Πρόταση κατασκευής τερματικού φυσικού αερίου στην Κύπρο

Οισραηλινός κολοσσός «DelekGroup», βασικός συνεταίρος της Νoble Εnergyμε δικαιώματα σε σημαντικό αριθμό τεμαχίων φυσικού αερίου του Ισραήλ, έχει υποβάλει ήδη με επιστολή προς την κυβέρνηση της Κύπρου, πρόταση για κατασκευή τερματικού «πολλαπλών χρήσεων» στην Κύπρο και συνεργασία για παραγωγή και εξαγωγή φυσικού αερίου, αποκαλύπτει με χθεσινή του είδηση, το διεθνές περιοδικό «Μiddle Εast Ρetroleum and Εconomic» (ΜΕΕC), που ας σημειωθεί έχει την έδρα του στη Λευκωσία.
Σύμφωνα με την είδηση, η DelekGroup έχει υποβάλει γραπτώς στην Κυπριακή Δημοκρατία, πρόταση για συνεργασία στην κατασκευή του τερματικού και των εγκαταστάσεων παραγωγής, όπως και τη δημιουργία μηχανισμού που θα αναλάβει όλες τις εγκαταστάσεις και διαδικασίες υγροποίησης και εξαγωγών του φυσικού αερίου και άλλων πετροχημικών από τα κοιτάσματα των δύο χωρών στο έδαφος της Δημοκρατίας.

Τα κοιτάσματα σε Λεβιάθαν, Ταμάρ και Νταλίτ αποτελούν τις ανακαλύψεις των δύο τελευταίων ετών, όπου Delekκαι Νoble έχουν από κοινού τα δικαιώματα, ενώ στο «Οικόπεδο 12» της Δημοκρατίας, η Delek- όπως έγραψε από τον Οκτώβριο του 2009 ο «Φ» - ζήτησε από τη Δημοκρατία έγκριση να συμμετάσχει με σημαντικό ποσοστό στις μετοχές των δικαιωμάτων της Νoble. Υπάρχει μεταξύ τους συμφωνία γι’ αυτό, ωστόσο απαιτείται έγκριση του Υπουργικού Συμβουλίου που οι πληροφορίες του «Φ» αναφέρουν ότι δεν δόθηκε μέχρι στιγμής.
 

Σύμφωνα με τη ΜΕΕS, στην επιστολή υπογραμμίζονται και οι θετικές επιπτώσεις στις οικονομίες Κύπρου και Ισραήλ, αλλά και ο νέος ρόλος που μπορεί να αποκτήσει η Κύπρος στην περιοχή, ως παγκόσμιος εξαγωγέας και διανομέας φυσικού αερίου.
 

Σε πρόσφατη συνέντευξή του στη Ηuston Chronicle, ο ανώτατος διευθυντής της Νoble, Τσιάρλς Ντάβιτσον, είχε υποδείξει πως και μόνο το κοίτασμα του Λεβιάθαν, μπορεί να υποστηρίξει δύο μεγάλες μονάδες υγροποίησης φυσικού αερίου, υπενθυμίζει το περιοδικό.
 

Ο «Φ» είχε δημοσιεύσει από τις αρχές του χρόνου ότι υπήρχε ενώπιον της κυβέρνησης πρόταση από το Ισραήλ για συνεργασία. Το θέμα συζητήθηκε και στις επαφές του Ισραηλινού υπουργού Υποδομών με τον υπουργό Εμπορίου και τον πρόεδρο της Βουλής κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Κύπρο, αναφέρουν πληροφορίες του «Φ».
 

Στο μεταξύ, σύμφωνα με χθεσινές δηλώσεις του πρέσβη του Ισραήλ στην Κύπρο, Μισιέλ Χαράρι, στους επόμενους τρεις μήνες το Ισραήλ θα γνωρίζει πότε θα αρχίσει την παραγωγή φυσικού αερίου. Ο πρέσβης, που επισκέφθηκε χθες το ΚΥΠΕ, δήλωσε χαρακτηριστικά πως «στους επόμενους μήνες θα έχουμε διαβουλεύσεις και συνομιλίες μεταξύ των χωρών μας προς όφελος των διμερών σχέσεων». Αναμένεται η κατάληξη των διαπραγματεύσεων μεταξύ κυβέρνησης και ιδιωτικών εταιρειών σε αυτό το στάδιο, εξήγησε ο ίδιος. Πληροφορίες του «Φ» αναφέρουν ότι οι διαπραγματεύσεις αφορούν τον καθορισμό τιμών. Αν η εμπορική διάθεση του φυσικού αερίου θα είναι δυνατή σε τρία ή δέκα χρόνια, θα είναι γνωστό σε τρεις μήνες, εξήγησε. Ερωτηθείς δε, αν ισραηλινές εταιρείες έχουν ενδιαφερθεί για εξόρυξη φυσικού αερίου στην Κύπρο, ο κ. Χαράρι είπε χαρακτηριστικά: «Φαντάζεστε το 

ενδιαφέρον από πολλές ισραηλινές εταιρείες που ασχολούνται με την ενέργεια».
 

Ο ίδιος, κληθείς να σχολιάσει αν το ίδιο το Ισραήλ υπέγραψε συμφωνίες για να εφοδιάζεται από την Αίγυπτο φυσικό αέριο για την επόμενη εικοσαετία ήταν ένα από τα επιχειρήματα που λέχθηκαν δημόσια από πλευράς ΑΗΚ - ο κ. Χαράρι είπε ότι υπάρχει εδώ και χρόνια συμφωνία με την Αίγυπτο για πετρέλαιο και φυσικό αέριο, από το 1979 και δεν είναι κάτι το καινούργιο. «Θα παρακολουθούμε στενά το θέμα στις επόμενες ημέρες κι ας ελπίσουμε για τη θετική πλευρά του», σχολίασε επίσης ο πρέσβης του Ισραήλ.

Τεχνοοικονομικό και όχι πολιτικό το θέμα

ΕΤΕΚ:

ΑΝΗΣΥΧΙΕΣγια τη Βαβέλ που δημιουργείται σε σχέση με την έλευση φυσικού αερίου, εκφράζει το ΕΤΕΚ, που τοποθετείται με χθεσινή του ανακοίνωση για όλα τα θέματα που εγέρθηκαν. Η έλευση φυσικού αερίου είναι η μεγαλύτερη επένδυση υποδομής από την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας και η μέγιστη στρατηγική απόφαση της Πολιτείας, σημειώνουν. «Είμαστε στο παρά πέντε για τη λήψη αποφάσεων που δρομολογήθηκαν από χρόνια, το ΕΤΕΚ θεωρεί ότι εύλογα ερωτήματα που εγείρονται, έστω ετεροχρονισμένα, θα πρέπει να απαντώνται με επάρκεια. Αντί τούτου, παρατηρούμε με μεγάλο προβληματισμό τη Βαβέλ που δημιουργείται από τις εκ των υστέρων δηλώσεις και αποκλίνουσες εκτιμήσεις διαφόρων αρμοδίων και μη, φορέων και ατόμων, με αποτέλεσμα τη δημιουργία σύγχυσης στον πολίτη αλλά και ανησυχίας για την ορθότητα των χειρισμών που έγιναν», σημειώνει το ΕΤΕΚ.

