Ο Δούρειος Ιππος της Νέας Τάξης

Του Γιώργου Σταφυλά

 Καθώς ο Δυτικός κόσμος αποβιομηχανοποιείται με γοργούς ρυθμούς η παραδοσιακή κομμουνιστική αριστερά χάνει τα κοινωνικά της ερείσματα ή το «επαναστατικό υποκείμενο», σύμφωνα με την λενινιστική ορολογία και μετά την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ μια νέα αριστερά ξεπηδάει, μια αριστερά με διαφορετική φρασεολογία και άλλους προσανατολισμούς. Ο εργάτης, ο αγρότης, ο φοιτητής αντικαταστάθηκε από τον γκέι, την λεσβία και τον τρανσέξουαλ , οι παραδοσιακές πορείες της εργατικής πρωτομαγιάς με τα παρδαλά γκέι πράιντ και τα κλασικά εργατικά σωματεία αντικαθίστανται σιγά σιγά με τις διάφορες ΜΚΟ.

Στην χώρα μας οι πρώην σκληροί μαοικοί της δεκαετίας του ‘70 και ‘80 μεταλλάχτηκαν σε μια νύχτα στους πιο ένθερμους οπαδούς της οικονομίας της αγοράς. Άφησαν τον κρατισμό και τα κολχόζ και έγιναν οπαδοί των αγορών με την ίδια ευκολία που πέταξαν τα αμπέχονα και τα ταγάρια και φόρεσαν τα Αρμάνι και τα πράντα. Τώρα αυτοί οι πρώην επαναστάτες αριστεροί στεγάζονται πολιτικά σε διάφορα κόμματα και κοινό τους χαρακτηριστικό είναι το μίσος για κάθε τι εθνικό. Μισούν ο,τιδήποτε συμβολίζει το Έθνος. Την γλώσσα, την θρησκεία, τα ήθη και τα έθιμα του ίδιου τους τού λαού και πιέζουν μέσα από τα κόμματα στα οποία εντάσσονται να προωθείται η δικιά τους ελευθεριακή ατζέντα. Ιθαγένεια και πολιτικά δικαιώματα στους ξένους, Γάμοι ομοφυλόφιλων, σύμφωνα συμβίωσης και ομοφυλόφιλων ζευγαριών, υιοθεσίες παιδιών και από ομόφυλα ζευγάρια, κατάργηση του θρησκευτικού όρκου, υποχρεωτικοί πολιτικοί γάμοι, αποκαθήλωση των εικόνων από τα δημόσια κτήρια‚ κατάργηση παρελάσεων ακόμα και κατάργηση του σταυρού από την σημαία, αυτά μεταξύ άλλων είναι όσα αποτελούν την ελευθεριακή ατζέντα της Αριστερής θολοκουλτούρας. Αρκετά από αυτά τά’ χει ήδη δρομολογήσει η εθνομηδενιστική κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Όμως οι κομπλεξικοί αριστεριστές που στελεχώνουν τις διάφορες κρατικοδίαιτες ΜΚΟ λυσσάνε για πολύ περισσότερα.

Το περίεργο είναι όμως ότι ενώ η Αριστερά βγαίνει προς τα έξω με μια ρητορική εναντίον της παγκοσμιοποίησης στην πράξη ενσωματώνει όλη την νεοταξική κουλτούρα, διότι όλη αυτή η ελευθεριακή ατζέντα που αναφέραμε πιο πάνω είναι ταυτοχρόνως η κουλτούρα της ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ που με ύπουλο τρόπο προσπαθούν μέσα από την τηλεόραση να μας κάνουν να την αποδεχτούμε και να την αφομοιώσουμε.

Να λοιπόν γιατί ένας γκουρού των Αγορών, όπως είναι ο Τζόρτζ Σόρος, δεν έχει κανένα πρόβλημα να χρηματοδοτεί μέσα από τα άπειρα ιδρύματά του ένα αναρχικό μέσο όπως το INDYMEDIA καθώς και ένα σεβαστό αριθμό Μ.Κ.O. Στην πραγματικότητα τού κάνουν την δουλειά του! Προωθώντας την ελευθεριακή ατζέντα της ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ συμβάλλουν στην αποδόμηση των Εθνικών κρατών έτσι χωρίς να το υποψιάζονται όλοι αυτοί οι Αριστεριστές ελευθεριακοί προσφέρουν πολύτιμες υπηρεσίες σ’ αυτό που υποτίθεται πως πολεμούν .. στην παγκοσμιοποίηση.

Τίποτα καλό εναντίον της ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ δεν μπορεί να προέλθει από την Αριστερά που είναι εγκλωβισμένη στα δικά της συμπλέγματα ‚ούτε όμως και από την συστημική Δεξιά είτε χριστιανοδημοκρατική είτε φιλελεύθερη. Ένα μόνο φοβούνται οι νεοταξίτες... το ξύπνημα των εθνών της Ευρώπης. Αυτό που τους τρομάζει είναι τα εθνικιστικά κινήματα και η τάση για επιστροφή στο Εθνικό Κράτος. Πρόσφατα ο γνωστός Τζόρτζ Σόρος συνεπικουρούμενος από εκατό άλλους επενδυτές έστειλε ανοιχτή επιστολή προς τους ηγέτες της Ευρωζώνης με θέμα τι άλλο; Την διάσωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Στην επιστολή αναφέρει πως «η αναζήτηση Εθνικών λύσεων θα οδηγήσει αναπόφευκτα την Ευρωζώνη σε κατάρρευση. Αυτός είναι ο καημός τους να μην καταρρεύσει η Ευρωζώνη και συμπαρασύρει τις ‘Αγορές’ και να μην υπάρξει επιστροφή σε “Εθνικές λύσεις”

Ο γιουναμπόμπερ διάλεξε την απομόνωση και τις βομβιστικές επιθέσεις. Συνελήφθη πριν δεκαπέντε χρόνια. Ο κόσμος από τότε έχει γίνει πολύ χειρότερος ενώ οι νεοταξίτες είναι έτοιμοι να βάλουν ένα ηλεκτρονικό μικροτσίπ σε κάθε άνθρωπο, για το καλό μας, όπως διαφημίζουν και στις τηλεοράσεις τους. Το καλύτερο που έχει να κάνει ο καθένας μας είναι να πολεμήσει την νοσηρή αυτή κατάσταση με όποιο μέσο διαθέτει.

