαμικά στοιχεία, γεγονός που τους τοποθετεί, ελαφρά, στο περιθώριο του Ισλάμ».

Στην κορύφωση της Συριακής Ανοιξης ο Ασαντ μετέβαλε μια καθαρά εσωτερική πολιτική υπόθεση σε θρησκευτικό ζήτημα με ευθείες αναφορές στη βαθιά δογματική τριβή μεταξύ σιιτών και σουνιτών. Παρουσίασε το αλαουίτικο καθεστώς του ως μέρος του παγκόσμιου σιιτισμού, με προφανή στόχο να προσφέρει ένα εξαιρετικό πρόσχημα στο ιρανικό σιιτικό θεοκρατικό καθεστώς ώστε να εντείνει την εμπλοκή του στο εσωτερικό της Συρίας.

Η Δύση διευκόλυνε άθελα της τη μετάβαση από το κοινωνικοπολιτικό στο δογματικό - θρησκευτικό επίπεδο, ενθαρρύνοντας την εμπλοκή της Σαουδικής Αραβίας, της Τουρκίας και του Κατάρ, κομβικών φιλοδυτικών παραγόντων με εξίσου ισχυρή σουνιτική ατζέντα. Η εμπλοκή των τριών υποβοήθησε εμμέσως την πολιτική Ασαντ, με τον δεύτερο να προβάλλει τις επίσημες δηλώσεις της σαουδαραβικής ουχαμπίτικης πολιτικής ελίτ, που αναγορεύει τον οίκο των Σαούντ σε προστάτη των Σύριων σουνιτών! Ετσι μεταμορφώνεται το Συριακό πρόβλημα σε διαδικασία ολικής ρήξης μεταξύ σιιτών και σουνιτών, οδηγώντας τους συμβατικούς σιιτικούς παράγοντες στο εσωτερικό του κράτους (Ισμαηλίτες, Ιμαμίτες κ.ά.) αλλά και τους χριστιανικούς πληθυσμούς, που ίσως και να επιθυμούσαν έως σήμερα μια πολιτειακή αλλαγή, να μην εκδηλώνονται ή να υποστηρίζουν τον Ασαντ.

Καθυστερημένα η αμερικανική κυβέρνηση κατανόησε την κρισιμότητα της κατάστασης, όπως επίσης και τις δυσκολίες ελέγχου καλά οπλισμένων σουνιτικών ομάδων σε μεσοπρόθεσμο διάστημα. Πλέον οι ΗΠΑ μπλοκάρουν την προμήθεια των σουνιτών με βαρύ οπλισμό που προέρχονταν κυρίως από τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, ενώ κινούνται στην κεντρική νατοϊκή γραμμή επιχειρηματολογώντας υπέρ μιας στρατιωτικής επιχείρησης με την Τουρκία επικεφαλής, στοχεύοντας στη μη άμεση εμπλοκή τους στον συριακό λαβύρινθο. Η κυβέρνηση Ομπάμα υποβοήθησε εμμέσως τη μετατροπή της Συριακής Ανοιξης σε θρησκευτική διένεξη, ενώ ο ίδιος ο Ρόμνεϊ δεσμεύθηκε σε πρόσφατη ομιλία του στο Virginia Military Institute για μεγαλύτερη στήριξη των σουνιτικών ομάδων που δρουν σήμερα στη Συρία, αν αποκτήσει τα κλειδιά του Οβάλ Γραφείου. Ο κίνδυνος που σοβεί πραγματικά δεν είναι η τύχη του καθεστώτος Ασαντ αλλά ότι η Συρία μπορεί να μεταβληθεί σε θέατρο ολοκληρωτικής σιιτο-σουνιτικής σύγκρουσης, μια εξέλιξη που ασφαλώς βολεύει τη Δαμασκό, την Τεχεράνη, καθώς επίσης και τους φονταμενταλιστικούς σουνιτικούς κύκλους που έχουν ισχυροποιηθεί στο εσωτερικό του αραβικού κόσμου εξαιτίας της Ανοιξης. Οι αστοχίες κατανόησης του ισλαμικού γρίφου οικοδομούν το σημερινό πλαίσιο αβεβαιότητας, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις πραγμάτωσης του χειρότερου σεναρίου για την περιοχή: την ολική σύγκρουση των δύο δογματικών πόλων του Ισλάμ.

ΠΗΓΗ : εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Η τουρκική " βιομηχανία" παραγωγής στρατιωτικών επιχειρήσεων

Περίπτωση χώρας σαν την Τουρκία πολύ δύσκολα μπορεί να βρει κάποιος στα χρονικά των πολιτισμένων κρατών και σίγουρα όχι μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Έτσι, αφού πριν από λίγες ημέρες το τουρκικό κοινοβούλιο αποφάσισε να επιτρέψει την διενέργεια στρατιωτικών επιχειρήσεων στο έδαφος της Συρίας, με αφορμή την ρίψη βλημάτων όλμων από τους «καθεστωτικούς», τώρα ετοιμάζεται να περάσει απόφαση και για τη συνέχιση επιχειρήσεων μέσα στο έδαφος του Βορείου Ιράκ, δηλαδή μέσα στην περιοχή των Κούρδων.

Το ωραίο στην υπόθεση είναι πως το θέμα για την απόφαση εισβολής στο Βόρειο Ιράκ, πήγε πίσω κατά μερικές ημέρες αφού πήρε άμεση προτεραιότητα η απόφαση για να επιτραπεί η εισβολή στη Συρία.

Τέτοια νομοσχέδια με τον τύπο του… κατεπείγοντος στην Ελλάδα συνήθως παρουσιάζονταν… «εν τω μέσω της νυχτός», μόνο για να δοθεί από την «πίσω πόρτα» κάποια δουλειά σε κάποιον «μεγαλο-φεουδάρχη» η οποία θα του δοθεί μέσω μιας ευνοϊκής «φωτογραφικής» διάταξης σε κάποιο σχεδίου νόμου, πόσο μακριά είμαστε από την… αυτοκρατορική Τουρκία, η οποία είναι πλέον σε θέση να μην προλαβαίνει τα νομοσχέδια για να πραγματοποιήσει εισβολή σε γειτονικές χώρες!