Το Επιστημονικό Τεχνικό Επιμελητήριο Κύπρου παρακολουθεί με μεγάλη ανησυχία τις εξελίξεις, αλλά το θέμα της έλευσης του φυσικού αερίου είναι πρώτιστα τεχνοοικονομικό και όχι πολιτικό.
Το Επιμελητήριο, ως ο Τεχνικός Σύμβουλος της Πολιτείας, ενημερώθηκε από εκπροσώπους της ΔΕΦΑ και της ΑΗΚ και θεωρεί ότι πρέπει να δοθούν προς την κοινή γνώμη σημαντικές απαντήσεις και διευκρινίσεις για τη διαδικασία, την προεπιλογή υποψηφίων προμηθευτών, αλλά και σε σχέση με τον τρόπο που επηρεάζουν τον εθνικό ενεργειακό σχεδιασμό οι πρόσφατες εξελίξεις που αφορούν στην αξιοποίηση των κοιτασμάτων της Κύπρου αλλά και γειτονικών χωρών.

Αν ανοίξουν οι τρεις επιπλέον προτάσεις τώρα θα ανοίξει ο ασκός του Αιόλου. «Αν κρίνεται όμως πως η χώρα δύναται να εξασφαλίσει καλύτερους όρους και τιμές προμήθειας φυσικού αερίου, τότε η διαδικασία θα πρέπει να ακυρωθεί και ο διαγωνισμός να επαναπροκηρυχθεί», σημειώνει το ΕΤΕΚ. Διαφορετικά, η περαιτέρω καθυστέρηση στο θέμα, στην απουσία εναλλακτικής λύσης, θα αυξήσει το κόστος στην οικονομία διακινδυνεύοντας τη βιωσιμότητα του εγχειρήματος.

Εισηγείται τη διαφανή ενημέρωση των πολιτών και τονίζει την επίδραση των αποφάσεων αυτών στο κόστος παραγωγής ενέργειας και ως εκ τούτου στο τελικό κόστος που θα κληθούν να καταβάλουν οι καταναλωτές. Είναι το σημαντικότερο, μετά το εθνικό πρόβλημα, θέμα για τον τόπο, αλλά κατά βάση τεχνικό θέμα και, ως προς τούτες τις πτυχές του, θα πρέπει απαραίτητα να αντιμετωπίζεται ως τέτοιο, καταλήγει το ΕΤΕΚ.
ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

Ελληνο-Ισραηλινές σχέσεις

Διευκρινίσεις για τη συμφωνία συγκρότησης κοινού υπουργικού συμβουλίου συνεργασίας, με στόχο την εμβάθυνση και θεσμική θωράκιση των ελληνοϊσραηλινών σχέσεων, έδωσαν ο υπουργός Εξωτερικών, Δημήτρης Δρούτσας και ο ισραηλινός ομόλογός του και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Ο Άβιγκντορ Λίμπερμαν πραγματοποιεί επίσκεψη στην Αθήνα.

Ο Έλληνας υπουργίος ανέφερε ότι κατά πάσα πιθανότητα η πρώτη συνεδρίαση θα γίνει στο Ισραήλ και θα ασχοληθεί με θέματα πολιτισμού, τουρισμού, αγροτικής ανάπτυξης, ενέργειας και υψηλής τεχνολογίας. Ο ισραηλινός ΥΠΕΞ εκτίμησε, από τη μεριά του, ότι θα γίνει σε τρεις μήνες.
Σχολιάζοντας τις εξελίξεις στις διμερείς σχέσεις, ο Δημ. Δρούτσας υποστήριξε ότι θα έχουν πολλαπλά οφέλη για τους δύο λαούς, αλλά και την ευρύτερη περιοχή.

Ανακοίνωσε, επίσης, ότι τα δύο κράτη θα δημιουργήσουν περιφερειακή μονάδα άμεσης ανάπτυξης για την αντιμετώπιση των φυσικών καταστροφών.

Εκ μέρους του Ισραήλ, ο Άβιγκντορ Λίμπερμαν υπογράμμισε ότι η οικονομική συνεργασία των δύο κρατών θα πρέπει  να ξεκινήσει "το ταχύτερο δυνατό". Ερωτηθείς για το ενδεχόμενο συνεργασίας στον τομέα του φυσικού αερίου, δήλωσε ότι απαιτεί «εμπεριστατωμένη έρευνα».

Αναφορικά με τις αραβοϊσραηλινές σχέσεις, δήλωσε ότι θα είναι ευτυχής, "αν μπορέσει η Ελλάδα να συμβάλει στη σύσφιγξη των σχέσεων του Ισραήλ με τις γειτνιάζουσες χώρες".

Ερωτηθείς για τις τελευταίες εξελίξεις στο Παλαιστινιακό, όπως η επανέναρξη του εβραϊκού εποικισμού, ο Δημ. Δρούτσας είπε πως "οι απόψεις της Ελλάδας δεν συμπίπτουν σε όλα τα θέματα με αυτές του Ισραήλ. Πρέπει όμως να μιλάμε ανοιχτά και εκεί, όπου αποκλίνουν οι απόψεις μας".
Ο Έλληνας υπουργός συμπλήρωσε ότι οι μονομερείς ενέργειες δεν είναι προς το συμφέρον του Ισραήλ.

"Επειδή η Ελλάδα έχει ακολουθήσει με συνέπεια μια πολιτική αρχών, που αποτελεί και την προστιθέμενη αξία της χώρας μας στην περιοχή, για τον λόγο αυτό η Ελλάδα έχει αποκτήσει την εμπιστοσύνη του αραβικού κόσμου αλλά και του Ισραήλ. Λίγες χώρες μπορούν να ισχυριστούν ότι διαθέτουν αυτό το πλεονέκτημα", σημείωσε.
Πηγή: Ελευθεροτυπία

Το σημερινό περιβάλλον των ελληνοτουρκικών σχέσεων

Του Αγγελου Σταγκου
Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις έχουν πάρει μία παράξενη τροπή. Από τη μία πλευρά τα χαμόγελα σε πρωθυπουργικό επίπεδο περισσεύουν και οι συναντήσεις είναι αλλεπάλληλες. Από την άλλη πλευρά, Αθήνα και Αγκυρα παραμένουν σταθερές στις γνωστές θέσεις τους ή έτσι δείχνουν και διαλαλούν, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τα ελληνοτουρκικά προβλήματα, στα οποία έχει προστεθεί η λαθρομετανάστευση, και το Κυπριακό. Με αυτή την έννοια, η κατάσταση είναι παράξενη και δύσκολα μπορεί να αποτολμηθεί η οποιαδήποτε πρόβλεψη. Πρόκειται για μία άνοιξη στις σχέσεις των δύο χωρών, που όμως δεν εξασφαλίζει ότι θα ακολουθήσει οπωσδήποτε το καλοκαίρι.


Η σημερινή συγκυρία στα ελληνοτουρκικά είναι εξαιρετικά περίεργη και πάντως πιο περίπλοκη από κάθε άλλη φορά. Η Τουρκία περνάει περίοδο οικονομικής και πολιτιστικής άνθησης, κάνει ανοίγματα προς πολλές κατευθύνσεις, επιδιώκει να δώσει την αίσθηση ότι η Κωνσταντινούπολη είναι διεθνές κέντρο (και το κατορθώνει), η αστική τάξη της αποπνέει ένα αίσθημα αυτοπεποίθησης. Δεν τα καταφέρνει σε όλες τις επιδιώξεις της, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αποτελεί μέγεθος με ειδικό βάρος στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, ιδιαίτερα στην ευρύτερη περιοχή μας, και ταυτόχρονα η πολιτική της ηγεσία έχει αποδείξει ότι είναι ικανή. Αυτό το παραδέχονται και Τούρκοι πολίτες που δεν ψηφίζουν το ισλαμικό κόμμα.

