Οικονομική αποζημίωση λόγω απειλής χρήσης βίας

Μιά ανορθόδοξη προσέγγιση

 

Οι συζητήσεις αναφορικά με το Αιγαίο βρίσκονται, με κάθε αφορμή, στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος κατά τις διμερείς επαφές των αρχηγών κρατών Ελλάδας Τουρκίας, όπως και των Υπουργών Εξωτερικών των δυο χωρών.

Το ανατολίτικο παζάρι λοιπόν με την Τουρκία για την επέκταση ή μη των χωρικών μας υδάτων στα 12 μίλια καλά κρατεί από το 1974 και μετά, αν και το πρόβλημα, σύμφωνα με την πρακτική που ακολουθείται στην ΕΕ φαίνεται στην ουσία να έχει λυθεί.

Θα μπορούσε να θεωρηθεί λάθος η οποιαδήποτε σχετική διαπραγμάτευση, όχι γιατί η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, που υπογράφηκε στις 10-12-1982 και τέθηκε σε ισχύ στις 16-11-1994 από τότε που το 100^o  κράτος-μέλος του ΟΗΕ την επικύρωσε, αλλά για άλλους απλούς και πρακτικούς λόγους.

Αναλυτικότερα, τα χωρικά ύδατα των 12 μιλίων αποτελούν μόνιμη επωδό σε όλους τους Κανονισμούς της ΕΕ με θέμα την αλιεία (π.χ. με θέμα τους ελέγχους που προβλέπονται στους αλιευτικούς στόλους). Ως γνωστό, οι Κανονισμοί, του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και Συμβουλίου είναι δεσμευτικοί για όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ χωρίς παρεκκλίσεις στα όσα γράφουν. Επιπλέον αποτελούν κοινοτικό κεκτημένο για κάθε προς ένταξη στην ΕΕ κράτος, που υποχρεούται να τους αποδεχθεί ως έχουν. Υπενθυμίζεται ότι η ΕΟΚ υιοθέτησε τις διατάξεις της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας την 1-4-1988 αποδεχόμενη από τότε το όριο των 12 ναυτικών μιλίων (το έως τα 12 μίλια) στα χωρικά ύδατα των κρατών-μελών της.

Οπότε προς τι η συνέχιση της παράνομης κατά τα άλλα «απειλής χρήσης βίας» μέσω του casus belli της Τουρκίας; Σημειώνεται ότι το εν λόγω casus belli που αποτελεί απόφαση όχι της οποιασδήποτε τουρκικής κυβέρνησης αλλά αυτής της ίδιας της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης της 8-6-1995 παραβιάζει επίσης: τις αρχές της παραγράφου 4 του Άρθρου 2 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ, τα όσα αυτονόητα προβλέπονται στο Σύμφωνο της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας (ΝΑΤΟ), τα όσα έχουν συμφωνηθεί στην Δήλωση της Ισπανίας (1997) και τα όσα τέλος καταγράφονται στα συμπεράσματα της Συνόδου Κορυφής του Ελσίνκι το 1999.

Κατά τη Σύνοδο αυτή αποφασίσθηκε, εκτός των άλλων, η διευθέτηση με ειρηνικό τρόπο κάθε διαφοράς ανάμεσα στα κράτη-μέλη και στα προς ένταξη κράτη στην ΕΕ. Η Τουρκία τότε, βαπτίσθηκε απλά ως ‘επιλέξιμο κράτος’ για ένταξη. Παρά τη σθεναρή αντίσταση του τότε Πρωθυπουργού της χώρας Μπ. Ετσεβίτ, στα όσα πρόβλεπαν στα συμπεράσματα της Συνόδου κορυφής του Ελσίνκι, τελικά τα αποδέχθηκε.

Μια σωρεία λοιπόν κανόνων, συμφωνιών κ.ά. απαντά στο αμετακίνητο και εκτός των διεθνών κανόνων casus belli της Τουρκίας, το οποίο εκτός των άλλων προκαλεί σημαντικές ζημίες στην Ελλάδα, μέσω των υψηλών δαπανών της τελευταίας για αγορές οπλικών συστημάτων και όχι μόνο. Ένας οικονομολόγος μπορεί με ιδιαίτερη ακρίβεια να υπολογίσει το ύψος της συγκεκριμένης ζημιάς.

Εδώ, ως προς την πρόκληση τέτοιας μορφής ζημιών στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων, αξίζει να αναφερθεί το εξής: Όταν κατά το 1925 η Ελλάδα απάντησε σε προκλήσεις της Βουλγαρίας που εκδηλώθηκαν στα σύνορα των δυο χωρών, κάνοντας ‘χρήση βίας’ και εισβάλλοντας για τρεις ημέρες στο έδαφος της γειτονικής χώρας προκαλώντας εύλογες ζημιές, η τότε Κοινωνία των Εθνών επέβαλε ένα πρόστιμο στη χώρα. Η ζημία που προκλήθηκε από τη «χρήση βίας» λοιπόν μετρήθηκε και έδωσε ένα αποτέλεσμα μια ποινή. Το ίδιο ακριβώς μπορεί να συμβεί και με τη μετρήσιμη ζημιά που προκαλεί η «απειλή χρήσης βίας».

Σημειώνεται ότι το άρθρο 2 παράγραφος 4 του Καταστατικού χάρτη του ΟΗΕ, που καλεί τα μέλη του Οργανισμού να «απέχουν από απειλή ή χρήση βίας» δεν κάνει διάκριση ανάμεσα στη «χρήση βίας» και στην «απειλή χρήσης βίας», θεωρώντας λοιπόν υποδεέστερης σημασίας τη δεύτερη.

Ερώτηση λοιπόν: Γιατί η Ελληνική κυβέρνηση δεν διερευνά τη δυνατότητα διεκδίκησης αποζημίωσης που προκαλεί η «απειλή χρήσης βίας» λόγω του casus belli της Τουρκίας; Η αποζημίωση αυτή δικαιολογείται από τις πανάκριβες αγορές εξοπλιστικών συστημάτων, που προκλήθηκαν εξ’ αιτίας αυτής της παράνομης ενέργειας της Τουρκίας; Οι αγορές αυτές αποτελούν ζημία για την οικονομία. Τι έχει να χάσει παίζοντας με νομικά τερτίπια απέναντι στην Τουρκία; Απολύτως τίποτα!.

*Αν. καθηγητής του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

www.mardas.gr 

Δημοσιεύτηκε στο http://blogs.eliamep.gr/

Δομή και οργανόγραμμα της κοινότητας Γκιουλέν

Του Μάνου Ηλιάδη (Συγγραφέας, Δημοσιογράφος)

Ελληνοτουρκικά-Το νέο «βαθύ κράτος» υπό τον Φετχουλάχ Γκιουλέν

Η δομή της πολυπλόκαμης οργάνωσης του «πλέον επικίνδυνου ισλαμιστή του πλανήτη» - Πώς αφαίρεσε τον κρατικό μηχανισμό και τις δυνάμεις ασφαλείας από τον έλεγχο των κεμαλιστών
Μετά την αναφορά του «ΚτΕ» (29.4.2011) στη διείσδυση στη Θράκη του «πλέον επικίνδυνου ισλαμιστή του πλανήτη», όπως έχει χαρακτηρισθεί ο Φετχουλάχ Γκιουλέν για τις υπόγειες μεθόδους που ακολουθεί και την υπονομευτική του δράση σε άλλες χώρες (βλ. «ΚτΕ» 28.5.2011), νέα στοιχεία ήλθαν να ρίξουν περισσότερο φως στη δράση αυτού του «Δούρειου Ίππου» της Τουρκίας.

Αυτή τη φορά τα στοιχεία έρχονται μέσα από την ίδια την Τουρκία. Συγκεκριμένως, στις 3 Μαΐου, ο πασίγνωστος Τούρκος δημοσιογράφος Αχμέτ Σικ συνελήφθη και φυλακίστηκε με την προσχηματική κατηγορία της συμμετοχής στην οργάνωση Εργκένεκον, αλλά ο πραγματικός λόγος για τη δίωξή του ήταν, διότι σκόπευε να εκδώσει ένα βιβλίο για τον Φ. Γκιουλέν με τίτλο «Ο στρατός του ιμάμη». Μαζί με τον Σικ, που εργαζόταν στην εφημερίδα «Ραντικάλ» του ομίλου Ντογάν, συνελήφθη και ο συνάδελφός του Ντετίμ Σενέρ, που εργαζόταν στην εφημερίδα «Μιλιέτ» του ίδιου ομίλου, τον οποίον ο Ερντογάν προσπάθησε να καταστρέψει, επιβάλλοντάς του εξοντωτικά πρόστιμα.

