Το ελληνικό δίλημμα: Σιγουριά του θανάτου (Μνημόνιο) ή Αβεβαιότητες της ζωής (χωρίς το Μνημόνιο)
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
“Μνημόνιο ή χρεωκοπία;”, εξακολουθεί να υποστηρίζει μια χρεωκοπημένη κυβέρνηση μιας χρεωκοπημένης χώρας, την ίδια στιγμή που δεν περνάει μέρα χωρίς να επιβεβαιώνεται η δραματική πορεία της Ελλάδας προς την καταστροφή. Οι “γιατροί” μας, Τρισέ, Μέρκελ και Στρως Καν, αφού πρώτα μας έβαλαν στην εντατική δια του Μνημονίου, μας αφαιρούν τώρα ένα-ένα τα όργανα, ισχυριζόμενοι, μαζί με τον τέταρτο από αυτούς τους άθλιους σωματοφύλακες, την ελληνική κυβέρνηση, ότι έτσι θα μας σώσουν!
Μας αφαίρεσαν πρώτα, σε λιγότερο από ένα χρόνο, το υποτυπώδες κοινωνικό κράτος που αποκτήσαμε σε διάστημα ενός αιώνα. Ετοιμάζονται τώρα να κατακρεουργήσουν το κράτος μας λεηλατώντας ότι έχει απομείνει από τον δημόσιο πλούτο μας. Και θέλουν να ακρωτηριάσουν τον στρατό μας. Πριν μας επέβαλαν εξοπλισμούς για να βοηθάνε τις βιομηχανίες τους, τώρα τους περικόπτουν για να ενισχύσουν τις τράπεζές τους.
Μα υπάρχει άλλη λύση; Ποιος θα σχηματίσει κυβέρνηση; Με ποιό τρόπο θα αντιμετωπίσει η χώρα το χρέος της; Μην έχοντας θετικά επιχειρήματα για να υποστηρίξει την πολιτική της, αυτή η κυβέρνηση ειδικεύεται στην τρομοκράτηση και ενοχοποίηση του ελληνικού λαού και στη δυσφήμηση μιας χώρας, που έχει καταλήξει να σέρνεται, αναξιοπρεπής και προδομένη, στα πόδια της Τρόικας. ¨Ολοι ξέρουμε ότι τα πολιτικά υποκείμενα που διαθέτουμε είναι, στην καλύτερη περίπτωση, ανεπαρκή για την αντιμετώπιση της κρίσης. Αλλά το πραγματικό δίλημμα που έχουμε δεν είναι μεταξύ μιας αμφίβολης σωτηρίας δια του Μνημονίου και της αβεβαιότητας μιας πολιτικής κρίσης. Το πραγματικό δίλημμα είναι μεταξύ της βεβαιότητας του θανάτου με αυτή την κυβέρνηση και με τις πολιτικές του Μνημονίου αφενός, τις αβεβαιότητες και τα ρίσκα της προσπάθειας να βρούμε άλλη διέξοδο, αφετέρου. Το πραγματικό δίλημμα μπροστά μας είναι μεταξύ της βεβαιότητας του θανάτου και της αβεβαιότητας της ζωής. Ποιος θα διάλεγε την πρώτη;
Το πρόβλημα με αυτή την κυβέρνηση δεν είναι μόνο η πολιτική της, είναι η ίδια. Δεν μπορεί να κάνει άλλη πολιτική, δεν έχει την κουλτούρα, τα προσόντα, το θάρρος, την ανεξαρτησία. Η απομάκρυνσή της είναι αναγκαία συνθήκη για τη σωτηρία της χώρας, παρόλο που δεν είναι από μόνη της ικανή. Η πτώση της σημερινής κυβέρνησης ή οι εκλογές δεν θα οδηγήσουν αναγκαστικά σε λύση του προβλήματος. ¨Ετσι όμως που τα καταφέραμε, δεν έχουμε άλλη λύση από το να πληρώσουμε το τίμημα της αβεβαιότητας και της κρίσης, για να βρούμε βασανιστικά μια διέξοδο. Το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί, είναι να προκαλέσουμε την καταστροφή που έχει προδιαγράψει με ακρίβεια το Μνημόνιο. Το καλύτερο είναι να βρούμε τελικά, μέσα από μια σειρά επικίνδυνους και οδυνηρούς σπασμούς ασφαλώς, το δρόμο για να σώσουμε τη χώρα μας.
Η κυβέρνηση προσπαθεί και κατάφερε μέχρι τώρα να κατεβάσει τις δυνατότητες της χώρας στο μέτρο των ανύπαρκτων δικών της. ‘Ότι θέλετε μπορείτε να προσάψετε π.χ. στον Ανδρέα Παπανδρέου και είναι μεγάλες, ιστορικές οι ευθύνες του για το σημερινό μας χάλι. Αλλά μπορείτε να τον φαντασθείτε, έστω και μία στο εκατομμύριο βρε αδερφέ, να χειρίζεται μια τέτοια κρίση με τον τρόπο που την χειρίζεται η σημερινή κυβέρνηση; Μπορείτε να τον φανταστείτε να υπογράφει ότι χαρτί βάζουν μπροστά τους οι υπερατλαντικοί τραπεζίτες και η Μέρκελ; Τον φαντάζεστε να προσυπογράφει μια πολιτική διάλυσης της ελληνικής κοινωνίας και του κράτους, που μετατρέπει την Ελλάδα σε αποικία των τραπεζών και της Γερμανίας, ανήμπορη χώρα απέναντι στις ορέξεις της Τουρκίας, του Ισραήλ και οποιουδήποτε άλλου. Δεν έχει βρεθεί ακόμα η χώρα που μπορεί να είσαι πατριώτης, πολύ περισσότερο σοσιαλιστής, εφαρμόζοντας τις επιταγές του Διεθνιύς Νομισματικού Ταμείου.
Η Ελλάδα δεν είναι όμως τόσο αδύναμη, όσο την παρουσιάζουν οι αδύναμοι. Μια χρεωκοπία της θα προκαλούσε παγκόσμια οικονομική κρίση και θα συγκλόνιζε ολόκληρο το οικοδόμημα της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης. Κάποτε, ο Ντε Γκωλ εφήρμοσε στην ΕΟΚ την πολιτική της άδειας καρέκλας. Η ΕΟΚ παρέλυσε και οι εταίροι του αναγκάστηκαν να κάνουν ένα συμβιβασμό μαζί του. Η Ελλάδα έχει τεράστια γεωπολιτική αξία. Αντί να κάνει διαρκώς τον δουλοπρεπή πρόθυμο, θα μπορούσε η κυβέρνηση Παπανδρέου να πουλήσει ακριβά τη θέση της χώρας. Δείτε τι κάνει ο Ερντογάν δίπλα, πως έπαιζε το ΝΑΤΟ μια ολόκληρη βδομάδα για τη Λιβύη. Οι ξένοι αισθάνονται ότι μπορούν να κάνουν ότι θέλουν με την Ελλάδα, γιατί η Ελλάδα είναι αποφασισμένη να μην κάνει τίποτα μαζί τους! Μια Ελλάδα που φτιάχνει συμμαχίες με τον Πούτιν και την Κίνα, μια Ελλάδα που προσπαθεί να συμπήξει μέτωπο των υπερχρεωμένων της Ευρώπης (σε λίγο η μισή ήπειρος θα είναι σε μνημόνιο), θα τη λογάριαζαν πολύ περισσότερο. Κρύος ιδρώτας θα τους έπιανε αν αντιμετώπιζαν έστω και μικρή πιθανότητα είτε να προχωρήσει η Αθήνα σε επιθετική χρεωκοπία, είτε να τους αρνηθεί τον στρατηγικό έλεγχο του χώρου, πόσο μάλλον να τους προσφέρει σε άλλους.
Στο σημείο πούφτασαν τα πράγματα μόνο μια Ελλάδα αποφασισμένη να γίνει Κούγγι, να τους πάρει μαζί της, θα μπορέσει να αμυνθεί. Να ζητήσει αναδιάρθρωση του χρέους της με αξιοπρεπείς όρους και αναθεώρηση των όρων του Μνημονίου. Αυτά όμως, όλοι το ξέρουμε, δεν μπορεί να τα κάνει η παρούσα κυβέρνηση. Και όσο συνεχίζεται η πολιτική του Μνημονίου, τόσο περιορίζονται οι δυνατότητες της χώρας να αποφύγει την τελική, ανυπολόγιστων διαστάσεων καταστροφή.
Source : Konstantakopoulos.blogspot.com
Geopolitical Research Institute(GRI)/Εταιρεία Γεωπολιτικών Ερευνών(ΕΓΕ)
Τετάρτη 4 Μαΐου 2011
Τρίτη 3 Μαΐου 2011
Plan B της Τουρκίας για το μεταναστευτικό ( κείμενο στα αγγλικά)
Establishing safe havens in Syrian territory is part of Turkey's plan to respond to a potential influx of refugees from the unrest-hit country, diplomatic sources say. Foreign Minister Davutoğlu is meanwhile urging the international community against a possible military intervention against the al-Assad regime. Describing Syria as the 'summary' of the Middle East, he has also urged the country's leader 'not to miss the chance to fix problems in Syria'.
Turkey is considering establishing safe havens on the Syrian side of the border to cope with a potential massive influx of refugees from the unrest-hit neighboring country, the Hürriyet Daily News & Economic Review has learned.
This “Plan B,” formulated in light of past experiences with fleeing Iraqis in the 1990s, was discussed by top government and military officials late Friday after a group of nearly 250 Syrian citizens crossed the border into Turkey.
Though the group was allowed to enter Turkey to seek asylum, the development alarmed officials about the potential for a massive influx that would carry tens of thousands to the Turkish border.
If the scale of Syrian asylum seekers remains small, as envisioned in Ankara’s “Plan A,” there will be little problem with allowing them to cross the border and receive humanitarian aid, diplomatic sources said. But if the flow turns into an influx similar to what the country faced in the early 1990s during the first Gulf War, they said, a more substantial project, described as “Plan B,” could be implemented.
This plan envisions the establishment of some safe havens on the Syrian side of the border whose security and humanitarian needs would be provided by Turkey. This would keep Turkey from permanently hosting tens of thousands of people who could return to their homes after the tension in Syria is defused.
In late 1990, nearly half a million Iraqi people crossed into Turkey, fleeing the war between the U.S.-led international community and the Saddam Hussein regime. Despite Turkey’s calls for help, it received no substantial support from the international community in extending humanitarian aid to the migrants. The potential for another massive influx across its borders during the second Iraq War in 2003 pushed Ankara to come up with the idea of establishing safe havens on the Iraqi side of the border.
The presence of the outlawed Kurdistan Workers’ Party, or PKK, in northern Iraq was an additional reason for crafting this plan at that time. But the expected flood of migrants did not materialize and no safe havens were created.
A similar plan is being mulled by Ankara in the Syrian case, but its implementation requires compatibility with international law. Sources noted that the resolution approved by the United Nations Security Council on Libya constituted the legal basis for international humanitarian assistance to the North African country, saying a similar move for Syria could legitimize Turkey’s plans to establish such secure zones in Syrian territory.
As a sovereign state, Syria would likely oppose the idea of forming such safe havens, which would be protected by Turkish troops, within its territory. “Unless the United Nations Security Council demands such interventions, this move could be interpreted as an attempt at occupation,” an expert on international migration told the Daily News on Sunday.
The assumption Sunday of the presidency of the U.N. Security Council by France has raised expectations in the international community for a swift U.N. resolution. Earlier attempts failed due to Russia’s veto.
Politically oppressed people who are escaping from non-European countries are not accepted as “refugees” by Turkey due to its geographical limitation to the 1967-dated additional protocol of the Geneva Convention. However, it considers them as asylum seekers and meets their basic needs before they are accepted by a third country.
Dialogue with Damascus continues
In the wake of Friday’s border crossing, Turkish Foreign Minister Ahmet Davutoğlu called Syrian Foreign Minister Walid al-Muallim twice late Friday to discuss the developments in the neighboring country, sources said.
Speaking to reporters Saturday, Davutoğlu dismissed the idea that Turkey would reintroduce recently lifted visa requirements for Syrian citizens, saying the country would always do its best to protect its Syrian brothers. Though Davutoğlu signaled that Turkey’s doors would be open for those who feel unsafe, he also expressed his hope that Syrian people would not need to cross into Turkey due to the ongoing turmoil in their country.
“Everybody should be able to live in his homeland in peace. This is what we want,” Davutoğlu said, urging Syrian President Bashar al-Assad to establish proper dialogue with his people.
Military intervention would harm
Davutoğlu also warned the international community not to intervene militarily in Syria. “We have to work to nullify such an option. An international intervention could cause unwanted consequences in a country like Syria, a sociologically heterogeneous society,” the foreign minister said Sunday in an interview with a private television channel.
He said there was still an opportunity for the Syrian leadership to find a solution internally but urged Damascus “not to miss this chance.”
Drawing a distinction between Syria and Egypt or other regional countries, Davutoğlu described Turkey’s neighbor as the “summary” of the Middle East. “We do not want to see a cracking of the Syrian mosaic,” he said. “We will consistently continue to advise [Syria]. We hope they will respond."
Source : hurriyet daily news
Turkey is considering establishing safe havens on the Syrian side of the border to cope with a potential massive influx of refugees from the unrest-hit neighboring country, the Hürriyet Daily News & Economic Review has learned.
This “Plan B,” formulated in light of past experiences with fleeing Iraqis in the 1990s, was discussed by top government and military officials late Friday after a group of nearly 250 Syrian citizens crossed the border into Turkey.
Though the group was allowed to enter Turkey to seek asylum, the development alarmed officials about the potential for a massive influx that would carry tens of thousands to the Turkish border.
If the scale of Syrian asylum seekers remains small, as envisioned in Ankara’s “Plan A,” there will be little problem with allowing them to cross the border and receive humanitarian aid, diplomatic sources said. But if the flow turns into an influx similar to what the country faced in the early 1990s during the first Gulf War, they said, a more substantial project, described as “Plan B,” could be implemented.
This plan envisions the establishment of some safe havens on the Syrian side of the border whose security and humanitarian needs would be provided by Turkey. This would keep Turkey from permanently hosting tens of thousands of people who could return to their homes after the tension in Syria is defused.
In late 1990, nearly half a million Iraqi people crossed into Turkey, fleeing the war between the U.S.-led international community and the Saddam Hussein regime. Despite Turkey’s calls for help, it received no substantial support from the international community in extending humanitarian aid to the migrants. The potential for another massive influx across its borders during the second Iraq War in 2003 pushed Ankara to come up with the idea of establishing safe havens on the Iraqi side of the border.
The presence of the outlawed Kurdistan Workers’ Party, or PKK, in northern Iraq was an additional reason for crafting this plan at that time. But the expected flood of migrants did not materialize and no safe havens were created.
A similar plan is being mulled by Ankara in the Syrian case, but its implementation requires compatibility with international law. Sources noted that the resolution approved by the United Nations Security Council on Libya constituted the legal basis for international humanitarian assistance to the North African country, saying a similar move for Syria could legitimize Turkey’s plans to establish such secure zones in Syrian territory.
As a sovereign state, Syria would likely oppose the idea of forming such safe havens, which would be protected by Turkish troops, within its territory. “Unless the United Nations Security Council demands such interventions, this move could be interpreted as an attempt at occupation,” an expert on international migration told the Daily News on Sunday.
The assumption Sunday of the presidency of the U.N. Security Council by France has raised expectations in the international community for a swift U.N. resolution. Earlier attempts failed due to Russia’s veto.
Politically oppressed people who are escaping from non-European countries are not accepted as “refugees” by Turkey due to its geographical limitation to the 1967-dated additional protocol of the Geneva Convention. However, it considers them as asylum seekers and meets their basic needs before they are accepted by a third country.
Dialogue with Damascus continues
In the wake of Friday’s border crossing, Turkish Foreign Minister Ahmet Davutoğlu called Syrian Foreign Minister Walid al-Muallim twice late Friday to discuss the developments in the neighboring country, sources said.
Speaking to reporters Saturday, Davutoğlu dismissed the idea that Turkey would reintroduce recently lifted visa requirements for Syrian citizens, saying the country would always do its best to protect its Syrian brothers. Though Davutoğlu signaled that Turkey’s doors would be open for those who feel unsafe, he also expressed his hope that Syrian people would not need to cross into Turkey due to the ongoing turmoil in their country.
“Everybody should be able to live in his homeland in peace. This is what we want,” Davutoğlu said, urging Syrian President Bashar al-Assad to establish proper dialogue with his people.
Military intervention would harm
Davutoğlu also warned the international community not to intervene militarily in Syria. “We have to work to nullify such an option. An international intervention could cause unwanted consequences in a country like Syria, a sociologically heterogeneous society,” the foreign minister said Sunday in an interview with a private television channel.
He said there was still an opportunity for the Syrian leadership to find a solution internally but urged Damascus “not to miss this chance.”
Drawing a distinction between Syria and Egypt or other regional countries, Davutoğlu described Turkey’s neighbor as the “summary” of the Middle East. “We do not want to see a cracking of the Syrian mosaic,” he said. “We will consistently continue to advise [Syria]. We hope they will respond."
Source : hurriyet daily news
Εκτέλεση δικαστικών αποφάσεων - Ουγγαρία
ΠΙΝΑΚΑΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ
1. Τι σημαίνει ο όρος «εκτέλεση» στις αστικές και εμπορικές υποθέσεις;
2. Υπό ποιες προϋποθέσεις μπορεί να εκτελεστεί ένας τίτλος ή μία απόφαση;
2.1. Διαδικασία
2.2. Ουσιαστικές προϋποθέσεις
3. Περιεχόμενο και φύση των μέτρων εκτέλεσης
3.1. Ποια περιουσιακά στοιχεία μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο εκτέλεσης;
3.2. Ποιες είναι οι συνέπειες των μέτρων εκτέλεσης;
3.3. Ποια είναι η ισχύς των μέτρων αυτών;
4. Τα μέτρα της διαταγής εκτέλεσης υπόκεινται σε ένδικα μέσα;
1. Τι σημαίνει ο όρος «εκτέλεση» στις αστικές και εμπορικές υποθέσεις;
Παρακαλείστε να ορίσετε τον όρο «εκτέλεση»
«Εκτέλεση» είναι μια αστική εξωδικαστική διαδικασία μέσω της οποίας το κράτος προβαίνει στην ικανοποίηση των αξιώσεων που απορρέουν από δικαστικές αποφάσεις και άλλα έγγραφα τα οποία ορίζονται στο νόμο μέσω της εφαρμογής αναγκαστικών μέτρων.
Παρακαλείστε να συνοψίσετε τα μέτρα εκτέλεσης που δύνανται να υποχρεώσουν τον οφειλέτη να προβεί σε πράξη ή παράλειψη ή εκτέλεση πληρωμής
Τα μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης εν μέρει περιορίζουν τα δικαιώματα κυριότητας του οφειλέτη και εν μέρει τα προσωπικά του δικαιώματα· τα μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης κατά της περιουσίας μπορούν να ληφθούν από δικαστήρια και δικαστικούς επιμελητές, ενώ μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης σε προσωπικό επίπεδο μπορούν να εφαρμοστούν από την αστυνομία, βάσει διατάξεων των δικαστηρίων και των δικαστικών επιμελητών. Τα σημαντικότερα μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης κατά της περιουσίας είναι τα ακόλουθα:
εκχώρηση μισθών ή άλλων εσόδων,
κατάσχεση και πώληση προσωπικών περιουσιακών στοιχείων,
παρακράτηση ποσών που διαχειρίζονται χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, δέσμευση τραπεζικών λογαριασμών,
κατάσχεση της απαίτησης του οφειλέτη έναντι τρίτων,
κατάσχεση και πώληση ακινήτων,
επιβολή προστίμων.
2. Υπό ποιες προϋποθέσεις μπορεί να εκτελεστεί ένας τίτλος ή μία απόφαση;
2.1. Διαδικασία
Ποιες αποφάσεις είναι εκτελεστές;
Κυρίως οι δικαστικές αποφάσεις μπορούν να εκτελεστούν μέσω δικαστικής εκτέλεσης. Στις εξωδικαστικές αποφάσεις που μπορούν να εκτελεστούν μέσω διαδικασίας αναγκαστικής εκτέλεσης περιλαμβάνονται οι αποφάσεις που εκδίδουν διάφοροι λειτουργοί της δικαιοσύνης (παραδείγματος χάριν συμβολαιογράφοι, πειθαρχικές αρχές) και αξιώσεις που απορρέουν από δημόσια έγγραφα (παραδείγματος χάριν, συμβολαιογραφικές πράξεις). Συγχρόνως, οι περισσότερες εξωδικαστικές αποφάσεις είναι αποφάσεις που λαμβάνονται από διοικητικούς φορείς και υπόκεινται σε διοικητικά μέτρα εκτέλεσης.
