ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΙΜΟΡΡΑΓΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
Κατωτέρω ἀναφέρομε μερικὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα κατὰ καιροὺς ἔχουν δημοσιευθῆ σὲ περιοδικά, ἐφημερίδες καὶ ἔχουν ἀναφερθῆ ἀπὸ Μ.Μ.Ε. ὡς π.χ.:
Α. Τὴν 21η Ἰουνίου 2011 διετέθησαν ἤδη 2 δισεκατομμύρια εὐρὼ γιὰ ἐπιδόματα ἀνεργίας σὲ ἀλλοδαπούς, οἱ ὁποῖοι μὲ ἕνα (1) χρόνο ἀσφάλισι λαμβάνουν 736 € μηνιαία σύνταξι.
Β. 5,5 δισεκατομμύρια εὐρὼ ἐμβάζονται ἐπισήμως ἐτησίως στὴν Ἀλβανία, δηλαδὴ 15 ἑκατομμύρια εὐρὼ ἡμερησίως τὰ τελευταῖα 7 χρόνια καὶ ἀνεπισήμως ἐξάγονται πολλαπλάσια.
Γ. «Σκηνίτες» καὶ «δενδρίτες» ἐλάμβαναν οἰκογενειακὰ ἐπιδόματα πολλῶν ἑκατοντάδων ἑκατομμυρίων εὐρώ ἐτησίως.
Δ. Ὅπως ἀνέγραψε τὴν 23ην Ἰουνίου 2011 ἡ «ΑΥΡΙΑΝΗ» 250.000 ἀλλοδαποὶ λαμβάνουν παράνομες συντάξεις 700€ μηνιαίως, δηλαδὴ 2 δισεκατομμύρια εὐρὼ ἐτησίως.
Ε. Ὅπως ἀνέγραψε τὴν 3ην Ἰουνίου 2011 ἡ «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» ὁ κύκλος ἐργασιῶν ἀπὸ τὸ παραεμπόρειο τῶν ἀλλοδαπῶν ἀνέρχεται σὲ 20 δισεκατομμύρια εὐρὼ ἐτησίως, ἐνῷ τὸ ΕΒΕΑ τὴν ἀνεβάζει σὲ 25 δισεκατομμύρια εὐρὼ ἐτησίως, ὅπως ἀνέγραψε ἡ PRESS TIME (τίμιοι Ἕλληνες ἔμποροι πωλοῦν τὰ ἴδια προϊόντα στὸ 1/5 τῆς τιμῆς, ἐνῷ οἱ ἀλλοδαποί εἰσπράττουν πενταπλάσια καὶ μάλιστα ἀφορολόγητα καὶ τελείως ἀνέξοδα.
ΣΤ. Τὸ ΕΣΥ ἐπιβαρύνεται μὲ 150 ἑκατομμύρια εὐρὼ ἐτησίως μὲ τὴν δωρεὰν νοσηλεία ἀλλοδαπῶν.
Ζ. Ὁ Ὑπουργὸς Ὑγείας κ. Ἀνδρ. Λοβέρδος ἀνέφερε στὸ ΣΚΑΙ ὅτι τὸ κράτος ἐπιδοτεῖ μὲ 75% ἐπιδότησι, ἐὰν ἀπασχολῆς ἀλλοδαποὺς ἐργάτες. Δηλαδὴ, ἐὰν κατὰ μέσο ὅρο οἱ ἀλλοδαποὶ ἐργάτες λαμβάνουν 1.000€ μηνιαίως, τὰ 750 τὰ ἐπιδοτεῖ τὸ κράτος καὶ τὰ 250 τὰ πληρώνει ὁ ἐργοδότης. Μὲ 1.150.000 ἀλλοδαπούς, ποὺ εἶναι οἱ ἀσφαλισμένοι στὸ ΙΚΑ, σημαίνει ὅτι 12 δισεκατομμύρια εὐρὼ ἐτησίως τὰ καταβάλλει τὸ κράτος μόνο γιὰ τὸ σκοπὸ αὐτό.
Η. Τὸ περιοδικὸ «ΕΠΙΚΑΙΡΑ» τὴν 19.5.2011 εἶχε δημοσιεύσει ὅτι 350 ἑκατομμύρια εὐρὼ ἐπιστρέφονται ἀπὸ τὴν ἐφορία στοὺς ἀλλοδαπούς, καὶ
Θ. Ὅτι 4,5 ἑκατομμύρια εὐρὼ ἐτησίως διατίθενται στὰ κέντρα ὑποδοχῆς λαθρομεταναστῶν.
Κατὰ συνέπεια οἱ ἐτήσιες κρατικὲς δαπάνες γιὰ τοὺς ἀλλοδαποὺς ἀνέρχονται σὲ περίπου 15 δισεκατομμύρια εὐρὼ
Ι. Ἐὰν ὑπολογίσῃ κανένας καὶ τὶς παχυλὲς χορηγίες τοῦ κράτους σὲ ἀετονύχηδες ΜΚΟ γιὰ τὴν ὑποστήριξι τῶν λαθρομεταναστῶν, εἶναι μία σκέτη οἰκονομικὴ αἱμορραγία καὶ ἐὰν ὑπῆρχαν πολιτικοὶ μὲ ἐθνικὴ συνείδησι, θὰ ἐπωφελοῦντο τῆς εὐκαιρίας καὶ θὰ ἔδιωχναν τοὺς λαθρομετανάστες, ὅπως πράττουν καὶ ἄλλες χῶρες τῆς Ἡνωμένης Εύρώπης ὡς π.χ. ἡ Δανία.
ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΝΟΙΚΟΚΥΡΟΣΥΝΗ
1. Ἄν εἴχαμε ἔντιμους, ἱκανοὺς καὶ εὐσυνείδητους πολιτικούς, δὲν θὰ παρίστατο ἀνάγκη νὰ ἐκβιαζώμεθα ἀπὸ τοὺς «φίλους μας» μὲ «τὸ πιστόλι στὸ κρόταφο» καὶ τὸ «μαχαίρι στὸ λαιμό» νὰ ξεπουλᾶμε τὰ πάντα «ἅρπα-κόλλα» ἔναντι πικακίου φακῆς (τὸ φρόνιμο εἶναι νὰ πουλάῃ κανένας, ὅταν εἶναι πολὺ ὑψηλὲς οἱ τιμὲς καὶ νὰ ἀγοράζῃ, ὅταν εἶναι πολὺ χαμηλὲς οἱ τιμές).
2. Δηλαδὴ ἐὰν οἱ ἰθύνοντες ἦταν ἔντιμοι πατριῶτες καὶ εἶχαν «νοικοκυρεύσει» τὰ οἰκονομικά, θὰ ἔπρεπε τὸ κράτος νὰ διαθέτῃ τὰ διαθέσιμα, ἀκόμη καὶ νὰ δανείζεται, γιὰ νὰ ἐξαγοράζῃ στρατηγικῆς σημασίας ἐπιχειρήσεις καὶ τομεῖς τῆς οἰκονομίας τοῦ ἐσωτερικοῦ καὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ σὲ τιμὴ εὐκαιρίας, ποὺ νὰ τὰ ἐξυγιαίνῃ καὶ νὰ τὰ ἀξιοποιῇ καὶ νὰ τὰ πωλῇ, ὅταν ἀποκτοῦν τεράστια ὑπεραξία. Καὶ ὄχι νὰ κατασπαταλᾶ τοὺς ἐθνικοὺς πόρους καὶ νὰ καταχρεώνωνται οἱ Ἕλληνες πολίτες μὲ ἄκρως ἀσύμφορα θαλασσοδάνεια, γιὰ νὰ μισθοδοτοῦν καὶ συνταξιοδοτοῦν οἱ ἰθύνοντες τὸν «ἡμέτερον» συρφετὸ χάριν ἄγρας ψήφων. Μάλιστα προσφέρουν σὲ αὐτὰ τὰ παράσιτα τοῦ δημοσίου καὶ «τρελὰ» ἐπιδόματα σὲ ὅσους «κοπρίτες» τὸ «ἔπαιζαν» μεγάλοι ἀφισοκολλητὲς καὶ «τσέλιγκες», ἐπηρεάζοντες πολλοὺς ψηφοφόρους καὶ γιὰ νὰ διορίζουν τὸν συρφετὸ τῶν κλαδικῶν καὶ ἀνέντιμων Ἑλλήνων, ποὺ ἐκβιάζουν τὶς ἑκάστοτε κυβερνῶσες παρατάξεις ἐπιδεικνύοντες τὴν κομματική τους ταυτότητα.
3. Π.χ. ἐσπαταλοῦσαν τὰ θαλασσοδάνεια σὲ:
· 420 ἄτομα τοῦ ΟΤΕ μὲ ἐπίδομα 690 € τὸ μῆνα, ὡς ἐπίδομα προθερμάνσεως αὐτοκινήτου.
· 657 ἄτομα τῆς ΔΕΗ μὲ 870 € ὡς μηνιαῖο ἐπίδομα φαξ.
· 329 ἄτομα τοῦ ΗΣΑΠ μὲ 1.120 € τὸ μῆνα ὡς ἐπίδομα κεραίας.
· 653 ἄτομα τοῦ Λιμενικοῦ μὲ 840 € μηνιαίως, ὡς ἐπίδομα προπέλας.
· 1.987 ἄτομα τοῦ ΟΣΕ μὲ 420 € τὸ μῆνα ὡς ἐπίδομα πλυσίματος.
· 6.800 ἄτομα τοῦ δημοσίου μὲ 290 € μηνιαίως ὡς ἐπίδομα μεταφορᾶς φακέλλων.
· 1.100 ἄτομα τῆς ΕΘΕΛ μὲ 450 € μηνιαίως ὡς ἐπίδομα παραλαβῆς-παραδόσεως λεωφορείων, καὶ
· 1.790 ἄτομα τῆς ΕΘΕΛ μὲ 310 € μηνιαίως ὡς ἐπίδομα ἔγκαιρης προσελεύσεως…
· Πληθώρα ὑπαλλήλων τοῦ Ὑπ. Δικαιοσύνης μὲ 595 € μηνιαίως ὡς ἐπίδομα ἀποτελεσματικότερης διεκπεραιώσεως ὑποθέσεων…
4. Σὰν νὰ μὴ ἔφθαναν οἱ ὑψηλοὶ μισθοί, ποὺ λαμβάνουν οἱ εἰς τὸ δημόσιο ἀπασχολούμενοι (ὄχι ἐργαζόμενοι, ἀλλὰ περιεργαζόμενοι) ἐν συγκρίσει μὲ τοὺς εἰς τὴν ἰδιωτικὴ πρωτοβουλία μοχθοῦντες, ποὺ λαμβάνουν ἐλάχιστα, δίδουν στοὺς «περιεργαζομένους» στὸ δημόσιο ἐκτὸς ἀπὸ τὰ παχυλὰ ἐπιδόματα, ὡς ἀνωτέρω, καὶ τεράστια ποσά, ὡς «ἐφ΄ἅπαξ».
5. Ἀντιθέτως οἱ πραγματικὰ μοχθοῦντες στὴν ἰδιωτικὴ πρωτοβουλία «καρδιοχτυποῦν» καθ᾿ ὅλη τὴν σταδιοδρομία τους, μήπως ἔλθει ὁ πέλεκυς τῆς ἀπολύσεως-ἀνεργίας εἰσπράττοντες ἀντὶ γιὰ ἐπιδόματα καὶ γιὰ «ἐφ΄ἅπαξ». τὸ παράσημο τῆς «ἀνοικτῆς παλάμης». Οἱ ταλαίπωροι τῆς ἰδιωτικῆς πρωτοβουλίας ἔχουν ἀπὸ τὸν ὑπερβολικὸ κάματο καὶ τὶς κακουχίες τὸσο πολὺ ἐξουθενωθῆ, πού «λίγα εἶναι τὰ ψωμιά τους» καὶ δὲν χρειάζονται καὶ «ἐφ΄ἅπαξ», διότι δὲν προλαμβάνουν πολλὲς φορὲς νὰ συνταξιοδοτηθοῦν καὶ τρῶμε κόλλυβα γιὰ αὐτούς.
6. Ἀπεναντίας οἱ «μανδαρίνοι» γραφειοκράτες, οἱ ὁποῖοι, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ὑποφέρουν ἀπὸ ἀνιαρότητα καὶ κοινωνικὴ ἀναλγησία, παίρνουν καὶ «ἐφ΄ἅπαξ», γιὰ νὰ ἐνισχύσουν τὶς ἀποταμιεύσεις τους, γιὰ νὰ δυνηθοῦν νὰ ζήσουν διπλάσια χρόνια καὶ ὡς συνταξιοῦχοι…
7. Ἄν ὑπῆρχε νοικοκυροσύνη, θὰ μπορούσε ἡ Ἑλλάδα ὄχι μόνον νὰ ἰσοσκελίζῃ τὸν ἐλλειπέστατο προϋπολογισμό, ὄχι μόνο νὰ ἐξοφλῇ τὰ θαλλασοδάνεια, ἀλλὰ νὰ ἔχῃ καὶ τεράστια ἀποθεματικὰ γιὰ ἐγγειοβελτιωτικὰ ἔργα ὑποδομῆς, τὰ ὁποῖα θὰ συμβάλλουν στὴν παραγωγὴ πλούτου. Ἔτσι, ὄχι μόνο δὲν θὰ εἴχαμε ἀνεργία, ἀλλὰ θὰ εἴχαμε πλήρη ἀπασχόλησι καὶ θὰ δημιουργούσαμε ὑποδομές.
8. Σὲ περιπτώσεις δὲ ποὺ θὰ χρειαζόμασταν πρόσθετο ἐργατικὸ δυναμικὸ γιὰ ἐποχιακὲς ἐργασίες, θὰ μπορούσαμε νὰ προγραμματίζωμε συνθῆκες ἀνθρώπινης διαβιώσεως γιὰ ἐποχιακοὺς ἐργάτες, οἱ ὁποῖοι νὰ ἐπιστρέφουν μὲ τὶς οἰκονομίες τους στὶς πατρίδες τους καὶ νὰ μένουν στὶς πατρίδες τους.
Οἱ ἐν λόγῳ ἐποχιακοὶ ἐργάτες θὰ ἔπρεπε νὰ ἐπιλέγωνται ἀπὸ ειδικά επιφορτισμένο για το ζήτημα φορέα, όπως γίνεται και σε άλλες χώρες υποδοχής μεταναστών.
Source : ioablognews.blogspot
Geopolitical Research Institute(GRI)/Εταιρεία Γεωπολιτικών Ερευνών(ΕΓΕ)
Τρίτη 19 Ιουλίου 2011
Δευτέρα 18 Ιουλίου 2011
Η Δανειακή Σύμβαση και η νομιμοποίηση καταγγελίας της
Για να δεσμεύεται από μια δανειακή σύμβαση, ένα κράτος πρέπει να έχει συναινέσει και η βούλησή του να έχει διαμορφωθεί ελεύθερα. Από αυτή τη συναίνεση γεννιέται η υποχρέωση αποπληρωμής του χρέους. Ωστόσο, η αρχή δεν έχει απόλυτο χαρακτήρα, υπόκειται στους κανόνες νομιμότητας που έχει υιοθετήσει το διεθνές δίκαιο. Ετσι, το άρθρο 103 της Χάρτας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών διακηρύσσει τα εξής: «Σε περίπτωση σύγκρουσης των υποχρεώσεων των κρατών-μελών που προκύπτουν από την παρούσα χάρτα και των υποχρεώσεών τους από οποιαδήποτε άλλη διεθνή συμφωνία, τότε υπερισχύουν οι πρώτες». Στις υποχρεώσεις που προκύπτουν από τη Χάρτα περιλαμβάνονται και όσες προβλέπει το άρθρο 155: «Η ανύψωση του βιοτικού επιπέδου, η πλήρης απασχόληση και οι συνθήκες προόδου και ανάπτυξης μέσα σε οικονομική και κοινωνική τάξη».
Ανταποκρίνονται άραγε σε αυτές τις απαιτήσεις τα «σχέδια βοήθειας» που εκπόνησαν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η ΕΚΤ και το ΔΝΤ για τις χώρες που αντιμετωπίζουν δυσκολίες (και τα οποία είχαν ως στόχο να κατορθώσουν οι χώρες να εξοφλήσουν τους δανειστές τους); Το 2009, στη Λετονία επιβλήθηκε μείωση των δημοσίων δαπανών η οποία αντιστοιχούσε στο 15% του ΑΕΠ της, μείωση των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων κατά 20%, μείωση των συντάξεων κατά 10% (η οποία βέβαια κρίθηκε αντισυνταγματική μερικούς μήνες αργότερα) και κλείσιμο πολλών σχολείων και νοσοκομείων. Ωστόσο, ήδη από το 1980, η Επιτροπή Διεθνούς Δικαίου του ΟΗΕ διακήρυσσε: «Για παράδειγμα, ένα κράτος δεν μπορεί να κλείνει τα σχολεία του, τα πανεπιστήμιά του και τα δικαστήριά του, να καταργεί την αστυνομία του και να παραμελεί τις δημόσιες υπηρεσίες του σε σημείο ώστε να εκθέτει τον πληθυσμό του στην αταξία και στην αναρχία, απλά και μόνο για να εξοικονομήσει τα αναγκαία κονδύλια που θα του επιτρέψουν να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του απέναντι στους ξένους δανειστές του(4)».