Για πολλούς παρατηρητές, η σύλληψη του Αχμέτ Σικ ενίσχυσε τις υποψίες (καθώς και προγενέστερους ισχυρισμούς των στρατιωτικών) ότι η κυβέρνηση Ερντογάν χρησιμοποιεί την υπόθεση Εργκένεκον, για να εξοντώσει τους αντιπάλους της, καθώς επίσης και όσους αντιτίθενται στο κίνημα Γκιουλέν, που την στηρίζει. Το ανυπόστατο της κατηγορίας εναντίον του Σικ προκύπτει από το γεγονός ότι ο ίδιος ήταν ο πρώτος δημοσιογράφος που δημοσίευσε μία έρευνα (στο περιοδικό «Νοκτά») σχετικά με τα σχέδια των στρατιωτικών για πραξικόπημα και ότι το ημερολόγιο ενός ναυάρχου που αποκάλυψε τότε, σχετικά με τα σχέδια του πραξικοπήματος, αποτελεί μέρος του κατηγορητηρίου στην υπόθεση Εργκένεκον.

Εκτός από τους Σικ και Σενέρ, υπάρχουν και άλλοι που έχουν συλληφθεί πρόσφατα με την κατηγορία-πρόσχημα της συμμετοχής στην Εργκένεκον. Ένας από αυτούς είναι ο εισαγγελέας Ιλχάν Τζιχανέρ, ο οποίος ερευνούσε διάφορα τοπικά παρακλάδια της κοινότητας Γκιουλέν. Ένας άλλος είναι ο δημοσιογράφος Νεντίμ Σενέρ, ο οποίος συνελήφθη τον περασμένο Φεβρουάριο, διότι συμμετείχε σε μία έρευνα που επέκρινε τους τρόπους, τους οποίους χρησιμοποιούσαν τα μέλη της κοινότητας, για να επηρεάσουν νεαρά άτομα και να κυριαρχήσουν στην επαγγελματική τους ζωή.

Ο ίδιος στο τελευταίο βιβλίο του είχε επικρίνει την κίνηση Γκιουλέν σε σχέση με τη δολοφονία του Αρμένιου δημοσιογράφου Χραντ Ντινκ (το 2007), είχε αποκαλύψει τα ψέματα της αστυνομίας για την υπόθεση αυτή, ενώ είχε κατηγορήσει μέλη των ενόπλων δυνάμεων, καθώς και πολλούς ανώτερους αξιωματικούς της αστυνομίας, ως υποστηρικτές του Γκιουλέν. Ένας ακόμη ήταν ο Χανεφί Αβτζί, πρώην ανώτατος αξιωματικός της αστυνομίας, ο οποίος συνελήφθη και είναι στην φυλακή, διότι έγραψε και αυτός ένα βιβλίο για την κοινότητα του Γκιουλέν, το οποίο πώλησε άνω του 1 εκατομμυρίου αντίτυπα.

Συνωμότες
«Όποιος τον αγγίζει καίγεται», είχε δηλώσει ο Σικ για τον Γκιουλέν, τη στιγμή που έμπαινε στο όχημα της αστυνομίας μετά τη σύλληψή του. Τι έλεγε τελικά το βιβλίο του Αχμέτ Σικ, που κατασχέθηκε πριν δημοσιευθεί, αλλά κατάφερε όμως να το βγάλει στο Διαδίκτυο, με αποτέλεσμα να κατέβει 100.000 φορές μέσα στις πρώτες 24 ώρες; Ότι ο Γκιουλέν ελέγχει ήδη το 80% των ανδρών της τουρκικής αστυνομίας (σ.σ.: μόνο σε τέσσερις νομούς ελέγχει 144 υψηλόβαθμα στελέχη της αστυνομίας, αναφέρει ως παράδειγμα) και επεκτείνεται ταχύτατα παντού, ότι οι άνδρες της αστυνομίας που ανήκουν στην κίνησή του ανέρχονται ταχύτατα στην ιεραρχία, ότι οι αστυνομικοί που επηρεάζει παρακολουθούσαν τα τηλέφωνα στελεχών της στρατοχωροφυλακής, υπουργών, βουλευτών και επιχειρηματιών κ.ά.

Ένα από τα χαρακτηριστικά περιστατικά που αναφέρει είναι ότι στις 23 Φεβρουαρίου 2009, σε επιχείρηση της στρατοχωροφυλακής, χωρίς τη γνώση της αστυνομίας, συνελήφθησαν περί τα 30 άτομα, με την κατηγορία ότι παρείχαν θρησκευτική εκπαίδευση σε 60 εσώκλειστα παιδιά ηλικίας 4-6 ετών. Στους 9 από αυτούς, γράφει ο Σικ, απαγγέλθηκε η κατηγορία συγκροτήσεως και συμμετοχής σε (παράνομη) οργάνωση. Το αποτέλεσμα ήταν στις 28 Νοεμβρίου 2009 να συλληφθούν όλα τα στελέχη της στρατοχωροφυλακής, που οργάνωσαν την επιχείρηση και η υπόθεση να κλείσει.

Εγχειρίδιο
Την περίοδο 1997-1998, αναφέρει ο Σικ, όταν οι Αρχές ασφαλείας άρχισαν να καταγράφουν τα μέλη της κοινότητας  Γκιουλέν (σ.σ.: την ίδια περίοδο η ΜΙΤ ολοκλήρωσε έρευνα για τον ίδιο τον Φ. Γκιουλέν), η κοινότητα, προκειμένου να διαφυλάξει τους οπαδούς της, τους διένειμε ένα κείμενο με 21 οδηγίες, οι οποίες μόνο οδηγίες θρησκευτικής οργανώσεως δεν είναι. Πρόκειται για ένα κανονικό εγχειρίδιο συνωμοτικής δράσεως, μίας πραγματικά παρακρατικής οργανώσεως.
Μερικές από αυτές:

- Αφαιρέστε από τα σπίτια σας βιβλία, τα οποία σας ενοχοποιούν.
- Ανοίγοντας την κεντρική είσοδο του σπιτιού, να φαίνεται η φωτογραφία του Κεμάλ.
- Πηγαίνοντας στη δουλειά σας, να αγοράζετε τις εφημερίδες «Σαμπάχ», «Μιλιέτ» και «Τζουμχουριέτ», τις οποίες θα τοποθετείτε σε σημείο εμφανές σε όλους.
- Την εφημερίδα «Ζαμάν» και τα περιοδικά «Αksyon» και «Sizinti» (ελεγχόμενα από τον Γκιουλέν) θα τα αγοράζετε με συνδρομή υπό άλλο όνομα. Δεν θα τα αφήνετε στα σπίτια σας.
- Στις τηλεφωνικές σας επικοινωνίες δεν θα αναφέρεστε σε θέματα θρησκείας και σε θέματα που αφορούν την οργάνωση.
- Για συγκεντρώσεις σε διάφορα σημεία θα χρησιμοποιείτε τη φράση «πού θα δούμε τον ποδοσφαιρικό αγώνα;».
- Δεν θα πηγαίνετε κάθε Παρασκευή για προσευχή. Θα χωρισθείτε σε τρεις ομάδες και κάθε μία θα πηγαίνει μία φορά κάθε τρεις Παρασκευές. Επίσης, τις Παρασκευές που δεν θα πηγαίνετε στο τζαμί θα προσκαλείτε στο σπίτι σας κεμαλιστές για καφέ ή φαγητό.
- Στον χώρο εργασίας σας δεν θα βοηθάτε κανέναν πλην των μελών της οργανώσεως.
- Για κάθε τι που λέγεται στον χώρο εργασίας σας, υπέρ ή κατά της οργανώσεως, θα ενημερώνεται άμεσα ο ιμάμης.
- Εάν η σύζυγος κάποιου μέλους της οργανώσεως δεν φοράει  μαντίλα, θα την εμφανίζει σε εορτές και γεύματα στις λέσχες της αστυνομίας.
- Οι σπουδαστές στις αστυνομικές σχολές τα Σαββατοκύριακα δεν θα πηγαίνουν στα φροντιστήρια της οργανώσεως. Τις συναντήσεις τους θα τις πραγματοποιούν σε εστιατόρια και καφετέριες.
- Στο «κουρμπάν μπαϊράμ», κανένα μέλος της οργανώσεως δεν θα σφάξει ζώα.
- Στους χώρους εργασίας σας θα συμμετέχετε σε συζητήσεις για τον ατατουρκισμό και τον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους και δεν θα εμπλέκεστε σε συζητήσεις για τη θρησκεία.
- Από τα σκουπίδια (των άλλων) θα παίρνετε άδεια κουτιά από μπίρα και θα τα βάζετε έξω από τα σκουπίδια του σπιτιού σας (ώστε να φαίνονται).

