Ζητήματα εθνικής ασφάλειας

Του Σάββα Καλεντερίδη

Το ζήτημα της διαχείρισης των σχέσεων της Ελλάδος με τις άλλες χώρες, που καθορίζει σε μεγάλο βαθμό και τη θέση της χώρας μας στο διεθνές σύστημα, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια που είναι σε εξέλιξη η πρωτοφανής οικονομική κρίση, ανάγεται σε ένα μείζον ζήτημα εθνικής ασφάλειας για την πατρίδα μας.

Υπεύθυνοι για το χειρισμό και τη διαχείριση των σχέσεων με τις ξένες χώρες είναι κατά κύριο λόγο η διπλωματική υπηρεσία και το υπουργείο εξωτερικών, ενώ σχέσεις, διαπραγματεύσεις και συνομιλίες διεξάγουν υπηρεσιακοί παράγοντες και πολιτικοί που υπηρετούν και σε άλλα υπουργεία, αυτά του Εθνικής Αμύνης, της Δημοσίας Τάξεως -τώρα Προστασίας του Πολίτη-, Ενέργειας, και Εθνικής Οικονομίας, ειδικά μετά την υπογραφή των Μνημονίων, που δημιούργησαν ένα πολύπλοκο πλέγμα σχέσεων και επαφών με ξένους παράγοντες.

Όσον αφορά τις επαφές των υπηρεσιακών παραγόντων με ξένους ομολόγους τους, διπλωμάτες, αξιωματικούς των ενόπλων δυνάμεων, της αστυνομίας και των υπηρεσιών πληροφοριών, αυτές πρέπει να πραγματοποιούνται κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες και φυσικά, μετά από κάθε επαφή, πρέπει να υπάρχει ανάλογη τεκμηριωμένη ενημέρωση της ιεραρχίας. Άλλες, καλές εποχές, μάλιστα, σε πολλές περιπτώσεις, οι επαφές με ξένους παράγοντες ήταν απολύτως οριοθετημένες, ελεγχόμενες και το περιεχόμενο των συνομιλιών μαγνητοσκοπούνταν, για να υπάρχει και το ανάλογο αρχείο. Με άλλα λόγια, όποιος συναντιόταν με ξένο παράγοντα, το έκανε μετά από σχετική άδεια και η συνάντηση γινόταν υπό την επίβλεψη του αρμόδιου υπηρεσιακού παράγοντα.

Όσον αφορά τους πολιτικούς, όπως έχουμε πληροφορηθεί από αποχαρακτηρισμένα έγγραφα και εκθέσεις ξένων διπλωματικών αποστολών που δημοσιεύθηκαν κατά καιρούς στον τύπο, οι ξένοι διπλωμάτες κατά παράδοσιν ζητούν συνάντηση με Έλληνες πολιτικούς, οι οποίοι τις περισσότερες φορές ανταποκρίνονται ασμένως. Στις συναντήσεις αυτές οι ξένοι διπλωμάτες κινούνται βάσει σκοπού και ερωτηματολογίου. Δηλαδή, σε κάθε συνάντηση έχουν αντικειμενικό σκοπό, ο οποίος είναι άλλοτε η συλλογή πληροφοριών και άλλοτε η μεταφορά μηνύματος προς τη μια ή την άλλη πλευρά και ο σκοπός αυτός επιτυγχάνεται ανάλογα με την ευφυία και τη στάση του συνομιλητή τους. Με άλλα λόγια, αυτού του είδους οι συναντήσεις είναι πολύ σημαντικές, μεταξύ άλλων, και για την εθνική ασφάλεια της χώρας.

Στην Ελλάδα της διάλυσης των πάντων, το ζήτημα αυτό φαίνεται να μην απασχολεί κανέναν σε υπηρεσιακό, πολιτικό αλλά και δικαστικό επίπεδο, αφού περιπτώσεις συνομιλιών Ελλήνων πολιτικών και υπηρεσιακών παραγόντων με ξένους, που έχουν διαρρεύσει στον τύπο, ενώ είχαν καταφανώς στοιχεία που έπρεπε να απασχολήσουν τον εισαγγελέα, πέρασαν στο ντούκου, που λένε και οι χαρτοπαίκτες!

Δυο από τις περιπτώσεις αυτές ήταν οι συναντήσεις που έκανεο κ. Μιχάλης Χρυσοχοΐδης και ο στρατηγός Λευτέρης Οικονόμου, ως υπουργός Προστασίας του Πολίτη και ως αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας αντίστοιχα με τον πρέσβη των ΗΠΑ στην Ελλάδα, κ. Σπέκχαρντ, τον Ιανουάριο του 2010. Στις συναντήσεις εκείνες, σύμφωνα την εμπιστευτική έκθεση που συνέταξε και έστειλε στην υπηρεσία του ο Αμερικανός πρέσβης (διέρρευσε στον ιστότοπο Wikileaks και αναδημοσιεύτηκε από την Guardian), οι προαναφερθέντες Έλληνες αξιωματούχοι, πέραν της εν γένει στάσης τους απέναντι σε έναν ξένο διπλωμάτη, που είναι ένα πολιτικό θέμα, ανέφεραν στοιχεία και λεπτομέρειες για τη λειτουργία και την αποτελεσματικότητα της ΕΥΠ, που εντάσσονται στην κατηγορία των εθνικών μυστικών. Τότε, με την αποκάλυψη του θέματος, δεν κουνήθηκε φύλλο.

Πρόσφατα, διέρρευσε και πάλι στον ιστότοπο Wikileaks και αναδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα τα ΝΕΑ, ότι Έλληνες «συνομιλητές» της αμερικανικής παρα-υπηρεσίας πληροφοριών Stratfor, με κωδικούς GR001 και GR101, ενημέρωναν από το 2009 την υπηρεσία αυτή και αυτή με τη σειρά της το ΔΝΤ με κρίσιμα στοιχεία για την πορεία της ελληνικής οικονομίας!

Εδώ τίθενται δυο ζητήματα. 

Το πρώτο είναι η ανεξέλεγκτη δράση μια ξένης ιδιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών στην Ελλάδα και το δεύτερο η στρατολόγηση Ελλήνων πρακτόρων, που δρουν προδοτικά και εις βάρος των συμφερόντων της πατρίδος. Και τα δυο ζητήματα, αφορούν πρωτίστως την εθνική ασφάλεια της χώρας και μέχρι στιγμής δεν έχουμε διαπιστώσει να γίνεται κάποια ενέργεια για την αντιμετώπισή του.

Ένα άλλο θέμα, το σοβαρότερο ίσως απ’ όλα, είναι η επιστολή που έστειλε ο πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ, κ. Γεωργίου στον επικεφαλής του ΔΝΤ στην Ελλάδα κ. Τόμσεν, με την οποία ένας Έλληνας κρατικός αξιωματούχος ζητεί από έναν ξένο να πράξει τα «δέοντα» για να αλλάξει ο νόμος για την ΕΛ.ΣΤΑΤ προκειμένου να «αποσαφηνιστεί» ο ρόλος του προέδρου της Αρχής. Το τραγικό της υπόθεσης είναι ότι μετά από 20 ημέρες το αίτημα του κ. Γεωργίου, ικανοποιήθηκε, αφού η κυβέρνηση προχώρησε στη συγκεκριμένη αλλαγή της νομοθεσίας, όπως ακριβώς ζητούσε ο κ. Γεωργίου από τον κ. Τόμσεν!

Το θέμα εδώ έχει δυο ανατριχιαστικές διαστάσεις. 

Η μια είναι ότι ένας Έλληνας αξιωματούχος, ζητά όχι από τον αρμόδιο Έλληνα υπουργό αλλά από έναν ξένο αξιωματούχο ενός φορέα που αποδεικνύεται είχε στο στόχαστρο την Ελλάδα από το 2009, να ψηφιστεί ένας νόμος, με βάση τον οποίο θα μπορούσε να εξυπηρετήσει καλύτερα τα συμφέροντα του ΔΝΤ, στο οποίο σημειωτέον υπηρετούσε και ο ίδιος από το 1989 μέχρι να αναλάβει «αποστολή» στην Ελλάδα. Εδώ είναι φανερό ότι υπάρχει σαφής παράβαση καθήκοντος, η νομική τεκμηρίωση του οποίου εναπόκειται στον εισαγγελέα που θα ερευνήσει την υπόθεση.

Το δεύτερο ζήτημα που προκύπτει, είναι το γεγονός ότι ο κ. Τόμσεν είχε «συνεργάτες» και στην κυβέρνηση, αφού το αίτημα του κ. Γεωργίου, έγινε αποδεκτό και είχαμε έτοιμο το νόμο, κομμένο και ραμμένο στα μέτρα Γεωργίου-Τόμσεν, σε είκοσι μέρες, χρόνος ρεκόρ για το ελληνικό σύστημα παραγωγής νόμων! Ποιος είναι λοιπόν ο κύριος που έλαβε την εντολή από τον κύριο Τόσμεν και την εξετέλεσε σε χρόνο ρεκόρ;

Και στις δυο αυτές υποθέσεις, δεν έχει κουνηθεί φύλλο, και εννοούμε τον εισαγγελέα, ο οποίος θα έπρεπε από καιρού να βάλει τα πράγματα στη θέση τους.

