Ριψοκίνδυνο ειδύλλιο ΗΠΑ - Ισλαμιστών

Η πολιτική των ΗΠΑ στην «νέα» Μέση Ανατολή ξεδιπλώνεται μέρα με την ημέρα, επιτρέποντάς μας να διακρίνουμε, πάντα με έναν βαθμό αβεβαιότητας, τις στοχεύσεις και τους νέους «φίλους» της Ουάσιγκτον στην περιοχή. Δεν χρειάζεται όμως μεγάλη εμπειρία για να αντιληφθεί κανείς ότι οι Αμερικανοί παίζουν με τη φωτιά… Η υπουργός Εξωτερικών, Χίλαρι Κλίντον, βρέθηκε στην Αίγυπτο όπου είχε την πρώτη συνάντηση γνωριμίας με τον Μοχάμεντ Μόρσι, τον νέο πρόεδρο της Αιγύπτου, ο οποίος προέρχεται από την Μουσουλμανική Αδελφότητα. Τα κομπλιμέντα έδιναν κι έπαιρναν, ενώ οι ΗΠΑ προέβησαν σε επιχείρηση γοητείας των ισλαμιστών της Αιγύπτου, επιχειρώντας να πείσουν για τα καλά που θα απολαύσουν σε περίπτωση που δεν επιχειρήσου βίαιη ανατροπή του παρόντος στάτους κβο. Και η χαρά του Μόρσι όμως δεν κρυβόταν! Προσπάθησε να εμφανιστεί ως μοντέρνος ηγέτης μιλώντας στα αγγλικά υποδεχόμενος τους Αμερικανούς, ενώ δήλωσε πανευτυχής για την παρουσία της Κλίντον στην Αίγυπτο… Με την επίσκεψη αυτή και την «επίθεση φιλίας» στα πιο ακραία αλλά ενταγμένα στην πολιτική διαδικασία ισλαμικά στοιχεία, οι ΗΠΑ στέλνουν πολλαπλά μηνύματα προς κάθε κατεύθυνση. Πρώτο και καλύτερο, επιχειρούν να οικοδομήσουν έναν «άξονα» εναντίον των σιιτών της Τεχεράνης ο οποίος θα κυριαρχείται από το σουνιτικό στοιχείο. Κατά πάσα πιθανότητα, η πολιτική αυτή χαρακτηρίζεται από τους συμβούλους για τα θέματα της Μέσης Ανατολής της κυβέρνησης Ομπάμα, ως η μοναδική πραγματιστική. Η λογική είναι, ότι οι ΗΠΑ διέκριναν την άνοδο των ισλαμιστών και θεώρησαν την προοπτική κατάληψης της εξουσίας ως νομοτελειακή, όσο και να μην το επιθυμούν. Οπότε, η λογική λέει ότι στόχος τους είναι να διαχειριστούν αυτή τη νέα κατάσταση και να φροντίσουν ώστε να μην απολέσουν τα ερείσματα που διαθέτουν. Με τον τρόπο αυτό θεωρού ότι ενισχύουν και την ασφάλεια του Ισραήλ. Ας μην ξεχνούμε ότι Μουσουλμανική Αδελφότητα έχει και η Συρία, αλλά και η Ιορδανία. Και στα δυο μεσανατολικά κράτη έχουν αφυπνιστεί και διεκδικούν – φανερά ή εν κρυπτώ – την κατάρρευση των καθεστώτων και την δική τους ενεργό εμπλοκή στα πράγματα. Μήπως το έμμεσο μήνυμα των ΗΠΑ είναι «δεν έχουμε πρόβλημα να κυβερνήσετε, αρκεί να σεβαστείτε τα γεωστρατηγικά μας συμφέροντα». Θα «βγει» αυτή η πολιτική; Είναι ζήτημα οπτικής και ερμηνείας, καθώς επίσης και υπομονής, αφού οι εξελίξεις είναι ραγδαίες. Θα υπάρξει αλλαγή συνόιρων στην περιοχή; Πιθανόν. Μήπως η αμερικανική στάση θυμίζει την αντίστοιχη ρωσική στο θέμα της Συρίας, «μην πειράξετε τα συμφέροντά μου στη Συρία και ίσως συζητήσω ακόμα και για απομάκρυνση του Άσαντ»; Αρκετά. Το μόνο βέβαιο είναι ότι η πολιτική εμπεριέχει μεγάλο ρίσκο και μη ελεγχόμενους παράγοντες που θα μπορούσαν εύκολα να προκαλέσουν «εκτροπή»… Source : defence-point.gr

Γεωπολιτικές εξελίξεις και αποκατάσταση ιστορικών αδικιών

Του Σάββα Καλεντερίδη Τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές, ρωσικά πολεμικά πλοία πέρασαν από τα Στενά του Βοσπόρου -και όχι της Ισταμπούλ, όπως δέχτηκαν να περάσει η ονομασία αυτή Έλληνες διπλωμάτες σε επίσημα κείμενα του ΝΑΤΟ- με κατεύθυνση τη ναυτική βάση που διατηρεί η Ρωσία στο λιμάνι της Ταρτούς, ως μέρος της πολιτικής της Ρωσίας για τη διεκδίκηση ρόλου και επιρροής στη Συρία, τη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο. Στο προηγούμενο άρθρο μας αναφερθήκαμε στην επιδείνωση των σχέσεων Ρωσίας-Τουρκίας, με αφορμή την ταύτιση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής με την πολιτική της Ουάσιγκτον στο ζήτημα της Συρίας, αποκορύφωμα της οποίας ήταν η πρόταση του επικεφαλής της τουρκικής διπλωματίας να επιβληθούν μέτρα απομόνωσης εναντίον της Ρωσίας, ως αντίποινα στη στήριξη που παρέχει η Μόσχα στον Άσαντ και το καθεστώς του. Η περίπτωση της στάσης που τηρεί η Τουρκία σε ένα ζήτημα που αποτελεί αντικείμενο και αιτία σύγκρουσης μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, είναι ένα ζήτημα που πρέπει να αναλυθεί διεξοδικά για δυο λόγους. Ο ένας έχει να κάνει με την ίδια την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας και τον τρόπο που ασκείται τον τελευταίο αιώνα για ζητήματα που ξεπερνούν τον περίγυρό της. Στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο η εξωτερική πολιτική της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν στα χέρια των Νεοτούρκων, οι οποίοι, τη στιγμή που Ελλάδα προσπαθούσε να τηρήσει αυστηρή ουδετερότητα, κινήθηκαν βιαστικά και πήραν θέση στο πλευρό των λεγόμενων Κεντρικών Δυνάμεων, δηλαδή της Γερμανικής Αυτοκρατορίας και της Αυστροουγγαρίας. Το τίμημα της βιαστικής επιλογής ήταν ο διαμελισμός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, διαμελισμός που θα είχε προχωρήσει και στα εδάφη της Ανατολής αν γινόταν καλύτεροι χειρισμοί από την Αντάντ και από την Ελλάδα στο ζήτημα της επανάστασης των Μπολσεβίκων. Η Τουρκία, πληρώνοντας μεγάλο τίμημα για τη βιαστική επιλογή των Νεοτούρκων, στον επόμενο Παγκόσμιο Πόλεμο τήρησε ουδέτερη στάση, καταφέρνοντας να μην έχει απώλειες στο τέλος του