Ιεραρχία
Μία από τις δυσκολίες κατανοήσεως της πραγματικής φύσεως αυτής της ύπουλης ισλαμικής οργανώσεως, η οποία επικαθορίζει τα πάντα πλέον στην Τουρκία και κατά την άποψή μας αποτελεί το «βαθύ κράτος» της ισλαμικής κυβερνήσεως του Ερντογάν, είναι «η ανυπαρξία ιεραρχίας και κάποιας κεντρικής οργανώσεως», όπως υποστήριξε η Helen Ebaugh, του πανεπιστημίου του Χιούστον, η οποία ερευνά τα οικονομικά του κινήματος. Η οργάνωση και η σχετική πυραμίδα της ιεραρχίας της, όμως, λειτουργεί και αυτή -όπως την αποκαλύπτει ο Σικ στο κατασχεθέν βιβλίο του- έχει ως εξής:
- Συμβουλευτική Ομάδα: Αποτελείται από επτά άτομα με πρόεδρο τον Φ. Γκιουλέν.
- Παγκόσμιος ιμάμης (σ.σ.: το πάνε για  επανίδρυση του χαλιφάτου): Ένας από τους ιμάμηδες της συμβουλευτικής ομάδας, ο οποίος εφαρμόζει τις αποφάσεις για την τοποθέτηση ιμάμηδων τόσο στην Τουρκία όσο και σε άλλες χώρες (άντε, με το καλό και εδώ, στη Θράκη).
- Περιφερειακός ιμάμης: Ιμάμης υπεύθυνος για μία ευρύτερη περιοχή, όπως Κ. Ασία, Ειρηνικός κ.ο.κ.
- Ιμάμης της χώρας: Π.χ., για Αγγλία, Γαλλία κ.λπ. (εδώ ποιος θα είναι; Ο Μέτε;).
- Περιφερειακός ιμάμης Τουρκίας: Π.χ., περιοχή Μαρμαρά, Αιγαίου, Μαύρης Θάλασσας κ.λπ.).
- Ιμάμης νομού.
- Ιμάμης επαρχίας.
- Ιμάμης συνοικίας.
- Ιμάμης οικίας: Υπεύθυνος για τις οικίες και τις εστίες συγκεντρώσεως των οπαδών.
- Διδάσκαλοι και, τέλος,
- Μαθητές και μέλη της οργανώσεως.

Και αυτή την ύπουλη οργάνωση, που εμφανίζεται με τη λεοντή του μετριοπαθούς ισλάμ και της δήθεν σύγχρονης εκπαιδευτικής δραστηριότητας, με την οποία καμουφλάρει τα σχολεία της, η οποία όπως γράψαμε πρόσφατα έχει ήδη βάλει πόδι στη Θράκη, ο κομψευόμενος υπουργός Εξωτερικών και ο άνθρωπός του στη Θράκη, όχι μόνο ανέχονται τη δράση της, αλλά δεν κάνουν καν τον κόπο να ρωτήσουν τις αρμόδιες Αρχές για την πραγματική φύση της…
Source: Κόσμος του Επενδυτή 

Αναδιάρθρωση και «απεχθές χρέος»: Δύο όψεις του ίδιου νομίσματος

 Τι κοινό έχουν και η αναδιάρθρωση και το «απεχθές» χρέος; Και οι δύο οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα: Να μην πληρώσουμε ένα μεγάλο μέρος του χρέους μας. Τι ωραία, ε; Αυτό σκέφτονται και συναρπάζονται, και οι υπέρμαχοι της «αναπόφευκτης» αναδιάρθρωσης, και οι υπέρμαχοι του χαρακτηρισμού του χρέους ως «απεχθούς».
Η διαφορά είναι ότι η αναδιάρθρωση θα επιβληθεί από την τρόικα, ενώ η κήρυξη του χρέους ως «απεχθούς» μοιάζει πολύ αγνωστική και θα επιβληθεί (νομίζουν όλοι), «από το λαό».

Εδώ έρχεται η πληροφορία-κλειδί του debtocracy: Απεχθές κηρύχθηκε το χρέος συνήθως με τις πλάτες των ΗΠΑ. Και ξαναθέτουμε το ερώτημα: Γιατί άραγε; Από καλοσύνη;

Βασικό δόγμα αυτής της παλιοζωής, που πολλοί έχουν την τάση να ξεχνάνε είναι το καπιταλιστικό: there is no such thing as a free lunch. Ακόμη και αν δεν θέλουμε να το πιστέψουμε ως δόγμα της παλιοζωής, ας το πιστέψουμε ως δόγμα του καπιταλισμού: Τίποτε δεν θα μας δώσουν δωρεάν. Κυρίως: Τίποτε δεν θα μας δώσουν για το καλό μας. Θα μας δώσουν, ό,τι μας δώσουν, για το δικό τους καλό!

Ευθεία αναδιάρθρωση θα σημαίνει, πολύ απλά, υποταγή της χώρας για πάντα στις δυνάμεις της παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης, δηλαδή, της παγκόσμιας οικονομικής δικτατορίας. Σε αντάλλαγμα, φυσικά, του «δώρου» να μας «χαρίσουν» ένα μέρος του χρέους.

Θα είναι το ακριβό «δώρο» που θα έχει δεχθεί ο ελληνικός λαός στη μακραίωνη ιστορία του…

Ας πάρουμε όμως τώρα την άλλη εκδοχή: Συναρπάζεται ο λαός και όλες οι αντιμνημονιακές δυνάμεις από τη δυνατότητα κήρυξης του χρέους ως «απεχθούς», η «Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου» καταλήγει στο συμπέρασμα ότι τάδε ποσοστό του χρέους είναι απεχθές, τα πουλημένα μήντια ξεσηκώνονται, ο λαός κατεβαίνει σε διαδηλώσει και, τελικά, οι τροϊκανές δυνάμεις «αναγκάζονται» να επιτρέψουν να κηρυχθεί το χρέος απεχθές.

Ευχαριστημένοι όλοι; Όλοι!

Εχμ, με μια υποσημείωση: Ότι σε αντάλλαγμα της διαγραφής ενός μέρους του «απεχθούς» χρέους, θα έχουμε υποταχθεί και πάλι στην παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση…

Ακριβώς όπως και με την αναδιάρθρωση!

Αλλά εδώ το εξαρχής επιδιωκόμενο αποτέλεσμα θα έχει επιτευχθεί με τη συμμαχία και την πρόθυμη συνδρομή των αντιμνημονιακών δυνάμεων!

Κάπως έτσι την πάτησαν και οι υπερπατριώτες το 1974… Τους χρησιμοποίησαν οι Αμερικανοί για να αλώσουν την Κύπρο. Οι εχθροί μας το ξέρουν πολύ καλά το παιχνίδι…

Λύση υπάρχει!

Έχουμε βαρεθεί να το φωνάζουμε: Μπορούμε και να μην χρεωκοπήσουμε, και να βγούμε από το Μνημόνιο.

Προϋπόθεση είναι, η Ελλάδα να πιστέψει στις δυνάμεις της, να πιστέψει ότι μπορεί να σταθεί στα πόδια της μόνη της, χωρίς κηδεμόνες. Ότι μπορεί να αλλάξει το σάπιο, πελατειακό, κατ’ ουσίαν ολιγαρχικό σύστημα διακυβέρνησης που έχει σήμερα και να απεγκλωβιστεί από ντόπιους και ξένους προστάτες.

Ότι μπορεί να κυβερνηθεί για το συμφέρον του λαού και να διαχειριστεί το κοινό ταμείο του λαού, για το συμφέρον του λαού και μόνον.

Αν το κοινό ταμείο χρησιμοποιηθεί σωστά, φτάνει και περισσεύει για να φτιάξει πλεονάσματα και να διαχειριστεί σωστά το υπάρχον χρέος. Και, μεσο-μακροπρόθεσμα, να το ξοφλήσει κιόλας.

Ας μην κάνουμε σύγκριση με την περίπτωση Κορέα. Ο Κορέα χρησιμοποίησε την κήρυξη του χρέους ως «απεχθούς» για να επιτύχει την άρνηση πληρωμής του χρέους προς το συμφέρον της χώρας. Ενός χρέους, όμως, που δημιουργήθηκε εξαρχής ως εργαλείο υποταγής.

Σε εμάς το χρέος δεν δημιουργήθηκε ως τέτοιο (με την πιθανή εξαίρεση του καινούργιου, μνημονιακού χρέους των 110 δις), αλλά χρησιμοποιείται εκ των υστέρων ως τέτοιο, ως εργαλείο, δηλαδή, υποταγής.

