Η θέσπιση της ΑΟΖ ως κριτήριο για τις επερχόμενες εκλογές

Ανάμεσα στα εθνικά θέματα, υπάρχει ένα που έχει αποκτήσει ιδιαίτερη αξία τον τελευταίο καιρό: είναι η ΑΟΖ. Ενώ υπάρχει ως θεωρητική οντότητα από το 1982, μόνο πρόσφατα έγινε μαζικά γνωστή στο ελληνικό γίγνεσθαι.

Πλέον δεν υπάρχει καμία δικαιολογία καθυστέρησης της θέσπισης της από την Ελλάδα. Κατά συνέπεια, ανήκει στις πιο σημαντικές εκκρεμότητες του ελληνικού κράτους, το οποίο δεν πρέπει να απεμπολήσει τα δικαιώματά του.

Έτσι η ΑΟΖ αποτελεί τώρα ένα κριτήριο για τις επόμενες εκλογές και θα πρέπει σιγά σιγά όλα τα κόμματα να δεσμευτούν με τυπικό ή τουλάχιστον άτυπο τρόπο, έτσι ώστε να συμμετάσχουν όλα στην εθνική προσπάθεια της θέσπισής της. Βέβαια, αυτή η τοποθέτηση δεν είναι ικανή συνθήκη, διότι θα πρέπει να υπάρξουν και διαπραγματεύσεις με τα άλλα κράτη όσον αφορά στην οριοθέτησή της, αλλά είναι σίγουρα απαραίτητη.

Με άλλα λόγια, η ΑΟΖ είναι το πλαίσιο της αξιολογίας και όχι της αξιολόγησης των εκλογών. Διότι η ελληνική ΑΟΖ είναι μία αξία πάνω στην οποία ο λαός μας θα μπορέσει να χτίσει το μέλλον του. Η Κύπρος έδωσε το παράδειγμα σε όλο τον ελληνισμό με τις τολμηρές της αποφάσεις σ’ ένα πλαίσιο το οποίο ήταν αδιανόητο για πολλούς.

Η εύρεση του φυσικού αερίου στο κοίτασμα Αφροδίτη που ανήκει στο οικόπεδο 12 και είναι ένα από τα φτωχότερα οικόπεδα, έχει ήδη αλλάξει τα δεδομένα. Δεν είμαστε σε πλαίσιο της θεωρίας αποφάσεων, αλλά της θεωρίας παιγνίων, διότι υπάρχουν κι άλλοι παίκτες με πρωτοβουλίες στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η ΑΟΖ είναι η μόνη σοβαρή οικονομική λύση για την πατρίδα μας. Και είναι μία λύση που προέρχεται από δική μας στρατιωτική κίνηση. Δεν είναι κάτι που επιβάλλεται από εξωτερικούς παράγοντες. Αντιπροσωπεύει την ελληνική αξιοπρέπεια μέσα στο πλαίσιο του Δικαίου της Θάλασσας.

Με αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζουμε πρώτα την ανάκαμψη και μετά την ανάπτυξη της πατρίδας μας. Ενεργοποιούμε επίσης έναν άλλο κλάδο, ανεξάρτητο από τον τουρισμό, ο οποίος λειτουργεί με το ίδιο νοητικό σχήμα της βαριάς βιομηχανίας. Δεν είναι πια ένα θεωρητικό παράδειγμα, αλλά μία λύση επί του πρακτέου.

Κανένα κόμμα λοιπόν δεν μπορεί να την αποφύγει, αν πραγματικά ενδιαφέρεται για το μέλλον της Ελλάδας και δεν κάνει απλώς πολιτικάντικες κινήσεις για να πάρει ψήφους, δίχως να έχει στη διάθεσή του στρατηγικό σχεδιασμό. Η ΑΟΖ δεν είναι ούτε φαινόμενο μόδας, ούτε φρασεολογία.

Η ΑΟΖ χρειάζεται τόλμη και στρατηγική αποτελεσματικότητα, για να υλοποιηθεί και θα δείξει την αξία του καθενός και του κάθε κόμματος την ώρα της απόφασης. Ο λαός μας διαθέτει ένα μοχλό πίεσης για τις επόμενες εκλογές, για να μην ζήσει και πάλι την ίδια απραξία.

