Geopolitical Research Institute(GRI)/Εταιρεία Γεωπολιτικών Ερευνών(ΕΓΕ)

Πέμπτη 5 Απριλίου 2012

Greek heartland : The Aegean Sea

Despite the limitations on its capital generation, Greece has no alternative but to create an expensive defensive capability that allows it to control the Aegean Sea. Put simply, the core of Greece is neither the breadbaskets of Thessaly and Greek Macedonia, nor the Athens-Piraeus metropolitan area, where around half of the population lives. The core of Greece is the Aegean Sea — the actual water, not the coastland — which allows these three critical areas of Greece to be connected for trade, defense and communication. Control of the Aegean also gives Greece the additional benefit of influencing trade between the Black Sea and the Mediterranean. Without control of the Aegean, there simply is no Greece.

To control the Aegean and Cretan seas, Greece has to control two key islands in its archipelago, Rhodes and Crete, as well as the Dodecanese archipelago. With those islands under its control, the Aegean and Cretan seas truly become Greek “lakes.” The other island of importance to Athens is Corfu, which gives Greece an anchor in the Otranto Strait and thus an awareness of threats emerging from the Adriatic.

Anything beyond the main Aegean islands and Corfu is not within the scope of Greece’s basic national security interests and can only be gained by the projection of power. In this strategic context, Cyprus becomes important as a way to distract and flank Turkey and break its communications with the Levant and Egypt, traditional spheres of Istanbul’s (and later Ankara’s) influence. Sicily is also within the range of Greek power projection, and at the height of Greece’s power in ancient times, Sicily was frequently colonized by Greek powers. Controlling Sicily gives Greece the key gateway into the western Mediterranean and brackets off the entire eastern half of the Mediterranean for itself. But neither is essential, and projecting Greek power toward either Sicily or Cyprus in the modern day is extremely taxing, although Greece has attempted it with Cyprus, an attempt that led to a near disastrous military confrontation with neighboring Turkey.

The cost of controlling just the Aegean Sea and its multitude of islands cannot be overstated. Aside from the monumental expense of maintaining a navy, Greece has the additional problem of having to compete with Turkey, which is still considered an existential threat for Greece.

In the modern context, this has also underscored the importance of air superiority over the Aegean. The Greek air force prides itself on maintaining a large and advanced fleet of front-line combat aircraft well in excess of the country’s economic means, and many observers believe that their fighter pilots are among the best and most experienced in Europe — and beyond (they regularly tangle with Turkish pilots over the Aegean).

But maintaining, owning and training a superior air force means that Greece was spending more than 6 percent of its gross domestic product (GDP) on defense, twice what other European countries were spending, just prior to the onset of the current financial crisis (it has since pledged to reduce it significantly, to below 3 percent). With no indigenous capital generation of its own, Greece has been forced to import capital from abroad to maintain such an advanced military. This is in addition to a generous social welfare system and considerable infrastructural needs created by its rugged geography. The result is the ongoing debt crisis that is threatening not only to collapse Greece but also to take the rest of the eurozone with it. The Greek budget deficit reached 13.6 percent of GDP in 2009, and government debt is approaching 150 percent of GDP.

Greece has not always been a fiscal mess. It has, in fact, been everything from a global superpower to a moderately wealthy European state to a political and economic backwater. To understand how this isolated, capital-poor country has devolved, we need to look beyond physical geography and contemplate the political geography of the region in which Greece has found itself throughout history.

From Ancient Superpower…

Ancient Greece gave the Western world its first culture and philosophy. It also gave birth to the study of geopolitics with Thucydides’ History of the Peloponnesian War, which is considered to be a seminal work on international relations. It is an injustice to give the ancient Greek period a quick overview, since it deserves a geopolitical monograph of its own, but a brief look provides a relevant glimpse at how geography played a role in turning Greek city-states into a superpower. The political geography of the period was vastly different from that of the present day. The Mediterranean Sea was the center of the world, one in which a handful of Greek city-states clutching the coast of the Aegean Sea could launch “colonial” expeditions across the Mediterranean. The rugged geography also afforded these city-states a terrain that favored defense and allowed them to defeat more powerful opponents.

Nonetheless, the ancient Greek period is the last time that Greece had some semblance of political independence. It therefore offers insights into how Greek geography has crafted Greek strategy.

From this ancient period, we note that control of the Aegean was of paramount importance, as it still is today. The Greeks — faced with nearly impassible terrain on the Peloponnesian Peninsula — were forced to become excellent mariners. Securing the Aegean was also crucial in repelling two major Persian invasions in antiquity, and each major land battle had its contemporary naval battle to sever Persian supply lines. Once the existential Persian threat was eliminated, Athens, the most powerful of the Greek city-states, launched an attempt to expand itself into an empire. This included establishing control of key Aegean islands. That imperial extension essentially ended with a long, drawn-out campaign to occupy and hold Sicily, which would have formed the basis of control of the entire eastern Mediterranean, and to wrestle Cyprus from Persian control.

While the Athenians may have understood the geopolitics of the Mediterranean well, they did not have advanced bureaucratic and communications technology that makes running a country much easier in the modern age or the population with which to prosecute their plans. Athenian expeditions to Cyprus and Egypt were repulsed while Sicily became Athens’ endgame, causing dissent in the coalition of city-states that eventually brought about the end of Athenian power. This example only serves to illustrate how difficult it was to maintain control of mainland Greece. Athens settled for a loose confederation of city-states, which was not a sufficient basis of control on which to establish an empire.

Bitter rivalries among the various Peloponnesian city-states created a power vacuum in the 4th century B.C. that was quickly filled by the Kingdom of Macedon. Despite its reputation as the most “backward” of the Greek regions — in terms of culture, system of government, philosophy and arts — Macedon had something that the city-states did not: the ample agricultural land of the Axios and Strimonas river valleys — ample, at least, compared to the Peloponnesian Peninsula. Whereas Athens and other city-states depended on seaborne trade to obtain grain from regions beyond the Turkish straits and the Black Sea, Macedon had domestic agriculture. It also had an absolute authoritarian system of government that allowed it to launch the first truly Greek-dominant foray into global power projection under Alexander the Great.

This effort, however, could not be sustained. Ultimately, the estuary of Axios did not provide the necessary agricultural base to counter the rise of Rome, which was able to draw not only on the Tiber and Arno river valleys but also, in time, the large Po river valley. Rome first extended itself into the Greek domain by capturing the island of Corfu — illustrating the island’s importance as a point of invasion from the west — which had already fallen out of Greek hands in the 3rd century B.C. With Corfu secured, Rome had nothing standing between it and the Greek mainland, and through military campaigns ultimately secured control over all of Greece by 86 B.C.