Και αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα.

Μπορεί να χρειάζονται πολλά για να μετατραπεί η Ελλάδα από ξέφραγο αμπέλι στο οποίο κάνουν ό,τι θέλουν ξένοι πολιτικοί, πράκτορες, διπλωμάτες και λοιποί, σε μια ευνομούμενη χώρα, που θα προστατεύει τα συμφέροντά της. Όμως, μέχρι να γίνουν αυτά και να ξαναχτίσουμε την Ελλάδα από την αρχή, καλό είναι να θεσπιστεί άμεσα ένας Εισαγγελέας Εθνικής Ασφάλειας, κατά τα πρότυπα των Οικονομικών Εισαγγελέων, ο οποίος θα επιλαμβάνεται άμεσα και αποτελεσματικά όλων των περιπτώσεων εκείνων που άπτονται θεμάτων της λειτουργίας του κράτους και της κυβέρνησης σε σχέση με την προστασία και περιφρούρηση της εθνικής μας ασφάλειας, που αποτελεί πολύτιμη άυλη αξία του εθνικού μας θησαυροφυλακίου.

Source : ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Η επόμενη μέρα του " κουρέματος"

Το PSI σίγουρα δεν ήταν η ιδανική λύση για την απομείωση του ελληνικού χρέους. Το αποδεικνύει τόσο η πολύμηνη, αγωνιώδης διαπραγμάτευση όσο και –ακόμα περισσότερο– η συνεχιζόμενη αμφισβήτηση των αγορών για τη βιωσιμότητα του χρέους, ακόμα και μετά την ολοκλήρωσή του. Υπενθυμίζεται ότι αν όλα πάνε καλά από τώρα ως το 2020, ο δείκτης χρέους προς ΑΕΠ του ελληνικού Δημοσίου θα είναι τότε 120,5% – ένα βάρος διόλου ευκαταφρόνητο. Προτιμότερη θα ήταν μια λύση που θα περιλάμβανε επαναγορά χρέους, όπως έχουμε γράψει και στο παρελθόν, η οποία θα μείωνε άμεσα το δείκτη χρέους-ΑΕΠ και θα επέτρεπε στους ομολογιούχους εκείνους που το ήθελαν να απαλλαγούν εντελώς από το ελληνικό ρίσκο.
Ωστόσο, εδώ που φτάσαμε, η επιτυχία του εγχειρήματος ήταν sine qua non για την αποφυγή μιας ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας. Συνεπώς το αποτέλεσμα που ανακοινώθηκε το πρωί της Παρασκευής –συμμετοχή 84% επί των 206 δισ. ευρώ, που ανέβηκε στο 95,7% μετά την απόφαση, λίγες ώρες αργότερα, για ενεργοποίηση των ρητρών συλλογικής δράσης– δεν μπορεί παρά να είναι πηγή ικανοποίησης (σημειώνεται ότι για τους κατόχους ομολόγων υπό ξένο δίκαιο έχει δοθεί παράταση για εθελοντική υπαγωγή ως τις 23 Μαρτίου). Ο δρόμος είναι ανοιχτός για τη συνεδρίαση του Eurogroup τη Δευτέρα, στην οποία θα δοθεί η οριστική έγκριση στη νέα δανειακή σύμβαση για την Ελλάδα, όπως προανήγγειλε ήδη από την Παρασκευή ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ. Τη συμφωνία χαιρέτισε και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, χαρακτηρίζοντάς την «κλειδί» για τη διάσωση της Ελλάδας. Την Πέμπτη 15 του μηνός θα συνεδριάσει το Δ.Σ. του ΔΝΤ, με σκοπό να αποφασίσει το ποσό με το οποίο θα συμμετάσχει στο δεύτερο πακέτο στήριξης. Θα είναι έκπληξη αν η συνεισφορά του Ταμείου ξεπεράσει τα 13 δισ. ευρώ, δηλαδή 10% του πακέτου (υπενθυμίζεται ότι στο πρώτο πακέτο η συνεισφορά του έφτασε το 27%).
Την Πέμπτη, εν τω μεταξύ, η ΕΚΤ ανακοίνωσε ότι θα δέχεται εκ νέου τα (νέα) ελληνικά ομόλογα ως ενέχυρο για την παροχή ρευστότητας στις ελληνικές τράπεζες. Θα τα δέχεται μάλιστα, μέχρι νεωτέρας, χωρίς να θέτει κριτήρια κατώτατης αποδεκτής πιστοληπτικής αξιολόγησης. Το στοιχείο αυτό αναδεικνύει τη σημασία της ολοκλήρωσης της διαδικασίας σε στενή συνεννόηση με τους Ευρωπαίους εταίρους μας, οι οποίοι, ως αντάλλαγμα, παρέχουν τα απαραίτητα μαξιλάρια ασφαλείας για το ελληνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Ο σκεπτικισμός παραμένει
Η αμφισβήτηση των αγορών για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους αποτυπώνεται στις «γκρίζες» (προ έκδοσης) αποτιμήσεις των νέων ελληνικών ομολόγων που κυκλοφόρησαν ήδη την Παρασκευή. Θυμίζουμε ότι οι συμμετέχοντες στην ανταλλαγή λαμβάνουν διετή ομόλογα του EFSF που ισοδυναμούν με το 15% της ονομαστικής αξίας των παλαιών ομολόγων, τα νέα ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου που έχουν ονομαστική αξία 31,5% και χρεόγραφα με ρήτρες ανάπτυξης, που μπορούν να πωληθούν ξεχωριστά από τα νέα ομόλογα. Τα χρεόγραφα αυτά προσφέρουν ένα επιπλέον 1% επί του κεφαλαίου του ομολόγου που κατέχει ο επενδυτής σε περίπτωση που η ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας ξεπεράσει κατά 1% το συγκεκριμένο έτος τις προβλέψεις του debt sustainability assessment της τρόικας.
Οι πρώτες αποτιμήσεις των νέων ομολόγων κυμαίνονται γύρω στο 20% (του 31,5%) και οι αποδόσεις βρίσκονται στο 18%-20%. Πρόκειται, με άλλα λόγια, για επιτόκια χρεοκοπίας, κατά πολύ υψηλότερα των επιτοκίων των ομολόγων της Πορτογαλίας, που είναι η χώρα στην Ευρωζώνη που θεωρείται ο επόμενος κρίκος σε μια ενδεχόμενη αλυσίδα μετάδοσης της κρίσης κρατικού χρέους. Είναι σαφές ότι οι αγορές θεωρούν πως το PSI δεν ήταν παρά η πρώτη αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους.

Τρεις αλληλένδετοι όροι ανάκαμψης
Πώς μπορεί να αλλάξει αυτό το κλίμα για την Ελλάδα; Η άμεση προτεραιότητα είναι μια επίδειξη πολιτικής βούλησης με απτά αποτελέσματα στο μέτωπο των μεταρρυθμίσεων και του εξορθολογισμού της δημόσιας διοίκησης. Μια-δυο ηχηρές αποκρατικοποιήσεις, μία επιτυχημένη πρωτοβουλία πάταξης της φοροδιαφυγής, είτε μιλάμε για τη λαθρεμπορία των καυσίμων είτε για φυσικά πρόσωπα με τεράστιες περιουσίες και ανύπαρκτες φορολογικές δηλώσεις, ουσιώδη μέτρα χωρίς διακριτική μεταχείριση για την απλοποίηση επενδυτικών διαδικασιών – όλα τα παραπάνω μπορεί να εκπλήξουν θετικά τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο. Οι προσδοκίες τους, άλλωστε, είναι πλέον τόσο χαμηλές, που μπορούμε εύκολα να τις υπερβούμε.
Πέρα από το θετικό ψυχολογικό σοκ, κινήσεις σαν αυτές θα συμβάλουν στη δημοσιονομική εξυγίανση και στην τόνωση της ανάπτυξης – θέμα πλέον επείγον, όπως καταδεικνύουν τα τελευταία στοιχεία για την ανεργία, που έχει φτάσει το εφιαλτικό 21%. Η ανάπτυξη θα ωφεληθεί τόσο από την εισροή πόρων από τους επενδυτές που θα συμμετάσχουν στις ιδιωτικοποιήσεις όσο και από τη βελτίωση του επιχειρηματικού κλίματος που θα επιφέρουν τα μέτρα για την παράκαμψη της γραφειοκρατίας και τη διευκόλυνση της επιχειρηματικής δραστηριότητας. Και οι θετικές συνέπειες δεν σταματούν εκεί: στο βαθμό που η συνεργασία με την Κομισιόν επιφέρει ταχύτερη απορρόφηση κοινοτικών πόρων και αρχίσει να καθιστά τη χώρα πιο θελκτικό επενδυτικό προορισμό, οι αντιμνημονιακές Σειρήνες θα χάσουν τη σαγήνη τους και οι πολίτες, που ούτως ή άλλως τρέμουν το ενδεχόμενο επιστροφής στη δραχμή, θα νιώσουν πιο ασφαλείς στην επιλογή της παραμονής εντός του ευρώ.
Εκτός συγκλονιστικού απροόπτου όμως, τα παραπάνω δεν θα αρκέσουν για να επαναφέρουν το ελληνικό δημόσιο χρέος σε βιώσιμη τροχιά. Συνεπώς, πιθανότατα θα χρειαστεί, στα επόμενα χρόνια, μία συμφωνία με τους εταίρους μας στην Ευρωζώνη για το λεγόμενο OSI (Official Sector Involvement), για το κούρεμα δηλαδή των οφειλών μας προς τον επίσημο τομέα. Μια τέτοια συμφωνία, φυσικά, θα είναι πιθανή μόνο αν έχουμε εξέλθει από το βαθύ πηγάδι αναξιοπιστίας στο οποίο έχουμε σήμερα βυθιστεί. Κι αυτό με τη σειρά του δεν θα επιτευχθεί αν δεν καταβάλουμε στο μεσοδιάστημα υπεράνθρωπες και συνεχείς προσπάθειες για να αλλάξουμε το πολιτικό μας σύστημα, τη δημόσια διοίκηση, την ιδιωτική οικονομία και τη Δικαιοσύνη. Αυτό είναι που πραγματικά χρωστά η γενιά του κ. Βενιζέλου στα παιδιά και στα εγγόνια της – όχι τη ρετσινιά του μεγαλύτερου κακοπληρωτή στην ιστορία, που απειλεί εδώ και δύο χρόνια να παρασύρει μαζί της όλη την Ευρώπη στην καταστροφή.
Source : citypress.gr