Με την ΑΟΖ όλα είναι δυνατά και η Ελλάδα μπορεί, διότι με αυτή αποκτά μία αξία ανάλογη με τη Γαλλία στη Μεσόγειο και έχει το δεύτερο μεγαλύτερο εμβαδόν αμέσως μετά την Ιταλία. Αυτά είναι πλέον τα δεδομένα. Στους πολιτικούς ανήκει τώρα να τα αξιοποιήσουν, δίχως δικαιολογίες και καθυστερήσεις.
Source : logioshermes.blogspot.com

Σύγκρουση κεφαλαίου - πολιτικής εξουσίας στην Τουρκία

Του Νίκου Στέλγια
Ποια είναι η σχέση κεφαλαίου - πολιτικής εξουσίας; Ποιος δίνει την «εντολή»; Ποιος την «εκτελεί»; Η αστική τάξη; Οι συνιστώσες της πολιτικής εξουσίας; Αυτό το φιλοσοφικό ερώτημα, μεταξύ άλλων, απασχολεί εδώ και δεκαετίες τη μαρξιστική βιβλιογραφία. Ο Νίκος Πουλαντζάς ήταν ένας από τους πρώτους θεωρητικούς που προσπάθησε να αναλύσει διεξοδικά το εν λόγω ζήτημα. Μέσα από την ανάλυση του «κράτους» και των «ολοκληρωτικών συστημάτων», ο Πουλαντζάς προσεγγίζει τη «δική μας» εμπειρία, στα παράλια της ανατολικής Μεσογείου.


Εν μέρει, μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίζει ο σύγχρονος μαρξισμός είναι αυτό που όρισε ο Edward Said ως «οριενταλισμό». Η δυτική οπτική γωνία έχει αφήσει το στίγμα της παντού. Το «Κεφάλαιο» καθώς και τα άλλα κορυφαία κείμενα του μαρξισμού πραγματοποιούν εκτεταμένες αναφορές στη δυτική εμπειρία και κυρίως στο δυτικό-καπιταλιστικό κράτος, το οποίο διατηρεί στενές σχέσεις με την αστική τάξη. Τι συμβαίνει όμως στην περίπτωση των ημι-ολοκληρωτικών κρατικών δομών της δικής μας περιοχής; Ποια είναι η σχέση κεφαλαίου - πολιτικής εξουσίας σε ένα σύστημα όπου υφίσταται μεν η παραδοσιακή «δημοκρατική»-«αστική» εκλογική διαδικασία, όμως δεν έχουν επικρατήσει οι θεσμοί της σύγχρονης δυτικής αστικής δημοκρατίας; Ποιες ιστορικές δυνάμεις ορίζουν τη διαλεκτική σχέση της ανερχόμενης αστικής τάξης με τις συνιστώσες δυνάμεις ενός γραφειοκρατικού αυταρχισμού;

Η ιστορική εμπειρία της σύγχρονης Τουρκίας μάς προϊδεάζει για το ποια μπορεί να είναι η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα. Μόλις πριν από λίγες ημέρες, ο πρωθυπουργός της γειτονικής χώρας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, αντάλλαξε «σκληρές κουβέντες» με το πανίσχυρο βιομηχανικό επιμελητήριο της Τουρκίας, «Tüsiad». Η αφορμή για τη νέα διένεξη είναι η σταδιακή απομάκρυνση του τουρκικού κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) από την ευρωπαϊκή – δημοκρατική ουτοπία της Τουρκίας. Εδώ και μήνες, το ΑΚΡ μετατρέπεται με ταχύτατους ρυθμούς σε ένα εθνικιστικό, νεοσυντηρητικό (αναφερόμαστε στην αιώνια προσπάθεια συνδυασμού των παραδοσιακών αξιών με τους ρυθμούς ζωής του σύγχρονου καπιταλισμού), νεοφιλελεύθερο κόμμα. Παράλληλα, το κυβερνών κόμμα γίνεται όλο και περισσότερο εκφραστής των θέσεων και των οραμάτων της αναδυόμενης μεσαίας τάξης της Ανατολίας, η οποία έχει ως ιστορικό σημείο εκκίνησης το «ισλαμιστικό» παρελθόν του που μοιράζεται με τον κ. Ερντογάν και τους συντρόφους του. Με την καθοδήγηση αυτής της τάξης και της ηγεσίας του ΑΚΡ, η Τουρκία αναζητεί σήμερα απεγνωσμένα νέες αγορές στη Μέση Ανατολή, στην Άπω Ανατολή και στην Αφρική. Την ίδια περίοδο, έχει αρχίσει να παρατηρείται μια μείωση στις οικονομικές συναλλαγές ανάμεσα σε Ευρώπη και Τουρκία, η οποία εντείνεται περαιτέρω εξαιτίας της οικονομικής κρίσης στην Ε.Ε.