The fall of Greece to Rome essentially wiped Greece out of the annals of history as an independent entity for the next 2,000 years and destined mainland Greece and the Peloponnesian Peninsula to the backwater status it had under Byzantine and Ottoman rule (save for Thessaloniki, which remained a key port and trading city in the Ottoman Empire). While it may be tempting to include Byzantium in the discussion of Greek geopolitics, since its culture and language were essentially Greek, the Byzantine geography was much more approximate to that of the Ottoman Empire and later Turkey than that of Greece proper. The core of Byzantium was the Sea of Marmara, which Byzantium held onto against the encroaching Ottoman Turks until the mid-15th century.

In the story of the Ottoman conquest of the Balkans, the territory of modern Greece is essentially an afterthought. It was the Ottoman advance through the Maritsa River valley that destroyed Bulgarian and Serbian kingdoms in the 14th century, allowing the Ottomans to then concentrate on consolidating the remaining Byzantine territories and conquering Constantinople in the mid-15th century after a brief interregnum caused by Mongol invasions of Anatolia. Greece proper was not conquered as much as it was abruptly severed from the rest of the Balkans — and therefore Christian Europe — by the Ottoman power that thoroughly dominated all the land and sea surrounding it.

…To Vassal State

The ascent of the Ottoman Empire created a new political geography around Greece that made an independent and powerful Greece impossible. The Ottoman Empire was an impressive political entity that plugged up the Balkans by controlling the southern flanks of the Carpathians in present-day Romania and the central Balkan Mountains of present-day Serbia and Bulgaria. Greece, as part of the Ottoman Empire, was not vital for Ottoman defense or purse, although Greeks as people were valued as administrators and were assigned as such to various parts of the empire. Greece itself, however, had become an afterthought.

If we had to pinpoint the exact time and place where political geography in southeastern Europe changed, we could look at Sept. 11, 1683, at around 5 p.m. on the battlefields near Vienna. It was here that Polish King Jan Sobieski III led what was, at the time, the largest cavalry charge in history against the Ottoman forces besieging Vienna. The result was not just a symbolic defeat for Istanbul but also a failure to plug the Vienna gap that the Danube and Morava (the Slovak, not Serbian Morava) rivers create between the Alps and the Carpathians.

Holding the Vienna gap would have allowed the Ottomans to focus their military resources in defense of the empire at a geographical bottleneck — Vienna — freeing up resources to concentrate on developing the Balkan hinterland. The Pannonian plain, fertile and capital rich because of the Danube, would have added additional resources. The Ottoman Empire did not crumble immediately after its failure in Vienna, but its stranglehold on the Balkans slowly began to erode as two new powers — the Russian and Austro-Hungarian empires — rose to challenge it.

Without the Vienna gap secured, the Ottoman Empire was left without natural boundaries to the northwest. From Vienna down to the confluence of the Danube and Sava, where present-day Belgrade is located, the Pannonian plain is borderless save for rivers. The mountainous Balkans provide some protection but are equally difficult for the Ottomans to control without the time and resources to concentrate on assimilating the region. The loss of Vienna, therefore, exposed portions of the Balkan Peninsula to Western (and, crucially, Russian) influence and interests as well as Western notions of nationalism, which began circulating throughout the Continent with great force following the French Revolution.

First to turn against the Ottomans was Serbia in the early 19th century. The Greek struggle followed closely afterward. While initial Greek gains against the Ottomans in the 1820s were impressive, the Ottomans unleashed their Egyptian forces on Greece in 1826. The Europeans were at first resistant to help Christian Greece because the precedent set by the nationalist rebellion was equally unwelcome in multiethnic Russia and Austro-Hungary or the imperial United Kingdom. Ultimately, the Europeans had a greater fear that one of the three would move in and profit from the dissolution of the Ottoman Empire and gain access to the eastern Mediterranean.

While Austro-Hungary and Russia had designs on the Balkans, more established European powers like the United Kingdom, France and (later in the 19th century) Germany wanted to limit any territorial gains by Vienna and St. Petersburg. This was vital for the United Kingdom, which did not want to allow the Russian Empire access to the Mediterranean.

Since the end of its war against the Ottomans in 1832, Greece has been geopolitically vital for the West. First it was vital for the British, as a bulwark against great-power encroachment on the crumbling Ottoman hold in the Balkans. The United Kingdom retained a presence — at various periods and in various capacities — in Corfu, Crete and Cyprus. To this day, the United Kingdom still has military installations in Cyprus that are considered sovereign territory under direct British rule.

Greece also became vital for the United States as part of the U.S. Soviet-containment strategy. To maintain influence in Greece, the United States intervened in the Greek Civil War (1946-1949), furnished the Greek merchant marine with ships after World War II, rushed Greece and Turkey into NATO in 1952 and continued to underwrite Greek defense outlays throughout the 20th century. Even a brief military junta in Greece, referred to as the “Rule of the Colonels” (1967-1974), did not affect Greek membership in NATO. Neither did Greece’s near-wars with fellow NATO member Turkey in 1964 (over Cyprus), in 1974 (over Cyprus again), in 1987 (over the Aegean Sea) and in 1996 (over an uninhabited island in the Aegean).

The United Kingdom and later the United States were willing to underwrite Greek defense expenditures and provide Greece with sufficient capital to be a viable independent state and enjoy a near-Western standard of living. In exchange, Greece offered the West a key location from which to plug Russian and later Soviet penetration into the Mediterranean basin.

Geopolitical Imperatives

Before we go into a discussion of the contemporary Greek predicament, we can summarize the story of Greek geography as told by history in a few strategic imperatives: 
Secure control of the Aegean to maintain defensive and communication lines with key mainland population centers. 
Establish control of Corfu, Crete and Rhodes to prevent invasions from the sea. 
Hold the Axios River valley and as far up the valley as possible for agricultural land and access to mainland Europe. 
Consolidate the hold on inland Greece by eliminating regional power centers and brigands, then collect taxes and concentrate capital in accordance with the needs of the state. 
Extend control to outer islands such as Cyprus and Sicily to dominate the eastern Mediterranean (this is an imperative that Greece has not accomplished since ancient times). 

Greece Today

With the collapse of the Soviet threat at the end of the Cold War and the subsequent end of the Balkan wars with the 1999 NATO bombing of Serbia, the political geography of the region changed once again. This time the change was unfavorable for Athens. With the West largely uninterested in the affairs of the region, Greece lost its status as a strategic ally. And along with that status, Athens lost the political and economic support that allowed it to overcome its capital deficiencies.

This was evident to everyone but the Greeks. Countries rarely accept their geopolitical irrelevance lightly. Athens absolutely refused to. Instead it did everything it could to retain its membership in the first-world club, borrowing enormous sums of money to spend on the most sophisticated military equipment available and producing erroneous financial records to get into the eurozone. This is often lost amid the ongoing debt crisis, which is commonly described — mainly by the Western European press — as a result of Greek laziness, profligate spending habits and irresponsibility. But faced with a geography that engenders a capital- poor environment and an existential threat from Turkey that challenges its Aegean core, Greece had no alternative but to indebt itself after its Western patrons lost interest, and now even that option is in doubt. (Trying to keep up with its fellow EU states in terms of quality of life obviously played a role in Greece’s financ ial overextension, but this can also be placed in the context of keeping up with a modernizing Turkey next door.)