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/

Η διαχείριση του ιρανικού ζητήματος

Του Θανου Π. Ντοκου*
KAΘΗΜΕΡΙΝΗ
Το σημαντικότερο στρατηγικό στοίχημα της τρέχουσας περιόδου αφορά τη διαχείριση του ιρανικού ζητήματος. Τα αίτια της μακροχρόνιας κρίσης στον Περσικό Κόλπο είναι πολλαπλά και αλληλο-επηρεαζόμενα: α) ο πρώτος και δεύτερος Πόλεμος του Κόλπου που προκάλεσαν την αποδυνάμωση ενός βασικού πόλου (Ιράκ) του περιφερειακού συστήματος ασφάλειας, β) η δυσκολία του Ιράν να ξεπεράσει ιστορικές μνήμες και τραυματικές εμπειρίες του παρελθόντος, αλλά και των ΗΠΑ να ξεφύγουν από ένα στείρο κύκλο αντιπαράθεσης και να απαλλαγούν από τις ιδεοληψίες συντηρητικών κύκλων, γ) η μάλλον κατανοητή απροθυμία των αραβικών σουνιτικών χωρών του Κόλπου -και ιδιαίτερα της Σαουδικής Αραβίας- να αποδεχθούν μια νέα περιφερειακή αρχιτεκτονική ασφαλείας που θα αναγνωρίζει στο Ιράν σχετικά αυξημένη επιρροή, δ) οι εσωτερικοί κλυδωνισμοί του ιρανικού καθεστώτος που οδηγούν ενίοτε σε ακραίες δηλώσεις και επιλογές πολιτικής και ε) η επιλογή του Ισραήλ να αντιμετωπίσει προκλήσεις για την ασφάλειά του με στρατιωτικά μέσα και όχι μέσω της επανέναρξης ουσιαστικών διαπραγματεύσεων για την επίλυση του παλαιστινιακού προβλήματος, που δίδει μια καλή δικαιολογία στο ιρανικό καθεστώς για αποσταθεροποιητικής φύσης ανάμειξη στην ανατολική Μεσόγειο.


Κεντρική, αλλά όχι μοναδική πηγή έντασης αποτελεί το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Οι ανησυχίες της Δύσης δεν οφείλονται τόσο στο ενδεχόμενο χρήσης πυρηνικών όπλων από το Ιράν, εάν και όταν τα αποκτήσει -η ιρανική ηγεσία θα πρέπει να θεωρηθεί ότι κατανοεί τις πιθανές συνέπειες μιας τέτοιας ενέργειας κατά του Ισραήλ ή των ΗΠΑ- όσο στις συνέπειες της ιρανικής πυρηνικοποίησης για το διεθνές καθεστώς μη-διασποράς των πυρηνικών όπλων. Σε πρώτη φάση θα δεχθεί ένα ακόμη σημαντικό πλήγμα, ενώ σε περίπτωση «αποτελέσματος ντόμινο», με πυρηνικοποίηση και άλλων κρατών της περιοχής που θα αισθανθούν απειλούμενα από το Ιράν (υποθετικά αναφέρονται Σ. Αραβία, Αίγυπτος και Τουρκία), το διεθνές καθεστώς μη διασποράς θα καταρρεύσει με ιδιαίτερα αρνητικές συνέπειες για τη διεθνή ασφάλεια.

Η πολιτική των κυρώσεων πιθανότατα θα έχει περιορισμένη αποτελεσματικότητα, αφού το Ιράν μπορεί να πουλήσει το πετρέλαιό του στις ασιατικές αγορές, ενώ είναι σαφής η έλλειψη ενθουσιασμού Ρωσίας και Κίνας. Μια αμερικανική «χειρουργική» επίθεση -όχι ιδιαίτερα πιθανή σε έτος εκλογών- ακόμα και αν ήταν επιτυχημένη, θα είχε σοβαρές συνέπειες αφού η ιρανική αντίδραση θα είναι «ασύμμετρη»: στο Ιράκ (με τις σιιτικές ομάδες τις οποίες ελέγχει), στο Αφγανιστάν, στον Λίβανο (με τη Χεζμπολάχ), με προσπάθεια κλεισίματος των Στενών του Ορμούζ, ή με δολιοφθορές εναντίον πετρελαϊκών εγκαταστάσεων στη Σαουδική Αραβία. Ελάχιστα πιθανό πάντως είναι το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ στην τρέχουσα συγκυρία αφού θα έδιδε μια πρώτης τάξης δικαιολογία για αμερικανική επίθεση. Η σχετική σεναριολογία συμβάλλει πάντως στη διατήρηση των τιμών του πετρελαίου σε υψηλά επίπεδα.

Η απόφαση της Ε.Ε. για την επιβολή πετρελαϊκών κυρώσεων αναμένεται να προκαλέσει περαιτέρω αύξηση των τιμών του πετρελαίου -και πρόσθετες δυσκολίες στη χώρα μας- και δεν είναι σαφές ότι θα φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα αν δεν συνοδεύεται από τα απαραίτητα κίνητρα για να επιστρέψει το Ιράν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Ως μόνη ρεαλιστική λύση διαφαίνεται η διεύρυνση του διαλόγου μεταξύ ΗΠΑ-Δύσης και Ιράν, πέραν του πυρηνικού προγράμματος, με στόχο μια ευρύτερη συνεννόηση για την ένταξη του Ιράν σε ένα νέο περιφερειακό σύστημα ασφάλειας. Αυτό προϋποθέτει μια στοιχειώδη ομαλοποίηση των ιρανο-αμερικανικών σχέσεων, την παροχή εγγυήσεων περί μη-προσπάθειας υπονόμευσης και ανατροπής του ιρανικού καθεστώτος, την επίτευξη μιας συμφωνίας περί παγώματος του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος με τρόπο που δεν θα επιτρέψει στους σκληροπυρηνικούς να τορπιλίσουν τη συμφωνία, τον τερματισμό των κυρώσεων και την επανέναρξη οικονομικών σχέσεων με την Τεχεράνη, αλλά και μια σαφή δέσμευση του Ιράν για αλλαγή συμπεριφοράς στην εξωτερική του πολιτική. Ο πρόεδρος Ομπάμα έχει δώσει σημάδια ότι θα ήταν έτοιμος για μια ευρεία διαπραγμάτευση, αλλά οι εσωτερικές αντιστάσεις θα είναι σημαντικές τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής (σε περίοδο προεκλογικών πλειοδοσιών πατριωτισμού), όσο και στο Ιράν, όπου ο κατακερματισμός της πολιτικής ισχύος και το ιδιαίτερα πολύπλοκο σύστημα εξουσίας αποτελούν σημαντική τροχοπέδη για μια συμφωνία με τη Δύση.

