Οἱ τίτλοι τῶν ἄρθρων τῆς «Ἑστίας» τοῦ τελευταίου δεκαήμερου εἶναι χαρακτηριστικοί τῆς εὔλογης ἀνησυχίας πού προκαλεῖ ἡ συμπεριφορά τῆς κυβέρνησης: «Ὁδηγούμεθα σέ ἀδιέξοδο», «Δέν πείθει ὁ πρωθυπουργός», «Μετεξεταστέοι οἱ κυβερνῶντες», «Συνταγή καταστροφῆς», «Εἰσπρακτικό Βατερλώ», «Δέν ὑπάρχει ἐθνικό ὅραμα». Τήν ἀνησυχία ἐπέτεινε τό ἄρθρο τοῦ τελευταίου Economist:«παραδεχτεῖτε το, ἡ Ἑλλάδα εἶναι χρεωκοπημένηκαί πρέπει νά ἀναδιαρθρώσει τό χρέος της καί οἱ δανειστές της νά εἰσπράξουν λιγότερα ἀπό ὅσα δάνεισαν».
Τό Spiegel ἰσχυρίζεται ὅτι καί τό ΔΝΤ ἀμφιβάλλει πιά ὅτι ἡ Ἑλλάδα θά μπορέσει νά ἐξυγιάνει τήν οἰκονομία της.Ἀπαντώντας σέ αὐτό τόν καταιγισμό ἀπαισιόδοξων προβλέψεων ὁ Πρωθυπουργός καί ὁ ὑπουργός Οἰκονομικῶν Γ. Παπακωνσταντίνου ἀρκέστηκαν νά ἀποκλείσουν κατηγορηματικά τό ἐνδεχόμενο ἀναδιάρθρωσης τοῦ χρέους τῆς Ἑλλάδας. Καί ἀπό τούς δύο διαφεύγει ὅτι ἡ αἰτία τῶν ἀπαισιόδοξων προβλέψεων εἶναι οἱ ἴδιοι. Ἄν τό ΔΝΤ ἀμφιβάλλει ὅτι ἡ Ἑλλάδα μπορεῖ νά ἐξυγιανθεῖ ὀφείλεται στό γεγονός ὅτι ὁ Πρωθυπουργός δέν δείχνει διατεθειμένος νά κάνει ὅ,τι οἱ περιστάσεις ἐπιβάλλουν. Ἐδῶ καί 20 χρόνια ὑποστηρίζω τήν ἀνάγκη περιορισμοῦ τῆς κρατικῆς δαπάνης. Εἰς μάτην ὅμως. Ἡ κυβέρνηση δέν διανοεῖται νά θίξει «τά κεκτημένα» καί «τά κατεστημένα». Ὅπως ἄλλωστε δέν διανοεῖτο καί ἡ προηγούμενη κυβέρνηση τοῦ κ. Καραμανλῆ. Ἔστω καί ἄν ἔτσι ὁδηγούμαστε στή βέβαιη χρεωκοπία.
Οἱ ὑπέρ τρίτων ἐπιβαρύνσεις
Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι κάθε περικοπή δαπάνης πλήττει τούς ἀνθρώπους γιά τούς ὁποίους ἡ δαπάνη αὐτή εἶναιἔσοδο. Αὐτοί θά διαμαρτύρονται. Εἶναι ὅμως οἱ λίγοι γιά τούς ὁποίους θυσιάζονται οἱ πολλοί. Ἡ κυβέρνηση θάπρέπει νά κλείσει τά αὐτιά της καί νά προχωρήσει στίς περικοπές ἐξηγώντας κάθε φορά γιατί κάθε συγκεκριμένη περικοπή εἶναι ἠθικά δικαιολογημένη καί κατά τό δυνατό δίκαια κατανεμημένη. Μετά ἀπό κάθε περικοπή θά πρέπει νά θυμόμαστε ὅτι ἄν δέν κόψουμε τίς δαπάνες, θά χρεωκοπήσουμε (ὑπάρχουν δυστυχῶς πολλοί ἀνόητοι πού ἀντιμετωπίζουν τή χρεωκοπία καί τό τρομερό τίμημα πού θά κληθοῦμε νά πληρώσουμε μέ ἐλαφρότητα). Κάθε φορά πού διαφημίζεται ἕνα προϊόν, τό 21,5% τῆς δαπάνης ἀποτελεῖ ἔσοδο τοῦ ταμείου τῶν δημοσιογράφων. Δικαιολογεῖται ἠθικά αὐτή ἡ δαπάνη; Εἶναι δίκαιη; Γιατί νά μή φροντίζουν τή σύνταξή τους, μόνοι τους, οἱ δημοσιογράφοι καί οἱ ἐργοδότες τους ἀντί νά ἐπιβαρύνουν τίς τιμές πού πληρώνουν οἱ καταναλωτές;
Κάθε πράξη στήν ὁποία ἀναμειγνύεται δικηγόρος ἐπιβαρύνεται μέ μιά δαπάνη ὑπέρ τοῦ Ταμείου τῶννομικῶν. Γιατί δέν πληρώνουν τό Ταμεῖο τους οἱ ἴδιοι οἱ δικηγόροι ἀπό τά δικά τους εἰσοδήματα; Τό κράτος ἐπιχορηγεῖ τό Ταμεῖο τῶν ἐργαζομένων στή ΔΕΗ μέ 700 ἑκ. εὐρώ ἐτησίως μέ λεφτά πού παίρνει ἀπό τούς πολίτες τοῦ ἰδιωτικοῦ τομέα. Οἱ πολλοί πληρώνουν γιά τούς λίγους. Σέ ποιά ἠθική βάση στηρίζεται αὐτή ἡ ἐπιβάρυνση; Εἶναι δίκαιη;
Τό κράτος ἔχει ἐγγυηθεῖ στούς φαρμακοποιούς ὑψηλά ποσοστά κέρδους πού τούς καταβάλλονται ἀπό τά Ταμεῖα μέ λεφτά τῶν πολιτῶν. Σέ ἕνα φάρμακο μέ χονδρική τιμή 1.000 εὐρώ ὁ φαρμακοποιός κερδίζει 350 εὐρώ, ἐνῶ o σουηδός φαρμακοποιός κερδίζει 15,5 εὐρώ. Εἶναι ἠθικό; εἶναι δίκαιο; Ἡ καθιέρωση τοῦ σουηδικοῦ συστήματος θά ἐλάφρυνε τήν ἐπιβάρυνση τῶν πολιτῶν κατά 1,5 δίς εὐρώ ἐτησίως. Ὅλα τά παραπάνω παραδείγματα ἐντάσσονται στή γενική κατηγορία τῶν ὑπέρ τρίτων ἐπιβαρύνσεων. Ἑκατοντάδες τέτοιες ἐπιβαρύνσεις ὑπέρ προνομιούχων τρίτων ἔχουν θεσπιστεῖ ἀπό τό πολιτικό σύστημα. Κανείς δέν γνωρίζει τό συνολικό ποσό τῆς ἐπιβάρυνσης, κυρίως διότι οἱ ὠφελούμενοι δέν ἐπιθυμοῦν νά γίνει γνωστό.
Χωρίς πάντως δυσκολία μπορεῖ νά ἐντοπιστεῖ δαπάνη –μεγαλύτερη ἀπό 10 δίς ἐτησίως– πού βαρύνει τούςπολλούς εἴτε ἀμέσως, εἴτε ἐμμέσως πρός ὄφελος πολύ πολύ λιγότερων. Κατά τή γνώμη μου πρέπει νά καταργηθοῦν ὅλες ἀνεξαιρέτως οἱ ὑπέρ τρίτων ἐπιβαρύνσεις μέ μιά ἁπλή διάταξη νόμου. Ἀφοῦ καταργηθοῦν ὅλες, ἄν ὑπάρχουν δυό τρεῖς πού πρέπει νά διατηρηθοῦν, ἄς θεσμοθετηθοῦν ἐκ νέου.
Ἡ μισθολογική δαπάνη
Μιά ἄλλη κατηγορία δαπανῶν ἀφορᾶ τά εἰσοδήματα ὅσων ἐργάζονται στό Δημόσιο καί τίς ΔΕΚΟ. Μετά τίςπρόσφατες περικοπές –λόγω μνημονίου– ἡ κατά κεφαλή δαπάνη μισθοδοσίας στίς ΔΕΚΟ εἶναι περίπου τρεῖςφορές –καί στό Δημόσιο δύο φορές– μεγαλύτερη ἀπό τή δαπάνη μισθοδοσίας στόν ἰδιωτικό τομέα. Τή μισθοδοσία στό Δημόσιο καί στίς ΔΕΚΟ πληρώνουν, σέ τελική ἀνάλυση, οἱ πολίτες τοῦ ἰδιωτικοῦ τομέα. Οἱ φτωχότεροι συντηροῦν τούς πλουσιότερους! Εἶναι ἡ κατάσταση αὐτή ἠθική; Εἶναι δίκαιη;
Δέν εἶναι ὅμως μόνο ἡ τεράστια διαφορά τῆς μισθολογικῆς δαπάνης, εἶναι καί τό γεγονός ὅτι στό Δημόσιοκαί στίς ΔΕΚΟ –κατά μέσον ὅρο– γιά τή δουλειά ἑνός πληρώνονται δύο. Ὁ δήμαρχος Θεσσαλονίκης κ. Μπου-τάρης, ὁ μόνος ἴσως εἰλικρινής, εἶπε ὅτι στό δῆμο του ἀμείβονται 5.000 ἄνθρωποι, ἐνῶ θά μποροῦσε θαυμάσιανά γίνει ἡ δουλειά μέ 2.000! Κάντε τόν λογαριασμό: Ἡ μισθολογική δαπάνη εἶναι 2 μέ 3 φορές ὑψηλότερη ἀπό ὅ,τι στόν ἰδιωτικό τομέα καί πληρώνονται δύο φορές περισσότεροι ἀπό ὅ,τι χρειάζονται. Οἱ πολίτες λοιπόν τοῦ ἰδιωτικοῦ τομέα πληρώνουν 4 ἕως 6 φορές περισσότερα ἀπό ὅσα θά ἔπρεπε. Εἶναι ἠθικό; εἶναι δίκαιο; εἶναι ἀποτελεσματικό; Καί σέ αὐτή τήν κατηγορία δαπανῶν, ἡ συνολική περιττή δαπάνη πού βαρύνει τούς πολλούς καί ὠφελεῖ λίγους ὑπερβαίνει τά 10 δίς εὐρώ ἐτησίως.
Γραφειοκρατία-φοροδιαφυγή
Ἡ τρίτη κατηγορία δαπανῶν εἶναι οἱ δαπάνες πού προκαλοῦνται ἀπό τήν ἔλλειψη τοῦ μετρήματος, ἀπό τίςκλεψιές, τά λαδώματα καί τήν ἀπερίγραπτη πολυπλοκότητα καί ἠλιθιότητα τῆς γραφειοκρατίας. Τό οἰκονομικό χάος στά νοσοκομεῖα, οἱ ὑπερτιμολογήσεις στίς προμήθειες τοῦ Δημοσίου εἶναι γνωστά παραδείγματα γιά τά ὁποῖα ὑπάρχουν καί κάποιες ἐκτιμήσεις. Πολύ λιγότερο ἔχει ἐκτιμηθεῖ ἡ δαπάνη πού βαρύνει ὅλη τήν κοινωνία ἐξ αἰτίας τῆς ἀπώλειας χρόνου (ὁ χρόνος εἶναι χρῆμα!) πού προκαλεῖται ἀπό τήν πολυπλοκότητα τῆς γραφειοκρατίας («περάστε γιά ὑπόθεσή σας») καί ἀπό τήν προκλητική ἀνοχή τῆς ἀστυνομίας ἀπέναντι στήν παράνομη στάθμευση, στίς πορεῖες καί στίς καταλήψεις. Ἐκτιμῶ ὅτι μέ στοιχειῶδες νοικοκύρεμα μποροῦν εὔκολα νά ἐξοικονομηθοῦν περισσότερα ἀπό 5 δίς εὐρώ ἐτησίως. Διαιρέστε τούς φόρους πού πληρώνετε σέ τρεῖς ὁμάδες.
Στήν πρώτη περιλαμβάνονται οἱ φόροι πού ἀντιστοιχοῦν στίς δαπάνες πού θά ἔκανε τό κράτος ἄνπλήρωνε μέ ὅρους τῆς ἰδιωτικῆς οἰκονομίας αὐστηρά μόνο ὅσους χρειάζεται γιά νά κάνουν τή δουλειά. Στόν δεύτερο πίνακα θά βάλετε τά ποσά πού ἀντιστοιχοῦν στίς πληρωμές πού κάνει τό κράτος στούς ὑπεράριθμους πού ἔχει προσλάβει καί τά ποσά μέ τά ὁποῖα τούς πληρώνει πάνω ἀπό τά ἐπίπεδα τοῦ ἰδιωτικοῦ τομέα. Τέλος στόν τρίτο πίνακα βάλτε τά ποσά πού πληρώνετε γιά νά καλυφθοῦν οἱ ὑπερτιμολογήσεις, οἱ κλεψιές καί τό ἔλλειμμα στά ἔσοδα πού δημιουργοῦν οἱ φοροφυγάδες (κάθε φορά πού τό κράτος κάνει φορολογικές ρυθμίσεις κυνηγάει αὐτούς πού συνήθως πληρώνουν καί εὐνοεῖ τούς φοροφυγάδες). Ἄν δηλαδή εἶστε φορολογούμενος θεωρεῖστε τή φοροδιαφυγή ὡς δική σας δαπάνη. Ἄν πληρώνατε 1.000 εὐρώ ἐτησίως σέ φόρους, πῶς θά κατανέματε τό ποσό αὐτό στούς 3 πίνακες; Πρόχειρα θά ἔλεγα 450 εὐρώ στόν πρῶτο πίνακα, 350 στόν δεύτερο καί 200 στόν τρίτο. Κάθε φορολογούμενος τοῦ ἰδιωτικοῦ τομέα εἶναι ἐνδεχόμενο νά κάνει τή σκέψη, ἔστω ἀσυναισθήτως, ὅτι τό κράτος τοῦ παίρνει ἐκβιαστικά 1.000 εὐρώ ἐνῶ χρειάζεται κανονικά μόνο 450. Τόν ἐξοντώνει φορολογικά μέ τά ὑπόλοιπα 550 προκειμένου νά μή θίξει «τά κεκτημένα» καί «τά κατεστημένα».Ὑποστηρίζω ὅτι δέν θά ὑπάρξει μείωση τῆς φορο διαφυγῆς ὅσο διατηρεῖται ἡ πολυπλοκότητα τοῦ συστήματος καί κυρίως ἡ πεποίθηση ὅτι τό κράτος δαπανᾶ ἀσύστολα χωρίς νά ὑπάρχει ἠθικό ὑπόβαθρο γιά τίς δα-πάνες του καί χωρίς νά τηρεῖται ἡ ἀρχή τῆς δίκαιης κατανομῆς τῶν βαρῶν.
Πρωτογενές πλεόνασμα
Εἴμαστε στήν ἀρχή τοῦ τέταρτου μήνα τοῦ 2011. Μέ μόλις 10 ἀπό τά 25 δίς εὐρώ πού ἄνετα μποροῦν νά περικοποῦν, ἡ χρονιά θά μποροῦσε νά τελειώσει μέ πρωτογενές πλεόνασμα καί νά ἀλλάξει ἄρδην ἡ ψυχολογία τῶν ἀγορῶν. Ἄν μάλιστα συνδυαστοῦν οἱ περικοπές τῶν κρατικῶν δαπανῶν μέ γρήγορες καί ἀποφασιστικές διαρθρωτικές ἀλλαγές (ἁπλοποιήσεις, ἀποκρατικοποιήσεις, ἰδιωτικοποιήσεις, πώληση ἀκίνητης περιουσίας, ἀπελευθέρωση ἐπαγγελμάτων, περιορισμό τῆς συνδικαλιστικῆς ἀσυδοσίας, ἄνοιγμα ἀγορῶν, μεγαλύτερη ἐργασιακή εὐελιξία στό Δημόσιο καί στίς ΔΕΚΟ, κ.λπ.) ἡ Ἑλλάδα θά μποροῦσε μέχρι τό τέλος τοῦ χρόνου νά διαψεύσει ὅλες τίς ἀρνητικές προσδοκίες.
– Ὁ Economist σφάλλει ὅταν ἰσχυρίζεται ὅτι ἡ κυ-βέρνησή μας ἔκανε ἡρωικές περικοπές δαπανῶν. Οἱ περικοπές ἦταν ἐν πολλοῖς ἄδικες καί καθόλου ἡρωικές. Σφάλλει ἐπίσης ὅταν ἰσχυρίζεται ὅτι μιά καί ἡ ἀναδιάρθρωση τοῦ χρέους εἶναι ἀναπόφευκτη, ἄς γίνει μιά ὥρα ἀρχύτερα. Ἡ ἀναδιάρθρωση θά καταστεῖ ἀναπόφευκτη μόνο ἄν ἡ κυβέρνησή μας συνεχίσει ὅ,τι κάνει: νά ξεζουμίζει τούς ἀσθενέστερους γιά νά συντηρεῖ τούς πλουσιότερους.
Ἀντιλαμβάνομαι ὅτι τό κόστος τῆς πολιτικῆς πού εἰσηγοῦμαι θά εἶναι μεγάλο. Θά ἔχει ὅμως θετικό ἀποτέλεσμα. Σέ δύο μόλις χρόνια ἡ Ἑλλάδα, ἔχοντας διαψεύσει ὅλες τίς κακές προβλέψεις, θά βρίσκεται –ἀνανεωμένη καί ζωντανή– σέ τροχιά γρήγορης ἀνάπτυξης. Ὅσοι ὑποστοῦν σήμερα τό κόστος θά πρέπει νά θυμοῦνται ὅτι γιά πολλά χρόνια προεξοφλοῦσαν τά μελλοντικά εἰσοδήματα τῶν πολιτῶν τοῦ ἰδιωτικοῦ τομέα πού εἶναι ἀσθενέστεροι. Τώρα θά πρέπει νά κάνουν ὑπομονή καί θυσίες γιά νά μπορέσουν νά πάρουν τό μερίδιό τους ὅτανἡ Ἑλλάδα συνέλθει.
ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΜΑΝΟΣ
αναδημοσίευση απο την Εστία
Geopolitical Research Institute(GRI)/Εταιρεία Γεωπολιτικών Ερευνών(ΕΓΕ)
Τετάρτη 6 Απριλίου 2011
Οι φόβοι της Τουρκίας από την ένταση μεταξύ Σουνιτών - Σιιτών
Κλιμάκωση της έξαρσης του φανατισμού φοβάται ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου στις χώρες Κόλπου και της Μέσης Ανατολής και προειδοποίησε, κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στο Μπαχρέιν, για τον κίνδυνο αποσταθεροποίησης της περιοχής.
"Είμαστε ενάντια σε κάθε φανατική έξαρση στην περιοχή μας ", δήλωσε στην κοινή συνέντευξη τύπου που παραχώρησε με τον ομόλογό του της κυβέρνησης του Μπαχρέιν , Αχμάντ αλ-Κχαλίφα, και πρόσθεσε: "Το Μπαχρέιν και οι χώρες του Κόλπου, είναι η ραχοκοκαλιά της σταθερότητας σε αυτή την περιοχή και για αυτό δεν επιθυμούμε να καλλιεργείται κάθε είδους ένταση σε αυτό το γεωστρατηγικά αλλά και οικονομικά πολύ σημαντικό τμήμα του πλανήτη".
Επίσης ο Νταβούτογλου επεσήμανε ότι το Μπαχρέιν, αποτελούσε κατά το παρελθόν, ένα καλό παράδειγμα αρμονικής συμβίωσης Σιϊτών, Σουνιτών και πιστών από άλλα δόγματα και επισήμανε την ανάγκη αποφυγής του θρησκευτικού φανατισμού.
"Αν συνδεθεί ο θρησκευτικός φανατισμός με τις πολιτικές διαφορές, τότε θα έχουμε προβλήματα και θα δούμε τις κοινωνίες μας να διαχωρίζονται από τις πολιτικές διαφορές και τη θρησκευτική ταυτότητα ", είπε.
Από την πλευρά του ο Αχμάντ αλ-Κχαλίφα, αρνήθηκε τις κατηγορίες, ότι η είσοδος στη χώρα των στρατιωτικών δυνάμεων, του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου, μπορεί να χαρακτηριστεί ως εισβολή, ή πως τα μέτρα ασφαλείας στα οποία καταφεύγει η μειονότητα των Σουνιτών που κατέχει την εξουσία, στοχεύουν στον περιορισμό της πλειοψηφίας των Σιϊτών.
Σημειώνεται ότι τα στρατεύματα του Κόλπου που διοικούνται από τη Σαουδική Αραβία, μπήκαν στο Μπαχρέιν το Μάρτιο, κατόπιν κυβερνητικού αιτήματος, μετά από τις βίαιες συγκρούσεις διαδηλωτών με τις δυνάμεις ασφαλείας και την αποτυχία των τελευταίων να ελέγξουν τις διαδηλώσεις διαμαρτυρίας, κίνηση που προκάλεσε την αντίδραση του Ιράν. Ο
Κχαλίφα, αναφερόμενος στο Ιράν, κάλεσε τον Αχμαντινετζάντ να αντιληφθεί ότι "αυτό που συμβαίνει στο εσωτερικό της χώρας είναι εκ διαμέτρου αντίθετο με αυτό που αντιλαμβάνεται ή φαντάζεται η Τεχεράνη ", ενώ ελπίζει ότι σύντομα οι Ιρανοί θα αντιληφθούν την πραγματικότητα.
Source : enet.gr
"Είμαστε ενάντια σε κάθε φανατική έξαρση στην περιοχή μας ", δήλωσε στην κοινή συνέντευξη τύπου που παραχώρησε με τον ομόλογό του της κυβέρνησης του Μπαχρέιν , Αχμάντ αλ-Κχαλίφα, και πρόσθεσε: "Το Μπαχρέιν και οι χώρες του Κόλπου, είναι η ραχοκοκαλιά της σταθερότητας σε αυτή την περιοχή και για αυτό δεν επιθυμούμε να καλλιεργείται κάθε είδους ένταση σε αυτό το γεωστρατηγικά αλλά και οικονομικά πολύ σημαντικό τμήμα του πλανήτη".
Επίσης ο Νταβούτογλου επεσήμανε ότι το Μπαχρέιν, αποτελούσε κατά το παρελθόν, ένα καλό παράδειγμα αρμονικής συμβίωσης Σιϊτών, Σουνιτών και πιστών από άλλα δόγματα και επισήμανε την ανάγκη αποφυγής του θρησκευτικού φανατισμού.
"Αν συνδεθεί ο θρησκευτικός φανατισμός με τις πολιτικές διαφορές, τότε θα έχουμε προβλήματα και θα δούμε τις κοινωνίες μας να διαχωρίζονται από τις πολιτικές διαφορές και τη θρησκευτική ταυτότητα ", είπε.
Από την πλευρά του ο Αχμάντ αλ-Κχαλίφα, αρνήθηκε τις κατηγορίες, ότι η είσοδος στη χώρα των στρατιωτικών δυνάμεων, του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου, μπορεί να χαρακτηριστεί ως εισβολή, ή πως τα μέτρα ασφαλείας στα οποία καταφεύγει η μειονότητα των Σουνιτών που κατέχει την εξουσία, στοχεύουν στον περιορισμό της πλειοψηφίας των Σιϊτών.