Today, Greece cannot even dream of achieving its fifth geopolitical imperative, dominating the eastern Mediterranean. Even its fourth imperative, the consolidation of inland Greece, is in question, as illustrated by Greece’s inability to collect taxes. Nearly 25 percent of the Greek economy is in the so-called “shadow” sector, by far the highest rate among the world’s developed countries.

Succeeding in maintaining control of the Aegean, Greece’s most important imperative, in the face of regional opposition is simply impossible without an outside patron. Going forward, the question for Greece is whether it will be able to accept its much-reduced geopolitical role. This, too, is out of its hands, depending as it does on the strategies that Turkey adopts. Turkey is a rising geopolitical power intent on spreading its influence in the Balkans, the Middle East and the Caucasus. The question is now whether Turkey will focus its intentions on the Aegean, or instead will be willing to make a deal with Greece in order to concentrate on other interests.

Ultimately, Greece needs to find a way to become useful again to one or more great powers — unlikely, unless a great-power conflict returns to the Balkans — or to sue for lasting peace with Turkey and begin learning how to live within its geopolitical means. Either way, the next three years will be defining ones in Greek history. The joint 110 billion-euro bailout package from the International Monetary Fund and European Union comes with severe austerity strings attached, which are likely to destabilize the country to a significant degree. Grafted onto Greece’s regionalized social geography, vicious left-right split and history of political and social violence, the IMF-EU measures will further weaken the central government and undermine its control. An eventual default is almost assured by the level of government debt, which will soon be above 150 percent of GDP.

It is only a question of when, not if, the Europeans pull the plug on Athens — which most likely will be at the first opportunity, when Greece does not present a systemic risk to the rest of Europe. At that point, without access to international capital or more bailout money, Greece could face a total collapse of political control and social violence not seen since the military junta of the 1970s. Greece, therefore, finds itself in a very unfamiliar situation. For the first time since the 1820s, it is truly alone.

Source : www.stratfor.com

Μιά άλλη προσέγγιση στο ζήτημα των " Κέντρων Φιλοξενίας Λαθρομεταναστών"

Στην ιστοσελίδα Private Islands online (ιδιωτικά νησιά στο διαδίκτυο) εμφανίζονται 13 νησάκια σε Αιγαίο και Ιόνιο, τα οποία πωλούνται σε… προσιτές τιμές.
Από 1,5 εκατομμύριο ευρώ μέχρι 15 εκατομμύρια ευρώ τιμολογούνται 13 νησάκια σε Αιγαίο και Ιόνιο, τα οποία έχουν βγει στο σφυρί για πώληση στην ιστοσελίδα Private Islands online (ιδιωτικά νησιά στο διαδίκτυο).
Μερικά από αυτά τα νησιά είναι, με βάση την έκτασή τους και την τιμή εκκίνησης της διαπραγμάτευσης: Αγ. Αθανάσιος: 2,5 εκτάρια - 1,5 εκατ. ευρώ, Μικρή Αμοργός: 494 εκτάρια - 6,1 εκατ. ευρώ, Αγ. Θωμάς: 300 εκτάρια - 15 εκατ. ευρώ, Ναυσικά: 235 εκτάρια - 6,9 εκατ. ευρώ, Καρδιώτισσα: 280 εκτάρια - 6,5 εκατ. ευρώ.
Η φιλοσοφία των πωλητών εδράζεται στο ότι τα νησάκια προσφέρονται σε προσιτές τιμές και είναι μικροί παράδεισοι, τους οποίους μπορεί κάποιος να προσεγγίσει άνετα, ενώ προσφέρουν τη μαγευτική ομορφιά του ηλιοβασιλέματος ιδιαίτερα στο Αιγαίο.
Μέσα στα πλαίσια της πολιτικής δημιουργίας " κέντρων φιλοξενίας λαθρομεταναστών" ώστε να γίνεται η ταυτοποίηση και επαναπροώθησή τους στις χώρες καταγωγής τους ίσως θα έπρεπε να συγκριθεί το κόστος "φιλοξενίας" στα νησιά αυτά έναντι του κόστους ( οικονομικού, πολιτικού, ανθρωπιστικού) " φιλοξενίας" σε χώρους που αναπόφευκτα δημιουργούν εντάσεις στις τοπικές κοινωνίες.
ΠΗΓΗ

Τετάρτη 4 Απριλίου 2012

Τα νέα «golden boys» της Τουρκίας έχουν ένα σχέδιο για την Κύπρο...