Και πώς χρησιμοποιείται ως εργαλείο υποταγής; Μα κάνοντας κυρίαρχη την άποψη ότι «το ελληνικό χρέος είναι πολύ μεγάλο για να αποπληρωθεί, άρα, πρέπει με κάποιον τρόπο να μειωθεί».

Μην τους ακούτε! Αυτό είναι το βασικό επιχείρημα των ανθρώπων του Μνημονίου: «Δεν μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα, άρα χρειαζόμαστε Μνημόνιο». Το επόμενο στάδιο είναι: «Δεν μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα, άρα, χρειαζόμαστε αναδιάρθρωση».

Σήμερα, οι οπαδοί της κήρυξης του χρέους ως απεχθούς υιοθετούν, κατά βάθος, το βασικό επιχείρημα των ανθρώπων του Μνημονίου: «δεν μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα»! Με τη διαφορά ότι, αντί στο συμπέρασμα να συμπληρώνουν «χρειαζόμαστε Μνημόνιο», ή «χρειαζόμαστε αναδιάρθρωση», συμπληρώνουν ότι «πρέπει να κηρυχθεί το χρέος απεχθές».

Αδέρφια, ο Ισημερινός είναι εξαίρεση. Εδώ είμαστε ο κανόνας: Ο κήρυξη ενός κρατικού χρέους ως «απεχθούς» γίνεται συνήθως για να γίνει το κράτος αυτό προτεκτοράτο!

Και εδώ πάνε να μας τη φέρουν με τη δική μας αγωνιστική συνδρομή!

Αυτό που πρέπει να πάρουμε από το παράδειγμα του Ισημερινού και του Κορέα, είναι η ανυποχώρητη στάση για το εθνικό συμφέρον της χώρας μας και του λαού της.

Στο πλαίσιο αυτό, στην περίπτωση της Ελλάδας θα πρέπει να προτιμηθεί, αν χρειαστεί, η ευθεία και έντιμη στάση πληρωμής του χρέους, όχι τόσο ως τελική στόχευση (εκτός βέβαια και αν μας εξαναγκάσουν), όσο, κυρίως, ως διαπραγματευτικό χαρτί.

Το παιχνίδι με το «απεχθές» χρέος είναι, αντιθέτως, εξαιρετικά επικίνδυνο, διότι αποτελεί μέρος, αποτελεί βολική εναλλακτική, του αρχικού σχεδίου τους!

Και, κυρίως, εδραιώνει ακόμη περισσότερο παντού το προπαγανδιστικό υπόβαθρο της υποταγής μας: «Δεν μπορούμε να τα καταφέρουμε μόνοι μας»!

Η αντίστασή μας πρέπει πρωτίστως να είναι νοητική.

Και η λύση δεν θα είναι εύκολη. Θα περάσει μέσα από πολύ αγώνα και όχι μέσα από μια φαινομενικά «ανώδυνη» και «ευχάριστη» διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του χρέους μας ως «απεχθούς».
Source : antinews.gr

Η αναγκαιότητα εκπόνησης μιας εθνικής στρατηγικής

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Konstantakopoulos.blogspot.com
Πρέπει κανείς να συγχαρεί τόσο το ΕΛΚΕΔΑ, όσο και τη “Στρατηγική”, για το αφιέρωμά τους και τις προτάσεις τους για την εκπόνηση μιας εθνικής στρατηγικής, για την προσπάθειά τους δηλαδή να συμβάλουν σε αυτό που κανονικά θα έπρεπε, αλλά δεν κάνει, ή κάνει άσχημα το κράτος και στην Ελλάδα και στην Κύπρο.

Δεν είναι τυχαίο ότι η δραστηριότητα των κύριων, χρηματοδοτούμενων από το κράτος, “ημιεπίσημων” ερευνητικών κέντρων για την εξωτερική και αμυντική πολιτική δεν είναι να παράγουν “ιδέες” και “προτάσεις” για το υποκείμενο “ελληνικό έθνος-κράτος”, αλλά να “μεταφράζουν”, μερικές φορές και στα κακά ελληνικά όσων δεν σκέφτονται μόνοι τους και στη γλώσσα τους, τις ιδέες του “διεθνούς συστήματος”, πριμοδοτώντας μια πολιτική λειτουργία που μετασχηματίζει το ελληνικό κράτος σε αντικείμενο του διεθνούς συστήματος.
Βγάζοντας την εμπειρία από τα Ορλωφικά, ο Ρήγας Φεραίος διατύπωσε την κεντρική άποψη ότι ο ελληνικός λαός πρέπει προπάντων να στηρίζεται στις δικές του δυνάμεις. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζεται μια χώρα συνεργασίες και συμμαχίες. Σημαίνει ότι πρέπει να ξέρει να μπαίνει αυτόνομα σε αυτές, να μην ξεχνάει τα εθνικά της συμφέροντα και να κυττάει τους ξένους στα μάτια, με αξιοπρέπεια.
Δεν ήταν αυτή η περίπτωση των πλείστων Ελλήνων ηγετών, που ξεκινάνε δυστυχώς από ελαττωματική εθνική αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση, για να διατυπώσουν “δόγματα”, όπως το “Aνήκομεν εις την Δύσιν” της εποχής Καραμανλή ή το “να ευθυγραμμίσουμε τα εθνικά συμφέροντα με τα συμφέροντα των πλούσιων και ισχυρών” της εποχής Σημίτη. Παραλείπουν βεβαίως να προσέξουν ότι, όλες οι μεγάλες εθνικές καταστροφές στην Ελλάδα, συντελέσθηκαν κυρίως σε στιγμές μάξιμουμ εξάρτησης, όταν κάναμε ακριβώς αυτό που μας έλεγαν οι πλούσιοι και ισχυροί (π.χ. συμφωνίες Λονδίνου και Ζυρίχης, ή το 1974).
Βεβαίως μια χώρα ισχυροποιείται όταν ανήκει σε ισχυρά κλαμπ. Αρκεί όμως να μη δέχεται όλα όσα της υπαγορεύουν και η συμμετοχή να είναι όντως συμμετοχή και όχι υποδούλωση. Η Ελλάδα και η Κύπρος δεν αντιμετώπισαν ιστορικά τις κύριες απειλές ασφαλείας τους από τον αντίπαλο συνασπισμό, τις αντιμετώπισαν από τον συνασπισμό στον οποίο ανήκαν και ανήκουν. Δυστυχώς όμως η άποψή του Ρήγα Φεραίου έμεινε πολύ μειοψηφική στους κόλπους της ελληνικής “ελίτ”, που προτίμησε να αναζητήσει τη σωτηρία της “σε εκείνων τα ρήματα πειθόμενη”.
Δεν εκπονεί το κράτος ή τα πανεπιστήμιά μας στρατηγική γιατί:
-είναι ελάχιστα αποτελεσματικά,
-λειτουργούν συχνά με τη λογική των “παρεών” και των αξιωματούχων που λυμαίνονται το δημόσιο χρήμα και 
-δεν διακινδυνεύουν τη θέση τους για να σκεφτούν ανεξάρτητα. 
Η αναποτελεσματικότητα όμως και η διαφθορά των κρατικών και ερευνητικών-εκπαιδευτικών δομών μας δεν είναι παρά η άλλη όψη του νομίσματος της βαθιάς ξένης εξάρτησης της χώρας, του μεγάλου αυτού προβλήματος που την ταλανίζει, χωρίς να έχει βρει ικανοποιητική λύση, στους δύο αιώνες της τυπικής ανεξαρτησίας της.
Αν το κράτος μας λειτουργούσε κανονικά, το σχέδιο Ανάν αίφνης, ένα κορυφαίο για το μέλλον του ελληνικού λαού νομικό κείμενο, θα το είχαν επεξεργασθεί και ελέγξει οι Νομικές Υπηρεσίες των Υπουργείων Εξωτερικών Ελλάδας και Κύπρου και, προφανώς, θα το είχαν απορρίψει, αφού, για να χρησιμοποιήσουμε την έκφραση τότε του  κ. Βενιζέλου, χρειάζονταν μόνο δύο λεπτά για να το ξετινάξει κανείς από πλευράς ευρωπαϊκού, συνταγματικού και διεθνούς δικαίου! (*)
Tο σχέδιο Ανάν όμως δεν εμφανίσθηκε γιατί το ελληνικό κράτος δεν λειτουργούσε κανονικά. Το ελληνικό κράτος δεν λειτουργούσε κανονικά, γιατί έπρεπε να εμφανισθεί το σχέδιο Ανάν. Κι αν λειτουργούσε, δεν θα μπορούσε να έρθει ένα σχέδιο που, αν πιστέψουμε τα σχετικά δημοσιεύματα, το επεξεργάστηκε στις λεπτομέρειές του ένα δικηγορικό γραφείο στο Λονδίνο, το ίδιο που συνέταξε και το “Mνημόνιο της Ντροπής”! Η αποσύνθεση, η διάλυση του ελληνικού κράτους είναι η αναγκαία και ικανή προϋπόθεση για τη λεηλασία και την υποδούλωση της χώρας.
Βεβαίως, όταν εθίζεσαι σε μια λειτουργία, δεν μπορείς να αποκαταστήσεις την “αναπηρία” ακόμα κι αν θέλεις. Γιατί, για να το κάνεις, για να εκπονήσεις στρατηγική για την άμυνα, τη διπλωματία, την οικονομία, οτιδήποτε, δεν γίνεται με αερολογήματα, αυτό προϋποθέτει την ύπαρξη σχολών που διαμορφώνονται με πολλή, μακροχρόνια, πειθαρχική δουλειά και ανεξάρτητη σκέψη.
Θέλω επίσης να τονίσω τη θεμελιώδη σημασία μιας άλλης ιδέας που διαποτίζει το κείμενο του ΕΛΚΕΔΑ, την ανάγκη σύζευξης Ελλάδας και Κύπρου. Το κυπριακό είναι κεντρικό πρόβλημα του όλου ελληνικού λαού, όχι μόνο για λόγους ηθικούς, εθνικής αλληλεγγύης, αλλά κυρίως γιατί τα δύο κράτη, των οποίων ουδείς αμφισβητεί σήμερα την αυτονομία στις αποφάσεις, είναι στην πραγματικότητα απολύτως αλληλεξαρτώμενα. Αν χαθεί η Κύπρος, θα χαθεί και η Ελλάδα, είπε το 1987 ο Ανδρέας Παπανδρέου διακηρύσσοντας από το βήμα της Βουλής των Ελλήνων το κάζους μπέλι. Ισχύει, πολύ περισσότερο και το αντίστροφο, παρόλο που δεν είναι λίγοι οι τραγικά επιπόλαιοι άνθρωποι που το ξεχνάνε στη Λευκωσία. Χωρίς την ύπαρξη ελλαδικού κράτους, το κυπριακό δεν θα επεβίωνε ούτε πέντε λεπτά.
Μια οποιαδήποτε στρατηγική, που θέλει να ονομάζεται εθνική, πρέπει να ξεκινάει από αυτό το δεδομένο, που είναι, επαναλαμβάνουμε, αντικειμενικό, όχι υποκειμενικό. Αντίστροφα, κάθε άποψη ότι η Κύπρος είναι μακριά, ότι οι Κύπριοι είναι ξεχωριστή εθνότητα, ότι τελείωσε το καθήκον μας αφού τους βάλαμε στην ΕΕ κ.ο.κ. δεν είναι παρά η πολιτική έκφραση του διαχρονικού “Κόμματος της Εξάρτησης”, των συμφωνιών της Ζυρίχης, της προδοσίας του 1974, των σχεδίων Ανάν και των Μνημονίων. Εκφραση στο εσωτερικό της χώρας της διαχρονικής στρατηγικής επιλογής της “Aυτοκρατορίας”, που θέλει να κατακερματίσει τον ελληνικό χώρο, κάνοντας την Κύπρο από δυνητική αιχμή της ελληνικής παρουσίας στην Ανατολική Μεσόγειο, 'πρόβλημα' της Ελλάδας.
(*) Tο γεγονός βέβαια ότι ο ίδιος, ή ο αείμνηστος Δημ. Τσάτσος αίφνης, που το χαρακτήρισε “εργο παράφρονος”, συνέστησαν στη συνέχεια στους Κυπρίους να το ψηφίσουν, νομίζουμε είναι μια πολύ σαφής προειδοποίηση για το πόση εμπιστοσύνη πρέπει να έχουν οι ¨Ελληνες στην κάθε μορφής ηγεσία τους, ιδίως όταν χειρίζεται μείζονα εθνικά θέματα!
Source : infognomonpolitics

