Ολυμπιακός ιμπεριαλισμός

Μεταξύ των παρόντων ομάδων στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου υπάρχει μια, πολυεθνική, αποτελούμενη από δημοσιογράφους, η οποία προπονείται από πολιτικούς εκπαιδευτές και υπερέχει σε όλα τα αθλήματα της πλαστογράφησης. Το χρυσό μετάλλιο ανήκει στους Βρετανούς, πρώτους στην απαξίωση των Κινέζων αθλητών, που περιγράφονται ως «περιπλέκτες, φάρσες της φύσης, ρομπότ». Ένα δευτερόλεπτο μετά την νίκη της κολυμβήτριας Ye Shiwen, το BBC υπονόησε αμφιβολία για ντόπινγκ. Η Mirror μιλά για «βάναυσα εργοστάσια προπόνησης» στα οποία οι Κινέζοι αθλητές «χτίζονται σαν ρομπότ» με τεχνικές «στα όρια του βασανιστηρίου» και για «γενετικά τροποποιημένους αθλητές». Το αργυρό μετάλλιο πηγαίνει στη Sole 24 Ore, [1], η οποία, μέσω της αποσταλμένης Colledani, περιέγραψε ως εξής τους Κινέζους αθλητές: «Το ίδιο τετράγωνο κεφάλι, την ίδια στρατιωτική συγκέντρωση, φωτοτυπία ενός του άλλου, αγέλαστα μηχανήματα, ρομπότ χωρίς ηρωισμό » που δημιουργήθηκαν από μια γραμμή συναρμολόγησης που« παράγει παιδιά όπως τα παξιμάδια», πιέζοντάς τους να επιλέξουν: « αντί πείνας και φτώχειας, καλύτερα η πειθαρχία και ο αθλητισμός». Υπάρχει στο Λονδίνο η νοσταλγία των ένδοξων χρόνων του παρελθόντος, όταν το 19ο αιώνα, περιγράφονται οι Κινέζοι «επιστημονικά» ως «υπομονετικοί, αλλά τεμπέληδες και αχρείοι», όταν οι Βρετανοί ιμπεριαλιστές πλημμύριζαν την Κίνα με όπιο, αφαιμάζοντας την και υποδουλώνοντας την, όταν, αφού οι κινεζικές αρχές απαγόρεψαν τη χρήση του, η Κίνα αναγκάστηκε μέσω πόλεμου να αποδώσει σε ξένες δυνάμεις (όπως η Ιταλία), τμήματα της επικράτειάς της, τις λεγόμενες «παραχωρήσεις». Όσον αφορά την είσοδο του Πάρκου Huangpu, στη βρετανική «παραχώρηση» στη Σαγκάη, υπήρχε η επιγραφή «Απαγορεύεται η είσοδος σε σκυλιά και Κινέζους». Η Ye Shiwen, χρυσό μετάλλιο. Όταν απελευθερώθηκε το 1949, η νέα Κίνα, που δεν αναγνωριζόταν από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τις, αποκλείστηκε ντε φάκτο από τους Ολυμπιακούς Αγώνες στους οποίους θα συμμετάσχει για πρώτη φορά το 1984. Από τότε οι αθλητικές επιτυχίες της πήγαν κρεσέντο. Δεν είναι όμως αυτό το γεγονός που ανησυχεί τις δυτικές δυνάμεις, αλλά το γεγονός ότι η Κίνα αναδύεται ως δύναμη ικανή να αμφισβητήσει την κυριαρχία της Δύσης σε παγκόσμια κλίμακα. Αποτελεί εμβληματικό γεγονός ότι ακόμη και οι στολές της Ολυμπιακής ομάδας των ΗΠΑ κατασκευάζονται στην Κίνα. Από το 2014 θα χρησιμοποιηθούν μόνο στολές που θα παράγονται στην Αμερική, υποσχέθηκε η Ολυμπιακή Επιτροπή των ΗΠΑ, μια οργάνωση «μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα» που χρηματοδοτείται από τις πολυεθνικές. Η όποια, με τα ψίχουλα που εισπράττει από την εκμετάλλευση των ανθρώπινων και υλικών πόρων στην Ασία, την Αφρική και τη Λατινική Αμερική, χρηματοδότει τη πρόσληψη αθλητών από αυτές τις περιφέρειες για να ανταγωνίζονται κάτω από την Αστερόεσσα. Η Κίνα αντίθετα, που θεωρεί «τον αθλητισμό ως πόλεμο χωρίς τη χρήση όπλων», κατηγορεί τη Mirror, που αγνοεί ότι η Ολυμπιακή σημαία υψώθηκε από Βρετανούς στρατιωτικούς που χρησιμοποίησαν τα όπλα τους σε επιθετικούς πολέμους. Η Κίνα είναι η τελευταία χώρα που διαθέτει «κρατικούς αθλητές», κατηγορεί η Il Sole 24 Ore, αγνοώντας ότι από τους 290 αθλητές της ιταλικής ολυμπιακής ομάδας, οι 183 είναι κρατικοί υπάλληλοι ντυμένοι ως μέλη των ενόπλων δυνάμεων, γιατί μόνο αυτές οι τελευταίες (μέσω συγκεκριμένης πολιτικής επιλογής) τους επιτρέψουν να αφιερωθούν με πλήρη απασχόληση με τον αθλητισμό. Μια στρατιωτικοποίηση του αθλητισμού την οποία ο Υπουργός Di Paola ονομάζει «διώνυμος αθλητισμός-στρατιωτική ζωή, με βάση μιας μοιρασμένης ηθικής, χαρακτηριστικής της ιδιότητας μέλους ενός στρατιωτικού σώματος ως αθλητικής ομάδας». Έτσι, δεν έλαβε χώρα πόλεμος κατά της Λιβύης, αλλά απλώς μια προπόνηση για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. [1] Φορέας τύπου της Confindustria, οργάνωσης των Ιταλών εργοδοτών. Source : infognomonpolitics.blogspot

Δύο μέτρα και δύο σταθμά