Γιατί η Ρωσία στηρίζει τον Άσαντ

Οι επαφές κυβερνητικών αξιωματούχων της Ρωσίας με την κυβέρνηση της Συρίας δεν σταμάτησαν ποτέ. Πληροφορίες δε από το Λονδίνο αλλά και την Ουάσινγκτον αναφέρουν ότι οι μυστικές υπηρεσίες των δύο χωρών ανταλλάσσουν απόψεις και συνεργάζονται σε πολλά επίπεδα. Η Μόσχα διατείνεται ότι δεν έχει σκοπό να ωθήσει τον Πρόεδρο Άσαντ σε παραίτηση και να του προσφέρει έναν ευχάριστο τόπο εξορίας, αλλά αντιθέτως, υποστηρίζει ότι επιθυμεί το διάλογο μεταξύ Αντιπολίτευσης και κυβέρνησης στη Δαμασκό, όσο και την προώθηση πολιτικών μεταρρυθμίσεων.


Ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρόφ, κατά την τελευταία επίσκεψη στη Δαμασκό ζήτησε από τον Πρόεδρο Άσαντ να προχωρήσει σε δημοψήφισμα για νέο πλουραλιστικό σύνταγμα, όπως και έγινε, αλλά και συνεννόηση της κυβέρνησης με τον Αραβικό Σύνδεσμο, του οποίοι οι θέσεις και δραστηριότητες θεωρούνται από τη Μόσχα, σταθεροποιητικές για τη Μέση Ανατολή. Στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ η Ρωσία μαζί με την Κίνα απέτρεψαν την επίσημη καταδίκη της κυβέρνησης της Συρίας, ενώ παρεμπόδισαν την επιβολή νέων διεθνών κυρώσεων αλλά και μια πιθανή εξωτερική στρατιωτική επέμβαση.

Πολλοί λένε ότι η προσπάθεια πολιτικού συμβιβασμού στη Συρία έρχεται πολύ αργά για να επιτύχει, και ότι de facto, o εμφύλιος πόλεμος έχει ξεκινήσει. Την ίδια ώρα οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ευρώπη, η Τουρκία και οι χώρες του Περσικού Κόλπου θεωρούν τον Πρόεδρο Άσαντ τελειωμένο. Διεθνείς αναλυτές εκτιμούν ότι η Ρωσία θα μπορούσε να έχει επιλύσει την κρίση στη Συρία αν είχε παρέμβει δυναμικά, ένα χρόνο νωρίτερα. Ως παραδοσιακός σύμμαχος της Συρίας και μεγάλος προμηθευτής όπλων, η Μόσχα θα μπορούσε να αποτελέσει αποτελεσματικότερο διαμεσολαβητή από την Άκυρα.

Η στάση της Ρωσίας απέναντι στη Συρία μπορεί να εξηγηθεί από το πόσο σημαντική θεωρεί τη χώρα αυτή η Μόσχα. Οι δεσμοί της οικογένειας Άσαντ με τη Μόσχα υπάρχουν εδώ και τέσσερις δεκαετίες, ενώ η γεωγραφική θέση της Συρίας έχει τεράστια στρατηγική σημασία στη Μέση Ανατολή, καθώς γειτνιάζει με το Ισραήλ, το Ιράκ, την Τουρκία και βρίσκεται κοντά στην Αίγυπτο, το Ιράν και τη Σαουδική Αραβία, αλλά και την Κύπρο και την Ελλάδα.

Στην Ταρτούς της Συρίας η Ρωσία διαθέτει ναυτική βάση ανεφοδιασμού του στόλου της, ενώ η αξία των όπλων που πούλησε στη Συρία την τελευταία δεκαετία ξεπερνά το 1,5 δισεκατομμύριο δολάρια. Η Δαμασκός είναι ο έβδομος καλύτερος πελάτης της ρωσικής βιομηχανίας όπλων. Για να καταλάβει κάποιος τη συμπεριφορά του Κρεμλίνου απέναντι στη Συρία και τις αντιρρήσεις απέναντι στην πολιτική της Δύσης και των αραβικών κρατών στην περιοχή, θα πρέπει να επεξεργαστεί το όλο ζήτημα από ευρύτερη οπτική γωνία.

Πριν από ένα χρόνο η Ρωσία απείχε από την ψηφοφορία για την επιβολή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων πάνω από τη Λιβύη, επιτρέποντας έτσι την ψήφιση του σχεδίου. Αυτό που στην αρχή είχε βαπτισθεί επιχείρηση για την προστασία των αμάχων στη Βεγγάζη και αλλού, εξελίχθηκε σε ανοικτό πόλεμο κατά της κυβέρνησης της Λιβύης και σε αγώνα για την ανατροπή του καθεστώτος Καντάφι. Η στρατιωτική επέμβαση κατέληξε στον εξευτελιστικό θάνατο του Μουαμάρ Καντάφι αλλά και πολλών πολιτών που πέθαναν στα χέρια πολιτικών τους αντιπάλων ή εγκληματιών. Το ότι οι στρατιωτικές επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ πήγαν πέρα από αυτό που προέβλεπε το σχετικό ψήφισμα του ΟΗΕ, δεν φαίνεται να ενόχλησε τις κυβερνήσεις της Δύσης.

Η κυβέρνηση της Ρωσίας είναι εξαιρετικά συντηρητική και απεχθάνεται τις επαναστάσεις. Αυτό δεν είναι μόνον ιδεολογική επιλογή, πηγάζει και από την ισχυρή πεποίθηση που επικρατεί στο Κρεμλίνο ότι η Αραβική Άνοιξη οδηγεί σταδιακά στην ισλαμοποίηση του Αραβικού Κόσμου και των χωρών του Μαγκρέμπ. Αν η ιστορική αναλογία της Δύσης είναι το 1848 ή το 1989 στην Ευρώπη, για το Κρεμλίνο η ιστορική αναλογία είναι το 1917 στη Ρωσία. Η Μόσχα στηρίζει τις απόψεις της και στα αποτελέσματα των πρόσφατων εκλογών στην Τυνησία και ιδιαίτερα στην Αίγυπτο όπου κυριαρχεί πλέον η Μουσουλμανική Αδελφότητα. Επίσης η Ρωσία υποστηρίζει ότι στη Λιβύη μετά τον Καντάφι επικρατεί χάος, και ότι η χώρα κινδυνεύει με διάλυση. Το Κρεμλίνο φοβάται επίσης ότι η σεκταριστική βία στη Συρία θα επηρεάσει και γειτονικές χώρες, όπως ο Λίβανος και το Ισραήλ.

Η κυβέρνηση του Προέδρου πλέον Βλαντιμίρ Πούτιν πιστεύει ότι η εξωτερικές παρεμβάσεις σε χώρες όπου μια επανάσταση είναι σε εξέλιξη, το μόνο που πετυχαίνει είναι να κάνει τα πράγματα χειρότερα. Επίσης η Μόσχα πιστεύει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι χώρες της Δύσης παρεμβαίνουν στρατιωτικά μόνον όταν γνωρίζουν ότι θα έχουν ελάχιστες ή μηδενικές απώλειες όπως έγινε στη Λιβύη, πιστεύει όμως ότι η Συρία είναι εντελώς διαφορετική περίπτωση. Το Κρεμλίνο εκτιμά ότι ο εξοπλισμός του Ελεύθερου Στρατού της Συρίας δεν αρκεί για να ανατραπεί ο Πρόεδρος Άσαντ, στον οποίο ο στρατός είναι πιστός και αφοσιωμένος., ενώ ένας πόλεμος με τη συμμετοχή της Τουρκίας και αραβικών χωρών θεωρείται εξαιρετικά πιθανός.