πολέμου και κερδίζοντας τον τίτλο του «Επιτήδειου Ουδέτερου». Την πολιτική αυτή η Τουρκία, παρότι μέλος του ΝΑΤΟ από το 1952, τήρησε σε γενικές γραμμές μέχρι το τέλος του 20ού αιώνα, καταφέρνοντας σε γενικές γραμμές να εξαργυρώνει τον όποιο ρόλο ή αποστολές ελάμβανε από τις Βρυξέλλες ή από την Ουάσιγκτον, εις βάρος των ελληνικών συμφερόντων. Η εθνοκάθαρση των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου, η βάρβαρη εισβολή της Κύπρου το 1974 και η συνεχιζόμενη κατοχή του 37% του νησιού, οι εκβιαστικές αθλιότητες της Τουρκίας στο Αιγαίο και η επιβολή του τουρκοϊσλαμικού φασισμού στους Πομάκους, τους Αθιγγάνους και τους δημοκράτες τουρκογενείς της Θράκης, δεν υπήρχε πιθανότητα ούτε μια στο εκατομμύριο να συμβούν, αν η Τουρκία δεν είχε τις νατοϊκές πλάτες και κυρίως της Ουάσιγκτον. Παρά την αμερικανική στήριξη που είχε η Τουρκία επί δεκαετίες έναντι της Ελλάδος, σε σημαντικά ζητήματα που αφορούσαν ζωτικά συμφέροντα των ΗΠΑ, η τουρκική εξωτερική πολιτική δεν τήρησε υπάκουη στάση απέναντι στην Ουάσιγκτον, με χαρακτηριστικά παραδείγματα τον Πόλεμο του Κόλπου, του 1991 και την εισβολή στο Ιράκ για την ανατροπή του Σαντάμ, το 2003. Και στις δυο περιπτώσεις, παρά την βούληση του Οζάλ την πρώτη φορά και του Ερντογάν τη δεύτερη, η τουρκική διπλωματία και ο στρατός, δηλαδή το βαθύ κράτος, εξέφρασαν σφοδρές αντιρρήσεις και η Τουρκία δεν συντάχθηκε με την πολιτική των ΗΠΑ. Όμως τα τελευταία χρόνια τα πράγματα φαίνεται ότι έχουν αλλάξει. Μπορεί από το 2003 μέχρι σήμερα να έχουν περάσει μόνο δέκα χρόνια, όμως η αλλαγή που έχει γίνει στις δομές και τον τρόπο λήψεως αποφάσεων και άσκησης εξωτερικής πολιτικής στην Τουρκία είναι αλλαγές που με κανονικούς ρυθμούς θα ήθελαν έναν αιώνα. Η περίπτωση της Συρίας και η δήλωση Νταβούτογλου για απομόνωση της Ρωσία, είναι το πιο εύγλωττο παράδειγμα. Ο άλλος λόγος για τον οποίον πρέπει να αναλυθεί διεξοδικά το ζήτημα της Συρίας και η στάση που τηρεί η Τουρκία, μέχει να κάνει με τη στάση που πρέπει να κρατήσει η Ελλάδα στο ίδιο ζήτημα. Ιστορικά και συναισθηματικά για μας τους Έλληνες η περίπτωση της Συρίας έχει γενικές ομοιότητες με αυτήν της Σερβίας. Το καθεστώς Άσαντ, παρότι αυταρχικό, είναι πολύ πιο δημοκρατικό από τα καθεστώτα της Σαουδικής Αραβίας, του Κατάρ και της Τουρκίας. Οι χριστιανοί του ιστορικού Ορθόδοξου Πατριαρχείου Αντιοχείας -που είναι εν διωγμώ και εδρεύει στη Δαμασκό λόγω του ότι η Τουρκία, που έχει διαπράξει τη γενοκτονία των Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων χριστιανών της Ανατολής, συνεχίζει τις βαρβαρότητες εναντίον των εναπομεινάντων χριστιανών- ζουν σε καθεστώς απόλυτης ασφάλειας κάτω από το καθεστώς της Συρίας. Αν μπορούσαν να μιλήσουν ελεύθερα οι χριστιανοί της Τουρκίας, θα δικαίωναν τη θέση μας. Όμως δεν μπορούν κι αυτό από μόνο του είναι μια απόδειξη. Όμως, ενώ από τη μια πλευρά υπάρχει η λογική, το δίκαιο και η ιστορία, από την άλλη υπάρχει πλευρά υπάρχει η σκληρή πραγματικότητα, που επιβάλλει η Ελλάδα να κρατήσει μια ισορροπημένη στάση, έχοντας το ένα μάτι στη Συρία και τα άλλα ...τρία στην Κύπρο, το Αιγαίο και τη Θράκη. Γιατί το λέμε αυτό. Στην τελευταία παράγραφο της ανακοίνωσης που εκδόθηκε μετά την τακτική σύσκεψη του Συμβουλίου Ασφαλείας της Τουρκίας, που έγινε στις 28 Ιουνίου, λίγες ημέρες μετά την κατάρριψη του τουρκικού RF-4E και ενώ επικρατούσε περίπου πολεμικό κλίμα στην Άγκυρα για αντίποινα εναντίον της Συρίας, αναφέρονται τα εξής: Κατά τη σύσκεψη εξετάστηκαν διεξοδικά τα μέτρα που ελήφθησαν και τα βήματα που θα γίνουν με στόχο την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων και των συμφερόντων της χώρας μας και της ΤΔΒΚ (sic) στη Μεσόγειο ενώ αξιολογήθηκαν και οι τελευταίες επί του θέματος εξελίξεις. Στα πλαίσια αυτά αποφασίστηκε να συνεχιστούν άπασες οι δραστηριότητες που διεξάγονται σε συνεργασία όλων των φορέων και των υπηρεσιών μας, στο θέμα της προστασίας των δικαιωμάτων και των συμφερόντων της Τουρκίας και της ΤΔΒΚ (sic) στην Ανατολική Μεσόγειο, που αποτελεί μια από τις προτεραιότητες της εξωτερικής πολιτικής της χώρας μας. Δηλαδή, τη στιγμή που θα έπρεπε να ασχοληθεί επισταμένως με το θέμα της κατάρριψης του πολεμικού της αεροσκάφος από τη Συρία, για να αποφασίσει αντίποινα και να προστατέψει το κύρος της που είχε ήδη πληγεί από την παθητική στάση της Τουρκίας, που δεν έκανε αντίποινα εναντίον του Ισραήλ, όταν ισραηλινοί στρατιώτες σκότωσαν εννιά Τούρκους πολίτες στα διεθνή ύδατα, στο Μαβί Μαρμαρά, η Τουρκία κρατά σε πρώτη προτεραιότητα το ζήτημα της εξόρυξης φυσικού αερίου στο Οικόπεδο 12, εκεί που διεξάγει προκλητικά και παράνομα ασκήσεις αυτές τις μέρες, ανεβάζοντας την ένταση στις σχέσεις της με το Ισραήλ. Δηλαδή, με άλλα λόγια, αν και τα διαδραματιζόμενα στη Συρία είναι μείζονος σημασίας για την Τουρκία, αφού το πιο πιθανόν την επόμενη ημέρα είναι να δούμε να ξεφυτρώνει ένα δεύτερο αυτόνομο κουρδικό κράτος στην περιοχή, εξέλιξη που θα φέρει πιο κοντά τους Κούρδους στη θάλασσα και την Τουρκία στο διαμελισμό, η Άγκυρα συνεχίζει να δίνει ιδιαίτερο βάρος στη ΝΑ Μεσόγειο, την Κύπρο και το Οικόπεδο 12, και να δηλώνει ότι είναι αποφασισμένη να διεκδικήσει και να προστατέψει τα δικαιώματα και τα συμφέροντά της, που έρχονται σε αντίθεση με τα συμφέροντα του Ισραήλ και των ΗΠΑ, ελέω NOBLE ENERGY. Το τοπίο είναι εξαιρετικά περιπεπλεγμένο, αφού στην κυριολεξία η περιοχή βράζει. Η Ελλάδα, παρότι σπαράσσεται από το πιο ηλίθιο πολιτικό δίλημμα που έχει τεθεί ποτέ, και αναφερόμαστε στο μνημόνιο – αντιμνημόνιο και τη νέα του βερσιόν, διαπραγμάτευση ή όχι, έχει υποχρέωση να παρατηρεί με ..