Ενίοτε μια εικόνα μπορεί όντως να αποτυπώσει χίλιες λέξεις και πλείστα όσα συναισθήματα. Και παράλληλα να δώσει … απαντήσεις σε ερωτήματα του τύπου: πού βαδίζουμε ως κράτος, ως συντεταγμένη Πολιτεία, ως κοινωνία, ως έθνος. Γυρίστε τη μνήμη σας περίπου έναν χρόνο πίσω. Τότε που αίφνης ένα βράδυ τα δελτία ειδήσεων και οι οθόνες των τηλεοράσεων «γέμισαν» από την εικόνα του εμφανώς καταβεβλημένου, ΣΙΔΗΡΟΔΕΣΜΙΟΥ Γενικού Διευθυντή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Ντομινίκ Στρος-Καν. Του τότε ισχυρότερου άνδρα της παγκόσμιας οικονομίας, μέλλοντα Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας, εάν θυμάστε … Η αμερικανική αστυνομία είχε συλλάβει τον Στρος-Καν με την κατηγορία του βιασμού, στηριζόμενη στην μαρτυρία μιας καμαριέρας ξενοδοχείου, μαρτυρία που ακόμα και σήμερα αμφισβητείται. Και είχε ακολουθήσει το ΤΥΠΙΚΟ σε τέτοιες περιπτώσεις, δηλαδή είχε μεταφέρει τον ΥΠΟΠΤΟ, με χειροπέδες, χωρίς κανένα πρόσθετο μέτρο προστασίας, ουδόλως ασχολήθηκε να «κρύψει» το πρόσωπό του από τις κάμερες και τους φωτογράφους και εν τέλει του συμπεριφέρθηκε ΟΠΩΣ ΟΡΙΖΕΙ ο νόμος. Ο νόμος τους. «Σκληρός νόμος αλλά νόμος», αν έχετε ακουστά … Ένα καλοκαίρι μετά η ΕΛ.ΑΣ έχει στα χέρια της έναν 21χρονο βιαστή και δολοφόνο. Καθ’ ομολογία του. Έναν άνθρωπο που έχει παραδεχθεί πως διέπραξε ένα από τα πιο ειδεχθή εγκλήματα των τελευταίων ετών. Και οργανώνει επιχειρήσεις στρατιωτικού τύπου για να τον «προστατεύσει» (!) από τα φλας των φωτογράφων, τις κάμερες των ειδήσεων και την οργή του απλού λαού. Έχει επιστρατεύσει ακόμα και τακτικές παραπλάνησης του … εχθρού (;) για να «διασώσει» τον δολοφόνο μιας αθώας παιδικής ψυχής. Έχει καταστρατηγήσει ακόμα και τις δικαστικές αποφάσεις που επιβάλλουν την δημοσίευση των φωτογραφιών δραστών ειδεχθών εγκλημάτων! Για να σώσει ποιόν από ποιους; Από τα «αδηφάγα» μίντια; Από τον «οργισμένο» λαό; Από τη μάνα που δεν ξέρει αν αύριο θα ξυπνήσει το παιδί της από το κώμα; Από την Χρυσή Αυγή; Από ποιόν; Μακάρι τέτοια «προστασία» να βιώναμε όλοι οι Έλληνες που δεν τολμάμε να περπατήσουμε το βράδυ στο κέντρο της πόλης μας. Της Αθήνας, της Πάτρας, της Θεσσαλονίκης, παντού όπου ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΟΧΗ των αρχών έχουν δημιουργηθεί γκέτο λαθρομεταναστών. Ανθρώπων που δεν είναι εκ προοιμίου εγκληματίες, αλλά που ενίοτε η φτώχεια, η ανέχεια και η πείνα τους οδηγεί να παραβούν το νόμο. Και συνήθως εις βάρος πολιτών αθώων… Μακάρι οι αρχές να είχαν επιδείξει τέτοια «φούρια» να … «διασώσουν» τους νομοταγείς πολίτες κι όχι τους «δράκους» της Πάρου. Σε τελική ανάλυση μακάρι να ίσχυε και στην Ελλάδα η «αμερικανιά» του σκληρού νόμου, ίσου και ίδιου για όλους. Από τον Πακιστανό έως τον Στρος-Καν. Αλλά τότε μάλλον θα μιλάγαμε για μια άλλη χώρα. Γι’ αυτό στο μυαλό σας κάντε ένα «στοπ καρέ» δύο φωτογραφίες: το Στρος-Καν και τον Πακιστανό με την κουκούλα, το τζόκεϊ, το αλεξίσφαιρο γιλέκο και τους φρουρούς της ΕΛ.ΑΣ να τον φυγαδεύουν. Και μετά επιλέξτε ποια εικόνα σας «κάνει»… [Του Παν. Γκρουμούτη από protothema.gr]

Άμυνα νήσων Αιγαίου : Ζήτημα εθνικής επιβίωσης

Κάθε φορά που προκύπτει κάποια κρίση στο νησιωτικό χώρο του Αιγαίου, ενεργοποιούνται οι σχεδιαστές άμυνας, αναζητώντας τρόπους αντιμετώπισής της. Ο προβληματισμός ξεκίνησε τη δεκαετία του ΄70 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Είναι όμως αλήθεια ότι τα ερωτήματα που έχουν έτοιμες απαντήσεις δεν ωφελούν και οδηγούν σε στερεότυπες λύσεις. Δυστυχώς για τα ελληνικά δεδομένα, οι λύσεις στηρίχτηκαν σε έτοιμες συνταγές, που εφαρμόζονταν σε ηπειρωτικούς χώρους, χωρίς να ληφθεί σοβαρά υπόψη η ιδιομορφία του ελληνικού νησιωτικού χώρου. Παρά τις όποιες βελτιώσεις, η έλλειψη διακλαδικότητας και η επιμονή των Γενικών Επιτελείων σε αυτόνομες λύσεις καθώς και η έλλειψη ενός ενιαίου και αποτελεσματικού συστήματος αντιμετώπισης κρίσεων (με σημείο αναφοράς το αντίστοιχο του ΥΠΕΞ) και ενός αποτελεσματικού συστήματος στρατιωτικών πληροφοριών, συνδεδεμένου με το σύστημα κρίσεων, άφησαν κενά, τα οποία εκμεταλλεύεται ο αντίπαλος. Οι συστηματικές και επαναλαμβανόμενες τουρκικές προκλήσεις στην περιοχή των Δωδεκανήσων και κυρίως στα μικρονήσια πέριξ της Καλύμνου, σε συνδυασμό με αυτές στο κεντρικό Αιγαίο, δείχνουν ξεκάθαρα τις τουρκικές επιδιώξεις. Σε ό,τι αφορά την απραξία, αυτή ποτέ δεν αποδείχτηκε ο καλύτερος σύμβουλος, γιατί η μείωση των κυριαρχικών δικαιωμάτων έρχεται συνήθως σταδιακά με μορφή παράλυσης από τα άκρα προς το κεφάλι, όπως έλεγε και ο αείμνηστος Κονδύλης. Είναι πλέον φανερό ότι η Τουρκία δεν θα επιλέξει επιθετικές ενέργειες, όπως αναμέναμε τη δεκαετία του ΄70, αλλά θα επιδιώξει να παγιώσει την κατάσταση μέσα από καθημερινές πρακτικές, στα ευαίσθητα σημεία της περιοχής του Αιγαίου. Η αντιμετώπιση και η εξουδετέρωση της υφέρπουσας απειλής μπορεί να στηριχτεί μόνο σε νέες λύσεις, όπως πράττουν οι προοδευτικοί άνθρωποι στον διεθνή χώρο, και όχι με συνταγές παλαιάς κοπής και πολυχρησιμοποιημένες, όπως συνήθως πράττουν ηγέτες με αραχνιασμένες αντιλήψεις, που έχουν συνηθίσει να