Η αδιέξοδη ευρωπαϊκή νομισματική ένωση

NEA, 18.6.11 «Είναι ίσως λογικό να αναµένουµε ότι οι κουρασµένοι από την Ευρώπη λαοί θα απορρίψουν τη µεταβίβαση κι άλλων κυριαρχικών εθνικών δικαιωµάτων» στην Ε.Ε., λέει ο Χάµπερµας. «Αυτή η πρόγνωση είναι πάρα πολύ βολική, καθώς οι πολιτικές ελίτ απαλλάσσουν τον εαυτό τους από την ευθύνη για την αξιοθρήνητη κατάσταση της Ενωσης. ∆εν είναι αυτονόητο ότι έχει πια ξεθωριάσει το παλαιό κύµα ισχυρής υποστήριξης της ευρωπαϊκής ιδέας. Η ευρωπαϊκή ενοποίηση βρίσκεται σε αδιέξοδο, διότι δεν µπορεί να προσαρµοστεί σε ένα µοντέλο µεγαλύτερης συµµετοχής των πολιτών. Οπαδός της ενιαίας Ευρώπης και εισηγητής ενός οµοσπονδιακού συστήµατος διακυβέρνησης που ο ίδιος αποκαλεί «Μεταεθνικό Αστερισµό», ο γερµανός φιλόσοφος Γιούργκεν Χάµπερµας, µε πρόσφατο εκτεταµένο άρθρο του που πρωτοδηµοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα της εκδοτικής οµάδας «Blaetter fuer deutsche und internationale Politik», παίρνει θέση για την αδυναµία της Ευρώπης να αντιµετωπίσει την ελληνική κρίση. Κρίνει ότι το πρόβληµα είναι δοµικό, ότι η ίδια η αρχιτεκτονική της ΟΝΕ δεν είχε προβλέψει θεσµούς ευέλικτους για να αντιµετωπίσουν ενδεχόµενη ανισορροπία του συστήµατος. Μεταξύ των άλλων, σηµειώνει: «Το δηµοσιονοµικό ζήτηµα, αν δηλαδή ο µηχανισµός σταθερότητας που συµφωνήθηκε στις Βρυξέλλες δώσει τέλος στην κερδοσκοπία γύρω από το ευρώ, το αφήνω ανοικτό. Πιο σηµαντικό είναι το πολιτικό ζήτηµα, που συνδέεται µε τα σφάλµατα στην αρχιτεκτονική της Νοµισµατικής Ενωσης, τα οποία η κερδοσκοπία στις χρηµατοπιστωτικές αγορές έχει τώρα καταστήσει προφανή σε όλους. Οταν εισήχθη το ευρώ το 1999, ορισµένοι συνέχιζαν να τρέφουν ελπίδες ότι η πολιτική διαδικασία της ενοποίησης θα συνεχιστεί. Αλλοι υποστηρικτές του κοινού νοµίσµατος πίστευαν στον ορθόδοξο κανόνα του φιλελευθερισµού, που δίνει µεγαλύτερη σηµασία στο οικονοµικό σύστηµα παρά στη δηµοκρατία. Νόµιζαν ότι η τήρηση απλών κανόνων προκειµένου να σταθεροποιηθούν οι εθνικοί προϋπολογισµοί θα αρκούσε για να επιτευχθεί η εναρµόνιση (όπως υπολογίζεται µε βάση το κόστος εργασιακής µονάδας) των εθνικών οικονοµικών εξελίξεων. Και οι δύο προσδοκίες διαψεύστηκαν. H ταχεία διαδοχή των κρίσεων στα δηµοσιονοµικά, στο χρέος και στο ευρώ, αποκάλυψε την εσφαλµένη κατασκευή µιας τεράστιας οικονοµικής και νοµισµατικής ζώνης, η οποία στερείται τα µέσα για να ασκήσει κοινή οικονοµική πολιτική». Στη συνέχεια του άρθρου του, ο Χάµπερµας αναφέρεται σε ένα δοµικό πρόβληµα της ΟΝΕ που µετατρέπεται σε πρόβληµα δηµοκρατίας: την υποχρέωση των εθνικών Κοινοβουλίων να προωθούν δηµοσιονοµικές µεταρρυθµίσεις που έχουν αποφασιστεί κεντρικά. Γράφει σχετικά: «Οι αρχηγοί τωνκυβερνήσεων έχουν δεσµευθεί να εφαρµόσουν έναν κατάλογο µέτρων δηµοσιονοµικής, οικονοµικής, κοινωνικής και µισθολογικής πολιτικής στις χώρες τους, µέτρων που οποτεδήποτε άλλοτε θα ήταν υπόθεση των εθνικών Κοινοβουλίων. Ενα µοντέλο πολιτικής µε γερµανική σφραγίδα αντανακλάται στις σχετικέςσυστάσεις. ∆εν θα ήθελα να µιλήσω για την πολιτικoοικονοµική σοφία των επιταγών περί λιτότητας, η οποία απειλεί να οδηγήσει σε αντιπαραγωγικό, µακροχρόνιο αποπληθωρισµό την περιφέρεια. Θα επικεντρωθώ στη διαδικασία: αρχηγοί κυβερνήσεων προτίθενται να επιτηρούν ο ένας τον άλλον κάθε χρόνο για να δουν αν οι συνάδελφοί τους έχουν προσαρµόσει το επίπεδο του χρέους, την ηλικία συνταξιοδότησης και την απορρύθµιση της αγοράς εργασίας, τις κοινωνικές παροχές και το σύστηµα υγείας, τους µισθούς στον δηµόσιο τοµέα, το επίπεδο των µισθών, τη φορολογία των επιχειρήσεων και πολλά άλλα στις “κατευθύνσεις” του Ευρωπαϊκού Συµβουλίου». Στο πλαίσιο αυτής της γκρίζας ζώνης, προσθέτει, «τα εθνικά Κοινοβούλια (ενδεχοµένως και τα συνδικάτα) δικαιούνται να ισχυρίζονται ότι οι αποφάσεις που έχουν ληφθεί προηγουµένως αλλού απλώς επικυρώνονται στη συνέχεια κατά πλειοψηφία», κάτι που αποβαίνει εις βάρος της δηµοκρατικής νοµιµοποίησης. «Τέτοιου είδους αποφάσεις χρειάζονται νοµιµοποίηση και µε τους δύο τρόπους που προβλέπονται για τις αποφάσεις της Ε.Ε. – όχι µόνο εµµέσως, από τις κυβερνήσεις που εκπροσωπούνται στο Συµβούλιο, αλλά και απευθείας µέσω του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου». Το ζήτηµα λοιπόν, κατά τον Χάµπερµας, είναι ότι στη σηµερινή Ευρωπαϊκή Ενωση συνεχίζουν να είναι ισχυρές οι εθνικές κυβερνήσεις, έναντι µιας ανίσχυρης κεντρικής/ οµοσπονδιακής αρχής. «Οι “εθνικοί ήρωες” είναι απέναντι “στους άλλους” που ευθύνονται για τα δεινά που έχει προκαλέσει το τέρας των Βρυξελλών. Μόνο όταν δουν το Κοινοβούλιο στο Στρασβούργο ως σώµα που εκλέγεται από αυτούς και συγκροτείται στη βάση παραταξιακών και όχι εθνικών γραµµών, θα µπορέσουν οι πολίτες της Ευρώπης να αντιληφθούν τα καθήκοντα του ελέγχου της οικονοµικής πολιτικής ως καθήκοντα που πρέπει να πραγµατώνονται από κοινού», γράφει χαρακτηριστικά ο φιλόσοφος. Υπάρχει εναλλακτική λύση; «Είναι ίσως λογικό να αναµένουµε ότι οι κουρασµένοι από την Ευρώπη λαοί θα απορρίψουν τη µεταβίβαση κι άλλων κυριαρχικών εθνικών δικαιωµάτων» στην Ε.Ε., λέει ο Χάµπερµας. «Αυτή η πρόγνωση είναι πάρα πολύ βολική, καθώς οι πολιτικές ελίτ απαλλάσσουν τον εαυτό τους από την ευθύνη για την αξιοθρήνητη κατάσταση της Ενωσης. ∆εν είναι αυτονόητο ότι έχει πια ξεθωριάσει το παλαιό κύµα ισχυρής υποστήριξης της ευρωπαϊκής ιδέας. Η ευρωπαϊκή ενοποίηση βρίσκεται σε αδιέξοδο, διότι δεν µπορεί να προσαρµοστεί σε ένα µοντέλο µεγαλύτερης συµµετοχής των πολιτών. Αντί να επιδιώκουν αυτή τη συµµετοχή, οι πολιτικές ελίτ στρουθοκαµηλίζουν, αποξενώνοντας κι άλλο τους ευρωπαίους πολίτες. Μέχρι σήµερα δεν έχει γίνει ούτε µία ευρωπαϊκή εκλογική διαδικασία σε οποιοδήποτε κράτος µέλος και σχεδόν κανένα δηµοψήφισµα στο οποίο το θέµα να µην είναι εθνικού ενδιαφέροντος ήνα µην έχει να κάνει µε τους εκπροσώπουςτης χώρας στα κοινοτικά όργανα. […] Το ότι οι πολίτες υποτιµούν τη σηµασία όσων συµβαίνουν στις αποµακρυσµένες, όπως πιστεύουν, Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο είναι µια παρεξήγηση που πρέπει να απαντηθεί, µια κρίσιµη ερώτηση την οποία συστηµατικά τα πολιτικά κόµµατα επίµονα αποφεύγουν».