Η Σύμβαση της Βιέννης του 1986, η οποία συμπληρώνει τη σύμβαση του 1969 για το δίκαιο των συμβάσεων, αναλύει τα διάφορα «ελαττώματα της ελεύθερης βούλησης», τα οποία μπορεί να επισύρουν την ακυρότητα μιας δανειακής σύμβασης: «Ενα κράτος ή ένας διεθνής οργανισμός που αναγκάζεται να υπογράψει μια σύμβαση εξαιτίας της δόλιας συμπεριφοράς ενός άλλου κράτους ή οργανισμού που έχει συμμετάσχει στις διαπραγματεύσεις, μπορεί να επικαλεστεί το γεγονός ότι ο δόλος συνιστά λόγο της ακυρότητας της βούλησής του και της συναίνεσής του να δεσμευτεί από αυτή τη σύμβαση». Δεν θα μπορούσαμε άραγε να χαρακτηρίσουμε ως δόλια και απατηλή τη συμπεριφορά του ΔΝΤ, δεδομένου του αβυσσαλέου χάσματος που χωρίζει την πραγματικότητα από όσα υπόσχεται η ρητορική του; Το άρθρο 1 του καταστατικού του ΔΝΤ θέτει ως στόχο «να διευκολύνει την επέκταση και την αρμονική ανάπτυξη του παγκόσμιου εμπορίου, συμβάλλοντας κατ' αυτόν τον τρόπο στη δημιουργία και στη διατήρηση υψηλών επιπέδων απασχόλησης και πραγματικού εισοδήματος, καθώς επίσης και στην ανάπτυξη των παραγωγικών πόρων όλων των κρατών-μελών. Αυτοί είναι οι κυριότεροι στόχοι της οικονομικής πολιτικής». Ομως τα μέτρα που επιβάλλει ο θεσμός οδηγούν πολύ συχνά σε μια πολύ διαφορετική κατάσταση, στην αύξηση της ανεργίας, στη μείωση των εισοδημάτων, στις ιδιωτικοποιήσεις. Μπορούμε να μιλάμε για ελεύθερη βούληση και συναίνεση ενός κράτους όταν αυτό έχει βρεθεί παγιδευμένο στα διασταυρούμενα πυρά των κερδοσκόπων των χρηματαγορών, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του ΔΝΤ;
ΠΙΘΑΝΗ ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ
Αποδεικνύεται, λοιπόν, ότι υπάρχει ένας μακροσκελής κατάλογος επιχειρημάτων που θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν την παύση των πληρωμών και να νομιμοποιήσουν την απλούστατη και ξεκάθαρη καταγγελία των χρεών που θεωρούνται επαχθή. Εξάλλου, εδώ και μερικούς μήνες, η επιλογή αυτή προβάλλει ως κάτι το προφανές. Ακόμα και στους κύκλους των κερδοσκόπων: Σύμφωνα με τις τράπεζες επενδύσεων Morgan Stanley και JP Morgan, στα τέλη Ιουνίου οι αγορές εκτιμούσαν ότι η πιθανότητα να κηρύξει η Ελλάδα στάση πληρωμών έφτανε το 86% (έναντι 50% τον Απρίλιο).
Το φαινόμενο δεν διέφυγε της προσοχής των ισχυρών διαχειριστών του χρηματοοικονομικού τομέα.
Ανησυχώντας για το ενδεχόμενο να τους επιβληθεί μετακύλιση στο μέλλον της ημερομηνίας των πληρωμών ή μείωση της αξίας των τίτλων που κατέχουν (στο πλαίσιο μιας επαναδιαπραγμάτευσης την οποία προωθεί σήμερα το Βερολίνο), οι γαλλικές τράπεζες μείωσαν, το 2010, την έκθεσή τους στο ελληνικό δημόσιο χρέος από τα 19 στα 10 δισ. ευρώ. Και οι γερμανικές τράπεζες προέβησαν σε αντίστοιχη κίνηση, από τον Μάιο του 2010 έως τον Φεβρουάριο του 2011: Από τα 16 δισ. ευρώ, η έκθεσή τους υποχώρησε στα 10 δισ. ευρώ. Ανεπαίσθητα, δημόσιοι θεσμοί όπως το ΔΝΤ, η ΕΚΤ και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αντικαθιστούν τους τραπεζίτες και τους υπόλοιπους ιδιώτες επενδυτές. Η ΕΚΤ κατέχει τίτλους του ελληνικού χρέους ύψους 66 δισ. ευρώ (δηλαδή το 20%), ενώ το ΔΝΤ και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν έως τώρα δανείσει στη χώρα 33,3 δισ. ευρώ. Η ίδια διαδικασία έχει δρομολογηθεί και για τις περιπτώσεις της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας. Κι όπως συνοψίζουν οι «New York Times», «αυτό σημαίνει ότι, σε περίπτωση αναδιάρθρωσης, εκείνοι που θα πληρώσουν τον λογαριασμό θα είναι οι φορολογούμενοι και όχι οι ιδιώτες επενδυτές».
Source : enet.gr
Ανταποκρίνονται άραγε σε αυτές τις απαιτήσεις τα «σχέδια βοήθειας» που εκπόνησαν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η ΕΚΤ και το ΔΝΤ για τις χώρες που αντιμετωπίζουν δυσκολίες (και τα οποία είχαν ως στόχο να κατορθώσουν οι χώρες να εξοφλήσουν τους δανειστές τους); Το 2009, στη Λετονία επιβλήθηκε μείωση των δημοσίων δαπανών η οποία αντιστοιχούσε στο 15% του ΑΕΠ της, μείωση των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων κατά 20%, μείωση των συντάξεων κατά 10% (η οποία βέβαια κρίθηκε αντισυνταγματική μερικούς μήνες αργότερα) και κλείσιμο πολλών σχολείων και νοσοκομείων. Ωστόσο, ήδη από το 1980, η Επιτροπή Διεθνούς Δικαίου του ΟΗΕ διακήρυσσε: «Για παράδειγμα, ένα κράτος δεν μπορεί να κλείνει τα σχολεία του, τα πανεπιστήμιά του και τα δικαστήριά του, να καταργεί την αστυνομία του και να παραμελεί τις δημόσιες υπηρεσίες του σε σημείο ώστε να εκθέτει τον πληθυσμό του στην αταξία και στην αναρχία, απλά και μόνο για να εξοικονομήσει τα αναγκαία κονδύλια που θα του επιτρέψουν να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του απέναντι στους ξένους δανειστές του(4)».
Η Σύμβαση της Βιέννης του 1986, η οποία συμπληρώνει τη σύμβαση του 1969 για το δίκαιο των συμβάσεων, αναλύει τα διάφορα «ελαττώματα της ελεύθερης βούλησης», τα οποία μπορεί να επισύρουν την ακυρότητα μιας δανειακής σύμβασης: «Ενα κράτος ή ένας διεθνής οργανισμός που αναγκάζεται να υπογράψει μια σύμβαση εξαιτίας της δόλιας συμπεριφοράς ενός άλλου κράτους ή οργανισμού που έχει συμμετάσχει στις διαπραγματεύσεις, μπορεί να επικαλεστεί το γεγονός ότι ο δόλος συνιστά λόγο της ακυρότητας της βούλησής του και της συναίνεσής του να δεσμευτεί από αυτή τη σύμβαση». Δεν θα μπορούσαμε άραγε να χαρακτηρίσουμε ως δόλια και απατηλή τη συμπεριφορά του ΔΝΤ, δεδομένου του αβυσσαλέου χάσματος που χωρίζει την πραγματικότητα από όσα υπόσχεται η ρητορική του; Το άρθρο 1 του καταστατικού του ΔΝΤ θέτει ως στόχο «να διευκολύνει την επέκταση και την αρμονική ανάπτυξη του παγκόσμιου εμπορίου, συμβάλλοντας κατ' αυτόν τον τρόπο στη δημιουργία και στη διατήρηση υψηλών επιπέδων απασχόλησης και πραγματικού εισοδήματος, καθώς επίσης και στην ανάπτυξη των παραγωγικών πόρων όλων των κρατών-μελών. Αυτοί είναι οι κυριότεροι στόχοι της οικονομικής πολιτικής». Ομως τα μέτρα που επιβάλλει ο θεσμός οδηγούν πολύ συχνά σε μια πολύ διαφορετική κατάσταση, στην αύξηση της ανεργίας, στη μείωση των εισοδημάτων, στις ιδιωτικοποιήσεις. Μπορούμε να μιλάμε για ελεύθερη βούληση και συναίνεση ενός κράτους όταν αυτό έχει βρεθεί παγιδευμένο στα διασταυρούμενα πυρά των κερδοσκόπων των χρηματαγορών, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του ΔΝΤ;
ΠΙΘΑΝΗ ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ
Αποδεικνύεται, λοιπόν, ότι υπάρχει ένας μακροσκελής κατάλογος επιχειρημάτων που θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν την παύση των πληρωμών και να νομιμοποιήσουν την απλούστατη και ξεκάθαρη καταγγελία των χρεών που θεωρούνται επαχθή. Εξάλλου, εδώ και μερικούς μήνες, η επιλογή αυτή προβάλλει ως κάτι το προφανές. Ακόμα και στους κύκλους των κερδοσκόπων: Σύμφωνα με τις τράπεζες επενδύσεων Morgan Stanley και JP Morgan, στα τέλη Ιουνίου οι αγορές εκτιμούσαν ότι η πιθανότητα να κηρύξει η Ελλάδα στάση πληρωμών έφτανε το 86% (έναντι 50% τον Απρίλιο).
Το φαινόμενο δεν διέφυγε της προσοχής των ισχυρών διαχειριστών του χρηματοοικονομικού τομέα.
Ανησυχώντας για το ενδεχόμενο να τους επιβληθεί μετακύλιση στο μέλλον της ημερομηνίας των πληρωμών ή μείωση της αξίας των τίτλων που κατέχουν (στο πλαίσιο μιας επαναδιαπραγμάτευσης την οποία προωθεί σήμερα το Βερολίνο), οι γαλλικές τράπεζες μείωσαν, το 2010, την έκθεσή τους στο ελληνικό δημόσιο χρέος από τα 19 στα 10 δισ. ευρώ. Και οι γερμανικές τράπεζες προέβησαν σε αντίστοιχη κίνηση, από τον Μάιο του 2010 έως τον Φεβρουάριο του 2011: Από τα 16 δισ. ευρώ, η έκθεσή τους υποχώρησε στα 10 δισ. ευρώ. Ανεπαίσθητα, δημόσιοι θεσμοί όπως το ΔΝΤ, η ΕΚΤ και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αντικαθιστούν τους τραπεζίτες και τους υπόλοιπους ιδιώτες επενδυτές. Η ΕΚΤ κατέχει τίτλους του ελληνικού χρέους ύψους 66 δισ. ευρώ (δηλαδή το 20%), ενώ το ΔΝΤ και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν έως τώρα δανείσει στη χώρα 33,3 δισ. ευρώ. Η ίδια διαδικασία έχει δρομολογηθεί και για τις περιπτώσεις της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας. Κι όπως συνοψίζουν οι «New York Times», «αυτό σημαίνει ότι, σε περίπτωση αναδιάρθρωσης, εκείνοι που θα πληρώσουν τον λογαριασμό θα είναι οι φορολογούμενοι και όχι οι ιδιώτες επενδυτές».
Source : enet.gr
Δίδαγμα για διεκδικήσεις
Οταν πριν από περίπου 15 χρόνια ο αείμνηστος δικηγόρος Ι. Σταμούλης ξεκινούσε στα ελληνικά δικαστήρια τη δικαστική διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων για τη ναζιστική θηριωδία στο Δίστομο, ουδείς φανταζόταν ότι η υπόθεση αυτή θα αποτελούσε σήμερα μια κορυφαία διαμάχη μεταξύ Γερμανίας-Ιταλίας και Ελλάδας, στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.
Η πρόσφατη επιτυχία της Ελλάδας, στην οποία αναγνωρίσθηκε δικαίωμα παρέμβασης στη σημαντική αυτή δίκη, αναδεικνύει ωστόσο, όπως τονίζει στην «Κ.Ε.» ο αρχιτέκτονας της ελληνικής προσφυγής με εμπειρία στα θέματα αυτά, καθηγητής Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Στ. Περράκης, τη σημασία της διεκδίκησης των εθνικών μας αξιώσεων έναντι «φίλων» και εταίρων, ακόμη και σε δύσκολες συγκυρίες.
Ε Πόσο μεγάλη ήταν η επιτυχία;
Α Η παρέμβαση τρίτου κράτους σε εκκρεμούσα διαφορά στο Διεθνές Δικαστήριο (Δ.Δ.) -αυστηρά οριοθετημένη από τους διαδίκους- είναι μια δύσκολη δικονομική διαδικασία. Η αιτούσα παρέμβαση πρέπει να αποδείξει έννομο συμφέρον και τις τυχόν επιπτώσεις σε αυτήν από την απόφαση του Δ.Δ. Ετσι, η δυνατότητα παρέμβασης αντιμετωπίζεται από το Δ.Δ. επιφυλακτικά, με λίγες περιπτώσεις αποδοχής (3 στις 9 σε 66 χρόνια ζωής του Δ.Δ.). Από την πλευρά αυτή, αποτελεί επιτυχία η αποδοχή της παρέμβασης. Εφόσον η Ελλάδα δεν έχει εκτελέσει -ακόμη- την απόφαση «Δίστομο», ούτε έχει θέσει μέχρι σήμερα στη Γερμανία αυτοτελώς και τυπικά ζήτημα πολεμικών επανορθώσεων για τη συμπεριφορά των δυνάμεων κατοχής στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο (ή και το αναγκαστικό δάνειο), η παρέμβαση ήταν, για ηθικούς, νομικούς, πολιτικούς λόγους, επιβεβλημένη.
Ε Τι θα γίνει τώρα;
Α Η διάταξη του Δ.Δ. άνοιξε το δρόμο για την προφορική διαδικασία στην υπόθεση (12-16 Σεπτεμβρίου 2011). Η Ελλάδα θα παραστεί ως μη διάδικος και θα διατυπώσει τις απόψεις της για τις αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων, που τυγχάνουν εκτέλεσης στην Ιταλία, υπό το φως της αρχής της κρατικής ετεροδικίας. Κεντρικό ζήτημα στη δίκη είναι, αν στο σύγχρονο διεθνές δίκαιο η εθιμική αρχή της ετεροδικίας του κράτους κάμπτεται όταν παραβιάζει το διεθνές δίκαιο (εγκλήματα πολέμου, κατά της ανθρωπότητας, γενοκτονία κ.λπ.), δηλαδή κανόνες υπέρτατης αξίας (jus cogens) κατά την αντίληψη της διεθνούς κοινότητας.
Ε Τι κρίνεται;
Α Οι επίδικες αποφάσεις ιταλικών δικαστηρίων -μεταξύ των οποίων και εκείνη για το Δίστομο- δεν «σεβάστηκαν» την ετεροδικία που έπρεπε να απολαμβάνει, κατά την άποψή της, η Γερμανία (όπως και οι πρωτοποριακές θέσεις του Πρωτοδικείου Λιβαδειάς και Αρείου Πάγου στην εμβληματική υπόθεση «Δίστομο»). Το ζήτημα, επομένως, δεν αφορά μόνο την Ιταλία και εμμέσως τους «Διστομίτες», αλλά έχει πανανθρώπινες διαστάσεις, που συνοψίζονται στο ότι το κράτος δεν μπορεί, σήμερα, να «κρύβεται» πίσω από την κυριαρχία/ετεροδικία του για να μην υποστεί τις συνέπειες των ενεργειών του σε ένοπλες συρράξεις-κατοχές (η Γερμανία χθες... άλλοι σήμερα). Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει την έκβαση μιας δίκης στη Χάγη. Πάντως, η απόφαση θα έλθει σε μια περίοδο μεγάλης κινητικότητας γύρω από το ζήτημα της επανόρθωσης ιδιωτών από διεθνείς πολεμικές ενέργειες κρατών (βλ. υποθέσεις στο Δικαστήριο του Στρασβούργου, Εφετείο Χάγης για τα θύματα της Σρεμπρένιτσας κ.λπ.). Σε κάθε περίπτωση, οι συνέπειες θα είναι πολυσήμαντες για Ιταλία, Γερμανία, Ελλάδα, Ευρώπη, τον κόσμο, το διεθνές δίκαιο. Ελπίζω θετικές.
Ε Ποιο είναι το συμπέρασμα;
Α Το δίδαγμα και από άλλα παραδείγματα του παρελθόντος (π.χ., Υπόθεση εμπάργκο κατά ΠΓΔΜ στο Δικαστήριο) είναι ότι ανεξάρτητα από πολιτικές συγκυρίες και νομικές δυσκολίες, που σε τελευταία ανάλυση είναι πάντα εκεί για να «φοβίζουν», όταν υπάρχει πίστη στο στόχο, αξιοποίηση των θεσμικών δυνατοτήτων της διεθνούς δικαιοταξίας και του διεθνούς δικαίου, διεκδίκηση με στέρεα πεποίθηση ότι διεθνείς αξιώσεις προβάλλονται και έναντι «φίλων» εταίρων, τότε μπορεί να κερδίσεις, κάτι, οτιδήποτε, είναι σημαντικό για την πατρίδα και τα συμφέροντά της τη δεδομένη στιγμή.
Ε Ποσο επηρεάζει η διεθνής θέση των κρατών;
Α Το Διεθνές Δικαστήριο εφαρμόζει και ερμηνεύει διεθνές δίκαιο. Επομένως, εκδίδει καλές ή λιγότερο καλές ή κακές αποφάσεις, όπως κάθε δικαστήριο. Οχι ως αποτέλεσμα «στρατηγικών συσχετισμών». Το διεθνές δίκαιο δεν λειτουργεί στο κενό, αλλά κινείται σε ένα διεθνές πολιτικό περιβάλλον, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, κατά την άποψη των 15 δικαστών, ο ρόλος των οποίων είναι καθοριστικός. Για το Δ.Δ. υπάρχουν κράτη, μέρη στο Καταστατικό του, χωρίς άλλο διακριτικό πρόσημο που η εκάστοτε διεθνής-εθνική συγκυρία διαμορφώνει. Ετσι, αντιμετωπίζεται και η Ελλάδα. Στο ίδιο πλαίσιο, για σκεφτείτε, στην υπόθεση ΠΓΔΜ/Ελλάδα για την ενδιάμεση συμφωνία και τη μη ένταξη της πρώτης στο ΝΑΤΟ, το Διεθνές Δικαστήριο -στην απόφασή του που θα βγει μέχρι τέλη 2011- πώς θα κινηθεί; Γενικότερα, κάθε υπόθεση-διαφορά ενώπιον του Δ.Δ. έχει τη δική της αυτοτέλεια, χειρισμό και επομένως αντιμετώπιση από τη σκοπιά του διεθνούς δικαίου. Απλά, αν η Ελλάδα φέρει ενώπιον του Δ.Δ. άλλες τυχόν διαφορές της, θα αποτελεί μια επιβεβαίωση της διακηρυγμένης θέσης της για το ρόλο του διεθνούς δικαίου, και των διεθνών θεσμών σε ένα κόσμο ειρήνης και δικαιοσύνης.
Source : enet.gr
Η πρόσφατη επιτυχία της Ελλάδας, στην οποία αναγνωρίσθηκε δικαίωμα παρέμβασης στη σημαντική αυτή δίκη, αναδεικνύει ωστόσο, όπως τονίζει στην «Κ.Ε.» ο αρχιτέκτονας της ελληνικής προσφυγής με εμπειρία στα θέματα αυτά, καθηγητής Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Στ. Περράκης, τη σημασία της διεκδίκησης των εθνικών μας αξιώσεων έναντι «φίλων» και εταίρων, ακόμη και σε δύσκολες συγκυρίες.