Αντίθετα, η Ελλάδα βρίσκεται σε παρατεταμένη περίοδο παρακμής και σε βαθιά οικονομική κρίση. Το γεγονός αυτό προκαλεί θεωρητικά ανισορροπία στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, αλλά δεν είναι και ακριβώς έτσι. Εχει και η Τουρκία τις δυσκολίες της τόσο στο εσωτερικό όσο και στην υλοποίηση της προσπάθειας που κάνει να διευρύνει την επιρροή της στο εξωτερικό, σύμφωνα με το δόγμα Νταβούτογλου. Σε αρκετές περιπτώσεις σπάει τα μούτρα της και στα βορειοανατολικά της σύνορα επικρατεί ρευστότητα.

Επιπλέον, όσο και αν η Αγκυρα νιώθει απογοητευμένη από τη συμπεριφορά της Ευρωπαϊκής Ενωσης απέναντί της, το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι μέλος αυτής της Ενωσης, ενώ η Τουρκία θα ήθελε να είναι (ίσως όχι με την ίδια ζέση που το ήθελε αρχικά), παίζει τον ρόλο του. Και, τέλος, είναι αλήθεια ότι η κυβέρνηση Ερντογάν δεν δείχνει να έχει διαθέσεις νταή. Αντίθετα, δείχνει να επιδιώκει τις πολιτισμένες σχέσεις.

Η κατάσταση όμως έχει γίνει πιο περίπλοκη και για άλλους λόγους. Υπάρχει ο παράγων που λέγεται Ιράν, με το οποίο η Τουρκία διατηρεί καλές σχέσεις, οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις δεν είναι στα καλύτερά τους και στις τουρκοϊσραηλινές επικρατεί ένταση που φτάνει στα όρια της εχθρότητας. Από την άλλη πλευρά, είναι ορατή η προσέγγιση της Ελλάδας με το Ισραήλ, ωστόσο με κανέναν τρόπο δεν θα πρέπει να δοθεί η εντύπωση ότι οικοδομείται άξονας κατά της Αγκυρας. Και μέσα σε όλα αυτά προέκυψαν τα κοιτάσματα αερίου στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Κύπρου, Ισραήλ, Καστελόριζου, τα οποία όμως καλοβλέπουν και άλλες γειτονικές χώρες και δεν αποκλείεται η επίσκεψη της κυρίας Μέρκελ στη Λευκωσία να σχετίζεται. Οπως βέβαια είναι σίγουρο ότι σχετίζεται και με το κυπριακό πρόβλημα αυτό καθεαυτό.

Ολα τα παραπάνω και άλλα δημιουργούν το σημερινό περιβάλλον των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Ισως εξηγούν και τα ανοίγματα που κάνει η τουρκική πλευρά προς την Ελλάδα, ειδικά με χειρονομίες καλής θέλησης προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο (που όμως άπτονται των θρησκευτικών δικαιωμάτων και όχι των ελληνοτουρκικών προβλημάτων). Δεν παραιτείται από τις διεκδικήσεις της, όπως δεν παραιτούμαστε και εμείς από τα κυριαρχικά δικαιώματά μας, αλλά είναι σαφές ότι η Αγκυρα θέλει θερμές σχέσεις με την Αθήνα. Αν μη τι άλλο, η Τουρκία δεν αισθάνεται την Ελλάδα ως απειλή, κάτι που αντανακλάται και στις δημοσκοπήσεις. Τελευταία δημοσκόπηση έβγαλε ότι μόλις το 2% των Τούρκων πολιτών θεωρεί την Ελλάδα απειλή κατά της χώρας του, ενώ στην κορυφή βρίσκονται οι ΗΠΑ και το Ισραήλ. Οποιος επισκέπτεται την Τουρκία αυτή την εποχή αντιλαμβάνεται ότι οι Ελληνες (και οι ντόπιοι Ρωμιοί) είναι... in, ειδικά για την αστική τάξη της γείτονος.

Υπάρχουν κύκλοι, ακόμη και κόμματα, στην Ελλάδα που διατηρούν επιφυλάξεις ή είναι αντίθετα στην όποια προσπάθεια προσέγγισης με την Τουρκία. Δεν θέλουν την κυβέρνηση να ανταποκρίνεται στα ανοίγματα του κ. Ερντογάν όσο η Τουρκία δεν παραιτείται από τις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο ή δεν κάνει κινήσεις στο Κυπριακό. Κάνουν λάθος. Η Αθήνα μπορεί να συμβάλει στη δημιουργία καλών σχέσεων διατηρώντας τις απόψεις της και εκμεταλλευόμενη τις ευκαιρίες για να τις προβάλει. Οπως έκανε ο Γ. Παπανδρέου στο Ερζερούμ, μιλώντας στο κατεστημένο του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, που μέχρι πρότινος το θεωρούσαμε μέρος του «βαθέος κράτους» της Τουρκίας. Το ερώτημα είναι γιατί προσκλήθηκε ο Ελληνας πρωθυπουργός από τον Τούρκο ομόλογό του να μιλήσει στη συγκεκριμένη σύναξη. Προς το παρόν δεν γνωρίζουμε, αλλά πιθανώς να το μάθουμε στο μέλλον.
Πηγή : Εφημερίδα Καθημερινή

Εξελίξεις στο Κυπριακό με αφορμή τα κοιτάσματα φυσικού αερίου

του Γ. Δελαστίκ
Εξελίξεις στρατηγικής σημασίας κυοφορούνται γύρω από τη διεθνή θέση της Κύπρου μετά την ανακάλυψη αξιόλογων κοιτασμάτων φυσικού αερίου στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) που καθόρισε το Ισραήλ για τον εαυτό του, ερχόμενο σε συμφωνία με την Κυπριακή Δημοκρατία για την οριοθέτηση των ΑΟΖ τους, αλλά ερήμην του Λιβάνου, που απορρίπτει ήδη τη συμφωνία αυτή.

Εν πρώτοις η συμπαράταξη της Λευκωσίας με το Τελ Αβίβ στο θέμα αυτό αντικειμενικά φέρνει την Κύπρο αντιμέτωπη με όλα τα αραβικά κράτη, κάτι που ευνοεί την Τουρκία, η οποία έχει ήδη αποκαταστήσει άριστες σχέσεις με τους Αραβες λόγω της εξαιρετικά γενναίας στάσης του Ερντογάν στο Παλαιστινιακό, που δικαίως τον έχει καταστήσει ήρωα του αραβικού κόσμου.

Η διεύρυνση του τουρκοαραβικού μετώπου που ήδη σφυρηλατείται διευκολύνει την Αγκυρα να επιδιώξει και να πετύχει αναγνωρίσεις του κατοχικού καθεστώτος του «Αττίλα» στο βόρειο κομμάτι της Κύπρου, αν και όταν η τουρκική ηγεσία κρίνει ότι τη συμφέρει μια τέτοια κίνηση, από πολλά αραβικά και μουσουλμανικά καθεστώτα.

Μέχρι τώρα οι Αραβες ήταν απόλυτα αντίθετοι σε μια τέτοια αναγνώριση, λογικό όμως είναι να αλλάξει πλέον η στάση τους εξαιτίας της ενεργειακής συμμαχίας Κύπρου - Ισραήλ. Αυτή είναι μια σοβαρή προφανώς αρνητική και ανεπιθύμητη εξέλιξη.