Το «Tüsiad» παρακολουθεί με έντονο προβληματισμό τις παραπάνω εξελίξεις και κρούει τον κώδωνα του κινδύνου στους οπαδούς της ευρωπαϊκής ουτοπίας της Τουρκίας. Πριν από λίγες ημέρες, η ηγεσία του επιμελητηρίου προειδοποίησε ότι το σχέδιο αναδιοργάνωσης της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, το οποίο έχει καταθέσει πρόσφατα το ΑΚΡ στην τουρκική βουλή, θα προκαλέσει αναταράξεις στο σύνολο του κοινωνικού ιστού της Τουρκίας. Κατά την άποψη των μεγάλων Τούρκων βιομηχάνων, το νέο σχέδιο ενδέχεται να απομακρύνει τα κορίτσια από το εκπαιδευτικό σύστημα και να αυξήσει τα ποσοστά του αναλφαβητισμού κυρίως στην ανατολική Τουρκία.

Αντιμέτωπος με την «επίθεση» του πρώην συμμάχου του, ο κ. Ερντογάν επέλεξε να αντεπιτεθεί δυναμικά. Με μια έντονη φραστική επίθεση -γεμάτη νόημα- ο Τούρκος πρωθυπουργός υπενθύμισε στο τουρκικό κεφάλαιο ότι ο κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού στην Τουρκία είναι ο ίδιος. «Ποιοι είστε εσείς οι βιομήχανοι που θα αμφισβητήσετε την πολιτική μας κυριαρχία; Θέλετε να αναμετρηθούμε; Τότε ιδρύστε ένα πολιτικό κόμμα και κατεβείτε στις εκλογές». Αυτή ήταν η «σκληρή απάντηση» του κ. Ερντογάν και των συντρόφων του.

Μετά την αντεπίθεση του κ. Ερντογάν, το «Tüsiad» επέλεξε να ρίξει τους τόνους και να έρθει σε άμεση συνεννόηση με το ΑΚΡ. Η εν λόγω κίνηση μιλά από μόνη της για τον χαρακτήρα της διαλεκτικής σχέσης ανάμεσα στο κεφάλαιο και τους εκπροσώπους ενός πολιτικού συστήματος γραφειοκρατικού αυταρχισμού. Στο εν λόγω σύστημα, ο πολιτικός ηγεμόνας ευνοείται από τη διάσπαση στους κόλπους της αστικής τάξης (στην περίπτωση της Τουρκίας «δυτικό» –κεμαλικό για πολλούς– κεφάλαιο – αναδυόμενη μεσαία τάξης της Ανατολίας). Ο ηγεμόνας (το ΑΚΡ) βασίζεται στην πολιτική νομιμοποίηση που του παρέχει η μια μερίδα της μεσαίας τάξης μέσα από την εκλογική διαδικασία. Το έργο της εν λόγω «συμμαχίας» δημιουργεί σημαντικές «αλλοιώσεις» στο δυτικό – δημοκρατικό – αστικό κρατικό μοντέλο και το μετατρέπει σε ένα σύστημα γραφειοκρατικού αυταρχισμού. Σε αντίθεση με τη Δύση, στην περίπτωση της αναδυόμενης οικονομικής δύναμης, το «κράτος» είναι ο «οδοστρωτήρας», ο οποίος εξαλείφει όλα τα εμπόδια για την καπιταλιστική ανάπτυξη της χώρας και δημιουργεί την ψευδαίσθηση της κοινωνικής αρμονίας μέσα από τη δημιουργία νέων, αποτελεσματικών πελατειακών δικτύων και τη νέα «ανάγνωση» των θρησκευτικών και εθνικιστικών δογμάτων.

Παραμένει ένα αναπάντητο ερώτημα: Υπάρχουν στον ορίζοντα «κακοί οιωνοί» για τον νέο τουρκικό «οδοστρωτήρα»; Ναι, υπάρχουν. Η ανάλυσή τους θα μας απασχολήσει την επόμενη περίοδο.