Ε Πόσο μεγάλη ήταν η επιτυχία;
Α Η παρέμβαση τρίτου κράτους σε εκκρεμούσα διαφορά στο Διεθνές Δικαστήριο (Δ.Δ.) -αυστηρά οριοθετημένη από τους διαδίκους- είναι μια δύσκολη δικονομική διαδικασία. Η αιτούσα παρέμβαση πρέπει να αποδείξει έννομο συμφέρον και τις τυχόν επιπτώσεις σε αυτήν από την απόφαση του Δ.Δ. Ετσι, η δυνατότητα παρέμβασης αντιμετωπίζεται από το Δ.Δ. επιφυλακτικά, με λίγες περιπτώσεις αποδοχής (3 στις 9 σε 66 χρόνια ζωής του Δ.Δ.). Από την πλευρά αυτή, αποτελεί επιτυχία η αποδοχή της παρέμβασης. Εφόσον η Ελλάδα δεν έχει εκτελέσει -ακόμη- την απόφαση «Δίστομο», ούτε έχει θέσει μέχρι σήμερα στη Γερμανία αυτοτελώς και τυπικά ζήτημα πολεμικών επανορθώσεων για τη συμπεριφορά των δυνάμεων κατοχής στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο (ή και το αναγκαστικό δάνειο), η παρέμβαση ήταν, για ηθικούς, νομικούς, πολιτικούς λόγους, επιβεβλημένη.
Ε Τι θα γίνει τώρα;
Α Η διάταξη του Δ.Δ. άνοιξε το δρόμο για την προφορική διαδικασία στην υπόθεση (12-16 Σεπτεμβρίου 2011). Η Ελλάδα θα παραστεί ως μη διάδικος και θα διατυπώσει τις απόψεις της για τις αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων, που τυγχάνουν εκτέλεσης στην Ιταλία, υπό το φως της αρχής της κρατικής ετεροδικίας. Κεντρικό ζήτημα στη δίκη είναι, αν στο σύγχρονο διεθνές δίκαιο η εθιμική αρχή της ετεροδικίας του κράτους κάμπτεται όταν παραβιάζει το διεθνές δίκαιο (εγκλήματα πολέμου, κατά της ανθρωπότητας, γενοκτονία κ.λπ.), δηλαδή κανόνες υπέρτατης αξίας (jus cogens) κατά την αντίληψη της διεθνούς κοινότητας.
Ε Τι κρίνεται;
Α Οι επίδικες αποφάσεις ιταλικών δικαστηρίων -μεταξύ των οποίων και εκείνη για το Δίστομο- δεν «σεβάστηκαν» την ετεροδικία που έπρεπε να απολαμβάνει, κατά την άποψή της, η Γερμανία (όπως και οι πρωτοποριακές θέσεις του Πρωτοδικείου Λιβαδειάς και Αρείου Πάγου στην εμβληματική υπόθεση «Δίστομο»). Το ζήτημα, επομένως, δεν αφορά μόνο την Ιταλία και εμμέσως τους «Διστομίτες», αλλά έχει πανανθρώπινες διαστάσεις, που συνοψίζονται στο ότι το κράτος δεν μπορεί, σήμερα, να «κρύβεται» πίσω από την κυριαρχία/ετεροδικία του για να μην υποστεί τις συνέπειες των ενεργειών του σε ένοπλες συρράξεις-κατοχές (η Γερμανία χθες... άλλοι σήμερα). Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει την έκβαση μιας δίκης στη Χάγη. Πάντως, η απόφαση θα έλθει σε μια περίοδο μεγάλης κινητικότητας γύρω από το ζήτημα της επανόρθωσης ιδιωτών από διεθνείς πολεμικές ενέργειες κρατών (βλ. υποθέσεις στο Δικαστήριο του Στρασβούργου, Εφετείο Χάγης για τα θύματα της Σρεμπρένιτσας κ.λπ.). Σε κάθε περίπτωση, οι συνέπειες θα είναι πολυσήμαντες για Ιταλία, Γερμανία, Ελλάδα, Ευρώπη, τον κόσμο, το διεθνές δίκαιο. Ελπίζω θετικές.
Ε Ποιο είναι το συμπέρασμα;
Α Το δίδαγμα και από άλλα παραδείγματα του παρελθόντος (π.χ., Υπόθεση εμπάργκο κατά ΠΓΔΜ στο Δικαστήριο) είναι ότι ανεξάρτητα από πολιτικές συγκυρίες και νομικές δυσκολίες, που σε τελευταία ανάλυση είναι πάντα εκεί για να «φοβίζουν», όταν υπάρχει πίστη στο στόχο, αξιοποίηση των θεσμικών δυνατοτήτων της διεθνούς δικαιοταξίας και του διεθνούς δικαίου, διεκδίκηση με στέρεα πεποίθηση ότι διεθνείς αξιώσεις προβάλλονται και έναντι «φίλων» εταίρων, τότε μπορεί να κερδίσεις, κάτι, οτιδήποτε, είναι σημαντικό για την πατρίδα και τα συμφέροντά της τη δεδομένη στιγμή.
Ε Ποσο επηρεάζει η διεθνής θέση των κρατών;
Α Το Διεθνές Δικαστήριο εφαρμόζει και ερμηνεύει διεθνές δίκαιο. Επομένως, εκδίδει καλές ή λιγότερο καλές ή κακές αποφάσεις, όπως κάθε δικαστήριο. Οχι ως αποτέλεσμα «στρατηγικών συσχετισμών». Το διεθνές δίκαιο δεν λειτουργεί στο κενό, αλλά κινείται σε ένα διεθνές πολιτικό περιβάλλον, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, κατά την άποψη των 15 δικαστών, ο ρόλος των οποίων είναι καθοριστικός. Για το Δ.Δ. υπάρχουν κράτη, μέρη στο Καταστατικό του, χωρίς άλλο διακριτικό πρόσημο που η εκάστοτε διεθνής-εθνική συγκυρία διαμορφώνει. Ετσι, αντιμετωπίζεται και η Ελλάδα. Στο ίδιο πλαίσιο, για σκεφτείτε, στην υπόθεση ΠΓΔΜ/Ελλάδα για την ενδιάμεση συμφωνία και τη μη ένταξη της πρώτης στο ΝΑΤΟ, το Διεθνές Δικαστήριο -στην απόφασή του που θα βγει μέχρι τέλη 2011- πώς θα κινηθεί; Γενικότερα, κάθε υπόθεση-διαφορά ενώπιον του Δ.Δ. έχει τη δική της αυτοτέλεια, χειρισμό και επομένως αντιμετώπιση από τη σκοπιά του διεθνούς δικαίου. Απλά, αν η Ελλάδα φέρει ενώπιον του Δ.Δ. άλλες τυχόν διαφορές της, θα αποτελεί μια επιβεβαίωση της διακηρυγμένης θέσης της για το ρόλο του διεθνούς δικαίου, και των διεθνών θεσμών σε ένα κόσμο ειρήνης και δικαιοσύνης.
Source : enet.gr
Παρασκευή 15 Ιουλίου 2011
Διαπραγμάτευση χρεοκοπίας
Το πιο θερμό καλοκαίρι αναμένεται να είναι το φετινό. Όχι τόσο από την άποψη των κοινωνικών αντιδράσεων, αλλά κυρίως λόγω των απανωτών νομοσχεδίων και παρεμβάσεων της κυβέρνησης. Μέχρι το φθινόπωρο πρέπει να έχει τεθεί ο μηχανισμός εκποίησης της χώρας σε κίνηση και οι βασικές παρεμβάσεις να έχουν υιοθετηθεί. Αυτό απαιτούν οι ηγέτες του Eurogroup προκειμένου τον Σεπτέμβριο να πάρουν τις αποφάσεις τους σχετικά με το νέο «πακέτο βοήθειας» για την Ελλάδα.
Μέχρι τότε οι εκδοχές του «πακέτου» δίνουν και παίρνουν, μετατρέποντας την Ελλάδα σε έρμαιο των κερδοσκόπων και των αγορών, σε βαθμό που όλο και χειροτερεύει.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα, εκπρόσωποι κορυφαίων χρηματοοικονομικών ομίλων της ευρωζώνης συναντήθηκαν στα κεντρικά γραφεία της BNP Paribas στο Παρίσι προκειμένου να συζητήσουν τη συμμετοχή τους στον νέο μηχανισμό στήριξης της Ελλάδας.
Στο επίκεντρο των συζητήσεων, που διεξάγονται υπό την αιγίδα του Διεθνούς Χρηματοπιστωτικού Ινστιτούτου (IIF), θα τεθούν οι προϋποθέσεις για τη μετακύλιση ελληνικών ομολόγων, καθώς έως σήμερα έχουν υπάρξει σοβαρές διαφωνίες όσον αφορά το ύψος των επιτοκίων και τη διάρκεια των νέων τίτλων. Το IIF αναφέρεται και ως Παγκόσμια Ένωση των Πιστωτικών Ιδρυμάτων, όπου κάνουν κουμάντο οι πιο μεγάλες αμερικανικές, γαλλικές και γερμανικές ιδιωτικές τράπεζες.
Σύμφωνα με πληροφορίες, η νέα πρόταση που θα συζητηθεί στη βάση του αρχικού γαλλικού σχεδίου θα περιλαμβάνει πιο ελκυστικούς όρους για τη συμμετοχή των τραπεζών συγκριτικά με το αρχικό σχέδιο, το οποίο προβλέπει μετακύλιση των ελληνικών ομολόγων που λήγουν έως το 2014 σε 30ετείς τίτλους, αλλά αφορά μόνον το ήμισυ των τοποθετήσεων των τραπεζών σε ελληνικό χρέος.
Το νέο δε χαρακτηριστικό των διαπραγματεύσεων είναι η πρόβλεψη για μερική επαναγορά χρέους, εξέλιξη που θα οδηγούσε στην εξομάλυνση των συνθηκών στην αγορά ομολόγων.
Το πού θα βρεθούν τα χρήματα, αλλά και το ύψος της επαναγοράς δεν αναφέρονται. Επομένως το πιθανότερο είναι να πρόκειται για μικρό ποσό, που απλώς θα προσαυξήσει τις αποδόσεις συγκεκριμένων τραπεζών με επιλεγμένες αγορές, σαν αυτές που έκανε ο ΟΔΔΗΧ τον περασμένο Φεβρουάριο.
Ακριβότερος δανεισμός
Με βάση το αρχικό σχέδιο, το χρέος που θα επανεπενδυθεί θα έχει επιτόκιο έως 8%, το οποίο θα διαμορφώνεται μέσα από ένα βασικό επιτόκιο 5,5% συν ένα επιπλέον ποσοστό έως 2,5% που θα συνδέεται με τον ρυθμό ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας.
Το νέο σχέδιο προβλέπει πως το μέγιστο τελικό επιτόκιο θα μειωθεί στο 5,76%, με το βασικό επιτόκιο να είναι κυμαινόμενο και συνδεδεμένο με το τριμηνιαίο Euribor, προσαυξημένο με επιπλέον ποσοστό της τάξεως του 1,7%. Μιλάμε, δηλαδή, για μια μετακύλιση χρέους που θα προσαυξήσει το κόστος τουλάχιστον κατά 3% από τον μέσο όρο της προηγούμενης δεκαετίας.
Την ανταλλαγή των παλαιών ελληνικών ομολόγων με νέα, τα οποία θα έχουν μεγαλύτερες προθεσμίες εξόφλησης, επαναφέρει προς συζήτηση και η Γερμανία, θέτοντας ουσιαστικά θέμα αναδιάρθρωσης χρέους. Το πρακτορείο Bloomberg (5.7) μετέδωσε δήλωση Γερμανού αξιωματούχου, σύμφωνα με τον οποίο η Γερμανία θα επαναφέρει μία πρόταση για την ανταλλαγή ελληνικών ομολόγων που θα περιλαμβάνει εθελοντική ανταλλαγή χρέους έναντι ομολόγων με μεγαλύτερη διάρκεια.
Σημειώνεται πως ήδη οι οίκοι αξιολόγησης έχουν προειδοποιήσει ότι ενδεχόμενη εθελοντική ανταλλαγή ομολόγων, κατά την οποία οι ιδιώτες αγοράζουν νέα ομόλογα όταν λήγουν τα παλαιά, θα αποτελούσε χρεοκοπία εάν οι επενδυτές έχουν δεχτεί πιέσεις να αποδεχθούν τη συμφωνία επειδή φοβούνται χειρότερες επιπτώσεις.
Όπως μεταδίδει το Bloomberg, η γερμανική κυβέρνηση θεωρεί ότι ένα τέτοιο πιστωτικό γεγονός (credit event) θα ήταν περιορισμένο και δεν θα προκαλούσε μεγάλα προβλήματα, όπως ενδεχομένως να συμβεί με άλλες λύσεις. Με άλλα λόγια, η γερμανική κυβέρνηση δεν αποκλείει καθόλου μια περιορισμένη κατάρρευση τραπεζών, τόσο εντός όσο και εκτός Ελλάδας. Βέβαια, το πόσο «περιορισμένη» μπορεί να είναι μια τέτοια κατάρρευση, αυτό μόνο να το εικάσει κανείς μπορεί.
Όσο για το τι θα γίνει με τις καταθέσεις των Ελλήνων καταθετών σε μια τέτοια περίπτωση «πιστωτικού γεγονότος», αυτό δεν απασχολεί καθόλου τη Γερμανία. Ούτε τους τραπεζίτες, μια και γνωρίζουν πολύ καλά ότι εντός του ευρώ δεν υπάρχει κανενός είδους εξασφάλιση των καταθέσεων. Εκτός βέβαια από ανέξοδες δηλώσεις καθησυχασμού.
Πάντως οι οίκοι αξιολόγησης έχουν αποσαφηνίσει πως, αν οι ομολογιούχοι θεωρούν πιθανή τη χρεοκοπία και η πιστοληπτική ικανότητα της χώρας έχει υποχωρήσει, τότε είναι δύσκολο να θεωρήσει κανείς ότι προσέρχονται εθελοντικά στη συμφωνία για την ανταλλαγή ομολόγων, επισημαίνει ο οίκος.
Για τους επενδυτές μια τέτοια κίνηση θα είχε νόημα μόνον εάν συνέπραττε και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ωστόσο η πρόταση του Βερολίνου δεν φαίνεται να έχει υποστηρικτές στην Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς τόσο η ΕΚΤ όσο και η Κομισιόν και πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δεν θέλουν να ακούσουν για αναδιάρθρωση χρέους σε οποιαδήποτε μορφή.
Ποιοι προτιμούν πτώχευση
Το αποτέλεσμα όλων αυτών; Το κόστος ασφάλισης των ελληνικών τίτλων αυξήθηκε την Τετάρτη (6.7) μετά την υποβάθμιση της Πορτογαλίας από τη Moody’s και την προειδοποίηση για ενδεχόμενο δεύτερο πακέτο στήριξης της χώρας της Ιβηρικής.
Το κόστος ασφάλισης έναντι αθέτησης πληρωμών (CDS) αυξήθηκε κατά 59 μονάδες βάσης, στις 1.975 μονάδες, με τους επενδυτές να ανησυχούν και για την πορεία των διαβουλεύσεων των ελληνικών ομολόγων.
● Να θυμίσουμε ότι τον Ιανουάριο του 2010 τα ελληνικά CDS ήταν γύρω στις 400 μονάδες βάσης και έναν χρόνο αργότερα γύρω στις 1.200 μονάδες.
● Να θυμίσουμε επιπλέον ότι το ανώτερο πλαφόν μονάδων βάσης για CDS παγκόσμια έχει τεθεί γύρω στις 2.500 μονάδες βάσης. Η Ελλάδα, αν πάει με αυτούς τους ρυθμούς, θα τις έχει φτάσει μέχρι το φθινόπωρο. Αυτό στην πράξη σημαίνει ότι η κρίση χρέους της Ελλάδας θα έχει γίνει μη ανατάξιμη για τις αγορές και επομένως το μόνο που θα μένει ακόμη κι επίσημα θα είναι να πτωχεύσει η χώρα.
Αυτό επιδιώκουν οι Ευρωπαίοι; Μάλλον ναι, μια και δεν πιστεύουν πια ότι η κατάσταση στην Ελλάδα μπορεί να διασωθεί. Αρκεί να έχουν τεθεί υπό μηχανισμό εκποίησης η χώρα και τα περιουσιακά της στοιχεία. Γι’ αυτό βιάζονται. Γι’ αυτό πιέζουν τόσο πολύ. Από την άλλη, οι αγορές δεν θέλουν να αφήσουν την επίσημη πτώχευση της Ελλάδας στην αποκλειστική αρμοδιότητα των πολιτικών της ευρωζώνης, δηλαδή της Μέρκελ και του Σαρκοζί.
Έτσι έχει ξεσπάσει αληθινός πόλεμος με τους οίκους αξιολόγησης, οι οποίοι είναι σίγουρο ότι θα υποβαθμίζουν διαρκώς Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία, αλλά και Ισπανία, όπως ίσως και την Ιταλία, προκειμένου να πιέσουν τους πολιτικούς.
Ο επικεφαλής της Standard & Poor’s στη Γερμανία απέρριψε την Τετάρτη (6.7) την κριτική ότι ο οίκος αξιολόγησης αξιολογεί υπερβολικά σκληρά τις προσπάθειες για τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στο νέο σχέδιο διάσωσης της Ελλάδας με αποφυγή πιστωτικού επεισοδίου.
Υπενθυμίζεται πως χθες ο διοικητής της Αυστριακής Κεντρικής Τράπεζας και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Έβαλντ Νοβότνι, με συνέντευξή του στη δημόσια αυστριακή τηλεόραση, άσκησε δριμύτατη κριτική κατά των αμερικανικών οίκων αξιολόγησης. Ο Νοβότνι υποστήριξε ότι οι οίκοι είναι πολύ αυστηρότεροι και επιθετικότεροι όσον αφορά τις αξιολογήσεις τους στον χώρο της ευρωζώνης από ό,τι σε παρόμοιες περιπτώσεις στη Νότια Αμερική.
Από την πλευρά της η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ προειδοποίησε χθες τους οίκους αξιολόγησης ότι η τρόικα έχει τη δική της κρίση για τη διάσωση της Ελλάδας από τη χρεοκοπία και δεν πρόκειται να τους αφήσει να κάνουν ό,τι θέλουν.
«Οι ισχυρισμοί αυτοί είναι λόγια του αέρα και είναι αποδεδειγμένα λανθασμένοι. Είτε βασίζονται σε άγνοια των γεγονότων είτε τα κίνητρα είναι πολιτικά και τα γεγονότα παραμελούνται» δήλωσε ο Τόρτσεν Χίνριχτς σε αυστριακό ραδιόφωνο. Ο ίδιος τόνισε πως η Standard & Poor’s δεν απέρριψε το γαλλικό σχέδιο στη βάση του, αλλά σχολίασε το πώς θα αξιολογούσε με τα σημερινά δεδομένα και τις διαθέσιμες πληροφορίες το σχέδιο.