τέσσερα μάτια τις εξελίξεις από την Ερμπίλ, τη Δαμασκό, την Άγκυρα, το Τελ Αβίβ και τη Λευκωσία, μέχρι τη Μόσχα και την Ουάσιγκτον και να ακολουθήσει σώφρονα πολιτική, που μπορεί ακόμα και να αποκαταστήσει ιστορικές αδικίες που υπέστη ο Ελληνισμός τον 20ό αιώνα. Αρκεί να ξεπεράσει τον εσωτερικό ηλίθιο σπαραγμό, στον οποίον πρωτοστατούν οι νεολαϊκιστές νεοδημαγωγοί, με άρωμα ....Ουάσιγκτον!!! Source : Κυριακάτικη Δημοκρατία

Ο ρόλος των κοινωφελών ιδρυμάτων στα χρόνια της κρίσης

Γράφει η Λίνα Αλεξάνδρου Με μια σειρά ενδιαφέροντα εργαστήρια (workshops) και ομιλίες ολοκληρώθηκε την περασμένη Παρασκευή το διήμερο Διεθνές Συνέδριο του Ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος», που είχε στόχο να μελετήσει το ρόλο των κοινωφελών ιδρυμάτων κατά τη διάρκεια της τρέχουσας κοινωνικο-οικονομικής κρίσης. Η ενεργή συμμετοχή άνω των 80 ξένων και ελληνικών ιδρυμάτων και μη κερδοσκοπικών οργανισμών, καθώς και πολυάριθμων κοινωνικών φορέων, στο συνέδριο συνέβαλε στην εξαγωγή πολύτιμων συμπερασμάτων για τη στρατηγική και τα προγράμματα που τα ιδρύματα πρέπει να εφαρμόσουν, προκειμένου να προσφέρουν ουσιαστική βοήθεια και ελπίδα στην κοινωνία που πλήττεται από τις συνέπειες της κρίσης. Η δεύτερη ημέρα του συνεδρίου εστίασε περισσότερο στην έννοια της κοινωφελούς δράσης και στο ρόλο της στην αντιμετώπιση της κρίσης, θέμα που αποτέλεσε κεντρική αναφορά στην ομιλία του Sam Tsemberis, διευθύνοντος συμβούλου και ιδρυτή του προγράμματος «Pathways to Housing». Ο Sam Tsemberis εξέτασε τη συμβολή της φιλανθρωπίας στην αντιμετώπιση του προβλήματος της έλλειψης στέγης, παρουσιάζοντας παραδείγματα επιτυχημένων δράσεων που υλοποιήθηκαν στις ΗΠΑ. Αντίστοιχα, ο Pier Mario Vello, γενικός γραμματέας του ιταλικού Fondazione Cariplo, ανέφερε πως η φιλανθρωπία αποτελεί μια κοινωνική βάση πάνω στην οποία τα ιδρύματα μπορούν να αναπτύξουν τις δράσεις τους, ενώ υπογράμμισε πως η οικονομική κρίση δεν άλλαξε ουσιαστικά το ρόλο των ιδρυμάτων, αλλά τον κατέστησε ακόμα πιο αναγκαίο. Κατά τη διάρκεια του πρώτου εργαστηρίου της ημέρας η Jennifer Humke, program officer του αμερικανικού McArthur Foundation, ανέφερε ότι βασική προτεραιότητα του συγκεκριμένου ιδρύματος είναι η σύλληψη αλλά και η εφαρμογή ενός νέου οράματος για τη μάθηση στον 21ο αιώνα. Σύμφωνα με την J. Humke, τα καινοτόμα ψηφιακά μέσα αποτελούν καθοριστικό παράγοντα προώθησης θετικών αλλαγών στον τομέα της εκπαίδευσης, ακόμα και κατά τη διάρκεια της κρίσης. Στην καινοτομία εστίασε και ο Chris Lawrence, διευθυντής του προγράμματος της Mozilla «Hive Learning Network NYC», τονίζοντας ότι διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία προγραμμάτων που έχουν στόχο την προώθηση της δημιουργικής εκπαίδευσης, της έκφρασης και του εμπλουτισμού της νέας γενιάς. Ιδιαίτερη σημασία είχε και η ομιλία του Markus Hipp, εκτελεστικού διευθυντή του γερμανικού ιδρύματος BMW, καθώς εξέτασε τη σχέση των ιδρυμάτων τόσο με τους πολίτες όσο και με τον ιδιωτικό τομέα και το κράτος, σημειώνοντας ότι «τα ιδρύματα συμβάλλουν στην ανανέωση και συμπληρώνουν το κράτος πρόνοιας, μέσω καινοτομίας και επιχειρηματικής σκέψης». Ο Δημήτρης Βλαστός, πρόεδρος του Ιδρύματος Μποδοσάκη, από το τελευταίο πάνελ του συνεδρίου σκιαγράφησε τις δυσκολίες που η οικονομική κρίση έχει επιφέρει τόσο στα ιδρύματα όσο και στους ΜΚΟ. Το εν λόγω συνέδριο αποτελεί μέρος των συνολικών πρωτοβουλιών του Ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος» για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης και των συνεπειών της στην ελληνική κοινωνία. Μέσω του συγκεκριμένου συνεδρίου το Ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος» τοποθέτησε στο επίκεντρο των συζητήσεων τη δυναμική των κοινωφελών ιδρυμάτων και του έργου τους κατά την κρίση, επιθυμώντας να διαδώσει ένα καθολικό μήνυμα ελπίδας και συνεργασίας. Source: citypress.gr

Συρία : Η πληροφόρηση έχει πάντα δύο όψεις