Εκτιμήσεις Stratfor για την κρίση στην ευρωζώνη

Έχουν περάσει 2.000 χρόνια από τότε όπου οι Αθηναίοι νομοθέτες τράβηξαν τέτοια παγκόσμια προσοχή πάνω τους όπως αυτή που συγκέντρωσαν οι Έλληνες βουλευτές την Τρίτη το βράδυ.
Η ειδησεογραφική κάλυψη αναφορικά με την ψήφο εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση την 21η Ιουνίου καθήλωσε τον παγκόσμιο χρηματοοικονομικό τομέα. Η ψήφος καλύφθηκε ζωντανά από τους περισσότερους οικονομικούς τηλεοπτικούς σταθμούς και links σε ζωντανά online feeds για την ελληνική ψηφοφορία βρίσκονταν παντού στο Διαδίκτυο.

Η κυβέρνηση έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης, δίνοντας στον Έλληνα πρωθυπουργό κ. Γιώργο Παπανδρέου την πολιτική εξουσιοδότηση να προσπαθήσει να περάσει τα επιπλέον μέτρα λιτότητας που απαιτεί η ευρωζώνη στην επόμενη ψηφοφορία, στις 28 Ιουνίου.
 Η έντονη προσοχή που τράβηξε η ψήφος εμπιστοσύνης στρεβλώνει τη σημασία του γεγονότος. Αυτό που δεν φαίνεται από την ειδησεογραφική κάλυψη είναι το γεγονός πως η Ελλάδα αντιπροσωπεύει το 2,5% του ΑΕΠ της ευρωζώνης και πως η άμεση έκθεση των κρατών-μελών της ευρωζώνης σε αυτήν είναι διαχειρίσιμη.
Αυτή η εμμονή με την Ελλάδα συντηρεί μια τάση που υπάρχει να υπερτονίζονται η σημασία μεμονωμένων γεγονότων και τα υποτιθέμενα οικονομικά "καναρίνια στο ανθρακωρυχείο" (σ.σ.: τα καναρίνια στα ανθρακωρυχεία χρησίμευσαν σαν συναγερμοί για τη διαρροή αερίων γιατί είναι ιδιαίτερα ευαίσθητα).
 Παρατηρώντας εδώ και ενάμιση χρόνο την κρίση χρέους των κρατών της ευρωζώνης, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι: κανένα μεμονωμένο γεγονός, κρίση ή απόφαση δεν θα οδηγήσει στην κατάρρευσή της. Ένα τέτοιο περίπλοκο σύστημα οικονομικών και νομισματικών σχέσεων δεν θα διαλυθεί σε μία μέρα, σε έναν μήνα ή σε έναν χρόνο.
 Τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης έχει αποδειχτεί ότι είναι ιδιαίτερα ευέλικτα σε ό,τι αφορά τον χειρισμό της κρίσης. Τρία κράτη-μέλη έχουν λάβει πακέτα διάσωσης, παρά τους ξεκάθαρους κανονισμούς των συνθηκών της Ε.Ε. που απαγορεύουν τις διασώσεις.
 Ένα ταμείο διάσωσης, το EFSF, στήθηκε ουσιαστικά ως off shore οικονομική αρχή στο Λουξεμβούργο, πέρα δηλαδή από τον έλεγχο των ευρωπαϊκών αρχών, προκειμένου να αποφευχθεί η παραβίαση των κανονισμών της Ε.Ε. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχει παρακάμψει τους κανονισμούς καθ’ όλη τη διάρκεια της κρίσης.
 Η ΕΚΤ έχει δεχτεί τα ομόλογα με τη χειρότερη αξιολόγηση στον κόσμο ως εχέγγυο και έχει αγοράσει κρατικά ομόλογα απευθείας από τη δευτερογενή αγορά. Υπάρχει ακόμα η επιλογή να επιτραπεί είτε στο EFSF είτε στην ΕΚΤ να αγοράσει απευθείας κρατικά ομόλογα, επιλογή που δεν νομίζουμε ότι θα διστάσει κάποια από τις δύο αυτές αρχές να αξιοποιήσει αν χρειαστεί.
 Οι σκεπτικιστές υποστηρίζουν πως, επειδή η ευρωζώνη ήταν πρωταρχικά πολιτικό δημιούργημα, η οικονομική λογική της είναι θεμελιωδώς ελαττωματική. Επομένως, ένα μεμονωμένο οικονομικό ή πολιτικό σοκ -όπως θα ήταν η κατάρρευση της ελληνικής κυβέρνησης- θα μπορούσε να οδηγήσει στη διάλυση ολόκληρου του μπλοκ, φέρνοντας στην επιφάνεια μια σειρά οικονομικών προβλημάτων.
 Όμως, ακριβώς επειδή η ευρωζώνη είναι πολιτικό δημιούργημα, για να υπονομευθεί θα πρέπει να υπάρξουν θεμελιώδεις αλλαγές στη γεωπολιτική της Ευρώπης. Επιπλέον, όσο μεγαλύτερη είναι η επικείμενη οικονομική κρίση, τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης να βρουν ευέλικτους τρόπους για να την επιλύσουν.
Αυτή η... εφευρετικότητα υπήρξε εμφανής καθ’ όλη τη διάρκεια της κρίσης. Αυτή η επιδεξιότητα έρχεται σε άμεση αντίθεση με τις περίπλοκες διαπραγματεύσεις που συνόδευσαν την επικύρωση της Συνθήκης της Λισαβόνας. Στην ουσία δεν είναι προς το συμφέρον κανενός να υπάρξει κρίση που θα οδηγήσει σε μετάδοσή της τόσο στην Ευρώπη όσο και στον υπόλοιπο κόσμο.
 Έτσι, αν όλα τα άλλα αποτύχουν, τότε η ΕΚΤ θα τυπώσει χρήμα. Η ιδέα ότι η κεντρική τράπεζα θα συμμετείχε στη δική της διάλυση λόγω της προσήλωσής της στην ανεξαρτησία της ή στη διατήρηση του πληθωρισμού στο 2% είναι θεωρητική υπόθεση, που δεν λαμβάνει σοβαρά υπ’ όψιν τη συμπεριφορά της ΕΚΤ τους τελευταίους 24 μήνες.
 Αυτή η ανάλυση μας οδηγεί σε δύο συμπεράσματα: Το πρώτο είναι ότι η ευρωζώνη δεν θα καταρρεύσει εν μέσω κρίσης χρεών των κρατών της. Είναι προς το συμφέρον όλων των κρατών-μελών να συντηρηθούν στην κρίση. Η τροποποίηση των κανονισμών για τα μέλη της ευρωζώνης μπορεί να αποτελέσει αργότερα επιλογή, όμως το να επιχειρηθεί μια τέτοια μεταρρύθμιση εν μέσω ύφεσης, όταν θα μπορούσε να οδηγήσει σε καταστροφική μετάδοση της κρίσης, θα ήταν παράλογο.