Επιπλέον οι Ρώσοι υποψιάζονται ότι ο μόνος λόγος για τον οποίο η Δύση πιέζει τη Δαμασκό είναι για να “ληστέψει” τον ορυκτό πλούτο της χώρας και να στερήσει την Τεχεράνη από το μοναδικό της σύμμαχο στην περιοχή. Πίσω από τις δραστηριότητες χωρών του Περσικού Κόλπου και ειδικά του Κατάρ για το ζήτημα της Συρίας, η Μόσχα διαβλέπει την αυξανόμενη επιρροή της Σαουδικής Αραβίας, που έχει ιστορική αντιπαλότητα με το θεοκρατικό Ιράν. Οι Ρώσοι επίσης ανησυχούν για τις “νεο – οθωμανικές” φιλοδοξίες της Τουρκίας αλλά και την πιθανότητα το Ισραήλ να επιτεθεί σε πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν, κάτι που θα μπορούσε να εμπλέξει τις Ηνωμένες Πολιτείες σε ένα μεγάλο περιφερειακό πόλεμο.

Βέβαια το να εφοδιάζει κάποιος με όπλα την κυβέρνηση της Συρίας κατά τη διάρκεια ενός πιθανού εμφυλίου πολέμου δεν είναι ό,τι καλύτερο για τις σχέσεις της Ρωσίας με τη Δύση, που θεωρεί τη στάση της Μόσχας πολιτικά ανήθικη, και σίγουρα θα πλήξει τα ρωσικά συμφέροντα στη Δύση. Μια ανοικτή διαμάχη με το Κατάρ, την Τουρκία και τη Σαουδική Αραβία είναι μάλλον κάτι που το Κρεμλίνο θα θέλει να αποφύγει. Διεθνείς αναλυτές εκτιμούν ότι ίσως η Ρωσία είναι εξαναγκασμένη να τηρήσει σκληρή στάση για την κρίση στη Συρία, ώστε να μην χάσει τεράστια ποσά από το εμπόριο όπλων και άλλων υλικών, όπως έγινε στη Λιβύη, όπου η Μόσχα έχασε συμβόλαια ύψους τεσσάρων δισεκατομμυρίων δολαρίων. Αν τελικά τα πράγματα εξελιχθούν έτσι, αυτό θα αποτελεί πλήγμα για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τη δημοκρατία και την ηθική.
Source : infognomonpolitics.blogspot.com

Η Αναγέννηση του Εθνους - Κράτους

Ένας από τους θεμελιώδεις μύθους της εποχής μας είναι πως η παγκοσμιοποίηση απαξίωσε εντελώς την έννοια του Έθνους-Κράτους. Ακούμε πως οι τεχνολογικές επαναστάσεις στις μεταφορές και τις επικοινωνίες συρρίκνωσαν τον κόσμο μας και κατάργησαν τα σύνορα μεταξύ των κρατών.

Ωστόσο, η παγκόσμια οικονομική κρίση που έχει ενσκήψει, διέλυσε αυτό τον μύθο. Ποιοι ήταν αυτοί που διέσωσαν τις τράπεζες που κατέρρεαν, που τόνωσαν την χρηματοπιστωτική αγορά με «ενέσεις ρευστότητας» και που προμήθευσαν τους άνεργους με το «δίχτυ ασφαλείας» που θα τους έσωζε από μια ολοκληρωτική καταστροφή; Η απάντηση είναι μια: οι εθνικές κυβερνήσεις. Η G-20, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Επιτροπή Βασιλείας για την Εποπτεία των τραπεζών (Basel Committee on Banking Supervision) ήταν απλώς παρατηρητές των εξελίξεων. Ακόμη και στην Ευρώπη, όπου οι τοπικοί θεσμοί είναι σχετικά ισχυροί, τις πρωτοβουλίες στην επιβολή νόμων και τις αποφάσεις τις πήραν άνθρωποι που εκπροσωπούν εθνικά συμφέροντα, όπως η γερμανίδα Καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ.

Ακόμη όμως κι αν το Έθνος-Κράτος επιβιώσει, η φήμη του κινδυνεύει να σπιλωθεί. Η επίθεση εναντίον του παίρνει δυο μορφές: κατά πρώτον, μια κριτική από τους οικονομολόγους πως οι κατά τόπους κυβερνήσεις αποτελούν εμπόδιο για την ελεύθερη διακίνηση αγαθών, κεφαλαίων, ακόμη και ανθρώπων, ανά την υφήλιο. Όμως, από την άλλη, ποιος θα θέσει τους κανόνες των χρηματαγορών, αν όχι τα έθνη-κράτη; Η έννοια του Laissez-faire είναι μια συνταγή για ακόμη μεγαλύτερες οικονομικές κρίσεις και πολιτικές διαμάχες. Επισης, σημαίνει πως πρέπει να εμπιστευτούμε την οικονομική μας πολιτική σε τεχνοκράτες και αυτό δεν είναι κάτι που βολεύει την κατάσταση. Όμως οι έννοιες «τεχνοκράτες» και «Laissez-faire» δεν παρέχουν μια ικανοποιητική εναλλακτική πρόταση απέναντι στο έθνος-κράτος, αφού η διάβρωση του έθνους-κράτους στο τέλος κάνει ελάχιστο καλό στις διεθνείς χρηματαγορές, όσο έχουμε έλλειψη από ζωτικούς μηχανισμούς μιας διεθνούς διακυβέρνησης.

Κατά δεύτερον, η κριτική έρχεται από κοσμοπολίτες διανοητές που καταγγέλλουν την πλαστότητα των εθνικών συνόρων. Όπως έχει τονίσει ο φιλόσοφος Πίτερ Σίνγκερ, η παγκοσμιοποίηση των επικοινωνιών έχει δημιουργήσει ένα «παγκόσμιο κοινό θεατών», γύρω από τους οποίους μπορεί να δημιουργηθεί ένα πλέγμα «παγκόσμιων κανόνων ηθικής». Χωρίς να είναι σίγουρο κατά πόσο κάτι τέτοιο όντως ισχύει, έρευνες της εταιρείας πολιτικοκοινωνικών δημοσκοπήσεων World Values Survey έχουν δείξει πως παραμένει ισχυρή η ανθρώπινη προσκόλληση πάνω στην έννοια του έθνους-κράτους.

Κι όμως εμείς παραμένουμε ακόμη πιστοί στον μύθο της πτώσης του έθνους-κράτους. Οι πολιτικοί μας ηγέτες, ωστόσο, δηλώνουν ανικανότητα να επιληφθούν του θέματος, οι διανοούμενοι ονειρεύονται κοινά παγκόσμια/κυβερνητικά σχήματα διακυβέρνησης ενώ οι ηττοπαθείς γκρινιάζουν διαρκώς για τους μετανάστες ή τις εισαγωγές. Και οι όποιες συζητήσεις περί ενίσχυσης του έθνους-κράτους κάνει πολλούς σεβαστούς διανοητές να τρέχουν, λες και κάποιος πρότεινε να ξαναζήσουμε την Μαύρη Πανώλη.

Αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να απορρίψουμε συλλήβδην κάθε πιθανότητα πως στο εγγύς μέλλον θα διαμορφωθεί όντως μια αληθινή παγκόσμια συνείδηση, που θα πορεύεται από κοινού με τις όποιες διεθνικές πολιτικές κοινότητες. Ωστόσο, για το σήμερα οι άνθρωποι θα εξακολουθούν να προστρέχουν για βοήθεια στις εθνικές τους κυβερνήσεις, οι οποίες εξακολουθούν να παραμένουν η μεγαλύτερη μας ελπίδα για μια συλλογική δράση. Η έννοια του έθνους-κράτους μπορεί να αποτελεί ένα κειμήλιο που μας κληροδότησε η γαλλική Επανάσταση, αλλά μέχρι στιγμής είναι ό,τι καλύτερο διαθέτουμε.

Source : TO BHMA

* O Ντάνι Ρόντρικ είναι καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής Οικονομίας στο πανεπιστήμιο Χάρβαρντ και συγγραφέας του βιβλίου «The Globalization Paradox: Democracy and the Future of the World Economy».

