Δημιουργία δανειακού χρήματος από " αέρα κοπανιστό".

Του Άγη Βερούτη
Το χρέος στα χέρια των λάθος ανθρώπων είναι επικίνδυνο πράγμα. Στα χέρια λάθος απρόσωπων οργανισμών είναι καταστροφικό.

Η έκδοση κρατικών χρεογράφων είναι ένα μακρο-οικονομικό εργαλείο που υποκαθιστά την έκδοση νέου χρήματος ή την επιβολή φόρων, για τη χρηματοδότηση κρατικών επενδύσεων και ελλειμμάτων. Σε προηγούμενα κείμενα έχω αναφερθεί σε όλα αυτά τα μακρο-οικονομικά εργαλεία, και τη λανθασμένη χρησιμοποίησή τους από τις ελληνικές κυβερνήσεις των τελευταίων 35 ετών, για ψηφοθηρία και ιδιοτελές όφελος εκείνων και των ημετέρων τους.

Το πλέον ωφέλιμο χαρακτηριστικό του χρέους, ως μακρο-εργαλείο, είναι ότι δεν προκαλεί τόσο μεγάλες πληθωριστικές πιέσεις όσο το νεόκοπο χρήμα. Αυτό επιτυγχάνεται γιατί με την αποπληρωμή του κεφαλαίου, το δανεισμένο χρήμα αφαιρείται από την κυκλοφορία, ενώ η διαμόρφωση του επιτοκίου και η επακόλουθη αφαίρεση των τόκων από το κυκλοφορούν χρήμα ελαχιστοποιεί τις πληθωριστικές πιέσεις στην οικονομία. Με αυτή τη σταδιακή αφαίρεση του κεφαλαίου και των τόκων ενός δανείου από την κυκλοφορία επιτυγχάνεται η χαλιναγώγηση του πληθωρισμού, επιβάλλοντας κόστος σε όποιον χρησιμοποιεί το δανεισμένο κεφάλαιο.

Για τη λειτουργία του σημερινού τραπεζικού συστήματος απαιτείται η ύπαρξη Κεντρικών Τραπεζών με δικαιώματα απόδοσης μετρητού (πληκτρολογημένου και όχι εκτυπωμένου) προς Λιανικές και Επενδυτικές Τράπεζες, με ενέχυρο δανειακές συμβάσεις των τελευταίων με δανειολήπτες.  Αυτή είναι μια μέθοδος που εφηύραν οι ΗΠΑ το 1913, με την ίδρυση της Federal Reserve, και έχουν αντιγράψει σχεδόν όλες οι οικονομίες, προκειμένου να αποφεύγεται ο σημαντικός πληθωρισμός που προκαλείται από την πραγματική εκτύπωση χαρτονομισμάτων.

Το κρατικό χρέος όμως στα χέρια διεφθαρμένων πολιτικών ανά τον κόσμο, και über-άπληστων τραπεζιτών κατέληξε να ακυρώσει τον υγιή καπιταλισμό και να χρεοκοπήσει το Δυτικό μοντέλο μη ελεγχόμενης χρηστής οικονομικής διαχείρισης. Τα αμερικανικά τοξικά ενυπόθηκα στεγαστικά ομόλογα το αποδεικνύουν κραυγαλέα.

Ας δούμε λοιπόν πώς λειτουργεί η δημιουργία δανειακού χρήματος “από αέρα κοπανιστό”, μέσω Τραπεζικού Δανεισμού:

1. Ο Υποψήφιος Δανειολήπτης εμφανίζεται στην Λιανική Τράπεζα και ζητά δάνειο, έστω 1.000.000 ευρώ.
2. Η Λιανική Τράπεζα αξιολογεί τη φερεγγυότητά του και υπογράφει μαζί του τη δανειακή σύμβαση.
3. Η Λιανική Τράπεζα ενεχυριάζει αυτή τη δανειακή σύμβαση στην Κεντρική Τράπεζα (π.χ. την ΕΚΤ), και εισπράττει μέχρι και το 95% της αξίας της σύμβασης, αναλόγως της πιστοληπτικής αξιολόγησης του δανειολήπτη.
4. Το χρήμα μεταβιβάζεται από την Λιανική Τράπεζα στον δανειολήπτη ως δάνειο.
5. Ο δανειολήπτης επιστρέφει το κεφάλαιο και τους τόκους στην Λιανική τράπεζα μέσω των τοκοχρεολυσίων.
6. Η Λιανική Τράπεζα επιστρέφει στην Κεντρική Τράπεζα το κεφάλαιο και μέρος των τόκων που εισέπραξε. (σκοπίμως παραβλέπω τα CDS προς χάριν απλότητας)
7. Η Κεντρική Τράπεζα “σβήνει” το χρήμα που επιστράφηκε το ίδιο εύκολα όσο το πληκτρολόγησε.

Στο τρίτο βήμα βρίσκεται όλο το μυστικό του δυτικού οκονομικού μοντέλου. Η Λιανική Τράπεζα δεν χρειάζεται να διαθέτει το 1.000.000 ευρώ για να το δανείσει. Με 50.000 ευρώ μπορεί να κάνει τη δουλειά της, αρκεί ο δανειολήπτης να είναι φερέγγυος κατά τη γνώμη ενός τρίτου οργανισμού αξιολόγησης, όπως οι οίκοι πιστοληπτικής αξιολόγησης (πχ η Moody’s). Η συγκεκριμένη δουλειά δεν γίνεται βέβαια με “μικρο-ποσά” του ενός εκατομμυρίου, αλλά με τιτλοποίηση σε ένα πακέτο πολλών τέτοιων δανείων, ώστε η αξία να ξεπερνάει ένα κατώφλι που άξιζε τον κόπο για την τράπεζα να ασχοληθεί.

Η παραπάνω διαδικασία πρακτικά σημαίνει ότι η τράπεζα μπορεί να δανείζει εικοσαπλάσιο κεφάλαιο από αυτό που πραγματικά διαθέτει. Αν όμως κάνει τον ίδιο κύκλο τιτλοποίησης μερικές φορές, χρησιμοποιώντας κάποια από τα χρήματα των τοκοχρεολυσίων του αρχικού τίτλου, τότε δεν υπάρχει πρακτικό όριο για το πόσα χρήματα μπορεί να δανείσει χωρίς πραγματικά να τα έχει. Η Lehmann Brothers που πτώχευσε στις ΗΠΑ είχε μόχλευση 50 φορές τα ίδια κεφάλαιά της!

Από την άλλη πλευρά, η Κεντρική Τράπεζα (π.χ. ΕΚΤ) που δίνει το 95% του κεφαλαίου προς δανεισμό στη Λιανική Τράπεζα, για να τα δανείσει με τη σειρά της στον τελικό δανειολήπτη, απλά τα πληκτρολογεί. Τα χρήματα αυτά δεν υπάρχουν πραγματικά, κανείς δεν έχει καταθέσεις στην ΕΚΤ ή την Fed, ούτε τυπώνονται χαρτονομίσματα από κάποιο νομισματοκοπείο! Είναι χρήματα που η ΕΚΤ είναι εντεταλμένη, από τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης, να βάζει κατά την κρίση της στους λογαριασμούς των λιανικών τραπεζών με ενέχυρο δανειακές συμβάσεις που της προσκομίζουν.  Αυτό είναι το ισοδύναμο του να εκδίδει χρήμα όποιος διαθέτει ιδιωτική τράπεζα, με τη συνδρομή της Κεντρικής Τράπεζας. Με ένα αρχικό κεφάλαιο περί τα 5 εκατομμύρια ευρώ (που μπορεί να είναι και δανεικό), κάποιος μπορεί να ανοίξει τράπεζα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και να εκδίδει χρήμα! Σωστά διαβάσατε: να εκδίδει ευρωπαϊκό χρήμα!

Αφού εκδώσει (πληκτρολογήσει) η Κεντρική Τράπεζα το χρήμα, το στέλνει στην Τράπεζα η οποία στη συνέχεια το μεταφέρει στον δανειολήπτη. Η Κεντρική Τράπεζα χρεώνει το ονομαστικό επιτόκιο Κεντρικής Τραπέζης (σήμερα 1% στην ΕΚΤ) στη Λιανική ή Επενδυτική Τράπεζα, το οποίο οφείλει να πληρώνει η Λιανική Τράπεζα στην Κεντρική.  Φυσικά αυτό το επιτόκιο μετακυλίεται στον τελικό δανειολήπτη, προσαυξημένο κατά ένα ποσοστό (spread) που αποτελεί τη διαφορά ανάμεσα σε αυτό που πληρώνει και αυτό που εισπράττει, και είναι το κέρδος της Τράπεζας.  Με άλλα λόγια η Τράπεζα εισπράττει τους παραπάνω τόκους όχι μόνο στο ποσόν που είχε ως δικό της κεφάλαιο, αλλά στο σύνολο του δανείου.