Η οικονομική κρίση εξελίχθηκε σε γεωπολιτική

Του ΝΙΚΟΥ ΤΟΣΚΑ Υποστρατήγου ε.α Από την έναρξη της κρίσης του 2008 έχει γίνει αντιληπτό ότι είναι βαθιά πολιτική, έχει τις ρίζες της στις διευρυνόμενες ανισότητες, στην προτεραιότητα του χρηματοπιστωτικού τομέα της οικονομίας έναντι του παραγωγικού και στην μείωση του ρυθμού ζήτησης μεγάλης μερίδας των καταναλωτών σε αναντιστοιχία με την υπερπαραγωγή. Παράλληλα, βλέπουμε την αναβίωση προτεραιοτήτων συγκέντρωσης κεφαλαίου με εθνικά κριτήρια στην Γερμανία και την Κίνα, όπου συσσωρεύουν κεφάλαια αρνούμενες να τροφοδοτήσουν τη ρευστότητα και κατανάλωση στις χώρες τους, να αυξήσουν τους μισθούς και να διευκολύνουν σημαντικά τις εισαγωγές από τις χώρες που κινδυνεύουν από την κρίση. Η αντίστροφη τάση υπάρχει στις χώρες που βρίσκονται σε κρίση όπου το κεφάλαιο διαφεύγει με ταχύτατους ρυθμούς (100 δις σε δυο χρόνια από την Ελλάδα και 100 δις σε έξι μήνες από την Ισπανία) και η κοινωνική πρόνοια και συνοχή σε εθνικό επίπεδο μειώνεται δραματικά. Η κυβέρνηση Ομπάμα προσπαθεί να συγκρατήσει την κρίση εκτός των τειχών με ενέσεις ρευστότητας στα επικίνδυνα όρια που επιβάλουν οι αγορές αλλά και έχοντας το προνόμιο μερικού ελέγχου των οίκων αξιολόγησης (Moody’s, J.P. Morgan κ.α.) ενώ επιδιώκει να κλείσει όπως-όπως τις ανοιχτές και κοστοβόρες πληγές στο Αφγανιστάν και Ιράκ. Η κυβέρνηση Πούτιν προσπαθεί να εξασφαλίσει το ΄΄εγγύς εξωτερικό΄΄, ιδιαίτερα στην κεντρική Ασία και ενισχύει τους δεσμούς με τη Γερμανία. Η κυβέρνηση Μέρκελ αφού κληρονόμησε το ρόλο του πλέον προνομιακού εταίρου των ΗΠΑ, ανέτρεψε την πολιτική ήπιας ισχύος που παραδοσιακά μετά τον Β΄Π.Π. οι κυβερνήσεις των προκατόχων της τηρούσαν με θρησκευτική ευλάβεια, προσπαθώντας να μη δείξουν ηγεμονικές διαθέσεις. Αφού μεταπολεμικά δοκιμάσθηκαν όλες οι λύσεις. Οι δημόσιες δαπάνες, η υψηλή τεχνολογία, η εκτεταμένη χρήση πετρελαίου, φυσικού αερίου και πυρηνικής ενέργειας αλλά και οι χρηματοπιστωτικές φούσκες για να τροφοδοτηθεί η οικονομία, μένει το απλό ερώτημα και τώρα τι γίνεται για να ανακάμψει η οικονομία και ποιοι θα ωφεληθούν κατά προτεραιότητα; Ας δούμε όμως μερικές εικόνες της παγκόσμιας πραγματικότητας. Στη γειτονιά μας, την νοτιοανατολική Μεσόγειο, σε περιοχή που βρέθηκαν τεράστια κοιτάσματα φυσικού αερίου, την εκμετάλλευση των οποίων άρχισαν η Κύπρος και το Ισραήλ, άρχισαν να συγκεντρώνονται στολίσκοι όλων των ενδιαφερόμενων κρατών. Δυο ρωσικοί με πάνω από 12 πλοία και με αποβατική δύναμη που υπολογίζεται σε 1000 πεζοναύτες και 50 τεθωρακισμένα οχήματα μάχης. Η φαινομενική αποστολή τους είναι η διασφάλιση της ρωσικής βάσης στη Ταρσό (Ταρτούς) της Συρίας, όπου συνεχίζεται το δράμα του εμφυλίου, με πάνω από 15.000 νεκρούς για την ώρα και χωρίς να προδιαγράφεται διέξοδος. Η ρωσική εμμονή για διατήρηση της μοναδικής ναυτικής βάσης εκτός Ρωσίας, που βρίσκεται τόσο κοντά στα νέα κοιτάσματα και η διάθεση συνεργασίας με την κυπριακή κυβέρνηση καθορίζουν τις ρωσικές προτεραιότητες. Είναι προφανές ότι οι μικρές ρωσικές δυνάμεις δεν έχουν διάθεση ούτε δυνατότητα άμεσης εμπλοκής στα εσωτερικά της Συρίας. Η κύρια επιδίωξή τους είναι η διατήρηση της βάσης για να συμμετέχει στη προστασία των κοντινών κοιτασμάτων, όπου ευελπιστεί να έχει μερίδιο. Προσπαθεί να κερδίσει χρόνο για να σταθεροποιηθεί το καθεστώς Άσαντ χωρίς να είναι αντίθετη εδώ που έφτασαν τα πράγματα και σε κάποια διάδοχη κατάσταση που δεν επηρεάζει τα συμφέροντά της. Στην κεντρική Ασία, η Μόσχα προσπαθεί να ενδυναμώσει την επιρροή της μέσω του Οργανισμού Συλλογικής Ασφάλειας (CSTO) που ιδρύθηκε το 2002. Ο Οργανισμός έγινε δεκτός με δυσπιστία από ΗΠΑ και Κίνα ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση υπέγραψε το 2010 μνημόνιο συνεργασίας για αντιμετώπιση της μεταφοράς ναρκωτικών από το Αφγανιστάν. Η δημιουργία κοινής στρατιωτικής δύναμης από το 2009 με 20.000 στρατιωτικούς για ειρηνευτικές αποστολές, καταπολέμηση της τρομοκρατίας, αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών και του οργανωμένου εγκλήματος, έγινε ευνοϊκά δεκτή από τα καθεστώτα της περιοχής, ιδιαίτερα μετά τις εξεγέρσεις στις αραβικές χώρες. Κυριότεροι συνεργάτες της Μόσχας είναι το Καζακστάν και το Κιργιστάν. Το Ουζμπεκιστάν αποχώρησε από τον Οργανισμό αυτές τις μέρες, με αντάλλαγμα όπως λέγεται αμερικανική στρατιωτική βοήθεια ενώ ενισχύει τις σχέσεις του και με την Κίνα. Το Αζερμπαιτζάν, μέχρι τώρα πιστός σύμμαχος της τουρκικής πολιτικής, υπέγραψε συμβόλαιο για αγορά ισραηλινών όπλων ύψους 1,6 δις δολλάρια, κύρια για έλεγχο της Κασπίας, όπου υπάρχουν διενέξεις μεταξύ Αζερμπαιτζάν και Τουρκμενιστάν για τα όρια εκμετάλλευσης πρόσφατα ανακαλυφθέντων κοιτασμάτων. Το Τουρκμενιστάν (κυριότερος παραγωγός φυσικού αερίου) συμμετείχε αυτές τις μέρες σε σύσκεψη αεράμυνας της ρωσικής ομπρέλας για πρώτη φορά μετά από 17 χρόνια ενώ παρήγγειλε από τη Μόσχα στρατιωτικό υλικό. Βλέπουμε να επανακαθορίζονται οι συμμαχίες της Ρωσίας με τις περισσότερες χώρες της κεντρικής Ασίας, οι οποίες προτιμούν τη σιγουριά του κοντινού γείτονα που μπορεί να προστρέξει όταν κινδυνέψουν να αποσταθεροποιηθούν από ισλαμικές εξεγέρσεις. Οι ΗΠΑ φαίνεται ότι προσανατολίζονται σταθερά στη συνεργασία με την Κίνα και τις χώρες της ΝΑ Ασίας, όπου ειδικά στη Κίνα υπάρχουν τα 85% των σπανίων γαιών και ορυκτών, που είναι τόσο αναγκαία για την αμερικανική προωθημένη τεχνολογία. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο μπορεί να έχει πεισθεί η αμερικανική εξωτερική πολιτική ότι είναι καλύτερο να ελέγχεται η αχανής κεντρική Ασία από τη Ρωσία παρά από αβέβαια ισλαμικά καθεστώτα. Βέβαια, στη Μέση Ανατολή δείχνει να προσπαθεί να διατηρήσει καλές σχέσεις με τα μετριοπαθή αραβικά καθεστώτα, με την ελπίδα ότι έτσι θα μπορέσει να ελέγξει για κάποιο διάστημα τις διαρκώς ριζοσπαστικοποιούμενες μάζες. Όμως από τη μια στηρίζει το σουνιτικό καθεστώς του Μπαχρέιν (έδρα του 5ου αμερικανικού στόλου) μέσω της σαουδαραβικής επέμβασης και από την άλλη υπονομεύει τους σουνίτες του Ιράκ, δείχνοντας έλλειψη ενιαίας πολιτικής αλλά και το αδιέξοδο στη ΄΄μαύρη τρύπα΄΄ της Μ. Ανατολής. Και η Γερμανία; αφού απέκτησε ηγετικό ρόλο στην Ευρώπη, ελέω ΗΠΑ και επειδή η γαλλική πολιτική ήταν πάντοτε αναξιόπιστη για τα αμερικανικά συμφέροντα, αποδυνάμωσε το ΄΄ζωτικό΄΄ της χώρο και ερέθισε τον αμερικανικό παράγοντα, νομίζοντας ότι εκτός από περιφερειακή δύναμη μπορεί να παίζει και παγκόσμια. Οι εξαγωγές της στην Ευρώπη, δηλαδή στο χώρο που αποδυνάμωσε χάριν του οικονομικού ιδεαλισμού της, αποτελούν το 78% των συνολικών εξαγωγών της. Τρέχει τώρα η καγκελάριος Μέρκελ να εξασφαλίσει σπάνια μέταλλα πριν καιρό στη Μογγολία έπειτα στη Κύπρο για φυσικό αέριο και αυτές τις μέρες στην Ινδονησία, όπου πέραν των επαίνων για την ινδονησιακή πολιτική λιτότητας και χρεών που είναι μόνο στο 25% του ΑΕΠ, αναζήτησε αγορές για την παρακμάζουσα πολεμική της βιομηχανία (κύρια υποβρύχια για αντιμετώπιση της κινεζικής απειλής) και πρώτες ύλες (πετρέλαιο και καουτσούκ) για τη βιομηχανία της. Χθες έγινε άρση όλων των περιορισμών για εξαγωγές γερμανικών όπλων, οι οποίες θα θεωρούνται πλέον απλά εξαγώγιμα εμπορικά είδη, ανατρέποντας μια σταθερή πολιτική που καθιερώθηκε μεταπολεμικά. Θα μπορεί έτσι να εξάγει σε κάθε απολυταρχικό καθεστώς ότι όπλο θέλουν οι βιομηχανίες της, χωρίς πολιτικές δεσμεύσεις. Βλέπουμε από τα παραπάνω ένα αναπροσανατολισμό των διαφόρων συμφερόντων με βάση τις ενεργειακές πηγές. Τη Ρωσία να επεκτείνει το ρόλο της νοτιότερα (το θέμα της Αρκτικής δεν εξετάσθηκε), την Τουρκία να χάνει επιρροή ανατολικότερα, την Κίνα να χάνει δυτικά επιρροή αλλά να κερδίζει σε σταθερότητα στις περιοχές αυτές, τη Γερμανία να προσπαθεί να αποκτήσει παγκόσμιο ρόλο που δεν φαίνεται να τον σηκώνουν οι ώμοι της και το κέντρο βάρους των ενεργειακών πηγών να μεταφέρεται βορειότερα από τις ασταθείς αραβικές περιοχές. Ωφελούνται από αυτή τη μεταφορά στη περιοχή μας οι χώρες που κατέχουν αποθέματα ενεργειακών πηγών όπως η χώρα μας εκτός αν παραδώσουμε τον πλούτο αυτό στην καγκελάριο Μέρκελ η οποία αναζητά πηγές και ωφελούνται επίσης οι χώρες που παρέχουν ασφάλεια στις περιοχές των πηγών όπως το Ισραήλ. Η Κίνα εκτιμάται ότι μέσα στο 2013 θα καθηλώσει το ρυθμό αύξησης της οικονομίας της αν δεν αυξηθεί η κατανάλωση του πληθυσμού της. Οι ΗΠΑ με ποσοστό αύξησης του προϋπολογισμού στο ασθενές 1,9% και δημιουργία θέσεων εργασίας σχεδόν στο μηδέν μπορεί να πλησιάσουν μηδενικό ποσοστό αύξησης περί το τέλος του έτους. Αν υπολογίσουμε ότι είναι πολύ πιθανό να κορυφωθεί η κρίση με το Ιράν όπως εκτιμούν οι ειδικοί, οι επιπτώσεις από την άνοδο των τιμών πετρελαίου θα είναι καθοριστικές για τη διεύρυνση της κρίσης και δείχνουν ότι οδηγούμαστε στη ΄΄παγκόσμια τέλεια θύελλα΄΄ εντός του 2013 (άρθρο Ν. Roubini, Project Syndicate - 15 Ιουλ. 12). Οι πρόσφατες επικαλυπτόμενες ασκήσεις νότια της Κύπρου των βρετανικών, ισραηλινών, ρωσικών, τουρκικών και αμερικανικών στολίσκων, δείχνουν ότι χρειάζεται σχεδίαση και μελέτη όχι μόνο των ενεργειακών θεμάτων αλλά και της εξωτερικής πολιτικής και των αμυντικών θεμάτων και φυσικά των οικονομικών. Χρειάζεται μια ολιστική προσέγγιση των παγκόσμιων τάσεων, συμμαχιών και συνεργασιών. Χρειάζεται πάνω από όλα να απορρίψουμε την ηττοπάθεια που μας έριξε στα μνημόνια και οδηγεί στην παράδοση του πλούτου της χώρας μας που ίσως αποτελεί και την τελική επιδίωξη δυνάμεων εντός και εκτός Ευρώπης. Η παγκόσμια μείωση ζήτησης προϊόντων λόγω φτωχοποίησης μαζών δηλαδή μείωσης καταναλωτών και κλονισμού του κοινωνικού κράτους, ιδιαίτερα στις δυτικές χώρες, που μπορεί να επιφέρει κοινωνική αποσταθεροποίηση, ίσως οδηγήσει στην άποψη ότι όσο και αν μειωθούν οι μισθοί των εργαζομένων δεν ανακάμπτει η οικονομία και θα θελήσουν κυρίαρχοι κύκλοι να προσανατολισθούν στην αναζήτηση φτηνότερων πηγών ενέργειας και πρώτων υλών για υψηλές τεχνολογίες. Η αναζήτηση αυτή μπορεί να οδηγήσει σε συγκρούσεις και πολέμους. Οι κρίσιμες καταστάσεις αντιμετωπίζονται με ριζοσπαστικά μέτρα. Η στασιμότητα στη ζήτηση, η αύξηση της ανεργίας και η μείωση των αποδοχών των εργαζομένων μαζί με τα τρομακτικά ελλείμματα και την κατάσταση των τραπεζών, λύνεται όπως συμφωνούν όλο και περισσότεροι ειδικοί είτε με διαγραφή χρεών, φορολόγηση των πλουσίων και επανεκκίνηση της οικονομίας είτε με πόλεμο για αναδιανομή των πλουτοπαραγωγικών πηγών. Αυτές τις μέρες το Ινστιτούτο Οικονομικών Ερευνών του Βερολίνου πρότεινε την φορολόγηση των πλουσίων, με εισόδημα πάνω από 250.000 ευρώ, στις χώρες με μεγάλα ελλείμματα αλλά και στη Γερμανία, ώστε να καλυφθούν τα χρέη των χωρών αυτών. Προφανώς γίνεται αγώνας δρόμου ανάμεσα στους κατέχοντες πόρους και στους έχοντες την υψηλή τεχνολογία και αποθεματικά κεφαλαίων. Δεν καταφεύγουν όμως όλοι στη λιτότητα. Μόλις χθες ο πρόεδρος της Κίνας Χου Ζιντάο μετά την ανακοίνωση του ρυθμού ανάπτυξης στο 7,6% (σχετικά καθοδικό για το 1ο τετράμηνο του 2012) δήλωσε ότι θα αυξηθούν οι προσλήψεις πτυχιούχων ανωτάτων σχολών ώστε μέσω των γνώσεών τους να επιτευχθεί ανοδική τάση στην οικονομία! Η πρόκληση που τίθεται είναι η χώρα μας με τους χιλιάδες νεαρούς άνεργους επιστήμονες και τον ορυκτό πλούτο (σύμφωνα με τη Figaro, η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στην παραγωγή χουντίτη-υλικό που χρησιμοποιείται κατά της φωτιάς, πρώτη στην προμήθεια βωξίτη, περλίτη και στην εξαγωγή ακατέργαστου μαγνησίου και δεύτερη στην Ευρώπη και πέμπτη σε όλο τον κόσμο στην παραγωγή λιγνίτη), να συνδυάσει καινοτομίες, τεχνολογία και αξιοποίηση πλούτου (συμπεριλαμβανομένης και της ΑΟΖ), χωρίς να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης. Πηγές: www.stratfor.com, www.diplomat.com, www.project-syndicate.org, www.sofokleous10.gr, www.bloomberg.com

Μύθοι και αλήθειες για την πολυπολιτισμικότητα