συμφωνούν με όλους και με όλα. Αυτοί που γεννούν σκέψη θέτουν ερωτήματα και ψάχνουν απαντήσεις, ενώ όσοι διακατέχονται από αδράνεια και μόνιμο φόβο ψάχνουν μόνο έτοιμες απαντήσεις σε ερωτήματα που τους θέτουν συνήθως άλλοι, όταν παρουσιαστεί η κρίση… Η άμυνα των νήσων είναι ένα ζήτημα μείζονος σημασίας για τη χώρα μας αλλά σε διεθνές επίπεδο θεωρείται σπατάλη δυνάμεων, αφού η νέα μορφή πολέμου επικεντρώνεται σε οικονομικά δεδομένα. Άλλωστε, μετά τον Β’ ΠΠ, οι μεγάλες δυνάμεις εστιάζουν στις επιθετικές επιχειρήσεις κατάληψης νήσων και όχι στην προστασία των τελευταίων, για τον απλό λόγο ότι δεν απειλείται η εθνική τους ακεραιότητα από τη κατάληψη νήσων από εχθρικές δυνάμεις, όπως συμβαίνει στην ελληνική περίπτωση. Ειδικότερα, μετά το 1974 και την εισβολή στην Κύπρο, μόνο η Ταϊβάν αντιμετωπίζει το ίδιο πρόβλημα, η οποία διαθέτει συμπλέγματα μικρών νήσων σε μικρή απόσταση από την ηπειρωτική Κίνα και ο τρόπος προστασίας τους είναι κάποια πυραυλικά συστήματα για την προσβολή στόχων επιφανείας. Οι Σουηδοί και οι Νορβηγοί έχουν ασχοληθεί με την άμυνα ακτών. Η γεωγραφική διαμόρφωση όμως των ακτών τους είναι περίπλοκη, με πολλούς κολπίσκους (φιόρδ), και η άμυνα μπορεί να επιτευχθεί με κινητές δυνάμεις, που περιλαμβάνουν πυραυλικά συστήματα για εξουδετέρωση πλοίων αποβάσεως. Οι δυνάμεις αυτές μετακινούνται από ακτή σε ακτή μέσω της ασφαλούς ενδοχώρας και με ταχύπλοα από ακτή σε ακτή. Για το σκοπό αυτό έχουν προσαρμόσει ανάλογα και τα εξοπλιστικά τους προγράμματα. Σε κάθε περίπτωση, η άμυνα των νήσων είναι μια ιδιάζουσα επιχειρησιακή περίπτωση, ειδικά όταν αφορά ένα σύμπλεγμα νήσων που βρίσκονται σε μικρή απόσταση από την ηπειρωτική χώρα του αντιπάλου. Η κρίση των Ιμίων το 1996 ήταν η αφορμή για να αφυπνιστεί η Ελλάδα και να συνειδητοποιήσει ότι η Τουρκία έχει στρέψει την προσοχή της από τα μεγάλα νησιά στη δημιουργία «γκρίζων ζωνών» για τη διεκδίκηση μέρους του Αιγαίου. Για το λόγο αυτό άρχισαν να δημιουργούνται ειδικές μονάδες για αντιμετώπιση παρόμοιων καταστάσεων (Ζ’ ΜΑΚ), ενώ το σύστημα χειρισμού κρίσεων άρχισε να εξετάζει και περιπτώσεις που στο παρελθόν αντιμετωπίζονταν ως ρουτίνας, όπως για παράδειγμα αυτή του τουρκικού εμπορικού πλοίου που είχε προηγηθεί των Ιμίων και ζητούσε βοήθεια μόνο από τα τουρκικά σκάφη. Φυσικά, η γεωπολιτική σημασία του ελληνικού νησιωτικού συμπλέγματος στο Αιγαίο είναι γνωστή από την αρχαιότητα. Στη σύγχρονη εποχή, και ειδικότερα κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου όταν η άμυνα της χώρας ήταν προσανατολισμένη προς το Βορρά, τα ελληνικά νησιά έδιναν βάθος στην αμυντική γραμμή των βόρειων συνόρων αλλά και στα Στενά του Βοσπόρου. Όποιος κατείχε τα Στενά, ουσιαστικά απαγόρευε τη διέλευση των εχθρικών πλοίων προς την Κεντρική και Ανατολική Μεσόγειο, ακόμη και αν είχαν καταληφθεί τα Στενά. Η Λήμνος, ακόμη και την εποχή του Α’ Π.Π., αποτελούσε για τους Συμμάχους προέκταση των Δαρδανελίων και, στο νοτιότερο άκρο, η Κρήτη αποτελούσε τη μεγάλη αεροπορική και ναυτική βάση που θα υποστήριζε τις επιχειρήσεις στο Αιγαίο, αλλά και την τελευταία γραμμή άμυνας, η οποία δεν έπρεπε να καταληφθεί από τον αντίπαλο. Είναι επίσης γνωστό ότι στις επιχειρήσεις στο Κουβέιτ και στο Ιράκ, η Κρήτη χρησιμοποιήθηκε ως ο ενδιάμεσος σταθμός ανεφοδιασμού πλοίων και αεροσκαφών. Μετά το 1974, που έγινε σαφής η επεκτατική πολιτική της Τουρκίας, η οποία έχει θέσει ως κύριο στόχο την επέκταση του ζωτικού της χώρου στο Αιγαίο, η ελληνική πλευρά αναγκάστηκε να οργανώσει σε πρώτη φάση την άμυνα των μεγάλων και ενδιάμεσης έκτασης νήσων. Όταν η τουρκική απειλή και οι επιδιώξεις στράφηκαν στα μικρά νησιά, η Ελλάδα έστειλε και εκεί στρατιωτική δύναμη για να δηλώσει την παρουσία της και να τα φυλάσσει. Τότε η τουρκική στρατιωτική απειλή στράφηκε στη διεκδίκηση του μισού Αιγαίου (25ος μεσημβρινός) μέσω της επέκτασης των τουρκικών ενδιαφερόντων στις χιλιάδες βραχονησίδες, οι οποίες ήταν αδύνατον να φυλαχτούν με στρατιωτική δύναμη. Αυτό το επιδιώκει η Τουρκία με μικρότερο κόστος από αυτό της διεξαγωγής πολεμικών επιχειρήσεων μεγάλης κλίμακας, εναντίον κάποιου μεγάλου νησιού. Source : defencenet.gr

Ιράν - Ισραήλ : Με το δάκτυλο στη σκανδάλη