Παράδειγμα:
- ο δανειολήπτης δανείστηκε 1.000.000 ευρώ από την Λιανική Τράπεζα,
- η Τράπεζα έβαλε 50.000 ευρώ από τα δικά της κεφάλαια, ή τις καταθέσεις των καταθετών της
- πήρε άλλα 950.000 ευρώ από την Κεντρική Τράπεζα και της πληρώνει 1% τόκο ή 9.500 ευρώ ετησίως
- χρεώνει τον δανειολήπτη  7% στο συνολικό δανεικό κεφάλαιο, ή 70.000€ ετησίως
Η διαφορά είναι το μικτό κέρδος της Λιανικής Τράπεζας, δηλαδή με 50.000 ευρώ δικά της χρήματα εισπράττει 60.500 ευρώ παραπάνω από όσα δίνει στην Κεντρική Τράπεζα για το κεφάλαιο. Επιστροφή 121% ετησίως στο ίδιον κεφάλαιο! Καλό ε;

Τώρα που ξεκαθαρίσαμε το πώς γίνεται μια Λιανική Τράπεζα να δανείζει χρήματα που δεν έχει, και να βγάζει κέρδη στο κεφάλαιο που δεν της ανήκει, ας δούμε εξαπλουστευμένα πώς μεταφράζεται αυτό στο Ελληνικό Δημόσιο Χρέος.  Έστω ότι το χρέος μας σήμερα είναι 350 δισ. ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι με την αξιολόγηση ΑΑΑ που είχε το μεγαλύτερο μέρος του χρέους μας όταν εκδόθηκε, η αποδεκτή μόχλευση από την ΕΚΤ ήταν 1:20. Δηλαδή αν κάποιος έβαλε 17,5 δισ. ευρώ πραγματικά χρήματα, η ΕΚΤ του έδωσε το υπόλοιπο των 332,5 δισ. ευρώ. Τα χρήματα αυτά η ΕΚΤ δεν τα πήρε από τις καταθέσεις κάποιου κακομοίρη που δούλευε 500.000 χρόνια να τα βγάλει, ούτε από κανένα συνταξιοδοτικό ταμείο. Απλώς τα πληκτρολόγησε, γιατί αυτό όρισαν τα μέλη της Ευρωζώνης στο καταστατικό της ότι μπορεί να το κάνει!

Έστω τώρα ότι έχουμε πληρώσει 3,5% τόκο το χρόνο για 10 χρόνια σε αυτό το ποσόν. Δηλαδή αν το spread ανάμεσα στο επιτόκιο ΕΚΤ και αυτό που πληρώνουμε είναι 250 μονάδες βάσης (250μ.β. = 2,5%) τότε η Τράπεζα που έβγαλε το ομολογιακό μας δάνειο έχει εισπράξει στα 10 χρόνια 25% του συνολικού δανεικού ποσού, ή πέντε φορές το αρχικό της κεφάλαιο που ήταν 5% του συνόλου!

Το πρόβλημα για την Τράπεζα δεν είναι πως αν μηδενίσουμε το χρέος μας θα χάσει τα δικά της χρήματα. Έτσι κι αλλιώς τα έχει εισπράξει στο πενταπλάσιο στα δέκα χρόνια. Το πρόβλημα της Τράπεζας είναι ότι η ΕΚΤ θα της ζητήσει πίσω τα χρήματα αυτά στην λήξη του δανείου, και φυσικά η πρώτη δεν θα μπορεί να καλύψει, διότι δεν διαθέτει τόσα κεφάλαια. Αν η ΕΚΤ επιμείνει να τα πάρει πίσω, η Λιανική Τράπεζα θα πτωχεύσει και οι μέτοχοί της και οι καταθέτες της θα χάσουν τα χρήματά τους. Αυτό το σενάριο δεν είναι καλό.

Ερώτηση μπόνους: Τα 110 δισ. ευρώ που θα δοθούν στην Ελλάδα από την τρόικα από που θα έρθουν; Θα τα πάρει άραγε κάποιος από τις τσέπες των κατοίκων της Ευρωζώνης, ή θα πληκτρολογηθούν;

Γιατί όμως η ΕΚΤ να είναι τόσο επίμονη να πάρει πίσω χρήματα που ποτέ δεν υπήρξαν, αφού απλά τα πληκτρολόγησε στην έκδοση του δανείου, και κανενός δεν θα του λείψουν αφού κανείς δεν τα κατέθεσε ούτε τα δούλεψε, και τελικά όταν η ΕΚΤ τα πάρει πίσω απλά θα τα σβήσει από το σύστημά της;

Το σκεπτικό είναι ότι αν τα χρήματα αυτά δεν αφαιρούντο κάποια στιγμή από την κυκλοφορία θα προκαλούσαν πληθωρισμό.  Όμως τα Κρατικά Ελλείμματα δεν αποπληρώνονται ποτέ! Απλά ανακυκλώνονται! Άρα το επιχείρημα περί αποφυγής πληθωρισμού καταρρίπτεται πανηγυρικά όταν μιλάμε για Κρατικό Χρέος. Μας μένει βέβαια το επιτόκιο της Κεντρικής Τράπεζας για να αφαιρεί χρήμα από την αγορά και να μειώνει τις πληθωριστικές πιέσεις στην οικονομία.

Η σημερινή κρίση χρέους μας οφείλεται στην κακοδιαχείριση των δανείων που λάβαμε, και στην κατάρριψη της εμπιστοσύνης των δανειοδοτριών Τραπεζών στην δυνατότητά μας να ανακυκλώσουμε τα δάνειά μας από τους ίδιους τους κυβερνώντες μας. Οι κραυγές και λαρυγγισμοί περί “Τιτανικού” πιθανότατα ήσαν πολύ βλαβερότερες από όσο φανταζόμαστε οι περισσότεροι, και πιθανότατα αυτές πληρώνει σήμερα η Ελληνική οικονομία.

Οι δανειστές μας, βλέποντας ότι η οικονομία μας κατάντησε να βασίζεται στην διαφθορά και την κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα, το κλείσιμο όλων των επαγγελμάτων, και ολόκληρους κλάδους της να διαχειρίζονται μονοπωλιακά από κρατικούς οργανισμούς όπου βασιλεύει η διαφθορά και η μίζα, έχασαν την εμπιστοσύνη τους σε μας.

Το Μνημόνιο είναι απλά ένας δρόμος για την εξυγίανση της οικονομίας μας. Είναι η μέθοδος που επέλεξαν οι εταίροι μας να βοηθήσουν/υποχρεώσουν τον Ελληνικό Λαό να αποτινάξει από τις φλέβες του τα παράσιτα που ρουφούν το αίμα του.  Εκείνους τους ίδιους που είπαν στον Καλατράβα να υπερτιμολογήσει πενταπλάσιο το κόστος της δουλειάς του, εκείνοι που μεσολάβησαν για την προμήθεια των υποβρυχίων, την ενοικίαση του C4i από τη SIEMENS για την διάρκεια των Ολυμπιακών προς 150 εκατομμύρια ευρώ, ενώ η αγορά του συστήματος θα ήταν 8 εκατομμύρια ευρώ, και όλο το διεφθαρμένο δημοσιοϋπαλληλικό προσωπικό που απομυζά τον Έλληνα με δρόμους στο εξαπλάσιο του κόστους κατασκευής, διόδια που περιέχουν 90% φόρο που πάει για γενικά έξοδα του κράτους, μίζες κάθε μεγέθους, και ούτω καθεξής.

Είναι λογικό ότι κανένας δεν θα θέλει πίσω τα χρήματα του χρέους μας στην ΕΚΤ, και θα ήταν παράλογο αν τα ήθελε. Η ΕΚΤ είναι η δική μας Κεντρική Τράπεζα.  Είναι όμως επίσης βέβαιο ότι δεν πρέπει να δεχθούμε να καλύψουμε σπατάλες σε μισθούς αργόμισθων, συντάξεις νεκρών συνταξιούχων και άγαμες θυγατέρες, μισθοφόρων κομματικών στρατών στις ΔΕΚΟ, και υπερ-δεκαπλάσιου κόστος προμηθειών του δημοσίου, πουλώντας την ακίνητη περιουσία του Δημοσίου. Αυτό θα ήταν εσχάτη προδοσία! Πριν λύσει το θέμα μας η Κεντρική Τράπεζά μας, η ΕΚΤ, πρέπει να βγάλουμε πρωτογενές πλεόνασμα σαν κράτος. Πρέπει να γκρεμίσουμε όλες τις στρεβλώσεις της οικονομίας που μας έφεραν εδώ που είμαστε τώρα.