«Πρόκειται για ένα καθαρά υποθετικό σχόλιο. Το τελικό σχέδιο δεν έχει ακόμη εγκριθεί» τόνισε προσθέτοντας πως το βασικό προς εξέταση ζήτημα ήταν το πώς αντιμετωπίζονται οι επενδυτές σε σχέση με τους αρχικούς όρους των ομολόγων, την αποπληρωμή του κεφαλαίου και των τόκων.
«Είναι πολύ σαφές ότι εξετάζεται μια σημαντική επέκταση της διάρκειας των ομολόγων και μια καθυστέρηση στην αποπληρωμή, κάτι που δεν είναι σύμφωνο με την αρχική υπόσχεση για την έγκαιρη πληρωμή των τόκων και του κεφαλαίου. Σε αυτόν τον βαθμό, ένα τέτοιο σχέδιο θα συνεπαγόταν χρεοκοπία» δήλωσε ο Χίνριχτς.
Όλα για τη Γερμανία
Και η κυβέρνηση των δύο πρωθυπουργών και του ενός αντιπροέδρου; Κάνει ό,τι μπορεί για να επιταχύνει τις εκποιήσεις και να μετατρέψει το ξεπούλημα της χώρας σε μη ανατάξιμο γεγονός. Με την πώληση επιπλέον ποσοστού 10% του ΟΤΕ στην Deutsche Telekom προσέρχεται ο υπουργός Οικονομικών Ευάγγελος Βενιζέλος στη συνάντηση με τον Γερμανό ομόλογό του Β. Σόιμπλε, η οποία επρόκειτο να γίνει την Τετάρτη (6.7) στο Βερολίνο.
Ο κ. Βενιζέλος θα έχει επαφές και με εκπροσώπους του γερμανικού συνδέσμου βιομηχανιών με δεδομένο το γερμανικό ενδιαφέρον για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας και τις ιδιωτικοποιήσεις. Στη συνάντηση θα συζητηθούν θέματα που αφορούν τις δύο χώρες, την ευρωπαϊκή οικονομική διακυβέρνηση, ενώ ο κ. Βενιζέλος θα ενημερώσει τον συνομιλητή του για το πώς η ελληνική κυβέρνηση προτίθεται να εφαρμόσει το πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων. Τα πάντα στη διάθεση της Γερμανίας.
Αρκεί τα θύματα να πεθαίνουν ευτυχισμένα...
«Ασύμμετρες απειλές» στην επίλυση της ελληνικής και ευρωπαϊκής κρίσης χρέους χαρακτήρισε τους οίκους αξιολόγησης και άλλους διεθνείς παράγοντες που επηρεάζουν τις εξελίξεις ο υπουργός Οικονομικών Ευ. Βενιζέλος σε συνέντευξη που παραχώρησε στους New York Times (5.7).
Στη συνέντευξη που τιτλοφορείται «Ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών κινείται από κρίση σε κρίση» η αμερικανική εφημερίδα εστιάζει στις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα, στο σχέδιο για ριζική μείωση του δημόσιου τομέα, στο επιθετικό πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων της Ελλάδας και στις μεταρρυθμίσεις που θα πρέπει να υλοποιήσει η ελληνική κυβέρνηση.
Στη συνέντευξη ο κ. Βενιζέλος αναγνωρίζει το άγος που έχει φέρει η λιτότητα στην ελληνική κοινωνία, ωστόσο υποστηρίζει ότι, παρά την αυξανόμενη οργή, υπάρχει περιορισμένη διάθεση για νέες εκλογές και αλλαγή της κυβέρνησης. «Ναι, έχουμε διαδηλωτές στους δρόμους, αλλά σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις η μεγάλη πλειοψηφία της κοινής γνώμης απορρίπτει την ιδέα των πρόωρων εκλογών» είπε.
Ερωτηθείς για την υψηλή ευθύνη εκτέλεσης των μέτρων, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών δήλωσε πως ο ίδιος δεν έχει κανένα πρόβλημα σχετικά με την εφαρμογή των μέτρων, ξεκαθαρίζοντας πως η μεγάλη πρόκληση είναι η οικονομική σταθεροποίηση. Δεν ξέρω πόσο γρήγορα μπορεί να διανύσει ο κ. Βενιζέλος το κατοστάρι, αλλά είμαι σίγουρος ότι θα εκπλαγεί και ο ίδιος όταν χρειαστεί να το κάνει για να γλιτώσει όταν η επικείμενη επίσημη πτώχευση θα παρουσιαστεί ως οικονομική σταθεροποίηση.
Ο κ. Βενιζέλος, τέλος, αναφέρθηκε στη συμπεριφορά των διαφόρων διεθνών παραγόντων που επηρεάζουν τις εξελίξεις. «Έχουμε κάποιες ασύμμετρες απειλές» είπε, αναφερόμενος στους οίκους αξιολόγησης. Τέλος, οι New York Times κάνουν λόγο για σκληρές πολιτικές στην Ελλάδα που θα οδηγήσουν 120.000 εργαζόμενους του δημόσιου τομέα στην Ελλάδα να χάσουν τη δουλειά τους κατά τα επόμενα τρία χρόνια.
Όμως, μην ανησυχείτε. Σε συνέντευξή του στο γερμανικό περιοδικό «Focus» ο πρόεδρος του Eurogroup δήλωσε πως η κυριαρχία της Ελλάδας θα περιοριστεί. Και μάλιστα θα περιοριστεί massive, δραστικά. Επίσης ανακοίνωσε την εγκατάσταση μόνιμων επιτρόπων στα ελληνικά υπουργεία, οι οποίοι θα εποπτεύουν τους ρυθμούς και την ταχύτητα της εκποίησης.
Αυτό που ανακοίνωσε ο Γιούνκερ δεν ήταν τίποτε περισσότερο από την επιβολή μιας ύπατης αρμοστείας, σαν τους Γερμανούς γκαουλάιτερ, που θα επιβλέπουν το ξεπούλημα της χώρας και του λαού της. Αν αυτό νομίζετε ότι σημαίνει τη μετατροπή της Ελλάδας σε αποικία, οφείλουμε να σας καθησυχάσουμε. Σύμφωνα με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, δεν πρόκειται για επιτρόπους, αλλά για «συμβούλους» που έρχονται – με έξωθεν εντολή – να μας προσφέρουν τεχνογνωσία. Σε τι ακριβώς; Δεν γνωρίζουμε.
Άλλωστε δεν πρέπει να ανησυχείτε καθόλου. Μπορεί να εκποιηθεί η χώρα, να καταλήξει στα αζήτητα το 1/3 του εργατικού δυναμικού της, η ανέχεια να ξεπεράσει το 50% του πληθυσμού, η αγορά μαζί με τους επαγγελματίες και τους μικρομεσαίους να σαρωθεί, οι εγχώριες τράπεζες να καταρρεύσουν χωρίς τελικά το ελληνικό κράτος να μπορέσει να αποφύγει την επίσημη πτώχευση, αλλά όλα αυτά γίνονται για το καλό μας.
Αρκεί το ευρώ και η ευρωζώνη να μπορέσουν να επιζήσουν. Δεν έχουν σημασία τα θύματα, αρκεί να πεθαίνουν ευτυχισμένα με το ευρώ στην τσέπη και με την ικανοποίηση ότι ακόμη και τα δισέγγονά τους θα πληρώνουν τα ίδια δάνεια για τα οποία εξοντώθηκαν κι αυτοί...
Source : dimitriskazakis.blogspot
Μέχρι τότε οι εκδοχές του «πακέτου» δίνουν και παίρνουν, μετατρέποντας την Ελλάδα σε έρμαιο των κερδοσκόπων και των αγορών, σε βαθμό που όλο και χειροτερεύει.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα, εκπρόσωποι κορυφαίων χρηματοοικονομικών ομίλων της ευρωζώνης συναντήθηκαν στα κεντρικά γραφεία της BNP Paribas στο Παρίσι προκειμένου να συζητήσουν τη συμμετοχή τους στον νέο μηχανισμό στήριξης της Ελλάδας.
Στο επίκεντρο των συζητήσεων, που διεξάγονται υπό την αιγίδα του Διεθνούς Χρηματοπιστωτικού Ινστιτούτου (IIF), θα τεθούν οι προϋποθέσεις για τη μετακύλιση ελληνικών ομολόγων, καθώς έως σήμερα έχουν υπάρξει σοβαρές διαφωνίες όσον αφορά το ύψος των επιτοκίων και τη διάρκεια των νέων τίτλων. Το IIF αναφέρεται και ως Παγκόσμια Ένωση των Πιστωτικών Ιδρυμάτων, όπου κάνουν κουμάντο οι πιο μεγάλες αμερικανικές, γαλλικές και γερμανικές ιδιωτικές τράπεζες.
Σύμφωνα με πληροφορίες, η νέα πρόταση που θα συζητηθεί στη βάση του αρχικού γαλλικού σχεδίου θα περιλαμβάνει πιο ελκυστικούς όρους για τη συμμετοχή των τραπεζών συγκριτικά με το αρχικό σχέδιο, το οποίο προβλέπει μετακύλιση των ελληνικών ομολόγων που λήγουν έως το 2014 σε 30ετείς τίτλους, αλλά αφορά μόνον το ήμισυ των τοποθετήσεων των τραπεζών σε ελληνικό χρέος.
Το νέο δε χαρακτηριστικό των διαπραγματεύσεων είναι η πρόβλεψη για μερική επαναγορά χρέους, εξέλιξη που θα οδηγούσε στην εξομάλυνση των συνθηκών στην αγορά ομολόγων.
Το πού θα βρεθούν τα χρήματα, αλλά και το ύψος της επαναγοράς δεν αναφέρονται. Επομένως το πιθανότερο είναι να πρόκειται για μικρό ποσό, που απλώς θα προσαυξήσει τις αποδόσεις συγκεκριμένων τραπεζών με επιλεγμένες αγορές, σαν αυτές που έκανε ο ΟΔΔΗΧ τον περασμένο Φεβρουάριο.
Ακριβότερος δανεισμός
Με βάση το αρχικό σχέδιο, το χρέος που θα επανεπενδυθεί θα έχει επιτόκιο έως 8%, το οποίο θα διαμορφώνεται μέσα από ένα βασικό επιτόκιο 5,5% συν ένα επιπλέον ποσοστό έως 2,5% που θα συνδέεται με τον ρυθμό ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας.
Το νέο σχέδιο προβλέπει πως το μέγιστο τελικό επιτόκιο θα μειωθεί στο 5,76%, με το βασικό επιτόκιο να είναι κυμαινόμενο και συνδεδεμένο με το τριμηνιαίο Euribor, προσαυξημένο με επιπλέον ποσοστό της τάξεως του 1,7%. Μιλάμε, δηλαδή, για μια μετακύλιση χρέους που θα προσαυξήσει το κόστος τουλάχιστον κατά 3% από τον μέσο όρο της προηγούμενης δεκαετίας.
Την ανταλλαγή των παλαιών ελληνικών ομολόγων με νέα, τα οποία θα έχουν μεγαλύτερες προθεσμίες εξόφλησης, επαναφέρει προς συζήτηση και η Γερμανία, θέτοντας ουσιαστικά θέμα αναδιάρθρωσης χρέους. Το πρακτορείο Bloomberg (5.7) μετέδωσε δήλωση Γερμανού αξιωματούχου, σύμφωνα με τον οποίο η Γερμανία θα επαναφέρει μία πρόταση για την ανταλλαγή ελληνικών ομολόγων που θα περιλαμβάνει εθελοντική ανταλλαγή χρέους έναντι ομολόγων με μεγαλύτερη διάρκεια.
Σημειώνεται πως ήδη οι οίκοι αξιολόγησης έχουν προειδοποιήσει ότι ενδεχόμενη εθελοντική ανταλλαγή ομολόγων, κατά την οποία οι ιδιώτες αγοράζουν νέα ομόλογα όταν λήγουν τα παλαιά, θα αποτελούσε χρεοκοπία εάν οι επενδυτές έχουν δεχτεί πιέσεις να αποδεχθούν τη συμφωνία επειδή φοβούνται χειρότερες επιπτώσεις.
Όπως μεταδίδει το Bloomberg, η γερμανική κυβέρνηση θεωρεί ότι ένα τέτοιο πιστωτικό γεγονός (credit event) θα ήταν περιορισμένο και δεν θα προκαλούσε μεγάλα προβλήματα, όπως ενδεχομένως να συμβεί με άλλες λύσεις. Με άλλα λόγια, η γερμανική κυβέρνηση δεν αποκλείει καθόλου μια περιορισμένη κατάρρευση τραπεζών, τόσο εντός όσο και εκτός Ελλάδας. Βέβαια, το πόσο «περιορισμένη» μπορεί να είναι μια τέτοια κατάρρευση, αυτό μόνο να το εικάσει κανείς μπορεί.
Όσο για το τι θα γίνει με τις καταθέσεις των Ελλήνων καταθετών σε μια τέτοια περίπτωση «πιστωτικού γεγονότος», αυτό δεν απασχολεί καθόλου τη Γερμανία. Ούτε τους τραπεζίτες, μια και γνωρίζουν πολύ καλά ότι εντός του ευρώ δεν υπάρχει κανενός είδους εξασφάλιση των καταθέσεων. Εκτός βέβαια από ανέξοδες δηλώσεις καθησυχασμού.
Πάντως οι οίκοι αξιολόγησης έχουν αποσαφηνίσει πως, αν οι ομολογιούχοι θεωρούν πιθανή τη χρεοκοπία και η πιστοληπτική ικανότητα της χώρας έχει υποχωρήσει, τότε είναι δύσκολο να θεωρήσει κανείς ότι προσέρχονται εθελοντικά στη συμφωνία για την ανταλλαγή ομολόγων, επισημαίνει ο οίκος.
Για τους επενδυτές μια τέτοια κίνηση θα είχε νόημα μόνον εάν συνέπραττε και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ωστόσο η πρόταση του Βερολίνου δεν φαίνεται να έχει υποστηρικτές στην Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς τόσο η ΕΚΤ όσο και η Κομισιόν και πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δεν θέλουν να ακούσουν για αναδιάρθρωση χρέους σε οποιαδήποτε μορφή.
Ποιοι προτιμούν πτώχευση
Το αποτέλεσμα όλων αυτών; Το κόστος ασφάλισης των ελληνικών τίτλων αυξήθηκε την Τετάρτη (6.7) μετά την υποβάθμιση της Πορτογαλίας από τη Moody’s και την προειδοποίηση για ενδεχόμενο δεύτερο πακέτο στήριξης της χώρας της Ιβηρικής.
Το κόστος ασφάλισης έναντι αθέτησης πληρωμών (CDS) αυξήθηκε κατά 59 μονάδες βάσης, στις 1.975 μονάδες, με τους επενδυτές να ανησυχούν και για την πορεία των διαβουλεύσεων των ελληνικών ομολόγων.
● Να θυμίσουμε ότι τον Ιανουάριο του 2010 τα ελληνικά CDS ήταν γύρω στις 400 μονάδες βάσης και έναν χρόνο αργότερα γύρω στις 1.200 μονάδες.
● Να θυμίσουμε επιπλέον ότι το ανώτερο πλαφόν μονάδων βάσης για CDS παγκόσμια έχει τεθεί γύρω στις 2.500 μονάδες βάσης. Η Ελλάδα, αν πάει με αυτούς τους ρυθμούς, θα τις έχει φτάσει μέχρι το φθινόπωρο. Αυτό στην πράξη σημαίνει ότι η κρίση χρέους της Ελλάδας θα έχει γίνει μη ανατάξιμη για τις αγορές και επομένως το μόνο που θα μένει ακόμη κι επίσημα θα είναι να πτωχεύσει η χώρα.
Αυτό επιδιώκουν οι Ευρωπαίοι; Μάλλον ναι, μια και δεν πιστεύουν πια ότι η κατάσταση στην Ελλάδα μπορεί να διασωθεί. Αρκεί να έχουν τεθεί υπό μηχανισμό εκποίησης η χώρα και τα περιουσιακά της στοιχεία. Γι’ αυτό βιάζονται. Γι’ αυτό πιέζουν τόσο πολύ. Από την άλλη, οι αγορές δεν θέλουν να αφήσουν την επίσημη πτώχευση της Ελλάδας στην αποκλειστική αρμοδιότητα των πολιτικών της ευρωζώνης, δηλαδή της Μέρκελ και του Σαρκοζί.
Έτσι έχει ξεσπάσει αληθινός πόλεμος με τους οίκους αξιολόγησης, οι οποίοι είναι σίγουρο ότι θα υποβαθμίζουν διαρκώς Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία, αλλά και Ισπανία, όπως ίσως και την Ιταλία, προκειμένου να πιέσουν τους πολιτικούς.
Ο επικεφαλής της Standard & Poor’s στη Γερμανία απέρριψε την Τετάρτη (6.7) την κριτική ότι ο οίκος αξιολόγησης αξιολογεί υπερβολικά σκληρά τις προσπάθειες για τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στο νέο σχέδιο διάσωσης της Ελλάδας με αποφυγή πιστωτικού επεισοδίου.
Υπενθυμίζεται πως χθες ο διοικητής της Αυστριακής Κεντρικής Τράπεζας και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Έβαλντ Νοβότνι, με συνέντευξή του στη δημόσια αυστριακή τηλεόραση, άσκησε δριμύτατη κριτική κατά των αμερικανικών οίκων αξιολόγησης. Ο Νοβότνι υποστήριξε ότι οι οίκοι είναι πολύ αυστηρότεροι και επιθετικότεροι όσον αφορά τις αξιολογήσεις τους στον χώρο της ευρωζώνης από ό,τι σε παρόμοιες περιπτώσεις στη Νότια Αμερική.
Από την πλευρά της η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ προειδοποίησε χθες τους οίκους αξιολόγησης ότι η τρόικα έχει τη δική της κρίση για τη διάσωση της Ελλάδας από τη χρεοκοπία και δεν πρόκειται να τους αφήσει να κάνουν ό,τι θέλουν.
«Οι ισχυρισμοί αυτοί είναι λόγια του αέρα και είναι αποδεδειγμένα λανθασμένοι. Είτε βασίζονται σε άγνοια των γεγονότων είτε τα κίνητρα είναι πολιτικά και τα γεγονότα παραμελούνται» δήλωσε ο Τόρτσεν Χίνριχτς σε αυστριακό ραδιόφωνο. Ο ίδιος τόνισε πως η Standard & Poor’s δεν απέρριψε το γαλλικό σχέδιο στη βάση του, αλλά σχολίασε το πώς θα αξιολογούσε με τα σημερινά δεδομένα και τις διαθέσιμες πληροφορίες το σχέδιο.