 Δεύτερον, οι θεμελιώδεις πολιτικές αλλαγές που συμβαίνουν στην Ευρώπη -όπως η αποδυνάμωση της νατοϊκής συμμαχίας, η περιφερειοποίηση των συμμαχιών ασφαλείας και ιδιαίτερα η αναπτυσσόμενη ρωσογερμανική σχέση- είναι πολύ πιο σημαντικές για το μέλλον της ευρωζώνης από την ψήφο εμπιστοσύνης στην Ελλάδα. Επειδή η ευρωζώνη είναι θεμελιωδώς πολιτικό project, η αποδυνάμωση των πολιτικών δεσμών που συνδέουν τις χώρες-μέλη στη νομισματική ένωση είναι αυτό που θα οδηγήσει τελικά στη διάλυση ή την στην τροποποίησή της.
 Γι’ αυτόν τον λόγο, οι συγκεκριμένες θεμελιώδεις πολιτικές αλλαγές είναι επίσης πολύ πιο σημαντικές από τα άλλα υποτιθέμενα καναρίνια στο ανθρακωρυχείο, όπως είναι για παράδειγμα η έκθεση των επενδυτών στα ελληνικά CDSs (η καθαρή έκθεση είναι πολύ μικρή, περίπου 5 δισ. δολάρια) ή οτιδήποτε άλλο μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τους σχολιαστές ως κάτι που να εξηγεί γιατί η ευρωζώνη θα καταρρεύσει "κατά τη διάρκεια του σαββατοκύριακου" ή "μέχρι το τέλος του έτους".
 Μνημειώδεις αλλαγές συντελούνται στην Ευρώπη. Δεν έχουμε λόγο να πιστέψουμε πως η Ελλάδα βρίσκεται στο επίκεντρό τους. Αυτό που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι ότι η προσοχή -σε ό,τι αφορά τόσο το ρίσκο όσο και τις λύσεις- συνεχίζει να βρίσκεται στις βραχυπρόθεσμες επιπτώσεις αλλά και σε μεμονωμένα γεγονότα.
 Αυτή η μυωπική αντιμετώπιση οφείλεται εν μέρει στο ότι οι χώρες-μέλη της ευρωζώνης, ιδιαίτερα η Γερμανία, δεν έχουν προσφέρει κάποια μακροπρόθεσμη λύση ή σχέδιο. Οι εκκλήσεις για επίλυση των θεμελιωδών δομικών ανισορροπιών μεταξύ της βόρειας και της νότιας Ευρώπης είναι λίγες και αποσπασματικές.
 Αυτή η σιωπή είναι από μόνη της ένδειξη ότι το Βερολίνο δεν κάνει μακροπρόθεσμα σχέδια, γεγονός που είναι είτε μεγάλη παράβλεψη είτε ένδειξη ότι το Βερολίνο δεν σχεδιάζει να παραμείνει στην ευρωζώνη μέχρι το τέλος της δεκαετίας.
 H ευρωζώνη μπορεί και θα τα καταφέρει να βγει από την τρέχουσα κρίση - έχει αποδείξει ότι διαθέτει και τα μέσα και την απαιτούμενη ευελιξία να το πράξει.
 Το ερώτημα που μένει να απαντηθεί είναι το εξής: τι σχεδιάζουν να κάνουν οι Ευρωπαίοι, και ιδίως οι Γερμανοί, με την πολιτική δομή και την αρχιτεκτονική ασφαλείας της Ευρώπης μακροπρόθεσμα;
 Η απάντηση σε αυτήν την ερώτηση δεν πρόκειται να βρεθεί στις βάσεις δεδομένων της Eurostat ή της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών, ούτε στις 24ωρες καλύψεις των ειδησεογραφικών πρακτορείων... 

(**)Η Stratfor Global Intelligence είναι αμερικανικό γεωστρατηγικό think tank, που συντάσσει εκθέσεις σε επιχειρηματικά, οικονομικά και γεωπολιτικά ζητήματα. 

Source : EURO2DAY

Ο λόγος της αποτυχίας του μνημονίου

Οι πολιτικοί πρέπει να λαμβάνουν αποφάσεις κατόπιν σοβαρής μελέτης των δεδομένων, του εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού και των υφιστάμενων εναλλακτικών επιλογών. Όταν δεν υπάρχει στρατηγική υποστήριξη, το στρατηγικό γίνεται τακτικό, επίπεδου ‘όσα παίρνει ο άνεμος’, με συνέπεια την επιλογή βάσει τυχάρπαστης biased γνώμης και άποψης επί της συνδιακύμανσης των εκάστοτε θεωρούμενων εταίρων, οι οποίοι, προφανώς, δουλεύουν για το δικό τους εθνικό συμφέρον.

Η Τουρκία, για παράδειγμα, βασίζει την ανάπτυξή της σε έναν ισχυρό μηχανισμό στρατηγικού σχεδιασμού και, ως απότοκο, μακροπρόθεσμου εθνικού σχεδιασμού, μια υγιώς αναπτυσσόμενη –με βάση τη βιομηχανία– παραγωγική βάση, και μια διεθνοποιημένη κάστα εκατομμυριούχων και δημιουργών λόμπυ στα παγκόσμια κέντρα αποφάσεων. Η Ελλάδα δανείζεται για να επιβιώσει.

Ως μηχανισμοί διαμόρφωσης πολιτικής, διεθνούς φήμης ινστιτούτα προωθούσαν την ιδέα της ολιστικής απαξίωσης εδώ και λίγα χρόνια στην Ελλάδα, ακολουθώντας την per se απαξίωση που είχαν επιβάλλει με οικονομικούς όρους (ευκολία χρηματοοικονομικής κάλυψης καταναλωτικών αναγκών και μηδενική ανάπτυξη παραγωγικής βάσης) και ψυχολογικούς όρους (πρότυπα ζωής και κατανάλωσης χαμηλού ηθικού και πνευματικού βάθους και μακριά από κοινωνικούς ιστούς όπως η οικογένεια).

Το γεγονός ότι η διαχείριση της διαρκώς αυξανόμενης απώλειας εθνικής κυριαρχίας είναι ακόμα στα χέρια αυτών που εν γνώσει και ανοχή τους επετράπη αυτή η επιβολή των σχεδίων εθνικής αλλοτρίωσης είναι απτή απόδειξη ότι, προσδιορίζοντας on the spot τα εθνικά συμφέροντα ως απότοκο υποταγής στρατηγικών συμφερόντων άλλων, εξασφαλίζεται η υφιστάμενη εκθετικά πτωτική πορεία.