Αφού λοιπόν μέσα σε δύο εβδομάδες η Τουρκία έχει αποφασίσει πως έχει το δικαίωμα να εισβάλει σε γειτονικές χώρες, να τους προτείνουμε να περάσουν… από βδομάδα και ένα νέο σχέδιο νόμου εισβολής και στην Ελλάδα, αφού η Αθήνα φαίνεται να εξετάζει το ενδεχόμενο ανακήρυξης Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Μήπως η επίσκεψη του πλέον επικίνδυνου υπουργού Εξωτερικών της Ευρασίας στην Ελλάδα είχε σκοπό να επισκεφτεί το Μουσείο της Ακροπόλεως ή να δει τον «φίλο» του Έλληνα ομόλογο; Μήπως αφού «χάθηκε στη μετάφραση» αναφορικά με το καθεστώς στο Αιγαίο  μας ξεκαθάρισε πως δεν θα ανεχθεί την ανακήρυξη ΑΟΖ από τη χώρα μας; Γιατί δεν περνάνε και έναν νόμο που να επεκτείνει αυτών των 12 μιλίων και στο θέμα της ΑΟΖ;

Τελικά οι Οθωμανοί θα μας τρελάνουν όλους, όχι… με τα σκέρτσα της Χουρέμ Σουλτάν, αλλά με τα καμώματα του Νταβούτογλου Μπέη. Αφερίμ…

Source : defence-point.gr

Στρατηγική εξόδου από τη Λερναία Ύδρα των εθνικών δανείων

Ακόμα κι' αν το εθνικό χρέος διαγραφόταν , μέχρι και το τελευταίο ευρώ, από τους πιστωτές μας, όσο το ελληνικό κράτος θα εξακολουθούσε  να λειτουργεί παράγοντας ελλειματικούς ισολογισμούς, μέσα σε λίγα χρόνια θα βρισκόμασταν και πάλι υπερχρεωμένοι.
Ανεξάρτητα από το τί θα γίνει με το " κούρεμα" και την  επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του χρέους, η Ελλάδα πρέπει να αλλάξει πορεία και νοοτροπία ώστε κάποτε  να πάψει να ζει με δανεικά.

Καθολική είναι η παραδοχή ότι χωρίς ανάπτυξη η χώρα δεν μπορεί να ξεφύγει από την κρίση. Ανάπτυξη σημαίνει δύο πράγματα :
Πρώτον ότι αντί να εισάγουμε τα πάντα από το εξωτερικό, να υπάρξει άμεσα ο κατάλληλος διακομματικός κεντρικός σχεδιασμός και να δοθούν κίνητρα ώστε να αρχίσουμε να παράγουμε στοχευμένα προϊόντα και υπηρεσίες με υψηλή εξαγωγική δυναμική. Να θεσπισθούν άμεσα επιχειρήσεις ευρείας λαϊκής βάσης , καθώς και τεχνολογικοί, οικοδομικοί, τουριστικοί, πολιτιστικοί, γεωργικοί και καταναλωτικοί συνεταιρισμοί που θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίας και θα ενεργοποιήσουν την οικονομία στον αντίποδα της κερδοσκοπίας των καρτέλ.
Δεύτερον , ανάπτυξη σημαίνει χειροπιαστά κίνητρα για επενδύσεις. Αντί να περικόπτονται οι αμοιβές των εργαζομένων , βυθίζοντας συνεχώς την κατανάλωση, πρέπι να καταργηθεί κάθε γραφειοκρατικό εμπόδιο στην ίδρυση εταιρειών και στην προσέλκυση επενδύσεων. Η φορολογία να μειωθεί στο 10% ώστε να γυρίσουν στην Ελλάδα οι εκατοντάδες επιχειρήσεις που έχουν μεταφερθεί στο εξωτερικό, να προσελκυθούν αξιόπιστοι ξένοι επενδυτές, να δημιουργηθούν θέσεις απασχόλησης, να τονωθεί η αγορά και να εισρεύσουν έσοδα στα κρατικά ταμεία.
Είναι ψευδαίσθηση ότι με χαμηλή φορολογία θα " πέσει έξω" το κράτος, γιατί μόνο μέσω της ανάπτυξης θα αυξηθούν οι τζίροι των επιχειρήσεων και τα κρατικά έσοδα από φόρους και ΦΠΑ.
Όπως ψευδαίσθηση είναι ότι οι χαμηλοί μισθοί θα λειτουργήσουν ανταγωνιστικά για τις επιχειρήσεις. Αντίθετα οι μισθοί που αντιστοιχούν στη παραγωγικότητα των εργαζομένων, ανεβάζουν την αγοραστική τους δύναμη ενισχύοντας έτσι τον τζίρο των επιχειρήσεων, άρα και τα κρατικά έσοδα, ενδυναμώνοντας παράλληλα και τα ασφαλιστικά ταμεία
Source : nexus/editorial τ. 52

Το παιχνίδι της προβοκάτσιας στη " γειτονιά" μας

Ποιος είναι πίσω από τις επιθέσεις στη Τουρκία; Τι επιδιώκει η Άγκυρα με το να οδηγεί τη χώρα σε πολεμική αντιπαράθεση με τη Συρία; Μήπως τα πράγματα δεν είναι όπως ακριβώς φαίνονται; H Τουρκία έβαλε και χθες κατά συριακών στόχων, ύστερα από νέα επίθεση με όλμους που προήλθε από την άλλη πλευρά των συνόρων.

H κατάσταση κλιμακώνεται αργά αλλά σταθερά, παρά τις δηλώσεις από όλες τις πλευρές ότι δεν επιθυμούν τη σύρραξη. Η δε Συρία, δια του αντιπροσώπου της στον ΟΗΕ, αρνήθηκε ότι έστειλε επιστολή απολογίας στην Τουρκία, διευκρινίζοντας ότι απλά διεξάγεται έρευνα για να διαπιστωθεί ποιος έφταιγε για τη ρίψη του όλμου που σκότωσε τους Τούρκους πολίτες και οδήγησε σε αντίποινα και πολεμικό συναγερμό…

Του Δρ. Γεωργίου Κ. Φίλη

Σύμφωνα πάντα τους τουρκικούς ισχυρισμούς, ένα βλήμα όλμου χτύπησε, αυτή τη φορά… αγρούς πενήντα μέτρα μέσα στο τουρκικό έδαφος, πλησίον της πόλης Γιαγλανταγί στη περιοχή του Χατάι. Η μάλλον «αδέσποτη» αυτή βολή ενεργοποίησε τις τουρκικές δυνάμεις οι οποίες σύμφωνα πάντα με τον έπαρχο της περιοχής Τζελαλεττίν Λεκεσίζ απάντησαν και αυτές με βολές πυροβολικού.