Του Νίκου Στέλγια
Η προηγούμενη εβδομάδα ξεκίνησε με τη διάδοση της περίφημης φήμης περί επικείμενης επιστροφής των Βαρωσίων στους κατοίκους τους. Η τουρκική εφημερίδα «Μιλλιγιέτ» μετέδωσε την πληροφορία ότι ο Ντερβίς Έρογλου πρότεινε στην τουρκική κυβέρνηση την επιστροφή της κλειστής πόλης στους κατοίκους της υπό τουρκοκυπριακή διοίκηση και κυριαρχία. «Το κράτος θα αποφασίσει για το μέλλον της κλειστής πόλης», δήλωσε με στόμφο στα μέσα της προηγούμενης εβδομάδας ο Τ/κ ηγέτης...
Τα τουρκικά και κυπριακά μέσα ενημέρωσης έσπευσαν να αναδημοσιεύσουν το δημοσίευμα της «Μιλλιγιέτ». Τα τουρκικά μέσα έκαναν λόγο για μια «ιστορικής σημασίας εξέλιξη». Ωστόσο, μέχρι τα τέλη της προηγούμενης εβδομάδας κανένα τουρκικό ή κυπριακό μέσο ενημέρωσης δεν κατάφερε να επιβεβαιώσει το τουρκικό δημοσίευμα. Η «Μιλλιγιέτ» δεν ανέφερε καμία πηγή. Επιπλέον, οι κύκλοι της τουρκικής κυβέρνησης προσπάθησαν να εμποδίσουν την εξάπλωση της εν λόγω «φήμης». Ωστόσο, ο «στόχος» είχε επιτευχθεί. Ένα δημοσίευμα αποτέλεσε αφορμή για να στραφεί το ενδιαφέρον της διεθνούς κοινής γνώμης στους μελλοντικούς τουρκικούς σχεδιασμούς για τη νήσο. Η τουρκική πλευρά υπογράμμισε για μια ακόμη φορά ότι θεωρεί την 1η Ιουλίου ως ορόσημο για το Κυπριακό. «Σε περίπτωση που διακοπούν οι συνομιλίες, έχω εναλλακτικά σχέδια»... Το μήνυμα ήταν απλό και παραδόθηκε με επιτυχία στον «παραλήπτη».
Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε το περιεχόμενο των «λεπτών» τουρκικών σχεδιασμών. Στην Άγκυρα, η τουρκική πλευρά ελέγχει εξονυχιστικά τα δημοσιεύματα και τις πληροφορίες για το Κυπριακό. Η πλειοψηφία των τουρκικών δημοσιογραφικών πηγών έχει περιορισμένη πρόσβαση στο περιεχόμενο των συνομιλιών της τουρκικής πλευράς με την τουρκοκυπριακή ηγεσία. Ωστόσο, γνωρίζουμε το εξής: Η τουρκική πλευρά επιχειρεί να επωφεληθεί στο έπακρο από τις δυνατότητες του σύγχρονου κόσμου στο πεδίο της διπλωματίας και επικοινωνίας. Επικοινωνιακά τεχνάσματα, στρατηγικοί ελιγμοί, δηλώσεις με πολλά ερωτηματικά, πληροφόρηση-παραπληροφόρηση διά μέσου των διαδικτυακών χώρων κοινωνικής δικτύωσης και πληροφόρησης... Από τη σκοπιά της Άγκυρας «όλα είναι μέρος του μεγάλου παιχνιδιού».
Αυτό που αδυνατούν να κατανοήσουν οι πολιτικοί και οι αναλυτές στη Λευκωσία και στην Αθήνα είναι το γεγονός ότι τώρα πια τις νευραλγικές θέσεις στην Άγκυρα και στην άλλη πλευρά της πράσινης γραμμής τις έχουν αναλάβει νέοι άνθρωποι, οι οποίοι είναι πλήρως ευθυγραμμισμένοι με τις επιταγές της σύγχρονης καπιταλιστικής-δυτικής σκέψης. Τα νέα «golden boys» της Άγκυρας έχουν ως πρότυπο τα οράματα των ιδρυτών του Facebook, της Microsoft και του καπιταλιστικού θαύματος των αραβικών εμιράτων.
Ποιοι νομίζετε ότι «ελέγχουν» σήμερα την πολιτική γραμμή της Άγκυρας και της τ/κ ηγεσίας; Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και ο Ντερβίς Έρογλου; Ας μη βιαστούμε να απαντήσουμε στο συγκεκριμένο ερώτημα. Ας ρίξουμε πρώτα μια ματιά στις φωτογραφίες και στα δημοσιεύματα από τις πρόσφατες επισκέψεις της τουρκικής κυβέρνησης και της τ/κ ηγεσίας στο εξωτερικό. Ποια μέλη της κυβέρνησης και της ηγεσίας ξεχωρίζουν; Ποιος βρίσκεται στο πλευρό του Τούρκου πρωθυπουργού και του κ. Νταβούτογλου και παρακολουθεί με προσοχή τις συνομιλίες του κ. Ερντογάν με τον Μπαράκ Ομπάμα και τον πρόεδρο του Ιράν; Ο Χακάν Φιντάν, ο νεαρός αρχηγός των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών (ΜΙΤ), ο οποίος έχει αναλάβει τον συντονισμό όλων των παρασκηνιακών κινήσεων της τουρκικής κυβέρνησης σε εθνικό, κυπριακό και διεθνές επίπεδο, και ο οποίος βρίσκεται πλέον στο στόχαστρο μιας μερίδας υποστηρικτών της τουρκικής κυβερνητικής παράταξης. Ένας νέος, φιλόδοξος τεχνοκράτης, με επιστημονικό υπόβαθρο και δυτική παιδεία, ο οποίος παρακολουθεί σε τακτική βάση τον παλμό του σύγχρονου καπιταλισμού...
Ποιος είναι ο ανεπίσημος «αναπληρωτής» ηγέτης της τουρκοκυπριακής κοινότητας; Ποιος κινεί τα νήματα με παρασκηνιακές κινήσεις στην άλλη πλευρά της πράσινης γραμμής; Σε ποιον έχει αναθέσει η Άγκυρα τη διαχείριση των συνομιλιών; Ποιος Τουρκοκύπριος τεχνοκράτης έχει άμεση πρόσβαση στην αμερικανική και ρωσική κυβέρνηση; Ο Ντερβίς Έρογλου, ο Ιρσέν Κιουτσούκ, κάποιος άλλος Τ/κ πολιτικός; Φυσικά όχι. Ο νεαρός Κουντρέτ Όζερσαϊ, ο οποίος έχει λαμπρή ακαδημαϊκή πορεία και έχει συνεργαστεί στο παρελθόν με τους πιο διακεκριμένους επιστήμονες της Τουρκίας, είναι ο τεχνοκράτης ο οποίος καθορίζει την πολιτική γραμμή της τ/κ πλευράς στο τραπέζι των συνομιλιών. Ο κ. Όζερσαϊ είναι γλωσσομαθής, έχει «αναλυτικό μυαλό», ειδικεύεται στη στρατηγική σκέψη και χρησιμοποιεί σε καθημερινή βάση τις δυνατότητες του διαδικτύου για να επικοινωνήσει τόσο με τη διεθνή, όσο και με την τ/κ κοινότητα. Ο λογαριασμός του κ. Όζερσαϊ στο Twitter καθορίζει πλέον τον παλμό της τ/κ πολιτικής σκηνής. Όπως ο Αμερικανός πρόεδρος, έτσι και ο κ. Όζερσαϊ χρησιμοποιεί το διαδίκτυο για να εξασφαλίσει οπαδούς, αλλά και να ασκήσει έντονη κριτική στο τ/κ πολιτικό πεδίο...
Φιντάν και Όζερσαϊ... Τα «golden boys» της Άγκυρας έχουν σχέδια για το Βαρώσι. Εμείς; Έχουμε κάποιο σχέδιο; Έχουμε στρατηγική; Σε ποιους εμπιστευόμαστε τη διαχείριση των πιο «σημαντικών ζητημάτων» μας; Στους εξηντάρηδες; Στους πενηντάρηδες διαχειριστές των παραδοσιακών πελατειακών δικτύων; Δείτε το παράδειγμα της Ελλάδας... Μια χώρα, η οποία έχει γυρίσει την πλάτη στα νιάτα της... Μια χώρα, η οποία διαθέτει ανθρώπινο δυναμικό ισάξιο και ίσως ανώτερο σε σύγκριση με τη γενιά των «golden boys» της τουρκικής πλευράς... Και όμως, ποιοι διεκδικούν και πάλι την εξουσία; Αν όχι οι υπαίτιοι της πτώσης μιας ολόκληρης χώρας, ποιοι;
* Ο Νίκος Στέλγιας είναι ανταποκριτής της «Κ» στην Κωνσταντινούπολη
www.kathimerini.com.cy