Source : Capital.gr

Η Ρωσία στην Αρκτική

Η Αρκτική είναι μια πολύ αφιλόξενη περιοχή, ιδίως για τις πετρελαϊκές, όχι μόνο λόγω του ψύχους και των καιρικών συνθηκών, αλλά επίσης λόγω της μεγάλης απόστασης από την ξηρά. Συνεπώς, ένα ατύχημα σε εξέδρα που βρίσκεται στη ζώνη αυτή, θα είναι δύσκολο να αντιμετωπιστεί, ιδίως αν συμβεί κατά τη διάρκεια της πολύμηνης νύκτας του Αρκτικού Κύκλου. Παρόλα αυτά, το Κρεμλίνο και ένας αριθμός δυτικών πετρελαϊκών εμφανίζονται αποφασισμένες να προχωρήσουν με τις έρευνες για κοιτάσματα.
Η πρώτη σοβαρή πρωτοβουλία ανακοινώθηκε πρόσφατα, με την σύμπραξη της ΒΡ με την Rosneft. Όπως τονίζει η International Herald Tribune, η ΒΡ και άλλες εταιρείες δεν έχουν πλέον τη δυνατότητα για έρευνες στις ΗΠΑ, ενώ η ίδια η Ρωσία δεν θέλει να περιμένει να εξαντληθούν τα επίγεια αποθέματά της προτού προχωρήσει στην εξερεύνηση των θαλάσσιων αποθεμάτων.
Ο ΙΕΑ εκτιμά πως με βάση την σημερινή εικόνα, τα κοιτάσματα της Σιβηρίας θα μειώσουν την παραγωγή τους κατά 1 εκατ. βαρέλια ως το 2035, γεγονός που θα έχει συνέπειες για τη ρωσική οικονομία, η οποία εξαρτάται απόλυτα από τις εξαγωγές πετρελαίου και αερίου. Η ανάγκη αυτή λοιπόν παροτρύνει τον πρωθυπουργό Πούτιν να δηλώνει ότι «η ΒΡ είναι η πιο ασφαλής εταιρεία για τις υπεράκτιες γεωτρήσεις, καθώς έχει μάθει πλέον το μάθημά της».
Ένα πλεονέκτημα για το Κρεμλίνο και την ΒΡ είναι ότι στη Ρωσία δεν υπάρχει περιβαλλοντικό κίνημα και η κυβέρνηση ελέγχει τις εξελίξεις διαχρονικά. Επίσης, η Μόσχα προχώρησε ήδη σε διαπραγματεύσεις με άλλα κράτη που γειτνιάζουν με την Αρκτική, όπως η Νορβηγία, προκειμένου να απομακρύνει τυχόν εμπόδια στην εκμετάλλευση των αποθεμάτων της περιοχής αυτής. Την αντιμετώπιση των Ρώσων μας την παρουσιάζει πολύ εύγλωττα ο εξερευνητής Αρτούρ Τσιλινγκάρωφ, ο οποίος το 2007 κάρφωσε τη ρωσική σημαία στον πυθμένα κάτω από τον Βόρειο Πόλο: «Το μέλλον βρίσκεται στην ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα, αφού ήδη εξαντλήσαμε ότι υπάρχει στην ξηρά».
Το ενδιαφέρον πάντως δεν περιορίζεται μόνο στον απώτερο Βορρά, αλλά επεκτείνεται και στη Γροιλανδία, όπου η Cairn Energy προχωρά ήδη σε εξερευνητικές γεωτρήσεις. Στα επόμενα χρόνια, αναμένονται αντίστοιχες προσπάθειες και από τους «μεγάλους», όπως η ExxonMobil και η Chevron.

Source : Energia.gr

Ενας απρόσμενος σύμμαχος στον εντοπισμό κοιτασμάτων αερίου και πετρελαίου

Τα μικρόβια που υπάρχουν στη γη μπορούν να μας οδηγήσουν στον εντοπισμό κοιτασμάτων αερίου και πετρελαίου, όπως υποστήριξε κατά τη διάρκεια διάλεξης του στο Πολυτεχνείο Κρήτης στα Χανιά ο καθηγητής Γεράσιμος Λουράντος.
Ο καθηγητής στην ομιλία του αναφέρθηκε σε επιφανειακές τεχνικές εξερεύνησης που εφαρμόζει σε συνεργασία με εταιρείες του εξωτερικού για ανεύρεση υδρογονανθράκων σε στεριά και υποθαλάσσιες περιοχές. Οι τεχνικές αυτές αφορούν στην ανίχνευση μικροβίων που αναπτύσσονται στο έδαφος, όταν υπάρχουν πάρα πολύ μικρές ποσότητες υδρογονανθράκων η δε ανάλυση γίνεται στο εργαστήριο σε δείγματα εδάφους που λαμβάνονται επιτόπου.
Όπως εξήγησε, « η μεθοδολογία είναι, κάνουμε δειγματοληψίες μικρές γεωτρήσεις ένα με ενάμιση μέτρο παίρνουμε γύρω στα 200 γραμμάρια χώμα το οποίο το αναλύουμε και εντοπίζουμε συγκεκριμένα μικρόβια τα οποία ζουν αποκλειστικά είτε με αέρια είτε με υδρογονάνθρακες». Σύμφωνα με τον καθηγητή όπου υπάρχουν υδρογονάνθρακες υπάρχουν και μικρόβια από πάνω.
«Εμείς βρίσκομε μια πλειάδα μικροβίων τροφοδοτούμε το δείγμα μόνο με μεθάνιο οπότε πεθαίνουν όλα τα μικρόβια εκτός από αυτά που αντέχουν και ζουν. Αυτά τα εντοπίζουμε, τα καταγράφουμε τα καταμετρούμε και δημιουργούμε τρισδιάστατους χάρτες. Όπου έχουμε αυξημένη παρουσία αυτών των μικροβίων είναι ενδεικτικό με πολύ μεγάλη πιθανότητα ότι από κάτω υπάρχει, κοίτασμα αερίου. Παρομοίως, σε άλλα δείγματα τροφοδοτούμε μόνο με υδρογονάνθρακες μεθάνιο, προπάνιο, βουτάνιο μέχρις ότου πεθαίνουν όλα τα άλλα μικρόβια και μόνο τα μικρόβια, τα «ξαδέρφια» των προηγουμένων, που ζουν μόνο με υδρογονάνθρακες, επιβιώνουν. Καταμετρούμε τον πληθυσμό τους, την δραστηριότητα τους και τον αριθμό τους και δημιουργούμε πάλι τρισδιάστατους χάρτες. Πάνω σε αυτούς τους χάρτες βασιζόμαστε στο θέμα εντοπισμού των γεωτρήσεων και της «ακτινογραφίας» της γης».
Ο κ Λουράντος διευκρίνισε ότι η μέθοδος που προτείνει δεν αναιρεί τις ήδη υπάρχουσες κλασσικές μεθόδους, επισημαίνοντας ότι « είναι μέθοδος προηγμένης τεχνολογίας για ελαχιστοποίηση του ρίσκου των γεωτρήσεων». Όπως είπε η τεχνολογία των μικροβίων θα μπορούσε να βοηθήσει να γίνουν περισσότερες έρευνες σε κατάλληλες περιοχές και πριν αρχίσουν οι γεωτρήσεις, να μπορεί να εκτιμηθεί, το ρίσκο και να ελαχιστοποιηθεί το ρίσκο της γεώτρησης που, όπως είπε, είναι το πιο ακριβό μέρος της έρευνας.
«Η μέθοδος των μικροβίων ξεκίνησε να εφαρμόζεται στην Ανατολική Γερμανία το 1962, στην Δυτική Αφρική το 2009 έγιναν 3000 χαμηλές γεωτρήσεις με δειγματοληψία και καλύφθηκαν πάνω από 750 τετραγωνικά χιλιόμετρα με λιγότερο από 3 εκατομμύρια δολάρια».
Ο κ Λουράντος που είναι πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Πέτρο - Ενέργεια που έχει ως έδρα την Ελλάδα τόνισε ότι η εταιρεία έχει μηδενικό τζίρο στην Ελλάδα και το 100% των εργασιών της είναι εκτός Ελλάδος με δραστηριότητες στην Ευρώπη, την Μέση Ανατολή και την Αφρική.
Σύμφωνα με τον αναπληρωτή καθηγητή του Τμήματος Μηχανικών Ορυκτών Πόρων, Βασίλη Κελεσίδη, που είχε προσκαλέσει τον κ. Λουράντο, η ομιλία του ήταν ενταγμένη στην προσπάθεια του Τμήματος Μηχανικών Ορυκτών Πόρων να βοηθήσει στην κατεύθυνση εξερεύνησης υδρογονανθράκων στη χώρα μας που έχει βαλτώσει τα τελευταία 15 χρόνια.
« Με την ολοκλήρωση της δημόσιας διαβούλευσης για το νομοσχέδιο ίδρυσης του φορέα που θα ασχοληθεί με τα αντικείμενα αυτά αναμένονται οι επόμενες κινήσεις της κυβέρνησης που πρέπει να είναι ταχείες και εστιασμένες», επεσήμανε ο κ Κελεσίδης.
http://www.kathimerini.com.cy/