Αρχή σελίδας
Είναι απαραίτητη η έκδοση δικαστικής απόφασης για την αναγκαστική εκτέλεση;
Κατά κανόνα δεν είναι απαραίτητο να υπάρχει δικαστική απόφαση για την αναγκαστική εκτέλεση· τα δικαστήρια διατάσσουν εκτέλεση με την έκδοση εκτελεστού τίτλου. Σε ορισμένες περιπτώσεις, εκδίδεται διαταγή εκτέλεσης, όπως παραδείγματος χάριν στην περίπτωση ασφαλιστικών μέτρων.
Ποιο δικαστήριο είναι αρμόδιο για να διατάξει την εκτέλεση;
Κατά κανόνα, η εκτέλεση διατάσσεται από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο που έχει αρμοδιότητα για την εκδίκαση της υπόθεσης η οποία αποτελεί τη βάση της εκτέλεσης. Εάν η βάση της εκτέλεσης δεν είναι δικαστική απόφαση αλλά κάποια άλλη πράξη (παραδείγματος χάριν συμβολαιογραφική πράξη), αρμόδιο για να διατάξει την εκτέλεση είναι το δικαστήριο της κατοικίας ή της έδρας του οφειλέτη – ή ελλείψει αυτών, ο τόπος που βρίσκονται τα περιουσιακά στοιχεία του οφειλέτη τα οποία υπόκεινται σε εκτέλεση. Στην περίπτωση απόφασης αλλοδαπού δικαστηρίου, διατάσσει την εκτέλεση το τοπικό δικαστήριο που βρίσκεται εντός της έδρας του περιφερειακού δικαστηρίου που είναι αρμόδιο βάσει της κατοικίας ή έδρας του οφειλέτη ή ελλείψει αυτών, του τόπου όπου βρίσκονται τα περιουσιακά στοιχεία του οφειλέτη τα οποία υπόκεινται σε εκτέλεση ή στην περίπτωση της Βουδαπέστης, το Κεντρικό Πρωτοδικείο. Άλλοι κανόνες σχετικά με τη δικαιοδοσία ορίζονται στον νόμο LIII του 1994 για την εκτέλεση δικαστικών αποφάσεων.
Καθεστώς και αρμοδιότητες του δικαστικού επιμελητή
Τα μέτρα εκτέλεσης υπάγονται στην αρμοδιότητα των δικαστικών επιμελητών (ανεξάρτητων δικαστικών επιμελητών και υπαγόμενων στα περιφερειακά δικαστήρια δικαστικών επιμελητών) και είναι δεσμευτικά για όλους· οι δικαστικοί επιμελητές είναι δημόσια όργανα και ασκούν δημόσιο λειτούργημα.
Βάσει των γενικών κανόνων, οι αξιώσεις του αστικού δικαίου εκτελούνται από ανεξάρτητους δικαστικούς επιμελητές. Οι δικαστικοί αυτοί επιμελητές έχουν ανεξάρτητο νομικό καθεστώς και υπάγονται στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, διοριζόμενοι σε ένα δεδομένο τοπικό δικαστήριο με δεδομένες αρμοδιότητες, δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι και αμείβονται από τους πελάτες.
Αρχή σελίδας
Οι δικαστικοί επιμελητές που υπάγονται στα περιφερειακά δικαστήρια ασκούν αρμοδιότητες για την είσπραξη απαιτήσεων υπέρ του Δημοσίου και εργάζονται στα περιφερειακά δικαστήρια ως δικαστικοί υπάλληλοι. Η αρμοδιότητά τους είναι η ίδια με εκείνη του περιφερειακού δικαστηρίου στο οποίο υπάγονται και ο πρόεδρος του περιφερειακού δικαστηρίου ασκεί όλα τα διοικητικά καθήκοντα εποπτείας σχετικά με αυτούς.
Η αίτηση εκτέλεσης πρέπει να γίνεται από ασκούντα το νομικό επάγγελμα;
Οι αιτήσεις εκτέλεσης μπορούν να υποβληθούν στα δικαστήρια σύμφωνα με τους γενικούς κανόνες πολιτικής δικονομίας: μπορούν να υποβληθούν μέσω δικηγόρου, παρότι η εκπροσώπηση από δικηγόρο δεν είναι απαραίτητη στις διαδικασίες αυτές.
Έξοδα των μέτρων εκτέλεσης
Τα έξοδα των μέτρων εκτέλεσης συνίστανται κυρίως στην αμοιβή του δικαστικού επιμελητή και στα έξοδα εκτέλεσης που προβλέπονται στο νομοθετικό διάταγμα αριθ. 14/1994. (IX. 8.) IM του Υπουργείου Δικαιοσύνης σχετικά με τα τέλη των μέτρων εκτέλεσης. Τα τέλη αναλογούν στο ύψος του ποσού της αξίωσης: όταν το ποσό της αξίωσης είναι υψηλό συνοδεύεται με υψηλότερα τέλη εκτέλεσης, ενώ στην περίπτωση που ο δικαστικός επιμελητής προβαίνει σε μια συγκεκριμένη πράξη το ποσό υπολογίζεται βάσει του χρόνου που απαιτήθηκε για την εκτέλεση της πράξης. Οι δικαστικοί επιμελητές δικαιούνται επιστροφής των εξόδων για τα δικαιολογημένα έξοδα στα οποία προβαίνουν σε συνάρτηση με την εκτέλεση, όπως καθορίζονται στο διάταγμα· επίσης, δικαιούνται το 50% της αμοιβής τους ως αποζημίωση εξόδων κατ’ αποκοπήν. Τα έξοδα των μέτρων εκτέλεσης βασίζονται στο ποσό της αξίωσης στην κατάσχεση του οποίου προβαίνει ο δικαστικός επιμελητής, ενώ στην περίπτωση που προβαίνει σε συγκεκριμένη πράξη, το ποσό των τελών των μέτρων εκτέλεσης είναι πάγιο. Τα μειωμένα ποσά που προβλέπονται στο πλαίσιο της νομικής συνδρομής επίσης ισχύουν και στις διαδικασίες εκτέλεσης· κατά συνέπεια, στην περίπτωση που ο διάδικος αποδείξει ότι δικαιούται νομικής συνδρομής είναι δυνατό κατά την υποβολή αίτησης εκτέλεσης να μην καταβάλει τα έξοδα των μέτρων εκτέλεσης προκαταβολικά και να τύχει απαλλαγής από την καταβολή των δικαστικών τελών που συνδέονται με την εντολή προς εκτέλεση.
Αρχή σελίδας
2.2. Ουσιαστικές προϋποθέσεις
Ποια κριτήρια εφαρμόζουν τα δικαστήρια για να διατάξουν μέτρα εκτέλεσης;
Τα δικαστήρια διατάσσουν μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης εάν η απόφαση που αποτελεί τη βάση της εκτέλεσης είναι δεσμευτική, οριστική ή εκδόθηκε στο πλαίσιο προσωρινής απόφασης όπου τέθηκε προθεσμία και η προθεσμία έληξε.
Σύμφωνα με έναν ειδικό κανόνα, μπορεί να επιτραπεί εκτέλεση για την είσπραξη διατροφής παιδιού που αφορά καθυστερημένες δόσεις διατροφής για διάστημα άνω των έξι μηνών, εφόσον ο διάδικος που υποβάλλει την αίτηση για μέτρα εκτέλεσης ισχυρίζεται ότι η καθυστέρηση της καταβολής διατροφής του παιδιού μπορεί να απορρέει από δόλια συμπεριφορά του οφειλέτη ή ότι ο οφειλέτης δεν κατέβαλε τη διατροφή λόγω σοβαρής αιτίας. Στην περίπτωση εκτέλεσης απόφασης αλλοδαπού δικαστηρίου εξετάζεται επίσης εάν η έκδοση μιας τέτοιας απόφασης επιτρέπεται βάσει του νόμου, των διεθνών συνθηκών, καθώς και των αμοιβαίων υποχρεώσεων ή κανόνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ποια κριτήρια εφαρμόζουν τα δικαστήρια για να διατάξουν μέτρα εκτέλεσης έναντι οφειλετών;
Όσον αφορά τους οφειλέτες, τα δικαστήρια εξετάζουν τα στοιχεία που υποβάλλονται από τον αιτούντα τα μέτρα εκτέλεσης, όπως περιέχονται στο συμπληρωμένο επίσημο έντυπο αίτησης για μέτρα εκτέλεσης, ήτοι:
το όνομα του οφειλέτη και τα απαραίτητα στοιχεία ταυτότητάς του,
αναλόγως των περιστάσεων, την κατοικία του οφειλέτη, τον τόπο εργασίας ή την έδρα και τον τόπο που βρίσκονται τα περιουσιακά στοιχεία τα οποία αποτελούν αντικείμενο της εκτέλεσης (το μέρος που υποβάλλει αίτηση μέτρων εκτέλεσης πρέπει να υποβάλει τουλάχιστον ένα από τα στοιχεία αυτά).
Η εντολή προς εκτέλεση είναι δυνατή μόνον εφόσον το δικαστήριο διαθέτει τα παραπάνω στοιχεία.
3. Περιεχόμενο και φύση των μέτρων εκτέλεσης
3.1. Ποια περιουσιακά στοιχεία μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο εκτέλεσης;
Αντικείμενο εκτέλεσης μπορούν να αποτελέσουν τα ακόλουθα περιουσιακά στοιχεία:
Χρήματα σε τραπεζικούς λογαριασμούς, αλλά στην περίπτωση φυσικών προσώπων ο νόμος προβλέπει απαλλαγή από την εκτέλεση για ένα συγκεκριμένο χρηματικό ποσό.
Κινητά αλλά όχι εκείνα που είναι απαραίτητα για τη διαβίωση και δεν δύνανται να κατασχεθούν γιατί είναι ακατάσχετα βάσει του νόμου, όπως για παράδειγμα:
είδη ρουχισμού,
επίπλωση του σπιτιού που αντιστοιχεί στον αριθμό των μελών της οικογένειας του οφειλέτη,
απαραίτητα φάρμακα λόγω ασθένειας του οφειλέτη κλπ.
Ακίνητα (ανεξάρτητα από τη φύση τους, τη χρήση, τα δικαιώματα και τις επιβαρύνσεις των ακινήτων και των στοιχείων που έχουν καταχωριστεί στο κτηματολόγιο)· πάντως εξαιρούνται της εκτέλεσης τα ακίνητα που, στο πλαίσιο της διαδικασίας εκκαθάρισης, δεν θεωρούνται ότι ανήκουν στην περιουσία του οφειλέτη.
Πέραν των όσων αναφέρονται παραπάνω, τα ακόλουθα περιουσιακά στοιχεία μπορούν επίσης να αποτελέσουν αντικείμενο εκτέλεσης: μισθοί, συντάξεις ή άλλα έσοδα του οφειλέτη (προβλέπεται επίσης ένα συγκεκριμένο ποσοστό εξαίρεσης και στον τομέα αυτό), μετοχές, οφειλές τρίτων κλπ.
3.2. Ποιες είναι οι συνέπειες των μέτρων εκτέλεσης;
Οι οφειλέτες που δεν συμμορφώνονται με την εντολή προς εκτέλεση μπορούν να διαθέτουν την περιουσία τους;
Στην περίπτωση δέσμευσης κινητής περιουσίας και τραπεζικών λογαριασμών, το δικαίωμα του οφειλέτη να διαθέτει τα περιουσιακά του στοιχεία παύει· στην περίπτωση που η δεσμευμένη περιουσία υπόκειται σε κατάσχεση, παύει επίσης να είναι στην κατοχή του οφειλέτη. Εάν κατασχεθούν ορισμένα ακίνητα, ο οφειλέτης μπορεί να τα διαθέτει, αλλά επιβαρυμένα με την εντολή εκτέλεσης.
Αρχή σελίδας
Επιβάλλονται κυρώσεις στους οφειλέτες που δεν συμμορφώνονται με τα μέτρα εκτέλεσης;
Το δικαστήριο επιβάλλει χρηματική ποινή κατά ανώτατο όριο 500.000 HUF στον οφειλέτη που αρνείται να εκπληρώσει την υποχρέωσή του/της, όπως προβλέπεται από τον νόμο ή εμποδίζει τα μέτρα εκτέλεσης με τη συμπεριφορά του/της.
Εάν κατά τη διάρκεια των μέτρων εκτέλεσης ο οφειλέτης προβάλει σωματική αντίσταση, ο δικαστικός επιμελητής απευθύνεται στην αστυνομία για την επιβολή των μέτρων αναγκαστικής εκτέλεσης κατά του οφειλέτη.
Εάν ο οφειλέτης εμποδίζει τις διαδικασίες εκτέλεσης εκ μέρους του δικαστικού επιμελητή βιαίως, τότε μπορεί να υποστεί ποινική δίωξη. Ο οφειλέτης επίσης υπέχει ποινική ευθύνη εάν αποκρύψει περιουσιακά στοιχεία στο πλαίσιο της εκτέλεσης, αφαιρώντας τη σφραγίδα που επιτίθεται κατά τη διαδικασία εκτέλεσης ή ανοίγοντας σφραγισμένα αντικείμενα που αποτελούν αντικείμενο δέσμευσης ή κατάσχεσης (απαγόρευση της θραύσης της σφραγίδας).
Ποιες είναι οι υποχρεώσεις των τραπεζών όσον αφορά την αποκάλυψη πληροφοριών και το πάγωμα λογαριασμών;
Οι τράπεζες υποχρεούνται να αποκαλύπτουν πληροφορίες σχετικά με τον οφειλέτη και την οικονομική του/της κατάσταση όταν ζητηθεί από τον δικαστικό επιμελητή και βάσει της εντολής του δικαστικού επιμελητή για να μεταφέρουν ένα συγκεκριμένο χρηματικό ποσό από τον τραπεζικό λογαριασμό του οφειλέτη στο δικαστικό επιμελητή και σε ορισμένες περιπτώσεις να δεσμεύουν τον τραπεζικό λογαριασμό. Οι τράπεζες αναλαμβάνουν την αστική ευθύνη για την εκτέλεση τέτοιου είδους μέτρων.
Τι κυρώσεις εφαρμόζονται έναντι τρίτων εάν αρνηθούν την εκτέλεση των μέτρων;
Εάν η τράπεζα δεν εκτελέσει τις υποχρεώσεις της όπως απορρέουν από την αναγκαστική εκτέλεση, μπορεί να υποχρεωθεί να καταβάλει χρηματική ποινή καθώς και το ποσό της αξίωσης που δεν καταβλήθηκε με υπαιτιότητά της. Το ίδιο ισχύει και για όλους όσους συμμετέχουν στη διαδικασία, καθώς επίσης για τον εργοδότη του οφειλέτη ο οποίος αναλαμβάνει αντίστοιχη ευθύνη όσον αφορά την επίσχεση μισθού που διατάσσεται από τον δικαστικό επιμελητή.
Αρχή σελίδας
3.3. Ποια είναι η ισχύς των μέτρων αυτών;
Προβλέπεται κάποια προθεσμία από το νόμο ή από την απόφαση του δικαστηρίου;
Η εκτέλεση γίνεται εντός της προθεσμίας που προβλέπεται στο αστικό δίκαιο (κατά κανόνα προβλέπεται πενταετής προθεσμία), η οποία αρχίζει από την ημερομηνία έκδοσης της οριστικής απόφασης του δικαστηρίου. Όσον αφορά αίτηση που υποβλήθηκε μετά την παραγραφή της αξίωσης, η εκτέλεση δεν μπορεί να διαταχθεί και οι διαδικασίες που έγιναν παλαιότερα δεν μπορούν να ξεκινήσουν εκ νέου. Οποιοδήποτε μέτρο εκτέλεσης μπορεί να διακόψει την παραγραφή μιας αξίωσης - το ίδιο ισχύει με τη δικαστική διαδικασία για την αναγνώριση της αξίωσης - και η προθεσμία παραγραφής ξεκινά εκ νέου.
4. Τα μέτρα της διαταγής εκτέλεσης υπόκεινται σε ένδικα μέσα;
α) Ανάκληση του εκτελεστού τίτλου και ακύρωση του εκτελεστήριου τύπου
Εάν το δικαστήριο διατάξει εκτέλεση με την έκδοση του λεγόμενου εκτελεστού τίτλου, είναι δυνατή η ανάκλησή του ή η ακύρωση του εκτελεστήριου τύπου με την άσκηση ενδίκου μέσου, εάν το δικαστήριο αποφανθεί ότι ο εκτελεστός τίτλος δεν είναι βάσιμος.
Ποιος μπορεί να υποβάλλει αίτηση για την ανάκληση του εκτελεστού τίτλου και την ακύρωση του εκτελεστήριου τύπου;
Η ανάκληση του εκτελεστού τίτλου και η ακύρωση του εκτελεστήριου τύπου μπορούν να ζητηθούν από τον οφειλέτη, τον αιτούντα την αναγκαστική εκτέλεση ή αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο.
Ποιο είναι το αρμόδιο δικαστήριο για την υποβολή της αίτησης;
Το δικαστήριο που διέταξε την εκτέλεση.
Ποια είναι η προθεσμία για την υποβολή της αίτησης;
Δεν προβλέπεται καμία προθεσμία για την υποβολή της αίτησης· μπορεί να υποβληθεί ανά πάσα στιγμή.
Ποιες συνέπειες έχει η αίτηση;
Εάν η αίτηση γίνει δεκτή από το δικαστήριο, το δικαστήριο διατάσσει την ανάκληση του εκτελεστού τίτλου και την ακύρωση του εκτελεστήριου τύπου· ο διάδικος δικαιούται να ασκήσει ένδικα μέσα κατά της απόφασης.
Αρχή σελίδας
β) Ένδικα μέσα κατά της εκτέλεσης
Στις περιπτώσεις όπου η εκτέλεση γίνεται βάσει δικαστικής απόφασης, μπορούν να ασκηθούν ένδικα μέσα κατά της εν λόγω απόφασης.
Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει την απόφαση;
Ένδικα μέσα μπορούν να ασκηθούν από τον οφειλέτη ή τον αιτούντα την εκτέλεση.
Ποιο είναι το αρμόδιο δικαστήριο για την άσκηση των ενδίκων μέσων;
Τα ένδικα μέσα ασκούνται στο δικαστήριο που διατάσσει την εκτέλεση και απευθύνονται στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο. Το Εφετείο έχει αρμοδιότητα για την εξέταση των ενδίκων μέσων.
Ποια είναι η προθεσμία για την άσκηση ενδίκων μέσων;
Η προθεσμία για την άσκηση ενδίκων μέσων είναι 15 ημέρες από την έκδοση της απόφασης.
Ποιες είναι οι συνέπειες των ενδίκων μέσων;
Εάν η απόφαση εκτέλεσης την οποία εκδίδει το δικαστήριο είναι ορθή επί της ουσίας, το Εφετείο την εγκρίνει, ενώ σε διαφορετική περίπτωση την τροποποιεί. Σε περίπτωση παραβίασης των δικονομικών κανόνων, το Εφετείο ακυρώνει την απόφαση και καλεί το δικαστήριο που εξέδωσε την απόφαση εκτέλεσης να λάβει άλλη απόφαση.
γ) Ένδικα μέσα κατά της απόφασης που απορρίπτει εκτελεστό τίτλο
Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει την απόφαση;
Ο αιτών την εκτέλεση μπορεί να ασκήσει ένδικα μέσα κατά της απόφασης που απορρίπτει εκτελεστό τίτλο.
Ποιο είναι το αρμόδιο δικαστήριο για την άσκηση ενδίκων μέσων;
Τα ένδικα μέσα υποβάλλονται στο δικαστήριο που διέταξε την εκτέλεση και απευθύνονται στο Εφετείο. Το Εφετείο έχει αρμοδιότητα για την εξέταση των ενδίκων μέσων.
Ποια είναι η προθεσμία για την άσκηση ενδίκων μέσων;
Η προθεσμία για την άσκηση ενδίκων μέσων είναι 15 ημέρες από την έκδοση της απόφασης εκτέλεσης.