Τρίτη 3 Απριλίου 2012

Η πραγματική διάσταση της " σωτηρίας" μας με το κούρεμα χρέους

της Ελίνας Γαληνού
Οσο προχωρούν οι μέρες, τόσο αποκαλύπτεται ποιά ήταν τελικά, η πραγματική διάσταση της "σωτηρίας" μας με το κούρεμα του χρέους. Αναγνωρίζοντας κατ΄αρχήν ότι δεν υπήρχε άλλη λύση για την παραμονή μας εντός της ευρωζώνης, δεν γίνεται ωστόσο να παραβλέψουμε τις συνέπειες. Είναι αυτές ή ίσως και περισσότερες απ΄ότι είχαμε φοβηθεί αρχικά. Και η πεποίθηση κατά την οποία "αν δεν σπάσεις αβγά, δεν φτιάχνεις ομελέτα", μάλλον δεν αρκεί για παρηγορία...
Από τη στιγμή που η Ελλάδα ενεπλάκη στον Μηχανισμό Στήριξης (δύο χρόνια πρίν), το μέλλον των "αβγών", ήταν προφανώς προδιαγεγραμμένο. 
Και όσοι προέβλεψαν ότι τα πράγματα δεν μπορούσαν παρά να πάνε χειρότερα, αποδείχτηκαν ρεαλιστές στην αποτίμηση της πραγματικότητας και όχι "επικίνδυνοι δημαγωγοί", όπως τους χαρακτήριζαν. Η Ελλάδα εν τέλει, μετά από αφάνταστες ταλαιπωρίες και μεγάλη περίοδο αβεβαιότητας, περισώθηκε ως "οικονομικό μέγεθος" μέσα στην ευρωζώνη. Προς το παρόν τουλάχιστον, έτσι ισχύει, αλλά...μην ξεχνάει κανένας ότι δεν έχουμε ακόμα ξεμπλέξει από τους Οίκους Αξιολόγησης και τις ορέξεις των αγορών. Διότι οι αγορές μπορεί να ηρέμησαν κάπως τις τελευταίες εβδομάδες, αλλά θα πρέπει να περάσει πολύς καιρός χωρίς ουδεμία ενόχληση της ευρωζώνης από τα "πιράνχας", για να το πούμε αυτό.
Οι δανειστές μας όμως, τώρα που καλόδεσαν τη χώρα στα γρανάζια του PSI, όπου εξαιρετικά προθύμως μετείχαν οι ιδιώτες, οσμιζόμενοι προφανώς ότι το όφελος μελλοντικά από αυτή τη συμμετοχή θα υπερκαλύψει το κόστος αγοράς μεριδίου στο ελληνικό χρέος, παραμένουν πιστοί στη στάση τους. Σύμφωνα μ΄αυτήν, ο ελληνικός λαός πρέπει να ποδοπατηθεί κι΄άλλο. Οι μισθοί και οι συντάξεις, πρέπει να κατέβουν κι΄άλλο. Οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, να αρκεστούν στο ότι έχουν δουλειά και απολαβές ισότιμες με.. χαρτζιλίκι. Οι ιδιοκτήτες ακινήτων, να αρκεστούν στο να παραμείνουν διαχειριστές της περιουσίας τους, με εισπράξεις που αντιστοιχούν σε φιλοδωρήματα. Οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες και ελεύθεροι επαγγελματίες, να αρκεστούν επίσης στο να βγάζουν ίσα-ίσα τις λειτουργικές τους δαπάνες. Και οι άμοιροι κάτοχοι ελληνικών ομολόγων, μετράνε τις απώλειες των οικονομιών τους, που καταγράφουν ποσοστά έως και 70%. Το ίδιο και αρκετά ΝΠΔΔ, που αφορούν νευραλγικούς τομείς ασφάλειας, υγείας, παιδείας, όπως νοσοκομεία, εκπαιδευτικά ιδρύματα, ασφαλιστικά ταμεία κλπ. Πράγμα που σημαίνει ότι το υφεσιακό ντόμινο, θα λαμβάνει από μήνα σε μήνα διαστάσεις εκρηκτικές, πολλαπλασιάζοντας εξωφρενικά πλέον την ανεργία και τη συρρίκνωση διαφόρων οικονομικών κλάδων.
Αυτές οι δραματικές πλέον συνέπειες της κρίσης δεν αφορούν όπως βλέπουμε, "τεμπέληδες" κρατικοδίαιτους, ούτε χαραμοφάηδες που ζούσαν από δανεικά. Αντίθετα, αφορούν νοικοκυραίους που είχαν φροντίσει με αποταμιεύσεις και σκληρή δουλειά, να εξοικονομήσουν έναν οικονομικό πόρο για το μέλλον τους ή για τα παιδιά τους. Αφορούν συντηρητικούς τρόπους διαχείρισης χρημάτων, προς εξασφάλιση ανεξαρτησίας και αξιοπρέπειας. Σήμερα, βλέπουμε να αρπάζονται όλα, χωρίς καμία απολύτως ανταπόδοση. Και σαν να μην φτάνει αυτό, επισείεται και η απειλή "ότι θα ζητηθούν και άλλες θυσίες από τους Ελληνες..".
Πόσο πιά θέλουν να μας πατήσουν; Πόσο να μας εξαθλιώσουν για να αισθανθούν ανώτεροι από εμάς; Ωσπου η ελληνική κρίση, να φέρει στους δανειστές άλλα τόσα κέρδη; Δεν το λέμε εμείς, το ομολόγησε σε συνέντευξή του στο FOCUS, ο Κλάους Ρέγκλιγκ, του Ευρωπαικού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. "Είναι λάθος να περνάει η εντύπωση ότι επιβαρύνεται ο προυπολογισμός της Γερμανίας από τη βοήθεια προς την Ελλάδα...Αντίθετα, η διάσωση της Ελλάδας, όχι μόνο δεν έχει κοστίσει τίποτα στη Γερμανία, αλλά αντιθέτως τα ταμεία της χώρας γέμισαν με επιπλέον 15 δις ευρώ, και στο μέλλον θα αυξηθούν περισσότερο τα κέρδη.." Αρα, κάτι ήξεραν οι γερμανοί δημόσιοι υπάλληλοι που ζήτησαν και πέτυχαν 6% αύξηση στις αποδοχές τους..
Μάλλον δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για τις γερμανικές προθέσεις προς τον ελληνικό λαό, αφού άλλωστε το επιβεβαίωσαν πλήρως με την άρνηση τους για τις πολεμικές αποζημιώσεις. Είναι πλέον αρκετά σαφές ότι μας την έφεραν για καλά! Ας πρόσεχε όμως η ελληνική κυβέρνηση τι υπέγραφε, όταν μπήκαμε στον Μηχανισμό το 2010. Αυτό το είπε άλλωστε και ο επικεφαλής του ΔΝΤ, Πώλ Τόμσεν, κατά την απολογία του στο Ευρωκοινοβούλιο-ότι δηλαδή δεν έγινε από πλευράς μας, καμία διαπραγμάτευση! Να μας γίνει μάθημα αυτό, για το πόσο ξέρουν ν΄αποποιούνται οι άλλοι τις ευθύνες τους, όταν τους δίνεις το δικαίωμα να σ΄εξουσιάζουν. Ακόμα και αν πρόκειται για τους εταίρους μας, που έχουν προ πολλού τσαλακώσει την ίδια την Ευρωπαική Ενωση σαν θεσμό.
Source : infognomonpolitics.gr