* Ο κ. Θάνος Π. Ντόκος, είναι γενικός διευθυντής στο ΕΛΙΑΜΕΠ

Preparing for Difficult Conversations and Situations

Role Playing

Preparing for Difficult Conversations and Situations

---

Act out possible scenarios.

© iStockphoto/jgroup

Think back to the last time you prepared for an important meeting.
Perhaps you needed to convince a prospective client to do business with your organization. Or maybe you had to present to executive board members, and you knew that they would be peppering you with questions about your proposal.
Whatever the situation, chances are that you were nervous about the meeting; and practicing in front of a mirror may not have helped you overcome your anxiety, especially with respect to answering difficult questions.
This is where role playing can be useful. In this article, we'll look at what role play is, and we'll see how you and your team can use this technique to prepare for a variety of challenging and difficult situations.

Uses and Benefits

Role playing takes place between two or more people, who act out roles to explore a particular scenario.
It's most useful for preparing for unfamiliar or difficult situations. For example, you can use it to practice sales meetings, interviews, presentations, or emotionally difficult conversations, such as when you're resolving conflict.
By acting scenarios like these out, you can explore how other people are likely to respond to different approaches; and you can get a feel for the approaches that are likely to work, and for those that might be counter-productive. You can also get a sense of what other people are likely to be thinking and feeling in the situation.
Also, by preparing for a situation using role play, you build up experience and self-confidence with handling it in real life; and you develop quick and instinctively-correct reactions to situations. This means that you'll react effectively as situations evolve, rather than making mistakes or becoming overwhelmed by events.
You can also use role play to spark brainstorming sessions, to improve communication between team members, and to see problems or situations from different perspectives.

How to Use Role Playing

It is easy to set up and run a role playing session. It will help to follow the five steps below.
Step 1: Identify the Situation
To start the process, gather people together, introduce the problem, and encourage an open discussion to uncover all of the relevant issues. This will help people to start thinking about the problem before the role play begins.
If you're in a group and people are unfamiliar with each other, consider doing some icebreaker exercises beforehand.
Step 2: Add Details
Next, set up a role playing scenario in enough detail for it to feel "real." Make sure that everyone is clear about the problem that you're trying to work through, and that they know what you want to achieve by the end of the session.
Step 3: Assign Roles
Once you've set the scene, identify the various fictional characters involved in the scenario. Some of these may be people who have to deal with the situation when it actually happens (for example, salespeople). Others will represent people who are supportive or hostile, depending on the scenario (for example, an angry client).
Once you've identified these roles, allocate them to the people involved in your role play exercise; they should use their imagination to put themselves inside the minds of the people that they're representing. This involves trying to understand the characters' perspectives, goals, motivations, and feelings when they enter the situation. (You may find the Perceptual Positions technique useful here.)
Step 4: Act Out the Scenario
Each person can then assume their role, and act out the situation, trying different approaches where necessary.
It can be useful if the scenarios build up in intensity. For instance, if the aim of your role play is to practice a sales meeting, the person playing the role of the potential client could start as an ideal client, and, through a series of scenarios, could become increasingly hostile and difficult. You could then test and practice different approaches for handling situations, so that you can give participants experience with them.
Step 5: Discuss What You Have Learned
When you finish the role play, discuss what you've learned, so that you or the people involved can learn from the experience.
For example, if you're using role play as part of a training exercise, you could lead a discussion on the scenarios you have explored, and ask for written summaries of observations and conclusions from everyone who was involved.

Further Tips

Some people feel threatened or nervous when asked to role play, because it involves acting. This can make them feel silly, or that they've been put on the spot.
To make role playing less threatening, start with a demonstration. Hand two "actors" a prepared script, give them a few minutes to prepare, and have them act out the role play in front of the rest of the group. This approach is more likely to succeed if you choose two outgoing people, or if you're one of the actors in the demonstration.
Another technique for helping people feel more comfortable is to allow them to coach you during the demonstration. For instance, if you're playing the role of a customer service representative who's dealing with an angry customer, people could suggest what you should do to make things right.

Role Play Example

In an effort to improve customer support, John, Customer Service Manager for Mythco Technologies, sets up a team role-playing session. Acting as the leader/trainer, John brings together a group of software developers and customer support representatives.
He divides the 12 people into two role playing groups: Group A represents the customer support representatives; Group B represents the customer.
John tells Group A that the customer in this situation is one of Mythco's longest-standing customers. This customer accounts for nearly 15 percent of the company's overall annual revenue. In short, the company cannot afford to lose her business!
John tells Group B that the customer has recently received a software product that did not live up to expectations. While the customer has a long-standing relationship with Mythco, this time she's growing weary because Mythco has previously sold her faulty software on two separate occasions. Clearly, her relationship with Mythco is in jeopardy.
John now allows the groups to brainstorm for a few minutes.
Next – with this particular approach to role play – each group sends forth an "actor" to take part in the role play. The actor receives support and coaching from members of the team throughout the role playing process. Each team is able to take time-outs and regroup quickly as needed.
John runs through the scenario several times, starting with the "customer" behaving gently and ending with the customer behaving aggressively. Each time, a best solution is found. Of course, John can always ask for additional role playing and suggestions if he feels that the process needs to continue, or that the team has yet to uncover the very best solutions.
Once it's clear that they cannot identify any more solutions, John brings the two groups together and discusses the session. During this, they discuss the strategies and the solutions that the actors implemented, and how they could apply them to a real-life situation.
John also asks all of the participants to write a short summary of what they learned from the role playing exercise. He then combines the summaries and provides a copy of everything learned to everyone involved.