Υπενθυμίζεται, πως ο πρωθυπουργός της χώρας έχει λάβει την εντολή από το κοινοβούλιο για τη διενέργεια χερσαίων επιχειρήσεων κατά της Συρίας, δηλαδή του έχει επιτραπεί να κηρύξει τον πόλεμο στη Δαμασκό, σε περίπτωση που οι βολές προς το τουρκικό έδαφος συνεχιστούν.

To «defence-point.gr» αναλύοντας με ψυχραιμία τα γεγονότα, χωρίς κορώνες και επικοινωνιακά τρικ, δεν μπορεί να μην επισημάνει πως η συνεχιζόμενη έστω και σποραδική ανταλλαγή πυρών μεταξύ των δύο πλευρών στην τουρκο-συριακή μεθόριο – βέβαια το κατά πόσο οι ταυτότητα του ενός από τους δύο είναι γνωστή δεν είναι καθόλου βέβαιο – θα μπορούσε να οδηγήσει σε κανονική «θερμή» εμπλοκή, με ότι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για την σταθερότητα και την ισορροπία σε μία περιοχή από τον Ινδό ποταμό (δηλαδή το Αφγανιστάν) έως την… Αδριατική.

Προτού προχωρήσουμε σε συμπεράσματα τα οποία μπορεί να χαρακτηριστούν βεβιασμένα,παραπέμπουμε σε όλες της σχετικά πρόσφατες αναλύσεις των συνεργατών του «defence-point.gr» τους τελευταίους μήνες από τους οποίους έχει επισημανθεί η μεγάλη πιθανότητα πολεμικής εμπλοκής της Τουρκίας στη Συρία για μία σειρά λόγων οι οποίοι έχουν να κάνουν περισσότερο με τα τεκταινόμενα στο ενεργειακό παίγνιο στην Ανατολική Μεσόγειο και λιγότερο με την σύγκρουση στη Συρία αυτή καθαυτή.

Όπως έχουμε επισημάνει η Τουρκία θα επιδιώξει «να τινάξει την μπάνκα στον αέρα» τόσο για να αλλάξει τους όρους του παιχνιδιού στην περιοχή (βλ. διανομή των υδρογονανθράκων μεταξύ Ισραήλ, Κύπρου και Ελλάδας υπό την «εποπτεία» των ΗΠΑ και της Ρωσίας) όσο και για να πουλήσει «εκδούλευση» στη Δύση ώστε να διαπραγματευτεί μετά την ελληνική Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), η οποία επανέρχεται στο προσκήνιο μετά από συνέντευξη Έλληνα επιστήμονα του χώρου των διεθνών σχέσεων στο τουρκικό πρακτορείο «Ανατολή», όπου χοντρικά φέρεται να δηλώνει ότι η πιθανότητα ανακήρυξης ΑΟΖ από την ελληνική πλευρά είναι υψηλή, όχι διότι έτσι πρέπει να γίνει, αλλά διότι υφίστανται ισχυρές εσωτερικές πιέσεις τις οποίες οι οποίες θα επιχειρηθούν να εκτονωθούν δια της οδού αυτής…

Η απόσπαση τουρκικής ναυτικής μοίρας στην ανατολική Μεσόγειο μόνο ως κακός οιωνός για την επαναφορά της όποιας ηρεμίας στην περιοχή μπορεί να χαρακτηριστεί.

Και επανερχόμαστε στη μικρή επισήμανση/ερώτημα που κάναμε στην αρχή της σύντομης αυτής ανάλυσης: Δεχόμαστε πως η μία πλευρά που ρίχνει βλήματα στην άλλη είναι η τουρκική η οποία βομβαρδίζει (αλήθεια τι χτυπάει η Άγκυρα, δεν μας έχουν πει ακόμα, υποτίθεται ρίχνουν στο σημείο από το οποίο προήλθαν τα πυρά) «στόχους» γενικά. Είμαστε σίγουροι για το ποιος ρίχνει «αδέσποτα» βλήματα στο τουρκικό έδαφος; Είμαστε σίγουροι, πως οι ισχυρισμοί των Τούρκων πως τους χτυπούν οι δυνάμεις του Άσαντ – ασχέτως του ότι λένε ότι το παραδέχτηκαν, άλλο τόσο «απολογήθηκαν»… – είναι ακριβείς;

Ας δεχτούμε αρχικά πως τα βλήματα όντως έρχονται από το συριακό έδαφος. Ερώτημα πρώτο, εάν αυτά είναι βλήματα όλμων, δηλαδή ενός συστήματος το οποίο έχει μικρό σχετικά βεληνεκές, πως είμαστε τόσο σίγουροι πως αυτός που το έριξε προέρχεται από τον Συριακό στρατό και όχι από τους διαφόρους «αντικαθεστωτικούς» οι οποίοι και αυτοί είναι γνωστό πως έχουν τις βάσεις τους πλησίον των συνόρων (αφού η βάση ανεφοδιασμού τους είναι στη Τουρκία);

Ερώτημα πρώτο: Πώς είναι τόσο σίγουροι οι Τούρκοι πως αυτοί που τους χτυπάνε είναι αυτοί οι οποίοι δεν θα είχαν ΚΑΝΕΝΑ συμφέρον να εμπλακεί μία άλλη δύναμη στη σύγκρουση (αφού υπερισχύουν επί του πεδίου της μάχης) και δεν είναι εκείνοι οι οποίοι προσεύχονται από το πρωί έως το βράδυ στον Αλλάχ να έρθει ο Οθωμανός Σουλτάνος προς σωτηρία αυτών; Γιατί δηλαδή να μην είναι πιο λογική εξήγηση η προβοκάτσια από μέρους των αντικαθεστωτικών (οι οποίοι διοικούνται από Τούρκους αξιωματικούς αν το ξεχάσαμε και αισθάνθηκαν την ανάγκη να βγουν να δηλώσουν ότι δεν επιθυμούν τουρκική εμπλοκή…) και να δεχτούμε πως ο Άσαντ θέλει να προκαλέσει τουρκική άμεση εμπλοκή στην αντιπαράθεση;