Σημειώνεται ότι τα στρατεύματα του Κόλπου που διοικούνται από τη Σαουδική Αραβία, μπήκαν στο Μπαχρέιν το Μάρτιο, κατόπιν κυβερνητικού αιτήματος, μετά από τις βίαιες συγκρούσεις διαδηλωτών με τις δυνάμεις ασφαλείας και την αποτυχία των τελευταίων να ελέγξουν τις διαδηλώσεις διαμαρτυρίας, κίνηση που προκάλεσε την αντίδραση του Ιράν. Ο
Κχαλίφα, αναφερόμενος στο Ιράν, κάλεσε τον Αχμαντινετζάντ να αντιληφθεί ότι "αυτό που συμβαίνει στο εσωτερικό της χώρας είναι εκ διαμέτρου αντίθετο με αυτό που αντιλαμβάνεται ή φαντάζεται η Τεχεράνη ", ενώ ελπίζει ότι σύντομα οι Ιρανοί θα αντιληφθούν την πραγματικότητα.
Source : enet.gr
Δευτέρα 4 Απριλίου 2011
Δανία του νότου ή βορράς της Αφρικής ?
Από τις " Διαδρομές " με τη Λίζα Δουκακάρου
Την ώρα που η χώρα κάνει αιματηρές προσπάθειες να σταθεί στα πόδια της , η νέα υποβάθμιση της πιστοληπτικής της ικανότητας , λίγα εικοσιτετράωρα από την μετάθεση λύσης για τον Ιούνιο, είναι άλλο ένα πλήγμα για την Ελλάδα, αφού η αναβλητικότητα της Ευρώπης έχει ως θύμα τον συνήθη ύποπτο. Την περιφέρεια της Ευρώπης.
Διαπιστώνουμε με το χειρότερο τρόπο ότι , αν κάτι διακρίνει την Ενωμένη Ευρώπη, αυτό είναι η αντιφατικότητα μηνυμάτων και η βραδύτητα αποφάσεων.
Κάθε απόφαση , αντί να λύνει , περιπλέκει τα προβλήματα και κάθε νέα καθυστέρηση αυξάνει το κόστος διαχείρισής τους.Λογικά , τα ζητήματα του δημόσιου χρέους των χωρών - μελών θα έπρεπε να έχουν επιλυθεί με το Σύμφωνο Σταθερότητας από το 1998.Η να έχουν προβλεφθεί από τότε, συγκεκριμένοι τρόποι επίλυσης. Δεν νοείται νομισματική ομοσπονδία χωρίς αυτόματους μηχανισμούς στήριξης των μελών της.
Εδώ το πρόβλημα όχι μόνο δεν λύνεται, αλλά συνεχώς μετατοπίζεται, αναβάλλεται, επεκτείνεται, με ανυπολόγιστες συνέπειες για τα κράτη και κυρίως τους λαούς.Με τέτοιου είδους πολιτική φυσικό επακόλουθο είναι η έκθεση των χωρών στη βουλιμική δυσπιστία των δανειστών και των κερδοσκόπων , που η ίδια η Ευρωπαική Ενωση έχει νομιμοποιήσει για να την αξιολογούν.
Κι' ενώ κάτη όπως οι ΗΠΑ, η Βρεττανία, η Κίνα χρηματοδοτούν το δημόσιο χρέος τους απο την κεντρική τους τράπεζα, η Ευρώπη το απαγορεύει στα μέλη της, εξαναγκάζοντάς τα να προσέρχονται στις όποιες ληστρικές αγορές.
Πρόσφατα δημοσιεύματα , ρίχνουν στο τραπέζι την πρόταση για ένα μίνι σχέδιο Μάρσαλ, μήπως και σταματήσει η καταστροφική " εξυγίανση" των χωρών του Νότου.Οπως ισχυρίζονται, η Νότια Ευρώπη είναι σημαντική εξαγωγική μονάδα των προιόντων του γαλλογερμανικού άξονα.
Οι αγορές του Νότου έχουν " κατεβάσει ρολά". Ο,τι ήταν να αγορασθεί αγοράσθηκε. Τώρα μόνο πουλάμε... Λέτε να μην γνωρίζουν οι " φίλοι" και δανειστές μας ότι η βαθιά ύφεση αναμένεται να κρατήσει τουλάχιστον μιά δεκαετία ? Το τελευταίο πράγμα στο οποίο αποβλέπουν είναι η αγοραστική μας δύνατότητα. Μάλλον κάποιοι υπεραισιόδοξοι πιστεύουν ακόμα ότι θα γίνουμε η Δανία του Νότου, αγνοώντας ότι έχουμε ήδη γίνει ο Βορράς της Αφρικής.
Source : Metro newspaper.
Την ώρα που η χώρα κάνει αιματηρές προσπάθειες να σταθεί στα πόδια της , η νέα υποβάθμιση της πιστοληπτικής της ικανότητας , λίγα εικοσιτετράωρα από την μετάθεση λύσης για τον Ιούνιο, είναι άλλο ένα πλήγμα για την Ελλάδα, αφού η αναβλητικότητα της Ευρώπης έχει ως θύμα τον συνήθη ύποπτο. Την περιφέρεια της Ευρώπης.
Διαπιστώνουμε με το χειρότερο τρόπο ότι , αν κάτι διακρίνει την Ενωμένη Ευρώπη, αυτό είναι η αντιφατικότητα μηνυμάτων και η βραδύτητα αποφάσεων.
Κάθε απόφαση , αντί να λύνει , περιπλέκει τα προβλήματα και κάθε νέα καθυστέρηση αυξάνει το κόστος διαχείρισής τους.Λογικά , τα ζητήματα του δημόσιου χρέους των χωρών - μελών θα έπρεπε να έχουν επιλυθεί με το Σύμφωνο Σταθερότητας από το 1998.Η να έχουν προβλεφθεί από τότε, συγκεκριμένοι τρόποι επίλυσης. Δεν νοείται νομισματική ομοσπονδία χωρίς αυτόματους μηχανισμούς στήριξης των μελών της.
Εδώ το πρόβλημα όχι μόνο δεν λύνεται, αλλά συνεχώς μετατοπίζεται, αναβάλλεται, επεκτείνεται, με ανυπολόγιστες συνέπειες για τα κράτη και κυρίως τους λαούς.Με τέτοιου είδους πολιτική φυσικό επακόλουθο είναι η έκθεση των χωρών στη βουλιμική δυσπιστία των δανειστών και των κερδοσκόπων , που η ίδια η Ευρωπαική Ενωση έχει νομιμοποιήσει για να την αξιολογούν.
Κι' ενώ κάτη όπως οι ΗΠΑ, η Βρεττανία, η Κίνα χρηματοδοτούν το δημόσιο χρέος τους απο την κεντρική τους τράπεζα, η Ευρώπη το απαγορεύει στα μέλη της, εξαναγκάζοντάς τα να προσέρχονται στις όποιες ληστρικές αγορές.
Πρόσφατα δημοσιεύματα , ρίχνουν στο τραπέζι την πρόταση για ένα μίνι σχέδιο Μάρσαλ, μήπως και σταματήσει η καταστροφική " εξυγίανση" των χωρών του Νότου.Οπως ισχυρίζονται, η Νότια Ευρώπη είναι σημαντική εξαγωγική μονάδα των προιόντων του γαλλογερμανικού άξονα.
Οι αγορές του Νότου έχουν " κατεβάσει ρολά". Ο,τι ήταν να αγορασθεί αγοράσθηκε. Τώρα μόνο πουλάμε... Λέτε να μην γνωρίζουν οι " φίλοι" και δανειστές μας ότι η βαθιά ύφεση αναμένεται να κρατήσει τουλάχιστον μιά δεκαετία ? Το τελευταίο πράγμα στο οποίο αποβλέπουν είναι η αγοραστική μας δύνατότητα. Μάλλον κάποιοι υπεραισιόδοξοι πιστεύουν ακόμα ότι θα γίνουμε η Δανία του Νότου, αγνοώντας ότι έχουμε ήδη γίνει ο Βορράς της Αφρικής.
Source : Metro newspaper.
Ο Ι. Μάζης για την Μεσανατολική κρίση
Τσερεζόλε Ε.
* Πώς κρίνετε τη στάση, πρώτον, του Αραβικού Συνδέσμου και, δεύτερον, της Αφρικανικής Ένωσης στην επέμβαση στη Λιβύη;
Και οι δύο αυτοί διεθνείς οργανισμοί είναι εξαιρετικά επιφυλακτικοί με τη δυτική επέμβαση στη Λιβύη. Δεν επιθυμούν σε καμία περίπτωση χερσαία επέμβαση στο έδαφος της Λιβύης από ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις φοβούμενες μια συλλογική αντίδραση του αραβομουσουλμανικού κόσμου, η οποία θα τροφοδοτούσε τον ισλαμιστικό εξτρεμισμό. Παρ' όλα αυτά δίδουν με την επαμφοτερίζουσα στάση τους όλο τον χρόνο αλλά και νομιμοποιούν αυτές τις επεμβάσεις. Συνεπώς η στάση τους καταλήγει να στηρίζει επί της ουσίας τον δυτικό στρατηγικό σχεδιασμό στην περιοχή.
* Ποιες οι επιδιώξεις της Τουρκίας στην κρίση της Λιβύης με όχημα το ΝΑΤΟ; Με άλλα λόγια πώς εγγράφεται η κρίση στη Λιβύη στα ευρύτερα τουρκικά σχέδια στη Μέση Ανατολή;
Η Τουρκία, αφού έδειξε πάλι τη γνωστή της απειθαρχία στις ΝΑΤΟϊκές δομές, ζήτησε και πήρε τον έλεγχο του αεροδρομίου της Βεγγάζης για να στηρίξει «ανθρωπιστικές αποστολές» των βομβαρδιζόντων τη Λιβύη δυτικών δυνάμεων. Πάντως, το βέβαιον είναι ότι είναι εύκολο να κοροϊδεύεις τους πάντες για λίγο, λίγους για πάντα, αλλά όλους και για πάντα, είναι αδύνατο. Αυτό θα το αντιληφθεί η γείτων και σύμμαχος λίαν συντόμως, όταν το ντόμινο των εξεγέρσεων (το οποίο... προφανώς επυροδοτήθη στο Μαγκρέμπ και τη Μέση Ανατολή κατόπιν... της αυτοπυρπολήσεως του δυστυχούς Τυνησίου πλανοδίου οπωροπώλου) καταλήξει εις τα σύνορά της... Η υπόθεση των κουρδικών πληθυσμών στη Συρία και το Ιράν, όπως και το ήδη υπαρκτό κρατικό μόρφωμα του Ιρακινού Κουρδιστάν αλλά και οι δικοί της κουρδικοί πληθυσμοί της τάξεως των 20 εκατομμυρίων ψυχών πρέπει να την εμβάλουν σε προβληματισμό...
Η Τουρκία πάντως, δεν είναι ευχαριστημένη με την ανατροπή του status quo στη Λιβύη, διότι βλάπτονται σημαντικά οικονομικά της συμφέροντα, τα ήδη εδραιωμένα μέσω του καθεστώτος Καντάφι. Προσπαθεί όμως να εγγράψει, έστω και καθυστερημένα, κάποιες υποθήκες ιμπεριαλιστικού και αποικιοκρατικού τύπου στη Λιβύη, έστω με την καθυστερημένη (αλλά απαιτητική σε εμπράγματα ανταλλάγματα επί του λιβυκού εδάφους) συμμετοχή της.
* Τι επιπτώσεις μπορεί να έχει η επέμβαση των δυτικών στη Λιβύη στις άλλες εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο;
Ισχυροί και σοβαροί αμερικανικοί παράγοντες, όπως ο ναύαρχος Τ. Σταυρίδης, εκφράζουν την ανησυχία τους κατά πόσον η επιχείρηση αυτή συμβαδίζει με τα συμφέροντα των ΗΠΑ εφόσον εντοπίζονται ήδη μεταξύ των εξεγερμένων «ψήγματα» μαχητών της Αλ Κάιντα και άλλα «στοιχεία» άγνωστα στις αρμόδιες υπηρεσίες της Ουάσιγκτον. Επίσης την ίδια αμφιβολία εξέφρασε ο ναύαρχος για πιθανές χερσαίες επεμβάσεις του ΝΑΤΟ στη χώρα. Εάν όμως δεν καταλήξει η όλη επιχείρηση σε διχοτόμηση της χώρας, ώστε να εξασφαλιστεί και ένα τμήμα ζωτικού χώρου υπάρξεως των φιλοκανταφικών φυλών και της φυλής του Καντάφι, η υπόθεση αυτή φοβούμαι ότι θα εξελιχθεί σε κλασικό αποικιοκρατικό μολυσματικό βάλτο για την περιοχή της Β. Αφρικής και της νοτιοανατολικής Μεσογείου. Ο υπόλοιπος αραβικός κόσμος θα ενοχληθεί μόνο με ευρείας κλίμακος ΝΑΤΟϊκή χερσαία επέμβαση, η οποία, όμως, όπως φαίνεται, δεν είναι απαραίτητη. Ήδη ειδικές δυτικές ομάδες συγκεκαλυμμένων ενεργειών δρούν στα λιβυκά εδάφη προς υποστήριξη πάσης φύσεως των εξεγερθέντων... Πάντως, εάν υποτεθεί ότι μια τέτοιου τύπου επέμβαση θα πραγματοποιηθεί, φοβούμαι ότι η ανοχή της Αφρικανικής Ενώσεως και του Αραβικού Συνδέσμου θα δοκιμαστεί σοβαρά. Και κάτι ακόμη: η ΝΑΤΟϊκή και αγγλογαλλική επέμβαση στη Λιβύη δεν δίδει τα σωστά μηνύματα στα πρώην και νυν «ενοχλητικά» αλλά με διάθεση να «μετανοήσουν» αραβομουσουλμανικά ή και όχι (π.χ. Β. Κορέα) κράτη. Τα διδάσκει να μην στραφούν προς τη Δύση και να μην την εμπιστεύονται! Διότι, αν τύχει και το κάμουν, θα... τιμωρηθούν, όπως η Λιβύη!
* Μπαχρέιν, Υεμένη, Συρία: το ντόμινο συνεχίζεται, με τις ιδιαιτερότητες της κάθε χώρας. Τελικά ο 21ος αιώνας ξεκινά τώρα γι' αυτές τις χώρες; Υπάρχουν κοινά χαρακτηριστικά; Βασικές διαφορές;
Θα μπορούσαμε να πούμε, χωρίς αυτό να αποτελεί κατ' ανάγκην θετική αξιολογική κρίση, ότι μάλλον ο 21ος αιώνας ξεκινά τώρα για τις χώρες αυτές. Ξέρετε, κ. Τσερεζόλε, το ότι εμείς οι δυτικοί έχουμε ανακαλύψει «το φάρμακο της ευλογιάς» δεν σημαίνει ότι οι λαοί αυτοί είναι «κατ' ανάγκην άρρωστοι»! Το βέβαιον είναι ότι ο δυτικός στρατηγικός σχεδιασμός δεν ανέχεται πλέον τον οιονδήποτε «εκβιασμό» από καθεστώτα της περιοχής, τα οποία τυχαίνει να διαθέτουν τεράστια και υψηλής ποιότητος αποθέματα υδρογονανθράκων. Η οικονομική κρίση επιταχύνει τα πράγματα και οξύνει τις εντάσεις προωθώντας «θερμές» λύσεις, τύπου Λιβύης, εκεί όπου δεν μπορούν να διευθετηθούν τα πράγματα «εσωτερικώς», υπό «τύπον Αιγύπτου...».
* Το γεγονός ότι οι διαδηλώσεις έφθασαν ώς τη Συρία καθιστά την Τεχεράνη σιωπηλή. Πώς λειτουργεί πλέον ευρύτερα το παζλ των συμμαχιών στη Μέση Ανατολή, με τις ΗΠΑ να αντιμετωπίζουν διλήμματα όπως αυτό στο Μπαχρέιν;
Η Υεμένη και το Μπαχρέιν, πιστεύω ότι θα διαδώσουν συντόμως στον μυχό του Αραβο-περσικού Κόλπου, στη σαουδαραβική πλευρά, τον ιό της σιιτικής εξεγέρσεως. Κατά την άποψή μου, αυτή είναι η απάντηση της Τεχεράνης στο «σουνιτικό ντόμινο του οπωροπώλου», το οποίον έθεσε ήδη σε κίνδυνο τη σταθερότητα της μπααθικής συμμάχου της, της Συρίας! Αν η Συρία υποστεί μίαν αλλαγή καθεστώτος, το συντηρητικό σουνιτικό στοιχείο θα κανοναρχήσει τις πολιτικές και πολιτειακές εξελίξεις στην περιοχή μη δυνάμενο όμως ούτε αυτό να αποφύγει τις φυγόκεντρες τάσεις των 7 εκατομμυρίων περίπου Κούρδων της ΒΑ Συρίας, οι οποίοι μάλλον θα αξιοποιήσουν τη ρευστότητα της επελθησομένης καταστάσεως. Αυτό το γεγονός είναι φυσικό ότι δεν θα αφήσει ανεπηρέαστο και τον πληθυσμό των 11 εκατομμυρίων περίπου Κούρδων επί των ιρανικών εδαφών. Άλλωστε εστίες αναταραχών και συλλήψεις δημοσιογράφων και πολιτικών έχουν ήδη αρχίσει να σημειούνται και στο Ιράν. Αν αυτό το πάζλ συνεχίσει να συμπληρούται, το κουρδικό στοιχείο στα τουρκικά εδάφη της Ανατολικής και Νοτιοανατολικής Ανατολίας δεν θα μείνει αδιάφορο. Δεν μπορώ να προβλέψω την ένταση του «ενδιαφέροντός του», πάντως είναι βέβαιον πως το ενδιαφέρον αυτό θα υπάρξει και θα ενισχυθεί ποικιλοτρόπως και από το Ιρακινό Κουρδιστάν, το οποίο ήδη έχει αρχίσει να κινείται προς την «τακτοποίηση του θέματος του Κιρκούκ» και των εξαιρετικής ποιότητος κοιτασμάτων πετρελαίου που διαθέτει το υπέδαφός του (Light Kirkuk).
* Μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001 σύσσωμοι οι αναλυτές εστίαζαν το ενδιαφέρον τους στους ισλαμιστές, και την Αλ Κάιντα κ.ά., ωστόσο σήμερα οι ισλαμιστές μοιάζουν «εκτός νυμφώνος». Αυτή η κατάσταση είναι διαρκείας ή συγκυριακή; Δηλαδή η ισλαμιστική παρουσία στο μέλλον θα είναι καθοριστική ή θα είναι μια τάση μεταξύ άλλων;
Eκτιμώ ότι ο δυτικός σχεδιασμός ελπίζει και εύχεται οι ισλαμιστές να αποτελέσουν μίαν πολιτική τάση μεταξύ άλλων τάσεων. Και φυσικά με τον τρόπο αυτόν να φθαρούν πολιτικώς, με «ειρηνικόκοινοβουλευτικό τρόπο», ώστε να μην εξαναγκαστούν καταπιεζόμενοι να οδηγηθούν σε ακραίες κοινωνικοπολιτικές και παραστρατιωτικές εκρήξεις. Si non e vero, e ben trovato! Είναι απολύτως αληθές ότι το πραγματικό Ισλάμ και τα ιερά του κείμενα δεν συμφωνούν με την τρομοκρατία. Ιδιαίτερα όταν αυτά ερμηνεύονται και διδάσκονται από πραγματικούς νομοκανονολόγους. Αλλά όποιος μελετήσει κάπως συστηματικότερα το πολιτικό Ισλάμ, ιδιαίτερα υπό το φως των Αλ Αφγάνι, Μωχάμεντ Αμπντόχ και Σαγίντ Κουτμπ (ουδείς εξ αυτών υπήρξε νομοκανονολόγος των ιερών ισλαμικών κειμένων), θα αντιληφθεί ότι αυτό δεν είναι προφανές. Ίσως, κατά τη δική μου άποψη, οι μεταβάσεις αυτές έπρεπε να γίνουν ομαλότερα και εν συνεργασία με τα υπάρχοντα καθεστώτα... Αλλά, βλέπετε, κ. Τσερεζόλε, η κρίση δεν περιμένει... και συνεπώς ούτε η ενεργοβόρος Δύση μπορεί να περιμένει...
Source :avgi.gr
* Πώς κρίνετε τη στάση, πρώτον, του Αραβικού Συνδέσμου και, δεύτερον, της Αφρικανικής Ένωσης στην επέμβαση στη Λιβύη;
Και οι δύο αυτοί διεθνείς οργανισμοί είναι εξαιρετικά επιφυλακτικοί με τη δυτική επέμβαση στη Λιβύη. Δεν επιθυμούν σε καμία περίπτωση χερσαία επέμβαση στο έδαφος της Λιβύης από ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις φοβούμενες μια συλλογική αντίδραση του αραβομουσουλμανικού κόσμου, η οποία θα τροφοδοτούσε τον ισλαμιστικό εξτρεμισμό. Παρ' όλα αυτά δίδουν με την επαμφοτερίζουσα στάση τους όλο τον χρόνο αλλά και νομιμοποιούν αυτές τις επεμβάσεις. Συνεπώς η στάση τους καταλήγει να στηρίζει επί της ουσίας τον δυτικό στρατηγικό σχεδιασμό στην περιοχή.
* Ποιες οι επιδιώξεις της Τουρκίας στην κρίση της Λιβύης με όχημα το ΝΑΤΟ; Με άλλα λόγια πώς εγγράφεται η κρίση στη Λιβύη στα ευρύτερα τουρκικά σχέδια στη Μέση Ανατολή;
Η Τουρκία, αφού έδειξε πάλι τη γνωστή της απειθαρχία στις ΝΑΤΟϊκές δομές, ζήτησε και πήρε τον έλεγχο του αεροδρομίου της Βεγγάζης για να στηρίξει «ανθρωπιστικές αποστολές» των βομβαρδιζόντων τη Λιβύη δυτικών δυνάμεων. Πάντως, το βέβαιον είναι ότι είναι εύκολο να κοροϊδεύεις τους πάντες για λίγο, λίγους για πάντα, αλλά όλους και για πάντα, είναι αδύνατο. Αυτό θα το αντιληφθεί η γείτων και σύμμαχος λίαν συντόμως, όταν το ντόμινο των εξεγέρσεων (το οποίο... προφανώς επυροδοτήθη στο Μαγκρέμπ και τη Μέση Ανατολή κατόπιν... της αυτοπυρπολήσεως του δυστυχούς Τυνησίου πλανοδίου οπωροπώλου) καταλήξει εις τα σύνορά της... Η υπόθεση των κουρδικών πληθυσμών στη Συρία και το Ιράν, όπως και το ήδη υπαρκτό κρατικό μόρφωμα του Ιρακινού Κουρδιστάν αλλά και οι δικοί της κουρδικοί πληθυσμοί της τάξεως των 20 εκατομμυρίων ψυχών πρέπει να την εμβάλουν σε προβληματισμό...
Η Τουρκία πάντως, δεν είναι ευχαριστημένη με την ανατροπή του status quo στη Λιβύη, διότι βλάπτονται σημαντικά οικονομικά της συμφέροντα, τα ήδη εδραιωμένα μέσω του καθεστώτος Καντάφι. Προσπαθεί όμως να εγγράψει, έστω και καθυστερημένα, κάποιες υποθήκες ιμπεριαλιστικού και αποικιοκρατικού τύπου στη Λιβύη, έστω με την καθυστερημένη (αλλά απαιτητική σε εμπράγματα ανταλλάγματα επί του λιβυκού εδάφους) συμμετοχή της.