Αντί υστερόγραφου
Την προηγούμενη εβδομάδα η τουρκοκυπριακή κοινότητα ύψωσε τη φωνή της κατά της απαράδεκτης δήλωσης του Τούρκου υπουργού Ε.Ε., Εγκεμέν Μπαγίς, περί της ενδεχόμενης προσάρτησης ενός τμήματος της Κύπρου στην Τουρκία. Εν μέσω πολιτικής θύελλας, κάποιοι Τ/κ συνομιλητές μας διαμαρτυρήθηκαν για την έλλειψη μαζικής λαϊκής κινητοποίησης στην τ/κ κοινότητα. «Δεν αρκούν τα συνθήματα, χρειαζόμαστε πράξεις. Παρ’ όλα αυτά, φαίνεται ότι όλα έχουν χαθεί». Άποψη μας είναι ότι αυτή η απαισιόδοξη οπτική γωνία θα πρέπει να θορυβήσει την κυπριακή κοινωνία. Άλλωστε τι είδους πατρίδα είναι η «γη» η οποία παύει να εμπνέει στους ανθρώπους της ένα όραμα για ένα καλύτερο μέλλον, μόχθο και έρωτα; Το παράδειγμα της Ελλάδας είναι μπροστά μας. Η συναισθηματική «αποκοπή» μιας μερίδας -κυρίως νέων- συμπολιτών μας από τη «γη» η οποία τους ανήκει είναι ο χειρότερος «Αττίλας»... Ας μην αγνοούμε αυτή την πραγματικότητα...

Source : http://www.kathimerini.com.cy

SOS για φονικές πλημμύρες μετά τα χιόνια

Οι περιοχές της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης που παρέλυσαν από το ψύχος φέτος το χειμώνα ενδέχεται να βρεθούν αντιμέτωπες με σοβαρές πλημμύρες όταν αρχίσουν να λιώνουν τα χιόνια, προειδοποιεί η αρμόδια για την πρόληψη καταστροφών υπηρεσία του ΟΗΕ. 
«Ενώ χιλιάδες άνθρωποι παραμένουν αποκλεισμένοι από το χιόνι από τη Σερβία μέχρι τη Βουλγαρία, υπάρχουν ενδείξεις για καταστροφικές πλημμύρες που θα μπορούσαν να προκαλέσουν θανάτους και οικονομική καταστροφή» επισημαίνει η ειδική εκπρόσωπος του ΟΗΕ Μαργκαρέτα Βάλστρεμ, όπως αναφέρει το vima.gr.

Η θερμοκρασία στη Βουλγαρία και τη Ρουμανία ενδέχεται να ανέβει κατά οκτώ με δέκα βαθμούς Κελσίου εντός του επόμενου δεκαήμερου, με αποτέλεσμα να λιώσουν οι πάγοι που έχουν σχηματιστεί κατά μήκος του Δούναβη, αναφέρει η Διεθνής Στρατηγική για την Περιστολή των Φυσικών Καταστροφών (SIPC).

Η Μαργκαρέτα Βάλστρεμ σημειώνει ότι θα πληγούν κυρίως περιοχές χωρίς επαρκή υποδομή, όπως φράγματα και αναχώματα για να κρατήσουν τα νερά.

Από το πρόσφατο κύμα ψύχους και τις χιονοπτώσεις σε όλη την κεντρική και ανατολική Ευρώπη, και ιδίως στα Βαλκάνια, έχασαν τη ζωή τους περισσότεροι από 600 άνθρωποι. Η θερμοκρασία έπεσε πολλούς βαθμούς κάτω από το μηδέν και ολόκληρες κοινότητες έμειναν αποκομμένες, χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα.

«Ήρθε η ώρα για τις αρχές των χωρών αυτών, τον Ερυθρό Σταυρό, τις εθνικές οργανώσεις πρόληψης των καταστροφών και τις υπηρεσίες πολιτικής προστασίας να λάβουν μέτρα ώστε να διασφαλίσουν πως δεν θα υπάρξουν ανθρώπινες απώλειες όταν αρχίσουν οι πλημμύρες» δήλωσε ο εκπρόσωπος της SIPC Ντένις Μακλίν.

Source :  defencenet.gr

Ο βαρύς κλήρος της Αναγέννησης

του Κωνσταντίνου Τσοπάνη

Δρ. Ιστορίας και Φιλοσοφίας των Θρησκευμάτων

Με την τρέχουσα πολιτική κατάσταση δεν ασχολήθηκα μέχρι τώρα αφού δεν θεωρούσα ότι άξιζε τον κόπο να χάσω τον χρόνο μου με τους πολιτικούς και τα καμώματα τους. Έχω καταλάβει καλά ότι ζούμε το λυκόφως ενός απολύτως διεφθαρμένου καθεστώτος που πνέει τα λοίσθια. Η τραγική μεταπολίτευση, γεννημένη μέσα από το αίμα και την τραγωδία της Κύπρου, φθαρμένη, αμαρτωλή κι αμετανόητη, για δεκαετίες έσπειρε αλόγιστα ανέμους και τώρα θερίζει θύελλες. Κι όταν οι πολιτικοί διαμαρτύρονται για τις επιθέσεις που δέχονται από τους πολίτες, που μέχρι εχθές τους ζητωκραύγαζαν - αφού εκείνοι πρώτοι φρόντιζαν να τους κρατούν ικανοποιημένους μοιράζοντας τους αφειδώς διορισμούς στο δημόσιο - καλύτερα θα ήταν να διαβάσουν τις «Νεφέλες» του Αριστοφάνους διότι έχουν πολλά να διδαχθούν. Με άλλα λόγια, όταν γαλουχείς γενιές ολόκληρες μαθαίνοντας τις να μην σέβονται τίποτε, είναι τουλάχιστον αφελές και μάταιο να ζητάς, κατόπιν εορτής, σεβασμό από αυτές τις γενιές.