Από την άλλη πλευρά, το σημαντικότερο είναι πως αν όντως αποδειχθούν μεγάλα τα κοιτάσματα φυσικού αερίου στις ΑΟΖ του Ισραήλ και της Κύπρου σε βαθμό που να μπορούν να γίνουν εξαγωγές αερίου στην Ευρώπη, τότε θα λάβει χώρα μια στρατηγικής σημασίας αλλαγή για το Κυπριακό: θα αλλάξει ριζικά το πλαίσιο εντός του οποίου θα αντιμετωπίζουν πλέον το πρόβλημα οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις πρωτίστως η Γερμανία και η Γαλλία, αλλά και οι ΗΠΑ σε έναν βαθμό.

Από μια «ενοχλητική» ελληνοτουρκική διαφορά στο ανατολικό άκρο της Μεσογείου, το Κυπριακό θα ενταχθεί για το Βερολίνο και το Παρίσι στο πλαίσιο της ενεργειακής τροφοδοσίας της Ευρώπης! Ως πρόβλημα τέτοιας φύσης πλέον είναι βέβαιο ότι θα τύχει ιδιαίτερης προσοχής από τους Γερμανούς και τους Γάλλους.

Θα τους ενδιαφέρουν στο μέλλον πολύ περισσότερο οι εξελίξεις στο Κυπριακό ιδίως αν εκτιμήσουν ότι διακυβεύεται η ομαλή ροή φυσικού αερίου προς την Ευρώπη - αν, επαναλαμβάνουμε, αποδειχθεί εμπράκτως ότι όντως υπάρχει φυσικό αέριο προς εξαγωγή, κάτι το οποίο δεν είναι καθόλου βέβαιο σήμερα.

Το Ισραήλ θα επιδιώξει βεβαίως να εντάξει την Κύπρο στον σχεδιασμό του στον τομέα της ενέργειας και μέσω αυτού να τη χρησιμοποιήσει και ως παράγοντα προώθησης της πολιτικής του απέναντι στα αραβικά κράτη και την Τουρκία, όταν αυτό το επιτρέπουν οι περιστάσεις.

Δεν πρόκειται περί απλής υπόθεσης φαντασίας. Το Τελ Αβίβ το έκανε ήδη αυτό προ δύο εβδομάδων όταν ο Ισραηλινός υπουργός Υποδομών Ούζι Λαντάου υποστήριξε σε συνέντευξη Τύπου ότι «η συμφωνία με την Κύπρο χαράσσει το όριο των θαλάσσιων συνόρων του Ισραήλ προς βορρά και ορίζει ντε φάκτο τα σύνορα με τον Λίβανο»!

Εύλογη είναι η σκέψη ότι τώρα που το ενδιαφέρον των μεγάλων χωρών για την Κύπρο πιθανόν θα αναβαθμιστεί εξαιτίας του φυσικού αερίου, ενδέχεται οι Γερμανοί, οι Γάλλοι και οι λοιποί Ευρωπαίοι να υποστηρίξουν περισσότερο τις θέσεις της Λευκωσίας για την επίλυση του Κυπριακού.

Η ορθότητα αυτής της σκέψης είναι άκρως αμφιλεγόμενη. Επί τριάντα πέντε χρόνια τώρα οι κυπριακές κυβερνήσεις επιδιώκουν λύσεις του προβλήματος βασιζόμενες στις αρχές και τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, ζητώντας να εφαρμοστούν θεμελιώδεις κανόνες του διεθνούς δικαίου.

Θα συνιστούσε σοβαρότατο σφάλμα να εγκαταλείψει η Λευκωσία αυτό το πλαίσιο και να εναποθέσει τη λύση του Κυπριακού στα τρέχοντα ενεργειακά συμφέροντα των Γερμανών και των Γάλλων, έχοντας την αυταπάτη ότι έτσι το Βερολίνο και το Παρίσι θα? ευνοήσουν την Κύπρο εις βάρος της Τουρκίας, όσες παροδικές κόντρες και αν έχουν με την Αγκυρα.

ΡΙΣΚΟ
Η εκμετάλλευση αντιθέσεων άλλων

Η ΔΙΑΤΑΡΑΞΗ των σχέσεων Τουρκίας - Ισραήλ έχει οδηγήσει τόσο την Αθήνα όσο και τη Λευκωσία στο να εγκαταλείψουν την παραδοσιακά φιλοαραβική πολιτική τους και να στραφούν προς το Ισραήλ, νομίζοντας ότι έτσι μπορούν να εκμεταλλευθούν υπέρ των ελληνικών και κυπριακών συμφερόντων τις αντιθέσεις μεταξύ Αγκυρας και Τελ Αβίβ. Είναι άλλο πράγμα όμως η προσπάθεια αξιοποίησης της κατάστασης αυτής με στόχο την αποκόμιση οποιουδήποτε βραχυπρόθεσμου κέρδους καταστεί δυνατόν και εντελώς άλλο η χάραξη στρατηγικής βασιζόμενης στις αντιθέσεις αυτές. Το δεύτερο συνιστά επιπόλαιη και επικίνδυνη πολιτική, που θα βρεθεί μετέωρη αν το Ισραήλ αποκαταστήσει τις σχέσεις του με την Τουρκία όπως απεγνωσμένα επιδιώκει.

Πηγή: Εφημερίδα " Εθνος"

Erdogan at the Turkish - Arab Relations Conference in Kuwait

Turkish Prime Minister Recep Tayyip Erdogan said Tuesday that Turkey would determine its own foreign policy and such a foreign policy would not be determined by others.
    
Speaking at the Turkish-Arab Relations Conference in Sheraton Hotel in Kuwait, Erdogan said that Turkey determined her its foreign policy agenda.
    
"We do not know exactly when the Turks and Arabs met each other for the first time. Strong friendship between the Turks and Arabs was established after the Turks converted to Islam. Our relations are not merely limited to those of the Republic of Turkey and the Ottoman period. Turks and Arabs lived together during the Seljukian era and later. Turks and Arabs jointly defended these lands during the raids of the crusaders," Erdogan said.
    
Reminding that the eastern province of Erzurum was defined as the "Key of Islam", Erdogan said that many in the region shed tears when Erzurum was invaded.
    
We know that a mobilization was declared when Erzurum was invaded. We are individuals who fought together against the invaders. I will be very frank. In the last century, our countries may have experienced certain problems in relations. There could be entities feeling uneasiness by the development of Turkish-Arab relations. Yet these entities can not put a shadow on our joint history and brotherhood of a thousand years, Erdogan stressed.
    
Throughout my life, I have witnessed efforts that aimed at separating Turks and Arabs, Erdogan noted.
    
In the past eight years, we have witnessed this sneaky propaganda more openly, Erdogan said.
    
We are being criticized by certain people when we talk about Baghdad, Kabul, Gaza, Jerusalem and Palestine. The same individuals question Turkey's presence in the EU. No one should be insulted but we determine our own foreign policy. We make our own foreign policy agenda. The Arabs are our brothers and sisters. We are their brothers and sisters. Kuwait happens to be our brother. Regardless of what some say, we will continue to develop brotherhood and cooperation with our Arab brothers and sisters. On one hand, we will continue EU negotiations and, on the other hand, we will not turn our back to regions with which we have been sharing friendship and brotherhood for centuries. Our union is political, economic, commercial and cultural. We are members of the same civilization. We share a common history. We wrote our joint history together. We have no goals in this region other than brotherhood and mutual cooperation, Erdogan underlined.
    
When Kuwait was invaded (by Iraq), all in Turkey felt the pain. Turkey did everything possible to end the invasion in Kuwait, Erdogan said.
    