Project : " New Middle East"

Fast on the heels of the regime change in Tunisia came a popular-based protest movement launched on January 25 against the entrenched order of Egypt’s Hosni Mubarak. Contrary to the carefully-cultivated impression that the Obama Administration was trying to retain the present regime of Mubarak, Washington in fact is orchestrating the Egyptian as well as other regional regime changes from Syria to Yemen to Jordan and well beyond in a process some refer to as ”creative destruction.”

The template for such covert regime change has been developed by the Pentagon, US intelligence agencies and various think-tanks such as RAND Corporation over decades, beginning with the May 1968 destabilization of the de Gaulle presidency in France. This is the first time since the US backed regime changes in Eastern Europe some two decades back that Washington has initiated simultaneous operations in many countries in a region. It is a strategy born of a certain desperation and one not without significant risk for the Pentagon and for the long-term Wall Street agenda. What the outcome will be for the peoples of the region and for the world is as yet unclear.

Yet while the ultimate outcome of defiant street protests in Cairo and across Egypt and the Islamic world remains unclear, the broad outlines of a US covert strategy are already clear.

No one can dispute the genuine grievances motivating millions to take to the streets at risk of life. No one can defend atrocities of the Mubarak regime and its torture and repression of dissent. Noone can dispute the explosive rise in food prices as Chicago and Wall Street commodity speculators, and the conversion of American farmland to the insane cultivation of corn for ethanol fuel drive grain prices through the roof. Egypt is the world’s largest wheat importer, much of it from the USA. Chicago wheat futures rose by a staggering 74% between June and November 2010 leading to an Egyptian food price inflation of some 30% despite government subsidies.

What is widely ignored in the CNN and BBC and other Western media coverage of the Egypt events is the fact that whatever his excesses at home, Egypt’s Mubarak represented a major obstacle within the region to the larger US agenda.

To say relations between Obama and Mubarak were ice cold from the outset would be no exaggeration. Mubarak was staunchly opposed to Obama policies on Iran and how to deal with its nuclear program, on Obama policies towards the Persian Gulf states, to Syria and to Lebanon as well as to the Palestinians.1 He was a formidable thorn in the larger Washington agenda for the entire region, Washington’s Greater Middle East Project, more recently redubbed the milder sounding “New Middle East.”

As real as the factors are that are driving millions into the streets across North Africa and the Middle East, what cannot be ignored is the fact that Washington is deciding the timing and as they see it, trying to shape the ultimate outcome of comprehensive regime change destabilizations across the Islamic world. The day of the remarkably well-coordinated popular demonstrations demanding Mubarak step down, key members of the Egyptian military command including Chief of General Staff Lt. Gen. Sami Hafez Enan were all in Washington as guests of the Pentagon. That conveniently neutralized the decisive force of the Army to stop the anti-Mubarak protests from growing in the critical early days.2

The strategy had been in various State Department and Pentagon files since at least a decade or longer. After George W. Bush declared a War on Terror in 2001 it was called the Greater Middle East Project. Today it is known as the less threatening-sounding “New Middle East” project. It is a strategy to break open the states of the region from Morocco to Afghanistan, the region defined by David Rockefeller’s friend Samuel Huntington in his infamous Clash of Civilizations essay in Foreign Affairs.

Egypt rising?

The current Pentagon scenario for Egypt reads like a Cecil B. DeMille Hollywood spectacular, only this one with a cast of millions of Twitter-savvy well-trained youth, networks of Muslim Brotherhood operatives, working with a US-trained military. In the starring role of the new production at the moment is none other than a Nobel Peace Prize winner who conveniently appears to pull all the threads of opposition to the ancien regime into what appears as a seamless transition into a New Egypt under a self-proclaimed liberal democratic revolution.

Some background on the actors on the ground is useful before looking at what Washington’s long term strategic plan might be for the Islamic world from North Africa to the Persian Gulf and ultimately into the Islamic populations of Central Asia, to the borders of China and Russia.

Washington ‘soft’ revolutions

The protests that led to the abrupt firing of the entire Egyptian government by President Mubarak on the heels of the panicked flight of Tunisia’s Ben Ali into a Saudi exile are not at all as ”spontaneous” as the Obama White House, Clinton State Department or CNN, BBC and other major media in the West make them to be.

They are being organized in a Ukrainian-style high-tech electronic fashion with large internet-linked networks of youth tied to Mohammed ElBaradei and the banned and murky secret Muslim Brotherhood, whose links to British and American intelligence and freemasonry are widely reported.3

At this point the anti-Mubarak movement looks like anything but a threat to US influence in the region, quite the opposite. It has all the footprints of another US-backed regime change along the model of the 2003-2004 Color Revolutions in Georgia and Ukraine and the failed Green Revolution against Iran’s Ahmedinejad in 2009.

The call for an Egyptian general strike and a January 25 Day of Anger that sparked the mass protests demanding Mubarak resign was issued by a Facebook-based organization calling itself the April 6 Movement. The protests were so substantial and well-organized that it forced Mubarak to ask his cabinet to resign and appoint a new vice president, Gen. Omar Suleiman, former Minister of Intelligence.

April 6 is headed by one Ahmed Maher Ibrahim, a 29-year-old civil engineer, who set up the Facebook site to support a workers’ call for a strike on April 6, 2008.

According to a New York Times account from 2009, some 800,000 Egyptians, most youth, were already then Facebook or Twitter members. In an interview with the Washington-based Carnegie Endowment, April 6 Movement head Maher stated, “Being the first youth movement in Egypt to use internet-based modes of communication like Facebook and Twitter, we aim to promote democracy by encouraging public involvement in the political process.”4

Maher also announced that his April 6 Movement backs former UN International Atomic Energy Aagency (IAEA) head and declared Egyptian Presidential candidate, ElBaradei along with ElBaradei’s National Association for Change (NAC) coalition. The NAC includes among others George Ishak, a leader in Kefaya Movement, and Mohamed Saad El-Katatni, president of the parliamentary bloc of the controversial Ikhwan or Muslim Brotherhood.5

Today Kefaya is at the center of the unfolding Egyptian events. Not far in the background is the more discreet Muslim Brotherhood.

ElBaradei at this point is being projected as the central figure in a future Egyptian parliamentary democratic change. Curiously, though he has not lived in Egypt for the past thirty years, he has won the backing of every imaginable part of the Eyptian political spectrum from communists to Muslim Brotherhood to Kefaya and April 6 young activists.6 Judging from the calm demeanour ElBaradei presents these days to CNN interviewers, he also likely has the backing of leading Egyptian generals opposed to the Mubarak rule for whatever reasons as well as some very influential persons in Washington.

Kefaya—Pentagon ‘non-violent warfare’

Kefaya is at the heart of mobilizing the Egyptian protest demonstrations that back ElBaradei’s candidacy. The word Kefaya translates to “enough!”

Curiously, the planners at the Washington National Endowment for Democracy (NED)7 and related color revolution NGOs apparently were bereft of creative new catchy names for their Egyptian Color Revolution. In their November 2003 Rose Revolution in Georgia, the US-financed NGOs chose the catch word, Kmara! In order to identify the youth-based regime change movement. Kmara in Georgian also means “enough!”

Like Kefaya, Kmara in Georgia was also built by the Washington-financed trainers from the NED and other groups such as Gene Sharp’s misleadingly-named Albert Einstein Institution which uses what Sharp once identified as “non-violence as a method of warfare.”8

The various youth networks in Georgia as in Kefaya were carefully trained as a loose, decentralized network of cells, deliberately avoiding a central organization that could be broken and could have brought the movement to a halt. Training of activists in techniques of non-violent resistance was done at sports facilities, making it appear innocuous. Activists were also given training in political marketing, media relations, mobilization and recruiting skills.