Δευτέρα 2 Απριλίου 2012

Οι παράγοντες που οξύνουν την τουρκική προκλητικότητα

Των Αθανάσιου Eλλις - Δώρας Aντωνίου
Οι εξελίξεις στο πεδίο της ενέργειας και οι προοπτικές μεγάλων αλλαγών σε γεωπολιτικό επίπεδο, που αυτές προδιαγράφουν για το Αιγαίο και τη νοτιοανατολική Μεσόγειο, ανεβάζουν το θερμόμετρο στην περιοχή, καθώς η Αγκυρα σπεύδει να «υπενθυμίσει» τις πάγιες θέσεις και διεκδικήσεις της με μια σειρά από ενέργειες και δηλώσεις. 
Οι παράγοντες που οξύνουν την τουρκική προκλητικότητα είναι η παγίωση πολυδιάστατης συνεργασίας στο τρίγωνο Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ, που παρά τις όποιες καθυστερήσεις προχωρά, η απόφαση της Αθήνας να προβεί σε έρευνες για εντοπισμό και αξιοποίηση ενεργειακών αποθεμάτων και η επικείμενη ανάληψη της προεδρίας της Ε.Ε. από την Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία, εφόσον η Αγκυρα συνεχίσει να τηρεί την ίδια στάση, μαθηματικά οδηγεί σε περαιτέρω επιδείνωση των σχέσεών της με την Ε.Ε.
Σε αυτό το περιβάλλον, η τουρκική ηγεσία εμφανίζεται αποφασισμένη να εμμείνει στη γραμμή της προκλητικότητας και της αδιαλλαξίας. Ετσι, η Αγκυρα έστειλε διπλό μήνυμα στην Αθήνα την προηγούμενη εβδομάδα, βγάζοντας στο Αιγαίο το «Πίρι Ρέις» για επιστημονικές έρευνες και στέλνοντας μια φρεγάτα του τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού μέχρι την Κύθνο, υπενθυμίζοντας έμπρακτα τις διεκδικήσεις της και την άποψή της για το καθεστώς στο Αιγαίο. Στην αντίδραση της Αθήνας για την είσοδο του «Πίρι Ρέις» σε ελληνική υφαλοκρηπίδα, το τουρκικό ΥΠ.ΕΞ. απάντησε με ανακοίνωση στην οποία αναφέρει ότι η υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο δεν έχει καθοριστεί και, πηγαίνοντας ένα βήμα πιο πέρα, ενόψει την έναρξης των ερευνών για κοιτάσματα υδρογονανθράκων, τόνισε ότι ισχύει για τις έρευνες για πετρέλαιο και φυσικό αέριο το μορατόριουμ παγώματός τους, που προκύπτει από τη Συμφωνία της Βέρνης του 1976.
Οσον αφορά τις έρευνες της Κύπρου, ο επικεφαλής της Διεύθυνσης Ναυτιλίας και Αεροπορίας της Τουρκίας, Τσαγατάι Ερτζιές, μιλώντας ενώπιον εκπροσώπων μεγάλων πετρελαϊκών εταιρειών σε συνέδριο στην Τουρκία, ανέφερε ότι οι περιοχές στις οποίες γίνονται έρευνες συμπίπτουν με τις τουρκικές ζώνες και προειδοποίησε ότι η Τουρκία δεν θα ανεχθεί έρευνα στην υφαλοκρηπίδα της, κάνοντας λόγο για περιοχή «άκρως εύθραυστη και ευαίσθητη και ανοικτή σε νέες κρίσεις».
Την ίδια στιγμή, σαφές μήνυμα προς την Ελλάδα και την Κύπρο να διαχειρισθούν το ζήτημα των πιθανών ενεργειακών αποθεμάτων στην Ανατολική Μεσόγειο με τρόπο που θα αποφέρει οφέλη σε «όλες» τις χώρες της περιοχής, εξέπεμψαν οι ΗΠΑ μέσω του ειδικού απεσταλμένου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για την ενέργεια στην Ευρασία, Ρίτσαρντ Μόρνινγκσταρ, ο οποίος σε συνέδριο στην Αθήνα επιχείρησε να αποσαφηνίσει, αν όχι να «διορθώσει», τη θέση που ο ίδιος είχε εκφράσει παλαιότερα υπέρ της οριοθέτησης Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης από την Ελλάδα, λέγοντας ότι υφίστανται «μυριάδες νομικά θέματα, συμπεριλαμβανομένων πολλών ειδών ζητημάτων σχετικά με το Δίκαιο της Θάλασσας». Σε συνέντευξή του στην «Κ» πριν από ενάμιση χρόνο ο έμπειρος Αμερικανός διπλωμάτης είχε αναγνωρίσει ότι η Ελλάδα έχει το δικαίωμα να ανακηρύξει ΑΟΖ το οποίο, όπως είχε αναφέρει, απορρέει από τη συμμετοχή της στη σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας.

Διευθέτηση κοινής αποδοχής
Στη νέα του παρέμβαση, η οποία υπήρξε προϊόν ενδελεχούς προετοιμασίας καθώς θα αποτελέσει πυξίδα για την επίσημη στάση και προσέγγιση των ΗΠΑ στο συγκεκριμένο ζήτημα το επόμενο διάστημα, ο κ. Μόρνινγκσταρ διεμήνυσε πως εάν βρεθούν λύσεις στη βάση της ισονομίας όλοι, οι πάντες, όλες οι χώρες της περιοχής και οι πολίτες τους θα κερδίσουν, ενώ προειδοποίησε ότι σε αντίθετη περίπτωση κανείς δεν θα απολαύσει όλα τα οφέλη. Σε αυτό το πνεύμα ενθάρρυνε να υπάρξουν διαβουλεύσεις για μια διευθέτηση κοινής αποδοχής. «Η συμβουλή μου, όποια αξία και αν έχει, είναι να τηρηθούν χαμηλοί τόνοι. Τα εμπλεκόμενα μέρη πρέπει να κοιτάξουν με προσοχή τα συμφέροντά τους, να έρθουν σε επαφή με άλλα μέρη στην περιοχή, να προσπαθήσουν να βρουν λογικές λύσεις ώστε όλοι να επωφεληθούν από αυτά τα κομμάτια χρυσού που βρίσκονται στη Μεσόγειο».
«Το ζήτημα των πηγών ενέργειας, εάν αντιμετωπισθεί σωστά», μπορεί να βοηθήσει στην επίτευξη συμφωνίας στην Κύπρο, επισήμανε ο κ. Μόρνινγκσταρ. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η Αγκυρα κλιμακώνει τις αντιδράσεις της έναντι της ανάληψης της προεδρίας της Ε.Ε. από την Κυπριακή Δημοκρατία. Στο πλαίσιο αυτό, διακινήθηκε η πληροφορία για άνοιγμα της Αμμοχώστου υπό τουρκική διοίκηση, ενώ η τουρκική πλευρά συνδέει την προεδρία με τις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό, απειλώντας ακόμα και με διακοπή τους.
Source : infognomonpolitics.gr