Tου Sebastiaan Biehl Μια από τις λέξεις κλισέ της εποχής μας είναι η "διαφορετικότητα" (‘diversity’) ή, με άλλα λόγια, η ανάγκη να μετατραπεί μια ομοιογενής κοινωνία μέσα, από κυβερνητικές παρεμβάσεις σε ένα ακαθόριστο μίγμα. Η εθνική ομοιογένεια θεωρείται από το πολιτικώς ορθό κατεστημένο, σαν κάτι το βαθιά απεχθές και επικίνδυνο, και θεωρείται συνώνυμο με την «απομόνωση», τον «τοπικισμό», τον «ρατσισμό», την «(φυλετική) ανωτερότητα», την «οπισθοδρόμηση», μεταξύ άλλων όρων. Για τους λεγόμενους διαμορφωτές γνώμης, για τους ανθρώπους που συνήθως ζουν σε πολυπολιτισμικές πόλεις, η ομοιογένεια είναι η μέγιστη προσβολή. Ένα μικτό ζευγάρι, ή μια ομάδα ανθρώπων από διαφορετικές φυλές και θρησκείες, είναι αυτό που κάνει τους διαμορφωτές γνώμης και τους περισσότερους δημοσιογράφους να αισθάνονται υπέροχα. Μια κοινότητα που ζει σύμφωνα με τις παραδόσεις της, δημιουργεί αμέσως την δυσπιστία, ειδικά εάν προίκειται για λευκή κοινότητα (ενώ εάν πρόκειται για ομοιογένεια σε παραδοσιακές αφρικανικές φυλές ή ινδιάνικες κοινότητες, δεν υπάρχει καμία καταδίκη). Στη Νότια Αφρική το αιώνιο κάλεσμα της κυβερνητικής πολιτικής είναι για περισσότερη "εκπροσώπηση". Αυτό λειτουργεί προφανώς μόνο για έναν στόχο, που είναι ο συνολικός έλεγχος του ANC (African National Congress) σε κάθε πτυχή της κοινωνίας. Επειδή ο στόχος του πλήρους ελέγχου της κοινωνίας δεν ακούγεται ωραίος, χρησιμοποιείται συνεχώς από τους αφελείς λευκούς διαμορφωτές γνώμης, το τσιτάτο που ακούγεται ακίνδυνο, η "διαφορετικότητα". Φυσικά, η πολυμορφία λειτουργεί μονόπλευρα : κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε ποτέ για μια ποδοσφαιρική ομάδα που αποτελείται μόνο από μαύρους, για τον " Σύνδεσμο Μαύρων Επιχειρηματιών" ή για ένα ‘εθνικά καθαρό’ χωριό Ξόζα ή Ζουλού. Ενώ στη Νότια Αφρική το κίνητρο για τη διαφορετικότητα είναι προφανώς ο συνολικός έλεγχος σε μια φυλετικά διαιρεμένη κοινωνία από ένα οιονεί-σοσιαλιστικό κόμμα και ως εκ τούτου γίνεται κατανοητό, η ανάγκη για ποικιλομορφία στις χώρες που έχουν μια λευκή πλειοψηφία, ή που είναι σε μεγάλο βαθμό ομοιογενείς , είναι δύσκολο να κατανοηθεί και συχνά δεν έχει κανένα νόημα για εκείνους που αγωνίζονται υπέρ της διαφορετικότητας. Στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη, η ποικιλομορφία έγινε σύνθημα από το 1960 και μετά, και σήμερα είναι σχεδόν κάτι που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, ένα είδος υπέρτατης διαταγής. Οι κοινωνίες που παραδοσιακά ήταν ομοιογενείς (σε ποσοστό άνω του 90% να ανήκουν στον ίδιο λαό) έχουν ως στόχο σήμερα να βάλουν τα δυνατά τους ώστε να γίνουν όσο το δυνατόν πιο πολυπολιτισμικές και πολυμορφικές (πολλοί λαοί, πολλές εθνότητες, πολλές θρησκείες). Αν μια κοινωνία είναι πολυπολιτισμική λόγω της ιστορίας της που έχει ως τόπος που συγκεντρώθηκαν μετανάστες από διαφορετικά μέρη (όπως οι ΗΠΑ, η Αυστραλία, η Βραζιλία) και αποτελείται από ανθρώπους από διάφορες πολιτισμικά διαφορετικές πατρίδες που εστάλησαν σε ακατοίκητες ή αραιοκατοικημένες περιοχές, και όπου οι ηγέτες προσπαθούν να καλύψουν τις διαφορές προκειμένου να αποφευχθεί η σύγκρουση και τριβή, εκεί δεν υπάρχει τίποτα λάθος σε αυτό. Στις ΗΠΑ, η πολιτική του πατριωτισμού χωρίς αποκλεισμούς ασκήθηκε για να μετατρέψει μέσα σε λίγες γενιές Άγγλους, Ιρλανδούς, Γερμανούς, Γάλλους, Ισπανούς, κλπ. σε Αμερικανούς, οι οποίοι δέχθηκαν ο ένας τον άλλον ως ίσο. Αφότου ξέσπασε το κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων τη δεκαετία του 1960, η «θετική δράση» (‘affirmative action’, οι πολιτικές που κάνει το κράτος για να βοηθήσει τις μειονότητες σε τομείς όπως η εκπαίδευση και η εργασία) έγινε πολιτική στη δεκαετία του 1980, στην αρχή για να εξαλείψει (ανεπιτυχώς) τις τεράστιες οικονομικές διαφορές μεταξύ μαύρων και λευκών, αλλά όλο και περισσότερο, το επιχείρημα της διαφορετικότητας ως υπέρτατη αξία έγινε η κατευθυντήρια αρχή της θετικής δράσης. Ένα πανεπιστήμιο με κυρίως λευκούς φοιτητές, ακόμη και χωρίς μέτρα διακρίσεων (εκτός από τις ακαδημαϊκές επιδόσεις), θεωρείται πρόβλημα. Οι λευκοί φοιτητές, σύμφωνα με την άποψη αυτή, θεωρούνται κάπως ‘χαμένοι’, αν δεν έρθουν σε επαφή με μαθητές από άλλους πολιτισμούς. Στην Ευρώπη, η πίεση για τη διαφορετικότητα είναι ακόμη πιο πρόσφατη και τεχνητή. Οι κάποτε ομοιογενείς χώρες όπως η Σουηδία, η Γερμανία, η Δανία, κλπ. τώρα θέλουν να ξεφορτωθούν την εθνική τους ταυτότητα και γίνονται πολυπολιτισμικές κοινωνίες. Σε αντίθεση με τις χώρες που δημιουργήθηκαν από μετανάστες, όπως οι ΗΠΑ ή η Βραζιλία, οι Ευρωπαίοι δεν έχουν καμία ανάγκη να γίνουν πολυπολιτισμικοί. Το επιχείρημα είναι ότι συνήθως πολυπολιτισμικές κοινωνίες είναι καλύτερες από τις ομοιογενείς κοινωνίες, επειδή είναι πιο "δυναμικές", προσφέρουν περισσότερες ευκαιρίες σε ταλαντούχους ανθρώπους, και είναι πιο ελκυστικές για να ζήσεις Για το λόγο αυτό, κάθε σχετικά ομοιογενής κοινωνία έχει την υποχρέωση να γίνει ως δυνατόν πιο ανομοιογενής. Αλλά έχει αυτό το επιχείρημα κάποια βάση; Μόνο στο βαθμό που μια χώρα έχει μία μεταναστευτική πολιτική που προσελκύει καταρτισμένους ανθρώπους οι οποίοι δεν είναι διαθέσιμοι σε τοπικό επίπεδο, έχει αυτό το νόημα. Αλλά ακόμη και στην περίπτωση αυτή θα ήταν προφανώς καλύτερα για μια χώρα, να επενδύσει στην καλή εκπαίδευση και να δημιουργήσει τους δικούς της εξειδικευμένους πολίτες, οι οποίοι θα έχουν το πρόσθετο πλεονέκτημα ότι θα ταιριάξουν στη δική τους κοινωνία. Ένα άλλο σημείο που κάνει το επιχείρημα για τη μετανάστευση παράλογο, είναι το γεγονός ότι η παρούσα φιλο-μεταναστευτική πολιτική δεν φέρνει ειδικευμένα άτομα, αλλά άνεργους και οι πρόσφυγες που έρχονται αναζητώντας μια καλύτερη ζωή, και σπάνια έχουν σημαντική συνεισφορά στο κράτος που μεταναστεύουν. Δεν υπάρχει κάτι το πιο «δυναμικό» σε ένα άνεργο Πακιστανό από έναν Άγγλο άνεργο, με την εξαίρεση ότι ο τελευταίος έχει το δικαίωμα της ύπαρξης στη χώρα που γεννήθηκε, ενώ ο άλλος φέρνει μόνο πρόσθετα προβλήματα. Το επιχείρημα ότι οι