Ιράν - Ισραήλ : Με το δάκτυλο στη σκανδάλη

«Εάν ήμουν Ιρανός θα ανησυχούσα πολύ για τις επόμενες 12 εβδομάδες, καθώς οι ισραηλινές απειλές μου φαίνονται σοβαρές και αξιόπιστες». Με αυτά είναι τα λόγια ο Εφρέμ Χαλεβί, πρώην διοικητής της Mossad επιβεβαιωσε εμμέσως πλην σαφώς την θεση του θρησκευτικού ηγέτη του Ιράν Αλί Χαμενεΐ, ότι "Μέχρι τον Οκτώβριο θα έχουμε πόλεμο. Πάντως ο ίδιος ο Χαλεβί έχει αναφέρει ότι ενδεχόμενο στρατιωτικό πλήγμα του Ισραήλ ή των ΗΠΑ στο Ιράν, θα επηρεάσει την ευρύτερη περιοχή για τα επόμενα 100 χρόνια… Ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Τζο Μπάιντεν σε δηλώσεις του, στις αρχές Ιουλίου, αναφορικά με την περίπτωση μονομερούς ισραηλινής επιχείρησης κατά των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν τόνισε πως οι ΗΠΑ δεν πρόκειται να «υπαγορεύσουν σε έναν άλλο κυρίαρχο κράτος τι να κάνει και τι να μην κάνει», και ότι σε αυτό το πλαίσιο «το Ισραήλ μπορεί να καθορίσει για τον εαυτό του τι είναι προς το συμφέρον του και το τι θα πρέπει να κάνει σχετικά με το Ιράν αλλά και με κάθε άλλο κράτος». Συμπλήρωσε δε με έμφαση πως αυτό θα γίνει «ανεξαρτήτως εάν συμφωνούμε ή όχι»… Έδωσαν λοιπόν με αυτό τον τρόπο οι ΗΠΑ το «πράσινο φως» για μία ισραηλινή επίθεση στο Ιράν; Επισήμως, ο Λευκός Οίκος δήλωσε πως η πολιτική της αμερικανικής κυβέρνησης προς το Ιράν και το Ισραήλ δεν έχει αλλάξει. Ανεπισήμως, η προαναφερόμενη δήλωση, και ο άνθρωπος που την έκανε, ουσιαστικά προετοιμάζει το έδαφος για μία επιχείρηση κατά του Ιράν τύπου «Οσιράκ». Στις 7 Ιουνίου του 1981, οκτώ ισραηλινά μαχητικά F-16A Fighting Falcon και έξι μαχητικά F-15A Eagle, τα οποία συνόδευαν τα πρώτα, με μία πτήση από τη βάση του Ετζιόν που βρισκόταν στη βόρεια περιοχή της χερσονήσου του Σινά, η οποία και κατεχόταν ακόμα από το Ισραήλ, κατέστρεψαν τις ιρακινές πυρηνικές εγκαταστάσεις κοντά στη Βαγδάτη. Η επιχείρηση με την κωδική ονομασία «Όπερα» ουσιαστικά στέρησε το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν από τη δυνατότητα να αναπτύξει πυρηνικές δυνατότητες. Τα αεροσκάφη πέταξαν σε απόσταση 1.100 χλμ. πάνω από τη Σαουδική Αραβία και την Ιορδανία. Ας σημειωθεί πως στα πρώτα στάδια του πολέμου μεταξύ Ιράν και Ιράκ (Α΄ Πόλεμος του Κόλπου), δύο περσικά F-4 Phantom II επιτέθηκαν στον αντιδραστήρα στις 30 Σεπτεμβρίου του 1980 και του προξένησαν ζημιές. Όλα δείχνουν πως η επιχείρηση «Όπερα» μπορεί να επαναληφθεί με «θύμα» αυτήν τη φορά το Ιράν. Μάλιστα έχουν δει το φως της δημοσιότητας εκτιμήσεις πως η Σαουδική Αραβία θα «δεχθεί» τα ισραηλινά μαχητικά να περάσουν μέσω του εναέριου χώρου της για να πλήξουν το Ιράν, ενώ η συγκεκριμένη πορεία θεωρείται ως ρεαλιστική εάν κάποιος λάβει σοβαρά υπόψη την τουρκική θέση πως σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να επιτρέψει σε ισραηλινά μαχητικά να χρησιμοποιήσουν τον εναέριο χώρο της Τουρκίας για να πλήξουν μία συμμαχική προς αυτήν χώρα. Ύστερα, είτε μέσω του Περσικού Κόλπου, είτε μέσω του Ιράκ (το οποίο φυσικά και να ήθελε δεν θα είχε καμία τύχη στο να εμποδίσει μία τέτοια εξέλιξη), τα μαχητικά του Ισραήλ δύνανται να πλήξουν ακαριαία τόσο τα νότια όσο και το εσωτερικό της χώρας. Πώς όμως τα μαχητικά του Ισραήλ θα μπορούσαν να φτάσουν στη Σαουδική Αραβία; Η απάντηση ίσως και να μπορεί να δοθεί μέσω των δεδομένων που έχουν γίνει γνωστά για ένα παρεμφερές θέμα. Συγκεκριμένα, προσφάτως ανακοινώθηκε πως ένα υποβρύχιο κλάσης Dolpin των ναυτικών δυνάμεων του Ισραήλ διήλθε της διώρυγας του Σουέζ για να λάβει μέρος σε εκπαιδευτική δραστηριότητα του ναυτικού της χώρας στο Εϊλάτ. Πρόκειται για την πρώτη φορά μετά το 2005 που το Ναυτικό του Ισραήλ χρησιμοποιεί ξανά τη διώρυγα για να μεταφέρει σημαντικές μονάδες στο Εϊλάτ. Το εν λόγω γεγονός αποδεικνύει πως το Κάιρο προφανώς έδωσε τη συγκατάθεσή του για τη συγκεκριμένη κίνηση. Βέβαια, η συγκεκριμένη πληροφορία δεν επιβεβαιώθηκε, ούτε όμως διαψεύσθηκε από την αιγυπτιακή πλευρά. Θα μπορούσε λοιπόν το Ισραήλ να κινηθεί μέσω Αιγύπτου, Σαουδικής Αραβίας και μετά, είτε μέσω του Κόλπου, είτε μέσω του Ιράκ, να επιτεθεί στο Ιράν; Η επιλογή της αεροπορικής προσβολής για το Τελ Αβίβ είναι αυτονόητη, αφού τόσο τα μαχητικά που διαθέτει όσο και τα αεροσκάφη εναέριου ανεφοδιασμού, έγκαιρης προειδοποίησης αλλά και ηλεκτρονικού πολέμου θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα ακαταμάχητο «πακέτο» που θα έσπερνε την καταστροφή στις ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις. Βέβαια, η Τεχεράνη έχει ήδη διασπείρει τις κρίσιμες εγκαταστάσεις της και είναι σίγουρο πως θα έχει δημιουργήσει μία σημαντική υπόγεια υποδομή, η οποία θα είναι πολύ δύσκολο να εντοπιστεί και να εξουδετερωθεί. Όμως, όπως έδειξαν και οι τελευταίες επιχειρήσεις στη Γάζα, οι ισραηλινές ικανότητες κατά τέτοιου είδους στόχων δεν πρέπει να υποτιμηθούν, ενώ δεν πρέπει να ξεχάσουμε να συνυπολογίσουμε και την έμμεση (ή ακριβέστερα κεκαλυμμένη) αμερικανική υποστήριξη. Source : defencenet.gr