We considered the pain of the people of Iraq, of the Afghan people and Pakistan as the pain of ourselves. When any organ of a body feels pain, the whole body feels pain, Erdogan said.
    
"Likewise, when children in Gaza were massacred, we felt their pain as if our own children went through a massacre. Jerusalem's problem is our problem. Gaza's problem is our problem. We defend justice for all regardless of their language, religion or skin color. I strongly condemn the recent terrorist attack in Egypt and offer condolences to the families of the victims. We do not want to see pain in this region any more. We do not want to see blood, teardrops, wars, or terror in this region any more. Placing the word 'Islam' before 'terror' is disrespect to the Muslims. You can not place Islam next to terror. How can you associate Islam, which translates into "peace", with terror? Islam rejects terror and says that 'killing a single individual implies killing the whole humanity'. Therefore, we have to continue to make efforts that show that we are against terror," Erdogan said.
    
With its deep rooted culture, this geography deserves peace, welfare and stability. This region carries the potential to shape the whole world, Erdogan noted.
    
Through solidarity, we can overcome the Palestine problem and end the pain in Iraq and Afghanistan. We do not have to apply at others to help us. Yet, at foremost, we need to establish our own union. We can strengthen stability in Lebanon and prevent terror acts in Egypt. Through solidarity, we can overcome poverty in the region. This is Turkey's goal. We have established high level cooperation mechanisms with certain countries. We have established a cooperation mechanism in the Gulf region. We can establish a better tomorrow together. We do not need others to determine relations between our countries. We can take nice steps together, Erdogan said.
    
We wanted to open a new page with the Middle Eastern countries, as in other parts of the world, and succeeded in doing this. We have opened our hearts to you. We are in an effort to leave aside artificial discussions of the past and a history based on lies. Do not be separated and do not fall into discords, Erdogan said.
    
I am highly confident that more prosperous days in the region will arrive based on brotherhood in the region, Erdogan said.
    
When we came to power in Turkey eight years ago, Turkey's national income was 230 billion USD. Turkey's national income in 2010 exceeded 740 billion USD. This means that when you set up a goal, you can reach it with determination. Our exports were worth 36 billion USD only several years ago and reached a figure of 114 billion USD in 2010. Inflation in Turkey had been around 30 percent. Inflation in 2010 dropped to 6.4 percent. All of these show that, when you believe in something you are doing and work for it, you reach your goals, Erdogan also said.
    
The conference was attended by Kuwaiti Prime Minister Nasir al-Muhammad al-Ahmad al-Sabah, Turkish State Minister Zafer Caglayan, Finance Minister Mehmet Simsek, Energy and Natural Resources Minister Taner Yildiz, Deputy Chairman of the Justice and Development (AK) Party Omer Celik, Deputy Chairman of AK Party Group Suat Kilic and other dignitaries.
Source : Journal of Turkish Weekly

Γιατί απέτυχε η ΕΟΚΑ μας & γιατί πέτυχε η ΤΜΤ τους; Διαχρονικά μαθήματα.

Με τον Λάζαρο Μαύρο
Ν Ο Μ Ι Ζ Ω ότι μπορούμε να θέσουμε ένα ερώτημα – κλειδί. Που, αν κατορθώσουμε να εντοπίσουμε και να μελετήσουμε σε βάθος όσα μπορούν να περιλαμβάνονται στις πάμπολες απαντήσεις του, τότε θα έχουμε μια σαφέστερη διαύγεια για τους βασανιστικούς μας προβληματισμούς:
- Από πού και πώς προκύψαμε;
- Γιατί καταντήσαμε εδώ που σήμερα βρισκόμαστε σήμερα;
- Και, κυρίως, πώς άραγε ΔΕΝ θα καταλήξουμε στα όσα χειρότερα φοβούμαστε ότι θα υποστούμε οι Έλληνες;
Το ερώτημα – κλειδί που προτείνω είναι το εξής:

- ΠΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΑΠΕΤΥΧΕ Η ΕΟΚΑ ΜΑΣ; Και:
- ΠΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΠΕΤΥΧΕ Η ΤΜΤ ΤΟΥΣ;



Ψυχρό και κυνικό ερώτημα. Τις απαντήσεις του οποίου οφείλουμε να αναζητήσουμε στα πεπραγμένα απ’ τη μια, ημών, των Ελλήνων κι απ’ την άλλη των Τούρκων.

Μας ενδιαφέρουν και άλλων τα πεπραγμένα. Ιδίως των Εγγλέζων. Όμως, στο κύριο μας ερώτημα, αφορούν τον τρόπο που εμείς οι Έλληνες απ’ τη μια, και εκείνοι, οι Τούρκοι, απ’ την άλλη, σχετίστηκαν με αυτά τα πεπραγμένα των Εγγλέζων, των Αμερικανών, των Ρώσων κ.ο.κ.

Για να μαζέψουμε το απαραίτητο υλικό, για τη μελέτη μας, χρήσιμο νομίζω είναι να ξεκινήσουμε από το 1950. Από το Δημοψήφισμα της 15ης και 22ας Ιανουαρίου 1950 που ο κυπριακός Ελληνισμός – σύμπας με όλες τις παρατάξεις του από τη δεξιά ως την αριστερά – ψήφισε την Αξίωση της Αυτοδιάθεσής του για Ένωση της Κύπρου με τη μητέρα Ελλάδα.

- Τί έκανε, λοιπόν, γι’ αυτή την αξίωση το ελλα-δικό μας κράτος;
- Τί έκανε, τότε, για το ίδιο θέμα το τουρκικό τους κράτος;
- Και, βεβαίως, τι έκαναν οι τότε κυρίαρχοι της Κύπρου Εγγλέζοι;

ΕΜΕΙΣ οι Έλληνες είχαμε τέσσερεις τότε κύριες υποστάσεις:

1. Ο υπόδουλος στους Εγγλέζους κυπριακός Ελληνισμός.
2. Η τότε ηγεσία του κυπριακού Ελληνισμού, Εθναρχία.
3. Ο εν Ελλάδι λαός μας.
4. Η ηγεσία της μητρός Ελλάδος, η κυβέρνηση των Αθηνών με το ελλα-δικό μας κράτος.

ΒΡΙΣΚΟΥΜΕ λοιπόν τότε ότι, τρεις από τις τέσσερεις υποστάσεις μας, ομόγνωμα και ομόψυχα τάχθηκαν στον αγώνα της Ένωσης: Ο λαός μας στην Κύπρο, η Εθναρχία και ο λαός μας στην Ελλάδα. Αλλά, η κυβέρνησή μας στην Αθήνα δεν δέχτηκε καν να παραλάβει επισήμως τις Δέλτους του Ενωτικού Δημοψηφίσματος με τις υπογραφές όλων των Ελληνίδων και Ελλήνων της Κύπρου που πήγε να της επιδώσει η Εθναρχία.

Ο λαός ήθελε. Το κράτος όχι.

Οι τέσσερεις υποστάσεις μας έγιναν, γι’ αυτό, δύο:

Απ’ τη μια σύμπας ο Ελληνισμός. Απ’ την άλλη το κράτος μας. Ο μεν πρόθυμος, το δε απρόθυμο.

ΑΥΤΗ τη διάσταση να τη θυμόμαστε διαρκώς καθώς θα μελετούμε τα πεπραγμένα 1950-2011.