Ποιες είναι οι συνέπειες της άσκησης ενδίκων μέσων;
Εάν η απόφαση του δικαστηρίου που διατάσσει εκτέλεση είναι ορθή επί της ουσίας, το Εφετείο την εγκρίνει, ενώ σε διαφορετική περίπτωση την τροποποιεί. Στην περίπτωση παραβίασης των δικονομικών κανόνων, το Εφετείο ακυρώνει την απόφαση και προτρέπει το δικαστήριο που διέταξε την εκτέλεση να εκδώσει άλλη απόφαση.
Αρχή σελίδας
Μετά την απόφαση εκτέλεσης, ο δικαστικός επιμελητής λαμβάνει ανεξάρτητα μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης, ενώ δεν απαιτείται καμία άδεια δικαστηρίου για τη διεξαγωγή των πράξεων αυτών. Προβλέπεται ειδικό ένδικο μέσο, με την άσκηση ανακοπής· η ανακοπή ασκείται από τον οφειλέτη, τον αιτούντα την εκτέλεση ή τρίτο ενδιαφερόμενο. Η ανακοπή πρέπει να ασκηθεί εντός 15 ημερών από τη λήψη των μέτρων εκ μέρους του δικαστικού επιμελητή. Εάν ο αιτών ενημερώθηκε για τα μέτρα αυτά αργότερα ή παρεμποδίστηκε όσον αφορά την άσκηση της ανακοπής εντός 15 ημερών από τη λήψη των μέτρων εκ μέρους του δικαστικού επιμελητή, η προθεσμία άσκησης ανακοπής υπολογίζεται από την ημερομηνία της ενημέρωσης σχετικά με τα μέτρα ή της άρσης του εμποδίου. Πέραν των 6 μηνών μετά τη λήψη των μέτρων εκτέλεσης δεν μπορεί να ασκηθεί ανακοπή. Βάσει παραδεκτής ανακοπής, το δικαστήριο ακυρώνει το μέτρο που παραβιάζει τον νόμο και στην περίπτωση παράλειψης εκ μέρους του δικαστικού επιμελητή, διατάσσει τον δικαστικό επιμελητή να εκτελέσει το μέτρο, ενώ σε αντίθετη περίπτωση απορρίπτει την ανακοπή.
Πέραν των προαναφερθέντων ενδίκων μέσων, υπάρχει επίσης η δυνατότητα λήξης της εκτελέσεως. Η εκτέλεση λήγει με δικαστική απόφαση, εφόσον ζητηθεί από τον αιτούντα την εκτέλεση και η πράξη αυτή δεν παραβιάζει δικαιώματα τρίτων ή διέπεται από άλλη νομοθετική διάταξη. Παραδείγματος χάριν, η εκτέλεση λήγει εάν ο οφειλέτης καταβάλει το χρέος του. Η εκτέλεση λήγει με απόφαση του δικαστηρίου ακόμη και αν έχει συμφωνηθεί βάσει επίσημου εγγράφου ότι η οριστική απόφαση ακυρώνει τη διαταγή εκτέλεσης.
Στη διαδικασία εκτέλεσης είναι επίσης δυνατό για έναν τρίτο, που είναι δικαιούχος αγαθού το οποίο περιλαμβάνεται στα περιουσιακά στοιχεία που αποτελούν αντικείμενο της εκτέλεσης βάσει εμπραγμάτου δικαιώματος ή άλλου δικαιώματος που αποτρέπει την πώληση στο πλαίσιο της εκτέλεσης, να ασκήσει ανακοπή κατά του αιτούντος την εκτέλεση ώστε να αφαιρεθεί το εν λόγω περιουσιακό στοιχείο από τη διαδικασία των εκτελεστικών μέτρων. Εάν το δικαστήριο δεχτεί την τριτανακοπή, αφαιρεί το περιουσιακό στοιχείο του ανακόπτοντος. Εάν το περιουσιακό αυτό στοιχείο έχει ήδη πωληθεί, ο νικήσας διάδικος λαμβάνει το χρηματικό ποσό που αντιστοιχεί στην τιμή πωλήσεως.
Source : http://ec.europa.eu/civiljustice
1. Τι σημαίνει ο όρος «εκτέλεση» στις αστικές και εμπορικές υποθέσεις;
2. Υπό ποιες προϋποθέσεις μπορεί να εκτελεστεί ένας τίτλος ή μία απόφαση;
2.1. Διαδικασία
2.2. Ουσιαστικές προϋποθέσεις
3. Περιεχόμενο και φύση των μέτρων εκτέλεσης
3.1. Ποια περιουσιακά στοιχεία μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο εκτέλεσης;
3.2. Ποιες είναι οι συνέπειες των μέτρων εκτέλεσης;
3.3. Ποια είναι η ισχύς των μέτρων αυτών;
4. Τα μέτρα της διαταγής εκτέλεσης υπόκεινται σε ένδικα μέσα;
1. Τι σημαίνει ο όρος «εκτέλεση» στις αστικές και εμπορικές υποθέσεις;
Παρακαλείστε να ορίσετε τον όρο «εκτέλεση»
«Εκτέλεση» είναι μια αστική εξωδικαστική διαδικασία μέσω της οποίας το κράτος προβαίνει στην ικανοποίηση των αξιώσεων που απορρέουν από δικαστικές αποφάσεις και άλλα έγγραφα τα οποία ορίζονται στο νόμο μέσω της εφαρμογής αναγκαστικών μέτρων.
Παρακαλείστε να συνοψίσετε τα μέτρα εκτέλεσης που δύνανται να υποχρεώσουν τον οφειλέτη να προβεί σε πράξη ή παράλειψη ή εκτέλεση πληρωμής
Τα μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης εν μέρει περιορίζουν τα δικαιώματα κυριότητας του οφειλέτη και εν μέρει τα προσωπικά του δικαιώματα· τα μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης κατά της περιουσίας μπορούν να ληφθούν από δικαστήρια και δικαστικούς επιμελητές, ενώ μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης σε προσωπικό επίπεδο μπορούν να εφαρμοστούν από την αστυνομία, βάσει διατάξεων των δικαστηρίων και των δικαστικών επιμελητών. Τα σημαντικότερα μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης κατά της περιουσίας είναι τα ακόλουθα:
εκχώρηση μισθών ή άλλων εσόδων,
κατάσχεση και πώληση προσωπικών περιουσιακών στοιχείων,
παρακράτηση ποσών που διαχειρίζονται χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, δέσμευση τραπεζικών λογαριασμών,
κατάσχεση της απαίτησης του οφειλέτη έναντι τρίτων,
κατάσχεση και πώληση ακινήτων,
επιβολή προστίμων.
2. Υπό ποιες προϋποθέσεις μπορεί να εκτελεστεί ένας τίτλος ή μία απόφαση;
2.1. Διαδικασία
Ποιες αποφάσεις είναι εκτελεστές;
Κυρίως οι δικαστικές αποφάσεις μπορούν να εκτελεστούν μέσω δικαστικής εκτέλεσης. Στις εξωδικαστικές αποφάσεις που μπορούν να εκτελεστούν μέσω διαδικασίας αναγκαστικής εκτέλεσης περιλαμβάνονται οι αποφάσεις που εκδίδουν διάφοροι λειτουργοί της δικαιοσύνης (παραδείγματος χάριν συμβολαιογράφοι, πειθαρχικές αρχές) και αξιώσεις που απορρέουν από δημόσια έγγραφα (παραδείγματος χάριν, συμβολαιογραφικές πράξεις). Συγχρόνως, οι περισσότερες εξωδικαστικές αποφάσεις είναι αποφάσεις που λαμβάνονται από διοικητικούς φορείς και υπόκεινται σε διοικητικά μέτρα εκτέλεσης.
Αρχή σελίδας
Είναι απαραίτητη η έκδοση δικαστικής απόφασης για την αναγκαστική εκτέλεση;
Κατά κανόνα δεν είναι απαραίτητο να υπάρχει δικαστική απόφαση για την αναγκαστική εκτέλεση· τα δικαστήρια διατάσσουν εκτέλεση με την έκδοση εκτελεστού τίτλου. Σε ορισμένες περιπτώσεις, εκδίδεται διαταγή εκτέλεσης, όπως παραδείγματος χάριν στην περίπτωση ασφαλιστικών μέτρων.
Ποιο δικαστήριο είναι αρμόδιο για να διατάξει την εκτέλεση;
Κατά κανόνα, η εκτέλεση διατάσσεται από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο που έχει αρμοδιότητα για την εκδίκαση της υπόθεσης η οποία αποτελεί τη βάση της εκτέλεσης. Εάν η βάση της εκτέλεσης δεν είναι δικαστική απόφαση αλλά κάποια άλλη πράξη (παραδείγματος χάριν συμβολαιογραφική πράξη), αρμόδιο για να διατάξει την εκτέλεση είναι το δικαστήριο της κατοικίας ή της έδρας του οφειλέτη – ή ελλείψει αυτών, ο τόπος που βρίσκονται τα περιουσιακά στοιχεία του οφειλέτη τα οποία υπόκεινται σε εκτέλεση. Στην περίπτωση απόφασης αλλοδαπού δικαστηρίου, διατάσσει την εκτέλεση το τοπικό δικαστήριο που βρίσκεται εντός της έδρας του περιφερειακού δικαστηρίου που είναι αρμόδιο βάσει της κατοικίας ή έδρας του οφειλέτη ή ελλείψει αυτών, του τόπου όπου βρίσκονται τα περιουσιακά στοιχεία του οφειλέτη τα οποία υπόκεινται σε εκτέλεση ή στην περίπτωση της Βουδαπέστης, το Κεντρικό Πρωτοδικείο. Άλλοι κανόνες σχετικά με τη δικαιοδοσία ορίζονται στον νόμο LIII του 1994 για την εκτέλεση δικαστικών αποφάσεων.
Καθεστώς και αρμοδιότητες του δικαστικού επιμελητή
Τα μέτρα εκτέλεσης υπάγονται στην αρμοδιότητα των δικαστικών επιμελητών (ανεξάρτητων δικαστικών επιμελητών και υπαγόμενων στα περιφερειακά δικαστήρια δικαστικών επιμελητών) και είναι δεσμευτικά για όλους· οι δικαστικοί επιμελητές είναι δημόσια όργανα και ασκούν δημόσιο λειτούργημα.
Βάσει των γενικών κανόνων, οι αξιώσεις του αστικού δικαίου εκτελούνται από ανεξάρτητους δικαστικούς επιμελητές. Οι δικαστικοί αυτοί επιμελητές έχουν ανεξάρτητο νομικό καθεστώς και υπάγονται στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, διοριζόμενοι σε ένα δεδομένο τοπικό δικαστήριο με δεδομένες αρμοδιότητες, δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι και αμείβονται από τους πελάτες.
Αρχή σελίδας
Οι δικαστικοί επιμελητές που υπάγονται στα περιφερειακά δικαστήρια ασκούν αρμοδιότητες για την είσπραξη απαιτήσεων υπέρ του Δημοσίου και εργάζονται στα περιφερειακά δικαστήρια ως δικαστικοί υπάλληλοι. Η αρμοδιότητά τους είναι η ίδια με εκείνη του περιφερειακού δικαστηρίου στο οποίο υπάγονται και ο πρόεδρος του περιφερειακού δικαστηρίου ασκεί όλα τα διοικητικά καθήκοντα εποπτείας σχετικά με αυτούς.
Η αίτηση εκτέλεσης πρέπει να γίνεται από ασκούντα το νομικό επάγγελμα;
Οι αιτήσεις εκτέλεσης μπορούν να υποβληθούν στα δικαστήρια σύμφωνα με τους γενικούς κανόνες πολιτικής δικονομίας: μπορούν να υποβληθούν μέσω δικηγόρου, παρότι η εκπροσώπηση από δικηγόρο δεν είναι απαραίτητη στις διαδικασίες αυτές.
Έξοδα των μέτρων εκτέλεσης
Τα έξοδα των μέτρων εκτέλεσης συνίστανται κυρίως στην αμοιβή του δικαστικού επιμελητή και στα έξοδα εκτέλεσης που προβλέπονται στο νομοθετικό διάταγμα αριθ. 14/1994. (IX. 8.) IM του Υπουργείου Δικαιοσύνης σχετικά με τα τέλη των μέτρων εκτέλεσης. Τα τέλη αναλογούν στο ύψος του ποσού της αξίωσης: όταν το ποσό της αξίωσης είναι υψηλό συνοδεύεται με υψηλότερα τέλη εκτέλεσης, ενώ στην περίπτωση που ο δικαστικός επιμελητής προβαίνει σε μια συγκεκριμένη πράξη το ποσό υπολογίζεται βάσει του χρόνου που απαιτήθηκε για την εκτέλεση της πράξης. Οι δικαστικοί επιμελητές δικαιούνται επιστροφής των εξόδων για τα δικαιολογημένα έξοδα στα οποία προβαίνουν σε συνάρτηση με την εκτέλεση, όπως καθορίζονται στο διάταγμα· επίσης, δικαιούνται το 50% της αμοιβής τους ως αποζημίωση εξόδων κατ’ αποκοπήν. Τα έξοδα των μέτρων εκτέλεσης βασίζονται στο ποσό της αξίωσης στην κατάσχεση του οποίου προβαίνει ο δικαστικός επιμελητής, ενώ στην περίπτωση που προβαίνει σε συγκεκριμένη πράξη, το ποσό των τελών των μέτρων εκτέλεσης είναι πάγιο. Τα μειωμένα ποσά που προβλέπονται στο πλαίσιο της νομικής συνδρομής επίσης ισχύουν και στις διαδικασίες εκτέλεσης· κατά συνέπεια, στην περίπτωση που ο διάδικος αποδείξει ότι δικαιούται νομικής συνδρομής είναι δυνατό κατά την υποβολή αίτησης εκτέλεσης να μην καταβάλει τα έξοδα των μέτρων εκτέλεσης προκαταβολικά και να τύχει απαλλαγής από την καταβολή των δικαστικών τελών που συνδέονται με την εντολή προς εκτέλεση.
Αρχή σελίδας
2.2. Ουσιαστικές προϋποθέσεις
Ποια κριτήρια εφαρμόζουν τα δικαστήρια για να διατάξουν μέτρα εκτέλεσης;
Τα δικαστήρια διατάσσουν μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης εάν η απόφαση που αποτελεί τη βάση της εκτέλεσης είναι δεσμευτική, οριστική ή εκδόθηκε στο πλαίσιο προσωρινής απόφασης όπου τέθηκε προθεσμία και η προθεσμία έληξε.
Σύμφωνα με έναν ειδικό κανόνα, μπορεί να επιτραπεί εκτέλεση για την είσπραξη διατροφής παιδιού που αφορά καθυστερημένες δόσεις διατροφής για διάστημα άνω των έξι μηνών, εφόσον ο διάδικος που υποβάλλει την αίτηση για μέτρα εκτέλεσης ισχυρίζεται ότι η καθυστέρηση της καταβολής διατροφής του παιδιού μπορεί να απορρέει από δόλια συμπεριφορά του οφειλέτη ή ότι ο οφειλέτης δεν κατέβαλε τη διατροφή λόγω σοβαρής αιτίας. Στην περίπτωση εκτέλεσης απόφασης αλλοδαπού δικαστηρίου εξετάζεται επίσης εάν η έκδοση μιας τέτοιας απόφασης επιτρέπεται βάσει του νόμου, των διεθνών συνθηκών, καθώς και των αμοιβαίων υποχρεώσεων ή κανόνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ποια κριτήρια εφαρμόζουν τα δικαστήρια για να διατάξουν μέτρα εκτέλεσης έναντι οφειλετών;
Όσον αφορά τους οφειλέτες, τα δικαστήρια εξετάζουν τα στοιχεία που υποβάλλονται από τον αιτούντα τα μέτρα εκτέλεσης, όπως περιέχονται στο συμπληρωμένο επίσημο έντυπο αίτησης για μέτρα εκτέλεσης, ήτοι:
το όνομα του οφειλέτη και τα απαραίτητα στοιχεία ταυτότητάς του,
αναλόγως των περιστάσεων, την κατοικία του οφειλέτη, τον τόπο εργασίας ή την έδρα και τον τόπο που βρίσκονται τα περιουσιακά στοιχεία τα οποία αποτελούν αντικείμενο της εκτέλεσης (το μέρος που υποβάλλει αίτηση μέτρων εκτέλεσης πρέπει να υποβάλει τουλάχιστον ένα από τα στοιχεία αυτά).
Η εντολή προς εκτέλεση είναι δυνατή μόνον εφόσον το δικαστήριο διαθέτει τα παραπάνω στοιχεία.
3. Περιεχόμενο και φύση των μέτρων εκτέλεσης
3.1. Ποια περιουσιακά στοιχεία μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο εκτέλεσης;
Αντικείμενο εκτέλεσης μπορούν να αποτελέσουν τα ακόλουθα περιουσιακά στοιχεία:
Χρήματα σε τραπεζικούς λογαριασμούς, αλλά στην περίπτωση φυσικών προσώπων ο νόμος προβλέπει απαλλαγή από την εκτέλεση για ένα συγκεκριμένο χρηματικό ποσό.
Κινητά αλλά όχι εκείνα που είναι απαραίτητα για τη διαβίωση και δεν δύνανται να κατασχεθούν γιατί είναι ακατάσχετα βάσει του νόμου, όπως για παράδειγμα:
είδη ρουχισμού,
επίπλωση του σπιτιού που αντιστοιχεί στον αριθμό των μελών της οικογένειας του οφειλέτη,
απαραίτητα φάρμακα λόγω ασθένειας του οφειλέτη κλπ.
Ακίνητα (ανεξάρτητα από τη φύση τους, τη χρήση, τα δικαιώματα και τις επιβαρύνσεις των ακινήτων και των στοιχείων που έχουν καταχωριστεί στο κτηματολόγιο)· πάντως εξαιρούνται της εκτέλεσης τα ακίνητα που, στο πλαίσιο της διαδικασίας εκκαθάρισης, δεν θεωρούνται ότι ανήκουν στην περιουσία του οφειλέτη.
Πέραν των όσων αναφέρονται παραπάνω, τα ακόλουθα περιουσιακά στοιχεία μπορούν επίσης να αποτελέσουν αντικείμενο εκτέλεσης: μισθοί, συντάξεις ή άλλα έσοδα του οφειλέτη (προβλέπεται επίσης ένα συγκεκριμένο ποσοστό εξαίρεσης και στον τομέα αυτό), μετοχές, οφειλές τρίτων κλπ.
3.2. Ποιες είναι οι συνέπειες των μέτρων εκτέλεσης;
Οι οφειλέτες που δεν συμμορφώνονται με την εντολή προς εκτέλεση μπορούν να διαθέτουν την περιουσία τους;
Στην περίπτωση δέσμευσης κινητής περιουσίας και τραπεζικών λογαριασμών, το δικαίωμα του οφειλέτη να διαθέτει τα περιουσιακά του στοιχεία παύει· στην περίπτωση που η δεσμευμένη περιουσία υπόκειται σε κατάσχεση, παύει επίσης να είναι στην κατοχή του οφειλέτη. Εάν κατασχεθούν ορισμένα ακίνητα, ο οφειλέτης μπορεί να τα διαθέτει, αλλά επιβαρυμένα με την εντολή εκτέλεσης.
Αρχή σελίδας
Επιβάλλονται κυρώσεις στους οφειλέτες που δεν συμμορφώνονται με τα μέτρα εκτέλεσης;
Το δικαστήριο επιβάλλει χρηματική ποινή κατά ανώτατο όριο 500.000 HUF στον οφειλέτη που αρνείται να εκπληρώσει την υποχρέωσή του/της, όπως προβλέπεται από τον νόμο ή εμποδίζει τα μέτρα εκτέλεσης με τη συμπεριφορά του/της.
Εάν κατά τη διάρκεια των μέτρων εκτέλεσης ο οφειλέτης προβάλει σωματική αντίσταση, ο δικαστικός επιμελητής απευθύνεται στην αστυνομία για την επιβολή των μέτρων αναγκαστικής εκτέλεσης κατά του οφειλέτη.
Εάν ο οφειλέτης εμποδίζει τις διαδικασίες εκτέλεσης εκ μέρους του δικαστικού επιμελητή βιαίως, τότε μπορεί να υποστεί ποινική δίωξη. Ο οφειλέτης επίσης υπέχει ποινική ευθύνη εάν αποκρύψει περιουσιακά στοιχεία στο πλαίσιο της εκτέλεσης, αφαιρώντας τη σφραγίδα που επιτίθεται κατά τη διαδικασία εκτέλεσης ή ανοίγοντας σφραγισμένα αντικείμενα που αποτελούν αντικείμενο δέσμευσης ή κατάσχεσης (απαγόρευση της θραύσης της σφραγίδας).