Δεν πρόκειται να στον αποδώσουν, ακόμα κι αν τον άξιζες, διότι απλώς τις έχεις μάθει να μην σέβονται.

Τόσο απλά.

Άθλιοι της μεταπολίτευσης, δεν είστε καθόλου ανεύθυνοι για τη αγωνία μας!

Εσείς σύρατε την εμπειρία μας στην κόλαση!

Εσείς μας κλέψατε το όνειρο πριν ακόμα προλάβουμε να το φαντασιώσουμε!

Το παιχνιδάκι σας με τις εκλογές, που είναι οργανωμένες έτσι ώστε να εναλλάσσεστε οι ίδιοι συνεχώς στην εξουσία, τώρα πια αποκαλύφθηκε! Οι υποτιθέμενοι «δεξιοί» βουλευτές αυτοχρίσθηκαν «Ηρακλείς του πολιτεύματος», οι δε επαναστάτες κομμουνιστές φρουρούν τη Βουλή και το καθεστώς από την οργή των διαδηλωτών!...

Θα έπρεπε να είμαστε διανοητικώς καθυστερημένοι για να μην καταλάβουμε πια ότι «το φίδι κι ο Αλέξανδρος τα κάνανε πλακάκια, κι όλος ο θίασος σκιών χτυπάει παλαμάκια».

Άθλιοι της μεταπολίτευσης, εσείς μετατρέψατε τον νεοέλληνα σε νεογραικύλο, κατ’ εικόναν και καθ’ ομοιωσίν σας!

Εσείς καταπνίξατε κάθε αρετή του και αναδείξατε ότι χειρότερο κρύβει το έρεβος της ψυχής του ανθρώπου! Τώρα κοιτάτε τα ερείπια που άφησε πίσω της η δική σας λαίλαπα.

Τώρα όμως ήρθε η σειρά να δώσετε λόγο γιατί ασελγήσατε στο κορμί του Έθνους και στις ψυχές τις δικές μας!

Και κανείς δεν θα σας γλυτώσει από τους φυσικούς σας δικαστές!

Να είστε σίγουροι!

Τώρα, που κάθε αλήθεια της χθες κατέστη ένα ψέμμα της σήμερον και που τα δόγματα του καλοβολεμένου σοσιαλιστ(ρ)ικού παρελθόντος είναι ανεπαρκή για το θυελλώδες παρόν, ζούμε το γκρέμισμα ενός κόσμου ολοκλήρου και τους πόνους της γέννας ενός νέου. 

Η εποχή μας είναι μια κρίσιμη βίαιη στιγμή κατά την οποία η ανθρωπότητα ολόκληρη μοιάζει αδύναμη σε πιέσεις κι εύπλαστη, σαν ένας βώλος από λάσπη. Και σε αυτήν τη σύγχρονη κοσμογονία, χρέος όλων μας είναι να μαχόμαστε για να ανθίσει ένα μικρό λουλούδι ελπίδας, έστω κι αν πρόκειται να ανθοφορήσει επάνω στο λίπασμα της σάρκας και του νου μας. Δεν έχουμε άλλη επιλογή, αφού η προηγούμενη γενιά από εμάς πέταξε όλα τα άγια στα σκυλιά και μας παρέδωσε μόνο συντρίμμια. Το τεράστιο χρέος που μας φόρτωσε δεν είναι τίποτε άλλο από το ευφυές υποκατάστατο της αλυσίδας του δούλου με την οποία μας αλυσόδεσε μέσω των «μνημονίων». 
Μας καταδίκασε να ζήσουμε ζωές μεταχειρισμένες, Κυριακές που δεν ξημερώνουν ποτέ μια δημιουργική Δευτέρα και μέρες που ξεκινούν από το απόγευμα, από την ώρα που άλλοτε οι γριές θυμιάτιζαν τα σπίτια κι οι γέροι θυμούνταν τους πεθαμένους. Στη δική μας γενιά έπεσε ο βαρύς και ηρωικός συνάμα κλήρος της αναγέννησης και της θυσίας. Είμαστε έτοιμοι να θυσιαστούμε, για χάρη των γενεών που θα έρθουν; Δεν το ξέρω. 