Ολυμπιακά ιδεώδη ή εμπορευματοποιημένος αθλητισμός ;

Αρκούσε η υπόθεση της Παπαχρήστου, το νέο κρούσμα ντόπινγκ του Χονδροκούκη και μια αμφισβητούμενης αισθητικής και κεντρικής ιδέας τελετή έναρξης στο Λονδίνο για να μας θυμίσουν με εμφαντικό τρόπο το πεδίο μέσα στο οποίο αναζητούνται τα Ολυμπιακά ιδεώδη στην εποχή μας. Η μικροπολιτική εμπλέκεται με τον αθλητισμό, η τεχνολογία διαστρεβλώνει την αξιοπιστία και την αξιοκρατία, το σύγχρονο μάρκετινγκ θολώνει την ουσία του νοήματος των Ολυμπιακών αγώνων. Ο αποκλεισμός της Παπαχρήστου ήρθε ως κατάληξη της αδυναμίας διαχείρισης των μέσων κοινωνικών δικτύωσης ως δημόσιο βήμα με την άκριτη αναπαραγωγή κάθε λογής προσβλητικών αναρτήσεων αλλά και της υποβόσκουσας πολιτικής αντιπαράθεσης με την ακροδεξιά που οδήγησε στο να παραβλέπεται η ισονομία και το δικαίωμα της απολογίας. Η περίπτωση Χονδροκούκη έρχεται να προστεθεί σε μια μακρά σειρά περιστατικών που αποκαλύφθηκαν μετά τους Ολυμπιακούς των Αθηνών και προσγείωσαν απότομα το Ελληνικό κοινό από το συννεφάκι των απρόσμενων επιτυχιών στην πεζή πραγματικότητα του εμπορευματοποιημένου αθλητισμού. Ήταν δυστυχώς η επιβεβαίωση της συνειδητοποίησης ότι υπήρξαμε η ουρά της «τεχνολογικής» παρέμβασης στο αποτέλεσμα κι απλά πλέον παραμείναμε εκεί, όταν οι πρωτοπόροι του είδους ανακαλύπτουν νέα αχαρτογράφητα πεδία. Επιστέγασμα αυτών των προεόρτιων ήταν η ετεροβαρής και ασύμμετρη τελετή έναρξης. Ετεροβαρής επειδή προτίμησε σαφώς να προτάξει τη χολιγουντιανή και την ποπ λάμψη και ασύμμετρη γιατί κάπου ανάμεσα στις φιλότιμες προσπάθειες για αποτύπωση της σχετικά πιο σύγχρονης κοινωνικοοικονομικής και τεχνολογικής εξέλιξης χάθηκε κάθε έννοια ανάδειξης των Ολυμπιακών ιδεωδών. Ευγενής άμιλλα, αξιοσύνη, σωματική ρώμη, διανοητική ισορροπία, σεβασμός, μεγαλοσύνη αλλά και ταπεινότητα. Έννοιες, στις οποίες με μεγάλη ευκολία ομνύουμε αλλά εξίσου, αν όχι με ακόμα μεγαλύτερη άνεση, διαστρεβλώνουμε το νόημα τους όταν χρειάζεται να αποδείξουμε στην πράξη πόσο διατεθειμένοι είμαστε να κινηθούμε με οδηγό μας αποκλειστικά αυτές. Οι Ολυμπιακοί αγώνες ως διεθνές γεγονός συνεχίζουν να αποτελούν ένα ξεχωριστό συμβάν όχι επειδή εξακολουθούν στα σοβαρά να πρεσβεύουν αυτά τα ιδεώδη, αλλά γιατί συνδυάζουν το εντυπωσιακό θέαμα με το πολύπλευρα οικονομικά και πολιτικά οφέλη. Με βάση αυτά τα δεδομένα οφείλει να αξιολογείται και κάθε σχετικό γεγονός αλλιώς είτε εθελοτυφλούμε, είτε συνειδητά παραπλανούμε. Toυ Κωνσταντίνου Μανίκα, οικονομολόγου-ψυχολόγου Source : tovima.gr

Στρατηγική υπόθεση ( μέρος 2ο )

Ερχόμαστε στη δεύτερη παράμετρο της «Στρατηγικής Υπόθεσης», η οποία πάλι με επίκεντρο το Ισραήλ αναδεικνύει τους Κούρδους ως τον δεύτερο στρατηγικό σύμμαχο-εταίρο της αγγλοσαξονικής γεωπολιτικής στην Μέση Ανατολή. Ας μη νομίσει κανείς ότι αναφερόμαστε σε δίκαια, παρά μόνον σε συμφέροντα και συσχετισμούς ισχύος. Ερχόμαστε στη δεύτερη παράμετρο της «Στρατηγικής Υπόθεσης», η οποία πάλι με επίκεντρο το Ισραήλ αναδεικνύει τους Κούρδους ως τον δεύτερο στρατηγικό σύμμαχο-εταίρο της αγγλοσαξονικής γεωπολιτικής στην Μέση Ανατολή. Ας μη νομίσει κανείς ότι αναφερόμαστε σε δίκαια, παρά μόνον σε συμφέροντα και συσχετισμούς ισχύος. Το Τελ Αβίβ αντελήφθη από το 1960 ότι χρειάζεται έναν εταίρο, όχι κατ’ ανάγκην σύμμαχο, η δράση του οποίου θα είναι ανακουφιστική κατά των Αράβων (πρωτίστως) και των Ιρανών που επιδιώκουν την στρατηγική συρρίκνωση και εξαφάνιση του εβραϊκού κράτους. Οι Κούρδοι της Τουρκίας, του Ιράκ, της Συρίας και του Ιράν, αποτελώντας ένα διαιρεμένο έθνος που δεν έχει καμία φυλετική συγγένεια με τους λαούς των οποίων αποτελεί μειονότητα, αποδείχθηκε ότι ήταν ότι ακριβώς ζητούσαν οι Ισραηλινοί. Σήμερα η αρχική συνεργασία που φυλαγόταν ως επτασφράγιστο μυστικό έχει εξελιχθεί σε μια γεωστρατηγική αναγκαιότητα, καθώς το αυτόνομο Κουρδιστάν στο Βόρειο Ιράκ, ελέγχει τους δρόμους μεταφοράς πετρελαίου ανεξάρτητα από την θέληση της Βαγδάτης. Το «Κοινόν των Κούρδων» απέκτησε έδρα και πρωτεύουσα και τώρα θα χρησιμοποιηθεί στρατηγικά ως εργαλείο αναδιάταξης των σφαιρών επιρροής σε εδάφη που έλεγχαν οι Τούρκοι, οι Άραβες και οι Πέρσες. Η «Στρατηγική Υπόθεση» εκτιμά ότι πιθανόν οι ΗΠΑ να έχουν αποφασίσει και ενθαρρύνει τη συγκρότηση μιας νέας αυτόνομης κουρδικής κρατικής οντότητας στην Βορειο-Βορειοδυτική Συρία, η οποία στη συνέχεια θα παρεμβληθεί μεταξύ της Τουρκίας και της υπόλοιπης Συρίας. Η ειδοποιός διαφορά αυτής της νέας γέννησης έγκειται στο ότι θα έχει πρόσβαση στην θάλασσα, δίνοντας για πρώτη φορά έξοδο των Κούρδων προς την Μεσόγειο μέσω της Λαττάκειας. Η συγκρότηση ενός χερσαίου διαδρόμου αναπνοής των Κούρδων θα μεταβάλλει άρδην τα γεωστρατηγικά δεδομένα στην περιοχή. Ενδεχόμενη υλοποίηση του Κουρδικού Διαδρόμου (σ.