Η Ρωσία του Πούτιν και τα νέα γεωπολιτικά δεδομένα

Σύμφωνα με τον Μαρκ Ρουσέ, οικονομολόγο, συγγραφέα του βιβλίου «Η νέα Ευρώπη Παρίσι-Βερολίνο-Μόσχα»,

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, μετά την κατάποση του φιδιού Πούτιν, μετά τη χρυσή εποχή της περιόδου Γκορμπατσόφ και Γιέλτσιν της επιταχυνόμενης πτώσης ή ακόμη και της μελλοντικής αποσύνθεσης της Ρωσίας, σύμφωνα με τα όνειρα του Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι στη Μεγάλη Σκακιέρα (1), είχαν κάνει υπομονή ελπίζοντας να απαλλαγούν από τον Πούτιν, όπως είχαν απαλλαγεί από τον Στρατηγό ντε Γκωλ, το 1969, εξ ου η απεγνωσμένη προσπάθεια μιας νέας πορτοκαλής Επανάστασης στη Ρωσία με τον νέο Πρέσβη των ΗΠΑ στη Μόσχα, τον Mac Faul ο οποίος προσδιορίζει τον εαυτό του ως «εμπειρογνώμονα της δημοκρατίας, των αντιδικτατορικών κινημάτων και των επαναστάσεων».

Η σημερινή αντιπολίτευση, χωρίς ηγέτη, χωρίς οποιαδήποτε ένωση, με διαμετρικά αντίθετες τάσεις μέσα σε αυτή, κάνει τα πρωτοσέλιδα των δυτικών μέσων ενημέρωσης. Αλλά μοιάζει  πραγματικά με τον ετερόκλητο στρατό του Μπουρμπακί (Charles Denis Bourbaki) και θυμίζει το μύθο του Jean de La Fontaine (παραλλαγή των μύθων του Αίσωπου) των «Βάτραχων που επιζητούν έναν βασιλιά»!

Οι λαοί, στις δυτικές δημοκρατίες, δεν δέχονται για πολύ τους ηγέτες κρατών που διαθέτουν ιστορικό όραμα που απαιτεί προσπάθεια, αυταρχισμό, επιμονή, θάρρος όχι μόνο για να ανακάμψεις, αλλά για να αναπτύξεις τη προβολή και τη δύναμη μιας χώρας.

Προτιμούν τη μετάνοια, την αναψυχή, τη συνταξιοδότηση στα 60, τις 35 ώρες εργασίας, την χαλαρότητα και το αναίσχυντο δημόσιο χρέος. Είναι επίσης και ευκολότερο για να εκλεγείς!

Οι Κλεμανσώ, Τσώρτσιλ και ντε Γκωλ θα πιστοποιούσαν αυτή τη προθυμία των δυτικών δημοκρατιών να ακούσουν τους Νταλαντιέ, Τσάμπερλεν, Μιτεράν ή Ολλάντ ή τους ουτοπικούς κωμικούς του στυλ του Jean Luc Mélenchon, αντί να τοποθετηθεί ο πολίτης ενώπιον των ευθυνών του, λαμβάνοντας υπόψη τις γεωπολιτικές και οικονομικές πραγματικότητες.

Οι ΗΠΑ πίστευαν ως εκ τούτου ότι είχαν βρει με τον Μεντβέντεφ έναν νέο Γκορμπατσόφ, ο οποίος στο όνομα της οικονομικής ανάπτυξης, της ελευθερίας της έκφρασης και ενός  δικαιώματος  ανθρωπισμού α λα ρώσικα, θα αποτέλειωνε στην ουσία, με έπαινο και ενθάρρυνση της Δύσης, το έργο της μαζικής καταστροφής της ισχύος της Σοβιετικής Ένωσης που ξεκίνησε με τον Γκορμπατσόφ, πάντα δημοφιλή σε ολόκληρο τον κόσμο, εκτός στην δική του χώρα!

Το χονδροειδές σφάλμα του Μεντβέντεφ, με το μη- βέτο της Ρωσίας στον ΟΗΕ, κατά τη διάρκεια της ξεδιάντροπης στρατιωτικής επέμβασης του ΝΑΤΟ στη Λιβύη, πίσω από το ανθρωπιστικό παραβάν, ήταν φορέας ελπίδας για τη Δύση και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η σούπα μύριζε ωραία, αφέλεια, και δεν είναι ο φθόνος που έλειπε από τον κ. Ζιπέ, ο οποίος διαπρέπει στον τομέα αυτό, να ξαναπαίξει το ίδιο τέχνασμα στη Ρωσία για τη Συρία. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν, ξαναπαίρνοντας τον έλεγχο της εξωτερικής πολιτικής, ανάτρεψε με προνοητικό τρόπο, τα σχέδια του θείου Σαμ στη Συρία και τη Μέση Ανατολή!

Επανεκλεγμένος Πρόεδρο της Ρωσικής Ομοσπονδίας από 109 εκατομμύρια Ρώσους με ποσοστό 60% των ψήφων, θα μπορούσε να παρεμποδίσει για άλλα δώδεκα χρόνια και με μη-αναστρέψιμο τρόπο, την περικύκλωση της Ρωσίας και της Κίνας από την Αμερική!

Πούτιν, ο Ρώσος ντε Γκωλ

Ο Πούτιν είναι ο άνθρωπος που οι Αμερικανοί δεν περίμεναν, ο οποίος όχι μόνο ανάκτησε τη Ρωσία, αλλά την έσωσε από το διαμελισμό σε τρία τμήματα. Το γεωπολιτικό όνειρο των ΗΠΑ, αν η Ρωσία είχε χάσει τον πόλεμο στην Τσετσενία, ήταν να κάνουν την νέα Ρωσία, μια Μεγάλη Πολωνία (Wielkopolska), φέρνοντας την πίσω στη Σταυρούπολη, σημείο εκκίνησης του ρωσικού αποικισμού στον δέκατο ένατο αιώνα.

Ο Πούτιν αντιστάθηκε επίσης με επιτυχία στην εκμετάλλευση των φυσικών πόρων της Ρωσίας από ξένες εταιρίες, που ήταν ο δεδηλωμένος στόχος του Μιχαήλ Χοντορκόφσκι, αφεντικό της Yukos, ο οποίος συνελήφθη στις 25 Οκτωβρίου 2003 σε αεροδρόμιο της Σιβηρίας, ενώ είχε παρακολουθήσει λίγες μέρες νωρίτερα ένα επιχειρηματικό φόρουμ στη Μόσχα, παρέα με τον Λι Ρέιμοντ, έναν διευθυντή της Exxon. Αυτή η εταιρεία ήταν έτοιμη να συμμετάσχει με 25 δισεκατομμύρια δολάρια στην συγχώνευση Yukos-Sibneft.

Οι Αμερικανοί κεφαλαιοκράτες της Exxon Mobil και της Chevron-Texaco ήθελαν στην πραγματικότητα να διεισδύσουν με ποσοστό 40% στο ρωσικό υδρογονανθραχικό ιερό της Σιβηρίας. Χάνοντας τους οικονομικούς πόρους της, η Ρωσία θα έχανε μόνιμα κάθε ευκαιρία να επανιδρυθεί.

Ο Πούτιν έχει καταφέρει μέχρι στιγμής να συγκρατήσει, χωρίς να τη σπάσει τελείως,  την περικύκλωση από το ΝΑΤΟ και από τον πετρελαιαγωγό Μπακού-Τιφλίδα-Τσεϊχάν (BTC). Με την προτεινόμενη αντιπυραυλική ασπίδα, που ξαναέρχεται στην ημερήσια διάταξη, οι ΗΠΑ θα έχουν έναν σκληρό αντίπαλο που θα συνεχίσει να τους λέει τις τέσσερεις αλήθειες τους.

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν είναι επίσης ο άνθρωπος της KGB ο οποίος είδε να έρχονται, και κατάφερε να αγωνιστεί με επιτυχία, όλες οι πορτοκαλί επαναστάσεις στην Ουκρανία, τη Γεωργία, το Κιργιστάν, το Ουζμπεκιστάν. Οι τρέχουσες και μελλοντικές διαδηλώσεις αντι-Πούτιν είναι το κύκνειο άσμα τους, η τελευταία πνοή, μια τελευταία προσπάθεια από τη Δύση για να απαλλαγεί από τον Βλαντιμίρ Πούτιν!

Όπως ο ντε Γκωλ, ο Πούτιν στηρίχθηκε στις παραδοσιακές αξίες, την αίσθηση του μεγαλείου, τον πατριωτισμό και την Ορθόδοξη Εκκλησία για να αποφύγει το χάος.

Ο μεγαλύτερος αυταρχισμός του Πούτιν από τον ντε Γκωλ ταιριάζει καλύτερα και είναι  απολύτως απαραίτητος στη Ρωσία, όπως εξάλλου στην Κίνα, για να αποφευχθεί η τόση επίφοβη έκρηξη της χώρας. Όσο για τη διαφθορά, όπως συνεχίζεται με αμείωτο ρυθμό στην Ουκρανία με τον ερχομό στην εξουσία της μούσας της Πορτοκαλί Επανάστασης Τιμοσένκο, μια ισχυρή πολιτική δύναμη, αυτό που γνωρίζουν όλοι οι Ρώσοι, είναι καλύτερο αντίδοτο  από τις δυτικού τύπου πολιτικές ολιγαρχίες, διότι οι τελευταίες θα έσπευσαν να συνεργαστούν με τους Ρώσους ολιγάρχες. θα οδηγούσε σε εκφυλισμό  πιο γρήγορο ακόμα από αυτό που παρατηρείται στη Δυτική Ευρώπη σήμερα.