Να θυμόμαστε επίσης ότι, το 1950 το τουρκικό κράτος, διά του υπουργού του των Εξωτερικών Νετζμετίν Σαντάκ, δήλωνε ότι, «δεν τίθεται θέμα που ονομάζεται Κυπριακό. Η βρετανική κυβέρνηση δεν πρόκειται να εγκαταλείψει την νήσον Κύπρο σε κάποιο άλλο κράτος». Ήταν Δευτέρα 23η Ιανουαρίου 1950, την επαύριον του Ενωτικού Δημοψηφίσματος. Και στις 20 Ιουνίου 1950 ο διάδοχός του, υπουργός Εξωτερικών Αλί Φουάτ Κιουπρουλού δήλωνε ότι, «για την Τουρκία δεν υφίσταται ζήτημα Κυπριακόν».

Το 1950, το τουρκικό κράτος δεν ενδιαφερόταν. Μέχρι το 1955, οι Εγγλέζοι, θα τα κατάφερναν να ενδιαφερθεί. Όλα τα καθέκαστα γι’ αυτό, γραμμένα σε τουρκικές και βρετανικές πηγές, με πλήθος λεπτομέρειες.

Απόδειξη και προϊόν εκείνου του κατορθώματος των Άγγλων με τους Τούρκους:

1. Η Τριμερής του Λονδίνου, τον Αύγουστο 1955, όπου, παρά τις διαφωνίες της Εθναρχίας, εσύρθη η ελλα-δική μας κυβέρνηση. Και:

2. Τα Σεπτεμβριανά του ’55 που, 6-7.9.1955 οργάνωσε το «βαθύ» τουρκικό κράτος κι εκτέλεσαν οι διατεταγμένοι τουρκικοί όχλοι ως πονγκρόμ εναντίον του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης.

ΠΕΝΤΕ μήνες νωρίτερα, την 1η Απριλίου 1955, είχε ξεκινήσει ο ένοπλος αγώνας της ΕΟΚΑ στην αγγλοκρατούμενη Κύπρο.

ΤΡΙΑ χρόνια αργότερα, το 1958, η Τουρκία είχε δημιουργήσει στην αγγλοκρατούμενη Κύπρο τη μυστική τρομοκρατική ένοπλη ΤΜΤ. Κι άρχισε δράση.

Από το σημείο τούτο οφείλει να εκκινήσει η συγκριτική μας μελέτη. Σε δύο παράλληλες στήλες. Στη μια η ΕΟΚΑ και στην άλλη η ΤΜΤ.

ΠΟΙΟΣ οργάνωσε την κάθε μια από τις δύο αυτές οργανώσεις; Ποιό ήταν, εκάστης, το στρατηγικό σχέδιο; Με ποια μέσα, με ποιο ανθρώπινο δυναμικό, οπλισμό, εκπαίδευση και τακτική;

Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι την ΕΟΚΑ με απόφαση του Εθνάρχου Μακαρίου και χωρίς ΟΥΔΕΜΙΑ σύμπραξη του ελλα-δικού μας κράτους, τη συγκρότησε, την οργάνωσε και τη διηύθυνε ένας εν αποστρατεία (από πολλού) αντισυνταγματάρχης του Ελληνικού Στρατού, κυπριακής καταγωγής, ο Γεώργιος Γρίβας – Διγενής.

Ουδεμία σχέση, υπηρεσιακή ή άλλη, με το Γενικό Επιτελείο των ελλαδικών Ενόπλων Δυνάμεων. Ουδεμία σχέση με οιονδήποτε διατεταγμένον προς τούτο αξιωματικό του Ελληνικού Στρατού οιουδήποτε βαθμού. Κανένα είδος κρατικού επιτελικού σχεδιασμού, κανένα εν Ελλάδι στρατόπεδο εκπαίδευσης της ΕΟΚΑ στις τακτικές του ανταρτοπολέμου, κανένα στέλεχος των ελλαδικών Ενόπλων Δυνάμεων, εκπαιδευτής εν Κύπρω των αγωνιστών της ΕΟΚΑ.

Το ελλα-δικό μας κράτος, που διέθετε τότε πλήθος εμπειροπόλεμων στελεχών,

- του Έπους του Σαράντα,
- της Εθνικής Αντίστασης 1940-1994
- των αγώνων από το Ελ Αλαμέϊν ως το Ρίμινι,
- των επιχειρήσεων του Εμφυλίου Πολέμου 1946-1949,
- του πολέμου στην Κορέα 1951,
δεν διέθεσε ούτ’ έναν, έστω και… υπαξιωματικό στην ΕΟΚΑ.

Εκτός από τον από πολλού ευρισκόμενο σε αποστρατεία αντισυνταγματάρχη Γρίβα, η ΕΟΚΑ διέθετε εκ των ενόντων έναν και μοναδικό εκπαιδευμένο στο παρελθόν στέλεχος: Τον έφεδρο ανθυπολοχαγό του Ελληνικού Στρατού, οδηγό λεωφορείου, τον Γρηγόρη Αυξεντίου. Είχε αποτύχει να εισαχθεί στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, κατετάγη ως εθελοντής φαντάρος, εκπαιδεύτηκε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Πεζικού της Σύρου και υπηρέτησε θητεία σε τάγμα της προκαλύψεως στα ελληνο-βουλγαρικά σύνορα μέχρι το 1952.

Ένα εξίσου ενδιαφέρον κεφάλαιο μελέτης είναι ο ισχνός οπλισμός της ΕΟΚΑ και οι τρόποι προμήθειάς του. Όλα καταγραμμένα με πλήρεις λεπτομέρειες στ’ Απομνημονεύματα και στο Χρονικό Αγώνα του Γρίβα – Διγενή και στο βιβλίο «50 Χρόνια Σιωπής» του αρμόδιου για τον οπλισμό της ΕΟΚΑ, Ανδρέα Αζίνα.

Μέχρι τέλους του ένοπλου αγώνα, το 1959, η ΕΟΚΑ αριθμούσε 663 όπλα: Περίστροφα, πιστόλια, τυφέκια κι ελαφρά αυτόματα.

ΕΝΑΝΤΙ των 663 όπλων της ΕΟΚΑ, το 1959 η τουρκική ΤΜΤ είχε ήδη 6.000 όπλα, συμπεριλαμβανομένων πολυβόλων, όλμων και αντιαρματικών!

ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΜΕ στο ξεκίνημα: Σεπτεμβριανά του 1955 στην Κωνσταντινούπολη, η Βρετανία έχει ήδη εξωθήσει την Τουρκία να ενδιαφερθεί για το Κυπριακό. Το τουρκικό κράτος αξιοποιεί πρώτα την κατάσταση για να θέσει ημερομηνία λήξεως στην ελληνική μειονότητα της Κωνσταντινούπολης (παλιοί λογαριασμοί). Κι ύστερα για να ΣΧΕΔΙΑΣΕΙ τον επεκτατισμό του στην Κύπρο:

Ο πρωθυπουργός Μεντερές αναθέτει στον κομματικό του αντίπαλο, ικανό καθηγητή Νιχάτ Ερίμ τον σχεδιασμό της ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ της Τουρκίας στο Κυπριακό. Παράγονται οι Εκθέσεις Νιχάτ Ερίμ, Νοεμβρίου – Δεκεμβρίου 1956: Έκτοτε κύρια γραμμή στρατηγικής ΟΛΩΝ ανεξαιρέτως των τουρκικών κυβερνήσεων.