Ο καιρός θα το δείξει και η Ιστορία θα κρίνει αφού «κριτές θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί». Σίγουρα όμως, σε αυτόν τον δρόμο δεν είμαστε μόνοι αφού πίσω μας στέκει ο Θεός! Κι αυτό είναι που μας έσωσε και που μας σώζει!


Πηγή: http://www.ethnikometopo.gr

Πολυδάπανα τα ελληνικά " κουκιά"

Χρυσάφι κοστίζει η ψήφος στην Ελλάδα, καθώς κατατάσσεται στην τέταρτη θέση μεταξύ των 27 χωρών - μελών της ΕΕ ως προς το ύψος της κρατικής χρηματοδότησης των κομμάτων υπολογιζόμενο ανά έγκυρη ψήφο. Σε σύγκριση με το Βέλγιο και τη Ρουμανία, που είχαν ανάλογο αριθμό έγκυρων ψήφων τις τελευταίες εθνικές εκλογές, στην Ελλάδα η ψήφος είναι ακριβότερη κατά 6,62 και 6,78 ευρώ αντιστοίχως.
Όπως αναφέρουν Τα Νέα, η κρατική χρηματοδότηση των κομμάτων εφαρμόζεται σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, με τη Γερμανία να την έχει υιοθετήσει ήδη από το 1959. Μόνη εξαίρεση αποτελεί η Μεγάλη Βρετανία που έχει ένα ιδιότυπο σύστημα χρηματοδότησης των κοινοβουλευτικών ομάδων.
Ωστόσο, σε αρκετές περιπτώσεις η χρηματοδότηση δεν καθορίζεται μόνον ως ποσοστό επί του προϋπολογισμού αλλά συνδέεται και με την πραγματική συμμετοχή των πολιτών στις εκλογές. Προβλέπεται δηλαδή η χορήγηση συγκεκριμένου ποσού για κάθε ψήφο που λαμβάνουν τα κόμματα. Ετσι, στην Πορτογαλία η κρατική επιχορήγηση συναρτάται αποκλειστικά από τις ψήφους κάθε κόμματος και στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές δόθηκαν 3,1 ευρώ ανά ψήφο - το ποσό υπολογίζεται κάθε φορά βάσει του εθνικού κατώτατου μηνιαίου μισθού. Μεικτή διαδικασία ακολουθείται στο Βέλγιο, όπου δίνεται ετήσια επιχορήγηση 125.000 ευρώ σε κάθε κόμμα και σε αυτό προστίθεται 1,25 ευρώ για κάθε έγκυρη ψήφο που το κόμμα έλαβε στις εκλογές για τη Βουλή και τη Γερουσία.

Στη Γερμανία το ποσό ανά ψήφο ανέρχεται στο 0,85 ευρώ για τα πρώτα τέσσερα εκατομμύρια ψήφους και 0,70 ευρώ για κάθε επιπλέον ψήφο.
Οσον αφορά τους ελεγκτικούς μηχανισμούς στις περισσότερες περιπτώσεις δεν αποτελούνται μόνο από μέλη του Κοινοβουλίου. Στη Γαλλία η επιτροπή είναι 9μελής και απαρτίζεται αποκλειστικά από δικαστές των τριών ανώτατων δικαστηρίων. Αντιστοίχως, στην Πορτογαλία τα κόμματα τηρούν λογιστικά.
Source : defencenet.gr

Η ανακήρυξη ανεξαρτησίας της Κυρηναϊκής

Η θεαματική ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Κυρηναϊκής στις 6 Μαρτίου μπορεί να οδηγήσει στη διάλυση της Λιβύης, όπως μπορεί να οδηγήσει στην ενίσχυση του Εθνικού Μεταβατικού Συμβούλιου (CNT).

Ανάλυση των δυνάμεων στο παιχνίδι
Καλώντας για επιστροφή στη ομοσπονδοποίηση (σε ισχύ μέχρι το 1963), ο Πρόεδρος του Ανωτάτου Μεταβατικό Συμβούλιο της Μπρεγκά Zubair Ahmed Al-Senussi, εξάδελφος του πρώην βασιλιά Ίντρις Senussi και μέλος του CNT, αποσταθεροποίησε τον ήδη εύθραυστο επικεφαλής του Συμβουλίου Μουσταφά Abdeljalil.