σ. θα θυμίζει τον περίφημο Πολωνικό Διάδρομο του Ντάντσιχ, που αποτέλεσε αφορμή για την έκρηξη του Β’ ΠΠ, αλλά σε πολλαπλάσια έκταση) θα έχει ως αποτέλεσμα να οδηγήσει σε προσέγγιση τους Τούρκους με τους Ιρανούς και τους Άραβες, καθώς θα έχει γίνει πρόδηλο ότι ΗΠΑ και Ισραήλ υλοποιούν στρατηγικές αποδυνάμωσης εχθρών αλλά και των «φίλων και συμμάχων». Σύμφωνα με την «Στρατηγική Υπόθεση» η αυτονόμηση του Δυτικού Κουρδιστάν θα αποτελούσε προάγγελο μετατροπής της μεταμπααθικής Συρίας σε ένα αντίστοιχο ομόσπονδο μοντέλο που ήδη εφαρμόζεται επί της ουσίας στο Ιράκ. Ίσως το επόμενο βήμα να περιλαμβάνει την ένωση τμημάτων της Συρίας, του Ιράκ και της Ιορδανίας συγκροτώντας το Μεγάλο Χασεμητικό Βασίλειο. Παράλληλα, η εναπομείνουσα νότια ακτή με το λιμάνι Ταρτούς θα μπορούσε να αποτελέσει ένα τμήμα της νέας ομοσπονδοποιημένης Συρίας και μεταγενέστερα να ενωθεί με τον Λίβανο (σ.σ. ο οποίος αποσπάστηκε από την Συρία), σφραγίζοντας την έξοδο προς την θάλασσα. Το Τελ Αβίβ αντελήφθη από το 1960 ότι χρειάζεται έναν εταίρο, όχι κατ’ ανάγκην σύμμαχο, η δράση του οποίου θα είναι ανακουφιστική κατά των Αράβων (πρωτίστως) και των Ιρανών που επιδιώκουν την στρατηγική συρρίκνωση και εξαφάνιση του εβραϊκού κράτους. Οι Κούρδοι της Τουρκίας, του Ιράκ, της Συρίας και του Ιράν, αποτελώντας ένα διαιρεμένο έθνος που δεν έχει καμία φυλετική συγγένεια με τους λαούς των οποίων αποτελεί μειονότητα, αποδείχθηκε ότι ήταν ότι ακριβώς ζητούσαν οι Ισραηλινοί. Σήμερα η αρχική συνεργασία που φυλαγόταν ως επτασφράγιστο μυστικό έχει εξελιχθεί σε μια γεωστρατηγική αναγκαιότητα, καθώς το αυτόνομο Κουρδιστάν στο Βόρειο Ιράκ, ελέγχει τους δρόμους μεταφοράς πετρελαίου ανεξάρτητα από την θέληση της Βαγδάτης. Το «Κοινόν των Κούρδων» απέκτησε έδρα και πρωτεύουσα και τώρα θα χρησιμοποιηθεί στρατηγικά ως εργαλείο αναδιάταξης των σφαιρών επιρροής σε εδάφη που έλεγχαν οι Τούρκοι, οι Άραβες και οι Πέρσες. Η «Στρατηγική Υπόθεση» εκτιμά ότι πιθανόν οι ΗΠΑ να έχουν αποφασίσει και ενθαρρύνει τη συγκρότηση μιας νέας αυτόνομης κουρδικής κρατικής οντότητας στην Βορειο-Βορειοδυτική Συρία, η οποία στη συνέχεια θα παρεμβληθεί μεταξύ της Τουρκίας και της υπόλοιπης Συρίας. Η ειδοποιός διαφορά αυτής της νέας γέννησης έγκειται στο ότι θα έχει πρόσβαση στην θάλασσα, δίνοντας για πρώτη φορά έξοδο των Κούρδων προς την Μεσόγειο μέσω της Λαττάκειας. Η συγκρότηση ενός χερσαίου διαδρόμου αναπνοής των Κούρδων θα μεταβάλλει άρδην τα γεωστρατηγικά δεδομένα στην περιοχή. Ενδεχόμενη υλοποίηση του Κουρδικού Διαδρόμου (σ.σ. θα θυμίζει τον περίφημο Πολωνικό Διάδρομο του Ντάντσιχ, που αποτέλεσε αφορμή για την έκρηξη του Β’ ΠΠ, αλλά σε πολλαπλάσια έκταση) θα έχει ως αποτέλεσμα να οδηγήσει σε προσέγγιση τους Τούρκους με τους Ιρανούς και τους Άραβες, καθώς θα έχει γίνει πρόδηλο ότι ΗΠΑ και Ισραήλ υλοποιούν στρατηγικές αποδυνάμωσης εχθρών αλλά και των «φίλων και συμμάχων». Σύμφωνα με την «Στρατηγική Υπόθεση» η αυτονόμηση του Δυτικού Κουρδιστάν θα αποτελούσε προάγγελο μετατροπής της μεταμπααθικής Συρίας σε ένα αντίστοιχο ομόσπονδο μοντέλο που ήδη εφαρμόζεται επί της ουσίας στο Ιράκ. Ίσως το επόμενο βήμα να περιλαμβάνει την ένωση τμημάτων της Συρίας, του Ιράκ και της Ιορδανίας συγκροτώντας το Μεγάλο Χασεμητικό Βασίλειο. Παράλληλα, η εναπομείνουσα νότια ακτή με το λιμάνι Ταρτούς θα μπορούσε να αποτελέσει ένα τμήμα της νέας ομοσπονδοποιημένης Συρίας και μεταγενέστερα να ενωθεί με τον Λίβανο (σ.σ. ο οποίος αποσπάστηκε από την Συρία), σφραγίζοντας την έξοδο προς την θάλασσα. Συμπερασματικά, η «Στρατηγική Υπόθεση» καταλήγει ότι οι ΗΠΑ και το Ισραήλ έχουν θέσει σε εφαρμογή το σχέδιο της εκ βάθρων ανασυγκρότησης της Μέσης Ανατολής, ολοκληρώνοντας το τελευταίο μέρος του αρχικού σχεδιασμού με την «Ιρακινοποίηση» της Συρίας. Οι Κούρδοι εμφανίζονται ως οι πλέον ωφελημένοι, καθώς θα έχουν εξασφαλίσει δεύτερη κρατική οντότητα, ενώ προς το παρόν δεν θα έχουν το δικαίωμα της ένωσης των περιοχών που ελέγχουν. Η Τουρκία θα έχει λάβει ένα σαφές μήνυμα συμμόρφωσης – προειδοποίησης τιμωρίας, το οποίο θα μπορούσε να οδηγήσει την Άγκυρα σε γεωπολιτικό εκνευρισμό, εξετάζοντας σοβαρά ακόμη και την έξοδό της από το ΝΑΤΟ. Το Ιράν θα έχανε τον μοναδικό πολύτιμο σύμμαχό του στην Μέση Ανατολή, ενώ η Χεζμπολάχ θα αποτελέσει το επόμενο «θύμα». Το Ισραήλ θα έχει εξασφαλίσει μια στρατηγική ζώνη ανάσχεσης – την οποία κάποτε προσέφερε η Τουρκία – από την Μεσόγειο μέχρι το Ιράν και δεκάδες χιλιάδες ευγνωμονούντες Κούρδους Πεσμεργκά, οι οποίοι θα αναλάβουν τον ρόλο των «Ακριτών». Όμως, η «Στρατηγική Υπόθεση» εκτιμά ότι με αυτόν τον τρόπο θα ανοίξει ο γεωπολιτικός ασκός του Αιόλου, καθώς Ρώσοι, Ιρανοί, Άραβες και Τούρκοι θα διαπιστώσουν ότι τα επόμενα βήματα της πολιτικής του Προκρούστη στην περιοχή δεν θα αργήσουν να εκδηλωθούν, καθώς το πρόβλημα ασφαλείας του Ισραήλ θα έχει απλώς επιλυθεί μερικώς. Υπό αυτά τα δεδομένα η εμφάνιση μιας Πανισλαμικής Συμμαχίας με την απαραίτητη συμμετοχή και της Αιγύπτου και την ρωσική αρωγή, θα πυροδοτήσει τις πιο απρόβλεπτες και επικίνδυνες εξελίξεις στην περιοχή που θα επηρεάσουν την ανθρωπότητα σε παγκόσμια κλίμακα… Τελικά πόσο αξίζει η Ιερουσαλήμ; … «Τίποτα και τα πάντα…» (Σαλαδίνος) (σ.σ. Η έκταση της παρούσης ανάλυσης είναι περιορισμένη καθώς απευθύνεται σε αναγνώστες του ιστοχώρου. Υπάρχουν και άλλα σημεία που πρέπει να αναδειχθούν – όπως ο ρόλος της Ελλάδας, της Τουρκίας, της Ρωσίας και του Ιράν – ορισμένα από τα οποία ο γράφων θα παρουσιάσει μελλοντικά σε αντίστοιχες αναρτήσεις). Ιωάννης Σ. Θεοδωράτος Δημοσιογράφος-Αμυντικός Αναλυτής Source : defence-point.gr