«Εάν ήμουν Ιρανός θα ανησυχούσα πολύ για τις επόμενες 12 εβδομάδες, καθώς οι ισραηλινές απειλές μου φαίνονται σοβαρές και αξιόπιστες». Με αυτά είναι τα λόγια ο Εφρέμ Χαλεβί, πρώην διοικητής της Mossad επιβεβαιωσε εμμέσως πλην σαφώς την θεση του θρησκευτικού ηγέτη του Ιράν Αλί Χαμενεΐ, ότι "Μέχρι τον Οκτώβριο θα έχουμε πόλεμο. Πάντως ο ίδιος ο Χαλεβί έχει αναφέρει ότι ενδεχόμενο στρατιωτικό πλήγμα του Ισραήλ ή των ΗΠΑ στο Ιράν, θα επηρεάσει την ευρύτερη περιοχή για τα επόμενα 100 χρόνια… Ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Τζο Μπάιντεν σε δηλώσεις του, στις αρχές Ιουλίου, αναφορικά με την περίπτωση μονομερούς ισραηλινής επιχείρησης κατά των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν τόνισε πως οι ΗΠΑ δεν πρόκειται να «υπαγορεύσουν σε έναν άλλο κυρίαρχο κράτος τι να κάνει και τι να μην κάνει», και ότι σε αυτό το πλαίσιο «το Ισραήλ μπορεί να καθορίσει για τον εαυτό του τι είναι προς το συμφέρον του και το τι θα πρέπει να κάνει σχετικά με το Ιράν αλλά και με κάθε άλλο κράτος». Συμπλήρωσε δε με έμφαση πως αυτό θα γίνει «ανεξαρτήτως εάν συμφωνούμε ή όχι»… Έδωσαν λοιπόν με αυτό τον τρόπο οι ΗΠΑ το «πράσινο φως» για μία ισραηλινή επίθεση στο Ιράν; Επισήμως, ο Λευκός Οίκος δήλωσε πως η πολιτική της αμερικανικής κυβέρνησης προς το Ιράν και το Ισραήλ δεν έχει αλλάξει. Ανεπισήμως, η προαναφερόμενη δήλωση, και ο άνθρωπος που την έκανε, ουσιαστικά προετοιμάζει το έδαφος για μία επιχείρηση κατά του Ιράν τύπου «Οσιράκ». Στις 7 Ιουνίου του 1981, οκτώ ισραηλινά μαχητικά F-16A Fighting Falcon και έξι μαχητικά F-15A Eagle, τα οποία συνόδευαν τα πρώτα, με μία πτήση από τη βάση του Ετζιόν που βρισκόταν στη βόρεια περιοχή της χερσονήσου του Σινά, η οποία και κατεχόταν ακόμα από το Ισραήλ, κατέστρεψαν τις ιρακινές πυρηνικές εγκαταστάσεις κοντά στη Βαγδάτη. Η επιχείρηση με την κωδική ονομασία «Όπερα» ουσιαστικά στέρησε το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν από τη δυνατότητα να αναπτύξει πυρηνικές δυνατότητες. Τα αεροσκάφη πέταξαν σε απόσταση 1.100 χλμ. πάνω από τη Σαουδική Αραβία και την Ιορδανία. Ας σημειωθεί πως στα πρώτα στάδια του πολέμου μεταξύ Ιράν και Ιράκ (Α΄ Πόλεμος του Κόλπου), δύο περσικά F-4 Phantom II επιτέθηκαν στον αντιδραστήρα στις 30 Σεπτεμβρίου του 1980 και του προξένησαν ζημιές. Όλα δείχνουν πως η επιχείρηση «Όπερα» μπορεί να επαναληφθεί με «θύμα» αυτήν τη φορά το Ιράν. Μάλιστα έχουν δει το φως της δημοσιότητας εκτιμήσεις πως η Σαουδική Αραβία θα «δεχθεί» τα ισραηλινά μαχητικά να περάσουν μέσω του εναέριου χώρου της για να πλήξουν το Ιράν, ενώ η συγκεκριμένη πορεία θεωρείται ως ρεαλιστική εάν κάποιος λάβει σοβαρά υπόψη την τουρκική θέση πως σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να επιτρέψει σε ισραηλινά μαχητικά να χρησιμοποιήσουν τον εναέριο χώρο της Τουρκίας για να πλήξουν μία συμμαχική προς αυτήν χώρα. Ύστερα, είτε μέσω του Περσικού Κόλπου, είτε μέσω του Ιράκ (το οποίο φυσικά και να ήθελε δεν θα είχε καμία τύχη στο να εμποδίσει μία τέτοια εξέλιξη), τα μαχητικά του Ισραήλ δύνανται να πλήξουν ακαριαία τόσο τα νότια όσο και το εσωτερικό της χώρας. Πώς όμως τα μαχητικά του Ισραήλ θα μπορούσαν να φτάσουν στη Σαουδική Αραβία; Η απάντηση ίσως και να μπορεί να δοθεί μέσω των δεδομένων που έχουν γίνει γνωστά για ένα παρεμφερές θέμα. Συγκεκριμένα, προσφάτως ανακοινώθηκε πως ένα υποβρύχιο κλάσης Dolpin των ναυτικών δυνάμεων του Ισραήλ διήλθε της διώρυγας του Σουέζ για να λάβει μέρος σε εκπαιδευτική δραστηριότητα του ναυτικού της χώρας στο Εϊλάτ. Πρόκειται για την πρώτη φορά μετά το 2005 που το Ναυτικό του Ισραήλ χρησιμοποιεί ξανά τη διώρυγα για να μεταφέρει σημαντικές μονάδες στο Εϊλάτ. Το εν λόγω γεγονός αποδεικνύει πως το Κάιρο προφανώς έδωσε τη συγκατάθεσή του για τη συγκεκριμένη κίνηση. Βέβαια, η συγκεκριμένη πληροφορία δεν επιβεβαιώθηκε, ούτε όμως διαψεύσθηκε από την αιγυπτιακή πλευρά. Θα μπορούσε λοιπόν το Ισραήλ να κινηθεί μέσω Αιγύπτου, Σαουδικής Αραβίας και μετά, είτε μέσω του Κόλπου, είτε μέσω του Ιράκ, να επιτεθεί στο Ιράν; Η επιλογή της αεροπορικής προσβολής για το Τελ Αβίβ είναι αυτονόητη, αφού τόσο τα μαχητικά που διαθέτει όσο και τα αεροσκάφη εναέριου ανεφοδιασμού, έγκαιρης προειδοποίησης αλλά και ηλεκτρονικού πολέμου θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα ακαταμάχητο «πακέτο» που θα έσπερνε την καταστροφή στις ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις. Βέβαια, η Τεχεράνη έχει ήδη διασπείρει τις κρίσιμες εγκαταστάσεις της και είναι σίγουρο πως θα έχει δημιουργήσει μία σημαντική υπόγεια υποδομή, η οποία θα είναι πολύ δύσκολο να εντοπιστεί και να εξουδετερωθεί. Όμως, όπως έδειξαν και οι τελευταίες επιχειρήσεις στη Γάζα, οι ισραηλινές ικανότητες κατά τέτοιου είδους στόχων δεν πρέπει να υποτιμηθούν, ενώ δεν πρέπει να ξεχάσουμε να συνυπολογίσουμε και την έμμεση (ή ακριβέστερα κεκαλυμμένη) αμερικανική υποστήριξη. Source : defencenet.gr