πολυπολιτισμικές κοινωνίες προσφέρουν «πολύτιμες πολιτιστικές επιρροές» είναι επίσης συχνά μια κενή έκφραση. Τι αξία φέρνει σε μια χριστιανική χώρα ένα τζαμί ή ένας ινδουιστικός ναός; Τις περισσότερες φορές, φέρνουν μόνο πρόκληση. Αν ενδιαφέρεται κάποιος να γνωρίσει άλλους πολιτισμούς, είναι πιο εύκολο να πάρει ένα αεροπλάνο και να πάει σε εξωτικές χώρες. Και αξίζει άραγε το να έχουμε πολλά εξωτικά ξένα εστιατόρια και καταστήματα μπροστά σε όλα τα καθημερινά προβλήματα που φέρνουν τόσοι απροσάρμοστοι άνθρωποι; Και που είναι η μαγεία του να κάνει ένα ταξίδι, εάν έχεις όλο τον πλανήτη στην πόλη σου; Η υπόσχεση επίσης ενός «πολιτιστικού εμπλουτισμού» που θα έχει κάποιος εάν έχει επαφή με άλλους πολιτισμούς αποτελεί συχνά, επίσης, μια παρανόηση. Οι άνθρωποι που ενδιαφέρονται για άλλους πολιτισμούς, ακόμα και όσοι ζουν σε σχετικά ομοιογενείς χώρες, έχουν πολλές ευκαιρίες να μάθουν γι’ αυτούς. Στις πολυπολιτισμικές κοινωνίες με υψηλό αριθμό ξένων ανθρώπων ακριβώς το αντίθετο από την «επαφή εμπλουτισμού» συμβαίνει: λόγω της δυσπιστίας και της αίσθησης εκφοβισμού (όχι πάντα αβάσιμη), διαφορετικοί άνθρωποι διαμορφώνουν τα γκέτο τους και είναι επικίνδυνο για κάποιον από έναν άλλο πολιτισμό να περάσει από εκεί. Στην πατρίδα μου τη Νότια Αφρική, οι ομοιογενείς κοινωνίες υπερχειλίζουν από φιλοξενία, ενώ οι άνθρωποι σε πολυπολιτισμικές πόλεις δεν νοιάζονται καθόλου για τους άλλους πολιτισμούς. Η εγκληματικότητα είναι ένας από τους λόγους, αλλά όταν αναγκάζεσαι σε καθημερινή βάση να έρχεσαι σε επαφή με πλήθος ανθρώπων διαφορετικών πολιτισμών και παντού προκύπτει ερεθισμός, δεν έχεις καμία επιθυμία να συναναστρέφεσαι μαζί τους μετά από ώρες, κάτι το οποίο είναι θλιβερό, αφού ορισμένοι από αυτούς θα μπορούσε πραγματικά να είναι καλοί και φίλοι που θα σε εμπλουτίσουν. Οι συγκρούσεις είναι επίσης αυξημένες σε ετερογενείς κοινωνίες και υπάρχει πολύ συχνά ένα εθνικό στοιχείο σχεδόν σε κάθε σύγκρουση οποιασδήποτε ομάδας. Το γιατί κοινωνίες που είναι ασφαλείς, ειρηνικές και ευημερούν να θέλουν να πάρουν το ρίσκο της αλλαγής της κατάστασής τους μέσω της μαζικής μετανάστευσης, είναι κάτι που δεν το χωράει το μυαλό μου. Το κόστος μιας πολυπολιτισμικής κοινωνίας θα πρέπει επίσης να ληφθεί υπόψη. Περισσότεροι άνεργοι που θα πρέπει να έχουν επιδόματα από το κράτος χωρίς να δίνουν πίσω κάποιο αντάλλαγμα. Πολλά χρήματα που ξοδεύονται σε συνέδρια και σεμινάρια σχετικά με την ποικιλομορφία, για να μην αναφέρουμε τις κρατικές υπηρεσίες που έχουν να διαχειριστούν τις συνέπειες της πολυπολιτισμικότητας (υγεία, ασφάλεια, σίτιση). Δημιουργούνται συνεχώς προβλήματα, τα οποία στη συνέχεια πρέπει να αντιμετωπιστούν από το κράτος (βλ. πχ. σε εμάς την ανάγκη δημιουργίας κέντρων φύλαξης παρανόμων μεταναστών), αντί από την αρχή ν απούμε ότι τα οφέλη της πολυπολιτισμικής κοινωνίας είναι σαφώς λιγότερα από τα μειονεκτήματα. Οι άνθρωποι που προπαγανδίζουν την πολυπολιτισμική κοινωνία είναι επίσης κατά κανόνα αυτοί που την διαχειρίζονται, όπως οι δημόσιες υπηρεσίες και όλοι οι παράγοντες για την «ενσωμάτωση» και την «μεταμόρφωση» που κάθε εταιρεία πλέον και μεγάλο πανεπιστήμιο πρέπει να έχει σήμερα, διαφορετικά θα μείνουν χωρίς δουλειά. Η μεγάλη ειρωνεία του θέματος είναι ότι κανείς δεν επωφελείται από την πολυπολιτισμική κοινωνία: οι μετανάστες αισθάνονται κατώτεροι επειδή ζουν με κοινωνικές παροχές και αισθάνονται αποξενωμένοι στη χώρα υποδοχής τους. Ούτε οι ιθαγενείς κάτοικοι είναι ευχαριστημένοι, επειδή αισθάνονται ότι απειλούνται από την παρουσία των ξένων. Την ίδια στιγμή, επί μονίμου βάσεως, όσοι αντιστέκονται στην πολυπολιτισμική φάρσα, χαρακτηρίζονται «ρατσιστές» που πρέπει να αγνοηθούν ή να στιγματιστούν, κάτι που κάνει το πρόβλημα χειρότερο. Φτιάξτε την κοινότητά σας, αντί να ρίχνετε χρήματα στην άβυσσο μιας αμφίβολης ιδεολογίας η οποία έχει ήδη αποδειχθεί ανέφικτη. ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2012/07/blog-post_7553.html#ixzz20nLugXF0

Ριψοκίνδυνο ειδύλλιο ΗΠΑ - Ισλαμιστών

Η πολιτική των ΗΠΑ στην «νέα» Μέση Ανατολή ξεδιπλώνεται μέρα με την ημέρα, επιτρέποντάς μας να διακρίνουμε, πάντα με έναν βαθμό αβεβαιότητας, τις στοχεύσεις και τους νέους «φίλους» της Ουάσιγκτον στην περιοχή. Δεν χρειάζεται όμως μεγάλη εμπειρία για να αντιληφθεί κανείς ότι οι Αμερικανοί παίζουν με τη φωτιά… Η υπουργός Εξωτερικών, Χίλαρι Κλίντον, βρέθηκε στην Αίγυπτο όπου είχε την πρώτη συνάντηση γνωριμίας με τον Μοχάμεντ Μόρσι, τον νέο πρόεδρο της Αιγύπτου, ο οποίος προέρχεται από την Μουσουλμανική Αδελφότητα. Τα κομπλιμέντα έδιναν κι έπαιρναν, ενώ οι ΗΠΑ προέβησαν σε επιχείρηση γοητείας των ισλαμιστών της Αιγύπτου, επιχειρώντας να πείσουν για τα καλά που θα απολαύσουν σε περίπτωση που δεν επιχειρήσου βίαιη ανατροπή του παρόντος στάτους κβο. Και η χαρά του Μόρσι όμως δεν κρυβόταν! Προσπάθησε να εμφανιστεί ως μοντέρνος ηγέτης μιλώντας στα αγγλικά υποδεχόμενος τους Αμερικανούς, ενώ δήλωσε πανευτυχής για την παρουσία της Κλίντον στην Αίγυπτο… Με την επίσκεψη αυτή και την «επίθεση φιλίας» στα πιο ακραία αλλά ενταγμένα στην πολιτική διαδικασία ισλαμικά στοιχεία, οι ΗΠΑ στέλνουν πολλαπλά μηνύματα προς κάθε κατεύθυνση. Πρώτο και καλύτερο, επιχειρούν να οικοδομήσουν έναν «άξονα» εναντίον των σιιτών της Τεχεράνης ο οποίος θα κυριαρχείται από το σουνιτικό στοιχείο. Κατά πάσα πιθανότητα, η πολιτική αυτή χαρακτηρίζεται από τους συμβούλους για τα θέματα της Μέσης Ανατολής της κυβέρνησης Ομπάμα, ως η μοναδική πραγματιστική. Η λογική είναι, ότι οι ΗΠΑ διέκριναν την άνοδο των ισλαμιστών και θεώρησαν την προοπτική κατάληψης της εξουσίας ως νομοτελειακή, όσο και να μην το επιθυμούν. Οπότε, η λογική λέει ότι στόχος τους είναι να διαχειριστούν αυτή τη νέα κατάσταση και να φροντίσουν ώστε να μην απολέσουν τα ερείσματα που διαθέτουν. Με τον τρόπο αυτό θεωρού ότι ενισχύουν και την ασφάλεια του Ισραήλ. Ας μην ξεχνούμε ότι Μουσουλμανική Αδελφότητα έχει και η Συρία, αλλά και η Ιορδανία. Και στα δυο μεσανατολικά κράτη έχουν αφυπνιστεί και διεκδικούν – φανερά ή εν κρυπτώ – την κατάρρευση των καθεστώτων και την δική τους ενεργό εμπλοκή στα πράγματα. Μήπως το έμμεσο μήνυμα των ΗΠΑ είναι «δεν έχουμε πρόβλημα να κυβερνήσετε, αρκεί να σεβαστείτε τα γεωστρατηγικά μας συμφέροντα». Θα «βγει» αυτή η πολιτική; Είναι ζήτημα οπτικής και ερμηνείας, καθώς επίσης και υπομονής, αφού οι εξελίξεις είναι ραγδαίες. Θα υπάρξει αλλαγή συνόιρων στην περιοχή; Πιθανόν. Μήπως η αμερικανική στάση θυμίζει την αντίστοιχη ρωσική στο θέμα της Συρίας, «μην πειράξετε τα συμφέροντά μου στη Συρία και ίσως συζητήσω ακόμα και για απομάκρυνση του Άσαντ»; Αρκετά. Το μόνο βέβαιο είναι ότι η πολιτική εμπεριέχει μεγάλο ρίσκο και μη ελεγχόμενους παράγοντες που θα μπορούσαν εύκολα να προκαλέσουν «εκτροπή»… Source : defence-point.gr