* Τι επιπτώσεις μπορεί να έχει η επέμβαση των δυτικών στη Λιβύη στις άλλες εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο;
Ισχυροί και σοβαροί αμερικανικοί παράγοντες, όπως ο ναύαρχος Τ. Σταυρίδης, εκφράζουν την ανησυχία τους κατά πόσον η επιχείρηση αυτή συμβαδίζει με τα συμφέροντα των ΗΠΑ εφόσον εντοπίζονται ήδη μεταξύ των εξεγερμένων «ψήγματα» μαχητών της Αλ Κάιντα και άλλα «στοιχεία» άγνωστα στις αρμόδιες υπηρεσίες της Ουάσιγκτον. Επίσης την ίδια αμφιβολία εξέφρασε ο ναύαρχος για πιθανές χερσαίες επεμβάσεις του ΝΑΤΟ στη χώρα. Εάν όμως δεν καταλήξει η όλη επιχείρηση σε διχοτόμηση της χώρας, ώστε να εξασφαλιστεί και ένα τμήμα ζωτικού χώρου υπάρξεως των φιλοκανταφικών φυλών και της φυλής του Καντάφι, η υπόθεση αυτή φοβούμαι ότι θα εξελιχθεί σε κλασικό αποικιοκρατικό μολυσματικό βάλτο για την περιοχή της Β. Αφρικής και της νοτιοανατολικής Μεσογείου. Ο υπόλοιπος αραβικός κόσμος θα ενοχληθεί μόνο με ευρείας κλίμακος ΝΑΤΟϊκή χερσαία επέμβαση, η οποία, όμως, όπως φαίνεται, δεν είναι απαραίτητη. Ήδη ειδικές δυτικές ομάδες συγκεκαλυμμένων ενεργειών δρούν στα λιβυκά εδάφη προς υποστήριξη πάσης φύσεως των εξεγερθέντων... Πάντως, εάν υποτεθεί ότι μια τέτοιου τύπου επέμβαση θα πραγματοποιηθεί, φοβούμαι ότι η ανοχή της Αφρικανικής Ενώσεως και του Αραβικού Συνδέσμου θα δοκιμαστεί σοβαρά. Και κάτι ακόμη: η ΝΑΤΟϊκή και αγγλογαλλική επέμβαση στη Λιβύη δεν δίδει τα σωστά μηνύματα στα πρώην και νυν «ενοχλητικά» αλλά με διάθεση να «μετανοήσουν» αραβομουσουλμανικά ή και όχι (π.χ. Β. Κορέα) κράτη. Τα διδάσκει να μην στραφούν προς τη Δύση και να μην την εμπιστεύονται! Διότι, αν τύχει και το κάμουν, θα... τιμωρηθούν, όπως η Λιβύη!
* Μπαχρέιν, Υεμένη, Συρία: το ντόμινο συνεχίζεται, με τις ιδιαιτερότητες της κάθε χώρας. Τελικά ο 21ος αιώνας ξεκινά τώρα γι' αυτές τις χώρες; Υπάρχουν κοινά χαρακτηριστικά; Βασικές διαφορές;
Θα μπορούσαμε να πούμε, χωρίς αυτό να αποτελεί κατ' ανάγκην θετική αξιολογική κρίση, ότι μάλλον ο 21ος αιώνας ξεκινά τώρα για τις χώρες αυτές. Ξέρετε, κ. Τσερεζόλε, το ότι εμείς οι δυτικοί έχουμε ανακαλύψει «το φάρμακο της ευλογιάς» δεν σημαίνει ότι οι λαοί αυτοί είναι «κατ' ανάγκην άρρωστοι»! Το βέβαιον είναι ότι ο δυτικός στρατηγικός σχεδιασμός δεν ανέχεται πλέον τον οιονδήποτε «εκβιασμό» από καθεστώτα της περιοχής, τα οποία τυχαίνει να διαθέτουν τεράστια και υψηλής ποιότητος αποθέματα υδρογονανθράκων. Η οικονομική κρίση επιταχύνει τα πράγματα και οξύνει τις εντάσεις προωθώντας «θερμές» λύσεις, τύπου Λιβύης, εκεί όπου δεν μπορούν να διευθετηθούν τα πράγματα «εσωτερικώς», υπό «τύπον Αιγύπτου...».
* Το γεγονός ότι οι διαδηλώσεις έφθασαν ώς τη Συρία καθιστά την Τεχεράνη σιωπηλή. Πώς λειτουργεί πλέον ευρύτερα το παζλ των συμμαχιών στη Μέση Ανατολή, με τις ΗΠΑ να αντιμετωπίζουν διλήμματα όπως αυτό στο Μπαχρέιν;
Η Υεμένη και το Μπαχρέιν, πιστεύω ότι θα διαδώσουν συντόμως στον μυχό του Αραβο-περσικού Κόλπου, στη σαουδαραβική πλευρά, τον ιό της σιιτικής εξεγέρσεως. Κατά την άποψή μου, αυτή είναι η απάντηση της Τεχεράνης στο «σουνιτικό ντόμινο του οπωροπώλου», το οποίον έθεσε ήδη σε κίνδυνο τη σταθερότητα της μπααθικής συμμάχου της, της Συρίας! Αν η Συρία υποστεί μίαν αλλαγή καθεστώτος, το συντηρητικό σουνιτικό στοιχείο θα κανοναρχήσει τις πολιτικές και πολιτειακές εξελίξεις στην περιοχή μη δυνάμενο όμως ούτε αυτό να αποφύγει τις φυγόκεντρες τάσεις των 7 εκατομμυρίων περίπου Κούρδων της ΒΑ Συρίας, οι οποίοι μάλλον θα αξιοποιήσουν τη ρευστότητα της επελθησομένης καταστάσεως. Αυτό το γεγονός είναι φυσικό ότι δεν θα αφήσει ανεπηρέαστο και τον πληθυσμό των 11 εκατομμυρίων περίπου Κούρδων επί των ιρανικών εδαφών. Άλλωστε εστίες αναταραχών και συλλήψεις δημοσιογράφων και πολιτικών έχουν ήδη αρχίσει να σημειούνται και στο Ιράν. Αν αυτό το πάζλ συνεχίσει να συμπληρούται, το κουρδικό στοιχείο στα τουρκικά εδάφη της Ανατολικής και Νοτιοανατολικής Ανατολίας δεν θα μείνει αδιάφορο. Δεν μπορώ να προβλέψω την ένταση του «ενδιαφέροντός του», πάντως είναι βέβαιον πως το ενδιαφέρον αυτό θα υπάρξει και θα ενισχυθεί ποικιλοτρόπως και από το Ιρακινό Κουρδιστάν, το οποίο ήδη έχει αρχίσει να κινείται προς την «τακτοποίηση του θέματος του Κιρκούκ» και των εξαιρετικής ποιότητος κοιτασμάτων πετρελαίου που διαθέτει το υπέδαφός του (Light Kirkuk).
* Μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001 σύσσωμοι οι αναλυτές εστίαζαν το ενδιαφέρον τους στους ισλαμιστές, και την Αλ Κάιντα κ.ά., ωστόσο σήμερα οι ισλαμιστές μοιάζουν «εκτός νυμφώνος». Αυτή η κατάσταση είναι διαρκείας ή συγκυριακή; Δηλαδή η ισλαμιστική παρουσία στο μέλλον θα είναι καθοριστική ή θα είναι μια τάση μεταξύ άλλων;
Eκτιμώ ότι ο δυτικός σχεδιασμός ελπίζει και εύχεται οι ισλαμιστές να αποτελέσουν μίαν πολιτική τάση μεταξύ άλλων τάσεων. Και φυσικά με τον τρόπο αυτόν να φθαρούν πολιτικώς, με «ειρηνικόκοινοβουλευτικό τρόπο», ώστε να μην εξαναγκαστούν καταπιεζόμενοι να οδηγηθούν σε ακραίες κοινωνικοπολιτικές και παραστρατιωτικές εκρήξεις. Si non e vero, e ben trovato! Είναι απολύτως αληθές ότι το πραγματικό Ισλάμ και τα ιερά του κείμενα δεν συμφωνούν με την τρομοκρατία. Ιδιαίτερα όταν αυτά ερμηνεύονται και διδάσκονται από πραγματικούς νομοκανονολόγους. Αλλά όποιος μελετήσει κάπως συστηματικότερα το πολιτικό Ισλάμ, ιδιαίτερα υπό το φως των Αλ Αφγάνι, Μωχάμεντ Αμπντόχ και Σαγίντ Κουτμπ (ουδείς εξ αυτών υπήρξε νομοκανονολόγος των ιερών ισλαμικών κειμένων), θα αντιληφθεί ότι αυτό δεν είναι προφανές. Ίσως, κατά τη δική μου άποψη, οι μεταβάσεις αυτές έπρεπε να γίνουν ομαλότερα και εν συνεργασία με τα υπάρχοντα καθεστώτα... Αλλά, βλέπετε, κ. Τσερεζόλε, η κρίση δεν περιμένει... και συνεπώς ούτε η ενεργοβόρος Δύση μπορεί να περιμένει...
Source :avgi.gr
Σάββατο 2 Απριλίου 2011
Ζητείται αφύπνιση
του Κωνσταντίνου Παύλου, Υποστράτηγου ε.α.
Κάθε σκεπτόμενος Έλληνας διακατέχεται σήμερα ,από θλίψη , οργή και αγανάκτηση, τόσο για αυτά που συμβαίνουν και μας έχουν οδηγήσει στα «ύψη » της διεθνούς ανυποληψίας και απαξίωσης, όσο και εκ του γεγονότος ότι οι πολιτικοί μας, δεν θέλουν να αντιληφθούν το αυτονόητο, δηλαδή ότι «δεν πάει άλλο πια».
Βεβαίως κάθε Κυβέρνηση εκλέγεται από τον λαό για να κυβερνά την χώρα. Δικές της είναι οι αποφάσεις, αλλά και δικές της οι εξ΄αυτών ευθύνες. Στις Δημοκρατίες, όμως είναι όχι μόνο δικαίωμα αλλά και υποχρέωση κάθε ενεργού πολίτου , να κρίνει τις όποιες αποφάσεις ,θετικά ή αρνητικά, εκφράζοντας ελεύθερα την γνώμη του, πολύ περισσότερο όταν οι αντοχές της κοινωνίας έχουν κτυπήσει κόκκινο, όπως τώρα .
Οι Έλληνες σήμερα διακατέχονται από συσσωρευμένο μίσος προς ότι εκφράζει το κράτος και τούτο διότι αυτό επί δεκαετίες ολιγωρεί. Εάν οι εκφραστές των πολιτικών μας συστημάτων είχαν την ευαισθησία να κατεβούν και να ζήσουν την καθημερινότητα ,όχι φυσικά με συνοδείες ,φρουρές και προαναγγελίες επισκέψεων, αλλά σαν απλοί πολίτες θα καταλάβαιναν πολλά πράγματα και θα μάθαιναν άλλα τόσα για τις αιτίες της απόλυτης απαξίωσης πολιτικών και πολιτικής από τον λαό.
Είναι γεγονός μη επιδεχόμενο αμφισβήτηση ότι διερχόμεθα την μεγαλύτερη -από την απελευθέρωσή μας- εθνική και κοινωνική κρίση.
Εάν δεν συνέλθουμε άμεσα ,από τα βιώματα των παθογενειών που μας κατατρύχουν σαν λαό ,θα υποστούμε μη αναστρέψιμη καταστροφή με απρόβλεπτες εθνικές συνέπειες.
Οι πολιτικές των πολιτικών μας, τα τελευταία 36 χρόνια, μας οδήγησαν στα σημερινά αδιέξοδα. Οι ευθύνες των είναι τεράστιες για:
-Την οικονομική μας εξαθλίωση
-Την αλόγιστη ρουσφετολογική διόγκωση του δημοσίου, σε ανθρώπινο δυναμικό και όχι μόνο.
-Το ανεξέλεγκτο , της υπολειτουργίας και την παραλυσία της κρατικής μηχανής.
Με ότι αυτό συνεπάγεται για τους πολίτες.
-Την ανοχή των αυθαιρεσιών και της «ιδιοκτησιακής» αντίληψης των εργαζομένων, ως προς τα χειριζόμενα –από αυτούς μέσα κοινωνικής ωφελείας
-Την γενικευμένη διαφθορά ,που στην κυριολεξία μαστίζει την χώρα μας ,επί δεκαετίες, άνευ ουδεμιάς, ουσιαστικής ,αντιδράσεως του συστήματος
-Την «άλωση» της χώρας μας από τις ορδές των ανεξέλεγκτα, εισερχομένων –συνεχώς-,λαθρομεταναστών με όλα τα θλιβερά, εξ΄ αυτού, επακόλουθα που αντιμετωπίζουμε ,νυχθημερόν κράτος και λαός
-Την πρωτοφανή για κυρίαρχη χώρα, ηττοπάθεια και ενδοτικότητα, με την οποία αντιμετωπίζουμε τις συνεχείς και κάθε μορφής, προκλητικές αμφισβητήσεις και απειλές, της εθνικής μας κυριαρχίας ,υπό των γειτόνων μας!
Κανείς δεν είναι άμοιρος ευθυνών. Όλοι είμαστε υπεύθυνοι ή συνυπεύθυνοι για το σημερινό μας κατάντημα .Αλλά η μεγίστη ευθύνη ανήκει στους πολιτικούς μας. Αυτοί κυβερνούσαν και γνώριζαν τι έκαναν και που μας οδηγούσε- η ανοχή εκ μέρους των – της ασυδοσίας και ο άκρατος ευδαιμονισμός , αλλά αδιαφορούσαν για την κατάληξη και τις συνέπειες της ρουσφετολογικής πολιτικής των! Ουδείς είχε, την ευαισθησία και την τόλμη να αντίδραση -προτάσσοντας το εθνικό συμφέρον, του κομματικού -ώστε να επαναφέρει το σύστημα στην κανονική του λειτουργία και να ανακόψει την πτωτική μας πορεία προς την αυτοκαταστροφή.
Τώρα όλοι δήθεν εξανίστανται και διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για την τελική κατάληξη, επιδιδόμενοι - εξοργιστικά και μέχρις αηδίας- στο να επιρρίπτουν οι μεν τις ευθύνες στους δε και όλοι μαζί να τις αποποιούνται με απαράδεκτες πολιτικές μεθοδεύσεις, που βιώνουμε καθημερινώς.!!!
Βγήκε ο γνωστός αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως , να προσθέσει στο «ανθολόγιο των αποφθεγμάτων του», ότι μαζί τα φάγαμε!, Θέλοντας κατ΄ αυτόν τον τρόπο να μεταφέρει την πορεία των τεραστίων ευθυνών, του πολιτικού συστήματος , στον λαό. Δεν νομίζω ότι αξίζει τον κόπο απαντήσεως.
Τα πολιτικά μας κόμματα αλληλοκατηγορούνται, από μακρού και με φανατισμό για διαφθορά και «σαπίλα»!
Για τα τεράστια σκάνδαλα, του χρηματιστήριου, των ομoλογων, του Βατοπεδίου, της Ζήμενς και πολλά άλλα , υπάρχουν, τεράστιες πολιτικές ευθύνες –όμως σκάνδαλα και ένοχοι, έχουν μπει, με πολιτικές μεθοδεύσεις , στο χρονοντούλαπο της συγκάλυψης και της ατιμωρησίας», λόγω γενικευμένης πολιτικής απροθυμίας, να διαλευκανθούν.
Έχει καταστεί πλέον πίστη στον απλό και έντιμο Έλληνα ότι βιώνουμε μια απονομιμοποίηση του πολιτικού μας συστήματος, ώστε δια της αλληλοπροστασίας των ένοχων, να αυτοπροστατεύεται και το σύστημα!
Είναι απορίας άξιον πως οι πολιτικοί μας δεν αντιλαμβάνονται την οργή του λαού; Πως δεν καταλαβαίνουν ότι:
Απηυδήσαμε, βαρεθήκαμε, σιχαθήκαμε, να ακούμε και να διαβάζουμε, 24/ώρες το 24ωρο για πολιτικές ευθύνες, για κλέφτες,απατεώνες, λαμόγια, φοροφυγάδες, δολοπλόκους εκβιαστές σωματέμπορους, κερδοσκόπους, λαθρομετανάστες, χασισέμπορους και ότι άλλο μπορεί να φαντασθεί κανείς και να μην βλέπουμε κανέναν, να ονοματίζεται συγκεκριμένα ,να συλλαμβάνεται, να οδηγείται στην φυλακή-όχι για να βγει πάλι σε μισή ώρα-αλλά για να δικασθεί, άμεσα, για τις καταμαρτυρούμενες αξιόποινες πράξεις και εφόσον ευθύνεται να τιμωρηθεί, παραδειγματικά και να του κατασχεθούν , αυτά που έκλεψε ή καταχράστηκε, καθ' οιονδήποτε τρόπο από το κράτος, οποιαδήποτε θέση και εάν είχε ή έχει.
Άναυδος και απόλυτα παροπλισμένος ο σκεπτόμενος Έλληνας , - αφού δεν έχει την δυνατότητα να επιλέξει, παρά ένα εκ των δύο ««προαιώνιων»» πολιτικών συστημάτων - παρακολουθεί τα τεκταινόμενα απηυδισμένος!
-Το 2004 ψηφίσθηκε-με ελπίδες- κυβερνητική αλλαγή. Ανέλαβε την εξουσία η ΝΔ για να γίνει η «πολυθρύλητη κάθαρση και επανίδρυση του κράτους που είχε υποσχεθεί!!!! Αντί όμως αυτών, βιώσαμε πρωτοφανή κυβερνητική ανικανότητα και καθολικό καταποντισμό της χώρας στην διαφθορά και την απαξίωση.
-Το 2009 ψηφίσθηκε το ΠΑΣΟΚ, με κύριο σύνθημα - και αυτού -την διαβεβαίωση για άμεσο κάθαρση του πολιτικού συστήματος και την οικονομική ανάταση της χώρας με την ρητή διαβεβαίωση του κ. Παπανδρέου ότι υπήρχαν 30 δις για να σωθεί η Ελλάδα !!!
Από τις πρώτες όμως ημέρες ,διαπιστώθηκε ότι και το κόμμα αυτό ,για να γίνει κυβέρνηση, συναγωνίσθηκε και ξεπέρασε σε απατηλές υποσχέσεις την ΝΔ . Αμέσως μετά την ανάληψη της εξουσίας, «ανακάλυψε» το απύθμενο οικονομικό χάος.!!! Και μας οδήγησε, στο ΔΝΤ.
Μέχρι τότε ,όλοι ήταν πανευτυχείς, ζούσαν σε «πελάγη κομματικής ευτυχίας» κανείς δεν έβλεπε δεν άκουγε ή δεν γνώριζε τίποτα για τα χάλια της οικονομίας μας ή για το τι συμβαίνει και που πάει η χώρα !!!!Εκ των υστέρων –και εκ του εξωτερικού- απεκαλύφθη το βάθος και το πλάτος του ψεύδους και της υποκρισίας αμφοτέρων των κόμματων εξουσίας.
Τα πάντα τους ήταν ήδη γνωστά , από τον Ιούνιο του 2009 , το θέμα προσφυγής στο ΔΝΤ συζητείτο με απόλυτη μυστικότητα. Σε εμάς όμως «σέρβιραν»με ελαφράν την καρδία, η μεν ΝΔ ότι η οικονομία μας ήταν θαυμάσια! Το δε ΠΑΣΟΚ ότι χρήματα υπήρχαν και δεν συνέτρεχε κανένας λόγος ανησυχίας ή προσφυγής στο ΔΝΤ!!
Σήμερα όλοι επιδίδονται σε επικίνδυνες ακατασχετολογίες ,κριτικές ,αφορισμούς και πάσης φύσεως «επιστημονικές αμπελοφιλοσοφίες,για το εάν έπρεπε να προσφύγουμε η όχι στο ΔΝΤ;
Η απόφαση της προσφυγής , παρά τις φωνασκίες των δήθεν διαφωνούντων, υπήρξε απόλυτα σωστή και εκ των πραγμάτων επιβεβλημένη ,για να αποφύγει η χώρα την χρεοκοπία και την επερχόμενη πτώχευση ,από την αλόγιστη οικονομική και όχι μόνο πολιτική που επι δεκαετίες εφαρμόζετο.
Το ζητούμενο της κριτικής, δεν είναι εάν έπρεπε ή όχι να προσφύγουμε στο ΔΝΤ, αλλά:
-----------------------------------------------------------------------
α. Το πως μπήκαμε στα « συνθλιπτικά γρανάζια» του ΔΝΤ. και
β. Η αμφισβήτηση της νοημοσύνης μας όσον αφορά στην όλη μεθόδευση της «βιομηχανίας ψευδών ,προς εξαπάτηση του ελληνικού λαού ,για τα προηγηθέντα της υπογραφής και τα μέλλοντα να συμβούν.
- Ως προς το (α)
Κατά την γνώμη μου, μπήκαμε τελείως, αμαχητί!!!!
Η ανάγκη -και το αίτημα -δανειοδοτήσεώς μας δεν σκοπούσε στο να συνεχισθεί εκ μέρους μας η «φαυλότητα» και το «μεγάλο και ανεύθυνο φαγοπότι του παρελθόντος» που μας οδήγησαν στα σημερινά χάλια ,αλλά να μπορέσουμε αποφεύγοντας την πτώχευση να μπούμε σε αναπτυξιακή πορεία για να ορθοποδήσουμε οικονομικά και να ανταπεξέλθουμε στις χρεωστικές υποχρεώσεις μας. Τούτο σημαίνει με δύο λέξεις ότι ήταν ένα αμφιπλεύρου αναγκαιότητας δανειοληπτικό «αλισβερίσι» μεταξύ ημών και των δανειστών μας , που έπρεπε η χώρα μας, πριν από την υπογραφή του μνημονίου να συζητήσει και επιτύχει όρους μη εθνικής υποταγής και κοινωνικής εξόντωσης ,αλλά αντίστοιχους – ναι μεν επώδυνους -ω ς προς τις αναγκαίες ,οικονομικές θυσίες και διαρθρωτικές αλλαγές-αλλά σε χρόνο που θα παρείχε την δυνατότητα υλοποιήσεως, των υποχρεώσεων, επί τη βάση ,δικαίου και κοινωνικά εφικτού επιμερισμού των θυσιών , ώστε και η εθνική αξιοπρέπεια και κοινωνική γαλήνη να διαφυλάσσονται, αλλά και η αναπτυξιακή προοπτική να εξασφαλίζεται.
Θα έπρεπε να γνωρίζουν οι εν σπουδή υπογράψαντες το μνημόνιο ότι εθνική ανυποληψία και κοινωνική εξαθλίωση οδηγούν μια χώρα στην εξευτελιστική υποταγή και στον οικονομικό αφανισμό της και όχι στην ανάπτυξη ,μέσω της οποίας και μόνο μπορεί να ορθοποδήσει μια οικονομία . Με άλλα λόγια θα έπρεπε αυτά τα οποία εκλιπαρούμε σήμερα κατά εξευτελιστικό τρόπο να πετύχουμε και με επί πλέον κόστος , να τα είχαμε ζητήσει ,συζητήσει, και επιτύχει κατά την υπογραφή του μνημονίου.
Θα το μπορούσαμε γιατί ΕΕ και ΗΠΑ ούτε αφελείς είναι ,ούτε ενεργούν θυμικά ή συναισθηματικά ,αποφασίζουν με μοναδικό κριτήριο το συμφέρον τους και μόνο, που σημαίνει ότι αν ήθελαν να μας ξετινάξουν και να μας δείξουν την έξοδο από το Ευρό θα το είχαν κάνει χωρίς αναστολές ,πολύ πριν ζητήσουμε την στήριξη του ΔΝΤ. Εκτός και εάν ήταν όλα συμπεφωνημένα ,εκ των προτέρων!
- Ως προς το (β) Η Κυβέρνηση αντί να πει στον Ελληνικό λαό την αλήθεια και να ζητήσει ευθέως και έντιμα την καθολική στήριξή του, η οποία, προσωπικά, πιστεύω ότι θα παρείχετο , προτίμησε να υποτιμήσει την νοημοσύνης, ψευδόμενη κατ΄εξακολούθηση και εξοργιστικά ,με αποτέλεσμα να στρέψει τους πάντες εναντίον της και να μπούμε στον φαύλο κύκλο της εθνοβόρου αντιπαλότητας, όλων προς όλους !