Στρατηγική υπόθεση ( μέρος 1ο)

Η πορεία και κυρίως η ταχύτητα με την οποία εξελίσσεται η συριακή κρίση, σε άμεση σχέση με την γεωπολιτικής σημασίας αναβάθμιση και ανάδειξη του κουρδικού ζητήματος, θα έπρεπε να έχει προκαλέσει ήδη το έντονο ενδιαφέρον της ελληνικής κυβέρνησης, ενώ θα μπορούσε να λειτουργήσει παράλληλα ως μοχλός πίεσης υπέρ της επίσπευσης των διαδικασιών που θα οδηγήσουν ταχέως προς τη συγκρότηση Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας. Στη ανάλυση που ακολουθεί σε τρία μέρη – λόγω της έκτασής της, στο πρώτο μέρος παρουσιάζεται μια ερμηνεία που δίνει έμφαση στο για ποιον λόγο το Ισραήλ φαίνεται σε μια πρώτη ανάγνωση να επωφελείται από την αναταραχή στην ευρύτερη περιοχή (Ανατολική Μεσόγειος και Μέση Ανατολή), στο δεύτερο μέρος εξηγείται για ποιον λόγο οι Κούρδοι αναδεικνύονται σε κομβικό σύμμαχο της Δύσης και στο τρίτο μέρος θα γίνει μια αποτύπωση των συμπερασμάτων. Είναι μια πρώτη προσπάθεια ερμηνείας όσων συμβαίνουν με βάση λογικούς συνειρμούς και παραδοχές. Είναι μια άσκηση λογικής η οποία συνδέεται με την επιβίωση της Ελλάδας στο πιο κρίσιμο γεωστρατηγικό περιβάλλον την πιο δύσκολη στιγμή… Ιωάννης Σ. Θεοδωράτος Δημοσιογράφος-Αμυντικός Αναλυτής Τα δεδομένα είναι γνωστά από τα ΜΜΕ και τις επιμέρους αναλύσεις που έχουν δει το φως της δημοσιότητας. Ωστόσο, πέρα από τα όποια ευχολόγια και τους αφορισμούς αναδεικνύεται ένα πολύ κρίσιμο – από πλευράς γεωστρατηγικής – πρόβλημα, το οποίο θα χαρακτηρίσουμε για τις ανάγκες της παρούσης ανάλυσης, ως «Στρατηγική Υπόθεση». Η Συρία συνιστά την έκτη κατά σειρά χώρα (Τυνησία, Αίγυπτος, Λιβύη, Υεμένη, Μπαχρέιν), η οποία προσβλήθηκε από τον υιό της αποσταθεροποίησης, που έχει κωδικοποιηθεί ως «Αραβική Άνοιξη». Το μπααθικής προέλευσης καθεστώς Ασαντ, μπορεί να συγκριθεί μόνον με το «αδελφό» του Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν, το οποίο έχει ανατραπεί από τον Β’ Πόλεμο του Κόλπου. Επίσης, στη Συρία – όπως και στο Ιράκ – κατοικούν συμπαγείς κουρδικές πληθυσμιακές μάζες, γεγονός που κατατάσσει τις δύο αυτές αραβικές χώρες στην κορυφή του τουρκικού περιφερειακού ενδιαφέροντος. Το λιμάνι Ταρτούς φιλοξενεί την μοναδική ρωσική ναυτική διευκόλυνση σε ολόκληρη την Μεσόγειο, με συνέπεια να συνιστά γεωστρατηγική δικλείδα ασφάλειας για την Δαμασκό και πολλαπλασίως για την Μόσχα. Η Συρία αποτελεί γεωπολιτικό προμαχώνα της Ρωσίας, αλλά και του Ιράν (με προεκτάσεις που φθάνουν μέχρι την Κίνα και την Βόρεια Κορέα), καθώς αποτελεί το τελευταίο «οχυρό-κράτος παρία» (rogue state) που εμποδίζει την στρατηγική των ΗΠΑ να μεταβάλλουν τον πολιτικό χάρτη της Μέσης Ανατολής. Συνεπώς θα ρωτούσε εύλογα κάποιος το κέντρο του προβλήματος βρίσκεται στην Δαμασκό; Η απάντηση είναι όχι, βρίσκεται στο Τελ-Αβίβ. Όλα όσα συμβαίνουν αφορούν στην ενίσχυση του γεωστρατηγικού προγεφυρώματος που συνιστά το κράτος του Ισραήλ στην Μέση Ανατολή, μια πολιτική σφήνας στον κόσμο του Ισλάμ, οι απαρχές της οποίας θα πρέπει να αναζητηθούν στην περίοδο των Σταυροφοριών (11ος αιώνας μ.Χ.). Οι ναυτικές δυνάμεις με αιχμή τις ΗΠΑ και εγκέφαλο τις κλασικές αγγλοσαξονικές γεωπολιτικές θεωρίες, φαίνεται ότι διαβάζουν τον χάρτη διαφορετικά ή αν θέλετε με ρεαλιστικούς όρους και σύμφωνα με τις θουκυδίδειες αρχές περί ισχύος. Ποια είναι λοιπόν η «Στρατηγική Υπόθεση» που παρουσιάζουμε και ποιες οι βασικές παράμετροι αυτής; Το κράτος του Ισραήλ πρέπει να σταθεροποιηθεί και να ενισχυθεί έτσι ώστε να μπορεί τον 21ο αιώνα να τελεί καθήκοντα περιφερειακής υπερδύναμης, εν μέσω μιας συνεχώς διογκούμενης και τεχνολογικά αναβαθμιζόμενης αραβο-μουσουλμανικής πλημμυρίδας, αιχμές της οποίας είναι: α) η νέο-οθωμανική Τουρκία, β) το σιιτικό Ιράν και γ) η νέο-ουαχαμπιτική πολιτική της Σαουδικής Αραβίας, η οποία παράλληλα ενεργεί με την μέθοδο των ισλαμογενών συγκοινωνούντων δοχείων με χώρες του Κόλπου (π.