Ολυμπιακά ιδεώδη ή εμπορευματοποιημένος αθλητισμός ;

Αρκούσε η υπόθεση της Παπαχρήστου, το νέο κρούσμα ντόπινγκ του Χονδροκούκη και μια αμφισβητούμενης αισθητικής και κεντρικής ιδέας τελετή έναρξης στο Λονδίνο για να μας θυμίσουν με εμφαντικό τρόπο το πεδίο μέσα στο οποίο αναζητούνται τα Ολυμπιακά ιδεώδη στην εποχή μας. Η μικροπολιτική εμπλέκεται με τον αθλητισμό, η τεχνολογία διαστρεβλώνει την αξιοπιστία και την αξιοκρατία, το σύγχρονο μάρκετινγκ θολώνει την ουσία του νοήματος των Ολυμπιακών αγώνων. Ο αποκλεισμός της Παπαχρήστου ήρθε ως κατάληξη της αδυναμίας διαχείρισης των μέσων κοινωνικών δικτύωσης ως δημόσιο βήμα με την άκριτη αναπαραγωγή κάθε λογής προσβλητικών αναρτήσεων αλλά και της υποβόσκουσας πολιτικής αντιπαράθεσης με την ακροδεξιά που οδήγησε στο να παραβλέπεται η ισονομία και το δικαίωμα της απολογίας. Η περίπτωση Χονδροκούκη έρχεται να προστεθεί σε μια μακρά σειρά περιστατικών που αποκαλύφθηκαν μετά τους Ολυμπιακούς των Αθηνών και προσγείωσαν απότομα το Ελληνικό κοινό από το συννεφάκι των απρόσμενων επιτυχιών στην πεζή πραγματικότητα του εμπορευματοποιημένου αθλητισμού. Ήταν δυστυχώς η επιβεβαίωση της συνειδητοποίησης ότι υπήρξαμε η ουρά της «τεχνολογικής» παρέμβασης στο αποτέλεσμα κι απλά πλέον παραμείναμε εκεί, όταν οι πρωτοπόροι του είδους ανακαλύπτουν νέα αχαρτογράφητα πεδία. Επιστέγασμα αυτών των προεόρτιων ήταν η ετεροβαρής και ασύμμετρη τελετή έναρξης. Ετεροβαρής επειδή προτίμησε σαφώς να προτάξει τη χολιγουντιανή και την ποπ λάμψη και ασύμμετρη γιατί κάπου ανάμεσα στις φιλότιμες προσπάθειες για αποτύπωση της σχετικά πιο σύγχρονης κοινωνικοοικονομικής και τεχνολογικής εξέλιξης χάθηκε κάθε έννοια ανάδειξης των Ολυμπιακών ιδεωδών. Ευγενής άμιλλα, αξιοσύνη, σωματική ρώμη, διανοητική ισορροπία, σεβασμός, μεγαλοσύνη αλλά και ταπεινότητα. Έννοιες, στις οποίες με μεγάλη ευκολία ομνύουμε αλλά εξίσου, αν όχι με ακόμα μεγαλύτερη άνεση, διαστρεβλώνουμε το νόημα τους όταν χρειάζεται να αποδείξουμε στην πράξη πόσο διατεθειμένοι είμαστε να κινηθούμε με οδηγό μας αποκλειστικά αυτές. Οι Ολυμπιακοί αγώνες ως διεθνές γεγονός συνεχίζουν να αποτελούν ένα ξεχωριστό συμβάν όχι επειδή εξακολουθούν στα σοβαρά να πρεσβεύουν αυτά τα ιδεώδη, αλλά γιατί συνδυάζουν το εντυπωσιακό θέαμα με το πολύπλευρα οικονομικά και πολιτικά οφέλη. Με βάση αυτά τα δεδομένα οφείλει να αξιολογείται και κάθε σχετικό γεγονός αλλιώς είτε εθελοτυφλούμε, είτε συνειδητά παραπλανούμε. Toυ Κωνσταντίνου Μανίκα, οικονομολόγου-ψυχολόγου Source : tovima.gr

Στρατηγική υπόθεση ( μέρος 2ο )

Ερχόμαστε στη δεύτερη παράμετρο της «Στρατηγικής Υπόθεσης», η οποία πάλι με επίκεντρο το Ισραήλ αναδεικνύει τους Κούρδους ως τον δεύτερο στρατηγικό σύμμαχο-εταίρο της αγγλοσαξονικής γεωπολιτικής στην Μέση Ανατολή. Ας μη νομίσει κανείς ότι αναφερόμαστε σε δίκαια, παρά μόνον σε συμφέροντα και συσχετισμούς ισχύος. Ερχόμαστε στη δεύτερη παράμετρο της «Στρατηγικής Υπόθεσης», η οποία πάλι με επίκεντρο το Ισραήλ αναδεικνύει τους Κούρδους ως τον δεύτερο στρατηγικό σύμμαχο-εταίρο της αγγλοσαξονικής γεωπολιτικής στην Μέση Ανατολή. Ας μη νομίσει κανείς ότι αναφερόμαστε σε δίκαια, παρά μόνον σε συμφέροντα και συσχετισμούς ισχύος. Το Τελ Αβίβ αντελήφθη από το 1960 ότι χρειάζεται έναν εταίρο, όχι κατ’ ανάγκην σύμμαχο, η δράση του οποίου θα είναι ανακουφιστική κατά των Αράβων (πρωτίστως) και των Ιρανών που επιδιώκουν την στρατηγική συρρίκνωση και εξαφάνιση του εβραϊκού κράτους. Οι Κούρδοι της Τουρκίας, του Ιράκ, της Συρίας και του Ιράν, αποτελώντας ένα διαιρεμένο έθνος που δεν έχει καμία φυλετική συγγένεια με τους λαούς των οποίων αποτελεί μειονότητα, αποδείχθηκε ότι ήταν ότι ακριβώς ζητούσαν οι Ισραηλινοί. Σήμερα η αρχική συνεργασία που φυλαγόταν ως επτασφράγιστο μυστικό έχει εξελιχθεί σε μια γεωστρατηγική αναγκαιότητα, καθώς το αυτόνομο Κουρδιστάν στο Βόρειο Ιράκ, ελέγχει τους δρόμους μεταφοράς πετρελαίου ανεξάρτητα από την θέληση της Βαγδάτης. Το «Κοινόν των Κούρδων» απέκτησε έδρα και πρωτεύουσα και τώρα θα χρησιμοποιηθεί στρατηγικά ως εργαλείο αναδιάταξης των σφαιρών επιρροής σε εδάφη που έλεγχαν οι Τούρκοι, οι Άραβες και οι Πέρσες. Η «Στρατηγική Υπόθεση» εκτιμά ότι πιθανόν οι ΗΠΑ να έχουν αποφασίσει και ενθαρρύνει τη συγκρότηση μιας νέας αυτόνομης κουρδικής κρατικής οντότητας στην Βορειο-Βορειοδυτική Συρία, η οποία στη συνέχεια θα παρεμβληθεί μεταξύ της Τουρκίας και της υπόλοιπης Συρίας. Η ειδοποιός διαφορά αυτής της νέας γέννησης έγκειται στο ότι θα έχει πρόσβαση στην θάλασσα, δίνοντας για πρώτη φορά έξοδο των Κούρδων προς την Μεσόγειο μέσω της Λαττάκειας. Η συγκρότηση ενός χερσαίου διαδρόμου αναπνοής των Κούρδων θα μεταβάλλει άρδην τα γεωστρατηγικά δεδομένα στην περιοχή. Ενδεχόμενη υλοποίηση του Κουρδικού Διαδρόμου (σ.