10.- Από την επομένη της υπογραφής και της εξαγγελίας των πρώτων μέτρων:
Συνειδητοποιήσαμε, –ουσιαστικά- την άνευ όρων υποταγή στο ΔΝΤ.
Καταλάβαμε την αδυναμία της Κυβέρνησης να προχωρήσει σοβαρά και αποτελεσματικά στην λήψη των σωστών ,αναγκαίων και επιβαλλομένων μέτρων για να καταστεί την οικονομία μας ανατάξιμη, ώστε να οδηγηθούμε σε αναπτυξιακή πολιτική.
Διαπιστώσαμε, την μη δυνατότητα, να ανταποκριθούμε, χρονικά, άνευ κοινωνικής εξόντωσης, στις δεσμεύσεις που υπογράψαμε.
Δυσανασχετούμε και αποστασιοποιούμεθα καθημερινώς και περισσότερο της πολιτικής και των πολιτικών, με ότι το αρνητικό προοιωνίζει αυτό για τις σχέσεις εμπιστοσύνης λαού και κράτους! Μια σχέση εμπιστοσύνης που αναγκαιεί απόλυτα και την σπουδαιότητα της οποίας εάν είχαν αντιληφθεί ,συνειδητοποιήσει και καλλιεργήσει, οι ηγέτες μας, θα ήταν από πάσης πλευράς πολύ πιο εύκολος ο στόχος για συναίνεση στις όποιες αναγκαίες θυσίες.
Διότι οι Έλληνας ξεχωρίζει, για το φιλότιμο και την αγάπη του προς την πατρίδα ενώ απεχθάνεται καιροσκοπισμό –ψεύδος –και δειλία, ανεξαρτήτως κινήτρου.
Δυστυχώς όμως πάσχουμε», επί μακρόν, από ικανές ηγεσίες.
- Κατά την ιστορική μας πορεία ,ως Έθνος- με εξαίρεση 2-3 Ηγέτες οι οποίοι Διπλασίασαν , Δόξασαν και Έσωσαν την Πατρίδα μας. Είχαμε και εξακολουθούμε να έχουμε τεράστιο έλλειμμα ικανών ηγεσιών!
- Για να χαρακτηρισθεί κάποιος ως Ηγέτης, πρέπει να απαντά σε ορισμένα προσόντα:
-Δυναμικότητα –Τόλμη -Αποφασιστικότητα -Αξιοπιστία-Ενθουσιασμό -Δυνατότητα αναπτύξεως πρωτοβουλιών -Ακεραιότητα χαρακτήρος - Ορθή κρίση –Απεριόριστες γνώσεις (γενικές και συγκεκριμένες ) – Δικαιοσύνη –Ανιδιοτέλεια - Ειλικρίνεια .Δυνατότητα να επιλέγει τους συνεργάτες του.
-Και εδώ τίθεται ένα μεγάλο ερώτημα: Απαντούν οι πολιτικοί μας σε αυτά τα προσόντα; Η δική μου απάντηση είναι , Όχι! Εάν απαντούσαν, έστω και σε μερικά, εξ’ αυτών, θα ήταν πολύ διαφορετική η θέση μας, δεν θα είχαμε φτάσει εδώ που φτάσαμε.
Η σημερινή εικόνα της χώρας μας είναι στην κυριολεξία απελπιστική και άκρως απογοητευτική και επικίνδυνη:
α. - Το ΔΝΤ βλέποντας την Κυβέρνηση ,να αδυνατεί να υλοποιήσει του ς στόχους του μνημονίου. Πιέζει ασφυκτικά και πολλάκις κατά ανεπίτρεπτα προκλητικό τρόπο, για συνεχή λήψη νέων επώδυνων οικονομικών μέτρων.
β.- Έχουμε μια αδύναμη κυβέρνηση:
- H οποία δεν μπορεί να λάβει και να υλοποιήσει τις αναγκαίες πρωτοβουλίες, για να μπει –επι τέλους - τάξη στα κακώς κείμενα. Αποφασίζει την μία ημέρα και υπαναχωρεί την επομένη, λόγω κοινωνικών αντιδράσεων και πολιτικού κόστους.
-Αστοχεί συνεχώς, στις τακτικές της κινήσεις για την υλοποίηση - των στρατηγικών της επιλογών.
-Τα Μέλη της αλληλοσυγκρούονται και αδυνατούν να ελέγξουν τους τομείς των. Ενώ αδυνατεί και ο πρωθυπουργός να ελέγξει και πειθαρχήσει τους υπουργούς του.
- Καταλήγει σε εύκολες για αυτή ,αλλά κοινωνικά ανάλγητες λύσεις εντυπωσιασμού και όχι ουσίας, ως προς την επίτευξη των στόχων. Λύσεις οι οποίες όχι μόνο δεν επιλύουν προβλήματα, αλλά προκαλούν και επικίνδυνες λαϊκές αντιδράσεις. Το μόνο που έκανε 18 μήνες στην εξουσία, ήταν να τσακίσει στην κυριολεξία οικονομικά και κοινωνικά μισθωτούς και συνταξιούχους. Ενώ δεν έχει στοχεύσει, μέχρι τώρα κανέναν υπεύθυνο των όσων μας συμβαίνουν.
Και δεν στοχεύει.
γ. Έχουμε μια ανύπαρκτη ,ουσιαστικά ,μείζονα αντιπολίτευση ,μη δυναμένη να πείσει ότι μπορεί να προτείνει και να παρέξει λύσεις και διέξοδο από αυτή την κρίση. Ασχολούμενη μόνο με «ανούσιους» αφορισμούς και εντυπωσιακές αντιπολιτευτικές«κορόνες»!
δ. Έχουμε μια λοιπή αντιπολίτευση απόλυτα αρνητική ,στην οποιαδήποτε προσπάθεια ανορθώσεως της χώρας , η οποία απλά αγωνίζεται να ξεσηκώνει τον κόσμο, εναντίον των δύο κομμάτων εξουσίας και να παρακινεί, σε ανυπακοή και απειθαρχία!!!
ε. Έχουμε μια υποκινούμενη οργανωμένη κοινωνική μειοψηφία η οποία συνεπικουρούμενη από τα ανωτέρω «αρνητικά» και εθισμένη επί δεκαετίες, στην κρατική ανοχή του καθ ’οιονδήποτε τρόπο αχαλίνωτου ευδαιμονισμού , ωχαδερφισμού και δεμεμελισμού (Γιατί έτσι την έμαθε το πολιτικό σύστημα) αντιδρά ποικιλοτρόπως και βίαια στην κάθε προσπάθεια του κράτους, προκαλώντας τεράστια επί πλέον οικονομικά προβλήματα, στα ήδη υπάρχοντα.
Συνέπειες εκ των ανωτέρω:
-Οι υπηρεσίες του κράτους υπολειτουργούν εξοργιστικά.
-Η κερδοσκοπία και ακρίβεια κινούνται τελείως ανεξέλεγκτα βυθίζοντας τον λαό –που αδυνατεί να ανταπεξέλθει οικονομικά- σε εξοντωτική ανέχεια.
-Το παραεμπόριο εκ μέρους των λαθρομεταναστών και η ανυπολόγιστη-εξ αυτού- φοροδιαφυγή είναι θλιβερή πραγματικότητα μη επιδεχόμενη αμφισβήτηση, αλλά και μη αντιμετωπιζομένη, από το κράτος.
Οι επιχειρήσεις κλίνουν η μία μετά την άλλη, μη δυνάμενες να ανταπεξέλθουν, στα καθημερινώς, διογκούμενα –πάσης φύσεως – προβλήματα.
- Το κράτος και όλοι οι φορείς και οι θεσμοί που το συνιστούν ,δεν εκπληρούν τις οικονομικές τους υποχρεώσεις -μεταξύ των -με καταληκτικό αποτέλεσμα ένα υπολειτουργικό «αλαλούμ» (Νοσοκομεία ,Συμβεβλημένοι Ιατροί, Φαρμακοποιοί κτλ) με τρομερές κοινωνικές επιπτώσεις τις οποίες βιώνει, μόνο ο ταλαίπωρος λαός και ουδείς πολιτικός υπεύθυνος.
-Η ανεργία έσπασε κάθε ρεκόρ ύψους.
-Η εγκληματικότητα καλπάζει και η ανασφάλεια των πολιτών τείνει να γίνει κανόνας ζωής.
-Οι συγκοινωνίες έχουν καταστεί «τραγελαφική καρικατούρα ΜΜΜ». Δυστυχώς οι εργαζόμενοι όπως και σε άλλες ΔΕΚΟ ,έχουν αποκτήσει ιδιοκτησιακή αντίληψη, για τα μέσα που χειρίζονται ,αδιαφορώντας πλήρως για τις κοινωνικές συνέπειες, για τις οποίες άλλωστε αδιαφορεί και το κράτος!
- Οι απεργίες, οι καταλήψεις , οι καταστροφές ,έγιναν τρόπος ζωής της καθημερινότητας, σε αυτή την δύσμοιροι χώρα ,χωρίς κανείς υπεύθυνος να προβληματίζεται ουσιαστικά για τις συνέπειες στον απλό πολίτη.
-Η επαιτεία, «εισαγόμενη και εγχώρια». Κοντεύει να γίνει θλιβερός θεσμός. Όπου και να κινηθείς, συναντάς ζητιάνους και ναρκομανείς!!! Τα πεζοδρόμια ,οι πλατείες και τα παγκάκια έχουν γίνει «ξενοδοχεία ύπνου αστέγων.Με ότι αυτό συνεπάγεται για την εικόνα της χώρας.
-Η εκπαιδευτική πολιτική εγγίζει τα όρια της εθνικής τραγωδίας. Κάθε, νέα κυβέρνηση ή νέος υπουργός εξαγγέλλουν και επιχειρούν νέες μεταρρυθμίσεις ενώ η σπουδάζουσα νεολαία όλων των βαθμίδων είναι περισσότερο χρόνο στους δρόμους ,παρά τις αίθουσες διδασκαλίας.
Με ότι αυτό προοιωνίζει, για την μόρφωση και επιστημονική κατάρτιση των νέων γενεών,που αποτελούν , το μέλλον της χώρας μας
Αυτά τα ελάχιστα, ενδεικτικώς μόνο ,διότι για να περιγράψει κανείς την σημερινή θλιβερή καθημερινότητα αναγκαιούν πολλές σελίδες.
Δυστυχώς για την πατρίδα μας ,ενώ και τα δύο κόμματα εξουσίας ,ως αντιπολίτευση υπόσχονται τα πάντα για να ορθοποδήσει η Ελλάδα, όταν γίνουν κυβέρνηση και αναλάβουν την εξουσία ξεχνούν τα πάντα !Και αυτή η αλήθεια επαναλαμβάνεται , την βιώνουμε και την πληρώνουμε επί δεκαετίες .
14.-Νομίζω ότι ηθελημένα- στην χώρα μας -γίνεται παρερμηνεία και εξ΄αυτής, κατάχρηση του όρου Δημοκρατία .Σε καμία χώρα του κόσμου δεν υπάρχει ασυδοσία κοινωνικών διαμαρτυριών, ατιμωρησία και ασυλία ,για παραβάτες ή ενόχους.! Σε όλες τις χώρες οι παρανομούντες , όποιοι και εάν είναι και όποια θέση ή αξίωμα και εάν κατείχαν ή κατέχουν. παραπέμπονται στην δικαιοσύνη και αν ενέχονται σε αξιόποινες πράξεις ,πάνε φυλακή.
Πολύ περισσότερο οι κλέφτες και οι καταχρασταί, του δημοσίου χρήματος, οι οποίοι πέραν της φυλακίσεως ,χάνουν και τα παρανόμως κτηθέντα περιουσιακά τους στοιχεία.
Εδώ τι γίνεται; Τίποτα. Τα πάντα κινούνται με ταχύτητα «χελώνας» έως ότου διαγραφούν και ξεχασθούν!!!
Δικαιολογημένη λοιπόν η αγανάκτηση , και η απαίτηση όλων , το Κράτος να εφαρμόσει επί τέλους το κράτος και να σταματήσει τον εμπαιγμό μας . Δεν πάει άλλο πια .,Εάν θέλουμε ως λαός και Έθνος να επιζήσουμε πρέπει να δούμε κατάματα την πραγματικότητα. Πρέπει να αφυπνιστούμε. Έχουμε θαυμάσιους νέους ανθρώπους και επιστήμονες οι οποίοι διαπρέπουν σε όλο τον κόσμο ,εκτός της Ελλάδος η οποία τους αναγκάζει σε φυγή.
Αυτό πρέπει να σταματήσει άμεσα η πατρίδα μας σήμερα όσο ποτέ άλλοτε έχει ανάγκη από τα παιδιά της ,από νέα και απόλυτα άφθαρτα πρόσωπα για να αναλάβουν τα ηνία της χώρας .Μπορούμε και πρέπει να τα καταφέρουμε να ορθοποδήσουμε ,Εθνικά, Κοινωνικά και Οικονομικά .Δεν μας αξίζει η σημερινή απαξίωση.
Οι σκεπτόμενοι Έλληνες σήμερα διερωτώνται:
-Γιατί δεν συλλαμβάνονται για να οδηγηθούν στην φυλακή και στην Δικαιοσύνη οι κλέφτες του δημοσίου χρήματος; Γιατί το κράτος δεν τους κατάσχει τα περιουσιακά τους στοιχεία που προέρχονται από μίζες- και κλοπές πάσης μορφής;
-Γιατί δεν ονοματίζονται οι ενεχόμενοι σε σκάνδαλα ,ώστε να τους μάθει όλος ο λαός ,και δια της διαπομπεύσεώς των να αποτρέπεται η υποτροπή;
-Γιατί τα πολιτικά πρόσωπα εάν και εφόσον ενέχονται σε αξιόποινες πράξεις να μην παραπέμπονται στην δικαιοσύνη όπως όλοι οι Έλληνες αλλά να επιλαμβάνεται δι΄αυτούς H βουλή;
-Γιατί το κράτος αφήνει όλα τα κοινωνικά παράσιτα να διαβρώνουν τα πάντα ανενόχλητα;
-Γιατί το κράτος λαμβάνει ανάλγητα οικονομικά μέτρα κατά των αδυνάτων, εντίμων και νομοταγών πολιτών και διευκολύνει, με κάθε τρόπο ,τους ασυνεπείς στις υποχρεώσεις τους.
-Γιατί το κράτος δεν δημιουργεί ειδικό θεσμικό όργανο ,εκ του ήδη υφισταμένου δικαστικού δυναμικού ,για άμεσο εκδίκαση και κολασμό όσων ενέχονται για διαφθορά;
-Γιατί το κράτος δεν εξασφαλίζει την ασφάλεια των πολιτών του, δια της Αστυνομίας, αλλά την χρησιμοποιεί, για αλλότριες αποστολές;
-Γιατί το κράτος ανέχεται και δεν πατάσσει αμείλικτα την φοροδιαφυγή ,το παραεμπόριο, την αισχροκέρδεια; Δεν μπορεί να πιάσει τους παρανομούντες και να τους τσακίσει; Τότε δεν είναι κράτος!
-Γιατί το κράτος δέχεται να παίζει τον ρόλο του αμορτισέρ στην ΕΕ για τους μετανάστες και τους λαθρομετανάστες; Μέχρι που θα πάει αυτή η κατάσταση;
-Γιατί το κράτος δέχεται με «ψευδεπίγραφες καθησυχαστικές» δικαιολογίες ,που μας εξευτελίζουν διεθνώς ,τις διάφορες Εθνικές προκλήσεις και απειλές που υφιστάμεθα επί καθημερινής, πλέον, βάσεως ;Kαι αντί να ενισχύει τις ΕΔ ,τις αποδυναμώνει παντοιοτρόπως; Μήπως πιστεύει ότι την εθνική μας ασφάλεια θα μας την εξασφαλίσουν οι ξένοι σύμμαχοι ή εταίροι;
Ή μήπως όλα «πάνε μια χαρά» και δεν μας αναγκαιούν ΕΔ;
Συμπερασματικά: Τα ανωτέρω συνιστούν τις παθογένειες και αιτίες των σημερινών μας παθών. Εάν δεν θεραπευτούν ,εδώ και τώρα, με καθοριστικές αποφάσεις και πράξεις γιας διαρθρωτικές αλλαγές και αμείλικτη πάταξη της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής, μας περιμένουν μεγάλες εθνικές περιπέτειες.
Ακόμα και σήμερα μετά τις υποτιθέμενες διευκολύνσεις του ΔΝΤ , την 11 Μαρτίου ,για την χώρα μας, δεν διαφαίνεται ικανότητα και δυνατότητα -παρά τις υποσχέσεις μας- να ανταποκριθούμε . Διότι για να συμβεί αυτό, πρέπει να καταλάβουν οι ηγεσίες μας την ανάγκη της εγκατάλειψης , επί τέλους, του εθνικού μας σπορ των «σκυλοκαβγάδων για το πάπλωμα» της επανεκλογής και της εξουσίας.
Η ανάγκη αφυπνίσεώς και αναδύσεως νέων δυνάμεων, για τα ηνία της πατρίδος μας, προβάλει επιτακτικά ,εάν δεν το καταλάβουμε άμεσα ,θα υποστούμε τις συνέπειες.
Source : diplomatiko periskopio
Κάθε σκεπτόμενος Έλληνας διακατέχεται σήμερα ,από θλίψη , οργή και αγανάκτηση, τόσο για αυτά που συμβαίνουν και μας έχουν οδηγήσει στα «ύψη » της διεθνούς ανυποληψίας και απαξίωσης, όσο και εκ του γεγονότος ότι οι πολιτικοί μας, δεν θέλουν να αντιληφθούν το αυτονόητο, δηλαδή ότι «δεν πάει άλλο πια».
Βεβαίως κάθε Κυβέρνηση εκλέγεται από τον λαό για να κυβερνά την χώρα. Δικές της είναι οι αποφάσεις, αλλά και δικές της οι εξ΄αυτών ευθύνες. Στις Δημοκρατίες, όμως είναι όχι μόνο δικαίωμα αλλά και υποχρέωση κάθε ενεργού πολίτου , να κρίνει τις όποιες αποφάσεις ,θετικά ή αρνητικά, εκφράζοντας ελεύθερα την γνώμη του, πολύ περισσότερο όταν οι αντοχές της κοινωνίας έχουν κτυπήσει κόκκινο, όπως τώρα .
Οι Έλληνες σήμερα διακατέχονται από συσσωρευμένο μίσος προς ότι εκφράζει το κράτος και τούτο διότι αυτό επί δεκαετίες ολιγωρεί. Εάν οι εκφραστές των πολιτικών μας συστημάτων είχαν την ευαισθησία να κατεβούν και να ζήσουν την καθημερινότητα ,όχι φυσικά με συνοδείες ,φρουρές και προαναγγελίες επισκέψεων, αλλά σαν απλοί πολίτες θα καταλάβαιναν πολλά πράγματα και θα μάθαιναν άλλα τόσα για τις αιτίες της απόλυτης απαξίωσης πολιτικών και πολιτικής από τον λαό.
Είναι γεγονός μη επιδεχόμενο αμφισβήτηση ότι διερχόμεθα την μεγαλύτερη -από την απελευθέρωσή μας- εθνική και κοινωνική κρίση.
Εάν δεν συνέλθουμε άμεσα ,από τα βιώματα των παθογενειών που μας κατατρύχουν σαν λαό ,θα υποστούμε μη αναστρέψιμη καταστροφή με απρόβλεπτες εθνικές συνέπειες.
Οι πολιτικές των πολιτικών μας, τα τελευταία 36 χρόνια, μας οδήγησαν στα σημερινά αδιέξοδα. Οι ευθύνες των είναι τεράστιες για:
-Την οικονομική μας εξαθλίωση
-Την αλόγιστη ρουσφετολογική διόγκωση του δημοσίου, σε ανθρώπινο δυναμικό και όχι μόνο.
-Το ανεξέλεγκτο , της υπολειτουργίας και την παραλυσία της κρατικής μηχανής.
Με ότι αυτό συνεπάγεται για τους πολίτες.
-Την ανοχή των αυθαιρεσιών και της «ιδιοκτησιακής» αντίληψης των εργαζομένων, ως προς τα χειριζόμενα –από αυτούς μέσα κοινωνικής ωφελείας
-Την γενικευμένη διαφθορά ,που στην κυριολεξία μαστίζει την χώρα μας ,επί δεκαετίες, άνευ ουδεμιάς, ουσιαστικής ,αντιδράσεως του συστήματος
-Την «άλωση» της χώρας μας από τις ορδές των ανεξέλεγκτα, εισερχομένων –συνεχώς-,λαθρομεταναστών με όλα τα θλιβερά, εξ΄ αυτού, επακόλουθα που αντιμετωπίζουμε ,νυχθημερόν κράτος και λαός
-Την πρωτοφανή για κυρίαρχη χώρα, ηττοπάθεια και ενδοτικότητα, με την οποία αντιμετωπίζουμε τις συνεχείς και κάθε μορφής, προκλητικές αμφισβητήσεις και απειλές, της εθνικής μας κυριαρχίας ,υπό των γειτόνων μας!
Κανείς δεν είναι άμοιρος ευθυνών. Όλοι είμαστε υπεύθυνοι ή συνυπεύθυνοι για το σημερινό μας κατάντημα .Αλλά η μεγίστη ευθύνη ανήκει στους πολιτικούς μας. Αυτοί κυβερνούσαν και γνώριζαν τι έκαναν και που μας οδηγούσε- η ανοχή εκ μέρους των – της ασυδοσίας και ο άκρατος ευδαιμονισμός , αλλά αδιαφορούσαν για την κατάληξη και τις συνέπειες της ρουσφετολογικής πολιτικής των! Ουδείς είχε, την ευαισθησία και την τόλμη να αντίδραση -προτάσσοντας το εθνικό συμφέρον, του κομματικού -ώστε να επαναφέρει το σύστημα στην κανονική του λειτουργία και να ανακόψει την πτωτική μας πορεία προς την αυτοκαταστροφή.
Τώρα όλοι δήθεν εξανίστανται και διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για την τελική κατάληξη, επιδιδόμενοι - εξοργιστικά και μέχρις αηδίας- στο να επιρρίπτουν οι μεν τις ευθύνες στους δε και όλοι μαζί να τις αποποιούνται με απαράδεκτες πολιτικές μεθοδεύσεις, που βιώνουμε καθημερινώς.!!!
Βγήκε ο γνωστός αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως , να προσθέσει στο «ανθολόγιο των αποφθεγμάτων του», ότι μαζί τα φάγαμε!, Θέλοντας κατ΄ αυτόν τον τρόπο να μεταφέρει την πορεία των τεραστίων ευθυνών, του πολιτικού συστήματος , στον λαό. Δεν νομίζω ότι αξίζει τον κόπο απαντήσεως.
Τα πολιτικά μας κόμματα αλληλοκατηγορούνται, από μακρού και με φανατισμό για διαφθορά και «σαπίλα»!
Για τα τεράστια σκάνδαλα, του χρηματιστήριου, των ομoλογων, του Βατοπεδίου, της Ζήμενς και πολλά άλλα , υπάρχουν, τεράστιες πολιτικές ευθύνες –όμως σκάνδαλα και ένοχοι, έχουν μπει, με πολιτικές μεθοδεύσεις , στο χρονοντούλαπο της συγκάλυψης και της ατιμωρησίας», λόγω γενικευμένης πολιτικής απροθυμίας, να διαλευκανθούν.
Έχει καταστεί πλέον πίστη στον απλό και έντιμο Έλληνα ότι βιώνουμε μια απονομιμοποίηση του πολιτικού μας συστήματος, ώστε δια της αλληλοπροστασίας των ένοχων, να αυτοπροστατεύεται και το σύστημα!