Key Points

Role playing happens when two or more people act out roles in a particular scenario. It's most useful for helping you prepare for unfamiliar or difficult situations.
You can also use it to spark brainstorming sessions, improve communication between team members, and see problems or situations from different perspectives.
To role play:

1. Identify the situation.
2. Add details.
3. Assign roles.
4. Act out the scenario.
5. Discuss what you have learned.

 

Source : mindtools.com

Γεωπολιτικός στόχος : Ελεγχος υδάτινων πόρων

«Η κατανάλωση νερού εξαπλασιάστηκε τα τελευταία 100 χρόνια και έως το 2050 θα έχει διπλασιαστεί σε σχέση με τα σημερινά επίπεδα. Χωρίς κάποια δραστική αλλαγή του σκηνικού, οι συνέπειες μπορεί να είναι καταστροφικές: λιμοί, επιδημίες, μαζική μετανάστευση, οικονομικές κρίσεις, ακόμη και πόλεμοι για την εξασφάλιση της πιο πολύτιμης πηγής ζωής», προειδοποιεί ο Φρανκ Ρίτζμπερμαν, διευθυντής του IWMI.

**Το πόσιμο νερό αποτελεί μόλις το 2,75% των συνολικών υδάτινων αποθεμάτων του πλανήτη και από αυτό εξαρτούν τη ζωή τους τα 6 δισεκατομμύρια κατοίκων του, που στα επόμενα 20 χρόνια θα φτάσουν τα οκτώ δισεκατομμύρια.

Ο Ρίτζμπερμαν επισημαίνει ότι η οι αυξημένες ανάγκες του πλανήτη σε τρόφιμα (εκτιμάται ότι η αύξηση θα είναι της τάξης του 50% κατά το 2025) θα απαιτήσουν πολύ μεγαλύτερες ποσότητες νερού για την παραγωγή τους, η οποία με τη σειρά της θα οδηγήσει σε κατακόρυφη άνοδο της τιμής του.

**Η σημερινή τάση ιδιωτικοποίησης των πηγών νερού θα ενταθεί, οι πολυεθνικές θα αποδοθούν σε λυσσαλέο αγώνα για την υπερεκμετάλλευσή του, η κερδοσκοπία θα ανθίσει ακόμη περισσότερο και τεράστιες μάζες διψασμένων ανθρώπων θα αδυνατούν να αποκτήσουν έστω και ένα ποτήρι νερό. Κι όλα αυτά όταν ήδη σήμερα το 1/5 του παγκόσμιου πληθυσμού δεν έχει πρόσβαση σε πόσιμο νερό, ενώ 30.000 άνθρωποι πεθαίνουν κάθε μέρα από νόσους που σχετίζονται με την ακαταλληλότητά του.

**Ο έλεγχος των υδάτινων πόρων αποτελεί στρατηγικό γεωπολιτικό στόχο για την επιβίωση ολόκληρων λαών, και γύρω από αυτόν περιστρέφονται πολλές από τις σύγχρονες συρράξεις. Ενας σύντομος χάρτης των σημερινών διενέξεων μάς προϊδεάζει για το τι μπορεί να συμβεί μέσα στα επόμενα χρόνια, όταν οι ανάγκες για πόσιμο νερό θα έχουν αυξηθεί κατακόρυφα αλλά τα αποθέματά του θα έχουν μειωθεί με γεωμετρική πρόοδο.

* Βόρεια Αμερική: Μεξικό και ΗΠΑ ερίζουν για τα νερά του ποταμού Κολοράντο, όπου 10 αμερικανικά φράγματα έχουν μειώσει σημαντικά τη ροή υδάτων προς το νότιο γείτονα, ενώ οι Αμερικανοί κατηγορούν το Μεξικό ότι ρυπαίνει το Ρίο Γκράντε ζημιώνοντας τους τεξανούς αγρότες.

* Νότια Αμερική: Τα τρίτα σε μέγεθος υπόγεια αποθέματα γλυκού νερού του πλανήτη (1,2 εκατ. τετραγωνικά χιλιόμετρα) βρίσκονται στη λεκάνη του ποταμού Γουαρανί, τον οποίο μοιράζονται η Βραζιλία (70%), η Αργεντινή (19%), η Παραγουάη (6%) και η Ουρουγουάη (5%). Αυξάνουν οι εντάσεις ανάμεσα στις τέσσερις χώρες αλλά και ανάμεσα στις επιχειρήσεις, ιδίως τις βορειοαμερικανικές, που θέλουν να οικειοποιηθούν τα υδάτινα αποθέματα διά της βίας.

* Δυτική Αφρική: Η Σενεγάλη ανακοίνωσε μονομερές πρόγραμμα εκμετάλλευσης των υδάτων του ομώνυμου ποταμού, πρωτοβουλία που θα στερήσει τη Μαυριτανία από σημαντικές ποσότητες νερού.

* Δυτική Μεσόγειος: Το Αλγέρι κατηγορεί τη Λιβύη ότι χρησιμοποιεί παράνομα τμήμα των δικών του ποσοστώσεων για να τροφοδοτήσει τον τεχνητό ποταμό της Τρίπολης. Στη Γαλλία, οι αγρότες των νοτιοανατολικών επαρχιών αντιτίθενται στο σχέδιο εκτροπής των υδάτων του Ρήνου για την υδροδότηση της Βαρκελώνης.

* Ανατολική Αφρική: Η Αιθιοπία στο πλαίσιο των προγραμμάτων ανάπτυξής της έχει σχεδιάσει 36 φράγματα στο Νείλο, αλλά η τεράστια εξάρτηση της Αιγύπτου από τα νερά του ποταμού είναι πηγή σοβαρών εντάσεων στην περιοχή. Λιβύη και Τσαντ βρίσκονται σε διένεξη για την εκμετάλλευση των αποθεμάτων νερού στα κοινά τους σύνορα.