«Πρόκειται για ένα καθαρά υποθετικό σχόλιο. Το τελικό σχέδιο δεν έχει ακόμη εγκριθεί» τόνισε προσθέτοντας πως το βασικό προς εξέταση ζήτημα ήταν το πώς αντιμετωπίζονται οι επενδυτές σε σχέση με τους αρχικούς όρους των ομολόγων, την αποπληρωμή του κεφαλαίου και των τόκων.
«Είναι πολύ σαφές ότι εξετάζεται μια σημαντική επέκταση της διάρκειας των ομολόγων και μια καθυστέρηση στην αποπληρωμή, κάτι που δεν είναι σύμφωνο με την αρχική υπόσχεση για την έγκαιρη πληρωμή των τόκων και του κεφαλαίου. Σε αυτόν τον βαθμό, ένα τέτοιο σχέδιο θα συνεπαγόταν χρεοκοπία» δήλωσε ο Χίνριχτς.
Όλα για τη Γερμανία
Και η κυβέρνηση των δύο πρωθυπουργών και του ενός αντιπροέδρου; Κάνει ό,τι μπορεί για να επιταχύνει τις εκποιήσεις και να μετατρέψει το ξεπούλημα της χώρας σε μη ανατάξιμο γεγονός. Με την πώληση επιπλέον ποσοστού 10% του ΟΤΕ στην Deutsche Telekom προσέρχεται ο υπουργός Οικονομικών Ευάγγελος Βενιζέλος στη συνάντηση με τον Γερμανό ομόλογό του Β. Σόιμπλε, η οποία επρόκειτο να γίνει την Τετάρτη (6.7) στο Βερολίνο.
Ο κ. Βενιζέλος θα έχει επαφές και με εκπροσώπους του γερμανικού συνδέσμου βιομηχανιών με δεδομένο το γερμανικό ενδιαφέρον για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας και τις ιδιωτικοποιήσεις. Στη συνάντηση θα συζητηθούν θέματα που αφορούν τις δύο χώρες, την ευρωπαϊκή οικονομική διακυβέρνηση, ενώ ο κ. Βενιζέλος θα ενημερώσει τον συνομιλητή του για το πώς η ελληνική κυβέρνηση προτίθεται να εφαρμόσει το πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων. Τα πάντα στη διάθεση της Γερμανίας.
Αρκεί τα θύματα να πεθαίνουν ευτυχισμένα...
«Ασύμμετρες απειλές» στην επίλυση της ελληνικής και ευρωπαϊκής κρίσης χρέους χαρακτήρισε τους οίκους αξιολόγησης και άλλους διεθνείς παράγοντες που επηρεάζουν τις εξελίξεις ο υπουργός Οικονομικών Ευ. Βενιζέλος σε συνέντευξη που παραχώρησε στους New York Times (5.7).
Στη συνέντευξη που τιτλοφορείται «Ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών κινείται από κρίση σε κρίση» η αμερικανική εφημερίδα εστιάζει στις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα, στο σχέδιο για ριζική μείωση του δημόσιου τομέα, στο επιθετικό πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων της Ελλάδας και στις μεταρρυθμίσεις που θα πρέπει να υλοποιήσει η ελληνική κυβέρνηση.
Στη συνέντευξη ο κ. Βενιζέλος αναγνωρίζει το άγος που έχει φέρει η λιτότητα στην ελληνική κοινωνία, ωστόσο υποστηρίζει ότι, παρά την αυξανόμενη οργή, υπάρχει περιορισμένη διάθεση για νέες εκλογές και αλλαγή της κυβέρνησης. «Ναι, έχουμε διαδηλωτές στους δρόμους, αλλά σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις η μεγάλη πλειοψηφία της κοινής γνώμης απορρίπτει την ιδέα των πρόωρων εκλογών» είπε.
Ερωτηθείς για την υψηλή ευθύνη εκτέλεσης των μέτρων, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών δήλωσε πως ο ίδιος δεν έχει κανένα πρόβλημα σχετικά με την εφαρμογή των μέτρων, ξεκαθαρίζοντας πως η μεγάλη πρόκληση είναι η οικονομική σταθεροποίηση. Δεν ξέρω πόσο γρήγορα μπορεί να διανύσει ο κ. Βενιζέλος το κατοστάρι, αλλά είμαι σίγουρος ότι θα εκπλαγεί και ο ίδιος όταν χρειαστεί να το κάνει για να γλιτώσει όταν η επικείμενη επίσημη πτώχευση θα παρουσιαστεί ως οικονομική σταθεροποίηση.
Ο κ. Βενιζέλος, τέλος, αναφέρθηκε στη συμπεριφορά των διαφόρων διεθνών παραγόντων που επηρεάζουν τις εξελίξεις. «Έχουμε κάποιες ασύμμετρες απειλές» είπε, αναφερόμενος στους οίκους αξιολόγησης. Τέλος, οι New York Times κάνουν λόγο για σκληρές πολιτικές στην Ελλάδα που θα οδηγήσουν 120.000 εργαζόμενους του δημόσιου τομέα στην Ελλάδα να χάσουν τη δουλειά τους κατά τα επόμενα τρία χρόνια.
Όμως, μην ανησυχείτε. Σε συνέντευξή του στο γερμανικό περιοδικό «Focus» ο πρόεδρος του Eurogroup δήλωσε πως η κυριαρχία της Ελλάδας θα περιοριστεί. Και μάλιστα θα περιοριστεί massive, δραστικά. Επίσης ανακοίνωσε την εγκατάσταση μόνιμων επιτρόπων στα ελληνικά υπουργεία, οι οποίοι θα εποπτεύουν τους ρυθμούς και την ταχύτητα της εκποίησης.
Αυτό που ανακοίνωσε ο Γιούνκερ δεν ήταν τίποτε περισσότερο από την επιβολή μιας ύπατης αρμοστείας, σαν τους Γερμανούς γκαουλάιτερ, που θα επιβλέπουν το ξεπούλημα της χώρας και του λαού της. Αν αυτό νομίζετε ότι σημαίνει τη μετατροπή της Ελλάδας σε αποικία, οφείλουμε να σας καθησυχάσουμε. Σύμφωνα με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, δεν πρόκειται για επιτρόπους, αλλά για «συμβούλους» που έρχονται – με έξωθεν εντολή – να μας προσφέρουν τεχνογνωσία. Σε τι ακριβώς; Δεν γνωρίζουμε.
Άλλωστε δεν πρέπει να ανησυχείτε καθόλου. Μπορεί να εκποιηθεί η χώρα, να καταλήξει στα αζήτητα το 1/3 του εργατικού δυναμικού της, η ανέχεια να ξεπεράσει το 50% του πληθυσμού, η αγορά μαζί με τους επαγγελματίες και τους μικρομεσαίους να σαρωθεί, οι εγχώριες τράπεζες να καταρρεύσουν χωρίς τελικά το ελληνικό κράτος να μπορέσει να αποφύγει την επίσημη πτώχευση, αλλά όλα αυτά γίνονται για το καλό μας.
Αρκεί το ευρώ και η ευρωζώνη να μπορέσουν να επιζήσουν. Δεν έχουν σημασία τα θύματα, αρκεί να πεθαίνουν ευτυχισμένα με το ευρώ στην τσέπη και με την ικανοποίηση ότι ακόμη και τα δισέγγονά τους θα πληρώνουν τα ίδια δάνεια για τα οποία εξοντώθηκαν κι αυτοί...
Source : dimitriskazakis.blogspot
Ανακήρυξη αυτονομίας από την Κουρδική Εθνοσυνέλευση
Την ίδια ώρα που έγινε η επίθεση των ανταρτών του ΡΚΚ, μερικές δεκάδες χιλιόμετρα δυτικά, στο Ντιγιαρμπακίρ, τα μέλη της Εθνοσυνέλευσης της Δημοκρατικής Κοινωνίας (DTK) συνέρχονταν σε πανηγυρική διάσκεψη, στο τέλος της οποίας ανακήρυξαν την Δημοκρατική Αυτονομία του Κουρδιστάν. Η συμπροεδρεύουσα του DTK και ανεξάρτητη βουλευτής Βαν, Αϊσέ Τουγλούκ, μετά το πέρας των εργασιών της Εθνοσυνέλευσης,έκανε την εξής δήλωση:
"Στα πλαίσια των δικαιωμάτων που ορίζουν οι διεθνείς συνθήκες ανθρωπίνων δικαιωμάτων και με βάση την αντίληψη περί κοινής πατρίδας και δημοκρατικού έθνους, παραμένοντας πιστοί στην εθνική ενότητα των λαών της Τουρκίας, ανακηρύσσουμε τη Δημοκρατική Αυτονομία μας." Η Τουγλούκ απηύθυνε έκκληση προς τη διεθνή κοινότητα και με δεδομένο ότι το δικαίωμα αυτό αναγνωρίζεται από το διεθνές δίκαιο, ζήτησε την αναγνώριση της Δημοκρατικής Αυτονομίας των Κούρδων.
Στην πανηγυρική διάσκεψη της Εθνοσυνέλευσης συμμετείχαν 850 μέλη, μεταξύ των οποίων οι συμπροεδρεύοντες του DTK και ανεξάρτητοι βουλευτές, Αχμέτ Τουρκ και Αϊσέ Τουγλούκ, οι συμπροεδρεύοντες του κουρδικού κόμματος BDP, Hamit Geylani και Filiz Koçali, όλοι οι εκλεγέντες κατά τις πρόσφατες εκλογές ως ανεξάρτητοι βουλευτές, που εντάχθηκαν στο ΒDP, όλοι οι δήμαρχοι που εκλέχτηκαν με το ΒDP, εκπρόσωποι γυναικείων και νεολαιίστικων οργανώσεων, διανοούμενοι, συγγραφείς, δημοσιογράφοι, μέλη και ηγέτες μετωπικών οργανώσων, εκπρόσωποι λαϊκών συμβουλίων κλπ.
Οι εργασίες της διάσκεψης της Κουρδικής Εθνοσυνέλευσης διήρκεσαν έξι ώρες και ολοκληρώθηκαν με την έγκριση του Κειμένου Συμπερασμάτων και την ανακήρυξη της αυτονομίας. Να σημειωθεί ότι όταν η Αϊσέ Τουγλούκ ανακοίνωσε από το μικρόφωνο τη Δημοκρατική Αυτονομία του Κουρδιστάν, επί δέκα ολόκληρα λεπτά τα 850 μέλη της Εθνοσυνέλευσης χειροκροτούσαν όρθια την ανακήρυξη της Αυτονομίας.
Να σημειωθεί και πάλι ότι τη στιγμή που η Εθνοσυνέλευση ανακήρυσσε την Αυτονομία του Κουρδιστάν, οι αντάρτες είχαν επιτεθεί σε μονάδα του τουρκικού στρατού, είχαν σκοτώσει 13 στρατιώτες και οι μάχες μεταξύ ανταρτών και μονάδων του τουρκικού στρατού συνεχιζόταν μέχρι το βράδυ, μετά την ανακήρυξη της Αυτονομίας. Το γεγονός επισημαίνεται και αξίζει ειδικής προσοχής, γιατί κατά την άποψή μας η επίθεση των ανταρτών την ώρα που η Εθνοσυνέλευση αποφάσιζε και ανακήρυσσε την Αυτονομία του Κουρδιστάν, είχε ιδιαίτερο συμβολισμό και έγινε για να δείξει την αποφασιστικότητα των Κούρδων να υπερασπιστούν και να υποστηρίξουν την Αυτονομία τους και με τα όπλα.
Το θέμα αξίζει της προσοχής μας και συναισθανόμενοι το βάρος των στιγμών, θα προσπαθήσουμε να μεταφράσουμε τη διακήρυξη για να τη μοιραστούμε με τους αναγνώστες μας και με όσους περισσότερους Έλληνες, και για να δείξουμε ότι οι λαοί που αγωνίζονται κερδίζουν, ενώ οι λαοί που αφήνονται έρμαια των εξελίξεων και ανίκανων, δειλών και ξενόδουλων ηγετών, αναγκάζονται να πληρώνουν τα σπασμένα και τα αποτελέσματα μειοδοσιών τύπου Ιμίων, και, όπως μας πληροφορεί ο κ. Ρολάνδης, και τύπου Καστελλορίζου.
Source: infognomonpolitics.gr
"Στα πλαίσια των δικαιωμάτων που ορίζουν οι διεθνείς συνθήκες ανθρωπίνων δικαιωμάτων και με βάση την αντίληψη περί κοινής πατρίδας και δημοκρατικού έθνους, παραμένοντας πιστοί στην εθνική ενότητα των λαών της Τουρκίας, ανακηρύσσουμε τη Δημοκρατική Αυτονομία μας." Η Τουγλούκ απηύθυνε έκκληση προς τη διεθνή κοινότητα και με δεδομένο ότι το δικαίωμα αυτό αναγνωρίζεται από το διεθνές δίκαιο, ζήτησε την αναγνώριση της Δημοκρατικής Αυτονομίας των Κούρδων.
Στην πανηγυρική διάσκεψη της Εθνοσυνέλευσης συμμετείχαν 850 μέλη, μεταξύ των οποίων οι συμπροεδρεύοντες του DTK και ανεξάρτητοι βουλευτές, Αχμέτ Τουρκ και Αϊσέ Τουγλούκ, οι συμπροεδρεύοντες του κουρδικού κόμματος BDP, Hamit Geylani και Filiz Koçali, όλοι οι εκλεγέντες κατά τις πρόσφατες εκλογές ως ανεξάρτητοι βουλευτές, που εντάχθηκαν στο ΒDP, όλοι οι δήμαρχοι που εκλέχτηκαν με το ΒDP, εκπρόσωποι γυναικείων και νεολαιίστικων οργανώσεων, διανοούμενοι, συγγραφείς, δημοσιογράφοι, μέλη και ηγέτες μετωπικών οργανώσων, εκπρόσωποι λαϊκών συμβουλίων κλπ.
Οι εργασίες της διάσκεψης της Κουρδικής Εθνοσυνέλευσης διήρκεσαν έξι ώρες και ολοκληρώθηκαν με την έγκριση του Κειμένου Συμπερασμάτων και την ανακήρυξη της αυτονομίας. Να σημειωθεί ότι όταν η Αϊσέ Τουγλούκ ανακοίνωσε από το μικρόφωνο τη Δημοκρατική Αυτονομία του Κουρδιστάν, επί δέκα ολόκληρα λεπτά τα 850 μέλη της Εθνοσυνέλευσης χειροκροτούσαν όρθια την ανακήρυξη της Αυτονομίας.
Να σημειωθεί και πάλι ότι τη στιγμή που η Εθνοσυνέλευση ανακήρυσσε την Αυτονομία του Κουρδιστάν, οι αντάρτες είχαν επιτεθεί σε μονάδα του τουρκικού στρατού, είχαν σκοτώσει 13 στρατιώτες και οι μάχες μεταξύ ανταρτών και μονάδων του τουρκικού στρατού συνεχιζόταν μέχρι το βράδυ, μετά την ανακήρυξη της Αυτονομίας. Το γεγονός επισημαίνεται και αξίζει ειδικής προσοχής, γιατί κατά την άποψή μας η επίθεση των ανταρτών την ώρα που η Εθνοσυνέλευση αποφάσιζε και ανακήρυσσε την Αυτονομία του Κουρδιστάν, είχε ιδιαίτερο συμβολισμό και έγινε για να δείξει την αποφασιστικότητα των Κούρδων να υπερασπιστούν και να υποστηρίξουν την Αυτονομία τους και με τα όπλα.
Το θέμα αξίζει της προσοχής μας και συναισθανόμενοι το βάρος των στιγμών, θα προσπαθήσουμε να μεταφράσουμε τη διακήρυξη για να τη μοιραστούμε με τους αναγνώστες μας και με όσους περισσότερους Έλληνες, και για να δείξουμε ότι οι λαοί που αγωνίζονται κερδίζουν, ενώ οι λαοί που αφήνονται έρμαια των εξελίξεων και ανίκανων, δειλών και ξενόδουλων ηγετών, αναγκάζονται να πληρώνουν τα σπασμένα και τα αποτελέσματα μειοδοσιών τύπου Ιμίων, και, όπως μας πληροφορεί ο κ. Ρολάνδης, και τύπου Καστελλορίζου.
Source: infognomonpolitics.gr
Πέμπτη 14 Ιουλίου 2011
Τι είναι και τι δεν είναι δημοκρατία
Πρακτικό αποτέλεσμα της αρχής της αντιπροσωπευτικότητας είναι ή ασυδοσία και ή αποδέσμευση των αντιπροσώπων από τους αντιπροσωπευόμενους, ή αδυναμία ασκήσεως της Αρχής εκ μέρους του δήμου, μ’ άλλα λόγια ή κατάργηση της ίδιας της ουσίας της Δημοκρατίας.
Ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι οι Έλληνες δεν ανακάλυψαν μόνο τη δημοκρατία αλλά όλα τα πολιτεύματα, και τα εφάρμοσαν οι ίδιοι -και είναι γνωστόν ότι, από τους εκπροσώπους της ελληνικής σκέψεως, από τον Ηράκλειτο και τον Πλάτωνα μέχρι τον Αριστοτέλη, κανείς δεν καταφάσκει προς τη Δημοκρατία, αλλά την απορρίπτουν προβάλλοντας σαν πρότυπα άλλα συστήματα, τιμοκρατικά και αριστοκρατικά, όπως ορισμένες πολιτείες της Κρήτης, τη Σπάρτη κ.ά. -ας εξετάσουμε την ελληνικότητα του Κοινοβουλευτισμού, ας δούμε δηλαδή αν το σύστημα αυτό είναι πολίτευμα με ιδεολογικό χαρακτήρα ίδιον ή παρόμοιο προς την Ελληνική Δημοκρατία, και δη την Αθηναίων Πολιτεία, όπως ισχυρίζονται οι απολογητές του.