χ. Κατάρ). Η στρατιωτική ενίσχυση της Τουρκίας με στρατηγικά όπλα (βαλλιστικοί πύραυλοι) η αντίστοιχη εκδήλωση προθέσεων από την Σαουδική Αραβία (κινεζικοί βαλλιστικοί πύραυλοι), η πυρηνικοποίηση του Ιράν και τα τουρκικά βήματα προς την ίδια κατεύθυνση, το αίτημα του Κατάρ για προμήθεια Leopard 2A7 και γενικά ο εκσυγχρονισμός των στρατιωτικών επιχειρησιακών δυνατοτήτων των συγκεκριμένων ισλαμικών χωρών, κάθε άλλο παρά συμβάλλει στην αύξηση και εμπέδωση του αισθήματος ασφάλειας του εβραϊκού κράτους. Οι παροικούντες… το Τελ Αβίβ γνωρίζουν ότι έως και την ερχόμενη δεκαετία (2021-2030) η τουρκική στρατιωτική ικανότητα επίτευξης μακρού πλήγματος θα συνδυάζεται με την πυρηνική επιλογή (πέραν της παραμέτρου χρήσης χημικών, βιολογικών όπλων). Η προοπτική ύπαρξης τεσσάρων ισλαμικών χωρών (Ιράν, Τουρκία, Σαουδική Αραβία) συν το «πυρηνικό» Πακιστάν, που θα έχουν αποκτήσει βαλλιστικούς πυραύλους, οι οποίοι εν δυνάμει θα φέρουν όπλα μαζικής καταστροφής, αποτελεί στρατηγικό εφιάλτη για την εκάστοτε ισραηλινή κυβέρνηση. Ας μην παραμελούμε και την στρατηγική αξιοποίηση από την Τουρκία του «όπλου» των υδάτινων πόρων (σ.σ. κατασκευή υπερφράγματος Ατατούρκ στη Νοτιοανατολική Τουρκία με στόχο τον έλεγχο και την «αξιοποίηση» των πηγών του ποταμού Ευφράτη), το οποίο στο μέλλον στοχεύει να εξαρτήσει τις όμορες χώρες της περιοχής. Η ασφάλεια του Ισραήλ δεν προασπίζεται μόνον δια της ισχύος των οπλικών συστημάτων που διαθέτει, αλλά ειδικά μέσω της ανάγκης εξασφάλισης στρατηγικού βάθους – διαδρόμου υποστήριξης και ανεφοδιασμού (βλ. πόλεμος του Γιομ Κιππούρ το 1973) από τις συμμαχικές ναυτικές δυνάμεις. Η επιβίωση του Ισραήλ συνδέεται ευθέως από την αξιοποίηση του θαλάσσιου και εναέριου εμπορικού-ενεργειακού διαδρόμου (Ανατολική Μεσόγειος-Αιγαίο/Κρητικό Πέλαγος), την απρόσκοπτη λειτουργία του οποίου εγγυάται ο Ελληνισμός δια της Κύπρου και της Ελλάδας (FIR Αθηνών, ΕΕΧ, ΑΟΖ), προκειμένου να εκμεταλλευτεί τα κοιτάσματα και να ενισχύσει την ήδη χειμαζόμενη οικονομία του (σ.σ. η οποία εξαρτάται από την αμερικανική αρωγή). Το εβραϊκό κράτος χρειάζεται εισροές χρημάτων σε μόνιμη βάση και για μεγάλο χρονικό διάστημα, τα οποία θα προέλθουν από την πώληση των ενεργειακών αγαθών στην Ευρώπη. Η αφετηρία των αγωγών και των διαμετακομιστικών κέντρων/κόμβων μεταφοράς προς την Ευρώπη θα βρίσκεται στην Ελλάδα. Άρα, ο «ελληνικός διάδρομος» (Ισραήλ-Κύπρος-Ελλάς) εξασφαλίζει τα απαιτούμενα προς επιβίωση του Ισραήλ και παράλληλα σε περίπτωση θερμής κρίσης, θα χρησιμοποιηθεί για την μεταφορά ενισχύσεων προς το Θέατρο Επιχειρήσεων της Μέσης Ανατολής. Τον συγκεκριμένο ζωτικής σημασίας διάδρομο δεν μπορεί και δεν πρέπει να αφεθεί να ελέγξει η Τουρκία, καθώς θα είναι ευάλωτος σε κάθε παρέμβαση και θα εξαρτήσει στρατηγικά το Ισραήλ στους Νέο-Οθωμανούς της Άγκυρας με απρόβλεπτες συνέπειες για την αυτοτέλεια του εβραϊκού κράτους (σ.σ. εκτός κι αν έχουν αποδεχθεί τον ρόλο του νέο-ντονμέ, εξέλιξη που μάλλον δεν «ενθουσιάζει» τους Ισραηλίτες…). Επανερχόμενη στην «Στρατηγική Υπόθεση» θεωρούμε ότι οι ΗΠΑ έχουν ξεκινήσει να ασφαλίσουν τον διάδρομο που περιγράψαμε μέσω των γνωστών επαναστάσεων στην περιοχή της Βόρειας Αφρικής. Πράγματι, υπό αυτό το πρίσμα παρατηρούμε ότι έχει ήδη δημιουργηθεί μια αρχική «ασπίδα» στα νότια πλευρά του διαδρόμου, καθώς Λιβύη και Αίγυπτος ελέγχθηκαν πλέον δια της ισχύος και η αιγυπτιακή χούντα αποτελεί (σ.σ. προς το παρόν) ισχυρό ανάχωμα ενάντια στους Αδελφούς Μουσουλμάνους. Το βόρειο τμήμα του διαδρόμου φυλάσσεται από Ελλάδα και Κύπρο, ενώ μένει να καθοριστεί η ελληνική ΑΟΖ με την Αίγυπτο και την Λιβύη, προκειμένου να «κλείσει» το θέμα της εξασφάλισης συνέχειας των ΑΟΖ Ισραήλ, Κύπρου και Ελλάδας. Έτσι ασφαλίζεται, ελέγχεται και επιλύεται με τη ναυτική γεωγραφία το πρόβλημα της γεωστρατηγικής υποστήριξης του εύρυθμου της αναπνοής του Ισραήλ σε περιόδους ειρήνης και κρίσης. Source : defence-point.gr

Η αναμενόμενη θερινή επίθεση κατά του ευρώ

Αν πιστέψει κανείς τις Κασσάνδρες, τον Αύγουστο θα εκδηλωθεί η μεγάλη κερδοσκοπική επίθεση κατά του ευρώ. Δεν είναι κάτι που χαλάει τις διακοπές τής Ανγκελα Μέρκελ ή του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η γερμανίδα Καγκελάριος και ο υπουργός των Οικονομικών της δεν βρίσκονται - μαζί με την υπόλοιπη Ευρώπη - επί ποδός πολέμου. Ετσι κι αλλιώς, η εβδομάδα που διανύουμε θεωρείται μία από τις πιο κρίσιμες για το ευρώ. Και οι αποφάσεις για το μέλλον του θα ληφθούν κάπου μεταξύ Βερολίνου και Φρανκφούρτης. Η ΣΥΣΚΕΨΗ. Στο οικονομικό κέντρο της Γερμανίας συνεδριάζει την προσεχή Πέμπτη το Διοικητικό Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας - η Εκτελεστική Επιτροπή μαζί με τους κεντρικούς τραπεζίτες των «17» της ευρωζώνης. Η ΕΚΤ ετοιμάζεται να αναλάβει δράση. Στο μήνυμα που έστειλε την περασμένη εβδομάδα ο διοικητής της Τράπεζας Μάριο Ντράγκι πως θα κάνει «ό,τι χρειαστεί» για να προστατεύσει το ευρώ ήρθαν να προστεθούν οι δεσμεύσεις των ευρωπαίων ηγετών και του προέδρου του Eurogroup. Ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ τόνισε χθες ότι για την Ευρώπη ήρθε η ώρα να ληφθούν μέτρα. Μετά τη διαβεβαίωση της περασμένης Παρασκευής από την Ανγκελα Μέρκελ και τον Φρανσουά Ολάντ ότι θα κάνουν τα πάντα για να προστατεύσουν το ευρώ, η γερμανίδα Καγκελάριος έδωσε την ίδια διαβεβαίωση μαζί με τον ιταλό Πρωθυπουργό Μάριο Μόντι. Οι δύο ηγέτες συνομίλησαν τηλεφωνικά το Σάββατο. Οι πληροφορίες από το Βερολίνο και τη Ρώμη συνέπεσαν σχεδόν κατά γράμμα ως προς το περιεχόμενο της συζήτησης. «Οι δύο ηγέτες συμφώνησαν να κάνουν τα πάντα για να προστατεύσουν την ευρωζώνη» δήλωσε χθες εκπρόσωπος της γερμανικής Καγκελαρίας. «Συμφώνησαν να λάβουν όλα τα απαραίτητα μέτρα για να προστατεύσουν την ευρωζώνη» έλεγαν από τη Ρώμη. Πλήρης συμφωνία, ωστόσο, ως προς τις κινήσεις που πρέπει να γίνουν δεν υπάρχει ακόμη. Υπ' αυτές τις συνθήκες, ο Μάριο Ντράγκι πρόκειται να συναντηθεί τις επόμενες ημέρες με τον επικεφαλής της Μπούντεσμπανκ Γιενς Βάιντμαν. Η πληροφορία προέρχεται από το πρακτορείο Μπλούμπεργκ και επιβεβαιώθηκε από δύο αξιωματούχους της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Η αποστολή του ιταλού τραπεζίτη είναι να πείσει τον γερμανό συνάδελφό του ότι η ΕΚΤ πρέπει προχωρήσει στην αγορά ισπανικών και ιταλικών ομολόγων ώστε να μειωθεί το κόστος δανεισμού των δύο χωρών. Αυτό είναι το πρώτο μέρος του αυγουστιάτικου σχεδίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για την προστασία του ευρώ. Το δεύτερο είναι να δοθεί επιπλέον χρόνος στην Αθήνα. Προς αυτήν την κατεύθυνση πιέζουν το Παρίσι και η Ρώμη αλλά διαφωνεί ο σκληροπυρηνικός Βορράς που έχει συνασπιστεί γύρω από το Βερολίνο. Αν όμως βγουν από τη μέση αυτά τα δύο προβλήματα, θα κερδηθεί ο απαραίτητος χρόνος για την επεξεργασία των μακροπρόθεσμων μέτρων. Ενα από αυτά θα ήταν η απευθείας πρόσβαση στα ταμεία της ΕΚΤ του Μόνιμου Μηχανισμού Στήριξης, η συνταγματικότητα του οποίου θα κριθεί τον Σεπτέμβριο από τους δικαστές του Δικαστηρίου της Καρλσρούης που κάνουν επίσης τις διακοπές τους. Source : TA NEA

Καταρρέουν τα τεχνητά σύνορα της Μέσης Ανατολής

Τα τεχνητά σύνορα της Μέσης Ανατολής, που σχεδιάστηκαν μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο από τις αποικιακές αυτοκρατορίες της εποχής, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου αλλάζουν. Παρά τις σφαγές, τη πολιτική και πολιτιστική γενοκτονία και τις καθημερινές απειλές , οι Κούρδοι επέστρεψαν σήμερα στο διεθνές προσκήνιο της ιστορίας. Το συριακό Κουρδιστάν, η Δυτικό Κουρδιστάν όπως ορίζεται από τον κουρδικό λαό, υπήρξε πάντα την πίσω βάση για τα κουρδικά κινήματα αντίστασης και τους Κούρδους διανοούμενους από την εποχή της τετραχοτόμησης της ιστορικής πατρίδας τους, μεταξύ Τουρκίας, Συρίας, Ιράκ και Ιράν. Αυτή η αποικιακή ανταλλαγή εδαφών ήταν δυνατή μόνο με τον ρόλο της Γαλλίας και του Ηνωμένου Βασίλειου. Το κουρδικό ζήτημα αποτελεί συνεπώς επίσης πρόβλημα της Γαλλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου. Μετά την εξέγερση που ξεκίνησε στα μέσα Μαρτίου 2011 στην Συρία, οι Κούρδοι έχουν αρνηθεί να συμμετάσχουν σε έναν πόλεμο μεταξύ των ενόπλων και πολιτικών ομάδων που εκπαιδεύονται και υποστηρίζονται από τη Δύση και το τρίο Κατάρ-Τουρκία-Σαουδική Αραβία, και του καθεστώτος του Άσαντ. Μάθημα ιστορίας! Το 2004, περισσότερο από 30 Κούρδους σφαγιάστηκαν στην Καμισλί, τη μεγαλύτερη κουρδική πόλη στη Συρία, μπροστά από τα μάτια ολόκληρου του κόσμου. Οι σημερινοί «αντιπολιτευόμενοι» ήταν τότε αξιωματούχοι του καθεστώτος. Σήμερα, αυτοί οι «αντιπολιτευόμενοι» αρνούνται ακόμα να αναγνωρίσουν τα νόμιμα δικαιώματα του κουρδικού λαού. Το κύριο κουρδικό κόμμα PYD (Κόμμα της Δημοκρατικής Ένωσης) που δημιουργήθηκε το 2003, εργάζεται για τέσσερα χρόνια σε ένα σχέδιο αυτονομίας για τη Συρία, ήτοι για μια δημοκρατική αυτοδιοίκηση σε όλη τη χώρα. Από το Μάρτιο του 2011, οι Κούρδοι εγκαινίασαν την οικοδόμηση της δημοκρατικής αυτονομίας τους, με το άνοιγμα, με πρωτοβουλία του PYD, σχολείων κουρδικής γλώσσας που απαγορεύονταν μέχρι την επανάσταση, αλλάζοντας τα ονόματα των αραβοποιημένων πόλεων και χωριών, ιδρύοντας νέους δήμους, λαϊκά συμβούλια και επιτροπές αυτοάμυνας για την προστασία του πληθυσμού. Ο κουρδικός πληθυσμός της Συρίας υπολογίζεται σε περίπου 3,5 εκατ., ήτοι το 15% του πληθυσμού της χώρας, με μισό εκατομμύριο στη Δαμασκό και 600.000 στο Χαλέπι. Οι Κούρδοι είναι σήμερα οι πιο οργανωμένοι και οι μόνοι που διαθέτουν συγκεκριμένο σχέδιο για τη Συρία. Συνειδητοποιημένοι για τις απόπειρες αποσταθεροποίησης και διαίρεσης που στοχεύουν το συριακό Κουρδιστάν, οι κυριότερες κουρδικές παρατάξεις, το Συμβούλιο του Λαού του Δυτικού Κουρδιστάν το οποίο περιλαμβάνει μερικά κουρδικά κόμματα από τα οποία το PYD και το Εθνικό Κουρδοσυριακό Κογκρέσο (CNK), δεύτερη παράταξη, αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους σε ένα ενιαίο και μοναδικό μπλοκ μετά από συζητήσεις στο ιρακινό Κουρδιστάν 9- 10 Ιουλίου. Η συμφωνία υπογράφτηκε στην παρουσία του Προέδρου του ιρακινού Κουρδιστάν Μασούντ Μπαρζανί. Η ανάληψη του