Αλλά ο τελευταίος αντεπιτέθηκε, ξέρα και αυτός, από τη Μισράτα, τη πόλη-σύμβολο της αντίστασης κατά του Μουαμάρ Καντάφι, όπου σφυρηλατήθηκε το πνεύμα της επανάστασης. Απείλησε αμέσως να χρησιμοποιήσει βία εναντίον των «αυτονομιστών».

Ανέφερε έναν αποκλεισμό της Κυρηναϊκής (πάγωμα των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων, κλπ..). Ο χρόνος όμως είναι είς βάρος του CNT: οι αποσχιστές καλούν για μποϊκοτάρισμα εκ των πραγμάτων των εκλογών για τη Συντακτική Συνέλευση, στις 23 Ιουνίου. Αυτό το μποϊκοτάζ, αν τηρηθεί, θα μπορούσε να επικυρώνει την κατάτμηση.

Ο Abdeljalil θα παίξει λοιπόν σε δυο ταμπλό τις προσεχείς εβδομάδες. Στο διεθνές, μόλις έλαβε την υποστήριξη της Αιγύπτου, η οποία επιβεβαίωσε τη δέσμευσή της για την ενότητα της Λιβύης, όπως και ο Οργανισμός της Ισλαμικής Συνεργασίας, που ελέγχεται από τη Σαουδική Αραβία. Ενώ η ανατολική Λιβύη εξαρτάται οικονομικά πολύ από την Αίγυπτο. Το Κάιρο θα πρέπει επίσης να ενεργήσει παρασκηνιακά για να μετριάσει την επιρροή του Κατάρ, το οποίο αναζωπυρώνει τη φλόγα της απόσχισης.
Ο Abdeljalil έλαβε επίσης την αποφασιστική υποστήριξη του Ιμπραήμ Dabbashi, του Λιβυκού αντιπρόσωπου στον ΟΗΕ, καταγωγής από τη Βεγγάζη που είχε παίξει καθοριστικό ρόλο στην έγκριση του ψηφίσματος 1970, στις 26 Φεβρουαρίου 2011.

Στο εσωτερικό, το αφεντικό του CNT άρχισε επίσης να συσπειρώσει γύρω του τις διάφορες πολιτοφυλακές για να υπενθυμίσει στους «αποσχιστές» ότι δεν διαθέτουν ίσως τα στρατιωτικά μέσα για την επίτευξη των φιλοδοξιών τους.
Πρώτη ισχυρή πράξη: οι πολιτοφύλακες του Zintan παράδωσαν το αεροδρόμιο της Τρίπολης στο Υπουργείο Εσωτερικών. Από την πλευρά του, το τοπικό συμβούλιο της Μισράτα θα πρέπει την επόμενη εβδομάδα να μεταφέρει στο CNT τον έλεγχο των λιμενικών, αερολιμενικών υποδομών και τα χερσαία σημεία ελέγχου. Αυτό θα ανάγκαζε τους Βέρβερους οι οποίοι ελέγχουν τα σημεία διέλευσης με την Τυνησία, να τοποθετηθούν με τη σειρά τους. Ενάρετος κύκλος;

Οι πετρελαϊκές εταιρίες σε επιφυλακή

θα υποχωρήσει και πάλι η εθνική παραγωγή αργού πετρελαίου της Λιβύης που μόλις είχε αποκατασταθεί σε χρόνο ρεκόρ, ένα χρόνο μετά την έναρξη της κρίσης;

Αυτό φοβούνται οι πετρελαϊκές εταιρίες μετά την ξαφνική ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Κυρηναϊκής στις 6 Μαρτίου, η οποία ακολουθήθηκε αμέσως από απειλές χρήσης βίας από τις αρχές του Εθνικόυ Μεταβατικού Συμβουλίου (CNT) στην Τρίπολη. Η ανατολική περιφέρεια περιλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος των πετρελαϊκών πόρων της Λιβύης της χώρας. Εκεί βρίσκεται η Κυρηναϊκή λεκάνη, αλλά κυρίως η λεκάνη της Σύρτης και το πολύ περίπλοκο δίκτυο κοιτασμάτων πετρελαίου της -τουλάχιστον είκοσι- συμπεριλαμβανομένων των στρατηγικών στοιχείων του ενεργητικού της Waha και του Sarir.