* Κεντρική Ασία: Σκληρές διαπραγματεύσεις διεξάγονται για το καθεστώς ελέγχου των ποταμών Αμού-Ντάρια και Σιρ-Ντάρια. Το Τατζικιστάν και το Κιργιστάν αντλούν τεράστιες ποσότητες υδάτων για τις καλλιέργειες βαμβακιού, προκαλώντας την οργή του Καζακστάν, του Ουζμπεκιστάν και του Τουρκμενιστάν. Η κατασκευή δύο μεγάλων φραγμάτων από το Τατζικιστάν έχει αναζωπυρώσει τον κίνδυνο σύρραξης.

* Νοτιοανατολική Ασία: Τα σχέδια κατασκευής φραγμάτων στο Μεκόνγκ για τις υδροηλεκτρικές ανάγκες της Κίνας έχουν προκαλέσει την έντονη δυσαρέσκεια του Λάος. Στο Βιετνάμ, μια πιθανή μείωση των ποσοστώσεών του θα απειλούσε την άρδευση των ορυζώνων στο Δέλτα του ποταμού. Εντονη είναι και η δυσφορία Καμπότζης και Ταϊλάνδης.

* Μέση Ανατολή: Το ζήτημα της χρήσης των υδάτινων πόρων βρίσκεται στην «καρδιά» της αραβο-ισραηλινής σύρραξης και αποτελεί ζωτικό θέμα για την ύπαρξη του εβραϊκού κράτους από την πρώτη στιγμή της ίδρυσής του το 1948.

Ο πόλεμος των έξι ημερών, ή «πόλεμος του νερού», το 1967, επέτρεψε στο Ισραήλ να καταλάβει τη Δυτική Οχθη του Ιορδάνη, τη Λωρίδα της Γάζας, το αιγυπτιακό Σινά και τα υψίπεδα του Γκολάν (όπου βρίσκεται η λίμνη Τιβεριάδα, από την οποία το Ισραήλ αντλεί το ένα τρίτο του πόσιμου νερού της) ελέγχοντας όλες τις πηγές τροφοδοσίας της Παλαιστίνης.

* Συνολικά το Ισραήλ ελέγχει 930 εκατ. κυβικά μέτρα νερού, που βρίσκονται σε κατεχόμενα αραβικά εδάφη.

Παραβιάζοντας ακόμη και τις Συμφωνίες του Οσλο απαγορεύει τις γεωτρήσεις στα κατεχόμενα, επιβάλλει στους Παλαιστίνιους μέγιστη κατανάλωση νερού 40 λίτρων την ημέρα, σε πενταπλάσια τιμή από εκείνη που πληρώνουν οι Ισραηλινοί, που επιπλέον μπορούν να καταναλώνουν 250 λίτρα ημερησίως, και εντάσσει όλα τα πηγάδια των παλαιστινιακών οικισμών από όπου περνά το τείχος στο «ισραηλινό» τμήμα των μελλοντικών συνόρων που χαράσσει μονομερώς.

* Οσο για τον πρόσφατο πόλεμο στο Λίβανο, πρέπει να σημειωθεί ότι ο ποταμός Λιτάνι υπήρξε πάντα στρατηγικός στόχος των Ισραηλινών, οι οποίοι μάλιστα ονόμασαν την επίθεσή τους κατά της χώρας το 1978 «Επιχείρηση Ποταμός Λιτάνι». Ενδεικτικό του ρόλου του νερού στην αραβο-ισραηλινή διένεξη είναι το γεγονός πως το Ισραήλ είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο που έχει θέσει τον έλεγχο των υδάτων υπό την αρμοδιότητα του υπουργείου Αμυνας...
Source : http://www.mousiko-cafe.com/

Ο δανεισμός ως υπέρτατη πράξη αφροσύνης

Οικονομικά προβλήματα της αρχαιότητας -που μοιάζουν ωστόσο επίκαιρα- πραγματεύεται ο Πλούταρχος στο έργο του «Περί του μη δανείζεσθαι»