Είναι απορίας άξιον πως οι πολιτικοί μας δεν αντιλαμβάνονται την οργή του λαού; Πως δεν καταλαβαίνουν ότι:
Απηυδήσαμε, βαρεθήκαμε, σιχαθήκαμε, να ακούμε και να διαβάζουμε, 24/ώρες το 24ωρο για πολιτικές ευθύνες, για κλέφτες,απατεώνες, λαμόγια, φοροφυγάδες, δολοπλόκους εκβιαστές σωματέμπορους, κερδοσκόπους, λαθρομετανάστες, χασισέμπορους και ότι άλλο μπορεί να φαντασθεί κανείς και να μην βλέπουμε κανέναν, να ονοματίζεται συγκεκριμένα ,να συλλαμβάνεται, να οδηγείται στην φυλακή-όχι για να βγει πάλι σε μισή ώρα-αλλά για να δικασθεί, άμεσα, για τις καταμαρτυρούμενες αξιόποινες πράξεις και εφόσον ευθύνεται να τιμωρηθεί, παραδειγματικά και να του κατασχεθούν , αυτά που έκλεψε ή καταχράστηκε, καθ' οιονδήποτε τρόπο από το κράτος, οποιαδήποτε θέση και εάν είχε ή έχει.
Άναυδος και απόλυτα παροπλισμένος ο σκεπτόμενος Έλληνας , - αφού δεν έχει την δυνατότητα να επιλέξει, παρά ένα εκ των δύο ««προαιώνιων»» πολιτικών συστημάτων - παρακολουθεί τα τεκταινόμενα απηυδισμένος!
-Το 2004 ψηφίσθηκε-με ελπίδες- κυβερνητική αλλαγή. Ανέλαβε την εξουσία η ΝΔ για να γίνει η «πολυθρύλητη κάθαρση και επανίδρυση του κράτους που είχε υποσχεθεί!!!! Αντί όμως αυτών, βιώσαμε πρωτοφανή κυβερνητική ανικανότητα και καθολικό καταποντισμό της χώρας στην διαφθορά και την απαξίωση.
-Το 2009 ψηφίσθηκε το ΠΑΣΟΚ, με κύριο σύνθημα - και αυτού -την διαβεβαίωση για άμεσο κάθαρση του πολιτικού συστήματος και την οικονομική ανάταση της χώρας με την ρητή διαβεβαίωση του κ. Παπανδρέου ότι υπήρχαν 30 δις για να σωθεί η Ελλάδα !!!
Από τις πρώτες όμως ημέρες ,διαπιστώθηκε ότι και το κόμμα αυτό ,για να γίνει κυβέρνηση, συναγωνίσθηκε και ξεπέρασε σε απατηλές υποσχέσεις την ΝΔ . Αμέσως μετά την ανάληψη της εξουσίας, «ανακάλυψε» το απύθμενο οικονομικό χάος.!!! Και μας οδήγησε, στο ΔΝΤ.
Μέχρι τότε ,όλοι ήταν πανευτυχείς, ζούσαν σε «πελάγη κομματικής ευτυχίας» κανείς δεν έβλεπε δεν άκουγε ή δεν γνώριζε τίποτα για τα χάλια της οικονομίας μας ή για το τι συμβαίνει και που πάει η χώρα !!!!Εκ των υστέρων –και εκ του εξωτερικού- απεκαλύφθη το βάθος και το πλάτος του ψεύδους και της υποκρισίας αμφοτέρων των κόμματων εξουσίας.
Τα πάντα τους ήταν ήδη γνωστά , από τον Ιούνιο του 2009 , το θέμα προσφυγής στο ΔΝΤ συζητείτο με απόλυτη μυστικότητα. Σε εμάς όμως «σέρβιραν»με ελαφράν την καρδία, η μεν ΝΔ ότι η οικονομία μας ήταν θαυμάσια! Το δε ΠΑΣΟΚ ότι χρήματα υπήρχαν και δεν συνέτρεχε κανένας λόγος ανησυχίας ή προσφυγής στο ΔΝΤ!!
Σήμερα όλοι επιδίδονται σε επικίνδυνες ακατασχετολογίες ,κριτικές ,αφορισμούς και πάσης φύσεως «επιστημονικές αμπελοφιλοσοφίες,για το εάν έπρεπε να προσφύγουμε η όχι στο ΔΝΤ;
Η απόφαση της προσφυγής , παρά τις φωνασκίες των δήθεν διαφωνούντων, υπήρξε απόλυτα σωστή και εκ των πραγμάτων επιβεβλημένη ,για να αποφύγει η χώρα την χρεοκοπία και την επερχόμενη πτώχευση ,από την αλόγιστη οικονομική και όχι μόνο πολιτική που επι δεκαετίες εφαρμόζετο.
Το ζητούμενο της κριτικής, δεν είναι εάν έπρεπε ή όχι να προσφύγουμε στο ΔΝΤ, αλλά:
-----------------------------------------------------------------------
α. Το πως μπήκαμε στα « συνθλιπτικά γρανάζια» του ΔΝΤ. και
β. Η αμφισβήτηση της νοημοσύνης μας όσον αφορά στην όλη μεθόδευση της «βιομηχανίας ψευδών ,προς εξαπάτηση του ελληνικού λαού ,για τα προηγηθέντα της υπογραφής και τα μέλλοντα να συμβούν.
- Ως προς το (α)
Κατά την γνώμη μου, μπήκαμε τελείως, αμαχητί!!!!
Η ανάγκη -και το αίτημα -δανειοδοτήσεώς μας δεν σκοπούσε στο να συνεχισθεί εκ μέρους μας η «φαυλότητα» και το «μεγάλο και ανεύθυνο φαγοπότι του παρελθόντος» που μας οδήγησαν στα σημερινά χάλια ,αλλά να μπορέσουμε αποφεύγοντας την πτώχευση να μπούμε σε αναπτυξιακή πορεία για να ορθοποδήσουμε οικονομικά και να ανταπεξέλθουμε στις χρεωστικές υποχρεώσεις μας. Τούτο σημαίνει με δύο λέξεις ότι ήταν ένα αμφιπλεύρου αναγκαιότητας δανειοληπτικό «αλισβερίσι» μεταξύ ημών και των δανειστών μας , που έπρεπε η χώρα μας, πριν από την υπογραφή του μνημονίου να συζητήσει και επιτύχει όρους μη εθνικής υποταγής και κοινωνικής εξόντωσης ,αλλά αντίστοιχους – ναι μεν επώδυνους -ω ς προς τις αναγκαίες ,οικονομικές θυσίες και διαρθρωτικές αλλαγές-αλλά σε χρόνο που θα παρείχε την δυνατότητα υλοποιήσεως, των υποχρεώσεων, επί τη βάση ,δικαίου και κοινωνικά εφικτού επιμερισμού των θυσιών , ώστε και η εθνική αξιοπρέπεια και κοινωνική γαλήνη να διαφυλάσσονται, αλλά και η αναπτυξιακή προοπτική να εξασφαλίζεται.
Θα έπρεπε να γνωρίζουν οι εν σπουδή υπογράψαντες το μνημόνιο ότι εθνική ανυποληψία και κοινωνική εξαθλίωση οδηγούν μια χώρα στην εξευτελιστική υποταγή και στον οικονομικό αφανισμό της και όχι στην ανάπτυξη ,μέσω της οποίας και μόνο μπορεί να ορθοποδήσει μια οικονομία . Με άλλα λόγια θα έπρεπε αυτά τα οποία εκλιπαρούμε σήμερα κατά εξευτελιστικό τρόπο να πετύχουμε και με επί πλέον κόστος , να τα είχαμε ζητήσει ,συζητήσει, και επιτύχει κατά την υπογραφή του μνημονίου.
Θα το μπορούσαμε γιατί ΕΕ και ΗΠΑ ούτε αφελείς είναι ,ούτε ενεργούν θυμικά ή συναισθηματικά ,αποφασίζουν με μοναδικό κριτήριο το συμφέρον τους και μόνο, που σημαίνει ότι αν ήθελαν να μας ξετινάξουν και να μας δείξουν την έξοδο από το Ευρό θα το είχαν κάνει χωρίς αναστολές ,πολύ πριν ζητήσουμε την στήριξη του ΔΝΤ. Εκτός και εάν ήταν όλα συμπεφωνημένα ,εκ των προτέρων!
- Ως προς το (β) Η Κυβέρνηση αντί να πει στον Ελληνικό λαό την αλήθεια και να ζητήσει ευθέως και έντιμα την καθολική στήριξή του, η οποία, προσωπικά, πιστεύω ότι θα παρείχετο , προτίμησε να υποτιμήσει την νοημοσύνης, ψευδόμενη κατ΄εξακολούθηση και εξοργιστικά ,με αποτέλεσμα να στρέψει τους πάντες εναντίον της και να μπούμε στον φαύλο κύκλο της εθνοβόρου αντιπαλότητας, όλων προς όλους !
10.- Από την επομένη της υπογραφής και της εξαγγελίας των πρώτων μέτρων:
Συνειδητοποιήσαμε, –ουσιαστικά- την άνευ όρων υποταγή στο ΔΝΤ.
Καταλάβαμε την αδυναμία της Κυβέρνησης να προχωρήσει σοβαρά και αποτελεσματικά στην λήψη των σωστών ,αναγκαίων και επιβαλλομένων μέτρων για να καταστεί την οικονομία μας ανατάξιμη, ώστε να οδηγηθούμε σε αναπτυξιακή πολιτική.
Διαπιστώσαμε, την μη δυνατότητα, να ανταποκριθούμε, χρονικά, άνευ κοινωνικής εξόντωσης, στις δεσμεύσεις που υπογράψαμε.
Δυσανασχετούμε και αποστασιοποιούμεθα καθημερινώς και περισσότερο της πολιτικής και των πολιτικών, με ότι το αρνητικό προοιωνίζει αυτό για τις σχέσεις εμπιστοσύνης λαού και κράτους! Μια σχέση εμπιστοσύνης που αναγκαιεί απόλυτα και την σπουδαιότητα της οποίας εάν είχαν αντιληφθεί ,συνειδητοποιήσει και καλλιεργήσει, οι ηγέτες μας, θα ήταν από πάσης πλευράς πολύ πιο εύκολος ο στόχος για συναίνεση στις όποιες αναγκαίες θυσίες.
Διότι οι Έλληνας ξεχωρίζει, για το φιλότιμο και την αγάπη του προς την πατρίδα ενώ απεχθάνεται καιροσκοπισμό –ψεύδος –και δειλία, ανεξαρτήτως κινήτρου.
Δυστυχώς όμως πάσχουμε», επί μακρόν, από ικανές ηγεσίες.
- Κατά την ιστορική μας πορεία ,ως Έθνος- με εξαίρεση 2-3 Ηγέτες οι οποίοι Διπλασίασαν , Δόξασαν και Έσωσαν την Πατρίδα μας. Είχαμε και εξακολουθούμε να έχουμε τεράστιο έλλειμμα ικανών ηγεσιών!
- Για να χαρακτηρισθεί κάποιος ως Ηγέτης, πρέπει να απαντά σε ορισμένα προσόντα:
-Δυναμικότητα –Τόλμη -Αποφασιστικότητα -Αξιοπιστία-Ενθουσιασμό -Δυνατότητα αναπτύξεως πρωτοβουλιών -Ακεραιότητα χαρακτήρος - Ορθή κρίση –Απεριόριστες γνώσεις (γενικές και συγκεκριμένες ) – Δικαιοσύνη –Ανιδιοτέλεια - Ειλικρίνεια .Δυνατότητα να επιλέγει τους συνεργάτες του.
-Και εδώ τίθεται ένα μεγάλο ερώτημα: Απαντούν οι πολιτικοί μας σε αυτά τα προσόντα; Η δική μου απάντηση είναι , Όχι! Εάν απαντούσαν, έστω και σε μερικά, εξ’ αυτών, θα ήταν πολύ διαφορετική η θέση μας, δεν θα είχαμε φτάσει εδώ που φτάσαμε.
Η σημερινή εικόνα της χώρας μας είναι στην κυριολεξία απελπιστική και άκρως απογοητευτική και επικίνδυνη:
α. - Το ΔΝΤ βλέποντας την Κυβέρνηση ,να αδυνατεί να υλοποιήσει του ς στόχους του μνημονίου. Πιέζει ασφυκτικά και πολλάκις κατά ανεπίτρεπτα προκλητικό τρόπο, για συνεχή λήψη νέων επώδυνων οικονομικών μέτρων.
β.- Έχουμε μια αδύναμη κυβέρνηση:
- H οποία δεν μπορεί να λάβει και να υλοποιήσει τις αναγκαίες πρωτοβουλίες, για να μπει –επι τέλους - τάξη στα κακώς κείμενα. Αποφασίζει την μία ημέρα και υπαναχωρεί την επομένη, λόγω κοινωνικών αντιδράσεων και πολιτικού κόστους.
-Αστοχεί συνεχώς, στις τακτικές της κινήσεις για την υλοποίηση - των στρατηγικών της επιλογών.
-Τα Μέλη της αλληλοσυγκρούονται και αδυνατούν να ελέγξουν τους τομείς των. Ενώ αδυνατεί και ο πρωθυπουργός να ελέγξει και πειθαρχήσει τους υπουργούς του.
- Καταλήγει σε εύκολες για αυτή ,αλλά κοινωνικά ανάλγητες λύσεις εντυπωσιασμού και όχι ουσίας, ως προς την επίτευξη των στόχων. Λύσεις οι οποίες όχι μόνο δεν επιλύουν προβλήματα, αλλά προκαλούν και επικίνδυνες λαϊκές αντιδράσεις. Το μόνο που έκανε 18 μήνες στην εξουσία, ήταν να τσακίσει στην κυριολεξία οικονομικά και κοινωνικά μισθωτούς και συνταξιούχους. Ενώ δεν έχει στοχεύσει, μέχρι τώρα κανέναν υπεύθυνο των όσων μας συμβαίνουν.
Και δεν στοχεύει.
γ. Έχουμε μια ανύπαρκτη ,ουσιαστικά ,μείζονα αντιπολίτευση ,μη δυναμένη να πείσει ότι μπορεί να προτείνει και να παρέξει λύσεις και διέξοδο από αυτή την κρίση. Ασχολούμενη μόνο με «ανούσιους» αφορισμούς και εντυπωσιακές αντιπολιτευτικές«κορόνες»!
δ. Έχουμε μια λοιπή αντιπολίτευση απόλυτα αρνητική ,στην οποιαδήποτε προσπάθεια ανορθώσεως της χώρας , η οποία απλά αγωνίζεται να ξεσηκώνει τον κόσμο, εναντίον των δύο κομμάτων εξουσίας και να παρακινεί, σε ανυπακοή και απειθαρχία!!!
ε. Έχουμε μια υποκινούμενη οργανωμένη κοινωνική μειοψηφία η οποία συνεπικουρούμενη από τα ανωτέρω «αρνητικά» και εθισμένη επί δεκαετίες, στην κρατική ανοχή του καθ ’οιονδήποτε τρόπο αχαλίνωτου ευδαιμονισμού , ωχαδερφισμού και δεμεμελισμού (Γιατί έτσι την έμαθε το πολιτικό σύστημα) αντιδρά ποικιλοτρόπως και βίαια στην κάθε προσπάθεια του κράτους, προκαλώντας τεράστια επί πλέον οικονομικά προβλήματα, στα ήδη υπάρχοντα.
Συνέπειες εκ των ανωτέρω:
-Οι υπηρεσίες του κράτους υπολειτουργούν εξοργιστικά.
-Η κερδοσκοπία και ακρίβεια κινούνται τελείως ανεξέλεγκτα βυθίζοντας τον λαό –που αδυνατεί να ανταπεξέλθει οικονομικά- σε εξοντωτική ανέχεια.
-Το παραεμπόριο εκ μέρους των λαθρομεταναστών και η ανυπολόγιστη-εξ αυτού- φοροδιαφυγή είναι θλιβερή πραγματικότητα μη επιδεχόμενη αμφισβήτηση, αλλά και μη αντιμετωπιζομένη, από το κράτος.
Οι επιχειρήσεις κλίνουν η μία μετά την άλλη, μη δυνάμενες να ανταπεξέλθουν, στα καθημερινώς, διογκούμενα –πάσης φύσεως – προβλήματα.
- Το κράτος και όλοι οι φορείς και οι θεσμοί που το συνιστούν ,δεν εκπληρούν τις οικονομικές τους υποχρεώσεις -μεταξύ των -με καταληκτικό αποτέλεσμα ένα υπολειτουργικό «αλαλούμ» (Νοσοκομεία ,Συμβεβλημένοι Ιατροί, Φαρμακοποιοί κτλ) με τρομερές κοινωνικές επιπτώσεις τις οποίες βιώνει, μόνο ο ταλαίπωρος λαός και ουδείς πολιτικός υπεύθυνος.
-Η ανεργία έσπασε κάθε ρεκόρ ύψους.
-Η εγκληματικότητα καλπάζει και η ανασφάλεια των πολιτών τείνει να γίνει κανόνας ζωής.
-Οι συγκοινωνίες έχουν καταστεί «τραγελαφική καρικατούρα ΜΜΜ». Δυστυχώς οι εργαζόμενοι όπως και σε άλλες ΔΕΚΟ ,έχουν αποκτήσει ιδιοκτησιακή αντίληψη, για τα μέσα που χειρίζονται ,αδιαφορώντας πλήρως για τις κοινωνικές συνέπειες, για τις οποίες άλλωστε αδιαφορεί και το κράτος!
- Οι απεργίες, οι καταλήψεις , οι καταστροφές ,έγιναν τρόπος ζωής της καθημερινότητας, σε αυτή την δύσμοιροι χώρα ,χωρίς κανείς υπεύθυνος να προβληματίζεται ουσιαστικά για τις συνέπειες στον απλό πολίτη.
-Η επαιτεία, «εισαγόμενη και εγχώρια». Κοντεύει να γίνει θλιβερός θεσμός. Όπου και να κινηθείς, συναντάς ζητιάνους και ναρκομανείς!!! Τα πεζοδρόμια ,οι πλατείες και τα παγκάκια έχουν γίνει «ξενοδοχεία ύπνου αστέγων.Με ότι αυτό συνεπάγεται για την εικόνα της χώρας.
-Η εκπαιδευτική πολιτική εγγίζει τα όρια της εθνικής τραγωδίας. Κάθε, νέα κυβέρνηση ή νέος υπουργός εξαγγέλλουν και επιχειρούν νέες μεταρρυθμίσεις ενώ η σπουδάζουσα νεολαία όλων των βαθμίδων είναι περισσότερο χρόνο στους δρόμους ,παρά τις αίθουσες διδασκαλίας.
Με ότι αυτό προοιωνίζει, για την μόρφωση και επιστημονική κατάρτιση των νέων γενεών,που αποτελούν , το μέλλον της χώρας μας
Αυτά τα ελάχιστα, ενδεικτικώς μόνο ,διότι για να περιγράψει κανείς την σημερινή θλιβερή καθημερινότητα αναγκαιούν πολλές σελίδες.
Δυστυχώς για την πατρίδα μας ,ενώ και τα δύο κόμματα εξουσίας ,ως αντιπολίτευση υπόσχονται τα πάντα για να ορθοποδήσει η Ελλάδα, όταν γίνουν κυβέρνηση και αναλάβουν την εξουσία ξεχνούν τα πάντα !Και αυτή η αλήθεια επαναλαμβάνεται , την βιώνουμε και την πληρώνουμε επί δεκαετίες .
14.-Νομίζω ότι ηθελημένα- στην χώρα μας -γίνεται παρερμηνεία και εξ΄αυτής, κατάχρηση του όρου Δημοκρατία .Σε καμία χώρα του κόσμου δεν υπάρχει ασυδοσία κοινωνικών διαμαρτυριών, ατιμωρησία και ασυλία ,για παραβάτες ή ενόχους.! Σε όλες τις χώρες οι παρανομούντες , όποιοι και εάν είναι και όποια θέση ή αξίωμα και εάν κατείχαν ή κατέχουν. παραπέμπονται στην δικαιοσύνη και αν ενέχονται σε αξιόποινες πράξεις ,πάνε φυλακή.
Πολύ περισσότερο οι κλέφτες και οι καταχρασταί, του δημοσίου χρήματος, οι οποίοι πέραν της φυλακίσεως ,χάνουν και τα παρανόμως κτηθέντα περιουσιακά τους στοιχεία.
Εδώ τι γίνεται; Τίποτα. Τα πάντα κινούνται με ταχύτητα «χελώνας» έως ότου διαγραφούν και ξεχασθούν!!!
Δικαιολογημένη λοιπόν η αγανάκτηση , και η απαίτηση όλων , το Κράτος να εφαρμόσει επί τέλους το κράτος και να σταματήσει τον εμπαιγμό μας . Δεν πάει άλλο πια .,Εάν θέλουμε ως λαός και Έθνος να επιζήσουμε πρέπει να δούμε κατάματα την πραγματικότητα. Πρέπει να αφυπνιστούμε. Έχουμε θαυμάσιους νέους ανθρώπους και επιστήμονες οι οποίοι διαπρέπουν σε όλο τον κόσμο ,εκτός της Ελλάδος η οποία τους αναγκάζει σε φυγή.
Αυτό πρέπει να σταματήσει άμεσα η πατρίδα μας σήμερα όσο ποτέ άλλοτε έχει ανάγκη από τα παιδιά της ,από νέα και απόλυτα άφθαρτα πρόσωπα για να αναλάβουν τα ηνία της χώρας .Μπορούμε και πρέπει να τα καταφέρουμε να ορθοποδήσουμε ,Εθνικά, Κοινωνικά και Οικονομικά .Δεν μας αξίζει η σημερινή απαξίωση.
Οι σκεπτόμενοι Έλληνες σήμερα διερωτώνται:
-Γιατί δεν συλλαμβάνονται για να οδηγηθούν στην φυλακή και στην Δικαιοσύνη οι κλέφτες του δημοσίου χρήματος; Γιατί το κράτος δεν τους κατάσχει τα περιουσιακά τους στοιχεία που προέρχονται από μίζες- και κλοπές πάσης μορφής;
-Γιατί δεν ονοματίζονται οι ενεχόμενοι σε σκάνδαλα ,ώστε να τους μάθει όλος ο λαός ,και δια της διαπομπεύσεώς των να αποτρέπεται η υποτροπή;
-Γιατί τα πολιτικά πρόσωπα εάν και εφόσον ενέχονται σε αξιόποινες πράξεις να μην παραπέμπονται στην δικαιοσύνη όπως όλοι οι Έλληνες αλλά να επιλαμβάνεται δι΄αυτούς H βουλή;
-Γιατί το κράτος αφήνει όλα τα κοινωνικά παράσιτα να διαβρώνουν τα πάντα ανενόχλητα;
-Γιατί το κράτος λαμβάνει ανάλγητα οικονομικά μέτρα κατά των αδυνάτων, εντίμων και νομοταγών πολιτών και διευκολύνει, με κάθε τρόπο ,τους ασυνεπείς στις υποχρεώσεις τους.
-Γιατί το κράτος δεν δημιουργεί ειδικό θεσμικό όργανο ,εκ του ήδη υφισταμένου δικαστικού δυναμικού ,για άμεσο εκδίκαση και κολασμό όσων ενέχονται για διαφθορά;
-Γιατί το κράτος δεν εξασφαλίζει την ασφάλεια των πολιτών του, δια της Αστυνομίας, αλλά την χρησιμοποιεί, για αλλότριες αποστολές;
-Γιατί το κράτος ανέχεται και δεν πατάσσει αμείλικτα την φοροδιαφυγή ,το παραεμπόριο, την αισχροκέρδεια; Δεν μπορεί να πιάσει τους παρανομούντες και να τους τσακίσει; Τότε δεν είναι κράτος!