Πούτιν, ένας νέος Μέγας Πέτρος;

Ο Ορθόδοξος Πατριάρχης Κύριλλος είχε δίκιο με το να υποστηρίξει τον Πούτιν ο οποίος θα μπορούσε να θεωρηθεί το 2024 ως νέος Μέγας Πέτρος του εικοστού πρώτου αιώνα, με τέσσερις προϋποθέσεις:

·         Να αναπτύξει πολύ έντονα τον επανεξοπλισμό και τον συνεχή εκσυγχρονισμό του ρωσικού στρατού,

·         Να επιτυχαίνει την ανάπτυξη και διαφοροποίηση της ρωσικής οικονομίας, που έχει ήδη αρχίσει ο Μεντβέντεφ, ,

·         Να συνεχίσει την καταπολέμηση της ρωσικής υπογεννητικότητας, για την οποία ο Πούτιν, όπως ο ντε Γκωλ το 1945, έχει πλήρη επίγνωση,

·         Να φέρει πίσω στη ρωσική σφαίρα επιρροής, γεγονός το οποίο είναι ιστορικά αδυσώπητο μακροπρόθεσμα, τη Λευκορωσία και την Ουκρανία, για να αποτελέσουν ένα επαρκές ανθρώπινος αντίβαρο από διακόσια εκατομμύρια ανθρώπους ενώπιον της Κίνα, της Κεντρικής Ασίας και του Καύκασου.

Η τρέχουσα σύγκρουση του Πούτιν με τις Ηνωμένες Πολιτείες μπορεί να συγκριθεί με την πρώτη μάχη του νεαρού Τσάρου Μεγάλου Πέτρου με τον Κάρολο τον Δωδέκατο, η οποία, με τη Μάχη της Πολτάβα στις 8 Ιουλίου 1709, τερμάτισε τη Σουηδική υπεροχή στη Βαλτική.

Ο Πέτρος ο Μέγας, ενώ ενίσχυσε και εκσυγχρόνισε τον ρωσικό στρατό, δεν έκανε το λάθος, στη συνέχεια, να ξεχάσει την οικονομία, την καινοτομία και τις τέχνες, πράγμα που έδειξε το 1717, με τα ταξίδια του στην Ευρώπη. Ο Μεγάλος Πέτρος αγκυροβόλησε τη Ρωσία με ένα παράθυρο ανοικτό προς την Ευρώπη, ιδρύοντας  την Αγία Πετρούπολη.

Γεννηθείς σε αυτή τη πόλη, ο Πούτιν, ο οποίος μιλά γερμανικά, πρώην κατάσκοπος της KGB στη Δρέσδη πριν από την πτώση του τείχους του Βερολίνου, έχει ένα ηπειρωτικό ευρωπαϊκό όραμα και επιθυμεί να προσεγγίσει, για γεωπολιτικούς λόγους, τη Γαλλία και τη Γερμανία. Ο Maurice Druon δεν είχε κάνει λάθος, όταν είδε στο πρόσωπο του Πούτιν, τον Ευρωπαίο υπερασπιστή ενός πολυπολικού κόσμου παρά ενός κόσμου που υπακούει τον παγκόσμιο σερίφη και «έναν από τους πιο κρίσιμους συμμάχους μας». Για τον Πούτιν, το μέλλον είναι ευρωπαϊκό!

Αλλά η Ρωσία κοιτάζει επίσης προς την ανατολή και το νότο από τα οποία μπορεί να προέλθουν πολλοί κίνδυνοι, το τέλος της δυτικής επέμβασης στο Αφγανιστάν δεν είναι από τους μικρότερους. Πέρα από την δημογραφική της προσπάθεια για να φτάσει τον πληθυσμό της σε τουλάχιστον τα 130 εκατομμύρια ανθρώπους και να μην πέσει στα 100 εκατομμύρια το 2050, ήτοι το ισοδύναμο του τουρκικού πληθυσμού εκείνη την εποχή, η Ρωσία χρειάζεται τη Λευκορωσία και την Ουκρανία.

Αυτές οι δύο χώρες μεταξύ των οποίων η μια είναι ο θρησκευτικός λύχνος της, θα αντιπροσώπευαν μια ανθρώπινη συμβολή των περίπου 60 εκατομμυρίων κατοίκων, για να αποτελέσει μια υπερδύναμη αρκετή για να αντιμετωπίζει την Κίνα και την Κεντρική Ασία.

Αν ο Πούτιν, υπό την προεδρία του, καταφέρει αυτό το κατόρθωμα, ξεκινώντας πιθανότατα από τη Λευκορωσία, θα μπορεί πραγματικά να συγκριθεί με τον Πέτρο τον Μεγάλο, αλλιώς δεν θα ήταν ανάξιος και θα μπορεί να συγκριθεί τουλάχιστον με τον ντε Γκωλ, Τσώρτσιλ, Βίσμαρκ, Κλεμανσώ και Richelieu, αυτούς τους μεγάλους πολιτικούς που είχαν ιστορικό όραμα, θάρρος, συνέπεια, που λείπουν τόσο τραγικά από τους Ευρωπαίους αντλαντισκούς, της ελεύθερης αγοράς,  δημοκράτες, δημαγωγούς και τον δικαιωμάτων του ανθρώπου πολιτικούς μας σήμερα, και δεν θα ήταν και τόσο άσχημο!

Source : infognomonpolitics.blogspot

Η Πολιτική Προστασία στην Ιαπωνία

Δρ. Χρίστου Θ. Γαλλή

Περιβαλλοντολόγου-Δασολόγου Διδάκτορα του Πανεπιστημίου του Ελσίνκι Ερευνητή στο Εθνικό Ίδρυμα Αγροτικής Έρευνας Θεσσαλονίκης

 

Όταν για πρώτη φορά, στα πλαίσια επιστημονικής επίσκεψης, βρέθηκα σε Ιαπωνικό Πανεπιστήμιο, ο συνάδελφος Ιάπωνας καθηγητής αφού με ξενάγησε στους χώρους του Πανεπιστημίου με οδήγησε στο γραφείο μου. Μου εξήγησε την λειτουργία των συστημάτων που ήταν στο γραφείο και στο τέλος μου έδειξε ένα μεταλλικό ερμάριο που βρισκόταν σε μια γωνία του γραφείου. Μέσα στο ερμάριο βρισκόταν μια φόρμα εργασίας, μπότες, κράνος και γάντια. Μια και θα είσαι μαζί μας για καιρό θα είσαι και μέλος της ομάδας βοήθειας για έκτακτες ανάγκες, όπως όλοι μας εδώ. Στη συνέχεια, για να με τοποθετήσει στην κατάλληλη ομάδα, με ρώτησε τι είδους εκπαίδευση και για πόσα χρόνια έχω πάρει μαθήματα πολιτικής προστασίας και αντιμετώπισης καταστροφών...

Είδα την μεγάλη του έκπληξη όταν του είπα ότι ούτε στο δημοτικό, ούτε στο γυμνάσιο και λύκειο αλλά ούτε στο πανεπιστήμιο και το στρατό είχα ποτέ πάρει τέτοια μαθήματα γιατί απλά δεν υπάρχουν στο Ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα τέτοια μαθήματα!