Ποιες είναι οι υποχρεώσεις των τραπεζών όσον αφορά την αποκάλυψη πληροφοριών και το πάγωμα λογαριασμών;
Οι τράπεζες υποχρεούνται να αποκαλύπτουν πληροφορίες σχετικά με τον οφειλέτη και την οικονομική του/της κατάσταση όταν ζητηθεί από τον δικαστικό επιμελητή και βάσει της εντολής του δικαστικού επιμελητή για να μεταφέρουν ένα συγκεκριμένο χρηματικό ποσό από τον τραπεζικό λογαριασμό του οφειλέτη στο δικαστικό επιμελητή και σε ορισμένες περιπτώσεις να δεσμεύουν τον τραπεζικό λογαριασμό. Οι τράπεζες αναλαμβάνουν την αστική ευθύνη για την εκτέλεση τέτοιου είδους μέτρων.
Τι κυρώσεις εφαρμόζονται έναντι τρίτων εάν αρνηθούν την εκτέλεση των μέτρων;
Εάν η τράπεζα δεν εκτελέσει τις υποχρεώσεις της όπως απορρέουν από την αναγκαστική εκτέλεση, μπορεί να υποχρεωθεί να καταβάλει χρηματική ποινή καθώς και το ποσό της αξίωσης που δεν καταβλήθηκε με υπαιτιότητά της. Το ίδιο ισχύει και για όλους όσους συμμετέχουν στη διαδικασία, καθώς επίσης για τον εργοδότη του οφειλέτη ο οποίος αναλαμβάνει αντίστοιχη ευθύνη όσον αφορά την επίσχεση μισθού που διατάσσεται από τον δικαστικό επιμελητή.
Αρχή σελίδας
3.3. Ποια είναι η ισχύς των μέτρων αυτών;
Προβλέπεται κάποια προθεσμία από το νόμο ή από την απόφαση του δικαστηρίου;
Η εκτέλεση γίνεται εντός της προθεσμίας που προβλέπεται στο αστικό δίκαιο (κατά κανόνα προβλέπεται πενταετής προθεσμία), η οποία αρχίζει από την ημερομηνία έκδοσης της οριστικής απόφασης του δικαστηρίου. Όσον αφορά αίτηση που υποβλήθηκε μετά την παραγραφή της αξίωσης, η εκτέλεση δεν μπορεί να διαταχθεί και οι διαδικασίες που έγιναν παλαιότερα δεν μπορούν να ξεκινήσουν εκ νέου. Οποιοδήποτε μέτρο εκτέλεσης μπορεί να διακόψει την παραγραφή μιας αξίωσης - το ίδιο ισχύει με τη δικαστική διαδικασία για την αναγνώριση της αξίωσης - και η προθεσμία παραγραφής ξεκινά εκ νέου.
4. Τα μέτρα της διαταγής εκτέλεσης υπόκεινται σε ένδικα μέσα;
α) Ανάκληση του εκτελεστού τίτλου και ακύρωση του εκτελεστήριου τύπου
Εάν το δικαστήριο διατάξει εκτέλεση με την έκδοση του λεγόμενου εκτελεστού τίτλου, είναι δυνατή η ανάκλησή του ή η ακύρωση του εκτελεστήριου τύπου με την άσκηση ενδίκου μέσου, εάν το δικαστήριο αποφανθεί ότι ο εκτελεστός τίτλος δεν είναι βάσιμος.
Ποιος μπορεί να υποβάλλει αίτηση για την ανάκληση του εκτελεστού τίτλου και την ακύρωση του εκτελεστήριου τύπου;
Η ανάκληση του εκτελεστού τίτλου και η ακύρωση του εκτελεστήριου τύπου μπορούν να ζητηθούν από τον οφειλέτη, τον αιτούντα την αναγκαστική εκτέλεση ή αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο.
Ποιο είναι το αρμόδιο δικαστήριο για την υποβολή της αίτησης;
Το δικαστήριο που διέταξε την εκτέλεση.
Ποια είναι η προθεσμία για την υποβολή της αίτησης;
Δεν προβλέπεται καμία προθεσμία για την υποβολή της αίτησης· μπορεί να υποβληθεί ανά πάσα στιγμή.
Ποιες συνέπειες έχει η αίτηση;
Εάν η αίτηση γίνει δεκτή από το δικαστήριο, το δικαστήριο διατάσσει την ανάκληση του εκτελεστού τίτλου και την ακύρωση του εκτελεστήριου τύπου· ο διάδικος δικαιούται να ασκήσει ένδικα μέσα κατά της απόφασης.
Αρχή σελίδας
β) Ένδικα μέσα κατά της εκτέλεσης
Στις περιπτώσεις όπου η εκτέλεση γίνεται βάσει δικαστικής απόφασης, μπορούν να ασκηθούν ένδικα μέσα κατά της εν λόγω απόφασης.
Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει την απόφαση;
Ένδικα μέσα μπορούν να ασκηθούν από τον οφειλέτη ή τον αιτούντα την εκτέλεση.
Ποιο είναι το αρμόδιο δικαστήριο για την άσκηση των ενδίκων μέσων;
Τα ένδικα μέσα ασκούνται στο δικαστήριο που διατάσσει την εκτέλεση και απευθύνονται στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο. Το Εφετείο έχει αρμοδιότητα για την εξέταση των ενδίκων μέσων.
Ποια είναι η προθεσμία για την άσκηση ενδίκων μέσων;
Η προθεσμία για την άσκηση ενδίκων μέσων είναι 15 ημέρες από την έκδοση της απόφασης.
Ποιες είναι οι συνέπειες των ενδίκων μέσων;
Εάν η απόφαση εκτέλεσης την οποία εκδίδει το δικαστήριο είναι ορθή επί της ουσίας, το Εφετείο την εγκρίνει, ενώ σε διαφορετική περίπτωση την τροποποιεί. Σε περίπτωση παραβίασης των δικονομικών κανόνων, το Εφετείο ακυρώνει την απόφαση και καλεί το δικαστήριο που εξέδωσε την απόφαση εκτέλεσης να λάβει άλλη απόφαση.
γ) Ένδικα μέσα κατά της απόφασης που απορρίπτει εκτελεστό τίτλο
Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει την απόφαση;
Ο αιτών την εκτέλεση μπορεί να ασκήσει ένδικα μέσα κατά της απόφασης που απορρίπτει εκτελεστό τίτλο.
Ποιο είναι το αρμόδιο δικαστήριο για την άσκηση ενδίκων μέσων;
Τα ένδικα μέσα υποβάλλονται στο δικαστήριο που διέταξε την εκτέλεση και απευθύνονται στο Εφετείο. Το Εφετείο έχει αρμοδιότητα για την εξέταση των ενδίκων μέσων.
Ποια είναι η προθεσμία για την άσκηση ενδίκων μέσων;
Η προθεσμία για την άσκηση ενδίκων μέσων είναι 15 ημέρες από την έκδοση της απόφασης εκτέλεσης.
Ποιες είναι οι συνέπειες της άσκησης ενδίκων μέσων;
Εάν η απόφαση του δικαστηρίου που διατάσσει εκτέλεση είναι ορθή επί της ουσίας, το Εφετείο την εγκρίνει, ενώ σε διαφορετική περίπτωση την τροποποιεί. Στην περίπτωση παραβίασης των δικονομικών κανόνων, το Εφετείο ακυρώνει την απόφαση και προτρέπει το δικαστήριο που διέταξε την εκτέλεση να εκδώσει άλλη απόφαση.
Αρχή σελίδας
Μετά την απόφαση εκτέλεσης, ο δικαστικός επιμελητής λαμβάνει ανεξάρτητα μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης, ενώ δεν απαιτείται καμία άδεια δικαστηρίου για τη διεξαγωγή των πράξεων αυτών. Προβλέπεται ειδικό ένδικο μέσο, με την άσκηση ανακοπής· η ανακοπή ασκείται από τον οφειλέτη, τον αιτούντα την εκτέλεση ή τρίτο ενδιαφερόμενο. Η ανακοπή πρέπει να ασκηθεί εντός 15 ημερών από τη λήψη των μέτρων εκ μέρους του δικαστικού επιμελητή. Εάν ο αιτών ενημερώθηκε για τα μέτρα αυτά αργότερα ή παρεμποδίστηκε όσον αφορά την άσκηση της ανακοπής εντός 15 ημερών από τη λήψη των μέτρων εκ μέρους του δικαστικού επιμελητή, η προθεσμία άσκησης ανακοπής υπολογίζεται από την ημερομηνία της ενημέρωσης σχετικά με τα μέτρα ή της άρσης του εμποδίου. Πέραν των 6 μηνών μετά τη λήψη των μέτρων εκτέλεσης δεν μπορεί να ασκηθεί ανακοπή. Βάσει παραδεκτής ανακοπής, το δικαστήριο ακυρώνει το μέτρο που παραβιάζει τον νόμο και στην περίπτωση παράλειψης εκ μέρους του δικαστικού επιμελητή, διατάσσει τον δικαστικό επιμελητή να εκτελέσει το μέτρο, ενώ σε αντίθετη περίπτωση απορρίπτει την ανακοπή.
Πέραν των προαναφερθέντων ενδίκων μέσων, υπάρχει επίσης η δυνατότητα λήξης της εκτελέσεως. Η εκτέλεση λήγει με δικαστική απόφαση, εφόσον ζητηθεί από τον αιτούντα την εκτέλεση και η πράξη αυτή δεν παραβιάζει δικαιώματα τρίτων ή διέπεται από άλλη νομοθετική διάταξη. Παραδείγματος χάριν, η εκτέλεση λήγει εάν ο οφειλέτης καταβάλει το χρέος του. Η εκτέλεση λήγει με απόφαση του δικαστηρίου ακόμη και αν έχει συμφωνηθεί βάσει επίσημου εγγράφου ότι η οριστική απόφαση ακυρώνει τη διαταγή εκτέλεσης.
Στη διαδικασία εκτέλεσης είναι επίσης δυνατό για έναν τρίτο, που είναι δικαιούχος αγαθού το οποίο περιλαμβάνεται στα περιουσιακά στοιχεία που αποτελούν αντικείμενο της εκτέλεσης βάσει εμπραγμάτου δικαιώματος ή άλλου δικαιώματος που αποτρέπει την πώληση στο πλαίσιο της εκτέλεσης, να ασκήσει ανακοπή κατά του αιτούντος την εκτέλεση ώστε να αφαιρεθεί το εν λόγω περιουσιακό στοιχείο από τη διαδικασία των εκτελεστικών μέτρων. Εάν το δικαστήριο δεχτεί την τριτανακοπή, αφαιρεί το περιουσιακό στοιχείο του ανακόπτοντος. Εάν το περιουσιακό αυτό στοιχείο έχει ήδη πωληθεί, ο νικήσας διάδικος λαμβάνει το χρηματικό ποσό που αντιστοιχεί στην τιμή πωλήσεως.
Source : http://ec.europa.eu/civiljustice
Περί Ελληνο-τουρκικής φιλίας
της Ελίνας Γαληνού
Η προσέγγιση δύο λαών με ιδιότυπες διαφορές και αρκετά πονεμένη Ιστορία είναι ίσως κάτι το δύσκολο. Οταν το παρελθόν των σχέσεών τους (και το παλαιό και το αρκετά πρόσφατο) είναι τόσο οδυνηρό, δεν γίνεται να διαγραφεί. Θα συνέφερε βέβαια κάτι τέτοιο τους Τούρκους, αλλά όχι τους Ελληνες, παρ΄όλους τους ισχυρισμούς κατά τους οποίους, η πρόοδος των ελληνοτουρκικών σχέσεων, ωφελεί και τους δύο λαούς. Η πρόοδος για να συντελεστεί, θα περάσει πρώτα από τη συνείδηση και την ιστορική αυτογνωσία και των δύο πλευρών. Οσο οδυνηρές και αν είναι οι μνήμες, θα πρέπει να ανατρέξουμε σ΄αυτές και να αντικρύσουμε κατάματα τα γεγονότα. Να παραδεχτούμε λάθη, να εξετάσουμε κίνητρα σε συσχετισμό με τα δεδομένα άλλων εποχών, να αναθεωρήσουμε και να πούμε"Πάνε αυτά, πέρασαν, αύριο είναι μια άλλη μέρα..."
Οι Ελληνες, παρ΄όλα όσα υπέφεραν από τους Τούρκους, έδειξαν με πολλούς τρόπους ως τώρα την θετική τους πρόθεση στην προσέγγιση των δύο λαών. Οι Τούρκοι όμως, μάλλον όχι και δεν γνωρίζουμε ακριβώς, ποιές είναι οι αγκυλώσεις τους. Ισως κατά βάθος, η περίπτωση των Ελλήνων τους θυμίζει μελανές σελίδες του παρελθόντος τους και τους γεμίζει ενοχές . Ισως πάλι, να μην έχουν απαγκιστρωθεί από την περηφάνεια του κατακτητή. Αλλά έστω, αυτά είναι δικά τους προβλήματα.
Τέτοιου είδους προβλήματα όμως, δεν λύνονται διαγράφοντας το παρελθόν ή ακόμα χειρότερα, επιχειρώντας να στρεβλωθεί μέσω ενός άνισου επιμερισμού ευθυνών για δεινά που έχουν συμβεί κάποτε. Διαβάζοντας μια πρόσφατη δημοσίευση στην εφημερίδα "Χουριέτ" σχετικά με το ντοκιμαντέρ "1821", διαπιστώνεται μεταξύ άλλων, το πώς εννοούν ακόμα στην Τουρκία, την "πρόοδο" των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Παρακάμπτοντας εντελώς την τουρκική πλευρά, το κείμενο προβάλει την υπόνοια μιας αποτυχημένης "προσπάθειας των Ελλήνων να συμφιλιωθούν με το παρελθόν τους." Μας λέει ότι η αγανάκτηση της λαικής κοινής γνώμης και μερίδας ιστορικών προς το ντοκιμαντέρ αυτό, καταδεικνύει την μισαλλοδοξία και τον σκοταδισμό που κυριαρχεί ακόμα στην Ελλάδα. Οτι οι Ελλήνες αρνούνται να δούν αλήθειες που τους μειώνουν, ή τα οφέλη που αποκόμισαν από την συμβίωσή τους με τους Οθωμανούς στα τετρακόσια χρόνια. Η προβολή του "1821" όμως σύμφωνα με τον σχολιαστή, ήταν μια "όαση ελπίδας" για την πρόοδο των δύο λαών, καθώς οι συντελεστές του-τους οποίους ονοματίζει κιόλας- κατέβαλαν κάθε δυνατή προσπάθεια να δημιουργήσουν συνδετικούς κρίκους μέσω ιστορικών αναφορών...
Κριτικές και σχόλια για το "1821" και την αρτιότητά του σαν ιστορικό ντοκιμαντέρ, δεν κάνουμε άλλες γιατί μάλλον αρκούν αυτές που έγιναν τόσο από μεγάλη μερίδα της λαικής γνώμης όσο και από διακεκριμένους επιστήμονες. Για μας τους ζωντανούς Ελληνες, τα λεγόμενά τους ήταν μια όαση ελπίδας και ας μας συγχωρήσουν οι Τούρκοι γι΄αυτό. Ομως ας καταλάβουν ότι αν περιμένουν μόνο από εμάς να δημιουργήσουμε τις προυποθέσεις "συμφιλίωσης με το παρελθόν", διαγράφοντας κάθε τι που τους υποκινεί ενοχές ή τους ενοχλεί, αυτό δεν θα αποδώσει στην πρόοδο που επιζητούν. Δεν γίνεται και δεν είναι λογικό να φορτωθούμε μονομερώς τα βάρη, του κατακτητικού παρελθόντος των προγόνων τους. Ας είναι περήφανοι για την Οθωμανική τους αυτοκρατορία, αλλά ας μην ζητούν να συμμεριστούμε αυτήν την περηφάνεια, γιατί για μας ήταν ως επί το πλείστον, καταστροφική. ΄
Μπορεί εμείς οι Ελληνες να είμαστε δεκτικοί στις προσπάθειες άλλων λαών να συμφιλιωθούν με το παρελθόν τους, ακόμα και αν υπήρξαν εχθρικοί κάποτε προς εμάς. Το έχουμε αποδείξει πολλές φορές αυτό. Ομως θα πρέπει και οι άλλοι να αποδεικνύουν μια ανάλογη διάθεση, μέσω πραγματικής αυτοκριτικής για τις αδικίες που διέπραξαν. Είναι δύσκολο, το αναγνωρίζουμε, αλλά ίσως αξίζει τον κόπο. Οι λαοί στο κάτω-κάτω της γραφής, αποτελούνται από ανθρώπους και οι άνθρωποι "ως αλλήλων μέλη" καλό είναι να αλληλουποστηρίζονται. Θα είμαστε δίπλα σε κάθε βήμα προόδου τους, αρκεί οι προσπάθειές τους να μην μας αδικούν.
Επειτα και ο Θεός μας, τον δρόμο της Αγάπης και της Συγνώμης μας έδειξε και μ΄αυτές τις αρχές συνέστησε ο Γεννάδιος Σχολάριος το δόγμα μας στον Πορθητή Μωάμεθ, όταν ρωτήθηκε "Τι πιστεύετε υμείς οι Χριστιανοί;"...
Source : infognomonpolitics
Η προσέγγιση δύο λαών με ιδιότυπες διαφορές και αρκετά πονεμένη Ιστορία είναι ίσως κάτι το δύσκολο. Οταν το παρελθόν των σχέσεών τους (και το παλαιό και το αρκετά πρόσφατο) είναι τόσο οδυνηρό, δεν γίνεται να διαγραφεί. Θα συνέφερε βέβαια κάτι τέτοιο τους Τούρκους, αλλά όχι τους Ελληνες, παρ΄όλους τους ισχυρισμούς κατά τους οποίους, η πρόοδος των ελληνοτουρκικών σχέσεων, ωφελεί και τους δύο λαούς. Η πρόοδος για να συντελεστεί, θα περάσει πρώτα από τη συνείδηση και την ιστορική αυτογνωσία και των δύο πλευρών. Οσο οδυνηρές και αν είναι οι μνήμες, θα πρέπει να ανατρέξουμε σ΄αυτές και να αντικρύσουμε κατάματα τα γεγονότα. Να παραδεχτούμε λάθη, να εξετάσουμε κίνητρα σε συσχετισμό με τα δεδομένα άλλων εποχών, να αναθεωρήσουμε και να πούμε"Πάνε αυτά, πέρασαν, αύριο είναι μια άλλη μέρα..."
Οι Ελληνες, παρ΄όλα όσα υπέφεραν από τους Τούρκους, έδειξαν με πολλούς τρόπους ως τώρα την θετική τους πρόθεση στην προσέγγιση των δύο λαών. Οι Τούρκοι όμως, μάλλον όχι και δεν γνωρίζουμε ακριβώς, ποιές είναι οι αγκυλώσεις τους. Ισως κατά βάθος, η περίπτωση των Ελλήνων τους θυμίζει μελανές σελίδες του παρελθόντος τους και τους γεμίζει ενοχές . Ισως πάλι, να μην έχουν απαγκιστρωθεί από την περηφάνεια του κατακτητή. Αλλά έστω, αυτά είναι δικά τους προβλήματα.
Τέτοιου είδους προβλήματα όμως, δεν λύνονται διαγράφοντας το παρελθόν ή ακόμα χειρότερα, επιχειρώντας να στρεβλωθεί μέσω ενός άνισου επιμερισμού ευθυνών για δεινά που έχουν συμβεί κάποτε. Διαβάζοντας μια πρόσφατη δημοσίευση στην εφημερίδα "Χουριέτ" σχετικά με το ντοκιμαντέρ "1821", διαπιστώνεται μεταξύ άλλων, το πώς εννοούν ακόμα στην Τουρκία, την "πρόοδο" των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Παρακάμπτοντας εντελώς την τουρκική πλευρά, το κείμενο προβάλει την υπόνοια μιας αποτυχημένης "προσπάθειας των Ελλήνων να συμφιλιωθούν με το παρελθόν τους." Μας λέει ότι η αγανάκτηση της λαικής κοινής γνώμης και μερίδας ιστορικών προς το ντοκιμαντέρ αυτό, καταδεικνύει την μισαλλοδοξία και τον σκοταδισμό που κυριαρχεί ακόμα στην Ελλάδα. Οτι οι Ελλήνες αρνούνται να δούν αλήθειες που τους μειώνουν, ή τα οφέλη που αποκόμισαν από την συμβίωσή τους με τους Οθωμανούς στα τετρακόσια χρόνια. Η προβολή του "1821" όμως σύμφωνα με τον σχολιαστή, ήταν μια "όαση ελπίδας" για την πρόοδο των δύο λαών, καθώς οι συντελεστές του-τους οποίους ονοματίζει κιόλας- κατέβαλαν κάθε δυνατή προσπάθεια να δημιουργήσουν συνδετικούς κρίκους μέσω ιστορικών αναφορών...