σ. θα θυμίζει τον περίφημο Πολωνικό Διάδρομο του Ντάντσιχ, που αποτέλεσε αφορμή για την έκρηξη του Β’ ΠΠ, αλλά σε πολλαπλάσια έκταση) θα έχει ως αποτέλεσμα να οδηγήσει σε προσέγγιση τους Τούρκους με τους Ιρανούς και τους Άραβες, καθώς θα έχει γίνει πρόδηλο ότι ΗΠΑ και Ισραήλ υλοποιούν στρατηγικές αποδυνάμωσης εχθρών αλλά και των «φίλων και συμμάχων». Σύμφωνα με την «Στρατηγική Υπόθεση» η αυτονόμηση του Δυτικού Κουρδιστάν θα αποτελούσε προάγγελο μετατροπής της μεταμπααθικής Συρίας σε ένα αντίστοιχο ομόσπονδο μοντέλο που ήδη εφαρμόζεται επί της ουσίας στο Ιράκ. Ίσως το επόμενο βήμα να περιλαμβάνει την ένωση τμημάτων της Συρίας, του Ιράκ και της Ιορδανίας συγκροτώντας το Μεγάλο Χασεμητικό Βασίλειο. Παράλληλα, η εναπομείνουσα νότια ακτή με το λιμάνι Ταρτούς θα μπορούσε να αποτελέσει ένα τμήμα της νέας ομοσπονδοποιημένης Συρίας και μεταγενέστερα να ενωθεί με τον Λίβανο (σ.σ. ο οποίος αποσπάστηκε από την Συρία), σφραγίζοντας την έξοδο προς την θάλασσα. Το Τελ Αβίβ αντελήφθη από το 1960 ότι χρειάζεται έναν εταίρο, όχι κατ’ ανάγκην σύμμαχο, η δράση του οποίου θα είναι ανακουφιστική κατά των Αράβων (πρωτίστως) και των Ιρανών που επιδιώκουν την στρατηγική συρρίκνωση και εξαφάνιση του εβραϊκού κράτους. Οι Κούρδοι της Τουρκίας, του Ιράκ, της Συρίας και του Ιράν, αποτελώντας ένα διαιρεμένο έθνος που δεν έχει καμία φυλετική συγγένεια με τους λαούς των οποίων αποτελεί μειονότητα, αποδείχθηκε ότι ήταν ότι ακριβώς ζητούσαν οι Ισραηλινοί. Σήμερα η αρχική συνεργασία που φυλαγόταν ως επτασφράγιστο μυστικό έχει εξελιχθεί σε μια γεωστρατηγική αναγκαιότητα, καθώς το αυτόνομο Κουρδιστάν στο Βόρειο Ιράκ, ελέγχει τους δρόμους μεταφοράς πετρελαίου ανεξάρτητα από την θέληση της Βαγδάτης. Το «Κοινόν των Κούρδων» απέκτησε έδρα και πρωτεύουσα και τώρα θα χρησιμοποιηθεί στρατηγικά ως εργαλείο αναδιάταξης των σφαιρών επιρροής σε εδάφη που έλεγχαν οι Τούρκοι, οι Άραβες και οι Πέρσες. Η «Στρατηγική Υπόθεση» εκτιμά ότι πιθανόν οι ΗΠΑ να έχουν αποφασίσει και ενθαρρύνει τη συγκρότηση μιας νέας αυτόνομης κουρδικής κρατικής οντότητας στην Βορειο-Βορειοδυτική Συρία, η οποία στη συνέχεια θα παρεμβληθεί μεταξύ της Τουρκίας και της υπόλοιπης Συρίας. Η ειδοποιός διαφορά αυτής της νέας γέννησης έγκειται στο ότι θα έχει πρόσβαση στην θάλασσα, δίνοντας για πρώτη φορά έξοδο των Κούρδων προς την Μεσόγειο μέσω της Λαττάκειας. Η συγκρότηση ενός χερσαίου διαδρόμου αναπνοής των Κούρδων θα μεταβάλλει άρδην τα γεωστρατηγικά δεδομένα στην περιοχή. Ενδεχόμενη υλοποίηση του Κουρδικού Διαδρόμου (σ.σ. θα θυμίζει τον περίφημο Πολωνικό Διάδρομο του Ντάντσιχ, που αποτέλεσε αφορμή για την έκρηξη του Β’ ΠΠ, αλλά σε πολλαπλάσια έκταση) θα έχει ως αποτέλεσμα να οδηγήσει σε προσέγγιση τους Τούρκους με τους Ιρανούς και τους Άραβες, καθώς θα έχει γίνει πρόδηλο ότι ΗΠΑ και Ισραήλ υλοποιούν στρατηγικές αποδυνάμωσης εχθρών αλλά και των «φίλων και συμμάχων». Σύμφωνα με την «Στρατηγική Υπόθεση» η αυτονόμηση του Δυτικού Κουρδιστάν θα αποτελούσε προάγγελο μετατροπής της μεταμπααθικής Συρίας σε ένα αντίστοιχο ομόσπονδο μοντέλο που ήδη εφαρμόζεται επί της ουσίας στο Ιράκ. Ίσως το επόμενο βήμα να περιλαμβάνει την ένωση τμημάτων της Συρίας, του Ιράκ και της Ιορδανίας συγκροτώντας το Μεγάλο Χασεμητικό Βασίλειο. Παράλληλα, η εναπομείνουσα νότια ακτή με το λιμάνι Ταρτούς θα μπορούσε να αποτελέσει ένα τμήμα της νέας ομοσπονδοποιημένης Συρίας και μεταγενέστερα να ενωθεί με τον Λίβανο (σ.σ. ο οποίος αποσπάστηκε από την Συρία), σφραγίζοντας την έξοδο προς την θάλασσα. Συμπερασματικά, η «Στρατηγική Υπόθεση» καταλήγει ότι οι ΗΠΑ και το Ισραήλ έχουν θέσει σε εφαρμογή το σχέδιο της εκ βάθρων ανασυγκρότησης της Μέσης Ανατολής, ολοκληρώνοντας το τελευταίο μέρος του αρχικού σχεδιασμού με την «Ιρακινοποίηση» της Συρίας. Οι Κούρδοι εμφανίζονται ως οι πλέον ωφελημένοι, καθώς θα έχουν εξασφαλίσει δεύτερη κρατική οντότητα, ενώ προς το παρόν δεν θα έχουν το δικαίωμα της ένωσης των περιοχών που ελέγχουν. Η Τουρκία θα έχει λάβει ένα σαφές μήνυμα συμμόρφωσης – προειδοποίησης τιμωρίας, το οποίο θα μπορούσε να οδηγήσει την Άγκυρα σε γεωπολιτικό εκνευρισμό, εξετάζοντας σοβαρά ακόμη και την έξοδό της από το ΝΑΤΟ. Το Ιράν θα έχανε τον μοναδικό πολύτιμο σύμμαχό του στην Μέση Ανατολή, ενώ η Χεζμπολάχ θα αποτελέσει το επόμενο «θύμα». Το