Συνέντευξη ποταμός από την Ankhar Kochneva, ρωσίδα δημοσιογράφο που έζησε και περιγράφει, την φρίκη του πολέμου! Κύρια σημεία της συνέντευξης. Ο,τι ακούτε από τα ΜΜΕ είναι ψέμματα. Μέχρι τα τέλη του καλοκαιριού θα υπάρξει εισβολή των “δυτικών”. Υπάρχει μεγάλος αριθμός βίντεο που αποδεικνύει ότι, σκηνοθετούν θανάτους σε στρατόπεδα και μετά τα παρουσιάζουν ως θανάτους από το καθεστώς! Ληστές όπως για παράδειγμα κοντά στην πόλη Jisr ash-Shugur στα σύνορα με την Τουρκία, δολοφόνησαν 120 αστυνομικούς και πολίτες. Αναγκάζονται από τον φόβο, οικογένειες να φεύγουν από τα σπίτια τους και να πηγαίνουν να μένουν σε συγγενείς τους. Ομως ο αντάρτες έχουν μπλοκάρει πολλούς δρόμους. Στη Χομς από πέρσι δεν λειτουργούν σχολεία και αναγκάστηκαν πάρα πολλοί κάτοικοι, να μετακινηθούν σε άλλες πόλεις όπως τη Δαμασκό την Ταρσό και την Λατάκια. Υπάρχει τεράστιο πρόβλημα από αυτή τη μετακίνηση πληθυσμών μιας και χρειάζονται περίθαλψη, σίτιση, στέγαση. Προσπαθεί η κυβέρνηση και εθελοντές να βοηθήσουν, αλλά τα μέσα δεν αρκούν. Σε περιοχές που έχουν εκκαθαριστεί από αντάρτες-ληστές, ο στρατός φρουρεί τα σπίτια και μάλιστα έχω φωτογραφίες που το αποδεικνύουν αυτό. - Γιατί τους αποκαλείτε ληστές; Τους λέω έτσι γιατί αυτή είναι η αλήθεια! Έχω δει τι κάνουν σε αυτούς που απαγάγουν. Έχω πάει σε θαλάμους βασανιστηρίων. Έχω γνωρίσει μητέρες που είδαν με τα ίδια τους τα μάτια να πεθαίνουν τα παιδιά τους. Σκοτώνουν Χριστιανούς ιερείς και απαγάγουν και βασανίζουν παιδιά. Πριν από λίγες μέρες σκότωσαν τα 2 μεγαλύτερα αδέρφια από ένα 5χρονο παιδί, ώστε να πάρουν εκδίκηση από αυτό, επειδή είχε απαγγείλει ποίημα σε συλλαλητήριο!!! Έχω πάει σε σπίτια που έγιναν κρησφύγετα ληστών. Βρήκα άδεια μπουκάλια με ποτά. Πως συμβαδίζουν αυτά με το Ισλάμ; Επισκέφτηκα τις κατεστραμμένες εκκλησίες στη Χομς. Έγινα στόχος ελεύθερων σκοπευτών που θα μπορούσαν να δουν ότι είμαι γυναίκα και όχι στρατιώτης. Στον δρόμο κοντά στην αγορά ανατίναξαν αυτοκίνητα. Γιατί σκότωσαν αμάχους την ώρα που ψώνιζαν τρόφιμα; - Πολλοί υποστηρίζουν ότι αυτά τα κάνει η κυβέρνηση προσλαμβάνοντας εγκληματίες. ΑΥΤΗ Η ΘΕΩΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΓΕΛΟΙΑ. Η κυβέρνηση έδωσε αμνηστία σε όσους δεν έχουν εμπλακεί σε δολοφονίες. Και τώρα την κατηγορούν επειδή έδωσε αμνηστία. Σας θυμίζω ότι αρκετές επιθέσεις έγιναν εναντίον αστυνομικών κτιρίων και κτιρίων που υπήρχαν δημόσια έγγραφα, με σκοπό να καταστραφούν, όπως για παράδειγμα η αποστολή αυτοκτονίας στις 23 Δεκεμβρίου 2011. - Ιορδανία δεν επέστρεψε το αεροπλάνο που αυτομόλησε, για να προσπαθήσει να δώσει τους κωδικούς σε άλλες χώρες, λένε στη Συρία. Η στάση της Τουρκίας για την κατάρριψη είναι αστεία. Αμέσως η Συρία είπε να γίνει διμερής επιτροπή από τις δύο χώρες και η Τουρκία το αρνήθηκε. Και το πιο αστείο είναι, που λένε ότι δε θα αφήσουν τις συριακές προκλήσεις αναπάντητες, τη στιγμή που έχουν μεταφέρει τεθωρακισμένα και κάνουν λαθρεμπόριο όπλων στα σύνορα. Σας εξαπατούν τα ξένα ΜΜΕ και έχετε υποστεί πλύση εγκεφάλου. Ανακοίνωσαν ότι οι αντάρτες κατέλαβαν τη βάση Al-Rastan και την επόμενη μέρα ήμουν στην Χομς, περίπου 10χλμ από την Al-Rastan. Οταν ρώτησα τους στρατιωτικούς για την Al-Rastan γέλασαν και μου έδωσαν να πιω τσάι… Τα ίδια έκαναν και τον Ιανουάριο που έλεγαν ότι γίνονται εχθροπραξίες στη Δαμασκό, ενώ δε γινόταν τίποτα και αργότερα που διέδιδαν φήμες ότι ο πρόεδρος ετοιμάζεται να εγκαταλείψει τη χώρα. Περίπου 2000 αμάχους, χρησιμοποιούν σαν ασπίδα στη Χομς οι αντάρτες. Και στις συνοικίες αυτές δεν επεμβαίνει ο στρατός γιατί είναι βέβαιο ότι θα τους σκοτώσουν οι αντάρτες, για να πουν μετά ότι φταίει ο πρόεδρος. Στη Λατάκια που είναι υπό κυβερνητικό έλεγχο, στην γύρω δασώδη περιοχή υπάρχουν αντάρτες. Πρόσφατα επιτέθηκαν, άφησαν βόμβες στο δρόμο, που έσκασαν και σκότωσαν 2 εφήβους. Δεν αληθεύει ότι μονάδες του Στρατού “άλλαξαν μεριά”. Είναι φυσικό κάποιοι να έχουν πτοηθεί, αλλά το 90% των βίντεο που παρουσιάζουν είναι περιπτώσεις ανθρώπων που έχουν απαχθεί από τους ληστές. Απαγάγουν συνέχεια πολίτες. Πρόσφατα απήγαγαν 12 προσκυνητές από το Λίβανο και τους 2 Ιρανούς οδηγούς τους. Είναι βέβαιο ότι θα τους παρουσιάσουν σαν μισθοφόρους του Ιράν και μισθοφόρους της Χεζμπολάχ. Εχω πληροφορίες ότι η εισβολή δυτικών δυνάμεων θα γίνει Αύγουστο-Σεπτέμβριο. Δεν υπάρχει όμως κανένας λόγος που να δικαιολογεί μία επέμβαση. Ετσι περιμένουμε να κάνουν ΝΕΕΣ ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΕΣ, ώστε να πειστεί η κοινή γνώμη ότι ΠΡΕΠΕΙ να γίνει επέμβαση! Δεν σας αποκαλύπτω τις πηγές μου. Δεν αμφιβάλλω για την αξιοπιστία τους. Στη Συρία δεν υπάρχει πανικός από μια τέτοια επίθεση. Οπως ακριβώς και οι άνθρωποι στην Γιουγκοσλαβία, τη Λιβύη, το Ιράκ δεν πίστευαν ότι θα τους επιτεθούν μέχρι που το έκαναν! Μία προβοκάτσια που ήδη διαρρέουν είναι ότι η Ρωσία και η Κίνα συμφώνησαν να φύγει ο Ασαντ. Αυτό είναι ένα τεράστιο ψέμα, όπως και όλα τα άλλα τα σκουπίδια που σερβίρουν τα ΜΜΕ στην κοινή γνώμη. Η αστάθεια και ο “εμφύλιος” στη Συρία έχουν ένα κερδισμένο το Ισραήλ… Η συνέντευξη δόθηκε στην Nadezhda Kevorkova, RT Source: defencenet.gr

Ελληνική κρίση : Πλήρης εφαρμογή του πειράματος του Μόντρεαλ