Κριτικές και σχόλια για το "1821" και την αρτιότητά του σαν ιστορικό ντοκιμαντέρ, δεν κάνουμε άλλες γιατί μάλλον αρκούν αυτές που έγιναν τόσο από μεγάλη μερίδα της λαικής γνώμης όσο και από διακεκριμένους επιστήμονες. Για μας τους ζωντανούς Ελληνες, τα λεγόμενά τους ήταν μια όαση ελπίδας και ας μας συγχωρήσουν οι Τούρκοι γι΄αυτό. Ομως ας καταλάβουν ότι αν περιμένουν μόνο από εμάς να δημιουργήσουμε τις προυποθέσεις "συμφιλίωσης με το παρελθόν", διαγράφοντας κάθε τι που τους υποκινεί ενοχές ή τους ενοχλεί, αυτό δεν θα αποδώσει στην πρόοδο που επιζητούν. Δεν γίνεται και δεν είναι λογικό να φορτωθούμε μονομερώς τα βάρη, του κατακτητικού παρελθόντος των προγόνων τους. Ας είναι περήφανοι για την Οθωμανική τους αυτοκρατορία, αλλά ας μην ζητούν να συμμεριστούμε αυτήν την περηφάνεια, γιατί για μας ήταν ως επί το πλείστον, καταστροφική. ΄
Μπορεί εμείς οι Ελληνες να είμαστε δεκτικοί στις προσπάθειες άλλων λαών να συμφιλιωθούν με το παρελθόν τους, ακόμα και αν υπήρξαν εχθρικοί κάποτε προς εμάς. Το έχουμε αποδείξει πολλές φορές αυτό. Ομως θα πρέπει και οι άλλοι να αποδεικνύουν μια ανάλογη διάθεση, μέσω πραγματικής αυτοκριτικής για τις αδικίες που διέπραξαν. Είναι δύσκολο, το αναγνωρίζουμε, αλλά ίσως αξίζει τον κόπο. Οι λαοί στο κάτω-κάτω της γραφής, αποτελούνται από ανθρώπους και οι άνθρωποι "ως αλλήλων μέλη" καλό είναι να αλληλουποστηρίζονται. Θα είμαστε δίπλα σε κάθε βήμα προόδου τους, αρκεί οι προσπάθειές τους να μην μας αδικούν.
Επειτα και ο Θεός μας, τον δρόμο της Αγάπης και της Συγνώμης μας έδειξε και μ΄αυτές τις αρχές συνέστησε ο Γεννάδιος Σχολάριος το δόγμα μας στον Πορθητή Μωάμεθ, όταν ρωτήθηκε "Τι πιστεύετε υμείς οι Χριστιανοί;"...
Source : infognomonpolitics
Κυριακή 1 Μαΐου 2011
Συμφωνία Montreux και η Διώρυγα Κωνσταντινούπολης ( κείμενο στα αγγλικά)
Russia has warned Prime Minister Recep Tayyip Erdoğan to respect the Montreux Treaty, which gives control of the Bosphorus and Dardanelles straits to Turkey and regulates sea traffic, following his unveiling of plans for a new canal.
Russian Ambassador to Turkey Vladimir Ivanovsky told the Hürriyet Daily News & Economic Review that they are still trying to understand the Istanbul Canal project themselves, and that no information had been given to him on the validity of the rumor that the project would be financed by Russian companies.
If the Montreux Treaty is enforced, then the right of free passage will remain and no income will be made from the canal, the Russian ambassador said, highlighting not only the international legal aspects of the project, but also the economic impact.
“To provide a better comment, we would have to know more about the project. But even the Turkish Foreign Ministry does not have a lot of information on it. We are at the information-gathering stage at this point,” said Ivanovsky.
“The only information we have is what the prime minister said,” the ambassador added. Erdoğan announced his plans Wednesday for his “crazy project” – a second strait in Istanbul meant in part to ease shipping congestion on the overcrowded Bosphorus.
“We normally handle the issues of passage through the Bosporus and the topic of energy with the Foreign Ministry. And from what we understand, they do not have any additional information on the matter,” Ivanovsky said.
“We are most concerned with the international legal aspect of the project. The stance of Turkey, Russia and other relevant countries is to preserve the Montreux Treaty. This must be looked into,” he added.
Ivanovsky added that “such a project must be economically rewarding,” but questioned whether it would actually be so.
“More ships passing means more income from the passage fee. This is the only way it can be a profitable investment. But if passage is free through the Bosphorus, then why would anyone use this canal?” the Russian ambassador asked. “As you can see, we are now faced with more questions than answers.”
The Montreux Convention of 1936 gives Turkey full control over the Bosphorus and Dardanelles straits and guarantees the free passage of civilian vessels in peacetime. It severely restricts the passage of non-Turkish military vessels. The terms of the convention have been the source of controversy over the years, most notably concerning the Soviet Union’s military access to the Mediterranean Sea.
Treaty restricts passage of warships
ANKARA - Hürriyet Daily News
The principal provisions of the Montreux Treaty governing the passage of vessels of war through the Bosphorus and Dardanelles straits are as follows:
- Aircraft carriers, whether belonging to countries around the Black Sea or not, can under no circumstance pass through the Turkish straits.
- Only submarines belonging to Black Sea states can pass through the Turkish straits, and only for the purpose of rejoining their base in the Black Sea for the first time after their construction or purchase, or for the purpose of repair in dockyards outside the Black Sea.
- The total number and the maximum aggregate tonnage of all foreign naval forces that may pass through the Turkish straits are limited to nine and 15,000 tons, respectively.
- The maximum aggregate tonnage that non-Black Sea countries may have in the body of water is 45,000 tons. The maximum aggregate tonnage of the vessels of war that one non- Black Sea country may have in the sea is 30,000 tons.
- Vessels of war belonging to non-Black Sea states cannot stay more than 21 days in the Black Sea.
- Advance notification must be given to Turkey of all passages through the Turkish straits. The notification time is eight days for vessels of war belonging to Black Sea states, and 15 days for those of other countries.
Source : Hurriyet Daily News
Russian Ambassador to Turkey Vladimir Ivanovsky told the Hürriyet Daily News & Economic Review that they are still trying to understand the Istanbul Canal project themselves, and that no information had been given to him on the validity of the rumor that the project would be financed by Russian companies.
If the Montreux Treaty is enforced, then the right of free passage will remain and no income will be made from the canal, the Russian ambassador said, highlighting not only the international legal aspects of the project, but also the economic impact.
“To provide a better comment, we would have to know more about the project. But even the Turkish Foreign Ministry does not have a lot of information on it. We are at the information-gathering stage at this point,” said Ivanovsky.
“The only information we have is what the prime minister said,” the ambassador added. Erdoğan announced his plans Wednesday for his “crazy project” – a second strait in Istanbul meant in part to ease shipping congestion on the overcrowded Bosphorus.
“We normally handle the issues of passage through the Bosporus and the topic of energy with the Foreign Ministry. And from what we understand, they do not have any additional information on the matter,” Ivanovsky said.
“We are most concerned with the international legal aspect of the project. The stance of Turkey, Russia and other relevant countries is to preserve the Montreux Treaty. This must be looked into,” he added.
Ivanovsky added that “such a project must be economically rewarding,” but questioned whether it would actually be so.
“More ships passing means more income from the passage fee. This is the only way it can be a profitable investment. But if passage is free through the Bosphorus, then why would anyone use this canal?” the Russian ambassador asked. “As you can see, we are now faced with more questions than answers.”
The Montreux Convention of 1936 gives Turkey full control over the Bosphorus and Dardanelles straits and guarantees the free passage of civilian vessels in peacetime. It severely restricts the passage of non-Turkish military vessels. The terms of the convention have been the source of controversy over the years, most notably concerning the Soviet Union’s military access to the Mediterranean Sea.
Treaty restricts passage of warships
ANKARA - Hürriyet Daily News
The principal provisions of the Montreux Treaty governing the passage of vessels of war through the Bosphorus and Dardanelles straits are as follows:
- Aircraft carriers, whether belonging to countries around the Black Sea or not, can under no circumstance pass through the Turkish straits.
- Only submarines belonging to Black Sea states can pass through the Turkish straits, and only for the purpose of rejoining their base in the Black Sea for the first time after their construction or purchase, or for the purpose of repair in dockyards outside the Black Sea.
- The total number and the maximum aggregate tonnage of all foreign naval forces that may pass through the Turkish straits are limited to nine and 15,000 tons, respectively.
- The maximum aggregate tonnage that non-Black Sea countries may have in the body of water is 45,000 tons. The maximum aggregate tonnage of the vessels of war that one non- Black Sea country may have in the sea is 30,000 tons.
- Vessels of war belonging to non-Black Sea states cannot stay more than 21 days in the Black Sea.
- Advance notification must be given to Turkey of all passages through the Turkish straits. The notification time is eight days for vessels of war belonging to Black Sea states, and 15 days for those of other countries.
Source : Hurriyet Daily News
Σάββατο 30 Απριλίου 2011
Παγκόσμια Διατροφική Κρίση - Global Food Crisis
In case you haven't noticed, the world is on the verge of a horrific global food crisis. At some point, this crisis will affect you and your family. It may not be today, and it may not be tomorrow, but it is going to happen. Crazy weather and horrifying natural disasters have played havoc with agricultural production in many areas of the globe over the past couple of years. Meanwhile, the price of oil has begun to skyrocket. The entire global economy is predicated on the ability to use massive amounts of inexpensive oil to cheaply produce food and other goods and transport them over vast distances. Without cheap oil the whole game changes. Topsoil is being depleted at a staggering rate and key aquifers all over the world are being drained at an alarming pace. Global food prices are already at an all-time high and they continue to move up aggressively. So what is going to happen to our world when hundreds of millions more people cannot afford to feed themselves?
Most Americans are so accustomed to supermarkets that are absolutely packed to the gills with massive amounts of really inexpensive food that they cannot even imagine that life could be any other way. Unfortunately, that era is ending.
There are all kinds of indications that we are now entering a time when there will not be nearly enough food for everyone in the world. As competition for food supplies increases, food prices are going to go up. In fact, at some point they are going to go way up.
Let's look at some of the key reasons why an increasing number of people believe that a massive food crisis is on the horizon.
The following are 20 signs
0
SharePrint version Font Size Send to friend that a horrific global food crisis is coming....
#1 According to the World Bank, 44 million people around the globe have been pushed into extreme poverty since last June because of rising food prices.
#2 The world is losing topsoil at an astounding rate. In fact, according to Lester Brown, "one third of the world's cropland is losing topsoil faster than new soil is forming through natural processes".
#3 Due to U.S. ethanol subsidies, almost a third of all corn grown in the United States is now used for fuel. This is putting a lot of stress on the price of corn.
#4 Due to a lack of water, some countries in the Middle East find themselves forced to almost totally rely on other nations for basic food staples. For example, it is being projected that there will be no more wheat production in Saudi Arabia by the year 2012.
#5 Water tables all over the globe are being depleted at an alarming rate due to "overpumping". According to the World Bank, there are 130 million people in China and 175 million people in India that are being fed with grain with water that is being pumped out of aquifers faster than it can be replaced. So what happens once all of that water is gone?
#6 In the United States, the systematic depletion of the Ogallala Aquifer could eventually turn "America's Breadbasket" back into the "Dust Bowl".
#7 Diseases such as UG99 wheat rust are wiping out increasingly large segments of the world food supply.
#8 The tsunami and subsequent nuclear crisis in Japan have rendered vast agricultural areas in that nation unusable. In fact, there are many that believe that eventually a significant portion of northern Japan will be considered to be uninhabitable. Not only that, many are now convinced that the Japanese economy, the third largest economy in the world, is likely to totally collapse as a result of all this.
#9 The price of oil may be the biggest factor on this list. The way that we produce our food is very heavily dependent on oil. The way that we transport our food is very heavily dependent on oil. When you have skyrocketing oil prices, our entire food production system becomes much more expensive. If the price of oil continues to stay high, we are going to see much higher food prices and some forms of food production will no longer make economic sense at all.
#10 At some point the world could experience a very serious fertilizer shortage. According to scientists with the Global Phosphorus Research Initiative, the world is not going to have enough phosphorous to meet agricultural demand in just 30 to 40 years.
#11 Food inflation is already devastating many economies around the globe. For example, India is dealing with an annual food inflation rate of 18 percent.
#12 According to the United Nations, the global price of food reached a new all-time high in February.
#13 According to the World Bank, the global price of food has risen 36% over the past 12 months.
#14 The commodity price of wheat has approximately doubled since last summer.
#15 The commodity price of corn has also about doubled since last summer.
#16 The commodity price of soybeans is up about 50% since last June.
#17 The commodity price of orange juice has doubled since 2009.
#18 There are about 3 billion people around the globe that live on the equivalent of 2 dollars a day or less and the world was already on the verge of economic disaster before this year even began.
#19 2011 has already been one of the craziest years since World War 2. Revolutions have swept across the Middle East, the United States has gotten involved in the civil war in Libya, Europe is on the verge of a financial meltdown and the U.S. dollar is dying. None of this is good news for global food production.
#20 There have been persistent rumors of shortages at some of the biggest suppliers of emergency food in the United States. The following is an excerpt from a recent "special alert" posted on Raiders News Network....
Look around you. Read the headlines. See the largest factories of food, potassium iodide, and other emergency product manufacturers literally closing their online stores and putting up signs like those on Mountain House's Official Website and Thyrosafe's Factory Webpage that explain, due to overwhelming demand, they are shutting down sales for the time being and hope to reopen someday.
So what does all of this mean?
It means that time is short.
For years, many "doom and gloomers" have been yelling and screaming that a food crisis is coming.
Well, up to this point there hasn't been much to get alarmed about. Food prices have started to rise, but the truth is that our stores are still packed to the rafters will gigantic amounts of relatively cheap food.
However, you would have to be an idiot not to see the warning signs. Just look at what happened in Japan after March 11th. Store shelves were cleared out almost instantly.
It isn't going to happen today, and it probably isn't going to happen tomorrow, but at some point a major league food crisis is going to strike.
Michael Snyder
The Economic Collapse
Source : pravda
Most Americans are so accustomed to supermarkets that are absolutely packed to the gills with massive amounts of really inexpensive food that they cannot even imagine that life could be any other way. Unfortunately, that era is ending.
There are all kinds of indications that we are now entering a time when there will not be nearly enough food for everyone in the world. As competition for food supplies increases, food prices are going to go up. In fact, at some point they are going to go way up.
Let's look at some of the key reasons why an increasing number of people believe that a massive food crisis is on the horizon.
The following are 20 signs
0
SharePrint version Font Size Send to friend that a horrific global food crisis is coming....
#1 According to the World Bank, 44 million people around the globe have been pushed into extreme poverty since last June because of rising food prices.
#2 The world is losing topsoil at an astounding rate. In fact, according to Lester Brown, "one third of the world's cropland is losing topsoil faster than new soil is forming through natural processes".
#3 Due to U.S. ethanol subsidies, almost a third of all corn grown in the United States is now used for fuel. This is putting a lot of stress on the price of corn.
#4 Due to a lack of water, some countries in the Middle East find themselves forced to almost totally rely on other nations for basic food staples. For example, it is being projected that there will be no more wheat production in Saudi Arabia by the year 2012.
#5 Water tables all over the globe are being depleted at an alarming rate due to "overpumping". According to the World Bank, there are 130 million people in China and 175 million people in India that are being fed with grain with water that is being pumped out of aquifers faster than it can be replaced. So what happens once all of that water is gone?
#6 In the United States, the systematic depletion of the Ogallala Aquifer could eventually turn "America's Breadbasket" back into the "Dust Bowl".
#7 Diseases such as UG99 wheat rust are wiping out increasingly large segments of the world food supply.
#8 The tsunami and subsequent nuclear crisis in Japan have rendered vast agricultural areas in that nation unusable. In fact, there are many that believe that eventually a significant portion of northern Japan will be considered to be uninhabitable. Not only that, many are now convinced that the Japanese economy, the third largest economy in the world, is likely to totally collapse as a result of all this.
#9 The price of oil may be the biggest factor on this list. The way that we produce our food is very heavily dependent on oil. The way that we transport our food is very heavily dependent on oil. When you have skyrocketing oil prices, our entire food production system becomes much more expensive. If the price of oil continues to stay high, we are going to see much higher food prices and some forms of food production will no longer make economic sense at all.
#10 At some point the world could experience a very serious fertilizer shortage. According to scientists with the Global Phosphorus Research Initiative, the world is not going to have enough phosphorous to meet agricultural demand in just 30 to 40 years.
#11 Food inflation is already devastating many economies around the globe. For example, India is dealing with an annual food inflation rate of 18 percent.
#12 According to the United Nations, the global price of food reached a new all-time high in February.
#13 According to the World Bank, the global price of food has risen 36% over the past 12 months.
#14 The commodity price of wheat has approximately doubled since last summer.
#15 The commodity price of corn has also about doubled since last summer.
#16 The commodity price of soybeans is up about 50% since last June.
#17 The commodity price of orange juice has doubled since 2009.
#18 There are about 3 billion people around the globe that live on the equivalent of 2 dollars a day or less and the world was already on the verge of economic disaster before this year even began.
#19 2011 has already been one of the craziest years since World War 2. Revolutions have swept across the Middle East, the United States has gotten involved in the civil war in Libya, Europe is on the verge of a financial meltdown and the U.S. dollar is dying. None of this is good news for global food production.
#20 There have been persistent rumors of shortages at some of the biggest suppliers of emergency food in the United States. The following is an excerpt from a recent "special alert" posted on Raiders News Network....
Look around you. Read the headlines. See the largest factories of food, potassium iodide, and other emergency product manufacturers literally closing their online stores and putting up signs like those on Mountain House's Official Website and Thyrosafe's Factory Webpage that explain, due to overwhelming demand, they are shutting down sales for the time being and hope to reopen someday.
So what does all of this mean?
It means that time is short.
For years, many "doom and gloomers" have been yelling and screaming that a food crisis is coming.
Well, up to this point there hasn't been much to get alarmed about. Food prices have started to rise, but the truth is that our stores are still packed to the rafters will gigantic amounts of relatively cheap food.
However, you would have to be an idiot not to see the warning signs. Just look at what happened in Japan after March 11th. Store shelves were cleared out almost instantly.
It isn't going to happen today, and it probably isn't going to happen tomorrow, but at some point a major league food crisis is going to strike.
Michael Snyder
The Economic Collapse
Source : pravda
Παρασκευή 29 Απριλίου 2011
Η γεωπολιτική σημασία και η σταδιακή υλοποίηση του Παντουρανικού οράματος
Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, η ισχυροποίηση του πολιτικού Ισλάμ, καθώς και η παγκοσμιοποίηση άνοιξαν νέους ορίζοντες για τον Παντουρανισμό.
Η Τουρκία στρέφει το βλέμμα της προς τις απέραντες στέπες της Κεντρικής Ασίας.
Ο Παντουρανισμός, το σχέδιο της προσέγγισης των τουρκικών λαών από την Αδριατική μέχρι το Σινικό Τείχος της Κίνας, ως οντότητα με κοινό πεπρωμένο και πολιτισμό ποτίζει το σύνολο του πολιτικού τόξου στη Τουρκία.
Αυτή η σκέψη μιας γεωγραφικής περιοχής σε ηπειρωτική κλίμακα αποτελεί την πηγή μιας ισχυρής αίσθησης ταυτότητας και υπερηφάνειας.
Το Ξίντζιανγκ (Xinjiang) ή Ανατολικό Τουρκεστάν καταλαμβάνει μια ειδική θέση στην εθνική φαντασία των Τούρκων.
Αρχικά, είναι η ιστορική γενέτειρα της πρώτης τουρκικής αυτοκρατορίας, μεταξύ της ερήμου του Γκόμπι και των Όρων Αλτάι.
Απόδειξη της σημασίας αυτής της διευρυμένης μνήμης, είναι ένα διάταγμα του 1993 που απαιτεί τη συμπερίληψη ενός χάρτη του τουρκικού κόσμου, στο τέλος του κάθε σχολικού βιβλίου.