Το τουρκικό κράτος, λοιπόν, με τις Εκθέσεις Νιχάτ Ερίμ απέκτησε συγκεκριμένη στρατηγική. Έχοντας στρατηγική νοοτροπία προώθησε αμέσως τον στρατηγικό του σχεδιασμό, με πλήρη πολιτική βούληση να τον υλοποιήσει σε ΟΛΟΥΣ τους τομείς κι επιστράτευσε προς τούτο ΟΛΕΣ τις διαθέσιμες δυνάμεις και δυνατότητες του ΚΡΑΤΟΥΣ:

Η τουρκική κυβέρνηση, διά του υπουργού της των Εξωτερικών Φατίν Ρουστού Ζορλού, ανέθεσε στο Γραφείο Ειδικού Πολέμου (ΓΕΠ) του επιτελείου των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων, τον σχεδιασμό και την υλοποίηση της στρατιωτικής στρατηγικής της Τουρκίας στο Κυπριακό. Με πλήρη μυστικότητα. Το ΓΕΠ αποτελούσε τον βαθύτερο σκληρό πυρήνα του βαθέως κράτους. Εκεί εκπονήθηκε το Επιτελικό Σχέδιο, το 1957, με το άκρως φιλόδοξο όνομα: «Σχέδιο Επανάκτησης Κύπρου».

Κύριος βραχίονας εφαρμογής του Σχεδίου, η δημιουργία από το ίδιο το ΓΕΠ του ένοπλου στρατιωτικού βραχίονα της Τουρκίας στην αγγλοκρατούμενη Κύπρο: Η οργάνωση ΤΜΤ.

Προσέξτε: Δεν ήταν κάποιοι Τουρκοκύπριοι πατριώτες πρόθυμοι στην Κύπρο για να τούς αποσταλούν κάποια όπλα και να τους βοηθήσουν. Ήταν διαταγή του τουρκικού Γενικού Επιτελείου, με απόφαση της τουρκικής κυβέρνησης για την αποστολή στην Κύπρο μυστικά, ιεραρχικά δομημένου κλιμακίου εν ενεργεία αξιωματικών του ΓΕΠ να συγκροτήσουν μυστικό στρατό εξαναγκάζοντας τους Τουρκοκυπρίους νέους και νέες να στρατευθούν στην ΤΜΤ, να οπλιστούν καταλλήλως, να εκπαιδευτούν και να οργανωθούν κάτω από τη διοίκηση των αξιωματικών του ΓΕΠ.

Στάλθηκαν μυστικά στην Κύπρο, υπό κάλυψη, πρώτη δόση, είκοσι δύο εν ενεργεία αξιωματικοί του τουρκικού στρατού, εκπαιδευμένοι στις τακτικές του ανορθοδόξου πολέμου: Δύο ταγματάρχες, πέντε λοχαγοί και δέκα τέσσερεις ανθυπολοχαγοί, με επικεφαλής διοικητή τους τον αντισυνταγματάρχη του ΓΕΠ Ριζά Βουρουσκάν.

ΤΗΝ πρώτη τρομοκρατική δράση της ΤΜΤ υπέστησαν τον Μάιο του 1958 οι Τουρκοκύπριοι. Ήταν η διατεταγμένη επιχείρηση δολοφονίας και εξόντωσης των αριστερών Τουρκοκυπρίων, συνδικαλιστών, που επέμεναν να συνεργάζονται με τους Ελληνοκυπρίους συντρόφους τους στην ΠΕΟ. Ήταν η επιχείρηση τρομοκρατικής καθυπόταξης της τουρκικής μειονότητας, υπό την ηγεσία της ΤΜΤ, στρατιωτικής και πολιτικής πτέρυγας, όπως επακριβώς αναφέρεται στα στρατιωτικά έγγραφα του ΓΕΠ.

Το μυστικό αρχηγείο της ΤΜΤ ήταν στην Άγκυρα: «Αρχηγείο Σχεδιασμού Επανάκτησης Κύπρου». Σε διαρκή δι’ ασυρμάτου επικοινωνία με τον διοικητή της ΤΜΤ στην Κύπρο αντισυνταγματάρχη Βουρουσκάν. Έξω από την Άγκυρα και αλλού στην Τουρκία λειτουργούσαν Κέντρα Εκπαιδεύσεως των Μουτζαχίντ («μαχητών») της ΤΜΤ Τουρκοκυπρίων. Με επικεφαλής εκπαιδευτές δέκα λοχαγούς του ΓΕΠ.

Προσέξτε, τώρα, τι ακριβώς έγραψε στο βιβλίο του ο ιθύνων νους του ΓΕΠ επιτελικός εγκέφαλος του «Σχεδίου Επανάκτησης Κύπρου» και εντεταλμένος σύνδεσμος αξιωματικός μεταξύ του ΓΕΠ και της κυβέρνησης, ταγματάρχης, τότε, Ισμαήλ Τάνσου: Για οτιδήποτε χρειαζόταν το ΓΕΠ-ΤΜΤ, από οποιαδήποτε κρατική ή άλλη υπηρεσία στην Τουρκία, ο ίδιος ο υπουργός Εξωτερικών Ζορλού έδινε απευθείας διαταγές στον καθ’ ύλην κατά περίπτωση αρμόδιο υπουργό ή επικεφαλής οργανισμού. Από τις τράπεζες που όρισαν ως δήθεν υπάλληλούς τους για υποκαταστήματα στην Κύπρο τους υπό κάλυψη αξιωματικούς του ΓΕΠ-ΤΜΤ, μέχρι και τους ναυτιλιακούς για τα αναγκαία ψαροκάικα μυστικής μεταφοράς στην Κύπρο του οπλισμού της ΤΜΤ.

Και μάλιστα οπλισμού ο οποίος, αν έπεφτε στα χέρια του εχθρού ή άλλων, να μην αποκαλυπτόταν η τουρκική του προέλευση. Εξ ου και τα πρώτα – που θεωρούνται και «ένδοξα» - πιστόλια της ΤΜΤ – μ’ αυτά επέβαλε διά των δολοφονιών την εξουσία της από το 1958 επί της μειονότητας, ήσαν τα ρωσικά πιστόλια Τοκάρεφ του 1933.

19η Φεβρουαρίου 1959, στο Λάγκαστερ Χάουζ του Λονδίνου υπεγράφησαν οι Συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου για τη δημιουργία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Έληξε ο αγώνας της ΕΟΚΑ. Ο αρχηγός της, ο εν αποστρατεία αντισυνταγματάρχης Γρίβας – Διγενής εξαναγκάστηκε να φύγει στην Αθήνα χωρίς καν να του επιτραπεί να τον δει ποτέ δημοσίως ο κυπριακός λαός. Η ΕΟΚΑ παρέδωσε τα 663 ή τόσα περίπου όπλα της. Οι ασύλληπτοι αντάρτες της ΕΟΚΑ, άοπλοι κατήλθαν στις πόλεις και έτυχαν δαφνοστεφούς υποδοχής σε πανηγυρίζοντες ιερούς ναούς.