Πρώτ’ απ’ όλα πρέπει με δυο λόγια να υπενθυμίσουμε ότι ιστορικά ο Κοινοβουλευτισμός εμφανίζεται στη Δυτική Ευρώπη σαν πολιτικό προϊόν των «αστικών» επαναστάσεων στην Αγγλία και τη Γαλλία και ολοκληρώνεται σαν σύστημα αναπτύσσοντας θεσμούς και τύπους που ίσχυαν ήδη στα φεουδαρχικά μεσαιωνικά καθεστώτα (Παρλαμέντα). Όταν οι δύο αυτές χώρες έγιναν παγκόσμιες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, «εξήγαγαν» τον Παρλαμενταρισμό μέσω των τοπικών οργάνων τους στις χώρες που ήλεγχαν, μεταξύ των οποίων και το άθλιο Νεοελληνικό Κράτος, που συγκροτήθηκε κάτω από καθεστώς Προστασίας μετά τη μεγαλειώδη Επανάσταση του Εικοσιένα.[1]
Κύρια ιδεολογική δάση του Κοινοβουλευτισμού είναι η αρχή της ισότητας (égalité). Οι πολίτες του κοινοβουλευτικού καθεστώτος έχουν ψήφο της ίδιας αξίας. Η ψήφος του απατεώνα μετρά το ίδιο με την ψήφο του έντιμου, ή ψήφος του προδότη ή του διεφθαρμένου δεν έχει καμμιά διαφορά από την ψήφο τον αγνού ανθρώπου κ.ο.κ. Στον Κοινοβουλευτισμό ή έννοια της ποιότητας είναι απαράδεκτη και «αντιδημοκρατική», οι άνθρωποι ισοπεδώνονται από κάποιον δογματικό οδοστρωτήρα, κυριαρχεί ή έννοια της ποσότητας, του αριθμού, της πλειοψηφίας. Οι εκλεγόμενοι, αντιπρόσωποι ή κόμματα, στην πραγματικότητα δεν αντιπροσωπεύουν τίποτα άλλο από έναν αριθμό, ένα άθροισμα ψήφων ποιοτικά και ηθικά άχροων, ουδέτερων, αδιάφορων. Αυτά τα «αθροίσματα-δουλευτές» ή τα «αθροίσματα-κόμματα» δεν έχουν επίσης ποιοτική ή ηθική διαβάθμιση, είναι ισοπεδωμένα, σαν τις ψήφους που τα ανέδειξαν. Α εν χαρακτηρίζονται από τίποτε, έξω από την Ικανότητα να συγκεντρώνουν μεγαλύτερο αριθμό ψήφων από τον αριθμό ψήφων που παίρνουν οι μή εκλεγόμενοι και δεν χρειάζεται καμμιά αποδεδειγμένη προσφορά, άξια ή άλλο γνώρισμα που να τους καθιστά άξιους να κυβερνούν εκείνους που τους εκλέγουν. Πρακτικά η απόρριψη της αρχής της ποιότητας και ή αντικατάστασή της από την αρχή της ποσότητας οδηγεί στην εκλογή και παρουσία στο Παρλαμέντο και στην εξουσία ατόμων που συνήθως δεν έχουν προσφέρει τίποτε στο Έθνος τους, σε κανέναν τομέα –παρασιτικών δημοκόπων ψηφοσυλλεκτών, των λεγομένων «επαγγελματιών πολιτικών».
Αυτή η ιδεολογική αρχή της ισότητας και η συναφής προς αυτήν αρχή της ποσότητας είναι ξένες όχι μόνο προς την ελληνική Δημοκρατία, αλλά και γενικά προς κάθε εκδήλωση του Ελληνικού Πολιτισμού.[2] Οι Έλληνες, θιασώτες και φορείς των ιδεών της Αλήθειας και της Δικαιοσύνης, θα ήταν αδιανόητο να ασπασθούν ένα δόγμα, όπως είναι ή αυθαίρετη και άδικη αρχή της ισότητας, δεδομένου ότι ισότητα δεν υπάρχει πουθενά, ούτε στη Φύση ούτε στις βιολογικές ή πνευματικές ικανότητες των ανθρώπων, αλλά αντίθετα ισχύει ή ποιοτική διαφοροποίηση και διαβάθμιση σ’ όλα. Αυτήν την ολοφάνερη αλήθεια –πού την έχει πια συσκοτίσει εντελώς το δόγμα της ισότητας– έθεταν σαν ιδεολογική δάση των πολιτειών τους, δημοκρατικών ή όχι, οι Έλληνες. Και γι’ αυτό κυρίαρχη ελληνική πολιτική ιδέα είναι ή ιδέα της Δικαιοσύνης, της δίκαιας δηλαδή αντιστοιχίας μεταξύ προσφοράς και δικαιώματος, μεταξύ πραγματικής αξίας και δυνατότητας αναλήψεως δημοσίων καθηκόντων. Στην Αθηναίων Πολιτεία έκτος του γεγονότος ότι δεν είχαν το δικαίωμα ψήφου το 90% του ενήλικου πληθυσμού περίπου (δούλοι, γυναίκες, μέτοικοι, άτιμοι κ.λπ.), ή αξία της ψήφου και τα λοιπά πολιτικά δικαιώματα σε διάφορες φάσεις, ιδίως στις περιόδους ακμής, διαφοροποιούνταν μεταξύ των πεντακοσιομεδίμνων, των ιππέων, των ζευγιτών και των θητών ανάλογα προς τις υποχρεώσεις κάθε τάξεως, την προσφορά και την αποδεδειγμένη με έργα ηθική και πνευματική άξια τού καθενός ψηφοφόρου. Και οι προσφέροντες π.χ. ίππο για το Ιππικό ή οι εξοπλίζοντες τριήρη για το Ναυτικό είχαν περισσότερη πολιτική βαρύτητα στην Πνύκα σε σχέση με τους μή προσφέροντες ή τους επιστρατευόμενους για βοηθητικές υπηρεσίες (όπως οι θήτες). Άλλα και οι εκλεγόμενοι είχαν να επιδείξουν σημαντικό πολεμικό ή άλλης φύσεως δημόσιο έργο, δεν ήσαν απλώς επαγγελματίες πολιτικοί όπως τα κοινοβουλευτικά παράσιτα, το δε λειτούργημα που ανελάμβαναν ήταν ανάλογο προς την έμπρακτα αποδεδειγμένη ικανότητα και υπεροχή τους. Αυτοί που κυβέρνησαν την Αθήνα, ο Αριστείδης, ο Θεμιστοκλής, ο Μιλτιάδης, ο Κίμων, ο Περικλής κ.α, δεν είχαν αναδειχθεί ρητορεύοντας απλώς στην Πνύκα, αλλά είχαν αποδείξει ήδη την ηγετική τους αξία στα εξωπολιτικά πεδία των μαχών ή άλλου. Ακόμη και στην περίοδο τη ς παρακμή ς και της διαφθοράς, οι δημαγωγοί αισθάνονται την ανάγκη να προσφέρουν έργο σημαντικό εξωπολιτικό, για να σταθούν πολιτικά, και ο χειρότερος όλων, ο Κλέων, για να εξασφάλιση την πολιτική του αναγνώριση, σχεδιάζει και πραγματοποιεί αυτοπροσώπως την αστραπιαία νίκη της Σφακτηρίας, ένα αριστούργημα της πολεμικής τέχνης.
Η δεύτερη ιδεολογική αρχή τού Κοινοβουλευτισμού είναι η αντιπροσωπευτικότητα, ή υποτιθέμενη δηλαδή έκφραση της πολιτικής θελήσεως του πολίτη-ψηφοφόρου όχι άμεσα, αλλά μέσω ενός άλλου προσώπου ή ομάδας, του δουλευτή ή του κόμματος. Οι υποτιθέμενοι εντολοδόχοι λαμβάνουν πολιτική πληρεξουσιότητα από τον πολίτη που τους ψηφίζει, για την αντιμετώπιση θεμάτων εκκρεμούντων ή μελλόντων να ανακύψουν και για χρονικό διάστημα ετών, απλώς διότι ο πολίτης ψηφίζει δήθεν το πρόγραμμα τους και όχι τους ίδιους – πρόγραμμα που είναι αδύνατον να προβλέπει και να καλύπτει όλα εκείνα τα θέματα, για τα όποια «έχει πληρεξουσιότητα» να αποφασίσει ο εκλεγόμενος για λογαριασμό του εκλέγοντος. Και οι αντιπρόσωποι, τους οποίους «εκλέγει» ο πολίτης, είναι ήδη εκλεγμένοι εκ των προτέρων από το Κατεστημένο, απλώς ο ψηφοφόρος καλείται να εγκρίνει εκείνους που έχουν ήδη εγκριθεί και μπει στους συνδυασμούς. Πρακτικό αποτέλεσμα της αρχής της αντιπροσωπευτικότητας είναι ή ασυδοσία και ή αποδέσμευση των αντιπροσώπων από τους αντιπροσωπευόμενους, ή αδυναμία ασκήσεως της Αρχής εκ μέρους του δήμου, μ’ άλλα λόγια ή κατάργηση της ίδιας της ουσίας της Δημοκρατίας.
Η ελληνική Δημοκρατία στηριζόταν στην αρχή της αμεσότητας, δεν υπήρχε αντιπροσωπευτικότητα. Ο πολίτης ανέθετε συγκεκριμένο έργο στον λειτουργό της Πολιτείας, δεν του έδινε το δικαίωμα να τον αντιπροσωπεύει σε τίποτε. Ό δημόσιος άρχων ελεγχόταν ανά πάσαν στιγμήν, ή θητεία του ήταν σχετικά μικρή -το πολύ ενός έτους- και για κάθε θέμα που ανέκυπτε, την απόφαση την έπαιρνε ο δήμος, για να αφήσει απλώς την εκτέλεση της στον αρμόδιο λειτουργό. Ακόμη και σε ειδικές περιπτώσεις, όπως π.χ. σε πολιτικές και διπλωματικές αποστολές ή σε μάκρυνες εκστρατείες, οι δημόσιοι άνδρες είχαν περιωρισμένη πληρεξουσιότητα και ήταν δυνατόν ανά πάσαν στιγμήν να ελεγχθούν και να ανακληθούν από τον δήμο. Η ψήφος του πολίτη αφορούσε στην λήψη αποφάσεων και όχι αποκλειστικά στην εκλογή αντιπροσώπων, όπως συμβαίνει στον Παρλαμενταρισμό.
Η τρίτη και πιο χαρακτηριστική αρχή του Κοινοβουλευτισμού είναι ο «πλουραλισμός», η ύπαρξη δηλαδή περισσότερων του ενός κομμάτων μέσα στα πλαίσια του καθεστώτος. Διάφοροι απολογητές του Κοινοβουλευτισμού, στρατευμένοι στην κοινοβουλευτική σκοπιμότητα, βρίσκουν στον «πλουραλισμό» την ασφαλέστερη εγγύηση της Δημοκρατίας, διότι τάχα το ένα κόμμα εξουδετερώνει το άλλο και έτσι το κοινοβουλευτικό σύστημα λειτουργεί σαν ένα «σύστημα αντίβαρων», εξασφαλίζοντας την ισορροπία του. Άλλα ή «ισορροπία» ενός συγκεκριμένου συστήματος δεν ενδιαφέρει παρά μόνο εκείνους που το αποτελούν και όχι τον δήμο, και η αλληλοεξουδετέρωση των κομμάτων πρακτικά μεταφράζεται σε συναλλαγή και διαφθορά ή σε ανυπαρξία αρχής και ηγεσίας. Ό ανομολόγητος σκοπός του πλουραλισμού δεν είναι ή επίτευξη δημοκρατικότητας αλλά ή διάσπαση του συνόλου, ο κατατεμαχισμός των Εθνών σε αλληλοτρωγόμενα κομμάτια (κόμματα), ή υπονόμευση και κατάργηση της εθνικής ενότητας και της εθνικής ομοψυχίας. Όπως συνέβη και με άλλα πολιτικοκοινωνικά προϊόντα του αστικού Διεθνισμού -π. χ. τις «κοινωνικές τάξεις» ή τη «διάκριση των εξουσιών» ή τον συνδικαλισμό-, ο βαθύτερος σκοπός που υπηρετεί ο πλουραλισμός είναι η αποδυνάμωση και εξαφάνιση των Εθνών, ή αποσύνθεση της γενικής θελήσεως και ή υποταγή τους στη Διεθνή Εξουσία. Ό νεώτερος Ελληνισμός, που γνώρισε επανειλημμένα και πλήρωσε ακριβά τον πλουραλισμό του Παρλαμενταρισμού, αλληλοτρωγόμενος και αλληλοσφαζόμενος ύστερα από υποδαύλιση των κομμάτων, ή αλληλοσυγκρουόμενος σε ανόητες κομματικές διαμάχες και αλληλοεξουδετερωνόμενος ώστε να μην μπορεί να επιδίωξη εθνικούς στόχους, πρέπει να αντιλαμβάνεται τί σημαίνουν στην πραγματικότητα αυτά τα λόγια περί «συστήματος αντίβαρων». Η αρχή του «πλουραλισμού» δεν είναι τίποτα άλλο από μία «έκδοση» της γνωστής τακτικής του «διαίρει και βασίλευε» .
Στη θέση του πλουραλισμού οι Έλληνες τοποθετούσαν την εκ διαμέτρου αντίθετη αρχή της πολιτικής ενότητας. Κόμμα με την παρλαμενταρίστικη έννοια δεν υπήρξε ποτέ, ούτε καν σαν λέξη, στην ελληνική πολιτική ιστορία. Η Αθηναίων Πολιτεία λειτουργούσε σαν συμπαγές σύνολο, ο δήμος ήταν αδιάσπαστη και ενιαία ολότητα. “Αν σε περιόδους παρακμής εμφανίζονταν ομαδοποιήσεις, δεν έχουν σχέση με τις κοινοβουλευτικές φατρίες, που συγκροτούνται εκ των προτέρων με σκοπό την εξυπηρέτηση μερικού συμφέροντος -και επομένως την υπονόμευση του γενικού συμφέροντος-, άλλ’ απλώς εξέφραζαν διαφωνία ή σύγκρουση ευγενών φιλοδοξιών στην αντιμετώπιση συγκεκριμένου θέματος και εκδηλώνονταν σαν διαμάχη αρχηγών (όπως π.χ. μεταξύ Θεμιστοκλέους και Αριστείδου). Εξ άλλου στις ελληνικές συμπολιτείες οι αποστελλόμενοι -και όχι οι αντιπρόσωποι- των πόλεων ποτέ δεν συγκροτούσαν κόμματα. Τα «Κοινά» των Ελλήνων, όπως π.χ. το Παναιτώλιον της Αιτωλικής Συμπολιτείας, ήνωναν τα πολλά -τις πόλεις- σε ένα -την Συμπολιτεία-, ενώ αντίθετα το Κοινοβούλιο διασπά το ένα -το Έθνος- σε πολλά – τα κόμματα.
Λοιπόν ισότητα αντί δικαιοσύνης, δόγμα αντί αλήθειας, αντιπροσωπευτικότητα αντί αμεσότητας, πλουραλισμός αντί ενότητας είναι οι ιδεολογικές βάσεις του Παρλαμενταρισμού, βάσεις που φέρουν το σύστημα αυτό σε πλήρη αντίθεση προς το πνεύμα της ελληνικής Δημοκρατίας. Εκβαρβαρισμένη απομίμηση, σκιώδης έκδοση δήθεν ελληνικών προτύπων ο Παρλαμενταρισμός μπήκε βίαια στη ζωή των Ελλήνων, αλλοίωσε και διαστρέβλωσε την πολιτική τους συνείδηση και αποτέλεσε συχνά πραγματική συμφορά, την αληθινή κατάρα του Ελληνισμού.
Έχομε ξαναπεί ότι εμείς οι Έλληνες, οι πνευματικά Έλληνες, δεν έχομε άλλο καταφύγιο, για να διασωθούμε από τη φυλακή όπου μας έχουν εγκλείσει, έκτος από την προσφυγή στον ίδιο τον εαυτό μας. Η εξωστρέφεια, ή απομίμηση διαφόρων προτύπων της αστοκαπιταλομαρξιστικής τάξεως πραγμάτων όχι μόνο δεν μας απαλλάσσει από το βάρος που μας πλακώνει, αλλά αντίθετα μας σπρώχνει όλο και πιο βαθιά στο σκοτάδι, στον χαμό. Άν «σκάψωμεν ένδον», θα βρούμε στα βάθη της σήμερα εξαλλοτριωμένης ψυχής μας την Αλήθεια, την Ελευθερία, τη Δικαιοσύνη, αυτές τις ελληνικές θεές, που γκρέμισαν από τα βάθρα τους οι βάρβαροι και τοποθέτησαν στη θέση τους τα είδωλα του δόγματος, της εξουσίας, της ισότητας. Άν αναστηλώσουμε και λατρεύσουμε τις αληθινές αυτές ιδέες, αν εξοβελίσουμε το ψέμα και προσπελάσουμε τον Ελληνικό Λόγο, θα βρούμε και τη χαμένη σήμερα ελληνική πολιτική αλήθεια, θα μπορέσουμε να στηρίξουμε την Ελληνική Πολιτεία, την πανανθρώπινη Πολιτεία του Μέλλοντος, πάνω στις ιδεολογικές βάσεις που της αρμόζουν.
Δεν έχει σημασία, είναι ανύπαρκτο το πρόβλημα, αν ή Ελληνική Πολιτεία του Μέλλοντος θα είναι τυπικά Δημοκρατία, Τιμοκρατία, Αριστοκρατία, Αξιοκρατία, τύποι που όλοι τους είναι ελληνικοί. Ενδιαφέρει ή Πολιτεία αντί να αποτελεί έκφραση των ιδεών της Αλήθειας, της Δικαιοσύνης και της Ελευθερίας και όχι παραχάραξη ή εκβαρβαρισμό τους. Και έκφραση των ιδεών αυτών μπορεί να γίνει μέσω οιονδήποτε πολιτεύματος, δημοκρατικού ή μή. Η Ελληνική Πολιτεία του Μέλλοντος, ή Πολιτεία της Παγκόσμιας, υπαρκτής σήμερα παντού, Ελληνικότητας αυτόν τον πολιτικό στόχο πρέπει να επιδίωξη.
Δημήτρης Ι. Λάμπρου
Source : antistasi.org
Ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι οι Έλληνες δεν ανακάλυψαν μόνο τη δημοκρατία αλλά όλα τα πολιτεύματα, και τα εφάρμοσαν οι ίδιοι -και είναι γνωστόν ότι, από τους εκπροσώπους της ελληνικής σκέψεως, από τον Ηράκλειτο και τον Πλάτωνα μέχρι τον Αριστοτέλη, κανείς δεν καταφάσκει προς τη Δημοκρατία, αλλά την απορρίπτουν προβάλλοντας σαν πρότυπα άλλα συστήματα, τιμοκρατικά και αριστοκρατικά, όπως ορισμένες πολιτείες της Κρήτης, τη Σπάρτη κ.ά. -ας εξετάσουμε την ελληνικότητα του Κοινοβουλευτισμού, ας δούμε δηλαδή αν το σύστημα αυτό είναι πολίτευμα με ιδεολογικό χαρακτήρα ίδιον ή παρόμοιο προς την Ελληνική Δημοκρατία, και δη την Αθηναίων Πολιτεία, όπως ισχυρίζονται οι απολογητές του.