-Γιατί το κράτος δέχεται να παίζει τον ρόλο του αμορτισέρ στην ΕΕ για τους μετανάστες και τους λαθρομετανάστες; Μέχρι που θα πάει αυτή η κατάσταση;
-Γιατί το κράτος δέχεται με «ψευδεπίγραφες καθησυχαστικές» δικαιολογίες ,που μας εξευτελίζουν διεθνώς ,τις διάφορες Εθνικές προκλήσεις και απειλές που υφιστάμεθα επί καθημερινής, πλέον, βάσεως ;Kαι αντί να ενισχύει τις ΕΔ ,τις αποδυναμώνει παντοιοτρόπως; Μήπως πιστεύει ότι την εθνική μας ασφάλεια θα μας την εξασφαλίσουν οι ξένοι σύμμαχοι ή εταίροι;
Ή μήπως όλα «πάνε μια χαρά» και δεν μας αναγκαιούν ΕΔ;
Συμπερασματικά: Τα ανωτέρω συνιστούν τις παθογένειες και αιτίες των σημερινών μας παθών. Εάν δεν θεραπευτούν ,εδώ και τώρα, με καθοριστικές αποφάσεις και πράξεις γιας διαρθρωτικές αλλαγές και αμείλικτη πάταξη της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής, μας περιμένουν μεγάλες εθνικές περιπέτειες.
Ακόμα και σήμερα μετά τις υποτιθέμενες διευκολύνσεις του ΔΝΤ , την 11 Μαρτίου ,για την χώρα μας, δεν διαφαίνεται ικανότητα και δυνατότητα -παρά τις υποσχέσεις μας- να ανταποκριθούμε . Διότι για να συμβεί αυτό, πρέπει να καταλάβουν οι ηγεσίες μας την ανάγκη της εγκατάλειψης , επί τέλους, του εθνικού μας σπορ των «σκυλοκαβγάδων για το πάπλωμα» της επανεκλογής και της εξουσίας.
Η ανάγκη αφυπνίσεώς και αναδύσεως νέων δυνάμεων, για τα ηνία της πατρίδος μας, προβάλει επιτακτικά ,εάν δεν το καταλάβουμε άμεσα ,θα υποστούμε τις συνέπειες.
Source : diplomatiko periskopio
Η τουρκική απειλή κατά του ελληνισμού στην Κύπρο
Χρήστος Ιακώβου
Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥΚΕΜ)
Προσφάτως, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Επιφανίου το βιβλίο του αντιστρατήγου ε.α., Φοίβου Κλόκκαρη, ενός εκ των πλέον ειδικών στο κεφαλαιώδες θέμα της ασφάλειας, με τίτλο: «Τουρκική Απειλή κατά του Ελληνισμού της Κύπρου». Πρόκειται για την πρώτη ολοκληρωμένη μελέτη που εκδίδεται σε βιβλίο, η οποία πραγματεύεται εξελικτικά την πιο καθοριστική πτυχή στη βιωσιμότητα μιας λύσης που είναι η ασφάλεια.
Σκοπός των έξι κεφαλαίων του βιβλίου είναι:
α) να καταδείξει τους κινδύνους κατά του ελληνισμού της Κύπρου που απορρέουν από την τουρκική στρατηγική στοχοθεσία στο Κυπριακό, όπως αυτή έχει διαμορφωθεί από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 και εντεύθεν και
β) να προτείνει την αλλαγή στρατηγικής της Κυπριακής Δημοκρατίας και κατ’ επέκταση των επιλογών της στο πιο κρίσιμο θέμα, αυτό της ασφαλείας.
Η σημασία του βιβλίου για την κατανόηση της συγκεκριμένης πτυχής Κυπριακού έγκειται στη βασική αρχή ότι τα κράτη λειτουργούν ως προσαρμοζόμενες οντότητες που προσπαθούν με την εξωτερική τους πολιτική καθώς επίσης και με την πολιτική ασφάλειας που διαμορφώνουν να διατηρήσουν τις βασικές δομές τους, δηλαδή τα πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά τους χαρακτηριστικά σε αποδεκτά όρια. Τα πιο πάνω συνιστούν την πεμπτουσία για την διαμόρφωση αυτού που στις στρατηγικές σπουδές ονομάζεται Υψηλή Στρατηγική (Grand Strategy).
Με άλλα λόγια, η υψηλή στρατηγική θέτει ιεραρχημένους στόχους λαμβάνοντας υπόψη το διεθνές περιβάλλον και την επιθυμητή θέση μίας χώρας με σκοπό να κινητοποιήσει το ευρύτερο εθνικό δυναμικό και τους πόρους του κράτους προκειμένου να επιτύχει τρεις βασικούς στόχους:
α) σταθερότητα,
β) ευημερία και
γ) ασφάλεια.
Απαραίτητη προϋπόθεση για την υλοποίηση της υψηλής στρατηγικής είναι η επισήμανση των αδυναμιών και των δυνατοτήτων σε εθνικό επίπεδο ώστε να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τους κινδύνους και να αξιοποιήσει τις ευκαιρίες.
Η Κυπριακή Δημοκρατία αποδυναμώθηκε από τον τουρκικό στρατηγικό εξαναγκασμό, μετά την εισβολή. Πιο συγκεκριμένα η Τουρκία ακολουθεί συστηματικά την εξής στρατηγική μετά το 1974:
α) Ισχυροποιεί τη θέση της δημιουργώντας νομικά ερείσματα, (πχ. προσπάθεια νομιμοποίησης της παρουσίας της στην Κύπρο είτε με την αναγνώριση του ψευδοκράτους είτε με τη δημιουργία τουρκοκυπριακού κρατιδίου στο βορρά το οποίο θέλει να ελέγχει και μετά τη λύση μέσω του ελέγχου της Τουρκοκυπριακής πολιτικής ελίτ)
β) Αποδυναμώνει την Κυπριακή Δημοκρατία υποσκάπτοντας τα νομικά της ερείσματα (πχ. η διαρκής αμφισβήτηση που θέτει η Άγκυρα τόσο κατά την νομιμότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας όσο και κατά των επιλογών της να ασκήσει κατά καιρούς το νόμιμο δικαίωμα της για την άμυνα της χώρας) και
γ) Εξαναγκάζει την Κύπρο σε υποχωρήσεις υπό την απειλή πολέμου (πχ. η κρίση στο θέμα των S300, όπου κατάφερε να επιβάλει την βούληση της στην τελική απόφαση της Κυπριακής Δημοκρατίας με την απειλή χρήσης βίας).
Μέσα σε αυτό πλαίσιο, η Κυπριακή Δημοκρατία αποδυναμωμένη από τον τουρκικό στρατηγικό καταναγκασμό που της δημιούργησε φοβικά σύνδρομα, ακολουθεί πολιτική κατευνασμού, η οποία αναπόφευκτα απέτυχε να αναχαιτίσει την ολοένα αυξανόμενη τουρκική επιθετικότητα και διεκδικητικότητα.
Μετά το 1974, η κατοχή του 37% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας, η παρουσία 43.000 Τούρκων στρατιωτών και ο συνεχιζόμενος εποικισμός από τη μια και η έλλειψη στρατηγικής εθνικής ασφαλείας και αποτρεπτικής ισχύος της ελληνικής πλευράς από την άλλη είχε ως αποτέλεσμα την ανατροπή της ισορροπίας δυνάμεων προς όφελος της Τουρκίας, όπως αποδεικνύει εύστοχα ο συγγραφέας.
Μετά τις διαπιστώσεις του ο Φοίβος Κλόκκαρης προχωρεί στις προτάσεις επιλογών και δράσεων οι οποίες εδράζεται στο κλασσικό στρατηγικό αξίωμα της μεγιστοποίησης του κόστους για την Τουρκία, προκειμένου μεσοπρόθεσμα να ανακόψουν την τουρκική επιθετικότητα και μακροπρόθεσμα να συμβάλουν στη δημιουργία συνθηκών για αποδεκτή και βιώσιμη λύση του Κυπριακού.
Ιδιαίτερα σημαντική είναι η δομικού χαρακτήρος πρόταση του συγγραφέως σχετικά με τις επιδιώξεις της ελληνικής πλευράς στα πλαίσια της λύσης που θα πρέπει να στοχεύουν σε δύο άξονες:
α) κατάργηση του υφισταμένου συστήματος ασφαλείας, που βασίζεται στις Συνθήκες Εγγυήσεως και Συμμαχίας του 1960 και διατηρούν την Κύπρο υπό καθεστώς κηδεμονίας (επεμβατικά δικαιώματα ξένων χωρών, διατήρηση ξένων στρατευμάτων στο νησί), και
β) αντικατάσταση του ισχύοντος συστήματος ασφαλείας με νέο, το οποίο να διασφαλίζει την ανεξαρτησία, εδαφική ακεραιότητα, κυριαρχία, ασφάλεια των πολιτών και προστασία των εθνικών συμφερόντων της Κύπρου.
Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω λιγότερο με αυτό που συμπεραίνει ο συγγραφέας ότι επιβάλλεται αναθεώρηση της ελληνικής εθνικής στρατηγικής προς την κατεύθυνση της ενίσχυσης των συντελεστών ισχύος της Κυπριακής Δημοκρατίας, ως του πλέον αποτελεσματικού μέσου αντιμετώπισης των κινδύνων και υλοποίησης των σκοπών της υψηλής στρατηγικής, που είναι η αποκατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών, ο τερματισμός της τουρκικής κατοχής και η ανάκτηση της κρατικής κυριαρχίας σε όλη της επικράτειας του κυπριακού κράτους.
Source : www.geopolitics-gr.blogspot.com
Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥΚΕΜ)
Προσφάτως, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Επιφανίου το βιβλίο του αντιστρατήγου ε.α., Φοίβου Κλόκκαρη, ενός εκ των πλέον ειδικών στο κεφαλαιώδες θέμα της ασφάλειας, με τίτλο: «Τουρκική Απειλή κατά του Ελληνισμού της Κύπρου». Πρόκειται για την πρώτη ολοκληρωμένη μελέτη που εκδίδεται σε βιβλίο, η οποία πραγματεύεται εξελικτικά την πιο καθοριστική πτυχή στη βιωσιμότητα μιας λύσης που είναι η ασφάλεια.
Σκοπός των έξι κεφαλαίων του βιβλίου είναι:
α) να καταδείξει τους κινδύνους κατά του ελληνισμού της Κύπρου που απορρέουν από την τουρκική στρατηγική στοχοθεσία στο Κυπριακό, όπως αυτή έχει διαμορφωθεί από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 και εντεύθεν και
β) να προτείνει την αλλαγή στρατηγικής της Κυπριακής Δημοκρατίας και κατ’ επέκταση των επιλογών της στο πιο κρίσιμο θέμα, αυτό της ασφαλείας.
Η σημασία του βιβλίου για την κατανόηση της συγκεκριμένης πτυχής Κυπριακού έγκειται στη βασική αρχή ότι τα κράτη λειτουργούν ως προσαρμοζόμενες οντότητες που προσπαθούν με την εξωτερική τους πολιτική καθώς επίσης και με την πολιτική ασφάλειας που διαμορφώνουν να διατηρήσουν τις βασικές δομές τους, δηλαδή τα πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά τους χαρακτηριστικά σε αποδεκτά όρια. Τα πιο πάνω συνιστούν την πεμπτουσία για την διαμόρφωση αυτού που στις στρατηγικές σπουδές ονομάζεται Υψηλή Στρατηγική (Grand Strategy).
Με άλλα λόγια, η υψηλή στρατηγική θέτει ιεραρχημένους στόχους λαμβάνοντας υπόψη το διεθνές περιβάλλον και την επιθυμητή θέση μίας χώρας με σκοπό να κινητοποιήσει το ευρύτερο εθνικό δυναμικό και τους πόρους του κράτους προκειμένου να επιτύχει τρεις βασικούς στόχους:
α) σταθερότητα,
β) ευημερία και
γ) ασφάλεια.
Απαραίτητη προϋπόθεση για την υλοποίηση της υψηλής στρατηγικής είναι η επισήμανση των αδυναμιών και των δυνατοτήτων σε εθνικό επίπεδο ώστε να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τους κινδύνους και να αξιοποιήσει τις ευκαιρίες.
Η Κυπριακή Δημοκρατία αποδυναμώθηκε από τον τουρκικό στρατηγικό εξαναγκασμό, μετά την εισβολή. Πιο συγκεκριμένα η Τουρκία ακολουθεί συστηματικά την εξής στρατηγική μετά το 1974:
α) Ισχυροποιεί τη θέση της δημιουργώντας νομικά ερείσματα, (πχ. προσπάθεια νομιμοποίησης της παρουσίας της στην Κύπρο είτε με την αναγνώριση του ψευδοκράτους είτε με τη δημιουργία τουρκοκυπριακού κρατιδίου στο βορρά το οποίο θέλει να ελέγχει και μετά τη λύση μέσω του ελέγχου της Τουρκοκυπριακής πολιτικής ελίτ)
β) Αποδυναμώνει την Κυπριακή Δημοκρατία υποσκάπτοντας τα νομικά της ερείσματα (πχ. η διαρκής αμφισβήτηση που θέτει η Άγκυρα τόσο κατά την νομιμότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας όσο και κατά των επιλογών της να ασκήσει κατά καιρούς το νόμιμο δικαίωμα της για την άμυνα της χώρας) και
γ) Εξαναγκάζει την Κύπρο σε υποχωρήσεις υπό την απειλή πολέμου (πχ. η κρίση στο θέμα των S300, όπου κατάφερε να επιβάλει την βούληση της στην τελική απόφαση της Κυπριακής Δημοκρατίας με την απειλή χρήσης βίας).
Μέσα σε αυτό πλαίσιο, η Κυπριακή Δημοκρατία αποδυναμωμένη από τον τουρκικό στρατηγικό καταναγκασμό που της δημιούργησε φοβικά σύνδρομα, ακολουθεί πολιτική κατευνασμού, η οποία αναπόφευκτα απέτυχε να αναχαιτίσει την ολοένα αυξανόμενη τουρκική επιθετικότητα και διεκδικητικότητα.
Μετά το 1974, η κατοχή του 37% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας, η παρουσία 43.000 Τούρκων στρατιωτών και ο συνεχιζόμενος εποικισμός από τη μια και η έλλειψη στρατηγικής εθνικής ασφαλείας και αποτρεπτικής ισχύος της ελληνικής πλευράς από την άλλη είχε ως αποτέλεσμα την ανατροπή της ισορροπίας δυνάμεων προς όφελος της Τουρκίας, όπως αποδεικνύει εύστοχα ο συγγραφέας.
Μετά τις διαπιστώσεις του ο Φοίβος Κλόκκαρης προχωρεί στις προτάσεις επιλογών και δράσεων οι οποίες εδράζεται στο κλασσικό στρατηγικό αξίωμα της μεγιστοποίησης του κόστους για την Τουρκία, προκειμένου μεσοπρόθεσμα να ανακόψουν την τουρκική επιθετικότητα και μακροπρόθεσμα να συμβάλουν στη δημιουργία συνθηκών για αποδεκτή και βιώσιμη λύση του Κυπριακού.
Ιδιαίτερα σημαντική είναι η δομικού χαρακτήρος πρόταση του συγγραφέως σχετικά με τις επιδιώξεις της ελληνικής πλευράς στα πλαίσια της λύσης που θα πρέπει να στοχεύουν σε δύο άξονες:
α) κατάργηση του υφισταμένου συστήματος ασφαλείας, που βασίζεται στις Συνθήκες Εγγυήσεως και Συμμαχίας του 1960 και διατηρούν την Κύπρο υπό καθεστώς κηδεμονίας (επεμβατικά δικαιώματα ξένων χωρών, διατήρηση ξένων στρατευμάτων στο νησί), και
β) αντικατάσταση του ισχύοντος συστήματος ασφαλείας με νέο, το οποίο να διασφαλίζει την ανεξαρτησία, εδαφική ακεραιότητα, κυριαρχία, ασφάλεια των πολιτών και προστασία των εθνικών συμφερόντων της Κύπρου.
Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω λιγότερο με αυτό που συμπεραίνει ο συγγραφέας ότι επιβάλλεται αναθεώρηση της ελληνικής εθνικής στρατηγικής προς την κατεύθυνση της ενίσχυσης των συντελεστών ισχύος της Κυπριακής Δημοκρατίας, ως του πλέον αποτελεσματικού μέσου αντιμετώπισης των κινδύνων και υλοποίησης των σκοπών της υψηλής στρατηγικής, που είναι η αποκατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών, ο τερματισμός της τουρκικής κατοχής και η ανάκτηση της κρατικής κυριαρχίας σε όλη της επικράτειας του κυπριακού κράτους.
Source : www.geopolitics-gr.blogspot.com
Πέμπτη 31 Μαρτίου 2011
Η γεωπολιτική σημασία της βραχονησίδας Ζουράφα
του Πάνου Πικραμένου
Μία βραχονησίδα στο θρακικό πέλαγος επαναφέρει έντονα το ζήτημα των πετρελαϊκών αποθεμάτων στη χώρα μας, τη διαδικασία άντλησής τους, αλλά και την καυτή πατάτα της υφαλοκρηπίδας, αφού όλως… τυχαίως οι λεγόμενες γκρίζες ζώνες που επικαλείται η Άγκυρα σε μεγάλο βαθμό είναι περιοχές «ύποπτες» για ύπαρξη κοιτασμάτων πετρελαίου.
Στην προκήρυξη διεθνούς διαγωνισμού για την παραχώρηση των δικαιωμάτων έρευνας και εξόρυξης των πετρελαϊκών κοιτασμάτων της Ελλάδας σε διεθνή όμιλο, προσανατολίζεται, σύμφωνα με πληροφορίες, η κυβέρνηση, ενώ τον περασμένο Σεπτέμβριο είχε προηγηθεί συνάντηση του προέδρου της εταιρείας Shell, Ρομπ Ρόουντς, με τον Έλληνα υπουργό Ανάπτυξης, Δημήτρη Σιούφα, και τον υφυπουργό Οικονομίας, Πέτρο Δούκα.
Βάσει των στοιχείων που έχει συλλέξει η βρετανο-ολλανδική πολυεθνική, οι πιθανότητες εντοπισμού εκμεταλλεύσιμων κοιτασμάτων αργού πετρελαίου είναι αρκετά καλές, αφού υπολογίζονται στο 3% τη στιγμή που το πλαφόν για να ξεκινήσουν έρευνες θεωρείται το 0,8%.
Όπως έγινε γνωστό, οι ειδικοί της Shell βασιζόμενοι σε δορυφορικές φωτογραφίσεις θεωρούν ότι στο Κεντρικό και Βόρειο Αιγαίο, στο Ιόνιο Πέλαγος μεταξύ Επτανήσων και Βορειοδυτικής Πελοποννήσου, στα Δωδεκάνησα και στις ακτές της Ηπείρου, μπορούν να αντληθούν από 2 έως 4 δις βαρέλια αργού πετρελαίου. Δεδομένου ότι η Ελλάδα καταναλώνει περίπου 100 εκ. βαρέλια ετησίως, αν οι υπολογισμοί είναι σωστοί, τα αποθέματα καλύπτουν το 100% των αναγκών της χώρας τουλάχιστον για 20 χρόνια.
Ωστόσο, πληροφορίες αναφέρουν ότι οι εξελίξεις αυτές έχουν προκαλέσει σκεπτικισμό στο υπουργείο Εξωτερικών, αφού κάποιες εκ των περιοχών του Βορειοανατολικού Αιγαίου, όπου εκτιμάται ότι υπάρχουν αξιοποιήσιμα κοιτάσματα πετρελαίου, ανήκουν στην κατηγορία αυτών που η Άγκυρα θεωρεί «γκρίζες ζώνες». Υπενθυμίζεται ότι μετά το «θερμό» επεισόδιο 1987 (Σισμίκ) κάθε ερευνητική προσπάθεια στο Αιγαίο έχει ουσιαστικά εγκαταλειφθεί.
Η Ιστορία του Πετρελαίου στην Ελλάδα.
Οι πρώτες έρευνες για πετρέλαιο στον ελλαδικό χώρο χρονολογούνται από το 1903 και αφορούσαν περιοχές του Ιονίου Πελάγους. Η βρετανική εταιρεία London Oil Development εξασφαλίζει άδεια για χερσαίες έρευνες στη Ζάκυνθο, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Η προσπάθεια εγκαταλείπεται μέχρι το 1938, οπότε ξεκινούν έρευνες στην Βορειοδυτική Πελοπόννησο και στις Φέρρες της Θράκης. Αν και τα πρώτα αποτελέσματα ήταν ενθαρρυντικά, οι έρευνες σταματούν λόγω του πολέμου.
Μετά τον πόλεμο, η ερευνητική δραστηριότητα συνεχίζεται σποραδικά. Το 1960 το υπουργείο Βιομηχανίας σε συνεργασία με το Γαλλικό Ινστιτούτο Πετρελαίων (IFP) προχωράει σε συστηματικές έρευνες σε ολόκληρο το χερσαίο ελλαδικό χώρο εντείνοντας τις προσπάθειες στην Ήπειρο, τα Ιόνια νησιά, την Κεντρική Μακεδονία και την Ευρυτανία, ενώ παράλληλα εταιρείες, όπως οι BP, ESSO, SAFOR κ.ά., εξασφαλίζουν άδειες για γεωτρήσεις σε άλλες περιοχές.
Το 1969 αρχίζουν οι έρευνες στον ελληνικό θαλάσσιο χώρο με άδειες που δόθηκαν σε εταιρείες, όπως η Texaco, η Chevron, η ADA Oil κ.ά. Το 1970 η αμερικανική Oceanic εξασφαλίζει άδεια για έρευνα στο Θρακικό Πέλαγος σε έκταση 8.500 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Στα τέλη του 1973, η εταιρεία ανακαλύπτει τα πρώτα εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα δυτικά της Θάσου, που είναι γνωστά ως τα κοιτάσματα του Πρίνου και της Νότιας Καβάλας, με έκταση 141 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Σε μία ευρύτερη περιοχή έκτασης 1.559 τετραγωνικών χιλιομέτρων, οι έρευνες πάγωσαν, αφού βρίσκεται εντός της αμφισβητούμενης από την Άγκυρα ζώνης.
Αμέσως, ιδρύεται η Δημόσια Επιχείρηση Πετρελαίου με σκοπό την ανάπτυξη της βιομηχανίας πετρελαίου στην Ελλάδα, ενώ συστήνεται η κοινοπραξία NAPC (Northern Aegean Petroleum Company) με σκοπό τη συνέχιση των ερευνών. Η εταιρεία μετά από 18 γεωτρήσεις, το 1999, αποχωρεί από το Β. Αιγαίο και η περιοχή παραχωρείται από το ελληνικό υπουργείο Ανάπτυξης στην κοινοπραξία Kavala Oil (67% ευρωτεχνική και 33% ο συνεταιρισμός των εργαζομένων).
Σε ό,τι αφορά τα ΕΛΠΕ από την ίδρυσή τους το 1975 (ως Δ.Ε.Π. -Δημόσια Εταιρεία Πετρελαίου) έχουν πραγματοποιήσει πάνω από 70 γεωτρήσεις. Από το 1981 που άρχισε συστηματικά η εξόρυξη αργού πετρελαίου στον Πρίνο, το κοίτασμα έχει «δώσει» 120 εκ. βαρέλια πετρελαίου, με αποκορύφωμα την τριετία 1983-85 που παρήγαγε 26-30.000 βαρέλια ημερησίως και κάλυπτε σχεδόν το 13% της κατανάλωσης στην Ελλάδα (τότε η χώρα κατανάλωνε 200.000 βαρέλια ημερησίως). Σήμερα ο Πρίνος δίνει μικρές ποσότητες πετρελαίου, χαμηλής ποιότητας και τιμής λόγω υψηλής περιεκτικότητας σε θείο, ενώ όλοι συμφωνούν ότι το κοίτασμα εξαντλείται.