«Ο δανεισμός είναι πράξη υπέρτατης αφροσύνης και μαλθακότητας»! Το είπε ο Πλούταρχος τον 1o μ.Χ. αιώνα και να που έφθασε η στιγμή να εκτιμηθούν οι λόγοι του. «Εχεις; Μη δανείζεσαι γιατί δεν σου λείπουν. Δεν έχεις; Μη δανείζεσαι γιατί δεν θα ξεπληρώσεις το χρέος σου», προβλέπει ο μεγάλος συγγραφέας της αρχαιότητας και ας βγει κάποιος να αντιπαραθέσει, ότι δεν έχει δίκιο…
Δυσάρεστα επίκαιρο είναι το έργο του «Περί του μη δειν δανείζεσθαι» (από τα Ηθικά), που κυκλοφορεί σε νέα έκδοση από τη «Νεφέλη» με τον τίτλο «Οι συμφορές του δανεισμού». Γιατί πράγματι, τις συμφορές που συσσωρεύονται στον άνθρωπο, ο οποίος καταφεύγει στο δανεισμό απαριθμεί με τρόπο καυστικό, αυστηρό και καίριο ο Πλούταρχος σ΄αυτό το μικρό κείμενο, που δεν μπορεί να διαβαστεί σήμερα απλώς «εγκυκλοπαιδικά», αφού οι παραλληλίες με τα σύγχρονα τεκταινόμενα παραφυλούν σε κάθε στίχο.
«Οι οφειλέτες είναι δούλοι όλων των δανειστών τους. Είναι δούλοι δούλων αναιδών και βάρβαρων και βάναυσων». Και οι δανειστές «Μετατρέπουν την αγορά σε κολαστήριο για τους δύσμοιρους οφειλέτες, σαν όρνεα τους κατακρεουργούν και τους κατασπαράζουν βυθίζοντας το ράμφος στα σωθικά τους»… λέει κατηγορηματικά ο χαιρωνίτης ρήτορας. Και επιχειρηματολογεί. Και φέρνει παραδείγματα από την ιστορία της εποχής του, από τους μύθους αλλά και από τα παθήματα των απλών ανθρώπων. Και χιούμορ επιστρατεύει ενίοτε μάλιστα μαύρο! Γιατί το κείμενο μία ομιλία στην πραγματικότητα δεν γράφτηκε τυχαία. Η Αθήνα και οι άλλες ελληνικές πόλεις μαστίζονταν από τις συνέπειες της υπερχρέωσης, όταν ο Πλούταρχος περί το 92 μ. Χ αποφάσισε να μιλήσει μπροστά σε ακροατήριο για τις σοβαρές συνέπειες του δανεισμού.
Σε ποιούς ήταν χρεωμένοι τότε οι άνθρωποι; Σε δικούς τους αλλά κυρίως σε ξένους πιστωτές ως επί το πλείστον Ρωμαίους. «… κουβαλώντας μαζί τους σάκους και συμφωνητικά και συμβόλαια σαν δεσμά εναντίον της Ελλάδος, την οργώνουν από πόλη σε πόλη και σπέρνουν χρέη που πολλά βάσανα φέρνουν και πολλούς τόκους, και που δύσκολα ξεριζώνονται ενώ οι βλαστοί τους περικυκλώνουν τις πόλεις, τις εξασθενούν και τελικά τις πνίγουν», λέει παραστατικά ο Πλούταρχος. Και τι προτείνει;
«Φύγε να γλυτώσεις από τον εχθρό και τύραννό σου, τον δανειστή που θίγει την ελευθερία σου, βάζει πωλητήριο στην αξιοπρέπειά σου κι αν δεν του δίνεις, σε ενοχλεί· αν πουλήσεις,ρίχνει την τιμή· αν δεν πουλήσεις σε αναγκάζει· αν τον πας στο δικαστήριο προσπαθεί να επηρεάσει την έκβαση της δίκης· αν του ορκίζεσαι σε προστάζει· αν κρατάς την πόρτα κλειστή στήνεται στο κατώφλι και σου βροντά αδιάκοπα…».
Αλλά ο Πλούταρχος δεν κατακεραυνώνει μόνον τους πιστωτές. Και ας μη βιαστούν οι αναγνώστες του να βγάλουν εύκολα συμπεράσματα κάνοντας βολικούς συσχετισμούς. Δεν φταίει μόνον ο δανειστής. Ευθύνεται πρωστίστως ο δανειζόμενος με την άφρονα συμπεριφορά του και την επιθυμία του για πολυτέλεια και τριφυλή ζωή (μας θυμίζει κάτι αυτό;), φωνάζει ο συγγραφέας. «Διότι χρεωνόμαστε για να πληρώσουμε όχι το ψωμί και το κρασί μας, μα εξοχικές κατοικίες, δούλους, μουλάρια, ανάκλιντρα και τραπεζώματα… ». Κι αν ο Πλούταρχος κατακεραυνώνει έτσι τους συγχρόνους τους, τι θα έλεγε για… τα εορτοδάνεια και τα δάνεια για καλοκαιρινές διακοπές, που διαφημίζονταν από τις Τράπεζες μέχρι πρότινος βρίσκοντας φυσικά, πολλούς «αγοραστές». Και το αποτέλεσμα ποίο είναι;«Για να διατηρήσουμε την ελευθερία μας ενώ έχουμε συνάψει δάνεια κολακεύουμε ανθρώπους που καταστρέφουν σπιτικά, γινόμαστε σωματοφύλακες τους, τους καλούμε σε γεύματα, τους προσφέρουμε δώρα και τους πληρώνουμε φόρους».Το γεγονός ότι ένας άνθρωπος ιδιαίτερα χαμηλών τόνων, όπως θεωρείται ο Πλούταρχος από τους μελετητές του είναι τόσο αυστηρός σ΄ αυτό το έργο και δείχνει τόσο πάθος καταδικάζοντας το φαινόμενο του αλόγιστου δανεισμού αφ΄ ενός και της απληστίας και βαναυσότητας των δανειστών από την άλλη είχε οδηγήσει στον παρελθόν στην υπόθεση ότι το έγραψε σε νεαρή ηλικία. Πράγμα λανθασμένο, όπως απέδειξε η σύγχρονη έρευνα. Η αδυναμία των ανθρώπων να ξεφύγουν από τα δεινά του δανεισμού φαίνεται ότι απασχολούσε πολύ τον μεγάλο βιογράφο της αρχαιότητας. «Ανθρωπος που μπλέκει μια φορά, μένει χρεώστης για πάντα και σαν το άλογο που του έχουν φορέσει χαλινάρι, δέχεται στη ράχη του τον έναν αναβάτη μετά τον άλλον», γράφει.
Στην πρόσφατη έκδοση πάντως, σε μετάφραση και σχόλια της Πολυξένης Παπαπάνου παρατίθεται και το αρχαίο κείμενο για όσους επιθυμούν να πάρουν και την αρχαία γεύση του.
Πηγή: TO BHMA

Ακτιβισμός κατά της παγκόσμιας οικονομικής ελίτ

Την ώρα που τα βρετανικά δικαστήρια αποφασίζουν το ένα μετά το άλλο την εκκένωση των υπό κατάληψη χώρων και κτιρίων του κινήματος «Καταλάβετε το Λονδίνο», το «Εθνος της Κυριακής» συνομίλησε με τους ακτιβιστές της βρετανικής πρωτεύουσας και τα ιδρυτικά μέλη της OCIU, οι οποίοι επιβεβαίωσαν πως ετοιμάζονται να περάσουν στη «δεύτερη φάση» δράσης προ(σ)καλώντας το χρηματοπιστωτικό σύστημα σε ένα «ιδιαίτερο» μπρα ντε φερ.