ελέγχου του συριακού Κουρδιστάν Μετά από μια μακρά προετοιμασία και αναμονή, οι Κούρδοι ξεκίνησαν μια επίθεση στις 19 Ιουλίου κατά όλων των θεσμικών οργάνων του καθεστώτος Μπάαθ στην εξουσία εδώ και 40 χρόνια, παίρνοντας τον έλεγχο τεσσάρων πόλεων, Kobani, Efrin, Derka Hamko και Amude. Στις 20 Ιουλίου, ανακοινώθηκε η δημιουργία των Μονάδων Λαϊκής Άμυνας (YPG). «Ο βασικός μας στόχος είναι να υπερασπιστούν τα εθνικά συμφέροντα του κουρδικού λαού. Ανακοινώνουμε στο λαό μας ότι είμαστε σε θέση να προστατεύσουμε ολόκληρη την περιοχή», δήλωσε το YPG σε ανακοίνωση. Την επόμενη μέρα, το κίνημα της δημοκρατικής κοινωνίας του Δυτικού Κουρδιστάν (TEV-DEM), μία οργάνωση που καπελώνει τις κυριότερες κουρδοσυριακές παρατάξεις από τις οποιές το PYD έχει τη μεγαλύτερη επιρροή, κάλεσε από την πλευρά του, τους Άραβες, Αρμενίους, Ασσυροχαλδαίους να τεθούν στο πλευρό του κουρδικού λαού. Το κίνημα υπόσχεται να προστατεύσει αυτούς τους λαούς, χωρίς διάκριση, υποστηρίζοντας ότι υποστηρίζει μια χώρα ενωμένη και δημοκρατική, όπου οι άνθρωποι ζουν μαζί. Στις 25 Ιουλίου, οι Κούρδοι της Συρίας ανακοίνωσαν τη δημιουργία του Ανώτατου Κουρδικού Συμβουλίου, το οποίο θα εκπροσωπήσει από δω και στο εξής τον κουρδικό λαό τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο. Συγκρούσεις μεταξύ των δυνάμεων του καθεστώς και των Κούρδων Στις 26 Ιουλίου, οι δυνάμεις του καθεστώτος Ασαντ επιτεθήκαν σε Κούρδους ακτιβιστές στη γειτονιά Tariq Aldab στο Χαλέπι, σκοτώνοντας τρία άτομα και τραυματίζοντας άλλα 11, ενώ είχαν πάει επι τόπου για να φέρουν προμήθειες σε οικογένειες Κούρδων που έτρεφαν σε φυγή λόγω των μαχών. Σε αντίποινα, οι Κούρδοι μαχητές επιτέθηκαν στις δυνάμεις ασφαλείας στην περιοχή Sakan Shababi στο Χαλέπι, που βρίσκεται ανάμεσα σε δύο κουρδικές γειτονιές, Ashrafia και Σεΐχη Maqsood. Οι Μονάδες Λαϊκής Άμυνας αναγγείλαν ότι σκότωσαν έξι μέλη των συριακών δυνάμεων ασφαλείας και απείλησαν για περαιτέρω αντίποινα σε περίπτωση συριακών επιθέσεων εναντίον του κουρδικού λαού. Οι ανοικτές απειλές του τουρκικού καθεστώτος Η πορεία προς τη δημοκρατική αυτονομία του κουρδικού λαού και τα κεκτημένα του ήταν, όπως αναμενόταν, προφάσεις των απειλών που εκτοξεύτηκαν από το καταπιεστικό καθεστώς της Τουρκίας. Αρνούμενο όλες τις νόμιμες απαιτήσεις του κουρδικού λαού στην Τουρκία, το καθεστώς θέλει να τους καταστείλει οπουδήποτε βρίσκονται, ακόμα και στο φεγγάρι. Στις 26 Ιουλίου, ο Πρωθυπουργός της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν χαρακτήρισε την κινητοποίηση των Κούρδων της Συρίας ως «τρομοκρατία» και απείλησε να παρέμβει. «Εξάλλου αυτό πράττουμε και συνεχίζουμε να πράξουμε στο Ιράκ. Αν πραγματοποιούμε από καιρό σε καιρό αεροπορικές επιθέσεις εναντίον των περιοχών των τρομοκρατών, πρόκειται για μέτρα για την άμυνα μας », είπε, αλλά δεν μίλησε για τις σφαγές που διαπράττονται μέσω αυτών των αεροπορικών επιδρομών. Ούτε δεν λέει ότι αυτή η αντι-κουρδική πολιτική είχε ως αποτέλεσμα μόνο να ενισχύσει τις διεκδικήσεις αυτού του λαού. Το τουρκικό καθεστώς βομβαρδίζει τακτικά περιοχές που ελέγχονται από το ΡΚΚ στο Βόρειο Ιράκ, η Νότιο Κουρδιστάν, χωρίς καμία επιτυχία. «Θα υπάρξει αναπόφευκτα μια απάντηση από τη πλευρά μας ενώπιο αυτής της συμπεριφοράς», πρόσθεσε σε συνέντευξη τύπου, πριν πάει στο Λονδίνο, αναφερόμενος στη πιθανότητα να δημιουργήσει μια ζώνη προστασίας στο συριακό έδαφος με πρόσχημα την αντιμετώπιση του ΡΚΚ. «Είναι μέρος των εναλλακτικών λύσεων. Μία ζώνη ασφαλείας, μια ουδέτερη ζώνη, όλα αυτά είναι μέρος των εναλλακτικών λύσεων που σχεδιάζουμε κατά αυτών των στρατοπέδων (του ΡΚΚ)», είπε. Οι παραστρατιωτικοί του Ερντογάν Το τουρκικό καθεστώς έχει επίσης κινητοποιήσει τους παραστρατιωτικούς συνεργάτες του για να σταματήσει την κουρδική πορεία. Στις 23 Ιουλίου, ο Abdel Basset Sayda, ο επικεφαλής του Συριακού Εθνικού Συμβουλίου (ΣΕΣ), που σχηματίστηκε στην Κωνσταντινούπολη, υποστήριξε ότι «το συριακό καθεστώς άφησε αυτή τη περιοχή στο PKK ή στο PYD και αποθύρθηκε». Χωρίς καμία υποστήριξη από τον κουρδικό λαό, αυτός ο ηγέτης του ΣΕΣ δεν διστάζει να δηλώσει ότι οι Κούρδοι δεν είναι στο πλευρό του PYD αλλά του ΣΕΣ. Από την πλευρά του, ένα μέλος μιας παραστρατιωτικής ομάδας του τουρκικού καθεστώτος που εδράζεται στην Αντιόχεια, της Ubed Muse, απαιτεί όπλα για την καταπολέμηση του ΡΚΚ, επιβεβαιώνοντας στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP): «Εάν μπορούσαμε μόνο να έχουμε την υποστήριξη της Τουρκίας για προμήθεια όπλων». Ο ίδιος είναι επικεφαλής μιας ομάδας 45 ανδρών και δεν ντρέπεται να μιλά για την εξαθλίωση ενός κινήματος που μάχεται για τα νόμιμα δικαιώματα του κουρδικού λαού. Πρέπει να του υπενθυμίσουμε ότι «ο αφέντης-σκύλος του», η Τουρκία, δεύτερος μεγαλύτερος στρατός του ΝΑΤΟ δεν κατάφερε να καταστρέψει το PKK για 30 χρόνια, ακόμη και με την οικονομική, διπλωματική, στρατιωτική