Στο Αιγαίο, έπειτα από έρευνες, ειδικά σε δύο περιοχές υπάρχει πετρέλαιο, το οποίο μπορεί να καλύψει ακόμη και το σύνολο των αναγκών της χώρας.
Η Περίπτωση της Νήσου Ζουράφα.
Ήδη από το 1874, ο Θρακιώτης λόγιος, φυσιοδίφης Νικόλαος Φαρδύς (1853-1901), διαπιστώνει προσωπικά την ύπαρξη πετρελαίου στη νησίδα Ζουράφα, η οποία αποτελεί το ανατολικότερο χερσαίο άκρο του Β. Αιγαίου και των ορίων της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ζουράφα απέχει περίπου 6 ναυτικά μίλια από το βορειοανατολικό άκρο της Σαμοθράκης (Άκρα Άγκιστρο ή Σκεπαστό) και βρίσκεται βόρεια της Ίμβρου και νότια της Αλεξανδρούπολης.
Σε πραγματεία του που δημοσιεύτηκε τότε στα «Θρακικά Χρονικά», μεταξύ άλλων, αναφέρει ότι : «Στα Ζγοράφα, σε καιρό γαλήνης και νηνεμίας, διακρίνεται κάποια υγρή, ελαιώδη ουσία που επιπλέει επί των πέριξ υδάτων, που αποπνέει οξεία οσμή πετρελαίου.
Η ύφαλος αυτή εφείλκυσε κατά πρώτον την προσοχήν μου τω 1874, οπότε, επιβαίνων ιστιοφόρου πλοίου και ευρεθείς εν καιρώ γαλήνης πλησίον αυτής, ηδυνήθην ιδίοις όμμασι να ιδώ την επί της θαλάσσης πλέουσαν ελαιώδη ουσίαν, να δοκιμάσω εξ ιδίας αντιλήψεως και πεισθώ επί τέλους, ότι πρόκειται ενταύθα περί πετρελαίου, του οποίου η πηγή βεβαίως κείται εν τω σώματι του υφάλου…».
Γι’ αυτόν το λόγο οι ψαράδες ονόμασαν τη νησίδα «Λαδόξερα», αφού το πετρέλαιο που αναβλύζει μέχρι τις μέρες μας διακρίνεται ως ελαιώδης ουσία στην επιφάνειά της.
Η ύπαρξη κοιτασμάτων πετρελαίου στην περιοχή έχει επιβεβαιωθεί και επισήμως από τον πρώην υπουργό Ενέργειας του ΠΑ.ΣΟ.Κ., Ευάγγελο Κουλουμπή, ο οποίος σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε το Νοέμβριο 2000 υποστηρίζει ότι η Ζουράφα μαζί με άλλες βραχονησίδες του Αιγαίου μπορούν να γίνουν οι «χρυσοφόρες πύλες», από όπου είναι δυνατό να αντληθούν πετρελαϊκά κοιτάσματα ικανά να καλύψουν τις συνολικές ανάγκες της χώρας για πολλά χρόνια.
«Το μοναδικό κοίτασμα που αξιοποιήθηκε από τη χώρα μας είναι του Πρίνου στη θαλάσσια περιοχή της Θάσου. Όμως δεν είναι το μοναδικό», επεσήμανε τότε ο κος Κουλουμπής. «Στο Αιγαίο, έπειτα από έρευνες, ειδικά σε δύο περιοχές είμαστε σίγουροι ότι υπάρχει πετρέλαιο, το οποίο μπορεί να καλύψει ακόμη και το σύνολο των αναγκών της χώρας. Και οι δύο αυτές περιοχές, αμφισβητούνται από την Τουρκία και αυτός είναι ο λόγος που έχει εμποδίσει την εκμετάλλευσή τους».
Σύμφωνα με τον κο Κουλουμπή, οι δύο αυτές περιοχές είναι:
1. Στη θέση Μπάμπουρα, ανατολικά της Θάσου. Εκεί υπολογίζεται ότι υπάρχουν ποσότητες πετρελαίου, με το οποίο η Ελλάδα μπορεί να καλύψει περίπου το 50% των αναγκών της για πολλά χρόνια. Είναι μία περιοχή που τμήματά της αμφισβητούνται από την Τουρκία (βρίσκονται μεταξύ 6 και 12 μιλίων των ελληνικών χωρικών υδάτων).
2. Στη θαλάσσια περιοχή κοντά στη Μυτιλήνη και τη Λήμνο, όπου ανήκει και η Ζουράφα, σε έκταση 4.500 τετρ. χλμ.
Η Σημασία της «Λαδόξερας».
Γύρω από τη νήσο Ζουράφα εδώ και χρόνια διεξάγεται ένας «άγνωστος πόλεμος» μεταξύ Τούρκων στρατιωτικών και λιμενικών και Ελλήνων ψαράδων. Μάλιστα το 2003 η τουρκική ακτοφυλακή είχε συλλάβει Έλληνες ψαράδες που έπλεαν στην περιοχή, τους οδήγησε στην Τουρκία και κατέσχεσε προσωρινά το καΐκι τους.
Η «ελληνικότητα» της βραχονησίδας αμφισβητείται έντονα από την Άγκυρα, με αποτέλεσμα την έντονη παράνομη δράση του τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού στην περιοχή, κάτι ανάλογο με τις παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου από μαχητικά αεροσκάφη της Τουρκίας. Μάλιστα, η Ζουράφα περιλαμβάνεται στο εγχειρίδιο που εξέδωσε το 1997 το τουρκικό Γενικό Επιτελείο Ναυτικού, το οποίο την καταχώριζε μεταξύ των 130 βραχονησίδων, οι οποίες, σύμφωνα με τη γείτονα, τελούν υπό καθεστώς αμφισβήτησης και από τότε σημαίνονται με το χαρακτηρισμό «γκρίζες ζώνες». Το εγχειρίδιο που οι Τούρκοι στρατηγοί ονομάζουν «Βίβλο του Αιγαίου» έχει σταλεί σε όλες τις τουρκικές πρεσβείες και αποτελεί το βασικό εγχειρίδιο αναφοράς των Τούρκων στρατιωτικών ακολούθων και λοιπών διπλωματών.
Η βραχονησίδα ανήκει βάσει διεθνών συνθηκών στην Ελλάδα και επεκτείνει τις ζώνες θαλάσσιας κυριαρχίας της, δηλαδή τα χωρικά ύδατα και την υφαλοκρηπίδα της, στον κρίσιμο χώρο του Βορειοανατολικού Αιγαίου, προς τα ανατολικά. Ειδικά στη Ζουράφα, όπου τα νερά είναι πολύ ρηχά ακόμη και σε μεγάλη απόσταση, η ελληνική υφαλοκρηπίδα επεκτείνεται σημαντικά.
Η νήσος Ζουράφα υπάγεται διοικητικά στο Νομό Έβρου και αποτελεί το βορειανατολικότερο νησάκι των Θρακικών Σποράδων. Η νησίδα είναι χαμηλής επιφάνειας και για αυτό εξαιρετικά επικίνδυνη για όσους πλέουν κοντά της, ιδίως όταν η ορατότητα είναι περιορισμένη.
Όμως αυτό το ανατολικότερο όριο των ελληνικών συνόρων, και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κινδυνεύει να πάψει να υπάρχει με κίνδυνο να αλλάξει ακόμη και η θαλάσσια συνορογραμμή Ελλάδας-Τουρκίας.
Η Ζουράφα ή Ζγοράφα βυθίζεται λόγω της διαβρώσεως των ακτών της με αποτέλεσμα σε λίγα χρόνια να κινδυνεύει να γίνει ύφαλος. Σύμφωνα με παλαιότερες μετρήσεις της Υδρογραφικής Υπηρεσία του Πολεμικού Ναυτικού, η συγκεκριμένη βραχονησίδα καταλάμβανε επιφάνεια 9 στρεμμάτων, όμως νεώτεροι υπολογισμοί της ίδιας Υπηρεσίας δείχνουν ότι η έκτασή της είναι μικρότερη από ένα στρέμμα και η ακτογραμμή της έχει περιοριστεί στα 32 μέτρα.
Διπλωματικοί και στρατιωτικοί κύκλοι εκφράζουν ανησυχία ότι σε πολύ λίγα χρόνια η βραχονησίδα ενδέχεται να εξαφανιστεί κάτω από τη στάθμη του νερού. Μάλιστα, ο πρώην ευρωβουλευτής της Ν.Δ., Σταύρος Ξαρχάκος, πριν μερικά χρόνια είχε καταθέσει επείγουσα ερώτηση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, όπου μεταξύ άλλων επισημαίνει ότι «σε χάρτες του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού που συντάχθηκαν το 1955 είχαν καταγραφεί και άλλες νησίδες -σε μικρή απόσταση από τη Ζουράφα- οι οποίες σήμερα έχουν τελείως εξαφανιστεί κάτω από τη θάλασσα, ενώ, τα τελευταία 40 χρόνια, έχει παρατηρηθεί δραστική μείωση της έκτασης της ίδιας της Ζουράφας». Ο κος Ξαρχάκος μεταξύ άλλων ζήτησε να μάθει αν «έχει ενταχθεί το νησί Ζουράφα σε κάποια Κοινοτική Πρωτοβουλία προστασίας ευαίσθητων περιοχών (π.χ. NATURA 2000 ή άλλη), καθώς και αν έχουν ενημερώσει οι ελληνικές αρχές τις υπηρεσίες της Επιτροπής ότι το μικρό αυτό νησί που αποτελεί απώτατο όριο της ελληνικής και κοινοτικής επικράτειας και διαθέτει σημαντικότατα αρχαιολογικά ευρήματα, κινδυνεύει με ολική εξαφάνιση λόγω της θαλάσσιας διάβρωσης».
Επισημαίνεται ότι η νησίδα έχει και αρχαιολογικό ενδιαφέρον. Όπως ανέφερε ο κος Ξαρχάκος στην ερώτησή του, «έχουν εντοπιστεί πολλά και σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα, όπως μαρμάρινοι κίονες, κιονόκρανα, ίχνη από αρχαία οικήματα κ.τ.λ…». Όπως προκύπτει από τα κείμενα του ιστοριοδίφη Νικολάου Φαρδύ, το 1877 είχε προταθεί να μεταφερθούν μαρμάρινοι κίονες από τη Ζουράφα για να χτιστεί η εκκλησία της Σαμοθράκης. Μάλιστα, στο ίδιο άρθρο γίνεται αναφορά ότι επί του νησιού αυτού «ευρίσκονται πολλά ίχνη κτιρίων, εφ’ ων διακρίνονται αι θύραι, τα παράθυρα, κίονες, κιονόκρανα, μάρμαρα και εν γένει πολλά λείψανα, μαρτυρούντα την παλαί πότε κατοίκησιν του μέρους εκείνου».
Είναι εύκολα αντιληπτό ότι η νησίδα Ζουράφα έχει εξαιρετική σημασία για την τουρκική εξωτερική πολιτική, όπως άλλωστε και το σύνολο του Θρακικού πελάγους. Έτσι εξηγούνται και οι προσπάθειες της τουρκικής πλευράς για συνεκμετάλλευση της εκτεταμένης υφαλοκρηπίδας που οριοθετείται από τα ρηχά νερά της Ζουράφας. Διπλωματικοί παρατηρητές, επισημαίνουν ότι στην περίπτωση που επιβεβαιωθούν οι προβλέψεις για ολοκληρωτική κάλυψη της νησίδας από το νερό, ενδέχεται να εγερθούν σημαντικά νομικά ζητήματα, δεδομένου ότι το ζήτημα της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας παραμένει το σημαντικότερο ελληνοτουρκικό πρόβλημα και η μόνη νομικής φύσεως διαφορά που επισήμως δέχεται η ελληνική πλευρά.
Η Τουρκία θεωρεί ότι έχει δικαιώματα υφαλοκρηπίδας δυτικά των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου. Αν κάτι τέτοιο ίσχυε, τα νησιά θα εγκλωβίζονταν σε μία ζώνη τουρκικής δικαιοδοσίας. Η Ελλάδα αναγνωρίζει τη νομική φύση του ζητήματος, αντίθετα με την Άγκυρα που επιδιώκει να το αναγάγει σε πολιτικό πρόβλημα.
Η ελληνοτουρκική διαφορά για την υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου δημιουργήθηκε λίγο μετά την ανακάλυψη εκμεταλλεύσιμων κοιτασμάτων πετρελαίου στον Πρίνο. Το Νοέμβριο 1973 η τουρκική Εφημερίδα της Κυβέρνησης δημοσίευσε απόφαση παραχώρησης άδειας για έρευνες στην κρατική εταιρεία πετρελαίου της Τουρκίας, σε μικρή απόσταση από ελληνικά νησιά. Το 1974 η αδειοδότηση επεκτάθηκε γεωγραφικά και σε δύο περιπτώσεις τουρκικά ωκεανογραφικά σκάφη πραγματοποίησαν έρευνες στο Αιγαίο (1974, 1976).
Σύμφωνα με την επίσημη θέση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών, «το ζήτημα έγκειται στην οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας σε δύο συγκεκριμένα σημεία, δηλαδή αφενός στη θαλάσσια προέκταση της συνοριακής γραμμής στη Θράκη και αφετέρου στα πλησίον της τουρκικής ακτής ευρισκόμενα νησιά του Βορείου και Ανατολικού Αιγαίου και στη Δωδεκάνησο. Δεν αφορά σαφώς σε ολόκληρη την υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου, όπως όψιμα ισχυρίζεται η Τουρκία, η οποία άλλωστε είχε παραχωρήσει άδειες διεξαγωγής πετρελαϊκών ερευνών μόνο για τα δύο προαναφερόμενα σημεία.
Επιπλέον, όπως σαφώς προβλέπεται από το Διεθνές Δίκαιο και τη σχετική νομολογία (Σύμβαση της Γενεύης 1958, Σύμβαση 1982 Η.Ε. για το Δίκαιο της Θάλασσας, Απόφαση Διεθνούς Δικαστηρίου για την οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας της Βόρειας Θάλασσας 1969) τα νησιά έχουν πλήρη δικαιώματα υφαλοκρηπίδας παρά τους περί του αντιθέτου αβάσιμους νομικά ισχυρισμούς της Τουρκίας.
Ως προς την επίλυση της διαφοράς, η Τουρκία επικαλείται την αρχή της ευθυδικίας (equity), χωρίς να μπορεί να τη στηρίξει σε κριτήρια ασφαλή και συγκεκριμένα. Σύμφωνα με την Ελλάδα, για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας εφαρμόζεται το Διεθνές Δίκαιο (συμβατικό και εθιμικό), στο πλαίσιο του οποίου ο κανόνας της μέσης γραμμής αποτελεί την επικρατούσα αρχή του Δικαίου της οριοθέτησης. Αυτό άλλωστε βεβαιώνεται και από τη διεθνή πρακτική.
Επιπλέον, κατά τη διεθνή πρακτική, οι “ειδικές περιστάσεις” (εγγύτητα ορισμένων ελληνικών νήσων στα τουρκικά παράλια) που αυθαίρετα επικαλείται η Τουρκική πλευρά για την επίλυση του προβλήματος της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου, δεν αποτελούν παρά εξαίρεση του κανόνα εφαρμογής της μέσης γραμμής. Κατά συνέπεια, οι απόψεις αυτές δε δύνανται να δικαιολογήσουν μετάθεση της μέσης γραμμής από το Ανατολικό στο Κεντρικό Αιγαίο, αλλά ούτε και να θέσουν εν αμφιβόλω την εφαρμογή του διεθνούς συμβατικού και εθιμικού κανόνα, ότι τα νησιά έχουν δική τους υφαλοκρηπίδα».
Ο διάλογος για το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας χρονολογείται από το 1976 με τις συνομιλίες στη Βέρνη, όπου οι δύο χώρες υπέγραψαν και σχετικό Πρακτικό, το οποίο έθετε ένα πλαίσιο συμπεριφοράς μέχρι το ζήτημα να κριθεί από το Διεθνές Δικαστήριο. Αργότερα η Τουρκία αρνήθηκε να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο και το Πρακτικό της Βέρνης έπαυσε να ισχύει.
Στα πρόθυρα πολέμου.
Το πρόβλημα παραλίγο να οδηγήσει σε ένοπλη σύρραξη Ελλάδος-Τουρκίας το 1987, όταν το τουρκικό ωκεανογραφικό σκάφος «Σισμίκ» συνοδεία πολεμικών πλοίων προσπάθησε να διεξάγει έρευνες σε μικρή απόσταση από την αιγιαλίτιδα ζώνη των ελληνικών νησιών.
Με την τιμή του «μαύρου χρυσού» να έχει φτάσει σε εξωφρενικά επίπεδα, είναι φυσικό οι πολυεθνικοί κολοσσοί του πετρελαίου να αναζητούν λύσεις. Κοιτάσματα των οποίων η άντληση μέχρι σήμερα θεωρούνταν ασύμφορη, επανεξετάζονται από τις εταιρείες και οι έρευνες εντείνονται. Η άνοδος της τιμής του πετρελαίου έχει αναβαθμίσει τα κοιτάσματα που ενδεχομένως υπάρχουν στην Ελλάδα. Οι εταιρείες αρχίζουν να δείχνουν ενδιαφέρον ακόμη και για κοιτάσματα, όπως του Κατάκωλου και της Επανωμής, που στο παρελθόν είχαν κριθεί μη εκμεταλλεύσιμα λόγω υψηλής περιεκτικότητας σε διοξείδιο του άνθρακα και μικρής περιεκτικότητας σε πετρέλαιο.
Με αυτά τα δεδομένα η επίσκεψη του Προέδρου της Shell στην Αθήνα και οι συναντήσεις με τον υπουργό Ανάπτυξης, κο Σιούφα, και τον υφυπουργό Οικονομίας, κο Δούκα, έχουν ιδιαίτερη σημασία.
Ωστόσο, δεν παύει να ισχύει και μία γεωπολιτική αλήθεια, δηλαδή ότι, όταν το υπέδαφος μεταξύ δύο χωρών κρύβει πλούτο, παράγονται πολιτικές εντάσεις που σε πολλές περιπτώσεις μπορούν να φτάσουν και στα άκρα.
Διπλωματικοί κύκλοι τονίζουν την αναγκαιότητα ενός κρατικού φορέα, με ανεξάρτητο μηχανισμό, ο οποίος θα μπορεί να αξιολογήσει τα δεδομένα διαφυλάσσοντας το δημόσιο συμφέρον, δεδομένου ότι τα Ελληνικά Πετρέλαια και η θυγατρική τους Δ.Ε.Π., που διεξήγαγε γεωτρήσεις, είναι πλέον ιδιωτικές εταιρείες.
Επιπλέον, οι ίδιοι κύκλοι, εκφράζουν ανησυχία για ενδεχόμενες αντιδράσεις της τουρκικής πλευράς, γεγονός που ίσως οδηγήσει στην εξαίρεση ορισμένων περιοχών από τις έρευνες. Το ζήτημα όμως είναι ότι οι ειδικοί θεωρούν ότι ορισμένες περιοχές, όπου η Άγκυρα αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία, έχουν και τις περισσότερες πιθανότητες να διαθέτουν αξιοποιήσιμα κοιτάσματα πετρελαίου.
Πληροφορίες αναφέρουν ότι ο πρόεδρος της πολυεθνικής πρότεινε τη συνεκμετάλλευση των πετρελαίων που ενδεχομένως βρίσκονται στις περιοχές αυτές με την Τουρκία και μάλιστα προσφέρθηκε να μεσολαβήσει προς την κυβέρνηση της γειτονικής χώρας, συναντώντας όμως τη σαφή αρνητική στάση της ελληνικής πλευράς.
Έτσι, η ανακίνηση του ζητήματος των πετρελαίων του Αιγαίου αναμένεται να οδηγήσει σε κινητικότητα για επίλυση της εκκρεμότητας για οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, αφού ένα από τα πιο σημαντικά κριτήρια των πολυεθνικών του «μαύρου χρυσού» είναι και η πολιτική σταθερότητα των περιοχών, όπου σκοπεύουν να διεξάγουν έρευνες
Source : Greek National Pride blogspot
Μία βραχονησίδα στο θρακικό πέλαγος επαναφέρει έντονα το ζήτημα των πετρελαϊκών αποθεμάτων στη χώρα μας, τη διαδικασία άντλησής τους, αλλά και την καυτή πατάτα της υφαλοκρηπίδας, αφού όλως… τυχαίως οι λεγόμενες γκρίζες ζώνες που επικαλείται η Άγκυρα σε μεγάλο βαθμό είναι περιοχές «ύποπτες» για ύπαρξη κοιτασμάτων πετρελαίου.
Στην προκήρυξη διεθνούς διαγωνισμού για την παραχώρηση των δικαιωμάτων έρευνας και εξόρυξης των πετρελαϊκών κοιτασμάτων της Ελλάδας σε διεθνή όμιλο, προσανατολίζεται, σύμφωνα με πληροφορίες, η κυβέρνηση, ενώ τον περασμένο Σεπτέμβριο είχε προηγηθεί συνάντηση του προέδρου της εταιρείας Shell, Ρομπ Ρόουντς, με τον Έλληνα υπουργό Ανάπτυξης, Δημήτρη Σιούφα, και τον υφυπουργό Οικονομίας, Πέτρο Δούκα.
Βάσει των στοιχείων που έχει συλλέξει η βρετανο-ολλανδική πολυεθνική, οι πιθανότητες εντοπισμού εκμεταλλεύσιμων κοιτασμάτων αργού πετρελαίου είναι αρκετά καλές, αφού υπολογίζονται στο 3% τη στιγμή που το πλαφόν για να ξεκινήσουν έρευνες θεωρείται το 0,8%.
Όπως έγινε γνωστό, οι ειδικοί της Shell βασιζόμενοι σε δορυφορικές φωτογραφίσεις θεωρούν ότι στο Κεντρικό και Βόρειο Αιγαίο, στο Ιόνιο Πέλαγος μεταξύ Επτανήσων και Βορειοδυτικής Πελοποννήσου, στα Δωδεκάνησα και στις ακτές της Ηπείρου, μπορούν να αντληθούν από 2 έως 4 δις βαρέλια αργού πετρελαίου. Δεδομένου ότι η Ελλάδα καταναλώνει περίπου 100 εκ. βαρέλια ετησίως, αν οι υπολογισμοί είναι σωστοί, τα αποθέματα καλύπτουν το 100% των αναγκών της χώρας τουλάχιστον για 20 χρόνια.
Ωστόσο, πληροφορίες αναφέρουν ότι οι εξελίξεις αυτές έχουν προκαλέσει σκεπτικισμό στο υπουργείο Εξωτερικών, αφού κάποιες εκ των περιοχών του Βορειοανατολικού Αιγαίου, όπου εκτιμάται ότι υπάρχουν αξιοποιήσιμα κοιτάσματα πετρελαίου, ανήκουν στην κατηγορία αυτών που η Άγκυρα θεωρεί «γκρίζες ζώνες». Υπενθυμίζεται ότι μετά το «θερμό» επεισόδιο 1987 (Σισμίκ) κάθε ερευνητική προσπάθεια στο Αιγαίο έχει ουσιαστικά εγκαταλειφθεί.
Η Ιστορία του Πετρελαίου στην Ελλάδα.