Ίσως να σας είναι γνωστές ορισμένες από τις πληροφορίες που θα διαβάσετε. Ελπίζουμε ότι γνωρίζοντας λεπτομέρειες σχετικά με το πείραμα του Μόντρεαλ , θα μπορέσουμε να αντιτάξουμε τις προσωπικές μας άμυνες στην πολυμέτωπη κρίση και να την αντιμετωπίσουμε όσο καλύτερα μπορούμε. Οι περισσότεροι γνωρίζουν ότι ο Καναδάς είναι μια από τις πιο ανεπτυγμένες… οικονομίες του κόσμου, που κόντρα στην κρίση δεν έχει ανεργία και συνεχίζει, ακόμη και σήμερα, με υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης. Οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν όμως ότι… εκεί έχουν γίνει τα μεγαλύτερα πειράματα που αφορούν την ανθρώπινη ψυχολογία και την μεταφυσική. Πάντα, βέβαια, με βιτρίνα διάφορες έρευνες μη Κυβερνητικών Οργανώσεων και επιστημονικών ομάδων αλλά και πάντα με συμμετοχή των μυστικών υπηρεσιών των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ. Τον Μάιο του 1961 συνέβη το εξής απίστευτο πείραμα........ με τα συνταρακτικά για τις Μυστικές υπηρεσίες αποτελέσματα: Σε 100 εθελοντές, μεταξύ 30 και 50 ετών τέθηκε μεταξύ άλλων και το ερώτημα: ”Επειδή οι αριθμοί και τα χρονικά διαστήματα είναι σχετικά για κάθε άνθρωπο, θέλουμε να μας πεις εάν το διάστημα των έξι μηνών είναι μεγάλο ή μικρό για εσένα.” Απλό το ερώτημα απλή και η απάντηση. Από τους 100 οι 76 απάντησαν ότι το διάστημα είναι μεγάλο και οι υπόλοιποι 24 ότι είναι μικρό. Ολόκληρο το πείραμα ήταν φυσικά μια πρόφαση για να τεθεί αυτή και μόνο η ερώτηση. Και αυτό γιατί μετά το τέλος της απάντησης του καθενός που είπε ”μικρό” η επιστημονική ομάδα του αποκάλυψε το εξής: ‘’Ξέρεις, η ομάδα μας έχει κάνει 4 φορές στο παρελθόν την ίδια ερώτηση σε αντίστοιχους με εσένα εθελοντές. Και οφείλουμε να σου πούμε ότι το 60% των εθελοντών που απάντησαν ”μικρό” πέθαναν μέσα σε περίοδο δύο ετών. Αυτό ίσως οφείλεται σε μία είδους ”πρόγνωση” που κάνει ασυναίσθητα ο εγκέφαλος ή σε κάτι πιο πολύπλοκο σχετικά με εγκεφαλικά ιόντα αλλά αυτό το ερευνούμε στα εργαστήρια. Μέσα στο επόμενο έτος πιστεύουμε ότι θα φτάσουμε σε ασφαλή συμπεράσματα’’. Αφού φυσικά ζήτησαν την απόλυτη εχεμύθεια από τα ”πειραματόζωα”, λόγω της επιστήμης και της εθνικής ασφάλειας, τα αποχαιρέτησαν. Αυτή η ανακάλυψη της επιστημονικής ομάδας ήταν εννοείται μια ανοησία, ένα συνειδητό ψέμα. Αλλά μιλάμε πάντα για το 1961 που οι άνθρωποι ήταν πολύ πιο ευκολόπιστοι και δεν υπήρχε ούτε η στοιχειώδης τεχνολογία για να ελέγξει κανείς κάτι τέτοιο. Και φυσικά οι 24 αυτοί άνθρωποι κατατρόμαξαν, όταν εξειδικευμένοι επιστήμονες τους είπαν ότι είναι πολύ πιθανόν να χάσουν την ζωή τους πολύ σύντομα. Και αυτό έκανε το επόμενο διάστημα της ζωής τους σκέτη κόλαση. Σύμφωνα με τα στοιχεία των επιστημόνων μόνο το 1% των ανθρώπων μεταξύ 30 και 50 ετών πεθαίνουν ξαφνικά από τροχαία, καρδιακά επεισόδια, άγνωστες ασθένειες κλπ. Αυτό επαληθεύτηκε και στους ”76” που είχαν μία ανθρώπινη απώλεια από έμφραγμα, στατιστικά κανονικό. Όσον αφορά όμως τους 24 που απάντησαν ”λάθος” δεν ίσχυσε το ίδιο.Εννέα από αυτούς έχασαν την ζωή τους, πράγμα που εντυπωσίασε την ομάδα που μελέτησε το πως και το γιατί έγινε αυτό. Το πόρισμα τους; Η γνώση ότι είναι πολύ πιθανόν να πεθάνουν τους συνέτριψε. Οι οικείοι τους, ανέφεραν στα μέλη της ομάδας που τους πλησίασε μετά τον θάνατο των ‘’πειραματόζωων’’, ότι το μυαλό τους τον τελευταίο καιρό φαινόταν συνέχεια κολλημένο κάπου και κάτι έμοιαζε να τους απασχολεί. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα μειωμένη απόδοση στον χώρο εργασίας, εκδήλωση παραβατικής συμπεριφοράς και κατάθλιψη. Επτά από αυτούς απολύθηκαν από την δουλειά τους και μετά τους πήρε η κατηφόρα. Δύο από αυτούς φυλακίστηκαν, ο ένας για ληστεία και άλλος ένας για απάτη. Τέσσερις σκοτώθηκαν σε τροχαίο, οι δύο εξ’ αυτών υπό την επήρεια αλκοόλ, τρεις πέθαναν από άγνωστα καρδιακά προβλήματα που αναζωπυρώθηκαν και που προκάλεσαν έμφραγμα του μυοκαρδίου και δύο από ραγδαία και απότομη εξάπλωση κακοήθους καρκίνου. Αυτή η διαπίστωση εξέπληξε τα μέλη της ερευνητικής ομάδας και τους πολιτικούς προϊσταμένους τους. Δεν φαντάζονταν ότι ο εγκέφαλος θα επιτεθεί με τόση σφοδρότητα στο σώμα μόνο με την βεβαιότητα ενός μελλοντικού αρνητικού γεγονότος και θα επηρέαζε τους συμμετέχοντες ακόμη και στην πιο μικρή καθημερινή τους πράξη. Είναι σαν να βάζεις, έλεγαν, ένα ζευγάρι κόκκινο γυαλιά στα μάτια κάποιου και όλα να αποκτούν γύρω του αυτή την κοκκινωπή απόχρωση. Τίποτα δεν έχει αλλάξει πραγματικά, παρά μόνο ο τρόπος που τα βλέπει. Μόνο που στο πείραμα, το φίλτρο ήταν ‘’θανατηφόρο’’. Κάποιο μελλοντικό φίλτρο, σκέφτηκαν, μπορεί να περιέχει εξάπλωση ασθενειών, οικονομικές κρίσεις κλπ. Να χρησιμοποιηθεί σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία, που δεν θα κάνει τίποτε άλλο, από το να ωθεί την πραγματοποίηση σε οτιδήποτε εμείς επιλέξουμε. Και διαβίβασαν το πόρισμα τους στους πολιτικούς παράγοντες των χωρών τους. Τα χρόνια πέρασαν από τότε και πολλά φίλτρα εφαρμόστηκαν στην ανθρωπότητα. Η εξάπλωση της τεχνολογίας βοήθησε πολύπλευρα την απορρόφηση τους από τον πληθυσμό και η αποτελεσματικότητα τους αποδείχθηκε πολύτιμη. Στην Ελλάδα την εξάπλωση των φίλτρων έχουν αναλάβει κυρίως τα media και τα τελευταία χρόνια το ίντερνετ. Θυμηθείτε μόνο την ελληνική οικονομική κρίση. Το 2008 άρχισε, με αφορμή την παγκόσμια οικονομική κρίση, ένας ακήρυχτος πόλεμος στους Έλληνες πολίτες για την οικονομική κρίση που ζούσαμε, από τα κανάλια και το διαδίκτυο. Αλλά για μισό