Οσο χάνει η Ε.Ε. η Γερμανία κερδίζει

Ο στρόβιλος της κρίσης δεν την τάραξε. Οσο ο ευρωπαϊκός Νότος ασφυκτιά στην ύφεση τόσο ανασαίνει η Γερμανία στην ευημερία. Για όσους ζουν και εργάζονται εκεί η ανάπτυξη δεν είναι μόνο θέμα μεθοδικότητας αλλά και νοοτροπίας. Παρά την κρίση στην ευρωζώνη η Γερμανία σήμερα δεν κάνει εκπτώσεις στην παραγωγικότητα. Επιχειρήσεις που βάδιζαν προς τη χρεοκοπία κατάφεραν να αναστηθούν.
Πρώτη φορά ως ενήλικος είχε τόσο ελεύθερο χρόνο. Συγύριζε το σπίτι, μαγείρευε, έμαθε ιταλικά και ισπανικά, γράφτηκε και σε γυμναστήριο. Ο Αντι Φούτσνερ συμπλήρωνε ένα έτος χωρίς δουλειά στο Ουλμ της Γερμανίας και λάμβανε ως μηνιαίο επίδομα σχεδόν το 70% του πρότερου μισθού του. Για αρκετούς αυτός ο χρόνος στο Ταμείο Ανεργίας θα έμοιαζε με πληρωμένες διακοπές. Για τον ίδιο όμως ήταν μια ντροπιαστική στιγμή. Δεν είχε νιώσει ποτέ πιο μόνος.Οταν ήθελε παρέα, όλοι οι γνωστοί του ήταν στα γραφεία τους. Και τα βράδια η σύζυγός του επέστρεφε από τη χαρτοβιομηχανία όπου εργάζεται χωρίς διάθεση. «Ενιωθα άσχημα τότε», λέει σήμερα ο 36χρονος Φούτσνερ έχοντας βρει δουλειά ως κοινωνικός λειτουργός σε δημόσιο σχολείο. «Οταν είσαι άνεργος, οι Γερμανοί βλέπουν στο πρόσωπό σου έναν τεμπέλη». Αν ζούσε στην Ελλάδα, στην Ισπανία ή στην Πορτογαλία, όπου τα ποσοστά ανεργίας είναι διψήφια και οι ευκαιρίες απασχόλησης περιορισμένες, μπορεί να μην αισθανόταν έτσι. Στη Γερμανία, όμως, όπου το αντίστοιχο ποσοστό έπεσε κάτω από 7% το 2011, ο Φούτσνερ ήταν ένας παρίας.Η χώρα του δεν έχει παρασυρθεί στη δίνη της κρίσης. Οσο τα κράτη του ευρωπαϊκού Νότου βυθίζονται στην ύφεση τόσο κερδίζει η Γερμανία. Μελέτη του Ινστιτούτου Οικονομικής Ερευνας Ifo προβλέπει ότι, ενώ οι οικονομίες της Ισπανίας, της Ιταλίας, της Ελλάδας και της Πορτογαλίας θα συρρικνωθούν και άλλο μέσα στο 2012, η γερμανική θα αναπτυχθεί κατά 0,4%. Το αδύναμο ευρώ μπορεί να μειώνει τη ζήτηση γερμανικών προϊόντων στην ευρωζώνη, τα καθιστά όμως πιο ανταγωνιστικά σε άλλες αγορές, στις οποίες διοχετεύεται το 60% των γερμανικών εξαγωγών. Ο τζίρος του χονδρεμπορίου στην εγχώρια αγορά έκλεισε στα 857 δισ. ευρώ πέρυσι (από τις πιο κερδοφόρες χρονιές) και εφέτος αναμένεται, σύμφωνα με στοιχεία της Ομοσπονδίας Χονδρεμπόρων, να αυξηθεί κατά 3,5%.«Στην τηλεόραση λένε ότι η κρίση μπορεί κάποτε να μας αγγίξει, αλλά για την ώρα δεν το βλέπω. Κάθε μέρα οι Γερμανοί αγοράζουν κάτι καινούργιο: συσκευές, αυτοκίνητα, σπίτια», παρατηρεί ο Φούτσνερ. Τον περασμένο χρόνο δημιουργήθηκαν 300.000 νέες θέσεις εργασίας στη Γερμανία και ακόμη υπάρχει μεγάλη ζήτηση για μηχανικούς.ΣΩΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΤΩΧΕΥΣΗ. Παρά την κρίση στην ευρωζώνη η Γερμανία σήμερα δεν κάνει εκπτώσεις στην παραγωγικότητα. Επιχειρήσεις που βάδιζαν προς τη χρεοκοπία κατάφεραν να αναστηθούν. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Getrag, βιομηχανίας ανταλλακτικών αυτοκινήτων. Ιδρύθηκε το 1935 και το 2008 φλέρταρε με την καταστροφή. Οι κλυδωνισμοί στην αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Chrysler έφτασαν έως τη Γερμανία. Τα έσοδά της μειώθηκαν κατά 25%. Προχώρησε σε απολύσεις και εκ περιτροπής εργασία. Τελικά σώθηκε με κρατικό δάνειο. Σήμερα έχει μπει σε τροχιά ανάπτυξης. Η BMW, ένας από τους πολλούς πελάτες της, παραγγέλνει 140 συστήματα μετάδοσης την ημέρα.Δύσκολες στιγμές είχε περάσει και ο Φώτης Παπαδόπουλος, μετανάστης στο Μπόχουμ και υπάλληλος σε εργοστάσιο σιδηροκατασκευών. Δεν ανησυχεί όμως για τη θέση του, όπως το 1992. Τότε έξι από τους 60 εργάτες έπρεπε να απολυθούν για να υλοποιηθεί το πρόγραμμα εξυγίανσης της βιομηχανίας. Ο Παπαδόπουλος ήταν ένας από αυτούς, παρότι προϊστάμενος στην επιχείρηση ήταν ο αδελφός του. «Με είχαν απολύσει για τρεις μήνες, ώσπου να ανέβει και πάλι η ζήτηση και να αυξηθεί η παραγωγή. Εδιωχναν όσους δεν ήταν παντρεμένοι. Στην Ελλάδα σε ποια δουλειά ο αδελφός θα διώξει αδελφό;», αναρωτιέται.Στην εργασιακή κουλτούρα των συμπατριωτών του εντοπίζει έναν από τους βασικούς λόγους της γερμανικής ανάπτυξης ο Μάρτιν Κρέιμερ, εκπρόσωπος της Ενωσης Εργατών Μετάλλου. «Ακόμη και ένας απλός εργάτης σε μια αυτοκινητοβιομηχανία αισθάνεται σαν αφεντικό. Ή μιλά για την εταιρεία σε πρώτο πληθυντικό. Νιώθει μέλος μιας ομάδας», αναφέρει. «Είναι αυτό που και ο κοινωνιολόγος Μαξ Βέμπερ αποκαλούσε προτεσταντική ηθική στον καπιταλισμό. Οι Γερμανοί είναι ευγνώμονες προς τα αφεντικά. Τους βλέπουν ως εργοδότες, ως εκείνους που δημιουργούν ευκαιρίες».Source : TA NEA