Πρώτο βήμα για την OCIU, η οποία ιδρύθηκε πριν από περίπου 3 εβδομάδες και μετράει 10 μέλη που στην πλειονότητά τους έχουν εργαστεί σε εταιρείες οικονομικών συμβούλων, ασφαλιστικές και τράπεζες, ήταν η συλλογή του υλικού που επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί στις λεγόμενες «εικονικές δίκες του 1%».
Οι «δίκες» αυτές αναμενόταν να στηθούν αυτό το Σαββατοκύριακο στις υπό κατάληψη δικαστικές αίθουσες (Magistrate's Court) στην Ολντ Στριτ, με τη συμμετοχή επαγγελματιών δικηγόρων αλλά και ενός συνταξιούχου δικαστή που επέστρεψε στις δικαστικές αίθουσες για χάρη του κινήματος Occupy.
Παρά το γεγονός ότι οι εικονικές δίκες δεν έχουν νομική ισχύ, αναμένεται να χρησιμοποιηθούν ως εφαλτήριο για τη δημοσιοποίηση δεσμευτικών επιβαρυντικών στοιχείων κατά ορισμένων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων τα οποία -σύμφωνα με τα μέλη της ειδικής ομάδας- ενδέχεται με τη σειρά τους να προκαλέσουν την παρέμβαση της πραγματικής δικαιοσύνης.

Οπως εξήγησε στο «Εθνος της Κυριακής» η 28χρονη Νεφίσα (μία από τους ιδρυτές της OCIU που προτού προσχωρήσει στο «αντίπαλο στρατόπεδο» είχε περάσει και από την εταιρεία-κολοσσό Deloitte), οι πρώτες υποθέσεις με τις οποίες έχει καταπιαστεί η ειδική ομάδα αφορούν τα «πλαστά κέρδη» και τις «μαύρες τρύπες» που εμφανίζουν μεγάλοι τραπεζικοί όμιλοι (τους οποίους οι φορολογούμενοι καλούνται να διασώσουν) και τα στοιχεία που έχουν στη διάθεσή τους προέρχονται από διάφορους "πληροφοριοδότες" που εργάζονταν σε καίριες θέσεις του συστήματος. Χαρακτηριστική υπόθεση στην οποία δίνεται ιδιαίτερη σημασία αυτές τις ημέρες είναι το «μυστηριώδες» έλλειμμα ύψους περίπου 20 δισ. λιρών που εμφανίζει η Βασιλική Τράπεζα της Σκοτίας, η οποία ανήκει κατά 80% στο Δημόσιο!
Οπως διευκρινίζει η Νεφίσα, τα πρώτα δείγματα του έργου της ειδικής ομάδας αναμενόταν να παρουσιαστούν στις «εικονικές δίκες», αλλά αυτό δεν είναι παρά μόνο η αρχή: «Αυτές οι δίκες αποτελούν μια γεύση -και μια προειδοποίηση- για το πόσα στοιχεία είμαστε ικανοί να συλλέξουμε κατά των εγκληματιών αυτών. H ομάδα θα συνεχίσει να εργάζεται ώστε να παραπεμφθούν στην... πραγματική δικαιοσύνη όσοι έχουν εκμεταλλευτεί το σύστημα ζημιώνοντας τους πολίτες».
Τέλος, όπως επισημαίνουν μέλη του Occupy London που πλέον έχουν μεταφέρει την πλειονότητα των συναντήσεών τους στην "Τράπεζα Ιδεών" (σε ένα υπό κατάληψη κτίριο της τράπεζας UBS), η ειδική ομάδα έχει στόχο να προχωρήσει σε καίριες παρεμβάσεις σε πολλούς τομείς πέραν του οικονομικού εγκλήματος.
Οπως μας εξήγησαν, ήδη συλλέγονται πληροφορίες που έχουν στόχο να αμφισβητήσουν -μεταξύ άλλων- την αποτελεσματικότητα της νομοθεσίας που αφορά στην ενδοοικογενειακή βία αλλά και στις μεθόδους με τις οποίες κυβερνητικοί αξιωματούχοι αντιμετωπίζουν τις καταγγελίες για εγκλήματα πολέμου.


ΓΚΟΡΝΤΟΝ ΚΕΡ
Ο τραπεζίτης που έγινε... ακτιβιστής
Σε πρόσωπο-κλειδί για την έκβαση των εικονικών δικών αλλά και για την περαιτέρω πορεία της Εγκληματολογικής Μονάδας Ερευνας του κινήματος Occupy London έχει εξελιχθεί ο Γκόρντον Κερ. Πρόκειται για τον πρώτο «πληροφοριοδότη» -και τον μοναδικό, του οποίου η ταυτότητα ήταν γνωστή μέχρι χθες- που προσχώρησε στο κίνημα εγκαταλείποντας την υψηλόμισθη θέση του σε επενδυτική τράπεζα. Σύμφωνα με τους συντονιστές της ειδικής ομάδας, ο Κερ είναι ένας από τους βασικούς «μάρτυρες κατηγορίας» και οι γνώσεις του πρόκειται να χρησιμοποιηθούν τόσο στις δίκες όσο και μελλοντικά για τη στοιχειοθέτηση των υποθέσεων που αφορούν στους τραπεζικούς ομίλους και στις μεθόδους τους.
Ο Κερ εργαζόταν στη Lloyd's προτού παραιτηθεί αποκαλύπτοντας τις -σύμφωνα με τον ίδιο- «όχι μόνο ανήθικες, αλλά παράνομες τεχνικές που συχνά παραβιάζουν τα καταστατικά των ίδιων των εταιρειών», στις οποίες προσφεύγουν οι τράπεζες για τη δημιουργία κέρδους.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr



Η Goldman Sachs, η Lloyd's και η Βασιλική Τράπεζα της Σκοτίας είναι ανάμεσα στους χρηματοπιστωτικούς και τραπεζικούς ομίλους που πρόκειται να οδηγηθούν στο εδώλιο του κατηγορουμένου... Τουλάχιστον αυτός είναι ο στόχος της ειδικής Εγκληματολογικής Μονάδας Έρευνας (Occupy Criminal Investigation Unit) τους κινήματος Occupy London, η οποία συστάθηκε με μοναδικό σκοπό τη συλλογή επιβαρυντικών στοιχείων κατά του «1% της παγκόσμιας οικονομικής ελίτ».