Οι μεγαλύτεροι παραγωγοί υδρογονανθράκων, κυρίως μεταξύ των οποίων είναι η ιταλική ΕΝΙ (το μεγαλύτερο μέρος των περιουσιακών στοιχείων της είναι στη Κυρηναϊκή), φοβούνται μια νέα νομική αστάθεια για τους τίτλους τους ή την επαναδιαπραγμάτευση μισθώσεων με τις νέες αυτονομιστικές αρχές.

Από τη πλευρά των λιμανιών εξαγωγής, οι στρατηγικοί τερματικοί σταθμοί στη Μάρσα αλ-Harigah, Βεγγάζη, Zueitina, Ajdabiya και Μάρσα αλ-Brega βρίσκονται στην Κυρηναϊκή, αλλά όχι αυτοί εξίσου αναπόφευκτοι του Ras Lanuf και της Sidrah

Source : infognomonpolitics

Το Παγκόσμιο Νόμισμα προ των πυλών

Γράφει ο Γρηγόρης Ζωγραφάκης

Παρασκευή,19 Σεπτεμβρίου 2008: Αίτημα πτώχευσης Lehman Brothers

Μόλις έχει ανοίξει ο ασκός του Αιόλου….Όλα όσα το έδειχναν επιμελώς σχεδιάστηκαν ή επιδεικτικά αγνοήθηκαν…

Ξεκινάει ο αγώνας δρόμου για τη διάσωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος…Φυσικά με κρατικές επιδοτήσεις…Η αμερικανική Κυβέρνηση διασώζει την AIG γιατί η πυροδότηση των ασφαλίστρων κινδύνου που καλούταν να πληρώσει για τις επισφάλειες της Lehman Bros. θα την έστελνε στη χρεοκοπία…

Τα τοξικά ομόλογα όμως περνούν σύντομα στην άλλη άκρη του Ατλαντικού…

«Μολύνουν» τις Τράπεζες και εν συνεχεία τα κράτη τα οποία χρηματοδοτούν τις επισφάλειες τους…

Κάπως έτσι αρχίζει να κοινωνικοποιείται η ζημιά η οποία προκλήθηκε από τη φούσκα που διογκώθηκε τα προηγούμενα 10 χρόνια….

Σήμερα η «μόλυνση» θα περάσει από τα κράτη στα νομίσματα…

Αυτό είναι το τελικό σχέδιο… Ο Κόσμος σε ένα νόμισμα!

Χρειάζεται όμως ένα γεγονός που θα προκαλέσει αυτή την «μόλυνση»…

Χρειάζεται κάτι μεγαλύτερο από την χρεοκοπία ενός κολοσσού…Η βόμβα είναι έτοιμη να πυροδοτηθεί…(420 τράπεζες ζητούν παγκόσμιο νόμισμα!)

Αν σήμερα ανάψει το φυτίλι των ρητρών συλλογικής δράσης, η υποχρεωτική ένταξη δηλαδή ομολογιούχων στο PSI,η ενεργοποίηση των ασφαλίστρων κινδύνου και η κατάταξη της Ελλάδας σε καθεστώς χρεοκοπίας τις επόμενες μέρες είναι η τέλεια «μόλυνση» του νομίσματος…

Όσο κι αν φαίνονται αυτά ως συνέπεια και απότοκο μιας λανθάνουσας κρίσης αν κάποιος παρατηρήσει προσεκτικά μιλάμε για ένα τέλεια οργανωμένο σχέδιο ακόμη και ως προς την επιλογή των προσώπων που το υλοποιούν…

Η κρίση του 1929-και αυτή καλοσχεδιασμένη-ωχριά υπερβολικά μπροστά σε αυτό που ζούμε…

Μακάρι να διαψευστώ αλλά οι επόμενες μέρες θα δείξουν ότι κανείς δεν νοιάζεται για την Ενωμένη Ευρώπη που όλοι μας λένε ότι δίνουν αγώνα για αυτή…Όλοι δουλεύουν για την «μόλυνση» των νομισμάτων…

Και αυτή θα φέρει αργά ένα ΝΟΜΙΣΜΑ το οποίο φυσικά θα πρέπει να ελέγχεται από μιαΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ….

Το σχέδιο αυτό μόνο ένας παράγοντας μπορεί να το ανατρέψει και να το αποτρέψει….

Κάτι που θα αλλάξει άρδην την κατάσταση, όπως η πανώλη τον Μεσαίωνα, που επηρέασε την αλλαγή της  Ευρώπης όχι μόνο γεωγραφικά αλλά κοινωνικά και οικονομικά…

Κάτι που θα ξεφύγει από το «τέλεια οργανωμένο σχέδιο»….

Source : http://logioshermes.blogspot.com/2012/03/blog-post_861.html