Κυριακή 1 Απριλίου 2012

Στρατηγικά βήματα εθνικής αποδόμησης


Γράφει ο Πελασγός ο Μιλήσιος

Οι τελευταίες ενέργειες της Suis generis Κυβέρνησης περί της λαθρομετανάστευσης, ενόψει αποφυγής του τεράστιου πολιτικού κόστους που αναμένεται να εισπράξουν
στις επερχόμενες εκλογές, καταδεικνύουν την έλλειψη γενικότερου προσανατολισμού αυτής της χώρας.
Μετά από την εισροή πάνω από 1.500.000 λαθρομεταναστών τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας, κατά τις μετριο-υπολογιστικές εκτιμήσεις, οικεία βουλήσει ως επί το πλείστον των κυβερνήσεων που θήτευσαν τα τελευταία 15 χρόνια, και κάτω από τα συμπαραμαρτούντα επακόλουθα αυτής της “επιδρομής”, αφενός στην οικονομία των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, στην εγκληματικότητα
κυρίως στα μεγάλα αστικά κέντρα, στις λοιμώδεις ασθένειες που επεκτείνονται στις πολυπληθείς κοινωνίες, και τις ευκαιρίες των Επενδετικών οίκων να “αναβαθμίσουν” τις 
υποβαθμισμένες πιριοχές
κυρίως του ιστορικού κέντρου των Αθηνών, η κατάσταση προσέλαβε μη ελεγχόμενη εξέλιξη.
Το σενάριο που πρόκειται να εφαρμοσθεί για το επόμενο προεκλογικό διάστημα, για την ελεγχόμενη στρατοπέδευση ανά την επικράτεια, και υποτιμά τη νοημοσύνη των Ελλήνων για τη σκοπιμότητά του, και ατελέσφορο θα προκύψει ενεργοποιώντας το.
Μιά άλλη επιλογή, η μή διατάραξη της κρατούσας κατάστασης, “ελλοχεύει ο κίνδυνος” μιας αναδυόμενης πολιτικής ιδεολογίας που υποτιμήθηκε από τους κρατούντες, εξ αιτίας της λαθρομετανάστευσης.
Αποτέλεσμα ενεργειών των διαχειριστών εξουσίας χωρίς προγράμματα κι οράματα. Οι αναδεικνυόμενες τάσεις δημοσκοπήσεων, για την επιρροή της Χρυσής Αυγής επί του θέματος, δημιουργεί εκτός από πονοκέφαλο στους σχεδιαστές, των δυο μέχρι τώρα κομμάτων εξουσίας, και ανερμάτιστους σχεδιασμούς για την αντιμετώπιση της λαθρομετανάστευσης.
Ο σκόπιμος ψηφισθείς νόμος απόδοσης ιθαγένειας σε λαθρομετανάστες, οι οποίοι βαπτίσθηκαν από την Κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου μετανάστες, απάλλειψε μια παράνομη κατάσταση από όλα “τα εμπόδια της νομιμότητας”. Μιας νομιμότητας, που για να χαρακτηρισθεί κάποιος επίσημα μετανάστης, εκτός ότι θα πρέπει να πληρεί τις προυποθέσεις μιας νόμιμης ζήτησης μεταναστων ενός ευνομούμενου κράτους, και τις προδιαγραφές μιας μή αλλοίωσης του Δημογραφικού status της χώρας.
Ο “πολυπολιτισμός” που εισήχθη εξ εσπερίας, λόγω του Δόγματος Χάντιγκτον περί “Σύγκρουσης πολιτισμών” (Clash of civilization), εκτός ότι ήταν κατευθυνόμενος, ήταν το επιστέγασμα της ιδεολογίας της Αμερικής ως απόρροια των πολέμων που έκανε στον πλανήτη, ώστε “να διαδώσει τη Δημοκρατία” τους.
Οι κυβερνώντες, αποδεχόμενοι ουσιαστικά το Δόγμα Χάντιγκτον, έφθαναν στο σημείο “να ευχαριστούν τους λαθρομετανάστες που προτιμούν τη χώρα μας”…
Τίθεται λοιπόν θέμα περί της αξιοπιστίας των προθέσεων των. Θέλουν να ελέγξουν ή να συσκοτίσουν την κοινωνία, στο επώδυνο αυτό πρόβλημα για τη συνοχή του Έθνους!
Ας υποθέσομε ότι υλοποιούν το …”project”. Αν ενδώσουν στην παγίδα των “στρατοπέδων”, τίθεται αμέσως μετά το “Σχέδιο Εξέγερσης”. Αυτή τη στιγμή λειτουργούν στη χώρα μας ενας εσμός ΜΚΟ δίκην προβιάς, που εσωτερικά κρύβονται λυκάνθρωποι που ετοιμάζονται το “ΟΚ” για να δράσουν. Αμέσως θα εκτοξευσθούν από τα διάφορα “Παρατηρητήρια” και τις δυσώνυμες ΜΚΟ οι διεθνιστικές και Νεο Ταξικές υλακές περί… “καταπάτησης ανθρωπίνων δικαιωμάτων”.
Αν συνυπολογίσομε και τη γεωστρατηγική της περιοχής, η κατάσταση είναι ώριμη για να ξεκινήσει η αποδόμηση του Έθνους.
Το υπομόχλιο είναι έτοιμο. Και η χρηματοδότηση είναι πλούσια. Αρκούν οι Εφιάλτες για να τη θέσουν σε εφαρμογή.
Δυστυχώς είναι αρκετοί και διαθέσιμοι!!!