Ερώτημα δεύτερο: Έστω πως δεν είναι οι «αντικαθεστωτικοί» διότι αυτοί είναι οι «καλοί» και πάνε στη μάχη με το… μισοφέγγαρο στο χέρι, δεν υπάρχει κανένας άλλος που να τον συμφέρει μία εμπλοκή της Τουρκίας στη Συρία. Η απάντηση εάν θέλουμε να την αναλύσουμε εξαντλητικά θα απαιτηθεί ένα διδακτορικό. Ας επικεντρωθούμε λοιπόν σε έναν από τους πολλούς παράγοντες. Έχουν σκεφτεί οι Οθωμανοί στην Άγκυρα πως οι «αδέσποτες» αυτές βολές μπορεί να προέρχονται ακόμα και από… Κούρδους;

Δεν είναι λογικό πως κάθε μαχητής του ΡΚΚ να εύχεται με όλη τη δύναμη της ψυχής του την πολεμική εμπλοκή της Τουρκίας σε μία διαμάχη η οποία θα την οδηγήσει τελικά στον όλεθρο αφού θα θέσει σε λειτουργία μία σειρά αλυσιδωτών αντιδράσεων οι οποίες θα θέσουν σε πλήρη λειτουργία τη διαδικασία επίλυσης του «Ανατολικού Ζητήματος». Αυτό το γράφουμε ακολουθώντας τη λογική όσων αμφισβητούν το ενδεχόμενο προβοκάτσιας από την πλευρά των αντικαθεστωτικών…

Με άλλα λόγια, πόσο τυφλωμένος μπορεί να είναι ο Τούρκος ο οποίος πιστεύει πως είναι σε θέση και να ανακατέψει τη τράπουλα σε ολόκληρη τη περιοχή και να κρατήσει ελεγχόμενη τη κρίση χωρίς για παράδειγμα να εμπλακεί κάποια στιγμή η Ρωσία, και να βγει από πάνω τόσο στο Μεσανατολικό, όσο και στο Κουρδικό, και το ιραηλινο-παλαιστινιακό και το ενεργειακό στην Ανατολική Μεσόγειο και στην αντιπαράθεση με το Ισραήλ και να κάνει τη Δύση να συρθεί στα τουρκικά πόδια και να κάνει τον Πούτιν να έρθει να υποβάλλει τα σέβη του και να δημιουργήσει ένα περιβάλλον που θα μας φέρει στην εποχή του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς…

Από τη πλευρά μας να επισημάνουμε πως οι προβοκάτσιες αποτελούν το αγαπημένο εργαλείο όσων θα ήθελαν να αρχίσουν έναν πόλεμο, ειδικά όταν θέλουν να εμπλέξουν την «ευαίσθητη» Δύση:

>Να θυμίσουμε την βολή όλμου (σύμπτωση και αυτή) σε μουσουλμανικό παζάρι στο Σεράγεβο για την οποία κατηγορήθηκαν οι Σέρβοι και με αυτό το επεισόδιο ξεκίνησε η πολεμική εμπλοκή της Δύσης στη περιοχή; (λεπτομέρεια, σήμερα είναι σχεδόν σίγουρο πως η βολή προήλθε από τον… μουσουλμανικό τομέα).

>Να θυμίσουμε τη «γενοκτονία» στο Κοσσυφοπέδιο;

>Να υπενθυμίσουμε πως εδώ και μήνες αναφέρουμε πως γίνεται προσπάθεια το Χαλέπι να περάσει στη «κοινή γνώμη» ως το… Στάλιγκραντ της Συρίας;

>Να υπενθυμίσουμε τέλος το πώς ακριβώς ξεκίνησε ο Β’ ΠΠ; Είναι γνωστό πως κατάδικοι ντυμένοι με πολωνικές στολές χρησιμοποιήθηκαν ως απόδειξη πολωνικής «εισβολής» στο Γ’ Ράιχ με αποτέλεσμα η Γερμανία να εισβάλει στη Πολωνία;
Να θυμίσουμε τέλος πως τα τραγικά γεγονότα στην Κωνσταντινούπολη το 1955 ξεκίνησαν με προβοκάτσια Τούρκου στο «σπίτι» του Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη;

Κλείνουμε τη σύντομη αυτή ανάλυση επισημαίνοντας πως μας είναι παντελώς αδιάφορο πλέον το ποιος είναι ο «καλός» και το ποιος είναι ο «κακός» στη συγκεκριμένη διαμάχη. Το σημαντικό για εμάς είναι το συμφέρον της Ελλάδας και της Κύπρου. Αυτή τη στιγμή η Τουρκία, με ή χωρίς την υποστήριξη της Δύσης φαίνεται έτοιμη να τινάξει όλη τη περιοχή στον αέρα με σκοπό να λάβει ανταλλάγματα στην Ανατολική Μεσόγειο.

Είναι σημαντικό η Αθήνα και η Λευκωσία να αφουγκραστούν την ιστορικότητα των στιγμών και να δείξουν την απαραίτητη ετοιμότητα και αποφασιστικότητα σε αυτό που ακολουθεί, ενώ δεν μπορεί να μην επισημανθεί πως η συμπεριφορά της Τουρκίας καταδεικνύει και το πόσο έχει περιπλεχτεί η κατάσταση τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εσωτερικό, έτσι ώστε η κυβέρνηση να οδηγείται στην επιλογή να παίξει την ύπαρξη της χώρας της σε μία ζαριά. Το θέμα είναι βέβαια πόσους θα πάρει η μπάλα ακόμα…

Source : defence-point.gr

Η τουρκική στρατηγική και οι μουσουλμάνοι της Θράκης

Η στρατηγική της Τουρκίας που κρύβεται πίσω από το παιχνίδι που παίζει στην πλάτη των μουσουλμάνων στη Θράκη

Του Σάββα Καλεντερίδη

Η Τουρκία, αν και διαθέτει -ή ισχυρίζεται ότι διαθέτει- τουρκικές μειονότητες σε περισσότερες από δέκα πέντε χώρες, μέχρι στιγμής μόνο δυο από αυτές έχει περιλάβει σε έναν γεωπολιτικό σχεδιασμό με ιδιαίτερες πτυχές που σχετίζονται και με το ζήτημα της εκμετάλλευσης ενεργειακών πηγών αλλά και της μεταφοράς ενεργειακών αγαθών. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη κεντρικής στρατηγικής και αντίστοιχων πολιτικών, με την εφαρμογή των οποίων οι μειονότητες θα μετατρέπονταν σε πολύτιμα εργαλεία στα χέρια της Άγκυρας, για την επίτευξη των γεωπολιτικών και των πολιτικών στόχων που είχε θέσει το τουρκικό κράτος.