λεπτό! Το 2008 στην Ελλάδα δεν ζούσαμε καμία κρίση. Είχε σκάσει η Lehman Brothers και το αμερικάνικο τραπεζικό σύστημα αλλά οι ελληνικές τράπεζες και επιχειρήσεις ήταν ανέγγιχτες. Δεν είχαν το παραμικρό πρόβλημα. Και όμως οι Έλληνες, χωρίς καμία μείωση στο εισόδημα τους, άρχισαν να ζούνε την κρίση ένα χρόνο πριν αυτή εμφανιστεί. Δεν έβλεπαν καμιά κρίση αλλά τα δελτία ειδήσεων τους διαβεβαίωναν ότι ήταν εκεί και τους απειλούσε. Τι συμβαίνει σε έναν άνθρωπο όταν τον βεβαιώνεις ότι θα πεθάνει; Πεθαίνει. Έτσι και αυτόν που βεβαιώνεις ότι θα πτωχεύσει, πτωχεύει και ούτω κάθε εξής. Φυσικά η όλη διαδικασία δεν γίνεται αυτόματα, είναι δυναμική, δηλ. σταδιακά τρομοκρατείς τον καταναλωτή ότι η κρίση παραφυλά, αυτός σταματά να καταναλώνει, τα δημόσια έσοδα μειώνονται, τα κέρδη των επιχειρήσεων μειώνονται, οι επιχειρήσεις απολύουν κόσμο και σε ένα εξάμηνο μπαίνεις στην αδιέξοδη ύφεση. Εάν έχεις και έναν Παπανδρέου πρωθυπουργό αποκλείεσαι και από τις αγορές και έτσι προτρέχεις στο ΔΝΤ. Από κει και πέρα όμως το πείραμα άλλαξε κατεύθυνση και θα επανέλθω με νεότερα στο μέλλον. Μέχρι τότε προσοχή στα γυαλιά που φοράτε!.. Source : himaira.blogspot.com

Ο λάθος στόχος της επιμήκυνσης

Την τελευταία εβδομάδα απείχα από τον σχολιασμό της οικονομικής πολιτικής της νέας μας κυβέρνησης επειδή ήθελα να αφουγκραστώ το σκεπτικό και τις στρατηγικές της επιλογές. Μετά και το Eurogroup είναι πλέον ξεκάθαρο ότι η συγκυβέρνηση των τριών κομμάτων έχει επιλέξει λανθασμένο στόχο, τον οποίο θα προσπαθήσει να επιτύχει με αναποτελεσματικά μέσα. Ο λάθος στόχος της επιμήκυνσης Ο δεδηλωμένος πλέον στόχος του Υπουργείου Οικονομικών είναι η επίτευξη συμφωνίας επιμήκυνσης του «προγράμματος», κάτι που μεταφράζεται σε πιο αργές αποπληρωμές των δανείων (χωρίς μείωση επιτοκίου – καθώς επιμήκυνση με μείωση επιτοκίου παραπέμπει σε αναδιάρθωση, όπως θα θυμάστε) και μικρότερο ρυθμό μείωσης των δημοσίων δαπανών και αύξησης των δημοσίων εσόδων. Αυτή η επιμήκυνση παρουσιάζεται (ξανά) στο ελληνικό κοινό ως εξασφάλιση περισσότερου χρόνου για να πετύχει το «πρόγραμμα». Δυστυχώς, όπως και η επιμήκυνση που πέτυχε (σε σχέση με το πρώτο Μνημόνιο) ο κ. Γ. Παπανδρέου τον Μάρτιο του 2011, έτσι και αυτή η επιμήκυνση (αν επιτευχθεί) δεν πρόκειται να προσφέρει στην χώρα μας (δημόσιο και ιδιωτικό τομέα) περισσότερο χρόνο να πετύχει αλλά περισσότερο σχοινί για να κρεμαστεί. Στην περίπτωση εκείνης της επιμήκυνσης (του Μαρτίου 2011), το αποτέλεσμα ήταν ο εκτροχιασμός που ακολούθησε μερικούς μήνες μετά (τον Ιούλιο του 2011) με αποτέλεσμα την εκπαραθύρωση του κ. Γ. Παπακωνσταντίνου, την μετακόμιση του κ. Βενιζέλου στην Πλατεία Συντάγματος, και, τέλος, το δεύτερο Μνημόνιο, το θλιβερό PSI, και την κατάρρευση της τραπεζικής πίστης στην χώρα. Στην περίπτωση μια νέας επιμήκυνσης προς το τέλος του 2012, ο νέος εκτροχιασμός του νέου «προγράμματος» το οποίο σίγουρα θα ακολουθήσει, πολύ πιθανόν να φέρει την εκπαραθύρωση όχι απλώς του υπουργού Oικονομικών αλλά και της Ελλάδας από την Ευρωζώνη (με ό,τι αυτό συνεπάγεται – δηλαδή, την διάλυση της ίδιας της Ευρωζώνης). Πώς είμαι τόσο σίγουρος ότι μια επιμήκυνση δεν θα μας εξασφαλίσει περισσότερο χρόνο να πετύχουμε; Γιατί επιμένω ότι θα μας προσφέρει μακρύτερο σχοινί για να κρεμαστούμε; Οι λόγοι δύο: Πρώτον, επειδή (όπως έγραφα και τον Μάρτιο του 2011 σχετικά με εκείνη την Παπανδρεϊκή επιμήκυνση) είναι κοινός τόπος μεταξύ επενδυτών ότι το ελληνικό δημόσιο κάποια στιγμή θα αναγκαστεί να ξανα-κουρέψει τα δάνειά του – να βρεθεί σε κατάσταση default – καθώς μια οικονομία που συρρικνώνεται σε ρυθμό -7% με -10% θα πρέπει να πληρώνει... αρνητικά επιτόκια για να διατηρεί κάποια ελπίδα ότι θα δύναται να καταβάλει έγκαιρα τις δόσεις των δανείων του δημοσίου της. Δεύτερον, επειδή η ουσιαστική κατάργηση της τραπεζικής πίστης (αλλά και των άτυπων κυκλωμάτων ιδιωτικής πίστης, π.χ. μεταχρονολογημένες επιταγές, ανοχή της μίας επιχείρησης από την άλλη), και η αντικατάστασή της από την απαίτηση πληρωμών τοις μετρητοίς, σηματοδοτεί ότι δεν βρισκόμαστε απλά σε κατάσταση βαθειάς ύφεσης αλλά σε συνθήκες οικονομικής καθίζησης όπου ακόμα και οι κερδοφόρες επιχειρήσεις ασφυκτιούν. Υπό αυτές τις συνθήκες, και καθώς οι αγορές αναμένουν το σίγουρο default του ελληνικού δημοσίου (χωρίς όμως να ξέρουν το πότε ακριβώς θα επέλθει), καμία σοβαρή επένδυση δεν θα γίνει, όσες μεταρρυθμίσεις και να κάνει η κυβέρνηση (κάτι που δεν σημαίνει βέβαια ότι δεν πρέπει να γίνουν μεταρρυθμίσεις). Περισσότερος χρόνος, μια επιμήκυνση αυτής της κατάστασης, ισοδυναμεί με το μακρύτερο σχοινί στο οποίο αναφερόμουν. Εν συντομία, στο σημείο που βρίσκεται η ελληνική οικονομία, μια επιμήκυνση είναι το χειρότερο που μπορεί να της συμβεί. Αν είναι να πτωχεύσει το δημόσιο σίγουρα για άλλη μια φορά (να κηρυχθεί σε κατάσταση default, όπως και τον Μάρτιο που πέρασε), καλύτερα σήμερα, παρά τον Νοέμβριο ή του χρόνου. Οπότε, είτε η κυβέρνηση πρέπει να πείσει την Ευρώπη για κάτι εντελώς διαφορετικό από μία επιμήκυνση (κάτι που ακυρώνει, αντί να αναβάλει, την επόμενη πτώχευση) είτε να την προκαλέσει όσο γρηγορότερα γίνεται (αποκομίζοντας όσα οφέλη μπορεί από τον πανικό που κάτι τέτοιο θα προκαλέσει – π.