The formal name of Kefaya is Egyptian Movement for Change. It was founded in 2004 by select Egyptian intellectuals at the home of Abu ‘l-Ala Madi, leader of the al-Wasat party, a party reportedly created by the Muslim Brotherhood.9 Kefaya was created as a coalition movement united only by the call for an end Mubarak’s rule.

Kefaya as part of the amorphous April 6 Movement capitalized early on new social media and digital technology as its main means of mobilization. In particular, political blogging, posting uncensored youtube shorts and photographic images were skillfully and extremely professionally used. At a rally already back in December 2009 Kefaya had announced support for the candidacy of Mohammed ElBaradei for the 2011 Egyptian elections.10

RAND and Kefaya

No less a US defense establishment think-tank than the RAND Corporation has conducted a detailed study of Kefaya. The Kefaya study as RAND themselves note, was “sponsored by the Office of the Secretary of Defense, the Joint Staff, the Unified Combatant Commands, the Department of the Navy, the Marine Corps, the defense agencies, and the defense Intelligence Community.”11

A nicer bunch of democratically-oriented gentlemen and women could hardly be found.

In their 2008 report to the Pentagon, the RAND researchers noted the following in relation to Egypt’s Kefaya:

“The United States has professed an interest in greater democratization in the Arab world, particularly since the September 2001 attacks by terrorists from Saudi Arabia, the United Arab Emirates, Egypt, and Lebanon. This interest has been part of an effort to reduce destabilizing political violence and terrorism. As President George W. Bush noted in a 2003 address to the National Endowment for Democracy, “As long as the Middle East remains a place where freedom does not flourish, it will remain a place of stagnation, resentment, and violence ready for export” (The White House, 2003). The United States has used varying means to pursue democratization, including a military intervention that, though launched for other reasons, had the installation of a democratic government as one of its end goals.

However, indigenous reform movements are best positioned to advance democratization in their own country.”12

RAND researchers have spent years perfecting techniques of unconventional regime change under the name “swarming,” the method of deploying mass mobs of digitally-linked youth in hit-and-run protest formations moving like swarms of bees.13

Washington and the stable of “human rights” and “democracy” and “non-violence” NGOs it oversees, over the past decade or more has increasingly relied on sophisticated “spontaneous” nurturing of local indigenous protest movements to create pro-Washington regime change and to advance the Pentagon agenda of global Full Spectrum Dominance. As the RAND study of Kefaya states in its concluding recommendations to the Pentagon:

“The US government already supports reform efforts through organizations such as the US Agency for International Development and the United Nations Development Programme. Given the current negative popular standing of the United States in the region, US support for reform initiatives is best carried out through nongovernmental and nonprofit institutions.“14

The RAND 2008 study was even more concrete about future US Government support for Egyptian and other “reform” movements:

“The US government should encourage nongovernmental organizations to offer training to reformers, including guidance on coalition building and how to deal with internal differences in pursuit of democratic reform. Academic institutions (or even nongovernmental organizations associated with US political parties, such as the International Republican Institute or the National Democratic Institute for International Affairs) could carry out such training, which would equip reform leaders to reconcile their differences peacefully and democratically.

“Fourth, the United States should help reformers obtain and use information technology, perhaps by offering incentives for US companies to invest in the region’s communications infrastructure and information technology. US information technology companies could also help ensure that the Web sites of reformers can remain in operation and could invest in technologies such as anonymizers that could offer some shelter from government scrutiny. This could also be accomplished by employing technological safegaurds to prevent regimes from sabotaging the Web sites of reformers. “15

As their Kefaya monograph states, it was prepared in 2008 by the “RAND National Security Research Division’s Alternative Strategy Initiative, sponsored by the Rapid Reaction Technology Office in the Office of the Undersecretary of Defense for Acquisition, Technology, and Logistics.

The Alternative Strategy Initiative, just to underscore the point, includes “research on creative use of the media, radicalization of youth, civic involvement to stem sectarian violence, the provision of social services to mobilize aggrieved sectors of indigenous populations, and the topic of this volume, alternative movements.“16

In May 2009 just before Obama’s Cairo trip to meet Mubarak, US Secretary of State Hillary Clinton hosted a number of the young Egyptian activists in Washington under the auspices of Freedom House, another “human rights” Washington-based NGO with a long history of involvement in USsponsored regime change from Serbia to Georgia to Ukraine and other Color Revolutions. Clinton and Acting Assistant Secretary of State for Near Eastern Affairs Jeffrey Feltman met the sixteen activists at the end of a two-month “fellowship” organized by Freedom House’s New Generation program.17

Freedom House and Washington’s government-funded regime change NGO, National Endowment for Democracy (NED) are at the heart of the uprisings now sweeping across the Islamic world. They fit the geographic context of what George W. Bush proclaimed after 2001 as his Greater Middle East Project to bring “democracy” and “liberal free market” economic reform to the Islamic countries from Afghanistan to Morocco. When Washington talks about introducing “liberal free market reform” people should watch out. It is little more than code for bringing those economies under the yoke of the dollar system and all that implies.

Washington’s NED in a larger agenda

If we make a list of the countries in the region which are undergoing mass-based protest movements since the Tunisian and Egyptian events and overlay them onto a map, we find an almost perfect convergence between the protest countries today and the original map of the Washington Greater Middle East Project that was first unveiled during the George W. Bush Presidency after 2001.

Washington’s NED has been quietly engaged in preparing a wave of regime destabilizations across North Africa and the Middle East since the 2001-2003 US military invasions of Afghanistan and Iraq. The list of where the NED is active is revealing. Its website lists Tunisia, Egypt, Jordan, Kuwait, Libya, Syria, Yemen and Sudan as well, interestingly, as Israel. Coincidentally these countries are almost all today subject to “spontaneous” popular regime-change uprisings.

The International Republican Institute and the National Democratic Institute for International Affairs mentioned by the RAND document study of Kefaya are subsidiary organizations of the Washington-based and US Congress-financed National Endowment for Democracy.

The NED is the coordinating Washington agency for regime destabilization and change. It is active from Tibet to Ukraine, from Venezuela to Tunisia, from Kuwait to Morocco in reshaping the world after the collapse of the Soviet Union into what George H.W. Bush in a 1991 speech to Congress proclaimed triumphantly as the dawn of a New World Order.18

As the architect and first head of the NED, Allen Weinstein told the Washington Post in 1991 that, “a lot of what we do today was done covertly 25 years ago by the CIA“19

The NED Board of Directors includes or has included former Defense Secretary and CIA Deputy head, Frank Carlucci of the Carlyle Group; retired General Wesley Clark of NATO; neo-conservative warhawk Zalmay Khalilzad who was architect of George W. Bush’s Afghan invasion and later ambassador to Afghanistan as well as to occupied Iraq. Another NED board member, Vin Weber, co-chaired a major independent task force on US Policy toward Reform in the Arab World with former US Secretary of State Madeleine Albright, and was a founding member of the ultra-hawkish Project for a New American Century think-tank with Dick Cheney and Don Rumsfeld, which advocated forced regime change in Iraq as early as 1998.20

The NED is supposedly a private, non-government, non-profit foundation, but it receives a yearly appropriation for its international work from the US Congress. The National Endowment for Democracy is dependent on the US taxpayer for funding, but because NED is not a government agency, it is not subject to normal Congressional oversight.

NED money is channelled into target countries through four “core foundations”—the National Democratic Institute for International Affairs, linked to the Democratic Party; the International Republican Institute tied to the Republican Party; the American Center for International Labor Solidarity linked to the AFL-CIO US labor federation as well as the US State Department; and the Center for International Private Enterprise linked to the free-market US Chamber of Commerce.