Στόχους που δεν διανοήθηκε όχι να αλλάξει αλλά ούτε καν να τροποποιήσει οποιαδήποτε τουρκική πολιτική ή στρατιωτική κυβέρνηση πήρε στα χέρια της τα γκέμια της εξουσίας τα τελευταία πενήντα χρόνια που διαρκεί αυτή η πολιτική.

Κι αυτό γιατί το προσωπικό, το κομματικό και το φατριακό υποτάσσεται στο εθνικό, στη γειτονική χώρα!!!

Η πρώτη μειονότητα στην πλάτη της οποία η Τουρκία έπαιξε το γεωπολιτικό και ενεργειακό της παιχνίδι είναι η μειονότητα των Τουρκοκυπρίων, την οποία η Τουρκία -και όχι μόνο- χρησιμοποίησε με το χειρότερο τρόπο για να πετύχει στους στρατηγικούς και πολιτικούς στόχους που είχε θέσει. Οι στόχοι αυτοί ήταν ο γεωπολιτικός έλεγχος του νησιού, η δημιουργία προστατευτικής ζώνης και ομπρέλας και η ασφάλεια των τερματικών των αγωγών μεταφοράς πετρελαίου και φυσικού αερίου και η επέκταση της τουρκικής επικράτειας και της τουρκικής ΑΟΖ στη ΝΑ Μεσόγειο.

Η δυνατότητα να πετύχει ή να αποκτήσει δυνατότητες για να υποστηρίξει τους ως άνω στόχους, δόθηκε στην Τουρκία με την βάρβαρη εισβολή και κατοχή της Κύπρου, πράγμα που έγινε και με την καθοριστική υποστήριξη της Αγγλίας, των ΗΠΑ και του εβραϊκού παράγοντα. Αυτό δεν θα πρέπει να το ξεχνάει ποτέ, κανείς Έλληνας, τουλάχιστον μέχρι να εγκαταλείψει και ο τελευταίος Τούρκος στρατιώτης από τα ιερά χώματα της Κύπρου.

Η δεύτερη μειονότητα για την οποία η Τουρκία δείχνει μια ακατανόητη σπουδή και «αγάπη» τα τελευταία πενήντα χρόνια, είναι η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης, η οποία εξαιρέθηκε της Ανταλλαγής*, το 1923, επ’ αμοιβαιότητι, για να παραμείνουν οι Έλληνες της Πόλης της Ίμβρου και της Τενέδου στον τόπο τους, ως ποίμνιο του Οικουμενικού Πατριαρχείου. 

Αυτά τα πενήντα χρόνια η Τουρκία έχει δώσει απίστευτες αρμοδιότητες στο Προξενείο της στην Κομοτηνή, το οποίο, λειτουργώντας ως κράτος εν κράτει –με την ακατανόητη ανοχή των ελληνικών αρχών- έχει κατορθώσει να δημιουργήσει έναν πανίσχυρο και καλά υποστηριζόμενο από κάθε πλευράς παρακρατικό μηχανισμό, ο οποίος, αφού εκτουρκίζει βαθμιαία Πομάκους και Ρομά, δημιουργεί τις κατάλληλες προϋποθέσεις με τον εξής στόχο: Να μετατρέψει την μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης σε πολύτιμο εργαλείο, ούτως ώστε να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες οι οποίες θα επιτρέψουν στην Τουρκία να διεκδικήσει το σύνολο ή μέρος -αναλόγως των εξελίξεων και της αντίδρασης της Ελλάδος- των ενεργειακών αποθεμάτων στην περιοχή του Βορείου Αιγαίου (κοίτασμα Μπάμπουρα κ.ά.), θέτοντας ταυτόχρονα υπό τον έλεγχό της τον αγωγό Μπουργκάζ-Αλεξανδρούπολη, αν και οψέποτε κατασκευαστεί και τεθεί σε λειτουργία.

Επίσης, η δημιουργία μιας τέτοιας κατάστασης, πάντα με πολιορκητικό κριό τη μουσουλμανική μειονότητα, με βάση την οποία η Τουρκία θα έχει ιδιαίτερο λόγο στην περιοχή ανατολικώς του Νέστου, θα καταστήσει πιο δικαιοφανές το πάγιο αίτημα αλλά και επιδίωξη της Άγκυρας να χαραχτεί μια συνεχής και ευκρινής γραμμή στο κέντρο του Αιγαίου. Φυσικά, ό,τι βρίσκεται ανατολικά αυτής της γραμμής, θα ανήκει στην Άγκυρα, χωρίς να είναι δεδομένο πως ό,τι βρίσκεται δυτικά της θα ανήκει στην Ελλάδα.

Όλα αυτά καλό θα είναι να τα έχει υπ’ όψιν του ο κ. Αβραμόπουλος, όταν υποδέχεται τον εξ Ανατολών νεοοθωμανό ομόλογό του τις επόμενες ημέρες.

ΠΗΓΗ : εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ 

*Κανονικά, αν είχαν φροντίσει οι διπλωμάτες και οι πολιτικοί που συμμετείχαν στις διαπραγματεύσεις της Συνθήκης της Λωζάνης να υπάρχει ρήτρα αμοιβαιότητος, σήμερα στη Θράκη θα έπρεπε να ζουν 1700 μουσουλμάνοι. Οι υπόλοιποι θα ήταν στις αγκάλες της πολυαγαπημένης τους Τουρκίας. Πάντως, έστω και αν δεν υπάρχει σαφής ρήτρα, καλόν είναι κάποιος να ασχοληθεί με το θέμα, διότι εκτός από το γράμμα, υπάρχει και το πνεύμα μιας συμφωνίας. Με βάση το πνεύμα, λοιπόν, θα πρέπει ή να αναχωρήσουν 115 χιλιάδες μουσουλμάνοι από την Θράκη για την Τουρκία, ή να δοθούν τουρκικές υπηκοότητες σε 150 χιλιάδες Έλληνες, με πλήρη δικαιώματα στην Τουρκία. Αυτό θα πρέπει να διαπραγματευτεί ο κύριος Αβραμόπουλος και να μην παρασύρεται στο γήπεδο-παγίδα που έστησαν και μας παρέσυραν εδώ και χρόνια οι Τούρκοι, όπου παίζεται η απώλεια της Θράκης και τουλάχιστον το μισό Αιγαίο. Όποιος δεν το βλέπει αυτό, θα πρέπει να είναι ή ανόητος ή προδότης. 