Γεωπολιτικές εξελίξεις και αποκατάσταση ιστορικών αδικιών

Του Σάββα Καλεντερίδη Τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές, ρωσικά πολεμικά πλοία πέρασαν από τα Στενά του Βοσπόρου -και όχι της Ισταμπούλ, όπως δέχτηκαν να περάσει η ονομασία αυτή Έλληνες διπλωμάτες σε επίσημα κείμενα του ΝΑΤΟ- με κατεύθυνση τη ναυτική βάση που διατηρεί η Ρωσία στο λιμάνι της Ταρτούς, ως μέρος της πολιτικής της Ρωσίας για τη διεκδίκηση ρόλου και επιρροής στη Συρία, τη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο. Στο προηγούμενο άρθρο μας αναφερθήκαμε στην επιδείνωση των σχέσεων Ρωσίας-Τουρκίας, με αφορμή την ταύτιση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής με την πολιτική της Ουάσιγκτον στο ζήτημα της Συρίας, αποκορύφωμα της οποίας ήταν η πρόταση του επικεφαλής της τουρκικής διπλωματίας να επιβληθούν μέτρα απομόνωσης εναντίον της Ρωσίας, ως αντίποινα στη στήριξη που παρέχει η Μόσχα στον Άσαντ και το καθεστώς του. Η περίπτωση της στάσης που τηρεί η Τουρκία σε ένα ζήτημα που αποτελεί αντικείμενο και αιτία σύγκρουσης μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, είναι ένα ζήτημα που πρέπει να αναλυθεί διεξοδικά για δυο λόγους. Ο ένας έχει να κάνει με την ίδια την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας και τον τρόπο που ασκείται τον τελευταίο αιώνα για ζητήματα που ξεπερνούν τον περίγυρό της. Στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο η εξωτερική πολιτική της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν στα χέρια των Νεοτούρκων, οι οποίοι, τη στιγμή που Ελλάδα προσπαθούσε να τηρήσει αυστηρή ουδετερότητα, κινήθηκαν βιαστικά και πήραν θέση στο πλευρό των λεγόμενων Κεντρικών Δυνάμεων, δηλαδή της Γερμανικής Αυτοκρατορίας και της Αυστροουγγαρίας. Το τίμημα της βιαστικής επιλογής ήταν ο διαμελισμός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, διαμελισμός που θα είχε προχωρήσει και στα εδάφη της Ανατολής αν γινόταν καλύτεροι χειρισμοί από την Αντάντ και από την Ελλάδα στο ζήτημα της επανάστασης των Μπολσεβίκων. Η Τουρκία, πληρώνοντας μεγάλο τίμημα για τη βιαστική επιλογή των Νεοτούρκων, στον επόμενο Παγκόσμιο Πόλεμο τήρησε ουδέτερη στάση, καταφέρνοντας να μην έχει απώλειες στο τέλος του πολέμου και κερδίζοντας τον τίτλο του «Επιτήδειου Ουδέτερου». Την πολιτική αυτή η Τουρκία, παρότι μέλος του ΝΑΤΟ από το 1952, τήρησε σε γενικές γραμμές μέχρι το τέλος του 20ού αιώνα, καταφέρνοντας σε γενικές γραμμές να εξαργυρώνει τον όποιο ρόλο ή αποστολές ελάμβανε από τις Βρυξέλλες ή από την Ουάσιγκτον, εις βάρος των ελληνικών συμφερόντων. Η εθνοκάθαρση των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου, η βάρβαρη εισβολή της Κύπρου το 1974 και η συνεχιζόμενη κατοχή του 37% του νησιού, οι εκβιαστικές αθλιότητες της Τουρκίας στο Αιγαίο και η επιβολή του τουρκοϊσλαμικού φασισμού στους Πομάκους, τους Αθιγγάνους και τους δημοκράτες τουρκογενείς της Θράκης, δεν υπήρχε πιθανότητα ούτε μια στο εκατομμύριο να συμβούν, αν η Τουρκία δεν είχε τις νατοϊκές πλάτες και κυρίως της Ουάσιγκτον. Παρά την αμερικανική στήριξη που είχε η Τουρκία επί δεκαετίες έναντι της Ελλάδος, σε σημαντικά ζητήματα που αφορούσαν ζωτικά συμφέροντα των ΗΠΑ, η τουρκική εξωτερική πολιτική δεν τήρησε υπάκουη στάση απέναντι στην Ουάσιγκτον, με χαρακτηριστικά παραδείγματα τον Πόλεμο του Κόλπου, του 1991 και την εισβολή στο Ιράκ για την ανατροπή του Σαντάμ, το 2003. Και στις δυο περιπτώσεις, παρά την βούληση του Οζάλ την πρώτη φορά και του Ερντογάν τη δεύτερη, η τουρκική διπλωματία και ο στρατός, δηλαδή το βαθύ κράτος, εξέφρασαν σφοδρές αντιρρήσεις και η Τουρκία δεν συντάχθηκε με την πολιτική των ΗΠΑ. Όμως τα τελευταία χρόνια τα πράγματα φαίνεται ότι έχουν αλλάξει. Μπορεί από το 2003 μέχρι σήμερα να έχουν περάσει μόνο δέκα χρόνια, όμως η αλλαγή που έχει γίνει στις δομές και τον τρόπο λήψεως αποφάσεων και άσκησης εξωτερικής πολιτικής στην Τουρκία είναι αλλαγές που με κανονικούς ρυθμούς θα ήθελαν έναν αιώνα. Η περίπτωση της Συρίας και η δήλωση Νταβούτογλου για απομόνωση της Ρωσία, είναι το πιο εύγλωττο παράδειγμα. Ο άλλος λόγος για τον οποίον πρέπει να αναλυθεί διεξοδικά το ζήτημα της Συρίας και η στάση που τηρεί η Τουρκία, μέχει να κάνει με τη στάση που πρέπει να κρατήσει η Ελλάδα στο ίδιο ζήτημα. Ιστορικά και συναισθηματικά για μας τους Έλληνες η περίπτωση της Συρίας έχει γενικές ομοιότητες με αυτήν της Σερβίας. Το καθεστώς Άσαντ, παρότι αυταρχικό, είναι πολύ πιο δημοκρατικό από τα καθεστώτα της Σαουδικής Αραβίας, του Κατάρ και της Τουρκίας. Οι χριστιανοί του ιστορικού Ορθόδοξου Πατριαρχείου Αντιοχείας -που είναι εν διωγμώ και εδρεύει στη Δαμασκό λόγω του ότι η Τουρκία, που έχει διαπράξει τη γενοκτονία των Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων χριστιανών της Ανατολής, συνεχίζει τις βαρβαρότητες εναντίον των εναπομεινάντων χριστιανών- ζουν σε καθεστώς απόλυτης ασφάλειας κάτω από το καθεστώς της Συρίας. Αν μπορούσαν να μιλήσουν ελεύθερα οι χριστιανοί της Τουρκίας, θα δικαίωναν τη θέση μας. Όμως δεν μπορούν κι αυτό από μόνο του είναι μια απόδειξη. Όμως, ενώ από τη μια πλευρά υπάρχει η λογική, το δίκαιο και η ιστορία, από την άλλη υπάρχει πλευρά υπάρχει η σκληρή πραγματικότητα, που επιβάλλει η Ελλάδα να κρατήσει μια ισορροπημένη στάση, έχοντας το ένα μάτι στη Συρία και τα άλλα ...