Μπορεί να πάσχουμε από μοντέλα αντιμετώπισης κρίσεων, μοντέλα μεταναστευτικής πολιτικής, και άλλα εξειδικευμένα μοντέλα που αποτελούν εξειδίκευση υποσυνόλων του εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού, αλλά από μοντέλα–γραμματείς, μοντέλα–συνεργάτιδες, μοντέλα–ειδικούς επιστήμονες και τα συναφή καλά πάμε. Και να μην είναι ακριβώς μοντέλα, αν κάνουν τα προβλεπόμενα αρκούν. Όταν δεν αρκούν, η πολιτική της ‘πάπιας’ δίνει τη θέση της στην πολιτική του ‘παπαγάλου’: επαναλαμβάνω λέξεις (π.χ. ‘στρατηγική’) που δεν καταλαβαίνω τί σημαίνουν επειδή ένα... πουλάκι μου είπε ότι είναι της μόδας, μόνο και μόνο μήπως με πάρουν οι αγορές και τα ανθρωπάκια στα σοβαρά.

Δεν έχουν καν το μυαλό να σκεφτούν ότι μέχρι τώρα οι αγορές πίστευαν πως υπάρχει μη δημοσιοποιημένος στρατηγικός σχεδιασμός (απλά είναι για τα σκουπίδια) ενώ τώρα διαπίστωσαν πλέον με αποδείξεις ότι ούτε καν υπάρχει η στοιχειώδης γνώση μιας δομής στρατηγικού σχεδιασμού...

Ο λόγος που απέτυχε το μνημόνιο είναι ο ίδιος με αυτόν που ήρθε: η έλλειψη στρατηγικού σχεδιασμού.

Πάντα περιμένουμε από κάποιον άλλο να μας υποδείξει τί είναι το σωτήριο για μας, προσπαθούμε να κάνουμε αυτό που μας υποδεικνύει αλλά καταλαβαίνουμε ότι δεν παράγονται τα σωτήρια αποτελέσματα που ελπίζαμε, συνειδητοποιούμε ότι δεν υπάρχει φως, δεν μαθαίνουμε από τα λάθη μας, και ψάχνουμε κάποιον καινούργιο από μηχανής Θεό για να μας λύσει τα προβλήματα – τα οποία πηγάζουν εξ’ολοκλήρου από τον εγωϊσμό, την έλλειψη ουσιαστικής συνεργασίας και την αυθυποβολή μέσω γελοίων φράσεων όπως «υπήρχαν προβλήματα αλλά ας μην τα ισοπεδώνουμε όλα», όχι για να αξιοποιήσουμε τα υγιή στοιχεία που υπάρχουν αλλά για να μην αλλάξουμε τη δομή από την οποία πηγάζει η εξουσία αυτών που μας έφεραν εδώ.

Κάποιοι έδωσαν το αίμα τους για μας και η γενιά του Πολυτεχνείου πήρε τα Cayenne, τα κότερα και τα εξοχικά στην Αράχωβα και στη Μύκονο με το αίμα των τρισέγγονών μας. Αυτό δεν συγχωρείται.

Σε αυτούς που θα σπεύσουν να επαναλάβουν την ατάκα «κάθε μέρα έχουμε πόλεμο λόγω μνημονίου», απαντώ ότι δεν έχει καμία αξία η ποιότητα της απάντησης αν είναι σε λάθος ερώτημα. Ακόμα δε και για την ποιότητα της απάντησης, ας σημειώσουμε ότι “We can't solve problems by using the same kind of thinking we used when we created them.”, όπως είπε ο Αϊνστάιν.

Έχετε προσέξει τις φράσεις περί διάχυσης ευθυνών, «όλοι μαζί τα φάγαμε», την εναλλαγή πατριωτών–προδοτών κάθε 4 χρόνια; Είναι όλα μέρος της προσπάθειας κομματικοποίησης του κρίσιμου εθνικού ζητήματος: το βαθύ κράτος, ανεξαρτήτως κόμματος, θέτει ένα εξευτελιστικά χαμηλό, εθνικά καταστροφικό και πλέον μη βιώσιμο άνω όριο στους πολιτικούς, οι οποίοι, ανεξαρτήτως ιδεολογίας, δεν έχουν κουράγιο να σπρώξουν προς τα πάνω.

Το σύστημα συνειδητοποιεί το τέλος του και κάνει πλέον σπασμωδικές κινήσεις. Αν το ρωτήσεις βέβαια, η απάντηση που θα πάρεις είναι «δεν άλλαξε τίποτα τόσες δεκαετίες, τώρα θα αλλάξει;»... Μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν, όσο και να τις ψάχνουν μερικοί για να εξασφαλίσουν θέση στη λίστα των ανακυκλώσιμων, μήπως ξαναδούν φως κάποια στιγμή όταν περάσει η μπόρα.

Πατριωτικά σκεπτόμενοι, τα τρία στρατηγικά ζητήματα προς διευθέτηση είναι τα κάτωθι:

1. Κρίση θεσμών και εφαρμογής της νομοθεσίας.

2. Πληθυσμιακή κατάρρευση σε επίπεδο όγκου, ηθικής και πνευματικής ποιότητας.

3. Δομική ανικανότητα των μηχανισμών του κράτους να υποστηρίξουν ένα υψηλό επίπεδο πολιτικών αποφάσεων.

Όλα τα υπόλοιπα έπονται ως δευτερεύοντα απότοκα.

Άρα δεν μπορεί να προκύψει λύση από το ίδιο το βαθύ κράτος ή, έστω, να υλοποιηθεί με την έγκρισή του.

Source : http://infognomonpolitics.blogspot.com/

Spiegel : Η Γερμανία οφείλει την ευημερία της στην διαγραφή του χρέους

Σε συνέντευξη του ειδικού  επιστήμονα στην ιστορία της οικονομίας Albrecht Ritsch (καθηγητή oικονομικής ιστορίας στο LSE) στο γερμανικό περιοδικό “Der Spiegel” τονίζεται, ότι η Γερμανία δεν πρέπει να ξεχνά ότι οφείλει την ευημερία της στο γεγονός, ότι η διεθνής κοινότητα, κυρίως με πρωτοβουλία των ΗΠΑ, αποφάσισε να περικόψει το μεγαλύτερο μέρος του χρέους της Γερμανίας κατά τον πρώτο και δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο. Η Γερμανία χαρακηρίζεται μάλιστα ως “ο μεγαλύτερος χρεοφειλέτης του εικοστού αιώνα”.

Η Ελλάδα και άλλες χώρες συντάχτηκαν σιωπηρά με αυτή την απόφαση, παρόλο που είχαν σημαντικές αξιώσεις σε βάρος της Γερμανίας.

Το γεγονός αυτό σήμερα δεν τονίζεται ούτε στην Ελλάδα ουτε στη Γερμανία. Μεταξύ άλλων και για τον λόγο αυτό ο Α. Ritschl σημειώνει ότι το χρέος της Ελλάδας, το οποίο θεωρείται ασήμαντο σε  σχέση με το αντίστοιχο της Γερμανίας μετά τους δύο Παγκοσμίους Πολέμους πρέπει να αντιμετωπιστεί με επιείκεια, τόσο από τη Γερμανία, όσο και από το σύνολο της Ευρωζώνης για το καλό της Γερμανίας, αλλά και της Ευρωζώνης.

Με αφορμή τη συνέντευξη αυτή:

Τίθεται το ερώτημα, γιατί οι πολιτικοί της χώρας δεν χρησιμοποιούν τα παραπάνω επιχειρήματα των ίδιων των Γερμανών, προκειμένου να επιτύχουν άμεση και αποφασιστική μείωση του ελληνικού χρέους; Μήπως αγνοούν την πολιτική και οικονομική  ιστορία; ή δεν θέλουν απλά να ασχοληθούν σοβαρά με το ζήτημα;

Ελ. Δικαίος

Δείτε παρακάτω ολόκληρο το κείμενο της εν λόγω συνέντευξης στο πρωτότυπο γερμανικό κείμενο: 

“Deutschland ist der größte Schuldensünder des 20. Jahrhunderts”

Griechenlands Pleitekarriere lässt sich nicht überbieten? Doch – von Deutschland, sagt der Wirtschaftshistoriker Albrecht Ritschl im Interview. Er warnt: Die Bundesrepublik muss sich in der Euro-Krise zügeln, sonst könnte sich die Stimmung gegen das Land drehen.