Λίγο πριν από το θάνατό του, ο ιδρυτής της σύγχρονης Τουρκίας, Μουσταφά Κεμάλ προέβλεπε:
«Κάποια μέρα ο κόσμος, συγκλονισμένος, θα ζήσει το ξύπνημα και το ξεκίνημα της αόρατης αυτοκρατορίας που βρίσκεται ακόμη σε λήθαργο στα σπλάχνα της Ασίας».
Ο Κεμάλ ήταν πεπεισμένος ότι σε κάποια δεδομένη στιγμή, η οντότητα αυτή θα συνειδητοποιηθεί και θα βγει από την κηδεμονία των Ρώσων και των Κινέζων, όπως ξέφυγε η ρεπουμπλικανική Τουρκία από τα νύχια της Δύσης.
Αυτή την υπερτροφική αντίληψη της ταυτότητας υποστηρίζει η εξωτερική πολιτική της Άγκυρας.
Χωρίζεται σε τρεις βασικές σχολές σκέψης:
Η Ισλαμοεθνικιστική σύνθεση
Οι Κεμαλικοί Εθνικιστές
Η Νεοθωμανική σχολή
Η κατάταξη αυτή είναι αυθαίρετη, εφόσον τα όρια είναι συχνά δυσδιάκριτα.
Το ίδιο άτομο μπορεί να βρίσκεται στη συμβολή των διαφόρων τάσεων.
Αν και η επιρροή τους είναι άνιση, συμβάλουν, το καθένα σε διαφορετικό βαθμό, στο να γεννηθεί ένα ενδιαφέρον για τους ανθρώπους που ζουν έξω από την τουρκική Ανατολία.
Εάν η Ισλαμο-εθνικιστική σύνθεση επηρεάζει την κοινή γνώμη με τις πιο ορατές σπασμωδικές αντιδράσεις, οι πραγματικές επιπτώσεις της στην εξωτερική πολιτική της Άγκυρας είναι περιορισμένες.
Αντίθετα, οι υπέρμαχοι του νεοθωμανισμού, πλησίον του ισλαμικού κόμματος, ή οι Κεμαλικοί Εθνικιστές πλησίον του στρατού, είναι πιο ικανοί να επηρεάσουν τις αποφάσεις.
Φίλος, αντίπαλος, εταίρος, εχθρός το Πεκίνο περιλαμβάνεται σε ένα ευρύ φάσμα απόψεων.
Ωστόσο κάθε φορά, η ανάλυση των τουρκικών θέσεων αγγίζει το ζήτημα του Ξίντζιανγκ.
Ο τουρκικός κόσμος σύμφωνα με τον Παντουρανισμό
Η Ισλαμική-εθνικιστική σύνθεση
Η ισλαμοτουρκική σύνθεση αντιπροσωπεύει την παραδοσιακή θρησκεία και τον εθνικισμό.
Είναι από τη δεκαετία του 80 η ανεπίσημη ιδεολογία του τουρκικού κράτους.
Ιδρύθηκε με τη βοήθεια του στρατού που ανυπομονούσε να εξαλείψει το αριστερό ρεύμα εκμεταλλεύοντας την θρησκευτικότητα του πληθυσμού.
Διεκδικεί μια ιδιαίτερη οδό.
Οι Τούρκοι ήταν προορισμένοι για το Ισλάμ, η σαμανιστική πίστη τους προανήγγειλε την ιδέα του ενός Θεού.
Οι Τούρκοι, με τη υιοθέτηση της θρησκείας του Μωάμεθ έσωσαν το Ισλάμ από τους Σταυροφόρους, ενώ παράλληλα, χωρίς το Ισλάμ, η τουρκική ταυτότητα θα είχε μαραθεί.
Οι ισλαμοεθνικιστές υπενθυμίζουν συχνά το παράδειγμα των Βουλγάρων ή των Ούγγρων οι οποίοι έχασαν τη Τουρκικότητα τους επειδή αρνήθηκαν το Ισλάμ.
Ως εκ τούτου, η Τουρκία πρέπει να αναλάβει το ρόλο της ως προστάτης των μουσουλμάνων και Τούρκων σε όλο τον κόσμο.
Ο θεωρητικός της ισλαμοεθνικιστικής σύνθεσης και του καθαρά εθνικιστικού ρεύματος, ο Σουάτ Ιλχάν, ορίζει τον τουρκικό κόσμο με τον ακόλουθο τρόπο:
Ο τουρκικός κόσμος περιλαμβάνει:
«Τα τουρκικά ανεξάρτητα κράτη, τις αυτόνομες τουρκικές κοινότητες, τις τουρκικές μειονότητες, τις χώρες όπου υπάρχουν Τούρκοι υπήκοοι και ίχνη του τουρκικού πολιτισμού. Το Ταζ Μαχάλ στην Ινδία, οι γέφυρες πάνω από το ποτάμι Ντρίνα, το τζαμί του Τολούν (Tolun) στην Αίγυπτο είναι όλα μνήματα αυτού του μεγαλείου του παρελθόντος».
Από αυτή την άποψη, ένα σημαντικό τμήμα του εδάφους της Κίνας εμπίπτει στον τουρκικό κόσμο.
Το Σινικό Τείχος που προστάτευε την Κίνα για αιώνες από τις επιθέσεις των νομαδικών τουρκόφωνων λαών, απέχει μόλις 70 χιλιόμετρα από το Πεκίνο....
Η Κίνα αντιμετωπίζεται με βαθιά καχυποψία.
Λόγω του πολιτικού της συστήματος, θεωρείται μια άθεη δικτατορία που καταπιέζει τους μουσουλμάνους.
Ο Necemettin Özfatura στοχαστής με προέλευση από τους εθνικιστικούς κύκλους και τακτικός συνεργάτης της ημερήσιας εφημερίδας «Türkiye» υπογραμμίζει τη θρησκευτική διάσταση της καταστολής στο Πεκίνο: «Η γενοκτονία που διέπραξαν οι Κινέζοι στο Ανατολικό Τουρκεστάν, δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία που διαπράττεται κατά των μουσουλμάνων Τούρκων».
Σε μια τέτοια κοσμοθεώρηση, το Ξίντζιανγκ αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της κοινότητας των πιστών (Ούμα).
Στεγάζει τον τάφο του Σουφί πρώτου Τούρκου Σουλτάνου Bugra Khan.
Έχει εξισλαμισθεί από αιώνες.
Υπάρχει μια αμετάκλητη κοινή ταυτότητα μεταξύ της Τουρκίας και του Ανατολικού Τουρκεστάν.
«Το Ανατολικό Τουρκεστάν αποτελεί μέρος της ψυχής μας και του εαυτού μας. Για τα 11 χρόνια, 1877 - 1886, το Τουρκεστάν ήταν μια οθωμανική επαρχία» αναφωνεί ο Özfatura.
[Το Τουρκεστάν είχε αναγνωρίσει συμβολικά την εξουσία του Σουλτάνου-Χαλίφη]
Με άλλα λόγια, φαίνεται ότι από τη στιγμή που η προσοχή της διεθνούς κοινής γνώμης στρέφεται σε ένα έδαφος που κάποτε άνηκε στη Υψηλή Πύλη, η ξαφνικά αφυπνισμένη τουρκική εθνική υπερηφάνεια, δεν μπορεί να δεχτεί ότι η εθνική κυριαρχία ασκείται εκεί μέσω τρίτης χώρας.
Είναι το σύμπλεγμα της ανατρεπόμενης κυριαρχίας.
Οι θεωρητικοί της ισλαμοεθνικιστικής συνθέσης θεωρούν τη Κίνα ως ένα γίγαντα με πήλινα πόδια που κατατρύχεται από εσωτερικές διαφωνίες, έτοιμη να καταρρεύσει από μόνο της με την πρώτη κρίση.
«Η Κίνα, όπως η Σοβιετική Ένωση θα διαλυθεί και το καθεστώς θα καταρρεύσει, θα το δούμε μια μέρα».
Εάν οι χώρες της Κεντρικής Ασίας απελευθερωθούν από τον κομμουνισμό, η ανεξαρτησία του Ανατολικού Τουρκεστάν θα είναι και αυτή αναπόφευκτη.
Οι πηγές της σε πρώτες ύλες (φυσικό αέριο, πετρέλαιο, ουράνιο) εξασφαλίζουν τη βιωσιμότητά του σε μεγάλο βαθμό.
Έτσι, η Άγκυρα δεν έχει κανένα συμφέρον να καλοπιάσει το Πεκίνο, ούτε για οικονομικούς λόγους.
Οι εμπορικές συναλλαγές μεταξύ των δύο χωρών δίνουν το προβάδισμα στο Πεκίνο.
«Η Κίνα εξάγει 80% των προϊόντων της, έναντι του 20% για μας.
Μόλις καταπλεύσει ένα κινεζικό πλοίο σε λιμάνι μας, κλείνει ένα εργοστάσιο».
Σύμφωνα με τους ισλαμοεθνικιστικές, η Τουρκία θα έπρεπε να υιοθετήσει μια πολιτική προστατευτισμού και να επιβάλει κάποιο μποϊκοτάζ.
Αυτές οι προτάσεις υιοθετούνται ευρέως από τη κοινή γνώμη.
Είναι το ευαγγέλιο για μια ολόκληρη γενιά πολιτικών, ιστορικών, επιστημόνων και δημοσιογράφων.
Αποτελούν μια συναίνεση που σπάνια αμφισβητείται και είναι η πηγή των αντανακλαστικών ιδιαίτερα αισθητών σε περιπτώσεις εντάσεων ή κρίσεων.
Οι παρατηρήσεις του Ταγίπ Ερντογάν που αποκάλεσε την κινεζική καταστολή των ταραχών του Ιουλίου του 2009 ως «γενοκτονία» είναι ένα παράδειγμα μεταξύ πολλών.
Ωστόσο, εάν απομακρυνόμαστε από τη συναισθηματική σφαίρα των ενστικτωδών επιδερμικών αντιδράσεων, η επίδραση της τουρκοισλαμικής σχολής είναι περιορισμένη.
Δεν επηρεάζει πραγματικά τις γενικές κατευθυντήριες γραμμές της πολιτικής.
Μπορούμε να κρίνουμε την επιρροή της όσον αφορά τις επιπτώσεις της στην κρίση της Γιουγκοσλαβίας.
Παρά την ισχυρή εκστρατεία στη κοινή γνώμη με θέμα: «Η Βοσνία δεν θα είναι μια νέα Ανδαλουσία», η Άγκυρα εφάρμοσε τη πολιτική της στα βαλκάνια με μεγάλη προσοχή.
Στην καλύτερη περίπτωση, η Τουρκία επέτρεψε την αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας.
Η επιφύλαξη της Άγκυρας βρίσκει τη πηγή της στην άρνηση της να επικυρώσει ένα προηγούμενο που θα μπορούσε να υπονομεύσει το απαραβίαστο των συνόρων.
Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για το Κοσσυφοπέδιο.
Οι σκέψεις αυτές αφορούν, φυσικά, το κουρδικό ζήτημα ...
Τα δίκτυα υποστήριξης προς τους Ουιγούρους, που έχουν σχέση με το ισλαμοεθνικιστικό ρεύμα βρίσκονται επίσης σε ορισμένα κόμματα της ριζοσπαστικής δεξιάς:
Στο Κόμμα της Μεγάλης Ένωσης (BBP), ισλαμική διάσπαση του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης (MHP).
Στο Ορθόδοξο Ισλαμικό Κόμμα (Saadet Partisi)
Στο Milli Görüs, μια ισλαμική οργάνωση απαγορευμένη στη Τουρκία, αλλά που επιτρέπεται στην Ευρώπη, αρχική μήτρα των περισσότερων ισλαμικών κομμάτων στην Τουρκία.
Στις δημοφιλείς εφημερίδες με μεγάλη κυκλοφορία: Türkiye, Vakit, Milli Gazete,
Στην Αδελφότητα των Nakshibendi
Οι Κεμαλικοί Εθνικιστές
Το εθνικιστικό κίνημα εμφανίστηκε στην Τουρκία στις αρχές του 2000.
Πέρα από την παραδοσιακή αριστερά-δεξιά διαίρεση, ενώνει εθνικιστές διαφόρων πεποιθήσεων, αλλά είναι όλοι προσηλωμένοι στη διατήρηση του κράτους και του έθνους, με τη μορφή που την άφησε ο Μουσταφά Κεμάλ μετά το θάνατό του το 1938.
Ενώνει κεμαλικούς που βρίσκονται κοντά στο Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα και εθνικιστικές υποστηρικτές του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης.
Το κίνημα αυτό συνδυάζει την απόρριψη της Δύσης, αφοσίωση στο ρόλο του κράτους, άρνηση της ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Εχθρικό προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, βλέπει με καχυποψία το κυβερνόν Κόμμα της Δικαιοσύνης και της Ανάπτυξης κατηγορώντας το ότι εξυπηρετεί τις φιλοδοξίες της Ουάσιγκτον και ότι βρίσκεται στη πρώτη γραμμή του σχεδίου ενός μετριοπαθούς Ισλάμ σε αντίθεση με τις ιδρυτικές θεμελιακές αρχές της Δημοκρατίας.
Σύμφωνα με 'αυτό το κίνημα, η Άγκυρα πρέπει να διακόψει τις διαπραγματεύσεις με την ΕΕ, και να προσανατολίσει την εξωτερική πολιτική προς μια ευρασιατική προοπτική.
Η Ρωσία, οι Δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας και, σε κάποιο βαθμό η Κίνα προσφέρονται για εναλλακτικές οδούς.
Πλησίον του στρατιωτικού θεσμού, αυτό το κίνημα διαθέτει ισχυρά δίκτυα στις τάξεις των ανώτερων αξιωματικών.
Σε αντίθεση με την τουρκοισλαμική σύνθεση, οι εθνικιστές δεν κάνουν τη θρησκεία ένα μη διαπραγματεύσιμο ζήτημα του προσανατολισμού τους στην εξωτερική πολιτική.
Αντίθετα, συνδεδεμένοι με τις έννοιες της εκκοσμίκευσης, του Κράτους-έθνους, τη μη παρέμβαση στις εξωτερικές υποθέσεις, τείνουν να μην εμπιστεύονται τα θρησκευτικά ή πολιτικά ρεύματα με παγκόσμια εμβέλεια.
Είναι πιστοί σε αυτό στο κεμαλικό σύνθημα «Ειρήνη στον κόσμο, ειρήνη στη χώρα».
Συνεπώς οι σχέσεις με την Κίνα εκλαμβάνονται με την άποψη της ρεαλιστικής πολιτικής (realpolitik).
Οι εθνικιστές επισημάνουν δύο προβλήματα στις τουρκοκινεζικές σχέσεις:
Η Κύπρος
Το PKK
Το Πεκίνο συμφωνεί με τις θέσεις της Λευκωσίας υπερασπίζοντας το απαραβίαστο των συνόρων και της έννοιας της εδαφικής ακεραιότητας.
Υπερασπίζεται μια λύση στα πλαίσια των Ηνωμένων Εθνών και της επανένωσης του νησιού υπό την αιγίδα μίας μοναδικής κυβέρνησης επίσημα αναγνωρισμένης από τη διεθνή κοινότητα.
Η Κίνα ουδέποτε υποστήριξε τα αποσχιστικά σχέδια ή συνομοσπονδιακού χαρακτήρα της Άγκυρας στο νησί της Αφροδίτης.
Το Ξίντζιανγκ (Ανατολικό Τουρκεστάν)
Οι Τούρκοι εθνικιστές κατηγορούν τους Κινέζους για την ανάμιξη στα τούρκικα εσωτερικά προβλήματα, ιδιαίτερα για το κουρδικό ζήτημα.
Κατονομάζουν τα βιβλία, τα περιοδικά και τις εφημερίδες που εκδίδονται από κρατικούς οργανισμούς υπέρ των αποσχιστικών σχεδίων.
Επιπλέον, τονίζουν τη ποσότητα των κινεζικών όπλων και του στρατιωτικού εξοπλισμού της κουρδικής πολιτοφυλακής στο Βόρειο Ιράκ.
Ωστόσο, οι εθνικιστές αναγνωρίζουν ότι ορισμένες κινέζικες κριτικές είναι δίκαιες.
«Δεν μπορούμε να καταστείλουμε το PKK στο όνομα της εθνικής ενότητας και, από την άλλη πλευρά, να είμαστε οι εκπρόσωποι μιας αποσχιστικής κίνησης στο Ξίντζιανγκ με το πρόσχημα ότι πρόκειται για τουρκόφωνο πληθυσμό».
Στην ουσία, ο καθένας δεν θα έπρεπε να αναμιγνύεται στις υποθέσεις των άλλων.
Η φιλία μεταξύ της Κίνας και της Τουρκίας πρέπει να αναζητηθεί για τρεις λόγους:
Η Κίνα είναι μια μεγάλη χώρα και είναι μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Το 2030 θα ξεπεράσει τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Σχετικά με το θέμα της Κύπρου και του PKK, η Κίνα μπορεί να επηρεάσει τη διεθνή κοινότητα. Καλύτερα να μη τη προκαλέσουμε.
Η Τουρκία πρέπει να εργαστεί για να αναλάβει μερίδιο της αγοράς στην Κίνα.
Σύμφωνα με τον Δρ Hidayyet Nurani Ekrem, ερευνητή στο TÜRKSAM, εθνικιστή στρατοκράτη δεξαμενή σκέψεων, «η εξωτερική πολιτική μιας χώρας είναι η επέκταση της εσωτερικής πολιτικής της. Ταυτόχρονα, η εξωτερική πολιτική έχει καθήκον να υπηρετήσει το εθνικό συμφέρον».
Συνεπώς, όπως το Κουρδιστάν, το Ξίντζιανγκ αποτελεί εσωτερική υπόθεση της Κίνας.
Το Τουρκεστάν πρέπει να γίνει το σημείο επαφής ανάμεσα στην Τουρκία και την Κίνα. Υπό το πρίσμα αυτό, το στρατηγικό συμφέρον του Τουρκεστάν είναι να αναλάβει το ρόλο μιας γέφυρας μεταξύ των δύο χωρών».
Χωρίς να το ομολογούν πολύ ανοιχτά οι Τούρκοι εθνικιστές αναγνωρίζουν ότι οι Κινέζοι έχουν παραχωρήσει ένα καθεστώς αυτόνομης περιοχής στο Ξίντζιανγκ, με δικαιώματα σε πολιτιστικά, γλωσσικά και εκπαιδευτικά ζητήματα, κάτι που οι ίδιοι δεν θα έδιναν ποτέ στους Κούρδους.
Για αυτούς τους λόγους, δεν υπάρχουν οργανώσεις υποστήριξης των Ουιγούρων στο εθνικιστικό κίνημα.
Η προτεραιότητα παραμένει η προστασία και η διατήρηση του τουρκικού κράτους στα τρέχοντα σύνορα του.
Η Νεοθωμανική σχολή
Η νεοθωμανική σχολή αρχικά προσδιόριζε μια ομάδα ανθρώπων από τα θρησκευτικά και εθνικο-φιλελεύθερα κινήματα περί του Τουργκούτ Οζάλ, πρόεδρου της Δημοκρατίας κατά τα έτη 80-90 και πρόσκειται στη ισλαμοτουρκική σύνθεση. Τον Κεμαλισμό τον αντιμετώπιζαν με σκεπτικισμό.
Η Δημοκρατική Τουρκία μέσω της βιαιότητας που έγιναν οι μεταρρυθμίσεις, αποκόπηκε, κατά τους ίδιους, από το παραδοσιακό περιβάλλον της.
Από τότε, υποφέρει από μια αληθινή πολιτιστική λοβοτομή.
Η Τουρκία είναι η κατεξοχήν χώρα που είναι σε θέση να λάβει τη σκυτάλη από τον μουσουλμανικό κόσμο, όπως ήταν στο παρελθόν η Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Όμως, σε αντίθεση με τους ισλαμόεθνικιστικούς κύκλους, η νεοθωμανική σχολή δεν απορρίπτει το άνοιγμα προς τη Δύση.
Αντιθέτως, θρύπτεται από θαυμασμό για το αγγλοσαξονικό μοντέλο ικανό να συνδυάσει ταυτόχρονα τη πίστη, τη δημοκρατία και την οικονομία της αγοράς.
Μακριά από το να υποκύψουν στο πειρασμό μιας υποθετικής αυτοκρατορικής αποκατάστασης, οι νεοθωμανοί ευαγγελίζονται τη χρήση της ήπιας δύναμης (soft power).
Όπως και οι μεγάλες δυνάμεις με τα πρώην αποικιακά εδάφη τους, έτσι και η Τουρκία μπορεί νόμιμα να επιζητήσει τη δική της ζώνη επιρροής.