τρία στην Κύπρο, το Αιγαίο και τη Θράκη. Γιατί το λέμε αυτό. Στην τελευταία παράγραφο της ανακοίνωσης που εκδόθηκε μετά την τακτική σύσκεψη του Συμβουλίου Ασφαλείας της Τουρκίας, που έγινε στις 28 Ιουνίου, λίγες ημέρες μετά την κατάρριψη του τουρκικού RF-4E και ενώ επικρατούσε περίπου πολεμικό κλίμα στην Άγκυρα για αντίποινα εναντίον της Συρίας, αναφέρονται τα εξής: Κατά τη σύσκεψη εξετάστηκαν διεξοδικά τα μέτρα που ελήφθησαν και τα βήματα που θα γίνουν με στόχο την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων και των συμφερόντων της χώρας μας και της ΤΔΒΚ (sic) στη Μεσόγειο ενώ αξιολογήθηκαν και οι τελευταίες επί του θέματος εξελίξεις. Στα πλαίσια αυτά αποφασίστηκε να συνεχιστούν άπασες οι δραστηριότητες που διεξάγονται σε συνεργασία όλων των φορέων και των υπηρεσιών μας, στο θέμα της προστασίας των δικαιωμάτων και των συμφερόντων της Τουρκίας και της ΤΔΒΚ (sic) στην Ανατολική Μεσόγειο, που αποτελεί μια από τις προτεραιότητες της εξωτερικής πολιτικής της χώρας μας. Δηλαδή, τη στιγμή που θα έπρεπε να ασχοληθεί επισταμένως με το θέμα της κατάρριψης του πολεμικού της αεροσκάφος από τη Συρία, για να αποφασίσει αντίποινα και να προστατέψει το κύρος της που είχε ήδη πληγεί από την παθητική στάση της Τουρκίας, που δεν έκανε αντίποινα εναντίον του Ισραήλ, όταν ισραηλινοί στρατιώτες σκότωσαν εννιά Τούρκους πολίτες στα διεθνή ύδατα, στο Μαβί Μαρμαρά, η Τουρκία κρατά σε πρώτη προτεραιότητα το ζήτημα της εξόρυξης φυσικού αερίου στο Οικόπεδο 12, εκεί που διεξάγει προκλητικά και παράνομα ασκήσεις αυτές τις μέρες, ανεβάζοντας την ένταση στις σχέσεις της με το Ισραήλ. Δηλαδή, με άλλα λόγια, αν και τα διαδραματιζόμενα στη Συρία είναι μείζονος σημασίας για την Τουρκία, αφού το πιο πιθανόν την επόμενη ημέρα είναι να δούμε να ξεφυτρώνει ένα δεύτερο αυτόνομο κουρδικό κράτος στην περιοχή, εξέλιξη που θα φέρει πιο κοντά τους Κούρδους στη θάλασσα και την Τουρκία στο διαμελισμό, η Άγκυρα συνεχίζει να δίνει ιδιαίτερο βάρος στη ΝΑ Μεσόγειο, την Κύπρο και το Οικόπεδο 12, και να δηλώνει ότι είναι αποφασισμένη να διεκδικήσει και να προστατέψει τα δικαιώματα και τα συμφέροντά της, που έρχονται σε αντίθεση με τα συμφέροντα του Ισραήλ και των ΗΠΑ, ελέω NOBLE ENERGY. Το τοπίο είναι εξαιρετικά περιπεπλεγμένο, αφού στην κυριολεξία η περιοχή βράζει. Η Ελλάδα, παρότι σπαράσσεται από το πιο ηλίθιο πολιτικό δίλημμα που έχει τεθεί ποτέ, και αναφερόμαστε στο μνημόνιο – αντιμνημόνιο και τη νέα του βερσιόν, διαπραγμάτευση ή όχι, έχει υποχρέωση να παρατηρεί με ..τέσσερα μάτια τις εξελίξεις από την Ερμπίλ, τη Δαμασκό, την Άγκυρα, το Τελ Αβίβ και τη Λευκωσία, μέχρι τη Μόσχα και την Ουάσιγκτον και να ακολουθήσει σώφρονα πολιτική, που μπορεί ακόμα και να αποκαταστήσει ιστορικές αδικίες που υπέστη ο Ελληνισμός τον 20ό αιώνα. Αρκεί να ξεπεράσει τον εσωτερικό ηλίθιο σπαραγμό, στον οποίον πρωτοστατούν οι νεολαϊκιστές νεοδημαγωγοί, με άρωμα ....Ουάσιγκτον!!! Source : Κυριακάτικη Δημοκρατία

Ο ρόλος των κοινωφελών ιδρυμάτων στα χρόνια της κρίσης

Γράφει η Λίνα Αλεξάνδρου Με μια σειρά ενδιαφέροντα εργαστήρια (workshops) και ομιλίες ολοκληρώθηκε την περασμένη Παρασκευή το διήμερο Διεθνές Συνέδριο του Ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος», που είχε στόχο να μελετήσει το ρόλο των κοινωφελών ιδρυμάτων κατά τη διάρκεια της τρέχουσας κοινωνικο-οικονομικής κρίσης. Η ενεργή συμμετοχή άνω των 80 ξένων και ελληνικών ιδρυμάτων και μη κερδοσκοπικών οργανισμών, καθώς και πολυάριθμων κοινωνικών φορέων, στο συνέδριο συνέβαλε στην εξαγωγή πολύτιμων συμπερασμάτων για τη στρατηγική και τα προγράμματα που τα ιδρύματα πρέπει να εφαρμόσουν, προκειμένου να προσφέρουν ουσιαστική βοήθεια και ελπίδα στην κοινωνία που πλήττεται από τις συνέπειες της κρίσης. Η δεύτερη ημέρα του συνεδρίου εστίασε περισσότερο στην έννοια της κοινωφελούς δράσης και στο ρόλο της στην αντιμετώπιση της κρίσης, θέμα που αποτέλεσε κεντρική αναφορά στην ομιλία του Sam Tsemberis, διευθύνοντος συμβούλου και ιδρυτή του προγράμματος «Pathways to Housing». Ο Sam Tsemberis εξέτασε τη συμβολή της φιλανθρωπίας στην αντιμετώπιση του προβλήματος της έλλειψης στέγης, παρουσιάζοντας παραδείγματα επιτυχημένων δράσεων που υλοποιήθηκαν στις ΗΠΑ. Αντίστοιχα, ο Pier Mario Vello, γενικός γραμματέας του ιταλικού Fondazione Cariplo, ανέφερε πως η φιλανθρωπία αποτελεί μια κοινωνική βάση πάνω στην οποία τα ιδρύματα μπορούν να αναπτύξουν τις δράσεις τους, ενώ υπογράμμισε πως η οικονομική κρίση δεν άλλαξε ουσιαστικά το ρόλο των ιδρυμάτων, αλλά τον κατέστησε ακόμα πιο αναγκαίο. Κατά τη διάρκεια του πρώτου εργαστηρίου της ημέρας η Jennifer Humke, program officer του αμερικανικού McArthur Foundation, ανέφερε ότι βασική προτεραιότητα του συγκεκριμένου ιδρύματος είναι η σύλληψη αλλά και η εφαρμογή ενός νέου οράματος για τη μάθηση στον 21ο αιώνα. Σύμφωνα με την J. Humke, τα καινοτόμα ψηφιακά μέσα αποτελούν καθοριστικό παράγοντα προώθησης θετικών αλλαγών στον τομέα της εκπαίδευσης, ακόμα και κατά τη διάρκεια της κρίσης. Στην καινοτομία εστίασε και ο Chris Lawrence, διευθυντής του προγράμματος της Mozilla «Hive Learning Network NYC», τονίζοντας ότι διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία προγραμμάτων που έχουν στόχο την προώθηση της δημιουργικής εκπαίδευσης, της έκφρασης και του εμπλουτισμού της νέας γενιάς. Ιδιαίτερη σημασία είχε και η ομιλία του Markus Hipp, εκτελεστικού διευθυντή του γερμανικού ιδρύματος BMW, καθώς εξέτασε τη σχέση των ιδρυμάτων τόσο με τους πολίτες όσο και με τον ιδιωτικό τομέα και το κράτος, σημειώνοντας ότι «τα ιδρύματα συμβάλλουν στην ανανέωση και συμπληρώνουν το κράτος πρόνοιας, μέσω καινοτομίας και επιχειρηματικής σκέψης». Ο Δημήτρης Βλαστός, πρόεδρος του Ιδρύματος Μποδοσάκη, από το τελευταίο πάνελ του συνεδρίου σκιαγράφησε τις δυσκολίες που η οικονομική κρίση έχει επιφέρει τόσο στα ιδρύματα όσο και στους ΜΚΟ. Το εν λόγω συνέδριο αποτελεί μέρος των συνολικών πρωτοβουλιών του Ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος» για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης και των συνεπειών της στην ελληνική κοινωνία. Μέσω του συγκεκριμένου συνεδρίου το Ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος» τοποθέτησε στο επίκεντρο των συζητήσεων τη δυναμική των κοινωφελών ιδρυμάτων και του έργου τους κατά την κρίση, επιθυμώντας να διαδώσει ένα καθολικό μήνυμα ελπίδας και συνεργασίας. Source: citypress.gr