Ισραήλ θα έχει εξασφαλίσει μια στρατηγική ζώνη ανάσχεσης – την οποία κάποτε προσέφερε η Τουρκία – από την Μεσόγειο μέχρι το Ιράν και δεκάδες χιλιάδες ευγνωμονούντες Κούρδους Πεσμεργκά, οι οποίοι θα αναλάβουν τον ρόλο των «Ακριτών». Όμως, η «Στρατηγική Υπόθεση» εκτιμά ότι με αυτόν τον τρόπο θα ανοίξει ο γεωπολιτικός ασκός του Αιόλου, καθώς Ρώσοι, Ιρανοί, Άραβες και Τούρκοι θα διαπιστώσουν ότι τα επόμενα βήματα της πολιτικής του Προκρούστη στην περιοχή δεν θα αργήσουν να εκδηλωθούν, καθώς το πρόβλημα ασφαλείας του Ισραήλ θα έχει απλώς επιλυθεί μερικώς. Υπό αυτά τα δεδομένα η εμφάνιση μιας Πανισλαμικής Συμμαχίας με την απαραίτητη συμμετοχή και της Αιγύπτου και την ρωσική αρωγή, θα πυροδοτήσει τις πιο απρόβλεπτες και επικίνδυνες εξελίξεις στην περιοχή που θα επηρεάσουν την ανθρωπότητα σε παγκόσμια κλίμακα… Τελικά πόσο αξίζει η Ιερουσαλήμ; … «Τίποτα και τα πάντα…» (Σαλαδίνος) (σ.σ. Η έκταση της παρούσης ανάλυσης είναι περιορισμένη καθώς απευθύνεται σε αναγνώστες του ιστοχώρου. Υπάρχουν και άλλα σημεία που πρέπει να αναδειχθούν – όπως ο ρόλος της Ελλάδας, της Τουρκίας, της Ρωσίας και του Ιράν – ορισμένα από τα οποία ο γράφων θα παρουσιάσει μελλοντικά σε αντίστοιχες αναρτήσεις). Ιωάννης Σ. Θεοδωράτος Δημοσιογράφος-Αμυντικός Αναλυτής Source : defence-point.gr

Στρατηγική υπόθεση ( μέρος 1ο)

Η πορεία και κυρίως η ταχύτητα με την οποία εξελίσσεται η συριακή κρίση, σε άμεση σχέση με την γεωπολιτικής σημασίας αναβάθμιση και ανάδειξη του κουρδικού ζητήματος, θα έπρεπε να έχει προκαλέσει ήδη το έντονο ενδιαφέρον της ελληνικής κυβέρνησης, ενώ θα μπορούσε να λειτουργήσει παράλληλα ως μοχλός πίεσης υπέρ της επίσπευσης των διαδικασιών που θα οδηγήσουν ταχέως προς τη συγκρότηση Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας. Στη ανάλυση που ακολουθεί σε τρία μέρη – λόγω της έκτασής της, στο πρώτο μέρος παρουσιάζεται μια ερμηνεία που δίνει έμφαση στο για ποιον λόγο το Ισραήλ φαίνεται σε μια πρώτη ανάγνωση να επωφελείται από την αναταραχή στην ευρύτερη περιοχή (Ανατολική Μεσόγειος και Μέση Ανατολή), στο δεύτερο μέρος εξηγείται για ποιον λόγο οι Κούρδοι αναδεικνύονται σε κομβικό σύμμαχο της Δύσης και στο τρίτο μέρος θα γίνει μια αποτύπωση των συμπερασμάτων. Είναι μια πρώτη προσπάθεια ερμηνείας όσων συμβαίνουν με βάση λογικούς συνειρμούς και παραδοχές. Είναι μια άσκηση λογικής η οποία συνδέεται με την επιβίωση της Ελλάδας στο πιο κρίσιμο γεωστρατηγικό περιβάλλον την πιο δύσκολη στιγμή… Ιωάννης Σ. Θεοδωράτος Δημοσιογράφος-Αμυντικός Αναλυτής Τα δεδομένα είναι γνωστά από τα ΜΜΕ και τις επιμέρους αναλύσεις που έχουν δει το φως της δημοσιότητας. Ωστόσο, πέρα από τα όποια ευχολόγια και τους αφορισμούς αναδεικνύεται ένα πολύ κρίσιμο – από πλευράς γεωστρατηγικής – πρόβλημα, το οποίο θα χαρακτηρίσουμε για τις ανάγκες της παρούσης ανάλυσης, ως «Στρατηγική Υπόθεση». Η Συρία συνιστά την έκτη κατά σειρά χώρα (Τυνησία, Αίγυπτος, Λιβύη, Υεμένη, Μπαχρέιν), η οποία προσβλήθηκε από τον υιό της αποσταθεροποίησης, που έχει κωδικοποιηθεί ως «Αραβική Άνοιξη». Το μπααθικής προέλευσης καθεστώς Ασαντ, μπορεί να συγκριθεί μόνον με το «αδελφό» του Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν, το οποίο έχει ανατραπεί από τον Β’ Πόλεμο του Κόλπου. Επίσης, στη Συρία – όπως και στο Ιράκ – κατοικούν συμπαγείς κουρδικές πληθυσμιακές μάζες, γεγονός που κατατάσσει τις δύο αυτές αραβικές χώρες στην κορυφή του τουρκικού περιφερειακού ενδιαφέροντος. Το λιμάνι Ταρτούς φιλοξενεί την μοναδική ρωσική ναυτική διευκόλυνση σε ολόκληρη την Μεσόγειο, με συνέπεια να συνιστά γεωστρατηγική δικλείδα ασφάλειας για την Δαμασκό και πολλαπλασίως για την Μόσχα. Η Συρία αποτελεί γεωπολιτικό προμαχώνα της Ρωσίας, αλλά και του Ιράν (με προεκτάσεις που φθάνουν μέχρι την Κίνα και την Βόρεια Κορέα), καθώς αποτελεί το τελευταίο «οχυρό-κράτος παρία» (rogue state) που εμποδίζει την στρατηγική των ΗΠΑ να μεταβάλλουν τον πολιτικό χάρτη της Μέσης Ανατολής. Συνεπώς θα ρωτούσε εύλογα κάποιος το κέντρο του προβλήματος βρίσκεται στην Δαμασκό; Η απάντηση είναι όχι, βρίσκεται στο Τελ-Αβίβ. Όλα όσα συμβαίνουν αφορούν στην ενίσχυση του γεωστρατηγικού προγεφυρώματος που συνιστά το κράτος του Ισραήλ στην Μέση Ανατολή, μια πολιτική σφήνας στον κόσμο του Ισλάμ, οι απαρχές της οποίας θα πρέπει να αναζητηθούν στην περίοδο των Σταυροφοριών (11ος αιώνας μ.