The late political analyst Barbara Conry noted that,

“NED has taken advantage of its alleged private status to influence foreign elections, an activity that is beyond the scope of AID or USIA and would otherwise be possible only through a CIA covert operation. Such activities, it may also be worth noting, would be illegal for foreign groups operating in the United States.”21

Significantly the NED details its various projects today in Islamic countries, including in addition to Egypt, in Tunisia, Yemen, Jordan, Algeria, Morocco, Kuwait, Lebanon, Libya, Syria, Iran and Afghanistan. In short, most every country which is presently feeling the earthquake effects of the reform protests sweeping across the Middle East and North Africa is a target of NED.22

In 2005 US President George W. Bush made a speech to the NED. In a long, rambling discourse which equated “Islamic radicalism” with the evils of communism as the new enemy, and using a deliberately softer term “broader Middle East” for the term Greater Middle East that had aroused much distruct in the Islamic world, Bush stated,

“The fifth element of our strategy in the war on terror is to deny the militants future recruits by replacing hatred and resentment with democracy and hope across the broader Middle East. This is a difficult and long-term project, yet there’s no alternative to it. Our future and the future of that region are linked. If the broader Middle East is left to grow in bitterness, if countries remain in misery, while radicals stir the resentments of millions, then that part of the world will be a source of endless conflict and mounting danger, and for our generation and the next. If the peoples of that region are permitted to choose their own destiny, and advance by their own energy and by their participation as free men and women, then the extremists will be marginalized, and the flow of violent radicalism to the rest of the world will slow, and eventually end… We’re encouraging our friends in the Middle East, including Egypt and Saudi Arabia, to take the path of reform, to strengthen their own societies in the fight against terror by respecting the rights and choices of their own people. We’re standing with dissidents and exiles against oppressive regimes, because we know that the dissidents of today will be the democratic leaders of tomorrow…”23

The US Project for a ‘Greater Middle East’

The spreading regime change operations by Washington from Tunisia to Sudan, from Yemen to Egypt to Syria are best viewed in the context of a long-standing Pentagon and State Department strategy for the entire Islamic world from Kabul in Afghanistan to Rabat in Morocco.

The rough outlines of the Washington strategy, based in part on their successful regime change operations in the former Warsaw Pact communist bloc of Eastern Europe, were drawn up by former Pentagon consultant and neo-conservative, Richard Perle and later Bush official Douglas Feith in a white paper they drew up for the then-new Israeli Likud regime of Benjamin Netanyahu in 1996.

That policy recommendation was titled A Clean Break: A New Strategy for Securing the Realm. It was the first Washington think-tank paper to openly call for removing Saddam Hussein in Iraq, for an aggressive military stance toward the Palestinians, striking Syria and Syrian targets in Lebanon.24

Reportedly, the Netanyahu government at that time buried the Perle-Feith report, as being far too risky. By the time of the events of September 11, 2001 and the return to Washington of the arch war hawk neoconservatives around Perle and others, the Bush Administration put highest priority on an expanded version of the Perle-Feith paper, calling it their Greater Middle East Project. Feith was named Bush’s Under Secretary of Defense.

Behind the facade of proclaiming democratic reforms of autocratic regimes in the entire region, the Greater Middle East was and is a blueprint to extend US military control and to break open the statist economies in the entire span of states from Morocco to the borders of China and Russia.

In May 2005, before the rubble from the US bombing of Baghdad had cleared, George W. Bush, a President not remembered as a great friend of democracy, proclaimed a policy of “spreading democracy” to the entire region and explicitly noted that that meant “the establishment of a USMiddle East free trade area within a decade.” 25

Prior to the June 2004 G8 Summit on Sea Island, Georgia, Washington issued a working paper, “G8-Greater Middle East Partnership.” Under the section titled Economic Opportunities was Washington’s dramatic call for “an economic transformation similar in magnitude to that undertaken by the formerly communist countries of Central and Eastern Europe.”

The US paper said that the key to this would be the strengthening of the private sector as the way to prosperity and democracy. It misleadingly claimed it would be done via the miracle of microfinance where as the paper put it, “a mere $100 million a year for five years will lift 1.2 million entrepreneurs (750,000 of them women) out of poverty, through $400 loans to each.” 26

The US plan envisioned takeover of regional banking and financial affairs by new institutions ostensibly international but, like World Bank and IMF, de facto controlled by Washington, including WTO. The goal of Washington’s long-term project is to completely control the oil, to completely control the oil revenue flows, to completely control the entire economies of the region, from Morocco to the borders of China and all in between. It is a project as bold as it is desperate.

Once the G8 US paper was leaked in 2004 in the Arabic Al-Hayat, opposition to it spread widely across the region, with a major protest to the US definition of the Greater Middle East. As an article in the French Le Monde Diplomatique in April 2004 noted, “besides the Arab countries, it covers Afghanistan, Iran, Pakistan, Turkey and Israel, whose only common denominator is that they lie in the zone where hostility to the US is strongest, in which Islamic fundamentalism in its anti-Western form is most rife.“27 It should be noted that the NED is also active inside Israel with a number of programs.

Notably, in 2004 it was vehement opposition from two Middle East leaders—Hosni Mubarak of Egypt and the King of Saudi Arabia—that forced the ideological zealots of the Bush Administration to temporarily put the Project for the Greater Middle East on a back burner.

Will it work?

At this writing it is unclear what the ultimate upshot of the latest US-led destabilizations across the Islamic world will bring. It is not clear what will result for Washington and the advocates of a USdominated New World Order. Their agenda is clearly one of creating a Greater Middle East under firm US grip as a major control of the capital flows and energy flows of a future China, Russia and a European Union that might one day entertain thoughts of drifting away from that American order.

It has huge potential implications for the future of Israel as well. As one US commentator put it, ”The Israeli calculation today is that if ‘Mubarak goes’ (which is usually stated as ‘If America lets Mubarak go’), Egypt goes. If Tunisia goes (same elaboration), Morocco and Algeria go. Turkey has already gone (for which the Israelis have only themselves to blame). Syria is gone (in part because Israel wanted to cut it off from Sea of Galilee water access). Gaza has gone to Hamas, and the Palestine Authority might soon be gone too (to Hamas?). That leaves Israel amid the ruins of a policy of military domination of the region.” 28

The Washington strategy of “creative destruction” is clearly causing sleepless nights not only in the Islamic world but also reportedly in Tel Aviv, and ultimately by now also in Beijing and Moscow and across Central Asia.