Ο περιορισμός του κόστους στον ιδιωτικό τομέα ως προϋπόθεση ανάπτυξης

Με αφορμή την πίεση που ασκεί η τρόικα προς την κατεύθυνση της μείωσης του μισθολογικού κόστους στον ιδιωτικό τομέα έχει αναπτυχθεί ένας δημόσιος διάλογος που αναδεικνύει την αδυναμία αποτελεσματικής αντιμετώπισης των μεγάλων οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων.

Αναγκαία η μείωση
Η μείωση του μισθολογικού κόστους στον ιδιωτικό τομέα είναι αναγκαία, πρέπει όμως να διευκρινιστεί ο τρόπος με τον οποίο θα επιτευχθεί. Τα άλματα που πραγματοποιεί το ποσοστό ανεργίας δείχνουν ότι ο ιδιωτικός τομέας και κυρίως οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις δεν μπορούν να κρατήσουν το ίδιο επίπεδο απασχόλησης με το ίδιο μισθολογικό κόστος. Ο συνδυασμός της μεγάλης πτώσης του κύκλου εργασιών και της αδυναμίας εξασφάλισης τραπεζικής χρηματοδότησης οδηγεί χιλιάδες επιχειρήσεις σε απολύσεις, μείωση του μισθολογικού κόστους, ακόμη και παραβίαση βασικών οικονομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων των εργαζομένων σε αυτές. Αντί λοιπόν να πέφτουμε στην παγίδα της διαχείρισης του επικοινωνιακού, πολιτικού κόστους από αυτούς που μας οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση, καλά θα κάνουμε να αντιμετωπίσουμε τη δύσκολη πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί.
Άλλωστε η Ελλάδα δεν αντιμετωπίζει μόνο πρόβλημα μεγάλου δημοσιονομικού ελλείμματος, αλλά και πρόβλημα υπερβολικά υψηλού ελλείμματος στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Αυτό σημαίνει ότι δεν αρκεί η δημοσιονομική εξυγίανση για να ορθοποδήσουμε και πως επιβάλλεται η ενίσχυση της διεθνούς ανταγωνιστικότητας του ιδιωτικού τομέα για να μπορέσουμε να κερδίσουμε στην παγκόσμια αγορά τα χρήματα που χρειαζόμαστε για να καλύψουμε βασικές ανάγκες μας και να χρηματοδοτήσουμε τη διαχείριση του υπέρογκου δημόσιου χρέους.

Δεν αρκεί
Η μείωση του μισθολογικού κόστους στον ιδιωτικό τομέα είναι εντελώς αναγκαία, ό,τι και να λένε διάφοροι πολιτικοί και συνδικαλιστικοί παράγοντες. Εάν μάλιστα είχε επιτευχθεί στην έναρξη της εφαρμογής του μνημονίου –για παράδειγμα, με την κατάργηση του 13ου και του 14ου μισθού με τη μέθοδο που εφαρμόστηκε στο Δημόσιο– η ανεργία δεν θα είχε εκτοξευτεί στο 18,2% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού.
Πρέπει πάντως να τονιστεί ότι η μείωση του μισθολογικού κόστους στον ιδιωτικό τομέα δεν μπορεί να φέρει τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα εάν δεν συνδυαστεί με τη μείωση του συνολικού κόστους.
Είναι αναγκαία η μείωση του μη μισθολογικού κόστους μέσα από τον περιορισμό των ασφαλιστικών εισφορών των επιχειρήσεων και των εργαζομένων. Για να κινηθούμε προς αυτή την κατεύθυνση θα πρέπει να πέσουν οι μεσαίες και υψηλές συντάξεις στο επίπεδο της δημοσιονομικής, οικονομικής πραγματικότητας. Δεν είναι δυνατόν να συνεχιστεί η επιδότηση του ασφαλιστικού συστήματος με 15 δισ. ευρώ από τον κρατικό προϋπολογισμό κάθε χρόνο, ούτε γίνεται να μειωθούν οι ασφαλιστικές εισφορές χωρίς να μειωθούν οι παροχές και οι συντάξεις.
Ακόμη κι αν δεχτούμε τις μεγάλες θυσίες που περιγράφουμε για να γίνουν πιο ανταγωνιστικές οι ελληνικές επιχειρήσεις, δεν θα τα καταφέρουμε εάν δεν προηγηθεί η επαναλειτουργία του τραπεζικού συστήματος σε όφελος της πραγματικής οικονομίας. Ο ιδιωτικός τομέας χρειάζεται περισσότερο και φτηνότερο χρήμα από το τραπεζικό σύστημα για να αντέξει στις πιέσεις της κρίσης. Έτσι όπως λειτουργεί η οικονομία, δεσμεύονται τεράστια ποσά υπέρ του τραπεζικού συστήματος χωρίς αυτό να συμβάλλει στη χρηματοδότηση της πραγματικής οικονομίας. Έχουμε φτάσει στο σημείο να ευημερούν τα τοκογλυφικά κυκλώματα εξαιτίας της αδρανοποίησης του τραπεζικού συστήματος. Θα πρέπει επίσης να μειωθεί δραστικά το κόστος μέσα από την κατάλληλη μείωση των φόρων που επιβάλλονται στην κατανάλωση, στα κέρδη των επιχειρήσεων και στο εισόδημα των ειλικρινών φορολογουμένων και μέσα από την απλοποίηση των διαδικασιών, ώστε να περιοριστούν η κρατική γραφειοκρατία και τα φαινόμενα διαφθοράς που αναπτύσσονται γύρω από αυτήν.
Ο περιορισμός του κόστους του ιδιωτικού τομέα είναι μία εξαιρετικά σύνθετη υπόθεση. Έφτασε η ώρα να αρχίσουμε να αντιμετωπίζουμε το πρόβλημα σε όλες του τις διαστάσεις αντί να παρατηρούμε και να σχολιάζουμε την πορεία των περισσότερων ελληνικών επιχειρήσεων προς την οικονομική καταστροφή
Source : citypress.gr