Πρώτ’ απ’ όλα πρέπει με δυο λόγια να υπενθυμίσουμε ότι ιστορικά ο Κοινοβουλευτισμός εμφανίζεται στη Δυτική Ευρώπη σαν πολιτικό προϊόν των «αστικών» επαναστάσεων στην Αγγλία και τη Γαλλία και ολοκληρώνεται σαν σύστημα αναπτύσσοντας θεσμούς και τύπους που ίσχυαν ήδη στα φεουδαρχικά μεσαιωνικά καθεστώτα (Παρλαμέντα). Όταν οι δύο αυτές χώρες έγιναν παγκόσμιες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, «εξήγαγαν» τον Παρλαμενταρισμό μέσω των τοπικών οργάνων τους στις χώρες που ήλεγχαν, μεταξύ των οποίων και το άθλιο Νεοελληνικό Κράτος, που συγκροτήθηκε κάτω από καθεστώς Προστασίας μετά τη μεγαλειώδη Επανάσταση του Εικοσιένα.[1]
Κύρια ιδεολογική δάση του Κοινοβουλευτισμού είναι η αρχή της ισότητας (égalité). Οι πολίτες του κοινοβουλευτικού καθεστώτος έχουν ψήφο της ίδιας αξίας. Η ψήφος του απατεώνα μετρά το ίδιο με την ψήφο του έντιμου, ή ψήφος του προδότη ή του διεφθαρμένου δεν έχει καμμιά διαφορά από την ψήφο τον αγνού ανθρώπου κ.ο.κ. Στον Κοινοβουλευτισμό ή έννοια της ποιότητας είναι απαράδεκτη και «αντιδημοκρατική», οι άνθρωποι ισοπεδώνονται από κάποιον δογματικό οδοστρωτήρα, κυριαρχεί ή έννοια της ποσότητας, του αριθμού, της πλειοψηφίας. Οι εκλεγόμενοι, αντιπρόσωποι ή κόμματα, στην πραγματικότητα δεν αντιπροσωπεύουν τίποτα άλλο από έναν αριθμό, ένα άθροισμα ψήφων ποιοτικά και ηθικά άχροων, ουδέτερων, αδιάφορων. Αυτά τα «αθροίσματα-δουλευτές» ή τα «αθροίσματα-κόμματα» δεν έχουν επίσης ποιοτική ή ηθική διαβάθμιση, είναι ισοπεδωμένα, σαν τις ψήφους που τα ανέδειξαν. Α εν χαρακτηρίζονται από τίποτε, έξω από την Ικανότητα να συγκεντρώνουν μεγαλύτερο αριθμό ψήφων από τον αριθμό ψήφων που παίρνουν οι μή εκλεγόμενοι και δεν χρειάζεται καμμιά αποδεδειγμένη προσφορά, άξια ή άλλο γνώρισμα που να τους καθιστά άξιους να κυβερνούν εκείνους που τους εκλέγουν. Πρακτικά η απόρριψη της αρχής της ποιότητας και ή αντικατάστασή της από την αρχή της ποσότητας οδηγεί στην εκλογή και παρουσία στο Παρλαμέντο και στην εξουσία ατόμων που συνήθως δεν έχουν προσφέρει τίποτε στο Έθνος τους, σε κανέναν τομέα –παρασιτικών δημοκόπων ψηφοσυλλεκτών, των λεγομένων «επαγγελματιών πολιτικών».
Αυτή η ιδεολογική αρχή της ισότητας και η συναφής προς αυτήν αρχή της ποσότητας είναι ξένες όχι μόνο προς την ελληνική Δημοκρατία, αλλά και γενικά προς κάθε εκδήλωση του Ελληνικού Πολιτισμού.[2] Οι Έλληνες, θιασώτες και φορείς των ιδεών της Αλήθειας και της Δικαιοσύνης, θα ήταν αδιανόητο να ασπασθούν ένα δόγμα, όπως είναι ή αυθαίρετη και άδικη αρχή της ισότητας, δεδομένου ότι ισότητα δεν υπάρχει πουθενά, ούτε στη Φύση ούτε στις βιολογικές ή πνευματικές ικανότητες των ανθρώπων, αλλά αντίθετα ισχύει ή ποιοτική διαφοροποίηση και διαβάθμιση σ’ όλα. Αυτήν την ολοφάνερη αλήθεια –πού την έχει πια συσκοτίσει εντελώς το δόγμα της ισότητας– έθεταν σαν ιδεολογική δάση των πολιτειών τους, δημοκρατικών ή όχι, οι Έλληνες. Και γι’ αυτό κυρίαρχη ελληνική πολιτική ιδέα είναι ή ιδέα της Δικαιοσύνης, της δίκαιας δηλαδή αντιστοιχίας μεταξύ προσφοράς και δικαιώματος, μεταξύ πραγματικής αξίας και δυνατότητας αναλήψεως δημοσίων καθηκόντων. Στην Αθηναίων Πολιτεία έκτος του γεγονότος ότι δεν είχαν το δικαίωμα ψήφου το 90% του ενήλικου πληθυσμού περίπου (δούλοι, γυναίκες, μέτοικοι, άτιμοι κ.λπ.), ή αξία της ψήφου και τα λοιπά πολιτικά δικαιώματα σε διάφορες φάσεις, ιδίως στις περιόδους ακμής, διαφοροποιούνταν μεταξύ των πεντακοσιομεδίμνων, των ιππέων, των ζευγιτών και των θητών ανάλογα προς τις υποχρεώσεις κάθε τάξεως, την προσφορά και την αποδεδειγμένη με έργα ηθική και πνευματική άξια τού καθενός ψηφοφόρου. Και οι προσφέροντες π.χ. ίππο για το Ιππικό ή οι εξοπλίζοντες τριήρη για το Ναυτικό είχαν περισσότερη πολιτική βαρύτητα στην Πνύκα σε σχέση με τους μή προσφέροντες ή τους επιστρατευόμενους για βοηθητικές υπηρεσίες (όπως οι θήτες). Άλλα και οι εκλεγόμενοι είχαν να επιδείξουν σημαντικό πολεμικό ή άλλης φύσεως δημόσιο έργο, δεν ήσαν απλώς επαγγελματίες πολιτικοί όπως τα κοινοβουλευτικά παράσιτα, το δε λειτούργημα που ανελάμβαναν ήταν ανάλογο προς την έμπρακτα αποδεδειγμένη ικανότητα και υπεροχή τους. Αυτοί που κυβέρνησαν την Αθήνα, ο Αριστείδης, ο Θεμιστοκλής, ο Μιλτιάδης, ο Κίμων, ο Περικλής κ.α, δεν είχαν αναδειχθεί ρητορεύοντας απλώς στην Πνύκα, αλλά είχαν αποδείξει ήδη την ηγετική τους αξία στα εξωπολιτικά πεδία των μαχών ή άλλου. Ακόμη και στην περίοδο τη ς παρακμή ς και της διαφθοράς, οι δημαγωγοί αισθάνονται την ανάγκη να προσφέρουν έργο σημαντικό εξωπολιτικό, για να σταθούν πολιτικά, και ο χειρότερος όλων, ο Κλέων, για να εξασφάλιση την πολιτική του αναγνώριση, σχεδιάζει και πραγματοποιεί αυτοπροσώπως την αστραπιαία νίκη της Σφακτηρίας, ένα αριστούργημα της πολεμικής τέχνης.
Η δεύτερη ιδεολογική αρχή τού Κοινοβουλευτισμού είναι η αντιπροσωπευτικότητα, ή υποτιθέμενη δηλαδή έκφραση της πολιτικής θελήσεως του πολίτη-ψηφοφόρου όχι άμεσα, αλλά μέσω ενός άλλου προσώπου ή ομάδας, του δουλευτή ή του κόμματος. Οι υποτιθέμενοι εντολοδόχοι λαμβάνουν πολιτική πληρεξουσιότητα από τον πολίτη που τους ψηφίζει, για την αντιμετώπιση θεμάτων εκκρεμούντων ή μελλόντων να ανακύψουν και για χρονικό διάστημα ετών, απλώς διότι ο πολίτης ψηφίζει δήθεν το πρόγραμμα τους και όχι τους ίδιους – πρόγραμμα που είναι αδύνατον να προβλέπει και να καλύπτει όλα εκείνα τα θέματα, για τα όποια «έχει πληρεξουσιότητα» να αποφασίσει ο εκλεγόμενος για λογαριασμό του εκλέγοντος. Και οι αντιπρόσωποι, τους οποίους «εκλέγει» ο πολίτης, είναι ήδη εκλεγμένοι εκ των προτέρων από το Κατεστημένο, απλώς ο ψηφοφόρος καλείται να εγκρίνει εκείνους που έχουν ήδη εγκριθεί και μπει στους συνδυασμούς. Πρακτικό αποτέλεσμα της αρχής της αντιπροσωπευτικότητας είναι ή ασυδοσία και ή αποδέσμευση των αντιπροσώπων από τους αντιπροσωπευόμενους, ή αδυναμία ασκήσεως της Αρχής εκ μέρους του δήμου, μ’ άλλα λόγια ή κατάργηση της ίδιας της ουσίας της Δημοκρατίας.
Η ελληνική Δημοκρατία στηριζόταν στην αρχή της αμεσότητας, δεν υπήρχε αντιπροσωπευτικότητα. Ο πολίτης ανέθετε συγκεκριμένο έργο στον λειτουργό της Πολιτείας, δεν του έδινε το δικαίωμα να τον αντιπροσωπεύει σε τίποτε. Ό δημόσιος άρχων ελεγχόταν ανά πάσαν στιγμήν, ή θητεία του ήταν σχετικά μικρή -το πολύ ενός έτους- και για κάθε θέμα που ανέκυπτε, την απόφαση την έπαιρνε ο δήμος, για να αφήσει απλώς την εκτέλεση της στον αρμόδιο λειτουργό. Ακόμη και σε ειδικές περιπτώσεις, όπως π.χ. σε πολιτικές και διπλωματικές αποστολές ή σε μάκρυνες εκστρατείες, οι δημόσιοι άνδρες είχαν περιωρισμένη πληρεξουσιότητα και ήταν δυνατόν ανά πάσαν στιγμήν να ελεγχθούν και να ανακληθούν από τον δήμο. Η ψήφος του πολίτη αφορούσε στην λήψη αποφάσεων και όχι αποκλειστικά στην εκλογή αντιπροσώπων, όπως συμβαίνει στον Παρλαμενταρισμό.
Η τρίτη και πιο χαρακτηριστική αρχή του Κοινοβουλευτισμού είναι ο «πλουραλισμός», η ύπαρξη δηλαδή περισσότερων του ενός κομμάτων μέσα στα πλαίσια του καθεστώτος. Διάφοροι απολογητές του Κοινοβουλευτισμού, στρατευμένοι στην κοινοβουλευτική σκοπιμότητα, βρίσκουν στον «πλουραλισμό» την ασφαλέστερη εγγύηση της Δημοκρατίας, διότι τάχα το ένα κόμμα εξουδετερώνει το άλλο και έτσι το κοινοβουλευτικό σύστημα λειτουργεί σαν ένα «σύστημα αντίβαρων», εξασφαλίζοντας την ισορροπία του. Άλλα ή «ισορροπία» ενός συγκεκριμένου συστήματος δεν ενδιαφέρει παρά μόνο εκείνους που το αποτελούν και όχι τον δήμο, και η αλληλοεξουδετέρωση των κομμάτων πρακτικά μεταφράζεται σε συναλλαγή και διαφθορά ή σε ανυπαρξία αρχής και ηγεσίας. Ό ανομολόγητος σκοπός του πλουραλισμού δεν είναι ή επίτευξη δημοκρατικότητας αλλά ή διάσπαση του συνόλου, ο κατατεμαχισμός των Εθνών σε αλληλοτρωγόμενα κομμάτια (κόμματα), ή υπονόμευση και κατάργηση της εθνικής ενότητας και της εθνικής ομοψυχίας. Όπως συνέβη και με άλλα πολιτικοκοινωνικά προϊόντα του αστικού Διεθνισμού -π. χ. τις «κοινωνικές τάξεις» ή τη «διάκριση των εξουσιών» ή τον συνδικαλισμό-, ο βαθύτερος σκοπός που υπηρετεί ο πλουραλισμός είναι η αποδυνάμωση και εξαφάνιση των Εθνών, ή αποσύνθεση της γενικής θελήσεως και ή υποταγή τους στη Διεθνή Εξουσία. Ό νεώτερος Ελληνισμός, που γνώρισε επανειλημμένα και πλήρωσε ακριβά τον πλουραλισμό του Παρλαμενταρισμού, αλληλοτρωγόμενος και αλληλοσφαζόμενος ύστερα από υποδαύλιση των κομμάτων, ή αλληλοσυγκρουόμενος σε ανόητες κομματικές διαμάχες και αλληλοεξουδετερωνόμενος ώστε να μην μπορεί να επιδίωξη εθνικούς στόχους, πρέπει να αντιλαμβάνεται τί σημαίνουν στην πραγματικότητα αυτά τα λόγια περί «συστήματος αντίβαρων». Η αρχή του «πλουραλισμού» δεν είναι τίποτα άλλο από μία «έκδοση» της γνωστής τακτικής του «διαίρει και βασίλευε» .
Στη θέση του πλουραλισμού οι Έλληνες τοποθετούσαν την εκ διαμέτρου αντίθετη αρχή της πολιτικής ενότητας. Κόμμα με την παρλαμενταρίστικη έννοια δεν υπήρξε ποτέ, ούτε καν σαν λέξη, στην ελληνική πολιτική ιστορία. Η Αθηναίων Πολιτεία λειτουργούσε σαν συμπαγές σύνολο, ο δήμος ήταν αδιάσπαστη και ενιαία ολότητα. “Αν σε περιόδους παρακμής εμφανίζονταν ομαδοποιήσεις, δεν έχουν σχέση με τις κοινοβουλευτικές φατρίες, που συγκροτούνται εκ των προτέρων με σκοπό την εξυπηρέτηση μερικού συμφέροντος -και επομένως την υπονόμευση του γενικού συμφέροντος-, άλλ’ απλώς εξέφραζαν διαφωνία ή σύγκρουση ευγενών φιλοδοξιών στην αντιμετώπιση συγκεκριμένου θέματος και εκδηλώνονταν σαν διαμάχη αρχηγών (όπως π.χ. μεταξύ Θεμιστοκλέους και Αριστείδου). Εξ άλλου στις ελληνικές συμπολιτείες οι αποστελλόμενοι -και όχι οι αντιπρόσωποι- των πόλεων ποτέ δεν συγκροτούσαν κόμματα. Τα «Κοινά» των Ελλήνων, όπως π.χ. το Παναιτώλιον της Αιτωλικής Συμπολιτείας, ήνωναν τα πολλά -τις πόλεις- σε ένα -την Συμπολιτεία-, ενώ αντίθετα το Κοινοβούλιο διασπά το ένα -το Έθνος- σε πολλά – τα κόμματα.
Λοιπόν ισότητα αντί δικαιοσύνης, δόγμα αντί αλήθειας, αντιπροσωπευτικότητα αντί αμεσότητας, πλουραλισμός αντί ενότητας είναι οι ιδεολογικές βάσεις του Παρλαμενταρισμού, βάσεις που φέρουν το σύστημα αυτό σε πλήρη αντίθεση προς το πνεύμα της ελληνικής Δημοκρατίας. Εκβαρβαρισμένη απομίμηση, σκιώδης έκδοση δήθεν ελληνικών προτύπων ο Παρλαμενταρισμός μπήκε βίαια στη ζωή των Ελλήνων, αλλοίωσε και διαστρέβλωσε την πολιτική τους συνείδηση και αποτέλεσε συχνά πραγματική συμφορά, την αληθινή κατάρα του Ελληνισμού.
Έχομε ξαναπεί ότι εμείς οι Έλληνες, οι πνευματικά Έλληνες, δεν έχομε άλλο καταφύγιο, για να διασωθούμε από τη φυλακή όπου μας έχουν εγκλείσει, έκτος από την προσφυγή στον ίδιο τον εαυτό μας. Η εξωστρέφεια, ή απομίμηση διαφόρων προτύπων της αστοκαπιταλομαρξιστικής τάξεως πραγμάτων όχι μόνο δεν μας απαλλάσσει από το βάρος που μας πλακώνει, αλλά αντίθετα μας σπρώχνει όλο και πιο βαθιά στο σκοτάδι, στον χαμό. Άν «σκάψωμεν ένδον», θα βρούμε στα βάθη της σήμερα εξαλλοτριωμένης ψυχής μας την Αλήθεια, την Ελευθερία, τη Δικαιοσύνη, αυτές τις ελληνικές θεές, που γκρέμισαν από τα βάθρα τους οι βάρβαροι και τοποθέτησαν στη θέση τους τα είδωλα του δόγματος, της εξουσίας, της ισότητας. Άν αναστηλώσουμε και λατρεύσουμε τις αληθινές αυτές ιδέες, αν εξοβελίσουμε το ψέμα και προσπελάσουμε τον Ελληνικό Λόγο, θα βρούμε και τη χαμένη σήμερα ελληνική πολιτική αλήθεια, θα μπορέσουμε να στηρίξουμε την Ελληνική Πολιτεία, την πανανθρώπινη Πολιτεία του Μέλλοντος, πάνω στις ιδεολογικές βάσεις που της αρμόζουν.
Δεν έχει σημασία, είναι ανύπαρκτο το πρόβλημα, αν ή Ελληνική Πολιτεία του Μέλλοντος θα είναι τυπικά Δημοκρατία, Τιμοκρατία, Αριστοκρατία, Αξιοκρατία, τύποι που όλοι τους είναι ελληνικοί. Ενδιαφέρει ή Πολιτεία αντί να αποτελεί έκφραση των ιδεών της Αλήθειας, της Δικαιοσύνης και της Ελευθερίας και όχι παραχάραξη ή εκβαρβαρισμό τους. Και έκφραση των ιδεών αυτών μπορεί να γίνει μέσω οιονδήποτε πολιτεύματος, δημοκρατικού ή μή. Η Ελληνική Πολιτεία του Μέλλοντος, ή Πολιτεία της Παγκόσμιας, υπαρκτής σήμερα παντού, Ελληνικότητας αυτόν τον πολιτικό στόχο πρέπει να επιδίωξη.
Δημήτρης Ι. Λάμπρου
Source : antistasi.org
Τετάρτη 13 Ιουλίου 2011
Επιλεκτική χρεοκοπία και επαναγορά χρέους
Στο προσκήνιο των διαπραγματεύσεων της ΕΕ έχει τεθεί για τα καλά η μείωση του ελληνικού χρέους, ακόμη και μέσω της «επιλεκτικής χρεοκοπίας». Ενδεικτικές του κλίματος είναι οι δηλώσεις του αντιπροέδρου της κυβέρνησης και υπουργού Οικονομικών Ευ.Βενιζέλου, μετά το Eurogroup, ότι η φράση «επιλεκτική χρεοκοπία» τρομάζει χωρίς λόγο, καθώς δεν αποτελεί πραγματικό πιστωτικό γεγονός. Την επαναγορά ελληνικού χρέους από τη δευτερογενή αγορά εξετάζουν οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης, σύμφωνα με τους Financial Times Deutschland, ενώ ένα ακόμη πλήθος σεναρίων εξετάζονται σύμφωνα με το διεθνή τύπο.