Source : Turkish Forum

Οι επιπτώσεις απο την αύξηση των τιμών των τροφίμων

Η αύξηση των τιμών των τροφίμων θα συνεχιστεί  το 2011 και θα προκαλέσει νέο τσουνάμι φτώχειας για άλλα 44 εκατομμύρια ανθρώπους στον κόσμο, σύμφωνα με το AP
Σε ανακοίνωση της Παγκόσμιας Τράπεζας, ο πρόεδρος της Robert Zoellick, αναφέρει ότι οι τιμές των τροφίμων έχουν αγγίξει “επικίνδυνα επίπεδα”, και μπορεί να προκαλέσουν σημαντική πολιτική αστάθεια, ωθώντας εκατομμύρια ανθρώπους  στη φτώχεια. Σύμφωνα με την ανακοίνωση, οι τιμές των τροφίμων αυξήθηκαν κατά 29% το 2010, και αυτή τη στιγμή είναι μόλις 3 τοις εκατό κάτω από το υψηλότερο ποσοστό όλων των εποχών, που σημειώθηκε στη διάρκεια της κρίσης του 2008. Η αύξηση των τιμών πλήττει κυρίως τις αναπτυσσόμενες χώρες, οι κάτοικοι των οποίων ξοδεύουν πάνω από το μισό εισόδημά τους για την αγορά τροφίμων.
Η πρόγνωση αφορά συγκεκριμένα την αύξηση των τιμών βασικών αγαθών, όπως το καλαμπόκι, τα σιτηρά, το λάδι. Οι αυξήσεις των τιμών οφείλονται εν μέρει και στους περιορισμούς των εξαγωγών, αλλά και στις κλιματικές καταστροφές, προσθέτει η ανακοίνωση – d.k.
Αναλυση
Βρισκόμαστε σε μια από τις πιο επικίνδυνες περιόδους της ανθρωπότητας. Οι διεθνείς αγορές και ο νεοφιλελευθερισμός σαρώνουν στο πέρασμα τους,  τους λαούς της γης. Μία προς μία οι χώρες ανά τον κόσμο – όταν υπάρχουν πρόθυμες ηγεσίες -  υποτάσσονται στα μεγάλα αφεντικά του χρήματος που εδρεύουν σε πόλεις όπως το Λονδίνο και η Ουάσιγκτον.
Τις τελευταίες ημέρες διαβάζουμε δημοσιεύματα τόσο στον εγχώριο όσο και στον διεθνή τύπο για εκτόξευση των τιμών των τροφίμων. Μιας τέτοιας κατάστασης είχαμε γίναμε μάρτυρες πριν από 3 χρόνια όπου η τιμή του σιταριού και άλλων βασικών ειδών διατροφής ανέβηκαν επικίνδυνα οδηγώντας στην πείνα και τελικά στον θάνατο συνανθρώπους μας από χώρες του τρίτου κόσμου.
Αυτές τις μέρες διαβάζουμε στα… «επίσημα» ΜΜΕ ότι ο γνωστός κύριος Ρόμπερτ Ζέλικ  - πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας,  οργανισμού που μαζί με το ΔΝΤ και τον ΠΟΕ προωθούν τον νεοφιλελευθερισμό -  δήλωσε πως για το φαινόμενο αυτό φταίνε οι απαγορεύσεις στις εξαγωγές αλλά και οι ακραίες καιρικές συνθήκες. Όχι ότι δεν μπορούν να σταθούν αυτού του είδους τα επιχειρήματα αλλά μήπως κάτι δε μας λέει;
Προφανώς όλοι αυτοί οι κύριοι δε γνωρίζουν τίποτα για τα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης όπως αυτά του σιταριού (wheat futures) μέσω των οποίων επενδυτικές τράπεζες αγοράζουν μεγάλες ποσότητες σιταριού χωρίς να τις πουλούν ανεβάζοντας έτσι τις τιμές των  βασικών τροφίμων στα ύψη και πουλώντας στη συνέχεια κερδίζουν (μέσω της παραπάνω κερδοσκοπίας) μερικά δισεκατομμύρια δολάρια.
Πράγματι, για τον δυτικό κόσμο  μια μικρή αύξηση του σιταριού για παράδειγμα δεν είναι ζήτημα (ακόμα!) που μας απασχολεί. Για τους λαούς του τρίτου κόσμου όμως, μια αντίστοιχη αύξηση αποτελεί αιτία θανάτου. Την ώρα λοιπόν που κάποιοι κερδίζουν πολλά, πολλά, πολλά λεφτά κάποιοι πεθαίνουν γιατί απλώς δεν μπορούσαν να αγοράσουν μια μικρή φραντζόλα ψωμί…
Σύμφωνα με τον Frederick Kaufman και τη μελέτη που έκανε με τίτλο
The Food Bubble: How Wall Street starved millions and got away with it «αυτή η ιστορία ξεκίνησε το 1991 όταν η Goldman Sachs αποφάσισε ότι το καθημερινό μας ψωμί θα μπορούσε να είναι μια τέλεια επένδυση!»
Το 2008 ήταν η χρονιά με την μεγαλύτερη παραγωγή σιταριού στην ανθρώπινη ιστορία ενώ ταυτόχρονα την ίδια χρονιά η ζήτηση σιταριού από χώρες όπως η Κίνα και η Ινδία είχε μειωθεί κατά 3%. Κι όμως εκατομμύρια άνθρωποι δεν είχαν τη δυνατότητα να αγοράσουν λίγο ψωμί και σε δεκάδες χώρες ξέσπασαν ταραχές.
Δυστυχώς η κατάσταση έχει ξεφύγει και χρειάζονται δραστικά μέτρα τόσο από τις ηγεσίες που δεν στηρίζουν την λεγόμενη «Συναίνεση της Ουάσιγκτον» (Washington Consensus) όσο και από τους ίδιους τους λαούς πριν είναι αργά.
Γιατί μετά την φτωχοποίηση δε θα μας ενδιαφέρει η τιμή της βενζίνης αλλά η τιμή του σιταριού…
ΝΙΚ ΚΑΝ
Source : antinews

Ευκαιρίες και εμπόδια στα σχέδια προώθησης του " Τουρκικού μοντέλου" στον μουσουλμανικό κόσμο

Θα εκμεταλλευθεί το μομέντουμ, «πουλώντας» στην Ευρώπη τον υποτιθέμενο ηγετικό ρόλο στον μουσουλμανικό κόσμο, επιχειρεί η Αγκυρα και στο πλαίσιο αυτό κινητοποιούνται οι υποστηρικτές της εντός Ε.Ε. και ο ίδιος ο Τ. Ερντογάν που προετοιμάζει την επίσκεψή του στις Βρυξέλλες.

Καθώς οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας παραμένουν ουσιαστικά «παγωμένες» εν αναμονή των εξελίξεων και στο Κυπριακό, η τουρκική κυβέρνηση δεν αφήνει ανεκμετάλλευτη τις ευκαιρίες που δημιουργεί το ντόμινο εξεγέρσεων και αλλαγών που έχουν δρομολογηθεί στον μουσουλμανικό κόσμο.
Από την πρώτη στιγμή η Τουρκία αυτοπροβλήθηκε ως το πρότυπο για το νέο μοντέλο συνύπαρξης δημοκρατικών θεσμών και ισλαμισμού, δημιουργώντας έτσι «προστιθέμενη αξία» στον γεωστρατηγικό ρόλο που διεκδικεί και προσφέρει στην Ε.Ε. ως αντάλλαγμα για την ένταξή της στην ευρωπαϊκή οικογένεια.

Ο κ. Ερντογάν την 1η Μαρτίου θα μεταβεί στις Βρυξέλλες ύστερα από πρόσκληση του Χ.Μ. Μπαρόζο, στην πρώτη επίσκεψή του στην έδρα της Ε.Ε. μετά τον Ιούνιο του 2009. Το βασικό μήνυμα, το οποίο στέλνει η τουρκική ηγεσία και θα μεταφέρει στις Βρυξέλες ο κ. Ερντογάν (θα έχει προηγηθεί η συνάντησή του με την Α. Μέρκελ στη Γερμανία, που θα εγκαινιάσουν από κοινού έκθεση νέας τεχνολογίας), είναι ότι οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις είναι «τεχνική διαδικασία» και η Τουρκία δεν αποδέχεται τη μετατροπή της σε πολιτική διαδικασία.

Συγχρόνως σε κάθε επίπεδο η τουρκική ηγεσία καταγγέλλει «χώρες» της Ε.Ε. ότι χρησιμοποιούν το Κυπριακό ως πρόσχημα για να κλείσουν τον δρόμο της πλήρους ένταξης. Ο κ. Ερντογάν σε άρθρο του πριν από λίγες εβδομάδες χαρακτήριζε την Ε.Ε. «γερασμένη» και σε «κωματώδη» κατάσταση, κάνοντας λόγο για «κρίσιμη καμπή» στην οποία οδηγούνται οι ευρωτουρκικές σχέσεις.

Εκβιασμοί
Και ο πρόεδρος Γκιουλ, αν και ένθερμος υποστηρικτής της ευρωπαϊκής προοπτικής, δήλωσε σε συνέντευξή του ότι η ένταξη στην Ε.Ε. δεν είναι κρίσιμη για την Τουρκία «γιατί ο κόσμος δεν σταματά στην Ευρωπαϊκή Ενωση». Ορισμένες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις είναι έτοιμες να δεχθούν και να νομιμοποιήσουν αυτόν τον εκβιασμό της τουρκικής κυβέρνησης. Μετά τον Σουηδό υπουργό Εξωτερικών Κ. Μπιλντ που μιλώντας στο σουηδικό Κοινοβούλιο εξήρε τα πλεονεκτήματα που θα προσφέρει στην Ευρώπη η ένταξη της Τουρκίας, εντυπωσιακή παρέμβαση (ακόμη και για Βρετανό), έκανε υπέρ της Τουρκίας ο υπουργός ευρωπαϊκών υποθέσεων Ντέιβιντ Λίντινγκτον.

Ο Βρετανός υπουργός, τις απόψεις του οποίου για την Τουρκία είχε την ευκαιρία να ακούσει και ο υπουργός Δ. Δρούτσας στη συνάντηση που είχαν την Τέταρτη στο Λονδίνο, σε ομιλία του στη Βιέννη δήλωσε μεταξύ άλλων ότι είναι «προτιμότερο η νεολαία των αραβικών χωρών και του ευρύτερου μουσουλμανικού κόσμου να έχει πρότυπο τον Τ. Ερντογάν παρά τον Ιρανό πρόεδρο Μ. Αχμαντινεζάντ» και κάνοντας ένα βήμα παραπάνω πρότεινε ουσιαστικά τη συμμετοχή της Τουρκίας στη διαδικασία λήψης αποφάσεων της Ε.Ε. η οποία, όπως είπε, θα «προσφέρει στην Ε.Ε. μεγαλύτερη αξιοπιστία στην αντιμετώπιση των γειτόνων μας στη Βόρειο Αφρική και στη Μ. Ανατολή».

Η προσπάθεια αυτή της Τουρκίας δεν είναι τόσο απλή όσο φαίνεται. Οι μελανές κηλίδες της Τουρκικής Δημοκρατίας ήρθαν με ένταση στο φως τις τελευταίες ημέρες όχι μόνο με τη μαζική και μάλλον υπερβολική κατασκευή ενόχων και εμπλεκομένων σε συνωμοσίες πραξικοπήματος (που χρησιμοποιούνται για εξουδετέρωση του στρατιωτικού κατεστημένου), αλλά και με τη συνεχιζόμενη καταστολή εναντίον του κουρδικού πληθυσμού, αλλά και των φοιτητών στα τουρκικά πανεπιστήμια.