Ο Αχμέτ Νταβούτογλου, ο σημερινός υπουργός Εξωτερικών και κύριος θεωρητικός του κινήματος αυτού θεωρεί ότι η Τουρκία ανήκει κατά φθίνουσα σειρά σε τρεις μεγάλες οντότητες:
Στον αραβο-μουσουλμανικό κόσμο
Στο τουρκιστικό κόσμο της Κεντρικής Ασίας
Στη Δύση με το Βαλκανικό χώρο
Η Άγκυρα πρέπει να απαλλαγεί από τα αυταρχικά δεσμά της κεμαλικής πολιτικής και να αναδειχθεί παγκόσμιος παίκτης στην παγκόσμια σκακιέρα.
Στο βασικό του έργο, το Strategik Derinlik (Το Στρατηγικό Βάθος), δίνει έμφαση στην έννοια της πολιτισμικής εξουσίας.
Οι Ισλαμικοί πολιτισμοί, ο ινδικός πολιτισμός, οι κομφουκιανικοί πολιτισμοί έχουν το ίδιο δικαίωμα να διεκδικούν τη μοναδικότητά τους όσο και ο δυτικός πολιτισμός.
Σύμφωνα με τον Νταβούτογλου «θα ήταν λάθος να κρίνουμε την κινεζική πολιτική με ανθρωπιστικά κριτήρια και όχι με τον πολιτισμό της.
Η Τουρκία είναι ασιατική από την ιστορία της και το «να παίζει το πολιτιστικό χαρτί μπορεί να της αποφέρει άμεσα οφέλη».
Με τον τρόπο αυτό, «η Τουρκία θα αντισταθμίσει την αριθμητική αδυναμία της με εκείνη της πολιτιστικής ένταξης».
Με αυτή τη διάσταση, πρέπει να θέσουμε τις τουρκοκινεζικές σχέσεις στο περιβάλλον τους.
Ο Νταβούτογλου επιθυμεί να δει την Άγκυρα να διαδραματίζει ενεργό ρόλο στην Κεντρική Ασία, να γίνει ο διαιτητής στη διασταύρωση των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ρωσίας και της Κίνας.
Η Τουρκία, παρατηρεί ο Νταβούτογλου, είναι «το μόνο μέλος του ΝΑΤΟ που διαθέτει στρατηγικό βάθος στην Ασία».
Ωστόσο, το γεγονός ότι ανήκει στο δυτικό στρατόπεδο δεν θα πρέπει να ωθεί την Άγκυρα να εγκαταλείψει τις δικές της συγκεκριμένες γεωστρατηγικές ιδιαιτερότητες.
Αντιθέτως, με την ισχυροποίηση της Τουρκίας, θα μπορέσει να εμβαθύνει το περιθώριο της για την εδραίωση των σχέσεων της με το Πεκίνο χωρίς να κατηγορηθεί αυτομάτως ως σηματωρός της Ουάσιγκτον.
Η Κεντρική Ασία και η ειδική σχέση μεταξύ της Δημοκρατίας της Ανατολίας με τους επιγόνους της των στεπών προσφέρουν στην Άγκυρα τη δυνατότητα να γίνει ένα μεσαίο κέντρο εξουσίας στη «διασταύρωση του τοπικού, του παγκόσμιου και του ηπειρωτικού».
Τέσσερις δυνάμεις επηρεάζουν άμεσα το μέλλον της Κεντρικής Ασίας κατά τον Νταβούτογλου: η Ρωσία, η Τουρκία, η Κίνα και η Ιαπωνία.
Η αντιπαλότητα της Άγκυρας με τη Μόσχα αντισταθμίζεται με την αντιπαράθεση στο άλλο άκρο μεταξύ Πεκίνου και Τόκιο.
«Υπάρχει ανταγωνισμός μεταξύ της Κίνας και της Ρωσίας στην Κεντρική Ασία, καθώς επίσης μεταξύ της Ιαπωνίας και της Ρωσίας για τις Κουρίλες νήσους.
Ως εκ τούτου κάθε εγκάρσια σχέση επηρεάζει το σύνολο της Κεντρικής Ασίας». Συνέπεια αυτού του μπιλιάρδου με πολλές μπάντες, η Άγκυρα πρέπει να προσαρμόζει συνεχώς τις σχέσεις της με την Κίνα, τη Ρωσία και την Ιαπωνία.
Αυτή η ισορροπία δυνάμεων είναι επισφαλής.
Μια ανεξέλεγκτη δημογραφία μπορεί να αλλάξει τα πάντα, εκτιμά ο Νταβούτογλου.
Το Καζακστάν είναι μεγαλύτερο από τη μεγαλύτερη χώρα της ΕΕ, αλλά ο πληθυσμός του είναι μόλις 17 εκατομμύρια.
Σε σύγκριση με το εμβαδόν του, προσθέτει ο Νταβούτογλου, «το Ανατολικό Τουρκεστάν που αντιπροσωπεύει το 25% της κινεζικής επικράτειας είναι αραιοκατοικημένο. Αναλογικά είναι σαν η Αφρική να είχε την πυκνότητα κατοίκησης της Σιβηρίας».
Είναι επομένως προφανές ότι το χάσμα μεταξύ των πυκνοκατοικημένων περιοχών της παραθαλάσσιας Κίνας και των αραιοκατοικημένων της Κεντρικής Ασίας προκαλεί μια ανισορροπία και μελλοντικές κρίσεις, διότι η «Κεντρική Ασία είναι ο χώρος προβολής της κινεζικής έκρηξης του πληθυσμού».
Μακροπρόθεσμα, η Κίνα αυξάνει την πληθυσμιακή και οικονομική επιρροή της στην Ανατολική Ασία και γι’ αυτό χρειάζεται τους ενεργειακούς πόρους σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο από την Κεντρική Ασία και τη Μέση Ανατολή.
Ο Νταβούτογλου σημειώνει ότι με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, είναι πολύ πιο δύσκολο να περιοριστεί η κινεζική διείσδυση στην Κεντρική Ασία.
Αντίθετα, με την χειραφέτηση των τουρκόφωνων δημοκρατιών γεννήθηκε ταυτόχρονα στο Ξίντζιανγκ η επιθυμία για αυτοδιάθεση».
Ο Νταβούτογλου φοβάται την κινεζική εξάπλωση στην Κεντρική Ασία.
Δημογραφικά και οικονομικά η Ρωσία και οι τουρκόφωνες Δημοκρατίες δεν είναι σε θέση να την εμποδίσουν.
Συνεπώς, ο σχηματισμός εμποδίων που θα επιβραδύνουν την πορεία προς τις ενεργειακές πηγές, δεν ήταν απαραίτητα άχρηστος.
Η κρίση στο Ξίντζιανγκ μπορεί να εξοικονομήσει χρόνο.
Επιπλέον, ο Νταβούτογλου, σε αντίθεση με το εθνικιστικό ρεύμα, δεν αμφισβητεί ουσιαστικά τον ατλαντιστικό τροπισμό της Τουρκίας.
Ως εκ τούτου, η Τουρκία μπορεί να αναλάβει την τοπική διακομιστική εργολαβία της πολιτικής των ΗΠΑ στην Κεντρική Ασία, δεδομένου ότι η παρουσία της Ουάσιγκτον στο Αφγανιστάν εξηγείται σε μεγάλο βαθμό από την επιθυμία της να μπλοκάρει τους ενεργειακούς δρόμους της Κασπίας προς το Πεκίνο.
Φιλο-Ουιγουρικά Δίκτυα και εμπλοκή της CIA;
Οι Ουιγούροι μπορούν να υπολογίζουν την διακριτική βοήθεια των κύκλων κοντά στην τουρκική κυβέρνηση και στο κυβερνόν κόμμα, ΑΚΡ.
Η Αδελφότητα «Νουρσί» (του Κούρδου διανοούμενου Σαίντ Νουρσί ) του Φετουλάχ Γκιουλέν, που περιέχει ένα σημαντικό αριθμό στελεχών του ΑΚΡ, βρίσκεται στην πρώτη γραμμή. Η Αδελφότητα αυτή έχει εισχωρήσει στο τομέα της εκπαίδευσης των τοπικών ελίτ της Κεντρικής Ασίας εδώ και πολλά χρόνια .
Εκτός από τα σχολεία και τα πανεπιστήμια, οι «Fethullacis» διαθέτουν πολλές εφημερίδες, καθώς επίσης αλυσίδες ραδιοφώνου και τηλεόρασης.
Εξάλλου συνδέονται στενά και με τη CIA.
Η δραστηριότητα της αδελφότητας αντιμετωπίζεται με καχυποψία από τη Μόσχα, και την έχει απαγορεύσει στο έδαφός της.
Οι Marc Grosseman και Morton Abramowitz, πρώην πρέσβεις των ΗΠΑ στην Άγκυρα, εποπτεύουν το έργο της αδελφότητας.
Εργάζονται μαζί με τον Graham Fuller, πρώην αντιπρόεδρο της CIA και κύριο υποστηριχτή του σχεδίου του μετριοπαθούς Ισλάμ.
Ο Fuller είναι και συγγραφέας μιας έκθεσης σχετικά με το Ξίντζιανγκ, το 1998, που αναθεωρήθηκε το 2003 για την Rand Corporation.
Οι Abramowitz και Fuller βοήθησαν τον σχηματισμό «μιας εξόριστης κυβέρνησης του Τουρκεστάν» το Σεπτέμβριο του 2004 στην Ουάσιγκτον.
Ο Ενβέρ Yusuf Turani, επικεφαλής αυτής της σκιώδους κυβέρνησης, είναι στενός συνεργάτης του Γκιουλέν.
του Tancrède JOSSERAN στη «Egalité et Réconciliation»
Η Τουρκία στρέφει το βλέμμα της προς τις απέραντες στέπες της Κεντρικής Ασίας.
Ο Παντουρανισμός, το σχέδιο της προσέγγισης των τουρκικών λαών από την Αδριατική μέχρι το Σινικό Τείχος της Κίνας, ως οντότητα με κοινό πεπρωμένο και πολιτισμό ποτίζει το σύνολο του πολιτικού τόξου στη Τουρκία.
Αυτή η σκέψη μιας γεωγραφικής περιοχής σε ηπειρωτική κλίμακα αποτελεί την πηγή μιας ισχυρής αίσθησης ταυτότητας και υπερηφάνειας.
Το Ξίντζιανγκ (Xinjiang) ή Ανατολικό Τουρκεστάν καταλαμβάνει μια ειδική θέση στην εθνική φαντασία των Τούρκων.
Αρχικά, είναι η ιστορική γενέτειρα της πρώτης τουρκικής αυτοκρατορίας, μεταξύ της ερήμου του Γκόμπι και των Όρων Αλτάι.
Απόδειξη της σημασίας αυτής της διευρυμένης μνήμης, είναι ένα διάταγμα του 1993 που απαιτεί τη συμπερίληψη ενός χάρτη του τουρκικού κόσμου, στο τέλος του κάθε σχολικού βιβλίου.
Λίγο πριν από το θάνατό του, ο ιδρυτής της σύγχρονης Τουρκίας, Μουσταφά Κεμάλ προέβλεπε:
«Κάποια μέρα ο κόσμος, συγκλονισμένος, θα ζήσει το ξύπνημα και το ξεκίνημα της αόρατης αυτοκρατορίας που βρίσκεται ακόμη σε λήθαργο στα σπλάχνα της Ασίας».
Ο Κεμάλ ήταν πεπεισμένος ότι σε κάποια δεδομένη στιγμή, η οντότητα αυτή θα συνειδητοποιηθεί και θα βγει από την κηδεμονία των Ρώσων και των Κινέζων, όπως ξέφυγε η ρεπουμπλικανική Τουρκία από τα νύχια της Δύσης.
Αυτή την υπερτροφική αντίληψη της ταυτότητας υποστηρίζει η εξωτερική πολιτική της Άγκυρας.
Χωρίζεται σε τρεις βασικές σχολές σκέψης:
Η Ισλαμοεθνικιστική σύνθεση
Οι Κεμαλικοί Εθνικιστές
Η Νεοθωμανική σχολή
Η κατάταξη αυτή είναι αυθαίρετη, εφόσον τα όρια είναι συχνά δυσδιάκριτα.
Το ίδιο άτομο μπορεί να βρίσκεται στη συμβολή των διαφόρων τάσεων.
Αν και η επιρροή τους είναι άνιση, συμβάλουν, το καθένα σε διαφορετικό βαθμό, στο να γεννηθεί ένα ενδιαφέρον για τους ανθρώπους που ζουν έξω από την τουρκική Ανατολία.
Εάν η Ισλαμο-εθνικιστική σύνθεση επηρεάζει την κοινή γνώμη με τις πιο ορατές σπασμωδικές αντιδράσεις, οι πραγματικές επιπτώσεις της στην εξωτερική πολιτική της Άγκυρας είναι περιορισμένες.
Αντίθετα, οι υπέρμαχοι του νεοθωμανισμού, πλησίον του ισλαμικού κόμματος, ή οι Κεμαλικοί Εθνικιστές πλησίον του στρατού, είναι πιο ικανοί να επηρεάσουν τις αποφάσεις.
Φίλος, αντίπαλος, εταίρος, εχθρός το Πεκίνο περιλαμβάνεται σε ένα ευρύ φάσμα απόψεων.
Ωστόσο κάθε φορά, η ανάλυση των τουρκικών θέσεων αγγίζει το ζήτημα του Ξίντζιανγκ.
Ο τουρκικός κόσμος σύμφωνα με τον Παντουρανισμό
Η Ισλαμική-εθνικιστική σύνθεση
Η ισλαμοτουρκική σύνθεση αντιπροσωπεύει την παραδοσιακή θρησκεία και τον εθνικισμό.
Είναι από τη δεκαετία του 80 η ανεπίσημη ιδεολογία του τουρκικού κράτους.
Ιδρύθηκε με τη βοήθεια του στρατού που ανυπομονούσε να εξαλείψει το αριστερό ρεύμα εκμεταλλεύοντας την θρησκευτικότητα του πληθυσμού.
Διεκδικεί μια ιδιαίτερη οδό.
Οι Τούρκοι ήταν προορισμένοι για το Ισλάμ, η σαμανιστική πίστη τους προανήγγειλε την ιδέα του ενός Θεού.
Οι Τούρκοι, με τη υιοθέτηση της θρησκείας του Μωάμεθ έσωσαν το Ισλάμ από τους Σταυροφόρους, ενώ παράλληλα, χωρίς το Ισλάμ, η τουρκική ταυτότητα θα είχε μαραθεί.
Οι ισλαμοεθνικιστές υπενθυμίζουν συχνά το παράδειγμα των Βουλγάρων ή των Ούγγρων οι οποίοι έχασαν τη Τουρκικότητα τους επειδή αρνήθηκαν το Ισλάμ.
Ως εκ τούτου, η Τουρκία πρέπει να αναλάβει το ρόλο της ως προστάτης των μουσουλμάνων και Τούρκων σε όλο τον κόσμο.
Ο θεωρητικός της ισλαμοεθνικιστικής σύνθεσης και του καθαρά εθνικιστικού ρεύματος, ο Σουάτ Ιλχάν, ορίζει τον τουρκικό κόσμο με τον ακόλουθο τρόπο:
Ο τουρκικός κόσμος περιλαμβάνει:
«Τα τουρκικά ανεξάρτητα κράτη, τις αυτόνομες τουρκικές κοινότητες, τις τουρκικές μειονότητες, τις χώρες όπου υπάρχουν Τούρκοι υπήκοοι και ίχνη του τουρκικού πολιτισμού. Το Ταζ Μαχάλ στην Ινδία, οι γέφυρες πάνω από το ποτάμι Ντρίνα, το τζαμί του Τολούν (Tolun) στην Αίγυπτο είναι όλα μνήματα αυτού του μεγαλείου του παρελθόντος».
Από αυτή την άποψη, ένα σημαντικό τμήμα του εδάφους της Κίνας εμπίπτει στον τουρκικό κόσμο.
Το Σινικό Τείχος που προστάτευε την Κίνα για αιώνες από τις επιθέσεις των νομαδικών τουρκόφωνων λαών, απέχει μόλις 70 χιλιόμετρα από το Πεκίνο....
Η Κίνα αντιμετωπίζεται με βαθιά καχυποψία.
Λόγω του πολιτικού της συστήματος, θεωρείται μια άθεη δικτατορία που καταπιέζει τους μουσουλμάνους.
Ο Necemettin Özfatura στοχαστής με προέλευση από τους εθνικιστικούς κύκλους και τακτικός συνεργάτης της ημερήσιας εφημερίδας «Türkiye» υπογραμμίζει τη θρησκευτική διάσταση της καταστολής στο Πεκίνο: «Η γενοκτονία που διέπραξαν οι Κινέζοι στο Ανατολικό Τουρκεστάν, δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία που διαπράττεται κατά των μουσουλμάνων Τούρκων».
Σε μια τέτοια κοσμοθεώρηση, το Ξίντζιανγκ αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της κοινότητας των πιστών (Ούμα).
Στεγάζει τον τάφο του Σουφί πρώτου Τούρκου Σουλτάνου Bugra Khan.
Έχει εξισλαμισθεί από αιώνες.
Υπάρχει μια αμετάκλητη κοινή ταυτότητα μεταξύ της Τουρκίας και του Ανατολικού Τουρκεστάν.
«Το Ανατολικό Τουρκεστάν αποτελεί μέρος της ψυχής μας και του εαυτού μας. Για τα 11 χρόνια, 1877 - 1886, το Τουρκεστάν ήταν μια οθωμανική επαρχία» αναφωνεί ο Özfatura.
[Το Τουρκεστάν είχε αναγνωρίσει συμβολικά την εξουσία του Σουλτάνου-Χαλίφη]
Με άλλα λόγια, φαίνεται ότι από τη στιγμή που η προσοχή της διεθνούς κοινής γνώμης στρέφεται σε ένα έδαφος που κάποτε άνηκε στη Υψηλή Πύλη, η ξαφνικά αφυπνισμένη τουρκική εθνική υπερηφάνεια, δεν μπορεί να δεχτεί ότι η εθνική κυριαρχία ασκείται εκεί μέσω τρίτης χώρας.
Είναι το σύμπλεγμα της ανατρεπόμενης κυριαρχίας.
Οι θεωρητικοί της ισλαμοεθνικιστικής συνθέσης θεωρούν τη Κίνα ως ένα γίγαντα με πήλινα πόδια που κατατρύχεται από εσωτερικές διαφωνίες, έτοιμη να καταρρεύσει από μόνο της με την πρώτη κρίση.
«Η Κίνα, όπως η Σοβιετική Ένωση θα διαλυθεί και το καθεστώς θα καταρρεύσει, θα το δούμε μια μέρα».
Εάν οι χώρες της Κεντρικής Ασίας απελευθερωθούν από τον κομμουνισμό, η ανεξαρτησία του Ανατολικού Τουρκεστάν θα είναι και αυτή αναπόφευκτη.
Οι πηγές της σε πρώτες ύλες (φυσικό αέριο, πετρέλαιο, ουράνιο) εξασφαλίζουν τη βιωσιμότητά του σε μεγάλο βαθμό.
Έτσι, η Άγκυρα δεν έχει κανένα συμφέρον να καλοπιάσει το Πεκίνο, ούτε για οικονομικούς λόγους.
Οι εμπορικές συναλλαγές μεταξύ των δύο χωρών δίνουν το προβάδισμα στο Πεκίνο.
«Η Κίνα εξάγει 80% των προϊόντων της, έναντι του 20% για μας.
Μόλις καταπλεύσει ένα κινεζικό πλοίο σε λιμάνι μας, κλείνει ένα εργοστάσιο».
Σύμφωνα με τους ισλαμοεθνικιστικές, η Τουρκία θα έπρεπε να υιοθετήσει μια πολιτική προστατευτισμού και να επιβάλει κάποιο μποϊκοτάζ.
Αυτές οι προτάσεις υιοθετούνται ευρέως από τη κοινή γνώμη.
Είναι το ευαγγέλιο για μια ολόκληρη γενιά πολιτικών, ιστορικών, επιστημόνων και δημοσιογράφων.
Αποτελούν μια συναίνεση που σπάνια αμφισβητείται και είναι η πηγή των αντανακλαστικών ιδιαίτερα αισθητών σε περιπτώσεις εντάσεων ή κρίσεων.
Οι παρατηρήσεις του Ταγίπ Ερντογάν που αποκάλεσε την κινεζική καταστολή των ταραχών του Ιουλίου του 2009 ως «γενοκτονία» είναι ένα παράδειγμα μεταξύ πολλών.