Οι Τούρκοι δεν παρέδωσαν ούτ’ ένα όπλο της ΤΜΤ. Το κλιμάκιο της ελλαδικής ΚΥΠ στην Κύπρο, σε υπηρεσιακή του αναφορά προς τον πρόεδρο της Ελληνικής Κυβερνήσεως, τότε πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον τότε υπουργό Εξωτερικών Ευάγγελο Αβέρωφ, σημείωνε ότι η ΤΜΤ μέχρι τον Φεβρουάριο 1959 της υπογραφής των Συμφωνιών Ζυρίχης – Λονδίνου, διέθετε 950 έως χίλια περίπου πιστόλια και περίστροφα. Από τον Φεβρουάριο του 1959 μέχρι τον Ιούλιο του 1959, μετά δηλαδή την υπογραφή των Συμφωνιών, η ΤΜΤ κατάφερε να μεταφέρει μυστικά στην Κύπρο 6.000 όπλα:

«Ήτοι, βαρέα πολυβόλα, τυφέκια και περίστροφα ως και όλμους των δύο και τριών ιντσών, ανελθόντος, ούτω, κατά Ιούλιον 1959 του αριθμού των υπό της τουρκικής κοινότητος κατεχομένων όπλων εις 7.000, μετά μεγάλου αριθμού σφαιρών». Και η αναφορά της ελλαδικής ΚΥΠ προς την ελλα-δική μας κυβέρνηση, ημερομηνίας 21 Οκτωβρίου 1960, συμπλήρωνε με τα εξής: «Μετά τον Ιούλιον 1959 μέχρι 2 Σεπτεμβρίου 1960 εσυνεχίσθη εις μεγάλην κλίμακα η λαθραία εισαγωγή όπλων και πυρομαχικών υπό Τουρκοκυπρίων, ώστε σήμερον πιστεύεται ότι οι Τουρκοκύπριοι διαθέτουν όπλα ανερχόμενα εις 10.000 περίπου τεμάχια». (Μάνος Ηλιάδης: «Το Απόρρητο Ημερολόγιο της ΚΥΠ για την Κύπρο», εκδόσεις Ι. Σιδέρης Νοέμβριος 2007 σελ.322). Ο επιτελικός εγκέφαλος της ΤΜΤ, Ισμαήλ Τάνσου του ΓΕΠ, στο δικό του βιβλίο, επίσης ανεβάζει τον αριθμό των όπλων της ΤΜΤ την ίδια περίοδο 1959-1960 σε 10.000. Το επεισόδιο με το ψαροκάικο «Ντενίζ» και το φορτίο οπλισμού, συνέβη ακριβώς 18η Οκτωβρίου 1959.

ΕΙΝΑΙ πολύ σημαντικό για της ανάγκες της μελέτης αυτής, με τους δύο συγκριτικούς πίνακες πεπραγμένων της ΕΟΚΑ και της ΤΜΤ, να σταθούμε σε ένα ακόμα σημείο:

Η κυβέρνηση Μεντερές που πέτυχε το 1959 τη στρατηγική νίκη της Τουρκίας, πρώτη φορά μετά το 1878 τουρκικός στρατός, ονόματι ΤΟΥΡ.ΔΥ.Κ. να εγκατασταθεί νομίμως στην Κύπρο, η κυβέρνηση που σχεδίασε τη στρατηγική Νιχάτ Ερίμ και το επιτελικό Σχέδιο Επανάκτησης Κύπρου, που δημιούργησε την ΤΜΤ με δύναμη 10.000 μέχρι το 1960, ανατράπηκε από το στρατιωτικό πραξικόπημα της 27ης Μαΐου 1960. Οι πραξικοπηματίες στην Τουρκία, δίκασαν, καταδίκασαν σε θάνατο και κρέμασαν τον πρωθυπουργό Μεντερές, τον υπουργό Εξωτερικών Ζορλού και τον υπουργό Οικονομικών Πολατκάν τον Σεπτέμβριο 1961. Σε θάνατο κι ο πρόεδρος της Τουρκίας Τζελάλ Μπαγιάρ, ποινή μετατραπείσα σε ισόβια λόγω γήρατος.

Ο Μ Ω Σ : Η στρατηγική για την Κύπρο, Σχέδιο Νιχάτ Ερίμ και Σχέδιο Επανάκτησης Κύπρου με την ΤΜΤ όχι μόνο δεν εγκαταλείφθηκε αλλά ενισχύθηκε και επιταχύνθηκε:

- Για την προετοιμασία της ένοπλης Τουρκανταρσίας του 1963-64.
- Για την προετοιμασία της τουρκικής εισβολής του Αττίλα το 1974.

Η ΕΟΚΑ που άρχισε τον εθνικο-απελευθερωτικό αγώνα την 1η Απριλίου 1955, διαλύθηκε τον Μάρτιο του 1959, παρέδωσε τον οπλισμό της ο δε Αρχηγός της Γεώργιος Γρίβας – Διγενής εξαναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Κύπρο 17.3.1959 για να τον υποδεχθούν με δάφνες και τιμές στην Αθήνα.
Η ΤΜΤ που τη συγκρότησε το 1958 η Τουρκία, το τουρκικό κράτος, συνέχισε την ύπαρξη, την ανάπτυξη, τη δράση της μέχρι και μετά την εισβολή του Αττίλα το 1974 και έληξε όταν στις κατεχόμενες περιοχές το κατοχικό καθεστώς συγκρότησε τη λεγόμενη τουρκοκυπριακή Διοίκηση Δυνάμεων Ασφαλείας υπό τας διαταγάς του εδρεύοντος στην σκλαβωμένη Κερύνεια 11ου Σώματος Στρατού των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων.http://www.sigmalive.com/simerini/analiseis/other/344018

Sudan division: A dangerous precedent

Why are the police forces in southern Sudan, where there is to be a referendum on Independence in January, being trained by the United States of America? Could it be because there is more rain in the south? Or could it be that there is oil?

Since the Treaty of Westphalia, in 1648, the precept of territorial integrity has permeated through the laws and norms of international diplomacy, a precept which has gained the aura of strong legal precedence, present in the UN Charter, the CSCE and Helsinki Final Act, all of which cement the rule of inviolability of frontiers and the territorial integrity of States within their existing frontiers.

In the case of Sudan the situation is compounded by the British imperial rule, which perpetuated itself, first through a massacre of the defenders of the Mahdi State by General Kitchener (machine guns used against soldiers armed with swords) and secondly by a policy of divide and rule, using ethnic tensions and divisions between the Moslem North and Christian/Animist South, favouring tribal and ethnic groups which would not normally have gained power. The foundations were laid for an explosion of ethnic strife.

Independence came in 1956, the Anya Nya guerrilla group took up the cause of the south by 1964 and in 1983, the Sudanese People's Liberation Army was formed, starting a civil war between North and South.

 0Share

• Print version
• Font Size
• Send to friend

The USA began to get actively involved in 1998, when President Clinton, acting on "convincing information", sent cruise missiles slamming into a pharmaceutical factory in the north, Khartoum, alleging that it was a chemical arms factory...just as Colin Powell had justified the illegal act of butchery against Iraq with "magnificent intelligence" which turned out to be a thesis copied and pasted from the Net, from a decade before. Once again, the oil reserves in the south came into play.

The international and historical background is that. On January 9, 2011 there will be a referendum in the South over the question of independence. All the conditions have been created for a break-up of the State of Sudan, firstly by the British imperial rule and then by a sequel of forces and interests involving Britain, France and the USA on a State level and their oil companies on an entrepreneurial one.

Now that the world's governance is becoming more and more synonymous with a plutarchy of corporate interests, it does not come as a surprise that the territorial integrity of Sudan is threatened not now by its past history but by the whims and caprices of those who want its resources.

This goes against the grain of international law and precedent and therefore is dangerous. What are we supposed to expect, an implosion of the states which form the international community of today, facilitated by the unelected forces which have gained control of governance?

Sudan is a State, a recognised State existing within recognised frontiers and as such, its territorial integrity, or lack of it, will have to set a precedent for the future.

Timothy Bancroft-Hinchey

Pravda.Ru