SPIEGEL ONLINE: Herr Ritschl, Deutschland tritt in der Debatte über weitere finanzielle Hilfen für Griechenland wie ein Besserwisser auf. Die Bundesregierung handelt mit ihrer Unnachgiebigkeit nach dem Motto “Geld für euch gibt es nur, wenn ihr das macht, was wir verlangen.” Ist diese Haltung gerechtfertigt?

Ritschl:Nein, dafür gibt es keine Grundlage.

SPIEGEL ONLINE: Das dürften die meisten Deutschen anders sehen.

Ritschl: Das mag sein, aber Deutschland hat im 20. Jahrhundert die wohl größten Staatspleiten der jüngeren Geschichte hingelegt. Ihre heutige finanzielle Stabilität und ihren Status als Oberlehrer Europas verdankt die Bundesrepublik allein den USA, die sowohl nach dem Ersten als auch nach dem Zweiten Weltkrieg auf sehr viel Geld verzichtet haben. Das wird leider immer wieder vergessen.

SPIEGEL ONLINE: Was genau ist damals passiert?

Ritschl: Die Weimarer Republik hat von 1924 bis 1929 auf Pump gelebt und sich das Geld für ihre Reparationsleistungen des Ersten Weltkriegs von Amerika geborgt. Diese Kreditpyramide krachte in der Wirtschaftskrise 1931 zusammen. Das Geld war weg, der Schaden für die USA gigantisch, der Effekt auf die Weltwirtschaft verheerend.

SPIEGEL ONLINE: Ähnlich war es nach dem Zweiten Weltkrieg.

Ritschl: Da hat Amerika gleich dafür gesorgt, dass nicht wieder hohe Reparationsansprüche an Deutschland gestellt wurden. Bis auf wenige Ausnahmen wurden alle solchen Forderungen auf die lange Bank geschoben, bis zu einer künftigen Wiedervereinigung. Für Deutschland ist das lebenswichtig gewesen, es war die eigentliche finanzielle Grundlage für das Wirtschaftswunder. Zugleich mussten aber die Opfer der deutschen Besetzung in Europa verzichten, darunter auch die Griechen.

SPIEGEL ONLINE: In der jetzigen Krise sollte Griechenland zunächst 110 Milliarden Euro von den Euro-Staaten und dem Internationalen Währungsfonds bekommen. Jetzt soll ein weiteres Rettungspaket verabschiedet werden, das ähnliche Dimensionen haben dürfte. Es geht also um sehr viel Geld. Wie groß waren denn die deutschen Staatspleiten?

Ritschl: Gemessen jeweils an der Wirtschaftsleistung der USA war allein der deutsche Schuldenausfall in den dreißiger Jahren so bedeutsam wie die Kosten der Finanzkrise von 2008. Im Vergleich dazu ist das griechische Zahlungsproblem eigentlich unbedeutend.

SPIEGEL ONLINE: Mal angenommen, es gäbe ein globales Ranking der Pleitekönige. Auf welchem Platz würde Deutschland landen?

Ritschl: Deutschland ist Schuldenkaiser: Nach der Schadenshöhe im Vergleich zur Wirtschaftsleistung gerechnet ist Deutschland der größte Schuldensünder des 20. Jahrhunderts – wenn nicht überhaupt der jüngeren Finanzgeschichte.

SPIEGEL ONLINE: Selbst Griechenland kann nicht mit uns mithalten?

Ritschl: Nein, das Land spielt an sich eine nebensächliche Rolle. Nur die Ansteckungsgefahren auf andere Euro-Länder sind das Problem.

SPIEGEL ONLINE: Die Bundesrepublik gilt als Inbegriff der Stabilität. Wie oft war Deutschland denn insgesamt pleite?

Ritschl: Das kommt darauf an, wie man rechnet. Allein im vergangenen Jahrhundert mindestens drei Mal. Nach dem ersten Zahlungsausfall in den dreißiger Jahren wurde der Bundesrepublik 1953 von den USA ein Schuldenschnitt – im Englischen “Haircut” – verpasst, der das Schuldenproblem von einem voluminösen Afro-Look auf eine Vollglatze reduzierte. Seitdem stand Deutschland glänzend da, während sich die anderen Europäer mit den Lasten des Weltkriegs und den Folgen der der deutschen Besetzung abrackerten. Und selbst 1990 kam es noch zu einem Schuldenausfall.

SPIEGEL ONLINE: Wie bitte?

Ritschl: Ja, der damalige Kanzler Helmut Kohl weigerte sich damals, das Londoner Abkommen von 1953 umzusetzen. Darin war festgeschrieben, dass die deutschen Reparationszahlungen aus dem Zweiten Weltkrieg im Falle einer Wiedervereinigung neu geregelt werden. Man hat nur die Bedienung kleiner Restbeträge abgewickelt. Dabei ging es aber um minimale Summen. Reparationen hat Deutschland nach 1990 nicht gezahlt – von den Zwangsarbeiterentschädigungen mal abgesehen – und auch die im Zweiten Weltkrieg aus den besetzten Ländern herausgepressten Kredite und Besatzungskosten nicht getilgt. Auch gegenüber Griechenland nicht.

SPIEGEL ONLINE: Anders als 1953 in Deutschland geht es bei der aktuellen Diskussion über die Rettung Griechenlands ja weniger um einen “Haircut” als vielmehr um eine Verlängerung der Laufzeiten der Staatsanleihen, also eine “weiche Umschuldung”. Kann man dann überhaupt von einer drohenden Pleite sprechen?

Ritschl: Auf jeden Fall. Selbst wenn ein Land nicht zu hundert Prozent blank ist, kann es pleite sein. Genau wie in den fünfziger Jahren im Falle Deutschlands ist es illusorisch zu glauben, die Griechen könnten ihre Schulden jemals alleine abtragen. Und wer das nicht schafft, ist eben pleite. Nun muss festgelegt werden, wie hoch die Ausfallquote der Staatsanleihen ist, auf wie viel Geld die Gläubiger des Landes also verzichten müssen. Es geht dabei vor allem darum, den Zahlmeister zu finden.

SPIEGEL ONLINE: Der größte Zahlmeister dürfte Deutschland sein.

Ritschl: Darauf läuft es wohl hinaus, aber wir waren auch reichlich sorglos – und unsere Exportindustrie hat von den Aufträgen gut gelebt. Die Anti-Griechenland-Stimmung, die in vielen deutschen Medien verbreitet wird, ist hochgefährlich. Und wir sitzen im Glashaus: Nur durch den weitgehenden Schulden- und Reparationsverzicht seiner Kriegsopfer aus dem Zweiten Weltkrieg ist Deutschlands Wiederaufstieg möglich geworden.

SPIEGEL ONLINE: Deutschland sollte sich also mehr zurückhalten?

Ritschl: Deutschland hat im 20. Jahrhundert zwei Weltkriege begonnen, den zweiten davon als Vernichtungs- und Ausrottungskrieg geführt – und anschließend haben die Feinde die Reparationszahlungen ganz oder in beträchtlichem Umfang erlassen. Dass die Bundesrepublik ihre wirtschaftliche Blüte der Gnade anderer Völker verdankt, hat auch in Griechenland niemand vergessen.

SPIEGEL ONLINE: Wie meinen Sie das?

Ritschl:Die Griechen kennen die feindlichen Artikel aus deutschen Medien sehr gut. Wenn die Stimmung im Land umschlägt, alte Forderungen nach Reparationszahlungen laut und auch von anderen europäischen Staaten erhoben werden und Deutschland diese je einlösen muss, werden wir alle bis aufs Hemd ausgezogen. Da könnten wir im Vergleich dankbar sein, Griechenland auf unsere Kosten luxuszusanieren. Wenn wir hier der Stimmungsmache folgen und den dicken Emil geben, der die Zigarre pafft und nicht zahlen will, dann werden irgendwann die alten Rechnungen wieder präsentiert.

SPIEGEL ONLINE: Wenigstens zum Schluss noch ein paar versöhnliche Töne: Wenn Sie eine Lehre aus der Geschichte ziehen, welche Lösung wäre derzeit die beste für Griechenland – und Deutschland?

Ritschl: Die Pleiten Deutschlands im vergangenen Jahrhundert zeigen: Das Vernünftigste ist, jetzt einen echten Schuldenschnitt zu machen. Wer Griechenland Geld geliehen hat, müsste dann auf einen beträchtlichen Teil seiner Forderungen verzichten. Das würden einige Banken nicht verkraften, also müsste es neue Hilfsprogramme geben. Für Deutschland könnte das teuer werden, aber zahlen müssen wir so oder so. Und immerhin hätte Griechenland dann die Chance auf einen Neuanfang.

Das Interview führte Yasmin El-Sharif

21.06.2011

http://www.spiegel.de/wirtschaft/soziales/a-769052.html