Πολεμολογικό Βαρόμετρο : Οι ελληνοτουρκικές συγκρούσεις

Τα ελληνοτουρκικά σύνορα δεν είναι απλώς μία γραμμή που χωρίζει δύο χώρες. Είναι το σημείο όπου χωρίζονται δύο ήπειροι, η Ευρώπη από την Ασία. Δύο θρησκείες συναντώνται , ο Χριστιανισμός με τον Ισλαμισμό. Δύο γλώσσες , η ελληνική , γλώσσα από την οποία προήλθαν οι ευρωπαίκές γλώσσες, με την τουρκική, γλώσσα Αλταϊκή. Δύο πολιτισμοί αντιτάσσονται, ο Ελληνοβυζαντινός με τον Οθωμανικό. Τέλος, τα ελληνοτουρκικά σύνορα είναι το σημείο όπουη ισορροπημένη δημογραφία της Ευρώπης, συναντά την καλπάζουσα δημογραφική αύξηση της Ασίας.
 Σπάνια συναντούμε στην Υδρόγειο τόσες σημαντικές διαφορές σε ένα τόσο μικρό χώρο . Αυτό όμως , που καθιστά την περιοχή μοναδική είναι η στρατηγική της θέση. Επί αιώνες ολόκληρους , το ανατολικό τμήμα της Μεσογείου ήταν το κέντρο του κόσμου. Η ιστορία των συρράξεων αρχίζει το 1200 π.Χ. με τον Τρωϊκό Πόλεμο και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Από τον 10ο αιώνα, με την εμφάνιση των Σελτζούκων Τούρκων στη Μικρά Ασία  μέχρι το 1923 ( Συνθήκη της Λωζάννης ) η περιοχή μας υπήρξε θέατρο αναρίθμητων στρατιωτικών επιχειρήσεων. Τα τελευταία 90 χρόνια δεν έχει σημειωθεί επισήμως πόλεμος μεταξύ των δύο χωρών. Στο διάστημα αυτό όμως σημειώθηκαν έξι σοβαρά περιστατικά .
1. Το 1942 η τουρκική κυβέρνηση επιβάλλει ειδικό φόρο περιουσίας στους Έλληνες της Τουρκίας. Πολλοί καταστρέφονται οικονομικά και 15.000 οδηγούνται σε τάγματα εργασίας .
2. Το 1955 γίνεται το πογκρόμ κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης
3. Το 1963 με αφορμή την κρίση στην Κύπρο απελαύνονται 30.000 Έλληνες της Κωνσταντινούπολης
4. Το 1974 γίνεται η τουρκική εισβολή στην Κύπρο και η κατοχή του 40% του νησιού.
5. Το 1987 σημειώνεται κρίση με αφορμή την αμφισβήτηση της ελληνικότητας του Αιγαίου από την Τουρκία.
6. Το 1996 η Τουρκία προκαλεί την κρίση των Ιμίων εγκαινιάζοντας την πολιτική των γκρίζων ζωνών όσον αφορά την αμφισβήτηση της ελληνικότητας των νησιών του Αιγαίου από την Τουρκία.

Επιχειρώντας να καταδείξουμε τη χώρα αυτή η οποία είναι σε θέση και επιθυμεί να προκαλέσει έναν πόλεμο, θα εξετάσουμε το κατά πόσον οι Πολεμογόνες Δομές βρίσκουν έδαφος να αναπτυχθούν στις υπό εξέταση χώρες.
Ως Πολεμογόνες Δομές ορίζουμε την πληθυσμιακή αύξηση, την άνοδο εθνικιστικών και αλυτρωτικών τάσεων και την ύπαρξη ισχυρού στρατιωτικού τομέα.
Η Ελλάδα από δημογραφική άποψη είναι μία ασθενέστατη χώρα. Ο πληθυσμός δεν ξεπερνά τα 11 εκατομμύρια και η αύξησή του κυμαίνεται από 0 έως 0,1 %.
Η ελληνική κοινωνία δεν χαρακτηρίζεται από την προσήλωσή της σε εθνικιστικές και αλυτρωτικές ιδεολογίες.
Τέλος, οι στρατιωτικές δυνατότητες της χώρας είναι πολύ περιορισμένες λαμβάνοντας υπ' όψιν το μικρό αριθμό του ένστολου δυναμικού , τις περιορισμένες αμυντικές δαπάνες και την απουσία ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας.
Αντίθετα με την Ελλάδα , η Τουρκία φαίνεται ότι εκπληρώνει και τις τρείς παραμέτρους. Ο τουρκικός πληθυσμός διπλασιάζεται σχεδόν κάθε 30 χρόνια. όσον αφορά τη δομή του τουρκικού πληθυσμού το ποσοστό του ανδρικού πληθυσμού ανέρχεται στο 52% του συνολικού πληθυσμού και επίσης το 38% του πληθυσμού αποτελείται από παιδιά μέχρι 14 ετών.
Ο νεο-οθωμανισμός επικρατεί ως η κυρίαρχη ιδεολογία που κατευθύνει την τουρκική εξωτερική πολιτική.
Ο τουρκικός στρατός είναι ο δεύτερος σε μέγεθος στρατός του ΝΑΤΟ και υποστηρίζεται από μιά ραγδαία αναπτυσσόμενη και αμιγώς  τουρκική αμυντική βιομηχανία.