Παρά την δεινή οικονομική κατάσταση που έχει περιέλθει η χώρα μας, η Ελλάδα θα εξακολουθεί να υπάρχει και ο ελληνικός λαός θα εξακολουθεί να αγωνίζεται, χωρίς μοιρολατρία, για ένα καλύτερο μέλλον. Έχοντας αυτά κατά νου και με θετική δημιουργική σκέψη, το σύντομο αυτό άρθρο θέλει να δώσει περιληπτικά τις βασικές αρχές και λειτουργίες του Ιαπωνικού συστήματος κινητοποίησης του πληθυσμού σε περιπτώσεις καταστροφών και έκτακτης ανάγκης. Όχι τόσο σε επίπεδο κυβερνητικό και διοικητικό, αλλά στο θεμέλιο επίπεδο της βάσης του Ιαπωνικού λαού, του σχολείου και της γειτονιάς-κοινότητας. Πολιτική Προστασία στην Ιαπωνική Εκπαίδευση. Η εκπαίδευση των νέων της Ιαπωνίας σε θέματα πολιτικής προστασίας και αντιμετώπισης φυσικών καταστροφών αρχίζει από πολύ νωρίς, από το δημοτικό σχολείο (ηλικίες 7-12 ετών)! Στη δεύτερη τάξη του δημοτικού υπάρχει το μάθημα σχετικά με τις δημόσιες εγκαταστάσεις αντιμετώπισης έκτατων αναγκών και το προσωπικό τους, όπως για παράδειγμα τους πυροσβεστικούς σταθμούς και τους πυροσβέστες. Είναι η πρώτη επαφή του νέου Ιάπωνα με τον τομέα πολιτικής προστασίας της χώρας του. Στην πέμπτη τάξη του δημοτικού υπάρχουν τρία μαθήματα πολιτικής προστασίας. Το ένα αναφέρεται στους κινδύνους από το τρεχούμενο νερό, δηλ. χείμαρροι, πλημμύρες κτλ. το δεύτερο είναι μια άσκηση εκπαίδευσης στο τρόπο μαγειρέματος φαγητού στο ύπαιθρο, και το τρίτο μάθημα είναι σχετικό με την πρόληψη ατυχημάτων. Στην τελευταία τάξη του δημοτικού, την 6η, συνεχίζεται η εκπαίδευση στην προετοιμασία φαγητού στο ύπαιθρο και επιπλέον προσφέρεται το μάθημα σχετικά με τις αλλαγές που επιφέρουν στη γη οι εκρήξεις ηφαίστειων, οι πλημμύρες και οι σεισμοί. Στο Γυμνάσιο, ηλικίες 13-15 ετών, τα βασικά μαθήματα πολιτικής προστασίας περιλαμβάνουν μαθήματα για τα χαρακτηριστικά των σεισμών και των ηφαιστειακών εκρήξεων, πρόληψης τραυματισμών και παροχής πρώτων βοηθειών σε περίοδο καταστροφών και εκτάκτων αναγκών, και συνεχίζεται η εκπαίδευση στην προετοιμασία φαγητού και διαβίωσης σε περιόδους καταστροφών. Στο Λύκειο, ηλικίες 16-18 ετών, συνεχίζεται η εκπαίδευση για προετοιμασία φαγητού και διαβίωση σε περιόδους καταστροφών και εκτάκτων αναγκών, και επίσης υπάρχουν μαθήματα για πρώτες βοήθειες σε τέτοιες περιόδους, μάθημα για τους μηχανισμούς των σεισμών και των ηφαιστειακών εκρήξεων, και το σημαντικό μάθημα για τις αξίες και την αξιοπρέπεια της ζωής και σχέση φύσης και επιστήμης. Σε όλα τα παραπάνω επίπεδα τα μαθήματα συνοδεύονται από δραστηριότης στην τάξη όπως οδηγίες υγείας και ασφάλειας κτλ. Επίσης από ημερήσιες σχολικές εκδηλώσεις όπως γυμνάσια για την περίπτωση που το σχολείο μετατραπεί σε χώρο καταφυγίου του τοπικού πληθυσμού, γυμνάσια αντίδρασης σε ώρα σεισμού, επισκέψεις σε κέντρα πρόληψης καταστροφών και πυροσβεστικούς σταθμούς. Πέρα από τα παραπάνω υπάρχουν και ομαδικές δραστηριότης διαφόρων ομάδων όπως ομάδα επιστήμης, συναντήσεις για ασφάλεια, εθελοντικές δραστηριότητες σε περίοδο καταστροφής και εκτάκτων αναγκών κτλ. Επιπλέον υπάρχουν ειδικές ομαδικές εργασίες που κάνουν οι μαθητές όπως για παράδειγμα διερεύνηση και καταγραφή κατοικιών της τοπικής κοινότητας που είναι ασφαλή και μη ασφαλή σε περίοδο καταστροφών, έρευνα πάνω σε καταστροφές και προπαρασκευή αντιμετώπισης τους, προετοιμασία φαγητού και επιβίωση σε περίοδο καταστροφών, έρευνα στους μηχανισμούς φυσικών καταστροφών, σπουδές στις Ιαπωνικές φυσικές καταστροφές, ασκήσεις διάσωσης και πρώτων βοηθειών, εθελοντικές δραστηριότης σε περίοδο καταστροφών κτλ. Εδικά βιβλία για τους δασκάλους και εκπαιδευτές είναι διαθέσιμα καθώς και σχετικά βοηθήματα για τους μαθητές. Έχοντας αυτή την εκπαίδευση, και το πνεύμα προσφοράς και ομαδικής εργασίας οι Ιάπωνες νέοι όταν ενηλικιώνεται είναι έτοιμοι για ανιδιοτελή προσφορά. Αυτόνομος οργανισμός για την αντιμετώπισης καταστροφών-εκτάκτων αναγκών Jishu-bosai-soshiki ή εν συντομία Jishubo, σημαίνει «αυτόνομος οργανισμός αντιμετώπισης καταστροφών» και είναι μια οργάνωση για προετοιμασία αντιμετώπισης καταστροφών και δράσεις διάσωσης στο επίπεδο της Ιαπωνικής γειτονιάς-κοινότητας. Όταν μια τοπική κυβέρνησης ή ένας δήμος της Ιαπωνίας θέλει να οργανώσει εκδηλώσεις για κάθε είδος προετοιμασίας για αντιμετώπισης καταστροφών, όπως για παράδειγμα γυμνάσια και εργαστήρια, κάνει πάντα χρήση της οργανωτικής δομής των Jishubo. Αυτή η δομή συμμετοχής σε δραστηριότητες είναι μια Ιαπωνική κοινωνική κατάκτηση και διαφέρει σημαντικά από όσα ανάλογα συμβαίνουν στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη. Στις ΗΠΑ για παράδειγμα υπάρχουν εθνικά προγράμματα που σκοπεύουν να ενισχύσουν τις κοινότητες σε δράσεις εναντίον φυσικών καταστροφών. Σε μια τέτοια κοινότητα δόθηκαν 1 εκατομμύριο δολάρια για να «εμπλουτίσει την αντίσταση της σε καταστροφές μέσω προγραμμάτων μετριασμού, δραστηριοτήτων δημόσιας εκπαίδευσης, και την ανάπτυξης σχέσεων ιδιωτικού-δημοσιου τομέα». Αυτό θυμίζει ελληνικές ΜΚΟ! Στην Ευρώπη συνήθως υπάρχουν συγκεκριμένες ομάδες που συχνά χειρίζονται σαν πληρωμένοι σύμβουλοι. Η Ευρωπαϊκή προσέγγιση προγραμμάτων διαχείρισης καταστροφών δεν έχει σταθερές και καθορισμένες γραμμές επικοινωνίας ανάμεσα στις κυβερνήσεις και τους πολίτες. Οι δε διάφορες εθελοντικές ομάδες δεν έχουν συνήθως καμία σχέση με τις τοπικές κοινωνίας. Σε αντίθεση με τα παραπάνω, τα Ιαπωνικά Jishudo είναι πλήρως αυτόνομες οργανώσεις γειτονιάς με όλα τα οργανωτικά και λειτουργικά να είναι στα χέρια των πολιτών της γειτονιάς χωρίς καμία χρηματοδότηση από τους δήμους και κυβερνήσεις, χωρίς καμία πολιτικοποίηση ή άλλη εξωτερική εμπλοκή. Οι τοπικές κυβερνήσεις και οι δήμοι το μόνο που κάνουν είναι να αγοράζουν τα εργαλεία διάσωσης των Jishudo και να τους παρέχουν έτοιμες ξηρές τροφές για διανομή στην κοινότητα κατά τη διάρκεια καταστροφών. Στις περιόδους ανάμεσα στις καταστροφές τα μέλη των Jishudo οργανώνουν γυμνάσια, εκπαιδεύουν τους κατοίκους, επιθεωρούν την περιοχή της κοινότητας τους, και συντηρούν τα εργαλεία τους. Σε περίοδο καταστροφών και εκτάκτων αναγκών τα Jishudo καθοδηγούν τους πληγέντες στα καταφύγια, διασώζουν κατοίκους της κοινότητας τους, δίνουν τις πρώτες βοήθειες, και εφοδιάζουν όσους έχουν ανάγκη με τροφές και νερό. Με στοιχεία του 2004, το 63% των νοικοκυριών της Ιαπωνίας παίρνουν μέρος ενεργά στα Jishudo. Το ποσοστό αυτό είχε ανοδική πορεία και σήμερα είναι κατά πολύ μεγαλύτερο. Το 2004, συνολικά 105000 οργανισμοί είχαν εγγραφή σαν Jishudo σε όλη τη χώρα. Σε ένα επόμενο άρθρο θα αναφερθούμε στο Ιαπωνικό παραδοσιακό σύστημα διοίκησης γειτονιάς-κοινότητας το Chonaikai, και τη σχέση του με τα Jishudo. Τι είναι αυτό που κάνει του πολίτες να συμμετέχουν στα Jishudo Το ερώτημα που υπάρχει στη χώρα μας και σε πολλές χώρες του κόσμου κινείται γύρω από το θέμα πως μπορεί να συμμετάσχουν και να κινητοποιηθούν οργανωμένα οι πολίτες σε τέτοιας οργανισμούς βοήθειας για π[περιόδους καταστροφών. Οι λόγοι που ένας ιάπωνας συμμετέχει ενεργά στα Jishudo έχουν σχέση με την εκπαίδευση του, όπως περιγράφτηκε παραπάνω, με το αίσθημα συμμετοχής στη διαδικασίες της κοινότητας τους και του αισθήματος άτι ανήκουν και είναι μέλη της, ότι είναι χρήσιμος στους συμπολίτες του και στη χώρα του. Αυτό το αίσθημα συνδυάζεται και με ένα ιδιαίτερο κώδικα τιμής και μια παράδοση κοινοτισμού που υπάρχει στην Ιαπωνία. Ένας άλλος λόγος είναι η ανάγκη για προσωπική απόκτηση γνώσης και βελτίωσης των ικανοτήτων του για να μπορέσει να βοηθήσει και προστατέψει την οικογένεια του και τους συμπολίτες του όταν χρειαστεί. Η μακροχρόνια εκπαίδευση όμως συνδυάζει όλα τα παραπάνω και δημιουργεί έναν ενεργό πολίτη στο επίπεδο της γειτονιάς-κοινότητας Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο είναι η εγγύηση της ισότιμης και αμερόληπτης συμμετοχής όπου το κάθε μέλος του Jishudo έχει ίδιες ευκαιρίες να πάρει μέρος ενεργά στη διαδικασία και να του δίνεται η δυνατότητα να επηρεάζει και παίρνει μέρος στη διαδικασία λήψης αποφάσεων και διοίκησης. Και φυσικά η εγγύηση ότι κάθε συμμετέχων μπορεί να προστατεύει το προσωπικό του/της συμφέρον μέσω συσκέψεων και ανοικτής πρόσβασης σε όλα τα θέματα της συλλογικής προσπάθειας. Εν κατακλείδι, η μακροχρόνια εκπαίδευση των νέων της Ιαπωνίας σε θέματα πολιτικής προστασίας και η παράδοση κοινοτισμού είναι τα βασικά στοιχεία επιτυχίας. Η Ελληνική πραγματικότητα Είναι γεγονός ότι στη χώρα μας έχει οικτρά αποτύχει κάθε οργανωμένη κινητοποιήσει τοπικών κοινωνιών σε περιόδους εκτάκτων αναγκών. Και αυτό οφείλεται σε πολλούς λόγους. Η παντελής έλλειψη εκπαίδευσης σε θέματα πολιτικής προστασίας σε όλα τα επίπεδα της παιδείας. Ο κομματισμός που έχει διαλύσει κάθε τοπική συλλογική προσπάθεια. Ο παραδοσιακός Ελληνικός κοινοτισμός, δηλ. ενεργή αμερόληπτη συμμετοχή του πολίτη στα της κοινότητας του, που είχε φτάσει σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα και διέσωσε τις τοπικές κοινωνίες και τον Ελληνισμό γενικότερα στην μακροχρόνια ιστορία του, εγκαταλείφτηκε και συκοφαντήθηκε. Η εσφαλμένη και μονομερής πολιτική φιλοσοφία των ελιτιστικών Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (ΜΚΟ), που δεν έχουν καμία σχέση με τις τοπικές κοινωνίες και την Ελληνική παράδοση κοινοτισμού, και που κυριάρχησε στη χώρα μας τα τελευταία 30 χρόνια, ώθησε στην αδράνεια τους πολίτες. Πάνω από όλα όμως οι πολίτες εκπαιδεύονται και διαπαιδαγωγούνται μέσα από το εκπαιδευτικό σύστημα τις κάθε χώρας. Η χώρα μας δεν πρέπει να αντιγράφει πιστά ξένα συστήματα και παραδόσεις, αλλά να παίρνει ότι καλύτερο και νέες ιδέες από αυτά, και να τις προσαρμόζει στις Ελληνικές ανάγκες και στην παράδοση του λαού μας. Είναι λοιπόν επιτακτική ανάγκη, τώρα στην πολύ δύσκολη περίοδο που έρχεται για την Ελληνική κοινωνία, να εισαχθούν από την επόμενη σχολική χρονιά τα μαθήματα της πολιτικής προστασίας σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Σε συνεργασία με τους δασκάλους μας, την πυροσβεστική, τον ερυθρό σταυρό, το στρατό, την αστυνομία, τους γιατρούς του ΕΣΥ, και όποιον άλλο μπορεί να συμβάλει. Μια τέτοια εκπαίδευση, σε συνδυασμό με τις τοπικές αυτόνομες ακομμάτιστες οργανώσεις γειτονιάς για προστασία από φυσικές καταστροφές, όχι μόνο θα δημιουργήσει χρήσιμους ενεργούς πολίτες αλλά και θα καλλιεργήσει και εμπεδώσει το αίσθημα της συμμετοχής στην τοπική κοινωνία, το αίσθημα ότι ανήκει στην γειτονιά-κοινότητά του, και το σημαντικότερο, θα θωρακίσει την κοινωνικής συνοχή που τόσο θα έχει ανάγκη η χώρα μας στα επόμενα δύσκολα και κρίσιμα χρόνια.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα « Ο Κόσμος του Επενδυτή», 28-30 Οκτωβρίου 2011.