χ. απειλώντας ότι θα απορρίψει την δόση του Αυγούστου την οποία, έτσι κι αλλιώς, θα πρέπει να επιστρέψει ολόκληρη στην ΕΚΤ). Δυστυχώς, η σημερινή κυβέρνηση, όπως και οι κκ. Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου τον Μάρτιο του 2011, επιλέγουν τον στόχο μιας ακόμα δηλητηριώδους επιμήκυνσης, εκμεταλλευόμενοι, άλλη μια φορά, το δέλεαρ του κλασικού νεο-ελληνικού «ας εξασφαλίσουμε λίγο ακόμα χρόνο κι έχει ο θεός». Δυστυχώς ο «Θεός» δεν «έχει» άλλο. Στο τέλος της επόμενης επιμήκυνσης, αν την πάρουμε, βρίσκεται η δραχμή. Όποιος νιώθει (όπως κι εγώ) τρόμο με την ιδέα αυτή, πρέπει να απεγκλωβιστεί άμεσα από την καταστροφική λογική μιας ακόμα επιμήκυνσης. Τα άσφαιρα μέσα για την επίτευξή του Ας αφήσουμε τον στόχο (της επιμήκυνσης) και το κατά πόσο είναι ο σωστός ή όχι. Ας επικεντρωθούμε τώρα στα μέσα που επέλεξε η κυβέρνηση για να πετύχει τον στόχο της (ανεξάρτητα από το κατά πόσον συμφωνούμε ή όχι μαζί του). Τι μέσα επέλεξε; Την στρατηγική του «υποδειγματικού φυλακισμένου» ο οποίος κάνει ό,τι του πουν στην φυλακή μπας και η υπηρεσία πειστεί ότι αναμορφώθηκε και αποφασίσει την υπό περιορισμούς απόλυσή του μια ώρα αρχίτερα. Αν βρισκόμουν ποτέ στην φυλακή, ομολογώ ότι κι εγώ αυτή την στρατηγική θα ακολουθούσα. Θα πάσχιζα να φαίνομαι «μεταμελημένος», «μεταμορφωμένος» και πρόθυμος να κάνω το οτιδήποτε αρκεί να βγω μια ώρα αρχύτερα. Το πρόβλημα όμως είναι ότι άλλο Κορυδαλλός κι άλλο κρεματόριο. Δυστυχώς, η δανειακή μας σύμβαση (γνωστή κι ως 2ο Μνημόνιο) μοιάζει με το δεύτερο: όσο πιο πρόθυμα αποδεχόμαστε τους «κανόνες» που μας επιβάλονται, τόσο πιο κοντά στην «τελική λύση» βρισκόμαστε. Μην γελιόμαστε φίλες και φίλοι: η Φρανκφούρτη και το Βερολίνο έχουν αποφασίσει ότι η Ελλάδα δεν έχει θέση στην Ευρωζώνη. Τελεία και παύλα. Περιμένουν την στιγμή που συμφέρει εκείνους να εκπαραθυρωθούμε (μετά default και άγριου κουρέματος των δανείων του δημοσίου στην ΕΚΤ και την ΕΕ – όχι και στο ΔΝΤ). Η στιγμή αυτή δεν έχει έρθει. Όσο όμως εμείς ακολουθούμε την στρατηγική του «υποδειγματικού κρατούμενου» τόσο πιο σίγουρο είναι ότι θα έρθει. Και θα έρθει σε μια στιγμή που θα επιλεγεί με γνώμονα τα οφέλη των τραπεζών της Φραγκφούρτης. Μια χρονική στιγμή όταν η ελληνική οικονομία θα είναι ακόμα πιο αδύναμη από ό,τι σήμερα και παντελώς ανίσχυρη να διαχειριστεί την εθνική καταστροφή που θα σηματοδοτήσει μια τέτοια εξέλιξη. Μήπως έχω άδικο; Μήπως τελικά η κυβέρνηση έχει δίκιο όταν λέει ότι, εφόσον καταφέρουμε να δείξουμε καλά δείγματα γραφής ως προς την εφαρμογή του «προγράμματος», μπορεί να τους αλλάξουμε γνώμη και να υποχωρήσει η κάθετη άρνηση των πλεονασματικών χωρών να συμφωνήσουν σε νέους, βατούς για την χώρα μας, όρους; Μακάρι να ήταν έτσι τα πράγματα. Δεν είναι όμως. Ίσως να ήταν αν υπήρχε πιθανότητα να πετύχουμε, έστω και με απόκλιση 30%, τους όρους του 2ου Μνημονίου. Τέτοια όμως πιθανότητα δεν υπάρχει. Είναι σαν να ζητάς από μια στρουθοκάμηλο να προσπαθήσει να πετάξει. Απλά, δεν γίνεται. Ας είμαι πιο ακριβής: Πάρτε τις ιδιωτικοποιήσεις. Γιατί δεν μπορούν να γίνουν; Και βέβαια μπορούν. Θεωρητικά, μπορούν να έχουν πουληθεί όλα τα φιλέτα (ΟΠΑΠ, ΕΥΔΑΠ, ΔΕΗ, Ελληνικό, ακίνητα) μέχρι την επόμενη εβδομάδα. Όμως, να σας θυμίσω, δεν είναι αυτή η δέσμευσή μας προς την τρόικα. Η δέσμευσή μας αφορά το ποσό το οποίο θα αποκομίσουμε από τις πωλήσεις αυτές καθώς η τρόικα, ανοήτως (και με χαρακτηριστικό κυνισμό), είχε προσμετρήσει στα ποσά που απαιτούνται για την «δημοσιονομική προσαρμογή» των δημοσιονομικών μας τα 50 δις (!) που θα... έφερναν οι ιδιωτικοποιήσεις. Κάθε ευρώ λιγότερο (από αυτές τις πωλήσεις) θα πρέπει να αναπληρωθεί είτε από περισσότερα ευρωπαϊκά δάνεια (κάτι που η γερμανική Βουλή θα απορρίψει) είτε από περαιτέρω μειώσεις μισθών και συντάξεων (ή περισσότερους φόρους) που, φυσικά, θα εντείνουν κι άλλο την σκοτοδίνη της κοινωνικής μας οικονομίας εντείνοντας την Κρίση. Από αυτά τα 50 δις, δεδομένης της έλλειψης ζήτησης σε μια υπό κατάρρευση χώρα, αν η κυβέρνηση πιάσει τα 9 δις θα είναι τυχερή ανεξάρτητα από τον πόσο ζήλο δείξει. Για να το πω απλά: οι στόχοι του 2ου Μνημονίου όσον αφορά τις ιδιωτικοποιήσεις είναι άπιαστοι. Το ίδιο (και χειρότερα) ισχύει όσον αφορά τα δημόσια έσοδα: όσο πιο πολύ σφίγγει το ζωνάρι το υπουργείο οικονομικών, τόσο μεγαλύτερες και διογκούμενες οι υστερήσεις των εσόδων και των αποκλίσεων από το «πρόγραμμα». Θα μου πείτε: Αυτά δεν τα γνωρίζει η τρόικα; Μήπως αρκεί, για να αλλάξουν γνώμη και στάση απέναντι στην Ελλάδα, το να μας δουν «επιτέλους» να πουλάμε ή και να κλείνουμε κανέναν δημόσιο οργανισμό ως δείγμα ότι δεν τους αγνοούμε (κι ας αποκομίσουμε μόνο 20% σε σχέση με τις τιμές πώλησης που αναγράφει το 2ο Μνημόνιο); Θεωρώ πως η απάντηση είναι αναμφισβήτητα αρνητική. Το κέντρο βάρους της Κρίσης έχει φύγει από την Ελλάδα κι βρίσκεται πλέον στον άξονα Μαδρίτης-Ρώμης. Παρά την ενδιαφέρουσα Σύνοδο