Συρία : Η πληροφόρηση έχει πάντα δύο όψεις

Συνέντευξη ποταμός από την Ankhar Kochneva, ρωσίδα δημοσιογράφο που έζησε και περιγράφει, την φρίκη του πολέμου! Κύρια σημεία της συνέντευξης. Ο,τι ακούτε από τα ΜΜΕ είναι ψέμματα. Μέχρι τα τέλη του καλοκαιριού θα υπάρξει εισβολή των “δυτικών”. Υπάρχει μεγάλος αριθμός βίντεο που αποδεικνύει ότι, σκηνοθετούν θανάτους σε στρατόπεδα και μετά τα παρουσιάζουν ως θανάτους από το καθεστώς! Ληστές όπως για παράδειγμα κοντά στην πόλη Jisr ash-Shugur στα σύνορα με την Τουρκία, δολοφόνησαν 120 αστυνομικούς και πολίτες. Αναγκάζονται από τον φόβο, οικογένειες να φεύγουν από τα σπίτια τους και να πηγαίνουν να μένουν σε συγγενείς τους. Ομως ο αντάρτες έχουν μπλοκάρει πολλούς δρόμους. Στη Χομς από πέρσι δεν λειτουργούν σχολεία και αναγκάστηκαν πάρα πολλοί κάτοικοι, να μετακινηθούν σε άλλες πόλεις όπως τη Δαμασκό την Ταρσό και την Λατάκια. Υπάρχει τεράστιο πρόβλημα από αυτή τη μετακίνηση πληθυσμών μιας και χρειάζονται περίθαλψη, σίτιση, στέγαση. Προσπαθεί η κυβέρνηση και εθελοντές να βοηθήσουν, αλλά τα μέσα δεν αρκούν. Σε περιοχές που έχουν εκκαθαριστεί από αντάρτες-ληστές, ο στρατός φρουρεί τα σπίτια και μάλιστα έχω φωτογραφίες που το αποδεικνύουν αυτό. - Γιατί τους αποκαλείτε ληστές; Τους λέω έτσι γιατί αυτή είναι η αλήθεια! Έχω δει τι κάνουν σε αυτούς που απαγάγουν. Έχω πάει σε θαλάμους βασανιστηρίων. Έχω γνωρίσει μητέρες που είδαν με τα ίδια τους τα μάτια να πεθαίνουν τα παιδιά τους. Σκοτώνουν Χριστιανούς ιερείς και απαγάγουν και βασανίζουν παιδιά. Πριν από λίγες μέρες σκότωσαν τα 2 μεγαλύτερα αδέρφια από ένα 5χρονο παιδί, ώστε να πάρουν εκδίκηση από αυτό, επειδή είχε απαγγείλει ποίημα σε συλλαλητήριο!!! Έχω πάει σε σπίτια που έγιναν κρησφύγετα ληστών. Βρήκα άδεια μπουκάλια με ποτά. Πως συμβαδίζουν αυτά με το Ισλάμ; Επισκέφτηκα τις κατεστραμμένες εκκλησίες στη Χομς. Έγινα στόχος ελεύθερων σκοπευτών που θα μπορούσαν να δουν ότι είμαι γυναίκα και όχι στρατιώτης. Στον δρόμο κοντά στην αγορά ανατίναξαν αυτοκίνητα. Γιατί σκότωσαν αμάχους την ώρα που ψώνιζαν τρόφιμα; - Πολλοί υποστηρίζουν ότι αυτά τα κάνει η κυβέρνηση προσλαμβάνοντας εγκληματίες. ΑΥΤΗ Η ΘΕΩΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΓΕΛΟΙΑ. Η κυβέρνηση έδωσε αμνηστία σε όσους δεν έχουν εμπλακεί σε δολοφονίες. Και τώρα την κατηγορούν επειδή έδωσε αμνηστία. Σας θυμίζω ότι αρκετές επιθέσεις έγιναν εναντίον αστυνομικών κτιρίων και κτιρίων που υπήρχαν δημόσια έγγραφα, με σκοπό να καταστραφούν, όπως για παράδειγμα η αποστολή αυτοκτονίας στις 23 Δεκεμβρίου 2011. - Ιορδανία δεν επέστρεψε το αεροπλάνο που αυτομόλησε, για να προσπαθήσει να δώσει τους κωδικούς σε άλλες χώρες, λένε στη Συρία. Η στάση της Τουρκίας για την κατάρριψη είναι αστεία. Αμέσως η Συρία είπε να γίνει διμερής επιτροπή από τις δύο χώρες και η Τουρκία το αρνήθηκε. Και το πιο αστείο είναι, που λένε ότι δε θα αφήσουν τις συριακές προκλήσεις αναπάντητες, τη στιγμή που έχουν μεταφέρει τεθωρακισμένα και κάνουν λαθρεμπόριο όπλων στα σύνορα. Σας εξαπατούν τα ξένα ΜΜΕ και έχετε υποστεί πλύση εγκεφάλου. Ανακοίνωσαν ότι οι αντάρτες κατέλαβαν τη βάση Al-Rastan και την επόμενη μέρα ήμουν στην Χομς, περίπου 10χλμ από την Al-Rastan. Οταν ρώτησα τους στρατιωτικούς για την Al-Rastan γέλασαν και μου έδωσαν να πιω τσάι… Τα ίδια έκαναν και τον Ιανουάριο που έλεγαν ότι γίνονται εχθροπραξίες στη Δαμασκό, ενώ δε γινόταν τίποτα και αργότερα που διέδιδαν φήμες ότι ο πρόεδρος ετοιμάζεται να εγκαταλείψει τη χώρα. Περίπου 2000 αμάχους, χρησιμοποιούν σαν ασπίδα στη Χομς οι αντάρτες. Και στις συνοικίες αυτές δεν επεμβαίνει ο στρατός γιατί είναι βέβαιο ότι θα τους σκοτώσουν οι αντάρτες, για να πουν μετά ότι φταίει ο πρόεδρος. Στη Λατάκια που είναι υπό κυβερνητικό έλεγχο, στην γύρω δασώδη περιοχή υπάρχουν αντάρτες. Πρόσφατα επιτέθηκαν, άφησαν βόμβες στο δρόμο, που έσκασαν και σκότωσαν 2 εφήβους. Δεν αληθεύει ότι μονάδες του Στρατού “άλλαξαν μεριά”. Είναι φυσικό κάποιοι να έχουν πτοηθεί, αλλά το 90% των βίντεο που παρουσιάζουν είναι περιπτώσεις ανθρώπων που έχουν απαχθεί από τους ληστές. Απαγάγουν συνέχεια πολίτες. Πρόσφατα απήγαγαν 12 προσκυνητές από το Λίβανο και τους 2 Ιρανούς οδηγούς τους. Είναι βέβαιο ότι θα τους παρουσιάσουν σαν μισθοφόρους του Ιράν και μισθοφόρους της Χεζμπολάχ. Εχω πληροφορίες ότι η εισβολή δυτικών δυνάμεων θα γίνει Αύγουστο-Σεπτέμβριο. Δεν υπάρχει όμως κανένας λόγος που να δικαιολογεί μία επέμβαση. Ετσι περιμένουμε να κάνουν ΝΕΕΣ ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΕΣ, ώστε να πειστεί η κοινή γνώμη ότι ΠΡΕΠΕΙ να γίνει επέμβαση! Δεν σας αποκαλύπτω τις πηγές μου. Δεν αμφιβάλλω για την αξιοπιστία τους. Στη Συρία δεν υπάρχει πανικός από μια τέτοια επίθεση. Οπως ακριβώς και οι άνθρωποι στην Γιουγκοσλαβία, τη Λιβύη, το Ιράκ δεν πίστευαν ότι θα τους επιτεθούν μέχρι που το έκαναν! Μία προβοκάτσια που ήδη διαρρέουν είναι ότι η Ρωσία και η Κίνα συμφώνησαν να φύγει ο Ασαντ. Αυτό είναι ένα τεράστιο ψέμα, όπως και όλα τα άλλα τα σκουπίδια που σερβίρουν τα ΜΜΕ στην κοινή γνώμη. Η αστάθεια και ο “εμφύλιος” στη Συρία έχουν ένα κερδισμένο το Ισραήλ… Η συνέντευξη δόθηκε στην Nadezhda Kevorkova, RT Source: defencenet.gr