Οι αφορμές οι οποίες θα μπορούσαν να αποτελέσουν το έναυσμα μιάς ελληνο-τουρκικής σύρραξης είναι :
1. O καθορισμός υφαλοκρηπίδας, εναέριου χώρου και ΑΟΖ μεταξύ των δύο χωρών.
2. Ο χειρισμός ζητημάτων που αναφέρονται στη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης.
3. Το Κυπριακό

Τα πολεμογενή σύνδρομα βρίσκονται σε πλήρη ανάπτυξη στην ελληνοτουρκική περίπτωση.
Το Σύνδρομο του Αποδιοπομπαίου Τράγου είναι ένα χαρακτηριστικό σύνδρομο τόσο της ελληνικής όσο και της τουρκικής κοινωνίας. Σύμφωνα με τους Τούρκους ,όλα τους τα δεινά οφείλονται στους Έλληνες και σύμφωνα με τους Έλληνες όλα τους τα δεινά οφείλονται στους Τούρκους .
Το Σύνδρομο της Δαμόκλειας Σπάθης είναι το κυρίαρχο σύνδρομο στην ελληνική κοινωνία που βλέπει τη χώρα της να απειλείται από ένα γείτονα με γιγαντιαίες για τα μέτρα της διαστάσεις. Το ακριβώς αντίθετο χαρακτηρίζει την τουρκική κοινωνία. Οι Τούρκοι θεωρούν τον εαυτό τους άτρωτο και αήττητο.
Το Σύνδρομο της Περικύκλωσης είναι εντονότατο και στις δύο κοινωνίες. Όμως η  αλματώδης αύξηση του πληθυσμού και το υψηλό ποσοστό νέων ανδρών επί του συνολικού πληθυσμού καθιστά την Τουρκία ως πιό επίφοβη στο να αντιδράσει έντονα κάποια στιγμή άν θεωρήσει ότι αμφισβητείται ο ζωτικός της χώρος.

Ολοκληρώνοντας , συνοψίζουμε τα επιμέρους συμπεράσματα , στα οποία καταλήξαμε εξετάζοντας κάθε παράμετρο ξεχωριστά .
Γεωγραφικά , οι δύο χώρες οριοθετούνται απο μία διαχωριστική γραμμήη οποία ξεχωρίζει ηπείρους, λαούς, θρησκείες, γλώσσες, πολιτισμούς και δημογραφικά ισορροπημένες από δημογραφικά υπεραυξανόμενες χώρες.
Η κρίσιμη δε γεωστρατηγική τους θέση καθιστά τα σύνορα ακόμη πιό εύθραυστα. Κατά τη διάρκεια της μακρόχρονης ιστορίας τους, οι δύο λαοί δεν σταμάτησαν να αντιμάχονται, αρχής γενομένης με την  εμφάνιση των πρώτων τουρκικών φύλων και μέχρι το 1922.
Τα τελευταία χρόνια χαρακτηρίζονται ως η περίοδος του " Ψυχρού Πολέμου" μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, έχουν σημειωθεί όμως έξι σοβαρά περιστατικά και όλα με υπαίτια την τουρκική πλευρά. Όλες ανεξαιρέτως οι τουρκικές κυβερνήσεις έχουν υιοθετήσει τη θεωρία του ζωτικού χώρου εις βάρος της Ελλάδας. τα πολεμογενή σύνδρομα βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη και στις δύο κοινωνίες.
Το πού μας οδηγούν όλα αυτά είναι προφανές . Το κρίσιμο ερώτημα είναι το πότε.
Η επιστήμη της στρατηγικής διδάσκει ότι ποτέ δεν ξεκινά ο πόλεμος αν δεν είναι εξασφαλισμένη εκ των προτέρων η νίκη, είτε σε στρατιωτικό, είτε σε οικονομικό, είτε σε πολιτικό επίπεδο. Φροντίζοντας να μην είναι τίποτα εξασφαλισμένο στον επιτιθέμενο ακυρώνονται και οι όποιες επιδιώξεις του.
ΠΗΓΗ : Περιοδικό " Άμυνα & Διπλωματία" τ. 25

Πολεμολογικό Βαρόμετρο : Προβλέποντας τις ένοπλες συγκρούσεις ( Α! μέρος)

Όλες οι οργανωμένες κοινωνίες ζουν με τη συνεχή εναλλαγή της ειρήνης με τον πόλεμο. Σ' αυτή τη διαδοχή, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η περιγραφή της διαδικασίας του περάσματος απο την ειρήνη στον πόλεμο. Ενώ ορισμένες φορές ένα γεγονός περνά απαρατήρητο, άλλες φορές το ίδιο γεγονός μπορεί να θεωρηθεί αιτία πολέμου. Αυτό καταδεικνύει ότι οι αφορμές αυτές καθαυτές δεν είναι ούτε καθοριστικές ούτε αρκούν για να εξηγήσουν τη μετάβαση από τη μία κατάσταση στην άλλη.

Είναι αναγκαίο να λάβουμε υπόψη και άλλους παράγοντες που από την επίδρασή τους εξαρτάται αν θα οδηγηθούμε σε σύγκρουση ή όχι. Ο πόλεμος στην ιστορία των λαών είναι το πιο θεαματικό γεγονός, το πιο σοβαρό, το πιο βαρύ σε συνέπειες. Ο πόλεμος ορίζεται σαν μια μορφή βίας που έχει κυριότερο χαρακτηριστικό το ότι είναι μεθοδική και οργανωμένη και σε ό,τι αφορά στις ομάδες που την εξασκούν αλλά και στον τρόπο που αυτή εφαρμόζεται. Είναι περιορισμένος , τόσο χρονικά όσο και τοπικά και υπόκειται σε νόμους που ποικίλλουν ανάλογα με την εποχή και τον τόπο. Χαρακτηρίζεται επίσης , από το γεγονός ότι προκαλεί το θάνατο σε ανθρώπους. Εάν δεν χάνονται ανθρώπινες ζωές δεν αναφερόμαστε σε πόλεμο , αλλά σε ανταγωνισμό ή σε ανταλλαγή απειλών. Γι' αυτό και όλες οι κοινωνίες , καταβάλλουν προσπάθειες να προβλέψουν το ξέσπασμά του. Έτσι προετοιμάζονται κατάλληλα και αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες με σκοπό ή να αποσοβήσουν ή να εντείνουν τον κίνδυνο μιας ένοπλης σύγκρουσης, αναλόγως των συμφερόντων τους.

Η επιστήμη η οποία θεωρεί τον πόλεμο κοινωνικό φαινόμενο , μελετά τη μορφολογία, τις οικονομικές όψεις , την ψυχολογία, την περιοδικότητα και την πρόβλεψη του πολέμου ονομάζεται Πολεμολογία. Το μοντέλο ανάλυσης το οποίο μας βοηθά να προβλέψουμε τις πιθανότητες σύγκρουσης μεταξύ δύο ή περισσοτέρων χωρών ονομάζεται Πολεμολογικό Βαρόμετρο.
Πρόκειται για ένα βοήθημα που μας παρέχει ενδείξεις για το πού θα οδηγηθούμε εάν επαληθευτούν ή όχι ορισμένοι παράμετροι.