Κορυφής του Ιουνίου, η κατάσταση σε Ισπανία-Ιταλία παραμένει εκρηκτική επειδή η Γερμανία αρνείται τα αυτονόητα. Σε αυτή την διελκυστίνδα Βορρά-Νότου, με την Γαλλία να χτυπά μια στο καρφί και μια στο πέταλο, η Ελλάδα δεν θα πάρει τίποτα το ουσιαστικό όσο «υποδειγματική» κι αν είναι ως φυλακισμένη. Εκτός αν αποβάλει την στρατηγική του «υποδειγματικού κρατούμενου» και το απαιτήσει απειλώντας ότι δεν θα δανειστεί στις 20 Αυγούστου μερικά δισεκατομμύρια για να τα δώσει αμέσως (όπως είχε συμφωνήσει ο κ. Βενιζέλος με την τρόικα) στην ΕΚΤ. Κι αν είναι να το απαιτήσει, πρέπει να το απαιτήσει τώρα – πριν η κατάρρευση της τραπεζικής πίστης κατακάψει ό,τι ζωντανά βλαστάρια έχουν απομείνει στην έρημο της οικονομίας μας. Αν δεν το κάνει, τότε (αντίθετα με την ρητορική της στάση) θα μείνει στην ιστορία ως η κυβέρνηση που μας επέστρεψε, ακουσίως, στην δραχμή. Συμπέρασμα Η κυβέρνηση πρέπει να αναθεωρήσει σήμερα τον στόχο της επιμήκυνσης. Δεν βοηθά - όσο μεγάλη και «γενναιόδωρη» κι αν είναι. Παράλληλα, πρέπει να αναθεωρήσει την επιλογή της στρατηγικής του «υποδειγματικού φυλακισμένου», κατανοώντας επιτέλους ότι δεν βρίσκεται στον Κορυδαλλό αλλά σε κρεματόριο όπου μετρά μέρες έως την «τελική λύση». Έχω ήδη περιγράψει τι σημαίνει μια ουσιαστική διαπραγμάτευση. Σε αυτά θα προσθέσω μόνον ένα: Όλοι λένε (εντός και εκτός της Ελλάδας) ότι, αντίθετα με την Ισπανία και την Ιρλανδία (όπου οι τράπεζες οδήγησαν τα κράτη στην πτώχευση), οι ελληνικές τράπεζες «δεν φταίνε» για την Κρίση. Ότι οι ίδιες αποτελούν «παράπλευρα θύματα» της κρίσης χρέους του ελληνικού δημοσίου (το οποίο έφερε την ύφεση και το κούρεμα). Δεν συμφωνώ με αυτού του είδους την απόδοση ευθυνών (καθώς κρίνω ότι τόσο η παγκόσμια όσο και η ελληνική Κρίση δημιουργήθηκε από μια ανίερη συμμαχία κρατών και τραπεζών). Δεν έχει όμως σημασία. Ας χρησιμοποιήσει αυτό το επιχείρημα η ελληνική κυβέρνηση λέγοντας περίπου τα εξής στους ευρωπαίους: «Έστω ότι το ελληνικό δημόσιο πρέπει να τιμωρηθεί και να μπει στον προκρούστη του Μνημονίου. Οι ελληνικές τράπεζες όμως οι οποίες, σε σχέση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές, ήταν παράδειγμα προς μίμηση, γιατί να τιμωρηθούν με πλήρη κατάρρευση, δεδομένου ότι η συνεχιζόμενη διασύνδεσή τους με το πτωχευμένο ελληνικό δημόσιο τις καθηλώνει στον βούρκο της πτώχευσης; Γιατί να μην διαχωριστεί, όπως αποφασίστηκε για τις αμαρτωλές ισπανικές τράπεζες, η επανακεφαλαιοποίησή τους από το δημόσιο χρέος;» Ένα τέτοιο επιχείρημα-ερώτημα θα αφήσει τους εταίρους μας σιωπηλούς, καθώς δεν έχουν να αντιτάξουν αντεπιχείρημα. Αποτελεί μια θαυμάσια βάση για αρχή ουσιαστικής επαναδιαπραγμάτευσης εφόσον βέβαια είμαστε διατεθειμένοι να δώσουμε ως «κίνητρο» στην Γερμανία την υπόσχεσή μας ότι, αν δεν γίνει τουλάχιστον αυτό (δηλαδή τα 30 με 50 δις της επανακεφαλαιοποίησης των ελληνικών τραπεζών), τότε η ελληνική κυβέρνηση, αναλογιζόμενη τις ηθικές και πολιτικές ευθύνες της απέναντι στους γερμανούς και ολλανδούς φορολογούμενους, δεν θα δανειστεί στις 20 Αυγούστου τεράστια δανεικά (και, λόγω ύφεσης, αγύριστα) από το (χρηματοδοτούμενο από τους φορολογούμενους της Γερμανίας και της Ολλάνδίας) EFSF για να τα δώσει στην ΕΚΤ. Του Γιάννη Βαρουφάκη Source : protagon.gr

Η Ιστορία επαναλαμβάνεται με μαθηματική ακρίβεια

Ευτυχώς υπάρχει και η Ιστορία, για να μας θυμίζει ότι η ανθρωπότητα πολλές φορές επαναλαμβάνει τα λάθη της με μαθηματική ακρίβεια. «Πιστεύω ακράδαντα αυτό που αναφέρει και η γερμανική ψυχολογία, ότι ο Γερμανός καταλαβαίνει μόνο μέσω εκφοβισμού, ότι δεν είναι γενναιόδωρος, ούτε μετανοεί κατά την διάρκεια διαπραγματεύσεων, ότι θα προσπαθήσει να σε εκμεταλλευτεί με όποιο τρόπο μπορεί και δεν δεσμεύεται ακόμα και να ντροπιαστεί για να κερδίσει, διότι δεν έχει τιμή, υπερηφάνεια ή οίκτο. Για αυτό δεν πρέπει ποτέ να διαπραγματεύεται κανείς με τους Γερμανούς, ούτε να επιδιώκει συμφιλίωση, πρέπει απλά να του υπαγορεύει. Είναι ο μόνος τρόπος για να σε σεβαστεί και για να τον αποτρέψεις από το να σε εξαπατήσει». Λόγια του μεγάλου φιλέλληνα Γεώργιου – Ευγένιου – Βενιαμίν Κλεμανσώ ( 1841 – 1929 ) αναφερόμενο στην ανάλυση της γερμανικής ψυχολογίας και την στάση των γερμανών διαπραγματευτών σε συσκέψεις. Όλα αυτά αναφέρονται στο βιβλίο του John Maynard Keynes, επίσημου αντιπρόσωπου του Βρετανικού Υπουργείου Οικονομικών στην Διάσκεψη Ειρήνης. Ο Keynes τα αναφέρει όλα αυτά στο βιβλίο του ‘’ The Economic Consequences of the Peace ‘’, το οποίο έγραψε τον Νοέμβριο 1919 στο Kings College Cambridg. Το βιβλίο αναλύει τους όρους της Συνθήκης Ειρήνης που υπεγράφη μεταξύ Συμμάχων και Γερμανίας στο Παρίσι. Για την ιστορία η Συνθήκη μέσα σε όλα είχε και την διαπραγμάτευση μέτρων για την αντιμετώπιση των οικονομικών προβλημάτων της Ευρώπης και τα προγράμματα μέτρων που έπρεπε να εφαρμοσθούν από την Γερμανία ( με άλλα λόγια Μνημόνια ) για την πληρωμή των αποζημιώσεων, που καταλογίσθηκαν στην Γερμανία, για τις καταστροφές που προκάλεσε με τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Source: defencenet.gr