Χ.). Οι ναυτικές δυνάμεις με αιχμή τις ΗΠΑ και εγκέφαλο τις κλασικές αγγλοσαξονικές γεωπολιτικές θεωρίες, φαίνεται ότι διαβάζουν τον χάρτη διαφορετικά ή αν θέλετε με ρεαλιστικούς όρους και σύμφωνα με τις θουκυδίδειες αρχές περί ισχύος. Ποια είναι λοιπόν η «Στρατηγική Υπόθεση» που παρουσιάζουμε και ποιες οι βασικές παράμετροι αυτής; Το κράτος του Ισραήλ πρέπει να σταθεροποιηθεί και να ενισχυθεί έτσι ώστε να μπορεί τον 21ο αιώνα να τελεί καθήκοντα περιφερειακής υπερδύναμης, εν μέσω μιας συνεχώς διογκούμενης και τεχνολογικά αναβαθμιζόμενης αραβο-μουσουλμανικής πλημμυρίδας, αιχμές της οποίας είναι: α) η νέο-οθωμανική Τουρκία, β) το σιιτικό Ιράν και γ) η νέο-ουαχαμπιτική πολιτική της Σαουδικής Αραβίας, η οποία παράλληλα ενεργεί με την μέθοδο των ισλαμογενών συγκοινωνούντων δοχείων με χώρες του Κόλπου (π.χ. Κατάρ). Η στρατιωτική ενίσχυση της Τουρκίας με στρατηγικά όπλα (βαλλιστικοί πύραυλοι) η αντίστοιχη εκδήλωση προθέσεων από την Σαουδική Αραβία (κινεζικοί βαλλιστικοί πύραυλοι), η πυρηνικοποίηση του Ιράν και τα τουρκικά βήματα προς την ίδια κατεύθυνση, το αίτημα του Κατάρ για προμήθεια Leopard 2A7 και γενικά ο εκσυγχρονισμός των στρατιωτικών επιχειρησιακών δυνατοτήτων των συγκεκριμένων ισλαμικών χωρών, κάθε άλλο παρά συμβάλλει στην αύξηση και εμπέδωση του αισθήματος ασφάλειας του εβραϊκού κράτους. Οι παροικούντες… το Τελ Αβίβ γνωρίζουν ότι έως και την ερχόμενη δεκαετία (2021-2030) η τουρκική στρατιωτική ικανότητα επίτευξης μακρού πλήγματος θα συνδυάζεται με την πυρηνική επιλογή (πέραν της παραμέτρου χρήσης χημικών, βιολογικών όπλων). Η προοπτική ύπαρξης τεσσάρων ισλαμικών χωρών (Ιράν, Τουρκία, Σαουδική Αραβία) συν το «πυρηνικό» Πακιστάν, που θα έχουν αποκτήσει βαλλιστικούς πυραύλους, οι οποίοι εν δυνάμει θα φέρουν όπλα μαζικής καταστροφής, αποτελεί στρατηγικό εφιάλτη για την εκάστοτε ισραηλινή κυβέρνηση. Ας μην παραμελούμε και την στρατηγική αξιοποίηση από την Τουρκία του «όπλου» των υδάτινων πόρων (σ.σ. κατασκευή υπερφράγματος Ατατούρκ στη Νοτιοανατολική Τουρκία με στόχο τον έλεγχο και την «αξιοποίηση» των πηγών του ποταμού Ευφράτη), το οποίο στο μέλλον στοχεύει να εξαρτήσει τις όμορες χώρες της περιοχής. Η ασφάλεια του Ισραήλ δεν προασπίζεται μόνον δια της ισχύος των οπλικών συστημάτων που διαθέτει, αλλά ειδικά μέσω της ανάγκης εξασφάλισης στρατηγικού βάθους – διαδρόμου υποστήριξης και ανεφοδιασμού (βλ. πόλεμος του Γιομ Κιππούρ το 1973) από τις συμμαχικές ναυτικές δυνάμεις. Η επιβίωση του Ισραήλ συνδέεται ευθέως από την αξιοποίηση του θαλάσσιου και εναέριου εμπορικού-ενεργειακού διαδρόμου (Ανατολική Μεσόγειος-Αιγαίο/Κρητικό Πέλαγος), την απρόσκοπτη λειτουργία του οποίου εγγυάται ο Ελληνισμός δια της Κύπρου και της Ελλάδας (FIR Αθηνών, ΕΕΧ, ΑΟΖ), προκειμένου να εκμεταλλευτεί τα κοιτάσματα και να ενισχύσει την ήδη χειμαζόμενη οικονομία του (σ.σ. η οποία εξαρτάται από την αμερικανική αρωγή). Το εβραϊκό κράτος χρειάζεται εισροές χρημάτων σε μόνιμη βάση και για μεγάλο χρονικό διάστημα, τα οποία θα προέλθουν από την πώληση των ενεργειακών αγαθών στην Ευρώπη. Η αφετηρία των αγωγών και των διαμετακομιστικών κέντρων/κόμβων μεταφοράς προς την Ευρώπη θα βρίσκεται στην Ελλάδα. Άρα, ο «ελληνικός διάδρομος» (Ισραήλ-Κύπρος-Ελλάς) εξασφαλίζει τα απαιτούμενα προς επιβίωση του Ισραήλ και παράλληλα σε περίπτωση θερμής κρίσης, θα χρησιμοποιηθεί για την μεταφορά ενισχύσεων προς το Θέατρο Επιχειρήσεων της Μέσης Ανατολής. Τον συγκεκριμένο ζωτικής σημασίας διάδρομο δεν μπορεί και δεν πρέπει να αφεθεί να ελέγξει η Τουρκία, καθώς θα είναι ευάλωτος σε κάθε παρέμβαση και θα εξαρτήσει στρατηγικά το Ισραήλ στους Νέο-Οθωμανούς της Άγκυρας με απρόβλεπτες συνέπειες για την αυτοτέλεια του εβραϊκού κράτους (σ.σ. εκτός κι αν έχουν αποδεχθεί τον ρόλο του νέο-ντονμέ, εξέλιξη που μάλλον δεν «ενθουσιάζει» τους Ισραηλίτες…). Επανερχόμενη στην «Στρατηγική Υπόθεση» θεωρούμε ότι οι ΗΠΑ έχουν ξεκινήσει να ασφαλίσουν τον διάδρομο που περιγράψαμε μέσω των γνωστών επαναστάσεων στην περιοχή της Βόρειας Αφρικής. Πράγματι, υπό αυτό το πρίσμα παρατηρούμε ότι έχει ήδη δημιουργηθεί μια αρχική «ασπίδα» στα νότια πλευρά του διαδρόμου, καθώς Λιβύη και Αίγυπτος ελέγχθηκαν πλέον δια της ισχύος και η αιγυπτιακή χούντα αποτελεί (σ.σ. προς το παρόν) ισχυρό ανάχωμα ενάντια στους Αδελφούς Μουσουλμάνους. Το βόρειο τμήμα του διαδρόμου φυλάσσεται από Ελλάδα και Κύπρο, ενώ μένει να καθοριστεί η ελληνική ΑΟΖ με την Αίγυπτο και την Λιβύη, προκειμένου να «κλείσει» το θέμα της εξασφάλισης συνέχειας των ΑΟΖ Ισραήλ, Κύπρου και Ελλάδας. Έτσι ασφαλίζεται, ελέγχεται και επιλύεται με τη ναυτική γεωγραφία το πρόβλημα της γεωστρατηγικής υποστήριξης του εύρυθμου της αναπνοής του Ισραήλ σε περιόδους ειρήνης και κρίσης. Source : defence-point.gr