Κάνοντας μία επισκόπηση της ιστορίας των διεθνών συρράξεων, διαπιστώνουμε ότι οι μεγάλες συγκρούσεις και οι εισβολές επαναλαμβάνονται στις " διαχωριστικές γραμμές". Έτσι αποκαλούμε τα σύνορα που χωρίζουν έθνη, πολιτισμούς, γλώσσες, θρησκείες και ιδεολογίες. Κάθε φορά που οι κοινωνικοί αναβρασμοί, οι λεκτικές απειλές, το κλίμα καχυποψίας, οι διεκδικήσεις και γενικά οι φιλονικίες πληθαίνουν και εντείνονται σ' αυτές τις περιοχές, τότε η ανάφλεξη είναι πολύ πιθανή. Βλέπουμε λοιπόν ότι ο γεωπολιτικός παράγοντας , εκτός του ότι επιβαρύνει τους άλλους παράγοντες , είναι μία από τις βασικότερες ενδείξεις του Πολεμολογικού Βαρομέτρου.
Ο χρονικός παράγοντας προσδιορίζει τη συχνότητα και περιοδικότητα των ενόπλων συγκρούσεων οι οποίες ποικίλλουν ανάλογα με την εποχή, τον πολιτισμό, τις κοινωνικοπολιτικές δομές και το μέγεθος των χωρών. Για παράδειγμα , ο κατακερματισμός σε μικρά κρατίδια συνοδεύεται από συχνούς πολέμους. Αυτό συμβαίνει γιατί οι συγκρούσεις έχουν μικρή ένταση, ανάλογη με το μέγεθος και τις δυνατότητες των χωρών , συνεπώς επιφέρουν μικρές ζημιές και επιπλέον εύκολα τίθενται υπό έλεγχο.
Αντίθετα οι συγκρούσεις μεταξύ χωρών που κατέχουν ισχυρούς στρατούς και μεγάλους αριθμητικά πληθυσμούς είναι σπανιότερες. Αυτό που " κερδίζουν" σε ένταση το " χάνουν" σε συχνότητα.

Ο γεωπολιτικός και ο χρονικός παράγοντας μπορεί να βρεί εφαρμογή σε ολόκληρες ηπείρους και σύνολο κρατών , οι Πολεμογόνες Δομές όμως είναι αυτές που μας επιτρέπουν να εντοπίσουμε το πρόβλημα και να χαρακτηρίσουμε ένα κράτος ως επιθετικά διακείμενο ή όχι. Ως Πολεμογόνες Δομές θεωρούμε : (α) τον υπερπληθυσμό, ( β ) την άνοδο εθνικιστικών και αλυτρωτικών τάσεων και ( γ ) την ύπαρξη ισχυρού στρατιωτικού τομέα.

Οι αφορμές που χρησιμοποιούνται σαν έρεισμα για το ξέσπασμα των εχθροπραξιών έχουν , κυρίως, χαρακτήρα οικονομικό, εδαφικό ή αφορούν προβλήματα μειονοτήτων.
Ένα αόριστο συναίσθημα αντιπάθειας ενός λαού για έναν άλλο μπορεί να μετατραπεί σε έντονη εχθρότητα. Η στάση αυτή οφείλεται, κυρίως, σε αλλαγές που επιδρούν μόνο στο ψυχολογικό επίπεδο, μπορούμε όμως να τις εξηγήσουμε στηριζόμενοι στα Πολεμογενή Σύνδρομα όπως :

1. Το Σύνδρομο του Αποδιοπομπαίου Τράγου : Καθορίζει τον εχθρό πάνω στον οποίο θα επικεντρωθεί όλη η εχθρότητα. Σταδιακά γίνεται αντιληπτό ότι αυτός είναι ο υπαίτιος όλων των δυσκολιών μας και εμποδίζει την ανάπτυξή μας . Πολεμώντας τον είναι σαν να καταπολεμούμε το κακό.

2. Το Σύνδρομο της Δαμόκλειας Σπάθης : Δημιουργεί ένα ανυπόφορο συναίσθημα αυξανόμενου κινδύνου. Συνδυαζόμενο με το προηγούμενο σύνδρομο παρουσιάζει ως μοναδική επιλογή την καταστροφή του εχθρού για ν' απαλλαγούμε απ' αυτόν.

3. Το Σύνδρομο της Περικύκλωσης : Είναι κυρίως συνδεδεμένο με την έννοια του ζωτικού χώρου και της απειλής σφετερισμού του από αλλότριες δυνάμεις. Το σύνδρομο αυτό επηρέασε σημαντικά τη γένεση του Β! Παγκοσμίου Πολέμου.

Σε περιόδους κρίσεως, κάποιες λέξεις αλλάζουν σημασία και δημιουργούν άλλη αντήχηση. Οι σημειολόγοι έχουν μελετήσει την άνοδο της επιθετικότητας μιας χώρας όπως αυτή εκδηλώνεται με τη χρήση και τη συχνότητα που παρουσιάζονται ορισμένες λέξεις στα ΜΜΕ, στις ομιλίες και στα κυβερνητικά ανακοινωθέντα. Τέτοιες μελέτες μας επιτρέπουν, επίσης, να μετρήσουμε και τις διακυμάνσεις της μαχητικότητας κατά τη διάρκεια των εχθροπραξιών. Η Σημειολογία χρησιμοποιήθηκε ως βοήθημα για την πρόβλεψη πολεμικών ενεργειών για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια του Β! Παγκοσμίου Πολέμου, όταν οι Αγγλοι αναλυτές εξέταζαν την ένταση των ρημάτων και των ονομάτων που χρησιμοποιούσε το Γ! Ράιχ στα ανακοινωθέντα του. Με αυτό ακριβώς το τρόπο μπόρεσαν να υπολογίσουν επακριβώς την ημέρα που θα βομβαρδιζόταν το Λονδίνο απο τη Γερμανική Αεροπορία , πρόβλεψη που είχς ως αποτέλεσμα τον περιορισμό ανθρωπίνων απωλειών στο ελάχιστο δυνατό.

Στο Β! μέρος του άρθρου θα αναλύσουμε τις ελληνο-τουρκικές συγκρούσεις υπό το πρίσμα του Πολεμολογικού Βαρομέτρου.
Source : Περιοδικό " Άμυνα & Διπλωματία" τ. 25 ( Δεκέμβριος '92 - Ιανουάριος '93)