Εν τω μεταξύ, εν αμφιβόλω φαίνεται ότι τίθεται η σύγκλιση της Συνόδου Κορυφής, που σύμφωνα με πληροφορίες θα πραγματοποιούνταν την επόμενη Παρασκευή. Εκπρόσωπος της γερμανικής κυβέρνησης επισήμανε σήμερα πως δεν υπάρχουν συγκεκριμένα σχέδια για σύγκληση έκτακτης Συνόδου Κορυφής, ενώ επεσήμανε ότι προτεραιότητα αυτή τη στιγμή είναι να υπάρξει συμφωνία μεταξύ των ευρωπαίων ΥΠΟΙΚ για τις λεπτομέρειες του δεύτερου πακέτου διάσωσης της Ελλάδας. Υπενθυμίζεται ότι εχθές, ευρωπαίοι διπλωμάτες δήλωσαν στο πρακτορείο ότι έχουν αυξηθεί σημαντικά οι πιθανότητες να συγκληθεί έκτακτη Σύνοδος Κορυφής των ηγετών της ΕΕ το απόγευμα της Παρασκευής. Πηγή της γαλλικής κυβέρνησης δήλωσε από το Παρίσι ότι η Γαλλία τάσσεται υπέρ μιας έκτακτης συνόδου προκειμένου να ηρεμήσουν οι αγορές.
FT: Εξετάζεται η επαναγορά ελληνικού χρέους από τη δευτερογενή αγορά
Την επαναγορά ελληνικού χρέους από τη δευτερογενή αγορά εξετάζουν οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης, ως λύση για την βελτίωση της βιωσιμότητας των δημοσίων οικονομικών της χώρας με τους Financial Times Deutschland να κάνουν σήμερα Τετάρτη λόγο για τεράστιο πρόγραμμα επαναγοράς του ελληνικού χρέους στο 50% της ονομαστικής του αξίας.
Όπως αναφέρει το δημοσίευμα της εφημερίδας οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης «σπάνε τα ταμπού» στην προσπάθεια να αντιμετωπίσουν την κλιμακούμενη κρίση χρέους στη ζώνη του ευρώ και σχεδιάζουν πρόγραμμα μεγάλη κλίμακας για την επαναγορά ελληνικών ομολόγων. Το σχέδιο περιλαμβάνει την χρηματοδότηση της Ελλάδας από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF), ώστε να προβεί στην επαναγορά του χρέους στις τιμές αγοράς. Σύμφωνα με τους Financial Times Deutschland εάν η Ελλάδα κατέβαλε για την εξόφληση των ομολόγων κατά μέσο όρο μόνο το 50% της ονομαστικής αξίας τους αυτό θα ήταν ένα είδος εθελοντικής περικοπή του χρέους που θα αντικαθιστούσε τις υπάρχουσες προσεγγίσεις στη συμμετοχή των ιδιωτών πιστωτών.
Εξάλλου, και ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (ΕΤΕπ) κ. Φιλίπ Μεϊστάντ επιβεβαίωσε την Τρίτη ότι η ζώνη του ευρώ εξετάζει το ενδεχόμενο να επαναγοράσει στην τρέχουσα τιμή τίτλους του Ελληνικού Δημοσίου, για να ελαφρώσει τα δημόσια οικονομικά της Αθήνας.
Εν τω μεταξύ, σύμφωνα με απόρρητη έκθεση του Διεθνούς Συνδέσμου Τραπεζών IIF, η Ελλάδα βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας και η μόνη λύση είναι η επαναγορά ενός σημαντικού μέρους του χρέους της υπό ευνοϊκές συνθήκες. Επικεφαλής του IIF οποίου είναι ο πρόεδρος της Deutsche Bank Γιόζεφ Άκερμαν.
Στη βάση του σχεδίου-Άκερμαν, όπως ονομάσθηκε ήδη το μυστικό έγγραφο, στο οποίο αναφέρεται το «Βήμα», ο IIF πιέζει τις χώρες της ευρωζώνης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου να επισπεύσουν τη λύση της ελληνικής κρίσης, για να εμποδίσουν έτσι τη μετάδοσή της και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Η λύση αυτή, όπως σημειώνει η γερμανική οικονομική εφημερίδα «Handelsblatt», έχει εκπληκτικά συγκεκριμένη μορφή. Ένα μέρος της συνίσταται στην εθελούσια επαναγορά των κρατικών χρεών από την Ελλάδα, που θα πρέπει να οργανωθεί από την ελληνική κυβέρνηση. «Οι ιδιώτες τραπεζίτες είναι διατεθειμένοι να συμβάλλουν στη λύση» τονίζεται. Η επαναγορά των χρεογράφων, σύμφωνα τον IIF, δεν πρόκειται να προκαλέσει «πιστωτικό γεγονός» - έτσι όπως αυτό θα προκαλούταν σε περίπτωση εφαρμογής των ποικιλώνυμων γαλλικών και γερμανικών μοντέλων.
Προβληματισμένο... το ΚΤΕ οικονομικών
Ανησυχία και προβληματισμός επικράτησε χθες στο ΚΤΕ οικονομικών του ΠΑΣΟΚ κατά την ενημέρωση των βουλευτών από τον υπουργό οικονομικών για τα όσα έλαβαν χώρα στο eurogroup. Την ίδια ώρα, αμηχανία έχει προκληθεί σε ολόκληρη την ΕΕ μετά την έλλειψη οριστικών και συγκεκριμένων αποφάσεων από το συμβούλιο των υπουργών οικονομικών ενώ την ίδια ώρα έχει ξεκινήσει νέος κύκλος σεναριολογίας αναφορικά με το ελληνικό χρέος.
Κατά τη διάρκεια της χθεσινής συνεδρίασης του ΚΤΕ του ΠΑΣΟΚ, υπήρξαν διαξιφισμοί μεταξύ βουλευτών όπως αυτός μεταξύ της Θ.Τζάκρη και της Τ.Αντωνίου αλλά και επικρίσεις προς τον αναπληρωτή υπουργό Οικονομικών, Παντελή Οικονόμου σχετικά με τις δηλώσεις του περί ΦΠΑ. Στο επίκεντρο βρέθηκε φυσικά και το θέμα της «επιλεκτικής χρεοκοπίας». Το ζήτημα έθεσε ο βουλευτής Πιερίας Γιάννης Αμοιρίδης, ενώ ο έτερος βουλευτής του νομού Θανάσης Παπαγεωργίου, υποστήριξε ότι το χρέος θα είναι διαχειρίσιμο με ένα επιτόκιο της τάξης του 4%.
Ο κ. Βενιζέλος, σύμφωνα με πληροφορίες, δεν αρνήθηκε ότι υπάρχει συζήτηση για «επιλεκτική χρεοκοπία», ούτε και απέρριψε αυτό το σενάριο, επαναλαμβάνοντας ότι υπάρχουν στο τραπέζι 36 σενάρια. Υπογράμμισε ότι προβλήμα είναι πιο σύνθετο απ’ ότι είχε αρχικά εκτιμηθεί και το ανέδειξε σε ευρωπαικό. Συγκεκριμένα, ανέφερε ότι αν επρόκειτο μόνο για την Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία, το χρέος αυτών των χωρών καλύπτει το 4% του χρέους της ευρωζώνης, ωστόσο, αν προστεθούν τα χρέη της Ισπανίας και της Ιταλίας, το ποσοστό ανεβαίνει στο 40% του χρέους της ευρωζώνης. Γι αυτό, τόνισε, η Ευρώπη πρέπει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα με ενιαίο, συνολικό και σταθερό τρόπο.
Από τη συζήτηση προέκυψε ότι για να συζητηθεί το θέμα, πρέπει να βρεθεί πού βρίσκονται 150 δισ. του ελληνικού χρέους, προκειμένου να αρχίσει η διαπραγμάτευση με τους κατόχους των ομολόγων, τα υπόλοιπα βρίσκονται σε ελληνικές και άλλες.
Από την πλευρά του, ο Έλληνας πρωθυπουργός προγραμματίζει σειρά επαφών με ηγέτες της ΕΕ πριν και μετά την έκτακτη Σύνοδο Κορυφής της Παρασκευής. Ο Γιώργος Παπανδρέου σύμφωνα με πληροφορίες πρόκειται να έχει σειρά επαφών με ηγέτες χωρών της ΕΕ αμέσως μετά την έκτακτη Σύνοδο Κορυφής που συγκαλείται για την προσεχή Παρασκευή, με στόχο την ομογενοποίηση των διαμετρικά αντίθετων απόψεων, οι οποίες έχουν συμβάλει σημαντικά στην αδυναμία της ΕΕ να λάβει τις απαιτούμενες αποφάσεις. Ο πρωθυπουργός αναμένεται να έχει κατ' ιδίαν επαφές και πριν από τη Σύνοδο Κορυφής, είτε την Πέμπτη, είτε την Παρασκευή πριν από την έναρξη των εργασιών της Συνόδου Κορυφής. Ο Έλληνας πρωθυπουργός αναμένεται να πιέσει προς την κατεύθυνση της λήψης των αποφάσεων πριν από τις 14 Σεπτεμβρίου καθώς στις 15 εκταμιεύεται η 6η δόση.
Source : tvxs.gr
Εν τω μεταξύ, εν αμφιβόλω φαίνεται ότι τίθεται η σύγκλιση της Συνόδου Κορυφής, που σύμφωνα με πληροφορίες θα πραγματοποιούνταν την επόμενη Παρασκευή. Εκπρόσωπος της γερμανικής κυβέρνησης επισήμανε σήμερα πως δεν υπάρχουν συγκεκριμένα σχέδια για σύγκληση έκτακτης Συνόδου Κορυφής, ενώ επεσήμανε ότι προτεραιότητα αυτή τη στιγμή είναι να υπάρξει συμφωνία μεταξύ των ευρωπαίων ΥΠΟΙΚ για τις λεπτομέρειες του δεύτερου πακέτου διάσωσης της Ελλάδας. Υπενθυμίζεται ότι εχθές, ευρωπαίοι διπλωμάτες δήλωσαν στο πρακτορείο ότι έχουν αυξηθεί σημαντικά οι πιθανότητες να συγκληθεί έκτακτη Σύνοδος Κορυφής των ηγετών της ΕΕ το απόγευμα της Παρασκευής. Πηγή της γαλλικής κυβέρνησης δήλωσε από το Παρίσι ότι η Γαλλία τάσσεται υπέρ μιας έκτακτης συνόδου προκειμένου να ηρεμήσουν οι αγορές.
FT: Εξετάζεται η επαναγορά ελληνικού χρέους από τη δευτερογενή αγορά
Την επαναγορά ελληνικού χρέους από τη δευτερογενή αγορά εξετάζουν οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης, ως λύση για την βελτίωση της βιωσιμότητας των δημοσίων οικονομικών της χώρας με τους Financial Times Deutschland να κάνουν σήμερα Τετάρτη λόγο για τεράστιο πρόγραμμα επαναγοράς του ελληνικού χρέους στο 50% της ονομαστικής του αξίας.
Όπως αναφέρει το δημοσίευμα της εφημερίδας οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης «σπάνε τα ταμπού» στην προσπάθεια να αντιμετωπίσουν την κλιμακούμενη κρίση χρέους στη ζώνη του ευρώ και σχεδιάζουν πρόγραμμα μεγάλη κλίμακας για την επαναγορά ελληνικών ομολόγων. Το σχέδιο περιλαμβάνει την χρηματοδότηση της Ελλάδας από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF), ώστε να προβεί στην επαναγορά του χρέους στις τιμές αγοράς. Σύμφωνα με τους Financial Times Deutschland εάν η Ελλάδα κατέβαλε για την εξόφληση των ομολόγων κατά μέσο όρο μόνο το 50% της ονομαστικής αξίας τους αυτό θα ήταν ένα είδος εθελοντικής περικοπή του χρέους που θα αντικαθιστούσε τις υπάρχουσες προσεγγίσεις στη συμμετοχή των ιδιωτών πιστωτών.
Εξάλλου, και ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (ΕΤΕπ) κ. Φιλίπ Μεϊστάντ επιβεβαίωσε την Τρίτη ότι η ζώνη του ευρώ εξετάζει το ενδεχόμενο να επαναγοράσει στην τρέχουσα τιμή τίτλους του Ελληνικού Δημοσίου, για να ελαφρώσει τα δημόσια οικονομικά της Αθήνας.
Εν τω μεταξύ, σύμφωνα με απόρρητη έκθεση του Διεθνούς Συνδέσμου Τραπεζών IIF, η Ελλάδα βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας και η μόνη λύση είναι η επαναγορά ενός σημαντικού μέρους του χρέους της υπό ευνοϊκές συνθήκες. Επικεφαλής του IIF οποίου είναι ο πρόεδρος της Deutsche Bank Γιόζεφ Άκερμαν.
Στη βάση του σχεδίου-Άκερμαν, όπως ονομάσθηκε ήδη το μυστικό έγγραφο, στο οποίο αναφέρεται το «Βήμα», ο IIF πιέζει τις χώρες της ευρωζώνης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου να επισπεύσουν τη λύση της ελληνικής κρίσης, για να εμποδίσουν έτσι τη μετάδοσή της και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Η λύση αυτή, όπως σημειώνει η γερμανική οικονομική εφημερίδα «Handelsblatt», έχει εκπληκτικά συγκεκριμένη μορφή. Ένα μέρος της συνίσταται στην εθελούσια επαναγορά των κρατικών χρεών από την Ελλάδα, που θα πρέπει να οργανωθεί από την ελληνική κυβέρνηση. «Οι ιδιώτες τραπεζίτες είναι διατεθειμένοι να συμβάλλουν στη λύση» τονίζεται. Η επαναγορά των χρεογράφων, σύμφωνα τον IIF, δεν πρόκειται να προκαλέσει «πιστωτικό γεγονός» - έτσι όπως αυτό θα προκαλούταν σε περίπτωση εφαρμογής των ποικιλώνυμων γαλλικών και γερμανικών μοντέλων.
Προβληματισμένο... το ΚΤΕ οικονομικών
Ανησυχία και προβληματισμός επικράτησε χθες στο ΚΤΕ οικονομικών του ΠΑΣΟΚ κατά την ενημέρωση των βουλευτών από τον υπουργό οικονομικών για τα όσα έλαβαν χώρα στο eurogroup. Την ίδια ώρα, αμηχανία έχει προκληθεί σε ολόκληρη την ΕΕ μετά την έλλειψη οριστικών και συγκεκριμένων αποφάσεων από το συμβούλιο των υπουργών οικονομικών ενώ την ίδια ώρα έχει ξεκινήσει νέος κύκλος σεναριολογίας αναφορικά με το ελληνικό χρέος.
Κατά τη διάρκεια της χθεσινής συνεδρίασης του ΚΤΕ του ΠΑΣΟΚ, υπήρξαν διαξιφισμοί μεταξύ βουλευτών όπως αυτός μεταξύ της Θ.Τζάκρη και της Τ.Αντωνίου αλλά και επικρίσεις προς τον αναπληρωτή υπουργό Οικονομικών, Παντελή Οικονόμου σχετικά με τις δηλώσεις του περί ΦΠΑ. Στο επίκεντρο βρέθηκε φυσικά και το θέμα της «επιλεκτικής χρεοκοπίας». Το ζήτημα έθεσε ο βουλευτής Πιερίας Γιάννης Αμοιρίδης, ενώ ο έτερος βουλευτής του νομού Θανάσης Παπαγεωργίου, υποστήριξε ότι το χρέος θα είναι διαχειρίσιμο με ένα επιτόκιο της τάξης του 4%.
Ο κ. Βενιζέλος, σύμφωνα με πληροφορίες, δεν αρνήθηκε ότι υπάρχει συζήτηση για «επιλεκτική χρεοκοπία», ούτε και απέρριψε αυτό το σενάριο, επαναλαμβάνοντας ότι υπάρχουν στο τραπέζι 36 σενάρια. Υπογράμμισε ότι προβλήμα είναι πιο σύνθετο απ’ ότι είχε αρχικά εκτιμηθεί και το ανέδειξε σε ευρωπαικό. Συγκεκριμένα, ανέφερε ότι αν επρόκειτο μόνο για την Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία, το χρέος αυτών των χωρών καλύπτει το 4% του χρέους της ευρωζώνης, ωστόσο, αν προστεθούν τα χρέη της Ισπανίας και της Ιταλίας, το ποσοστό ανεβαίνει στο 40% του χρέους της ευρωζώνης. Γι αυτό, τόνισε, η Ευρώπη πρέπει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα με ενιαίο, συνολικό και σταθερό τρόπο.
Από τη συζήτηση προέκυψε ότι για να συζητηθεί το θέμα, πρέπει να βρεθεί πού βρίσκονται 150 δισ. του ελληνικού χρέους, προκειμένου να αρχίσει η διαπραγμάτευση με τους κατόχους των ομολόγων, τα υπόλοιπα βρίσκονται σε ελληνικές και άλλες.
Από την πλευρά του, ο Έλληνας πρωθυπουργός προγραμματίζει σειρά επαφών με ηγέτες της ΕΕ πριν και μετά την έκτακτη Σύνοδο Κορυφής της Παρασκευής. Ο Γιώργος Παπανδρέου σύμφωνα με πληροφορίες πρόκειται να έχει σειρά επαφών με ηγέτες χωρών της ΕΕ αμέσως μετά την έκτακτη Σύνοδο Κορυφής που συγκαλείται για την προσεχή Παρασκευή, με στόχο την ομογενοποίηση των διαμετρικά αντίθετων απόψεων, οι οποίες έχουν συμβάλει σημαντικά στην αδυναμία της ΕΕ να λάβει τις απαιτούμενες αποφάσεις. Ο πρωθυπουργός αναμένεται να έχει κατ' ιδίαν επαφές και πριν από τη Σύνοδο Κορυφής, είτε την Πέμπτη, είτε την Παρασκευή πριν από την έναρξη των εργασιών της Συνόδου Κορυφής. Ο Έλληνας πρωθυπουργός αναμένεται να πιέσει προς την κατεύθυνση της λήψης των αποφάσεων πριν από τις 14 Σεπτεμβρίου καθώς στις 15 εκταμιεύεται η 6η δόση.
Source : tvxs.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)