Τα τελευταία περιστατικά μάλιστα παρέμβασης στον Τύπο, ακόμη και με συλλήψεις δημοσιογράφων, εξόργισαν και τον νεοαφιχθέντα Αμερικανό πρέσβη κ. Ρικαρντόνε, που ξεκίνησε τη θητεία του στην Αγκυρα μέσα σε σκηνικό έντασης.

Εμπόδια στα σχέδια της

Για τις επιδιώξεις της Τουρκίας υπάρχει ένα σοβαρό εμπόδιο. Η διαδικασία εκδημοκρατισμού στις χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής, με την ταυτόχρονη μέχρι στιγμής έλλειψη εμφανούς ανάμειξης ακραίων ισλαμικών ομάδων στις χώρες αυτές, αποδυναμώνει μεσοπρόθεσμα τον ρόλο της Τουρκίας, που σήμερα προβάλλεται ως η «εξαίρεση» λειτουργικής δημοκρατίας στον ισλαμικό κόσμο. Με τη δρομολόγηση της διαδικασίας μετάβασης στο δημοκρατικό μοντέλο, η Δύση δεν θα χρειάζεται «μεσολαβητές» για να συνομιλεί με τις χώρες της περιοχής. Αντίθετα οι σχέσεις της Τουρκίας με το Ιράν και με ομάδες όπως η Χεζμπολάχ στον Λίβανο και η Χαμάς στη Γάζα θα υποβάλουν σε δοκιμασία τις σχέσεις της με την Ε.Ε. και την Ουάσιγκτον.

Source : Μ. Ιγνατίου, ΗΜΕΡΗΣΙΑ

Κυπριακό και ΠΓΔΜ κυριάρχησαν στη συνάντηση Δρούτσα με τον Μπαν κι-Μουν

Οι τελευταίες εξελίξεις στο Κυπριακό και το ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων κυριάρχησαν στη συνάντηση που είχε ο υπουργός Εξωτερικών Δημήτρης Δρούτσας με τον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη. Από τις συζητήσεις δεν έλειψαν και οι αναφορές στις εξεγέρσεις του αραβικού κόσμου, ενώ σε δηλώσεις του μετά τη συνάντηση ο Δ. Δρούτσας αναφέρθηκε και στο θέμα της ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ).

 
Ερωτηθείς για την αναγνώριση της ελληνικής ΑΟΖ από το Ισραήλ, ο υπουργός Εξωτερικών ανέφερε ότι το θέμα δεν συζητήθηκε με το γ.γ. του ΟΗΕ και τόνισε ότι στόχος της κυβέρνησης είναι η οριοθέτηση όλων των θαλασσίων ζωνών με όλους μας τους γείτονες. "Έχουμε ξεκινήσει εδώ και καιρό - το τονίζω όχι μόνο η σημερινή αλλά και η προηγούμενη κυβέρνηση - τη διαδικασία με όλους μας τους γείτονες για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών. Το ίδιο ισχύει και με την Κυπριακή Δημοκρατία. Οι σχέσεις μας είναι στενές, αδελφικές. Και σε αυτό το θέμα υπάρχει πλήρης ταύτιση απόψεων. Οι επιδιώξεις μας είναι κοινές και όλη η διαδικασία θα γίνει με τον πλέον σωστό τρόπο", πρόσθεσε.
Σχετικά με το Κυπριακό, ο Δημήτρης Δρούτσας σημείωσε ότι επανέλαβε στον Μπαν κι-Μουν τη θέση της Ελλάδας και τη στήριξή της στις διαδικασίες για εξεύρεση λύσης, στη βάση των ψηφισμάτων των Ηνωμένων Εθνών αλλά και με πλήρη σεβασμό του Ευρωπαϊκού κεκτημένου. "Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Κυπριακή Δημοκρατία είναι πλήρες μέλος της Ε.Ε. και αυτό πρέπει να ληφθεί πλήρως υπόψη και στις διαπραγματεύσεις και στο τελικό σχέδιο λύσης.", επισήμανε.
"Τόνισα στο Γ.Γ. ότι θέλουμε να βλέπουμε πάντα από όλους αντικειμενικότητα στο χειρισμό του θέματος και τη διαδικασία. Επιμένουμε σε μια διαδικασία που είναι Κυπριακή, από τους Κυπρίους για τους Κυπρίους. Αυτή είναι η διαδικασία που πρέπει να ακολουθήσουμε. Δεν χωρούν ούτε ωραιοποιήσεις, ούτε απλοποιήσεις σε αυτά τα θέματα. Θέλουμε τα γεγονότα να καταγράφονται πάντα με αντικειμενικότητα", πρόσθεσε.
Χαρακτήρισε εποικοδομητικές τις προτάσεις του Δημήτρη Χριστόφια και επέκρινε την τουρκοκυπριακή πλευρά, τονίζοντας ότι "ο ηγέτης της Τουρκοκυπριακής κοινότητας, ο κ. Έρογλου, δεν ανταποκρίνεται πάντα με τον ίδιο εποικοδομητικό τρόπο. Παρατηρούμε να εκφράζονται θέσεις που θυμίζουν το παρελθόν και που, κατά την άποψή μας, φεύγουν από τη βάση επίλυσης που έχει συμφωνηθεί, κατά καιρούς, για το Κυπριακό".
Όσον αφορά στο ζήτημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ, ο Δημ. Δρούτσας τόνισε ότι επανέλαβε την ελληνική θέση "για μια ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό και χρήση από όλους, erga omnes" και διαβεβαίωσε τον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ για τη βούληση της Ελλάδας και της ελληνικής κυβέρνησης για μία λύση. "Η πρόσκληση, αν θέλετε, απευθύνεται προς την πολιτική ηγεσία της γειτονικής μας χώρας και τον κ. Γκρούεφσκι να πάρει τις απαραίτητες αποφάσεις που θα οδηγήσουν σε λύση, και ταυτόχρονα θα οδηγήσουν τη χώρα του και το λαό της χώρας του σε ένα μέλλον ευρωπαϊκό, σε σταθερότητα στη χώρα του και σταθερότητα και ευρωπαϊκό μέλλον όλης της περιοχής", τόνισε.
Οι δύο πλευρές συζήτησαν και τις εξελίξεις στην Μέση Ανατολή. Ο υπουργός Εξωτερικών ανέφερε ότι η ελληνική κυβέρνηση σκέφτεται να προχωρήσει στην ίδρυση ενός "Κέντρου Δημοκρατίας", με το οποίο -όπως είπε- "θα μπορέσουμε να βοηθήσουμε να εκπαιδευτούν νέες προσωπικότητες, πολιτικοί από τις χώρες αυτές. Να βοηθήσουμε και στην εξέλιξη των νέων πολιτικών κομμάτων που πρέπει να δούμε στις χώρες αυτές". Όπως τόνισε ο Μπαν κι-Μουν χαρακτήρισε "πολύ χρήσιμη" την ελληνική πρωτοβουλία, ενώ συζητήθηκε και το ενδεχόμενο μελλοντικής συνεργασίας.
Ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών εκτός από τη συνάντηση με το Γενικό Γραμματέα που έγινε παρουσία υπηρεσιακών παραγόντων και των δύο πλευρών, είχε και κατ' ιδίαν 15λεπτη συνάντηση μαζί του.
Εν τω μεταξύ, επαφές στην έδρα του ΟΗΕ είχε χθες και ο γενικός διευθυντής του υπουργείου Εξωτερικών της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκος Αιμιλίου, ο οποίος συναντήθηκε με τον αναπληρωτή γενικό γραμματέα του ΟΗΕ, υπεύθυνο για Πολιτικές Υποθέσεις, Λιν Πάσκο και με εκπροσώπους μονίμων μελών του Σ.Α. Όπως δήλωσε, ενημέρωσε ενδελεχώς για τις τελευταίες εξελίξεις στο Κυπριακό, μεταφέροντας τις εκτιμήσεις της κυπριακής κυβέρνησης για τα συμβαίνοντα στη μετά τη Γενεύη εποχή. "Ασφαλώς συζητήσαμε το θέμα της έκθεσης του Γενικού Γραμματέα, η οποία αναμένεται αργότερα αυτόν το μήνα. Τόνισα το τι αναμένουμε και τι απευχόμαστε να δούμε σ' αυτές τις εκθέσεις, δεδομένου και του τι συνέβη τον περασμένο Δεκέμβριο", πρόσθεσε ο Νίκος Αιμιλίου.