υποστήριξη της Δύσης. Στις 26 Ιουλίου η Άγκυρα δέχθηκε τον λιποταξία Στρατηγό Μανάφ Τλας, μέλος του πρώτου κύκλου της συριακής εξουσίας. Θεωρείται από τους Τούρκους ως ο μελλοντικός επικεφαλής της συριακής κυβέρνησης. Εν ολίγοις, η Άγκυρα κάνει τα πάντα για να καταστείλει τις προσδοκίες των Κούρδων, στηριζόμενη στους συνεργούς της. Η τουρκική επέμβαση θα ήταν τρέλα Επί τόπου, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Ο επικεφαλής του συριακού κουρδικού κόμματος PYD Σαλίχ Μουσλίμ, διέψευσε τις απειλές που θα προέρχονταν από τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό (ΕΣΣ) κατά των Κούρδων που διαδίδουν τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης. «Αντ 'αυτού, δείχνει συμπάθεια για τον αγώνα μας», είπε στο ActuKurde και στο κουρδικό πρακτορείο ειδήσεων Φιράτ. Το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα (ΡΚΚ), το οποίο υποστηρίζεται από εκατομμύρια Κούρδους τόσο στο Κουρδιστάν όσο και στη διασπορά προειδοποίησε τη Τουρκία μετά τις απειλές του Ερντογάν: «Οι Κούρδοι θα κινητοποιηθούν παντού κατά του τουρκικού κράτους σε περίπτωση τουρκικής επέμβασης εναντίον των Κούρδων της Συρίας». Εκφράζοντας την αλληλεγγύη της προς τους Κούρδους της Συρίας, η οργάνωση επιβεβαιώνει ότι οι Κούρδοι της Τουρκίας δεν θα παραμείνουν με σταυρωμένα τα χέρια, ενώπιο μιας τέτοιας επίθεσης από το καθεστώς ΑΚΡ, το κυβερνών κόμμα από το 2002, χαρακτηρίζοντας τη στάση του Ερντογάν ως «βαθιά ρατσιστική» και «σοβινιστική» προς τον κουρδικό λαό. Είτε αυτονομία είτε χάος και ολική διακοπή! Η αντι-κουρδική πολιτική του τουρκικού καθεστώτος δεν θα φέρνει παρά την έκρηξη της Τουρκίας, ακολουθώντας το παράδειγμα του Ιράκ και της Συρία. Τα σχέδια αυτά που βασίζονται σε μία μοναδική φυλή ή θρησκεία είναι καταδικασμένα σε αποτυχία. Το κουρδικό κίνημα προσφέρει μια δημοκρατική και οικολογική συνομοσπονδία της Μέσης Ανατολής για την επίλυση των εθνοτικών και θρησκευτικών προβλημάτων. Οι Κούρδοι, ο μεγαλύτερος λαός στον κόσμο χωρίς κράτος, με συνολικό πληθυσμό 40 εκατομμυρίων, δεν δέχονται πλέον να ζήσουν χωρίς θεσμούς. Είτε μια δημοκρατική αυτονομία για όλες τις συνιστώσες αυτών των χωρών σε ένα ομοσπονδιακό ή συνομοσπονδιακό σύστημα, είτε ολική διακοπή! Οι σφαγές και οι απειλές δεν θα κάνουν τον λαό να οπισθοδρομήσει. Η πολιτική της βίας και της άρνησης κατάρρευσε. Τα τεχνητά σύνορα δεν είναι πλέον βιώσιμα. Χρειάζεται μια νέα προσέγγιση από τη Τουρκία, διότι η αντι-κουρδική συμμαχία μεταξύ της Τουρκίας, του Ιράν, και της Συρίας κατάρρευσε επίσης. Η συνέχιση της ίδιας πολιτικής θα οδηγήσει μόνο στο χάος που θα επιφέρει την ήττα της Τουρκίας. Maxime Azadi Source : infognomonpolitics.blogspot

Ακύρωση της τουρκικής προπαγάνδας στη Θράκη

Μπορεί οι τουρκοφανείς να προπαγανδίζουν ότι όλοι οι μουσουλμάνοι στην ελληνική Θράκη είναι «Τούρκοι», αλλά μερικές φορές λέγονται και πικρές αλήθειες. Ο Χασάν Πατσαμάν, είναι θεολόγος και εκδότης του τουρκόφωνου θρησκευτικού περιοδικού Hakka Davet (δεν εκδίδεται πλέον), με καταγωγή από το Πομακοχώρι Δρανιά του ν. Ροδόπης. Στο βιβλίο του «Σταγόνες από το Ισλάμ», που εξέδωσε στα ελληνικά το 1989, γράφει: « η ισλαμική θρησκεία δέχεται την ύπαρξη διαφόρων εθνών και σέβεται κάθε φυλή και κάθε γλώσσα…. Οι Μουσουλμάνοι όταν έφθασαν σε διάφορες χώρες για να διδάξουν τη νέα θρησκεία, επέτρεψαν στους λαούς να μιλούν ελεύθερα τη δική τους γλώσσα. Tους άφησαν ελεύθερους να τηρούν τα ήθη και έθιμά τους…Λοιπόν, κατά την Ισλαμική θρησκεία, υπάρχει ισότητα μεταξύ των ανθρώπων και των λαών, επομένως δεν έχει δικαίωμα κανείς να προσπαθεί να εξαλείψει έναν έθνος ή μια γλώσσα απ’ το χάρτη». Ο συγγραφέας παραθέτει και απόσπασμα από το Κοράνι στα αραβικά για να υποστηρίξει τα παραπάνω. Σε άλλο σημείο, συνεχίζει: «υπάρχει μια άποψη, ότι ‘όποιος ασπάζεται τον Ισλαμισμό γίνεται Τούρκος’. Αυτή η πρόταση δεν έχει καμία επιστημονική και θρησκευτική βάση και αποτελεί ένα εμφανές ψεύδος. Ο Ισλαμισμός δεν αποτελεί μια ιδεολογία εθνικισμού, αλλά είναι ένα σύστημα πίστεως». Κατά συνέπεια, λοιπόν, οι «Τούρκοι» στην ελληνική Θράκη δεν σέβονται ούτε το ισλάμ, ούτε τον Προφήτη Μωάμεθ λέγοντας πως «όποιος είναι μουσουλμάνος είναι και Τούρκος». Το Κοράνι, μας λέει ξεκάθαρα, πως κανένας δεν έχει δικαίωμα να αφανίσει ένα έθνος ή μία γλώσσα. Οι Τούρκοι που θέλουν να εξαφανίσουν τους Πομάκους και τους Ρωμά και τις γλώσσες τους, είναι άπιστοι και αμαρτάνουν έναντι του θεόπνευστου Κορανίου και του Θεού. Τι έχουν να πουν άραγε για όλα αυτά οι ψευτομουφτήδες Ξάνθης Αμέτ Μετέ και Κομοτηνής Ιμπραχήμ Σερήφ; Γιατί αυτοί χρησιμοποιούν τη θρησκεία για να διαλύσουν τους Πομάκους και τα πομακικά; http://zagalisa.gr/ *Μεγάλη προσοχή απο κάποιους Βουλευτές οι οποίοι δεν γνωρίζουν οτι υπάρχουν και Ελληνες Μουσουλμάνοι αρα απαιτείται σεβασμός της θρησκευτικής ελευθερίας Source : infognomonpolitics.blogspot