Οι μυστικοί στρατοί των ΗΠΑ

Λιάνα Μυστακίδου
«Μυστικούς στρατούς» διατηρούν οι ΗΠΑ, σύμφωνα με τον Τούρκο αναλυτή Ερόλ Μπιλμπιλίκ, προκειμένου να διατηρούν την υπεροχή τους μέσω «στρατηγεία» τους σε διάφορες χώρες του κόσμου.
Σύμφωνα με τον Μπιλμπιλίκ, ο Αμερικανός πρώην υπουργός Άμυνας Ράμσφελντ είχε ιδρύσει αυτούς τους «μυστικούς στρατούς» στο πλαίσιο της Κεντρικής Στρατιωτικής Διοίκησης. Το αποκαλυπτικό άρθρο του δημοσιογράφου, κάνει ειδική αναφορά σ’ αυτές τις «δυνάμεις»:
Strategic Support Branch. Ιδρύθηκε για να καλύψει την ανεπάρκεια της CIA και του FBI και να ξεφύγει από τον έλεγχο του Κογκρέσου.  Για την επίτευξη των στόχων του χρησιμοποιεί τις δυνάμεις.

Army Delta Force, Navy Seals, Task Force 21.Africa Command. Ιδρύθηκε για να προστατεύει τον πλούσιο ορυκτό πλούτο της Αφρικής και να παρεμποδίσει την Κίνα, την Ινδία, την Ιαπωνία και τη Ρωσία να αποκτήσουν μονοπωλιακό καθεστώς στην αξιοποίηση των πηγών και των κοιτασμάτων της Μαύρης ηπείρου. Εκτός τις δικές του δυνάμεις χρησιμοποιεί και ιδιωτικές εταιρίες όπως είναι η Dyn Corps και η Black Water.

Caspian Guard. Η έδρα του βρίσκεται στο Αζερμπαϊτζάν. Στόχοι του η πάταξη της τρομοκρατίας, η προστασία του αγωγού Μπακού-Τζεϊχάν και η διεξαγωγή επιχειρήσεων στον Καύκασο.

Socom. Πρόκειται για τη διοίκηση των ειδικών δυνάμεων. Το 85%  της δύναμης αυτής βρίσκεται σε 20 χώρες που υπάγονται στο σχέδιο της Μεγάλης Μέσης Ανατολής όπου διεξάγουν διάφορες επιχειρήσεις. Στις δραστηριότητες του εντάσσονται δολοφονίες, απαγωγές, ανταρτοπόλεμος κ.α.

Jsoc. Διοίκηση ενιαίων επιχειρήσεων. Ενεργεί μόνο με εντολή του Προέδρου των ΗΠΑ. Το Στρατηγείο βρίσκεται στη βόρεια Βιρτζίνια στο Fayettwilde. Είναι οι δυνάμεις που διέλυσαν την Αλ-Κάιντα.  Οι άνδρες τους εργάζονται σαν κανονικοί στρατιώτες στις Πρεσβείες των ΗΠΑ , μέχρι να λάβουν εντολές από τον Πρόεδρο.Χρησιμοποιούν  στις επιχειρήσεις τους Predator και Hebron.

Sibercom. Στόχος του είναι να παρεμποδίσει μέσω ψηφιακού δικτύου τις ενδεχόμενες επιθέσεις ικανών πρακτόρων της Ρωσίας και της Κίνας στους τομείς ασφάλειας, στρατού και οικονομίας των ΗΠΑ.

Παρ’ όλη αυτή την οργάνωση ο γνωστός κ. Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι, σε άρθρο του στο Foreign Policy δεν αποκλείει την κατάρρευση των ΗΠΑ. Φυσικά περιγράφει τις τραγικές επιπτώσεις που θα έχει στον κόσμο ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Καλεί τις ΗΠΑ να αλλάξουν στρατηγική στην εξωτερική τους πολιτική αν θέλουν να αποφύγουν αυτό τον κίνδυνο που μοιάζει πράγματι ζοφερός.
Source : infognomonpolitics.gr