Οι πρώτες έρευνες για πετρέλαιο στον ελλαδικό χώρο χρονολογούνται από το 1903 και αφορούσαν περιοχές του Ιονίου Πελάγους. Η βρετανική εταιρεία London Oil Development εξασφαλίζει άδεια για χερσαίες έρευνες στη Ζάκυνθο, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Η προσπάθεια εγκαταλείπεται μέχρι το 1938, οπότε ξεκινούν έρευνες στην Βορειοδυτική Πελοπόννησο και στις Φέρρες της Θράκης. Αν και τα πρώτα αποτελέσματα ήταν ενθαρρυντικά, οι έρευνες σταματούν λόγω του πολέμου.
Μετά τον πόλεμο, η ερευνητική δραστηριότητα συνεχίζεται σποραδικά. Το 1960 το υπουργείο Βιομηχανίας σε συνεργασία με το Γαλλικό Ινστιτούτο Πετρελαίων (IFP) προχωράει σε συστηματικές έρευνες σε ολόκληρο το χερσαίο ελλαδικό χώρο εντείνοντας τις προσπάθειες στην Ήπειρο, τα Ιόνια νησιά, την Κεντρική Μακεδονία και την Ευρυτανία, ενώ παράλληλα εταιρείες, όπως οι BP, ESSO, SAFOR κ.ά., εξασφαλίζουν άδειες για γεωτρήσεις σε άλλες περιοχές.
Το 1969 αρχίζουν οι έρευνες στον ελληνικό θαλάσσιο χώρο με άδειες που δόθηκαν σε εταιρείες, όπως η Texaco, η Chevron, η ADA Oil κ.ά. Το 1970 η αμερικανική Oceanic εξασφαλίζει άδεια για έρευνα στο Θρακικό Πέλαγος σε έκταση 8.500 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Στα τέλη του 1973, η εταιρεία ανακαλύπτει τα πρώτα εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα δυτικά της Θάσου, που είναι γνωστά ως τα κοιτάσματα του Πρίνου και της Νότιας Καβάλας, με έκταση 141 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Σε μία ευρύτερη περιοχή έκτασης 1.559 τετραγωνικών χιλιομέτρων, οι έρευνες πάγωσαν, αφού βρίσκεται εντός της αμφισβητούμενης από την Άγκυρα ζώνης.
Αμέσως, ιδρύεται η Δημόσια Επιχείρηση Πετρελαίου με σκοπό την ανάπτυξη της βιομηχανίας πετρελαίου στην Ελλάδα, ενώ συστήνεται η κοινοπραξία NAPC (Northern Aegean Petroleum Company) με σκοπό τη συνέχιση των ερευνών. Η εταιρεία μετά από 18 γεωτρήσεις, το 1999, αποχωρεί από το Β. Αιγαίο και η περιοχή παραχωρείται από το ελληνικό υπουργείο Ανάπτυξης στην κοινοπραξία Kavala Oil (67% ευρωτεχνική και 33% ο συνεταιρισμός των εργαζομένων).
Σε ό,τι αφορά τα ΕΛΠΕ από την ίδρυσή τους το 1975 (ως Δ.Ε.Π. -Δημόσια Εταιρεία Πετρελαίου) έχουν πραγματοποιήσει πάνω από 70 γεωτρήσεις. Από το 1981 που άρχισε συστηματικά η εξόρυξη αργού πετρελαίου στον Πρίνο, το κοίτασμα έχει «δώσει» 120 εκ. βαρέλια πετρελαίου, με αποκορύφωμα την τριετία 1983-85 που παρήγαγε 26-30.000 βαρέλια ημερησίως και κάλυπτε σχεδόν το 13% της κατανάλωσης στην Ελλάδα (τότε η χώρα κατανάλωνε 200.000 βαρέλια ημερησίως). Σήμερα ο Πρίνος δίνει μικρές ποσότητες πετρελαίου, χαμηλής ποιότητας και τιμής λόγω υψηλής περιεκτικότητας σε θείο, ενώ όλοι συμφωνούν ότι το κοίτασμα εξαντλείται.
Στο Αιγαίο, έπειτα από έρευνες, ειδικά σε δύο περιοχές υπάρχει πετρέλαιο, το οποίο μπορεί να καλύψει ακόμη και το σύνολο των αναγκών της χώρας.
Η Περίπτωση της Νήσου Ζουράφα.
Ήδη από το 1874, ο Θρακιώτης λόγιος, φυσιοδίφης Νικόλαος Φαρδύς (1853-1901), διαπιστώνει προσωπικά την ύπαρξη πετρελαίου στη νησίδα Ζουράφα, η οποία αποτελεί το ανατολικότερο χερσαίο άκρο του Β. Αιγαίου και των ορίων της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ζουράφα απέχει περίπου 6 ναυτικά μίλια από το βορειοανατολικό άκρο της Σαμοθράκης (Άκρα Άγκιστρο ή Σκεπαστό) και βρίσκεται βόρεια της Ίμβρου και νότια της Αλεξανδρούπολης.
Σε πραγματεία του που δημοσιεύτηκε τότε στα «Θρακικά Χρονικά», μεταξύ άλλων, αναφέρει ότι : «Στα Ζγοράφα, σε καιρό γαλήνης και νηνεμίας, διακρίνεται κάποια υγρή, ελαιώδη ουσία που επιπλέει επί των πέριξ υδάτων, που αποπνέει οξεία οσμή πετρελαίου.
Η ύφαλος αυτή εφείλκυσε κατά πρώτον την προσοχήν μου τω 1874, οπότε, επιβαίνων ιστιοφόρου πλοίου και ευρεθείς εν καιρώ γαλήνης πλησίον αυτής, ηδυνήθην ιδίοις όμμασι να ιδώ την επί της θαλάσσης πλέουσαν ελαιώδη ουσίαν, να δοκιμάσω εξ ιδίας αντιλήψεως και πεισθώ επί τέλους, ότι πρόκειται ενταύθα περί πετρελαίου, του οποίου η πηγή βεβαίως κείται εν τω σώματι του υφάλου…».
Γι’ αυτόν το λόγο οι ψαράδες ονόμασαν τη νησίδα «Λαδόξερα», αφού το πετρέλαιο που αναβλύζει μέχρι τις μέρες μας διακρίνεται ως ελαιώδης ουσία στην επιφάνειά της.
Η ύπαρξη κοιτασμάτων πετρελαίου στην περιοχή έχει επιβεβαιωθεί και επισήμως από τον πρώην υπουργό Ενέργειας του ΠΑ.ΣΟ.Κ., Ευάγγελο Κουλουμπή, ο οποίος σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε το Νοέμβριο 2000 υποστηρίζει ότι η Ζουράφα μαζί με άλλες βραχονησίδες του Αιγαίου μπορούν να γίνουν οι «χρυσοφόρες πύλες», από όπου είναι δυνατό να αντληθούν πετρελαϊκά κοιτάσματα ικανά να καλύψουν τις συνολικές ανάγκες της χώρας για πολλά χρόνια.
«Το μοναδικό κοίτασμα που αξιοποιήθηκε από τη χώρα μας είναι του Πρίνου στη θαλάσσια περιοχή της Θάσου. Όμως δεν είναι το μοναδικό», επεσήμανε τότε ο κος Κουλουμπής. «Στο Αιγαίο, έπειτα από έρευνες, ειδικά σε δύο περιοχές είμαστε σίγουροι ότι υπάρχει πετρέλαιο, το οποίο μπορεί να καλύψει ακόμη και το σύνολο των αναγκών της χώρας. Και οι δύο αυτές περιοχές, αμφισβητούνται από την Τουρκία και αυτός είναι ο λόγος που έχει εμποδίσει την εκμετάλλευσή τους».
Σύμφωνα με τον κο Κουλουμπή, οι δύο αυτές περιοχές είναι:
1. Στη θέση Μπάμπουρα, ανατολικά της Θάσου. Εκεί υπολογίζεται ότι υπάρχουν ποσότητες πετρελαίου, με το οποίο η Ελλάδα μπορεί να καλύψει περίπου το 50% των αναγκών της για πολλά χρόνια. Είναι μία περιοχή που τμήματά της αμφισβητούνται από την Τουρκία (βρίσκονται μεταξύ 6 και 12 μιλίων των ελληνικών χωρικών υδάτων).
2. Στη θαλάσσια περιοχή κοντά στη Μυτιλήνη και τη Λήμνο, όπου ανήκει και η Ζουράφα, σε έκταση 4.500 τετρ. χλμ.
Η Σημασία της «Λαδόξερας».
Γύρω από τη νήσο Ζουράφα εδώ και χρόνια διεξάγεται ένας «άγνωστος πόλεμος» μεταξύ Τούρκων στρατιωτικών και λιμενικών και Ελλήνων ψαράδων. Μάλιστα το 2003 η τουρκική ακτοφυλακή είχε συλλάβει Έλληνες ψαράδες που έπλεαν στην περιοχή, τους οδήγησε στην Τουρκία και κατέσχεσε προσωρινά το καΐκι τους.
Η «ελληνικότητα» της βραχονησίδας αμφισβητείται έντονα από την Άγκυρα, με αποτέλεσμα την έντονη παράνομη δράση του τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού στην περιοχή, κάτι ανάλογο με τις παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου από μαχητικά αεροσκάφη της Τουρκίας. Μάλιστα, η Ζουράφα περιλαμβάνεται στο εγχειρίδιο που εξέδωσε το 1997 το τουρκικό Γενικό Επιτελείο Ναυτικού, το οποίο την καταχώριζε μεταξύ των 130 βραχονησίδων, οι οποίες, σύμφωνα με τη γείτονα, τελούν υπό καθεστώς αμφισβήτησης και από τότε σημαίνονται με το χαρακτηρισμό «γκρίζες ζώνες». Το εγχειρίδιο που οι Τούρκοι στρατηγοί ονομάζουν «Βίβλο του Αιγαίου» έχει σταλεί σε όλες τις τουρκικές πρεσβείες και αποτελεί το βασικό εγχειρίδιο αναφοράς των Τούρκων στρατιωτικών ακολούθων και λοιπών διπλωματών.
Η βραχονησίδα ανήκει βάσει διεθνών συνθηκών στην Ελλάδα και επεκτείνει τις ζώνες θαλάσσιας κυριαρχίας της, δηλαδή τα χωρικά ύδατα και την υφαλοκρηπίδα της, στον κρίσιμο χώρο του Βορειοανατολικού Αιγαίου, προς τα ανατολικά. Ειδικά στη Ζουράφα, όπου τα νερά είναι πολύ ρηχά ακόμη και σε μεγάλη απόσταση, η ελληνική υφαλοκρηπίδα επεκτείνεται σημαντικά.
Η νήσος Ζουράφα υπάγεται διοικητικά στο Νομό Έβρου και αποτελεί το βορειανατολικότερο νησάκι των Θρακικών Σποράδων. Η νησίδα είναι χαμηλής επιφάνειας και για αυτό εξαιρετικά επικίνδυνη για όσους πλέουν κοντά της, ιδίως όταν η ορατότητα είναι περιορισμένη.
Όμως αυτό το ανατολικότερο όριο των ελληνικών συνόρων, και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κινδυνεύει να πάψει να υπάρχει με κίνδυνο να αλλάξει ακόμη και η θαλάσσια συνορογραμμή Ελλάδας-Τουρκίας.
Η Ζουράφα ή Ζγοράφα βυθίζεται λόγω της διαβρώσεως των ακτών της με αποτέλεσμα σε λίγα χρόνια να κινδυνεύει να γίνει ύφαλος. Σύμφωνα με παλαιότερες μετρήσεις της Υδρογραφικής Υπηρεσία του Πολεμικού Ναυτικού, η συγκεκριμένη βραχονησίδα καταλάμβανε επιφάνεια 9 στρεμμάτων, όμως νεώτεροι υπολογισμοί της ίδιας Υπηρεσίας δείχνουν ότι η έκτασή της είναι μικρότερη από ένα στρέμμα και η ακτογραμμή της έχει περιοριστεί στα 32 μέτρα.
Διπλωματικοί και στρατιωτικοί κύκλοι εκφράζουν ανησυχία ότι σε πολύ λίγα χρόνια η βραχονησίδα ενδέχεται να εξαφανιστεί κάτω από τη στάθμη του νερού. Μάλιστα, ο πρώην ευρωβουλευτής της Ν.Δ., Σταύρος Ξαρχάκος, πριν μερικά χρόνια είχε καταθέσει επείγουσα ερώτηση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, όπου μεταξύ άλλων επισημαίνει ότι «σε χάρτες του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού που συντάχθηκαν το 1955 είχαν καταγραφεί και άλλες νησίδες -σε μικρή απόσταση από τη Ζουράφα- οι οποίες σήμερα έχουν τελείως εξαφανιστεί κάτω από τη θάλασσα, ενώ, τα τελευταία 40 χρόνια, έχει παρατηρηθεί δραστική μείωση της έκτασης της ίδιας της Ζουράφας». Ο κος Ξαρχάκος μεταξύ άλλων ζήτησε να μάθει αν «έχει ενταχθεί το νησί Ζουράφα σε κάποια Κοινοτική Πρωτοβουλία προστασίας ευαίσθητων περιοχών (π.χ. NATURA 2000 ή άλλη), καθώς και αν έχουν ενημερώσει οι ελληνικές αρχές τις υπηρεσίες της Επιτροπής ότι το μικρό αυτό νησί που αποτελεί απώτατο όριο της ελληνικής και κοινοτικής επικράτειας και διαθέτει σημαντικότατα αρχαιολογικά ευρήματα, κινδυνεύει με ολική εξαφάνιση λόγω της θαλάσσιας διάβρωσης».
Επισημαίνεται ότι η νησίδα έχει και αρχαιολογικό ενδιαφέρον. Όπως ανέφερε ο κος Ξαρχάκος στην ερώτησή του, «έχουν εντοπιστεί πολλά και σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα, όπως μαρμάρινοι κίονες, κιονόκρανα, ίχνη από αρχαία οικήματα κ.τ.λ…». Όπως προκύπτει από τα κείμενα του ιστοριοδίφη Νικολάου Φαρδύ, το 1877 είχε προταθεί να μεταφερθούν μαρμάρινοι κίονες από τη Ζουράφα για να χτιστεί η εκκλησία της Σαμοθράκης. Μάλιστα, στο ίδιο άρθρο γίνεται αναφορά ότι επί του νησιού αυτού «ευρίσκονται πολλά ίχνη κτιρίων, εφ’ ων διακρίνονται αι θύραι, τα παράθυρα, κίονες, κιονόκρανα, μάρμαρα και εν γένει πολλά λείψανα, μαρτυρούντα την παλαί πότε κατοίκησιν του μέρους εκείνου».
Είναι εύκολα αντιληπτό ότι η νησίδα Ζουράφα έχει εξαιρετική σημασία για την τουρκική εξωτερική πολιτική, όπως άλλωστε και το σύνολο του Θρακικού πελάγους. Έτσι εξηγούνται και οι προσπάθειες της τουρκικής πλευράς για συνεκμετάλλευση της εκτεταμένης υφαλοκρηπίδας που οριοθετείται από τα ρηχά νερά της Ζουράφας. Διπλωματικοί παρατηρητές, επισημαίνουν ότι στην περίπτωση που επιβεβαιωθούν οι προβλέψεις για ολοκληρωτική κάλυψη της νησίδας από το νερό, ενδέχεται να εγερθούν σημαντικά νομικά ζητήματα, δεδομένου ότι το ζήτημα της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας παραμένει το σημαντικότερο ελληνοτουρκικό πρόβλημα και η μόνη νομικής φύσεως διαφορά που επισήμως δέχεται η ελληνική πλευρά.
Η Τουρκία θεωρεί ότι έχει δικαιώματα υφαλοκρηπίδας δυτικά των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου. Αν κάτι τέτοιο ίσχυε, τα νησιά θα εγκλωβίζονταν σε μία ζώνη τουρκικής δικαιοδοσίας. Η Ελλάδα αναγνωρίζει τη νομική φύση του ζητήματος, αντίθετα με την Άγκυρα που επιδιώκει να το αναγάγει σε πολιτικό πρόβλημα.
Η ελληνοτουρκική διαφορά για την υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου δημιουργήθηκε λίγο μετά την ανακάλυψη εκμεταλλεύσιμων κοιτασμάτων πετρελαίου στον Πρίνο. Το Νοέμβριο 1973 η τουρκική Εφημερίδα της Κυβέρνησης δημοσίευσε απόφαση παραχώρησης άδειας για έρευνες στην κρατική εταιρεία πετρελαίου της Τουρκίας, σε μικρή απόσταση από ελληνικά νησιά. Το 1974 η αδειοδότηση επεκτάθηκε γεωγραφικά και σε δύο περιπτώσεις τουρκικά ωκεανογραφικά σκάφη πραγματοποίησαν έρευνες στο Αιγαίο (1974, 1976).
Σύμφωνα με την επίσημη θέση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών, «το ζήτημα έγκειται στην οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας σε δύο συγκεκριμένα σημεία, δηλαδή αφενός στη θαλάσσια προέκταση της συνοριακής γραμμής στη Θράκη και αφετέρου στα πλησίον της τουρκικής ακτής ευρισκόμενα νησιά του Βορείου και Ανατολικού Αιγαίου και στη Δωδεκάνησο. Δεν αφορά σαφώς σε ολόκληρη την υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου, όπως όψιμα ισχυρίζεται η Τουρκία, η οποία άλλωστε είχε παραχωρήσει άδειες διεξαγωγής πετρελαϊκών ερευνών μόνο για τα δύο προαναφερόμενα σημεία.
Επιπλέον, όπως σαφώς προβλέπεται από το Διεθνές Δίκαιο και τη σχετική νομολογία (Σύμβαση της Γενεύης 1958, Σύμβαση 1982 Η.Ε. για το Δίκαιο της Θάλασσας, Απόφαση Διεθνούς Δικαστηρίου για την οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας της Βόρειας Θάλασσας 1969) τα νησιά έχουν πλήρη δικαιώματα υφαλοκρηπίδας παρά τους περί του αντιθέτου αβάσιμους νομικά ισχυρισμούς της Τουρκίας.
Ως προς την επίλυση της διαφοράς, η Τουρκία επικαλείται την αρχή της ευθυδικίας (equity), χωρίς να μπορεί να τη στηρίξει σε κριτήρια ασφαλή και συγκεκριμένα. Σύμφωνα με την Ελλάδα, για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας εφαρμόζεται το Διεθνές Δίκαιο (συμβατικό και εθιμικό), στο πλαίσιο του οποίου ο κανόνας της μέσης γραμμής αποτελεί την επικρατούσα αρχή του Δικαίου της οριοθέτησης. Αυτό άλλωστε βεβαιώνεται και από τη διεθνή πρακτική.
Επιπλέον, κατά τη διεθνή πρακτική, οι “ειδικές περιστάσεις” (εγγύτητα ορισμένων ελληνικών νήσων στα τουρκικά παράλια) που αυθαίρετα επικαλείται η Τουρκική πλευρά για την επίλυση του προβλήματος της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου, δεν αποτελούν παρά εξαίρεση του κανόνα εφαρμογής της μέσης γραμμής. Κατά συνέπεια, οι απόψεις αυτές δε δύνανται να δικαιολογήσουν μετάθεση της μέσης γραμμής από το Ανατολικό στο Κεντρικό Αιγαίο, αλλά ούτε και να θέσουν εν αμφιβόλω την εφαρμογή του διεθνούς συμβατικού και εθιμικού κανόνα, ότι τα νησιά έχουν δική τους υφαλοκρηπίδα».
Ο διάλογος για το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας χρονολογείται από το 1976 με τις συνομιλίες στη Βέρνη, όπου οι δύο χώρες υπέγραψαν και σχετικό Πρακτικό, το οποίο έθετε ένα πλαίσιο συμπεριφοράς μέχρι το ζήτημα να κριθεί από το Διεθνές Δικαστήριο. Αργότερα η Τουρκία αρνήθηκε να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο και το Πρακτικό της Βέρνης έπαυσε να ισχύει.
Στα πρόθυρα πολέμου.
Το πρόβλημα παραλίγο να οδηγήσει σε ένοπλη σύρραξη Ελλάδος-Τουρκίας το 1987, όταν το τουρκικό ωκεανογραφικό σκάφος «Σισμίκ» συνοδεία πολεμικών πλοίων προσπάθησε να διεξάγει έρευνες σε μικρή απόσταση από την αιγιαλίτιδα ζώνη των ελληνικών νησιών.
Με την τιμή του «μαύρου χρυσού» να έχει φτάσει σε εξωφρενικά επίπεδα, είναι φυσικό οι πολυεθνικοί κολοσσοί του πετρελαίου να αναζητούν λύσεις. Κοιτάσματα των οποίων η άντληση μέχρι σήμερα θεωρούνταν ασύμφορη, επανεξετάζονται από τις εταιρείες και οι έρευνες εντείνονται. Η άνοδος της τιμής του πετρελαίου έχει αναβαθμίσει τα κοιτάσματα που ενδεχομένως υπάρχουν στην Ελλάδα. Οι εταιρείες αρχίζουν να δείχνουν ενδιαφέρον ακόμη και για κοιτάσματα, όπως του Κατάκωλου και της Επανωμής, που στο παρελθόν είχαν κριθεί μη εκμεταλλεύσιμα λόγω υψηλής περιεκτικότητας σε διοξείδιο του άνθρακα και μικρής περιεκτικότητας σε πετρέλαιο.
Με αυτά τα δεδομένα η επίσκεψη του Προέδρου της Shell στην Αθήνα και οι συναντήσεις με τον υπουργό Ανάπτυξης, κο Σιούφα, και τον υφυπουργό Οικονομίας, κο Δούκα, έχουν ιδιαίτερη σημασία.
Ωστόσο, δεν παύει να ισχύει και μία γεωπολιτική αλήθεια, δηλαδή ότι, όταν το υπέδαφος μεταξύ δύο χωρών κρύβει πλούτο, παράγονται πολιτικές εντάσεις που σε πολλές περιπτώσεις μπορούν να φτάσουν και στα άκρα.
Διπλωματικοί κύκλοι τονίζουν την αναγκαιότητα ενός κρατικού φορέα, με ανεξάρτητο μηχανισμό, ο οποίος θα μπορεί να αξιολογήσει τα δεδομένα διαφυλάσσοντας το δημόσιο συμφέρον, δεδομένου ότι τα Ελληνικά Πετρέλαια και η θυγατρική τους Δ.Ε.Π., που διεξήγαγε γεωτρήσεις, είναι πλέον ιδιωτικές εταιρείες.
Επιπλέον, οι ίδιοι κύκλοι, εκφράζουν ανησυχία για ενδεχόμενες αντιδράσεις της τουρκικής πλευράς, γεγονός που ίσως οδηγήσει στην εξαίρεση ορισμένων περιοχών από τις έρευνες. Το ζήτημα όμως είναι ότι οι ειδικοί θεωρούν ότι ορισμένες περιοχές, όπου η Άγκυρα αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία, έχουν και τις περισσότερες πιθανότητες να διαθέτουν αξιοποιήσιμα κοιτάσματα πετρελαίου.
Πληροφορίες αναφέρουν ότι ο πρόεδρος της πολυεθνικής πρότεινε τη συνεκμετάλλευση των πετρελαίων που ενδεχομένως βρίσκονται στις περιοχές αυτές με την Τουρκία και μάλιστα προσφέρθηκε να μεσολαβήσει προς την κυβέρνηση της γειτονικής χώρας, συναντώντας όμως τη σαφή αρνητική στάση της ελληνικής πλευράς.
Έτσι, η ανακίνηση του ζητήματος των πετρελαίων του Αιγαίου αναμένεται να οδηγήσει σε κινητικότητα για επίλυση της εκκρεμότητας για οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, αφού ένα από τα πιο σημαντικά κριτήρια των πολυεθνικών του «μαύρου χρυσού» είναι και η πολιτική σταθερότητα των περιοχών, όπου σκοπεύουν να διεξάγουν έρευνες
Source : Greek National Pride blogspot
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)