Ωστόσο, εάν απομακρυνόμαστε από τη συναισθηματική σφαίρα των ενστικτωδών επιδερμικών αντιδράσεων, η επίδραση της τουρκοισλαμικής σχολής είναι περιορισμένη.
Δεν επηρεάζει πραγματικά τις γενικές κατευθυντήριες γραμμές της πολιτικής.
Μπορούμε να κρίνουμε την επιρροή της όσον αφορά τις επιπτώσεις της στην κρίση της Γιουγκοσλαβίας.
Παρά την ισχυρή εκστρατεία στη κοινή γνώμη με θέμα: «Η Βοσνία δεν θα είναι μια νέα Ανδαλουσία», η Άγκυρα εφάρμοσε τη πολιτική της στα βαλκάνια με μεγάλη προσοχή.
Στην καλύτερη περίπτωση, η Τουρκία επέτρεψε την αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας.
Η επιφύλαξη της Άγκυρας βρίσκει τη πηγή της στην άρνηση της να επικυρώσει ένα προηγούμενο που θα μπορούσε να υπονομεύσει το απαραβίαστο των συνόρων.
Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για το Κοσσυφοπέδιο.
Οι σκέψεις αυτές αφορούν, φυσικά, το κουρδικό ζήτημα ...
Τα δίκτυα υποστήριξης προς τους Ουιγούρους, που έχουν σχέση με το ισλαμοεθνικιστικό ρεύμα βρίσκονται επίσης σε ορισμένα κόμματα της ριζοσπαστικής δεξιάς:
Στο Κόμμα της Μεγάλης Ένωσης (BBP), ισλαμική διάσπαση του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης (MHP).
Στο Ορθόδοξο Ισλαμικό Κόμμα (Saadet Partisi)
Στο Milli Görüs, μια ισλαμική οργάνωση απαγορευμένη στη Τουρκία, αλλά που επιτρέπεται στην Ευρώπη, αρχική μήτρα των περισσότερων ισλαμικών κομμάτων στην Τουρκία.
Στις δημοφιλείς εφημερίδες με μεγάλη κυκλοφορία: Türkiye, Vakit, Milli Gazete,
Στην Αδελφότητα των Nakshibendi
Οι Κεμαλικοί Εθνικιστές
Το εθνικιστικό κίνημα εμφανίστηκε στην Τουρκία στις αρχές του 2000.
Πέρα από την παραδοσιακή αριστερά-δεξιά διαίρεση, ενώνει εθνικιστές διαφόρων πεποιθήσεων, αλλά είναι όλοι προσηλωμένοι στη διατήρηση του κράτους και του έθνους, με τη μορφή που την άφησε ο Μουσταφά Κεμάλ μετά το θάνατό του το 1938.
Ενώνει κεμαλικούς που βρίσκονται κοντά στο Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα και εθνικιστικές υποστηρικτές του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης.
Το κίνημα αυτό συνδυάζει την απόρριψη της Δύσης, αφοσίωση στο ρόλο του κράτους, άρνηση της ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Εχθρικό προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, βλέπει με καχυποψία το κυβερνόν Κόμμα της Δικαιοσύνης και της Ανάπτυξης κατηγορώντας το ότι εξυπηρετεί τις φιλοδοξίες της Ουάσιγκτον και ότι βρίσκεται στη πρώτη γραμμή του σχεδίου ενός μετριοπαθούς Ισλάμ σε αντίθεση με τις ιδρυτικές θεμελιακές αρχές της Δημοκρατίας.
Σύμφωνα με 'αυτό το κίνημα, η Άγκυρα πρέπει να διακόψει τις διαπραγματεύσεις με την ΕΕ, και να προσανατολίσει την εξωτερική πολιτική προς μια ευρασιατική προοπτική.
Η Ρωσία, οι Δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας και, σε κάποιο βαθμό η Κίνα προσφέρονται για εναλλακτικές οδούς.
Πλησίον του στρατιωτικού θεσμού, αυτό το κίνημα διαθέτει ισχυρά δίκτυα στις τάξεις των ανώτερων αξιωματικών.
Σε αντίθεση με την τουρκοισλαμική σύνθεση, οι εθνικιστές δεν κάνουν τη θρησκεία ένα μη διαπραγματεύσιμο ζήτημα του προσανατολισμού τους στην εξωτερική πολιτική.
Αντίθετα, συνδεδεμένοι με τις έννοιες της εκκοσμίκευσης, του Κράτους-έθνους, τη μη παρέμβαση στις εξωτερικές υποθέσεις, τείνουν να μην εμπιστεύονται τα θρησκευτικά ή πολιτικά ρεύματα με παγκόσμια εμβέλεια.
Είναι πιστοί σε αυτό στο κεμαλικό σύνθημα «Ειρήνη στον κόσμο, ειρήνη στη χώρα».
Συνεπώς οι σχέσεις με την Κίνα εκλαμβάνονται με την άποψη της ρεαλιστικής πολιτικής (realpolitik).
Οι εθνικιστές επισημάνουν δύο προβλήματα στις τουρκοκινεζικές σχέσεις:
Η Κύπρος
Το PKK
Το Πεκίνο συμφωνεί με τις θέσεις της Λευκωσίας υπερασπίζοντας το απαραβίαστο των συνόρων και της έννοιας της εδαφικής ακεραιότητας.
Υπερασπίζεται μια λύση στα πλαίσια των Ηνωμένων Εθνών και της επανένωσης του νησιού υπό την αιγίδα μίας μοναδικής κυβέρνησης επίσημα αναγνωρισμένης από τη διεθνή κοινότητα.
Η Κίνα ουδέποτε υποστήριξε τα αποσχιστικά σχέδια ή συνομοσπονδιακού χαρακτήρα της Άγκυρας στο νησί της Αφροδίτης.
Το Ξίντζιανγκ (Ανατολικό Τουρκεστάν)
Οι Τούρκοι εθνικιστές κατηγορούν τους Κινέζους για την ανάμιξη στα τούρκικα εσωτερικά προβλήματα, ιδιαίτερα για το κουρδικό ζήτημα.
Κατονομάζουν τα βιβλία, τα περιοδικά και τις εφημερίδες που εκδίδονται από κρατικούς οργανισμούς υπέρ των αποσχιστικών σχεδίων.
Επιπλέον, τονίζουν τη ποσότητα των κινεζικών όπλων και του στρατιωτικού εξοπλισμού της κουρδικής πολιτοφυλακής στο Βόρειο Ιράκ.
Ωστόσο, οι εθνικιστές αναγνωρίζουν ότι ορισμένες κινέζικες κριτικές είναι δίκαιες.
«Δεν μπορούμε να καταστείλουμε το PKK στο όνομα της εθνικής ενότητας και, από την άλλη πλευρά, να είμαστε οι εκπρόσωποι μιας αποσχιστικής κίνησης στο Ξίντζιανγκ με το πρόσχημα ότι πρόκειται για τουρκόφωνο πληθυσμό».
Στην ουσία, ο καθένας δεν θα έπρεπε να αναμιγνύεται στις υποθέσεις των άλλων.
Η φιλία μεταξύ της Κίνας και της Τουρκίας πρέπει να αναζητηθεί για τρεις λόγους:
Η Κίνα είναι μια μεγάλη χώρα και είναι μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Το 2030 θα ξεπεράσει τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Σχετικά με το θέμα της Κύπρου και του PKK, η Κίνα μπορεί να επηρεάσει τη διεθνή κοινότητα. Καλύτερα να μη τη προκαλέσουμε.
Η Τουρκία πρέπει να εργαστεί για να αναλάβει μερίδιο της αγοράς στην Κίνα.
Σύμφωνα με τον Δρ Hidayyet Nurani Ekrem, ερευνητή στο TÜRKSAM, εθνικιστή στρατοκράτη δεξαμενή σκέψεων, «η εξωτερική πολιτική μιας χώρας είναι η επέκταση της εσωτερικής πολιτικής της. Ταυτόχρονα, η εξωτερική πολιτική έχει καθήκον να υπηρετήσει το εθνικό συμφέρον».
Συνεπώς, όπως το Κουρδιστάν, το Ξίντζιανγκ αποτελεί εσωτερική υπόθεση της Κίνας.
Το Τουρκεστάν πρέπει να γίνει το σημείο επαφής ανάμεσα στην Τουρκία και την Κίνα. Υπό το πρίσμα αυτό, το στρατηγικό συμφέρον του Τουρκεστάν είναι να αναλάβει το ρόλο μιας γέφυρας μεταξύ των δύο χωρών».
Χωρίς να το ομολογούν πολύ ανοιχτά οι Τούρκοι εθνικιστές αναγνωρίζουν ότι οι Κινέζοι έχουν παραχωρήσει ένα καθεστώς αυτόνομης περιοχής στο Ξίντζιανγκ, με δικαιώματα σε πολιτιστικά, γλωσσικά και εκπαιδευτικά ζητήματα, κάτι που οι ίδιοι δεν θα έδιναν ποτέ στους Κούρδους.
Για αυτούς τους λόγους, δεν υπάρχουν οργανώσεις υποστήριξης των Ουιγούρων στο εθνικιστικό κίνημα.
Η προτεραιότητα παραμένει η προστασία και η διατήρηση του τουρκικού κράτους στα τρέχοντα σύνορα του.
Η Νεοθωμανική σχολή
Η νεοθωμανική σχολή αρχικά προσδιόριζε μια ομάδα ανθρώπων από τα θρησκευτικά και εθνικο-φιλελεύθερα κινήματα περί του Τουργκούτ Οζάλ, πρόεδρου της Δημοκρατίας κατά τα έτη 80-90 και πρόσκειται στη ισλαμοτουρκική σύνθεση. Τον Κεμαλισμό τον αντιμετώπιζαν με σκεπτικισμό.
Η Δημοκρατική Τουρκία μέσω της βιαιότητας που έγιναν οι μεταρρυθμίσεις, αποκόπηκε, κατά τους ίδιους, από το παραδοσιακό περιβάλλον της.
Από τότε, υποφέρει από μια αληθινή πολιτιστική λοβοτομή.
Η Τουρκία είναι η κατεξοχήν χώρα που είναι σε θέση να λάβει τη σκυτάλη από τον μουσουλμανικό κόσμο, όπως ήταν στο παρελθόν η Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Όμως, σε αντίθεση με τους ισλαμόεθνικιστικούς κύκλους, η νεοθωμανική σχολή δεν απορρίπτει το άνοιγμα προς τη Δύση.
Αντιθέτως, θρύπτεται από θαυμασμό για το αγγλοσαξονικό μοντέλο ικανό να συνδυάσει ταυτόχρονα τη πίστη, τη δημοκρατία και την οικονομία της αγοράς.
Μακριά από το να υποκύψουν στο πειρασμό μιας υποθετικής αυτοκρατορικής αποκατάστασης, οι νεοθωμανοί ευαγγελίζονται τη χρήση της ήπιας δύναμης (soft power).
Όπως και οι μεγάλες δυνάμεις με τα πρώην αποικιακά εδάφη τους, έτσι και η Τουρκία μπορεί νόμιμα να επιζητήσει τη δική της ζώνη επιρροής.
Ο Αχμέτ Νταβούτογλου, ο σημερινός υπουργός Εξωτερικών και κύριος θεωρητικός του κινήματος αυτού θεωρεί ότι η Τουρκία ανήκει κατά φθίνουσα σειρά σε τρεις μεγάλες οντότητες:
Στον αραβο-μουσουλμανικό κόσμο
Στο τουρκιστικό κόσμο της Κεντρικής Ασίας
Στη Δύση με το Βαλκανικό χώρο
Η Άγκυρα πρέπει να απαλλαγεί από τα αυταρχικά δεσμά της κεμαλικής πολιτικής και να αναδειχθεί παγκόσμιος παίκτης στην παγκόσμια σκακιέρα.
Στο βασικό του έργο, το Strategik Derinlik (Το Στρατηγικό Βάθος), δίνει έμφαση στην έννοια της πολιτισμικής εξουσίας.
Οι Ισλαμικοί πολιτισμοί, ο ινδικός πολιτισμός, οι κομφουκιανικοί πολιτισμοί έχουν το ίδιο δικαίωμα να διεκδικούν τη μοναδικότητά τους όσο και ο δυτικός πολιτισμός.
Σύμφωνα με τον Νταβούτογλου «θα ήταν λάθος να κρίνουμε την κινεζική πολιτική με ανθρωπιστικά κριτήρια και όχι με τον πολιτισμό της.
Η Τουρκία είναι ασιατική από την ιστορία της και το «να παίζει το πολιτιστικό χαρτί μπορεί να της αποφέρει άμεσα οφέλη».
Με τον τρόπο αυτό, «η Τουρκία θα αντισταθμίσει την αριθμητική αδυναμία της με εκείνη της πολιτιστικής ένταξης».
Με αυτή τη διάσταση, πρέπει να θέσουμε τις τουρκοκινεζικές σχέσεις στο περιβάλλον τους.
Ο Νταβούτογλου επιθυμεί να δει την Άγκυρα να διαδραματίζει ενεργό ρόλο στην Κεντρική Ασία, να γίνει ο διαιτητής στη διασταύρωση των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ρωσίας και της Κίνας.
Η Τουρκία, παρατηρεί ο Νταβούτογλου, είναι «το μόνο μέλος του ΝΑΤΟ που διαθέτει στρατηγικό βάθος στην Ασία».
Ωστόσο, το γεγονός ότι ανήκει στο δυτικό στρατόπεδο δεν θα πρέπει να ωθεί την Άγκυρα να εγκαταλείψει τις δικές της συγκεκριμένες γεωστρατηγικές ιδιαιτερότητες.
Αντιθέτως, με την ισχυροποίηση της Τουρκίας, θα μπορέσει να εμβαθύνει το περιθώριο της για την εδραίωση των σχέσεων της με το Πεκίνο χωρίς να κατηγορηθεί αυτομάτως ως σηματωρός της Ουάσιγκτον.
Η Κεντρική Ασία και η ειδική σχέση μεταξύ της Δημοκρατίας της Ανατολίας με τους επιγόνους της των στεπών προσφέρουν στην Άγκυρα τη δυνατότητα να γίνει ένα μεσαίο κέντρο εξουσίας στη «διασταύρωση του τοπικού, του παγκόσμιου και του ηπειρωτικού».
Τέσσερις δυνάμεις επηρεάζουν άμεσα το μέλλον της Κεντρικής Ασίας κατά τον Νταβούτογλου: η Ρωσία, η Τουρκία, η Κίνα και η Ιαπωνία.
Η αντιπαλότητα της Άγκυρας με τη Μόσχα αντισταθμίζεται με την αντιπαράθεση στο άλλο άκρο μεταξύ Πεκίνου και Τόκιο.
«Υπάρχει ανταγωνισμός μεταξύ της Κίνας και της Ρωσίας στην Κεντρική Ασία, καθώς επίσης μεταξύ της Ιαπωνίας και της Ρωσίας για τις Κουρίλες νήσους.
Ως εκ τούτου κάθε εγκάρσια σχέση επηρεάζει το σύνολο της Κεντρικής Ασίας». Συνέπεια αυτού του μπιλιάρδου με πολλές μπάντες, η Άγκυρα πρέπει να προσαρμόζει συνεχώς τις σχέσεις της με την Κίνα, τη Ρωσία και την Ιαπωνία.
Αυτή η ισορροπία δυνάμεων είναι επισφαλής.
Μια ανεξέλεγκτη δημογραφία μπορεί να αλλάξει τα πάντα, εκτιμά ο Νταβούτογλου.
Το Καζακστάν είναι μεγαλύτερο από τη μεγαλύτερη χώρα της ΕΕ, αλλά ο πληθυσμός του είναι μόλις 17 εκατομμύρια.
Σε σύγκριση με το εμβαδόν του, προσθέτει ο Νταβούτογλου, «το Ανατολικό Τουρκεστάν που αντιπροσωπεύει το 25% της κινεζικής επικράτειας είναι αραιοκατοικημένο. Αναλογικά είναι σαν η Αφρική να είχε την πυκνότητα κατοίκησης της Σιβηρίας».
Είναι επομένως προφανές ότι το χάσμα μεταξύ των πυκνοκατοικημένων περιοχών της παραθαλάσσιας Κίνας και των αραιοκατοικημένων της Κεντρικής Ασίας προκαλεί μια ανισορροπία και μελλοντικές κρίσεις, διότι η «Κεντρική Ασία είναι ο χώρος προβολής της κινεζικής έκρηξης του πληθυσμού».
Μακροπρόθεσμα, η Κίνα αυξάνει την πληθυσμιακή και οικονομική επιρροή της στην Ανατολική Ασία και γι’ αυτό χρειάζεται τους ενεργειακούς πόρους σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο από την Κεντρική Ασία και τη Μέση Ανατολή.
Ο Νταβούτογλου σημειώνει ότι με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, είναι πολύ πιο δύσκολο να περιοριστεί η κινεζική διείσδυση στην Κεντρική Ασία.
Αντίθετα, με την χειραφέτηση των τουρκόφωνων δημοκρατιών γεννήθηκε ταυτόχρονα στο Ξίντζιανγκ η επιθυμία για αυτοδιάθεση».
Ο Νταβούτογλου φοβάται την κινεζική εξάπλωση στην Κεντρική Ασία.
Δημογραφικά και οικονομικά η Ρωσία και οι τουρκόφωνες Δημοκρατίες δεν είναι σε θέση να την εμποδίσουν.
Συνεπώς, ο σχηματισμός εμποδίων που θα επιβραδύνουν την πορεία προς τις ενεργειακές πηγές, δεν ήταν απαραίτητα άχρηστος.
Η κρίση στο Ξίντζιανγκ μπορεί να εξοικονομήσει χρόνο.
Επιπλέον, ο Νταβούτογλου, σε αντίθεση με το εθνικιστικό ρεύμα, δεν αμφισβητεί ουσιαστικά τον ατλαντιστικό τροπισμό της Τουρκίας.
Ως εκ τούτου, η Τουρκία μπορεί να αναλάβει την τοπική διακομιστική εργολαβία της πολιτικής των ΗΠΑ στην Κεντρική Ασία, δεδομένου ότι η παρουσία της Ουάσιγκτον στο Αφγανιστάν εξηγείται σε μεγάλο βαθμό από την επιθυμία της να μπλοκάρει τους ενεργειακούς δρόμους της Κασπίας προς το Πεκίνο.
Φιλο-Ουιγουρικά Δίκτυα και εμπλοκή της CIA;
Οι Ουιγούροι μπορούν να υπολογίζουν την διακριτική βοήθεια των κύκλων κοντά στην τουρκική κυβέρνηση και στο κυβερνόν κόμμα, ΑΚΡ.
Η Αδελφότητα «Νουρσί» (του Κούρδου διανοούμενου Σαίντ Νουρσί ) του Φετουλάχ Γκιουλέν, που περιέχει ένα σημαντικό αριθμό στελεχών του ΑΚΡ, βρίσκεται στην πρώτη γραμμή. Η Αδελφότητα αυτή έχει εισχωρήσει στο τομέα της εκπαίδευσης των τοπικών ελίτ της Κεντρικής Ασίας εδώ και πολλά χρόνια .
Εκτός από τα σχολεία και τα πανεπιστήμια, οι «Fethullacis» διαθέτουν πολλές εφημερίδες, καθώς επίσης αλυσίδες ραδιοφώνου και τηλεόρασης.
Εξάλλου συνδέονται στενά και με τη CIA.
Η δραστηριότητα της αδελφότητας αντιμετωπίζεται με καχυποψία από τη Μόσχα, και την έχει απαγορεύσει στο έδαφός της.
Οι Marc Grosseman και Morton Abramowitz, πρώην πρέσβεις των ΗΠΑ στην Άγκυρα, εποπτεύουν το έργο της αδελφότητας.
Εργάζονται μαζί με τον Graham Fuller, πρώην αντιπρόεδρο της CIA και κύριο υποστηριχτή του σχεδίου του μετριοπαθούς Ισλάμ.
Ο Fuller είναι και συγγραφέας μιας έκθεσης σχετικά με το Ξίντζιανγκ, το 1998, που αναθεωρήθηκε το 2003 για την Rand Corporation.
Οι Abramowitz και Fuller βοήθησαν τον σχηματισμό «μιας εξόριστης κυβέρνησης του Τουρκεστάν» το Σεπτέμβριο του 2004 στην Ουάσιγκτον.
Ο Ενβέρ Yusuf Turani, επικεφαλής αυτής της σκιώδους κυβέρνησης, είναι στενός συνεργάτης του Γκιουλέν.
του Tancrède JOSSERAN στη «Egalité et Réconciliation»
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)