Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και οι τράπεζες

Του Σταυρου Λυγερου Μπορεί η τρικομματική κυβέρνηση Σαμαρά να σχηματίσθηκε με σημαία τον κοινό παρονομαστή της επαναδιαπραγμάτευσης του Μνημονίου, αλλά όλα δείχνουν ότι η επαναδιαπραγμάτευση θα παραμείνει αίτημα. Ο Στουρνάρας δεν άφησε περιθώρια για ψευδαισθήσεις. Δήλωσε ότι όσο η Ελλάδα δεν προσεγγίζει τους δημοσιονομικούς στόχους, δεν μπορεί να ζητήσει τίποτα από τους δανειστές. Η υπαγορευμένη από την τρόικα πολιτική της λιτότητας, όμως, έχει εγκλωβίσει την οικονομία σ’ ένα καθοδικό σπιράλ ύφεσης. Η προσέγγιση των στόχων έχει μετατραπεί σε σισύφειο έργο. Αυτό σημαίνει ότι η επαναδιαπραγμάτευση παραπέμπεται στην προαίρεση των δανειστών. Η δήλωση Στουρνάρα είναι βαρυσήμαντη και για το ζήτημα της ανακεφαλαιοποίησης των ελληνικών τραπεζών. Μέχρι προσφάτως, η ανακεφαλαιοποίηση γινόταν από τα κράτη-μέλη. Το τελευταίο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο αποφάσισε η ανακεφαλαιοποίηση των ισπανικών τραπεζών να γίνει από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης (ESM), προσθέτοντας ότι θα εξετασθούν και παρόμοιες περιπτώσεις. Είναι έγκλημα όχι μόνο της Ελλάδας και της Κύπρου, αλλά και όλων των χωρών της ευρωπαϊκής περιφέρειας που δεν απαίτησαν στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης να υπάρξει σαφής αναφορά πως ό,τι ισχύσει για την Ισπανία θα ισχύσει και για όποια άλλη χώρα-μέλος αντιμετωπίσει το ίδιο πρόβλημα. Αυτή, άλλωστε, είναι η παράδοση στην Ε.Ε. Για ίδια προβλήματα εφαρμόζονται ίδιες λύσεις. Οι συμπολιτευόμενοι ισχυρίζονται ότι με την απόφαση διαμορφώθηκε ένα ευνοϊκό πλαίσιο για να ισχύσει και για τις ελληνικές τράπεζες ό,τι θα ισχύσει για τις ισπανικές. Αυτό δεν είναι λάθος, αλλά γιατί πρέπει η Αθήνα και η Λευκωσία να διεκδικήσουν σε μετέπειτα χρόνο αυτό που θα μπορούσαν να είχαν αποσπάσει στη σύνοδο; Πολύ περισσότερο όταν από σειρά δηλώσεων φαίνεται ότι το ευρωιερατείο θέτει αυθαιρέτως (όπως και ο Στουρνάρας) όρους που δεν έχουν τεθεί για την Ισπανία. Η φιλολογία για «μέτωπο του Νότου» είναι φαντασίωση. Οταν ο κλοιός έσφιξε γύρω από τις χώρες τους, οι Ραχόι και Μόντι, σε συνεννόηση με τον Ολάντ και έχοντας δεδομένη την υποστήριξη των χωρών της ευρωπαϊκής περιφέρειας, επέτυχαν στη σύνοδο να αλλάξουν τους κανόνες. Οι «μικροί», όμως, δεν έχουν ούτε συνείδηση κοινού συμφέροντος ούτε συντονισμό για κοινές παρεμβάσεις στα ευρωπαϊκά όργανα. Γι’ αυτό και δεν έθεσαν ομαδικά τον εύλογο όρο να αναφερθεί σαφώς πως ό,τι ισχύσει για την ανακεφαλαιοποίηση θα ισχύσει για όλους. Δεδομένου ότι η Μαδρίτη και η Ρώμη καίγονταν να ληφθεί απόφαση και όλοι είχαν συνειδητοποιήσει πως παιζόταν η επιβίωση της Ευρωζώνης, εάν είχε τεθεί η απαίτηση των «μικρών», ήταν μάλλον απίθανο να την απέρριπταν, οδηγώντας τη σύνοδο σε ναυάγιο. Το κόστος της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών ήταν η αιτία που έθεσε την Ιρλανδία εκτός αγορών και στέλνει τώρα την Κύπρο στην αγκαλιά της τρόικας. Για το ελληνικό χρέος είναι υπόθεση περίπου 50 δισ. Ως εκ τούτου, προκαλεί απορία η στάση και της κυπριακής και της ελληνικής πλευράς. Ορισμένοι ισχυρίζονται ότι αυτή η στάση δεν οφείλεται μόνο στο «σύνδρομο του κακού μαθητή». Οφείλεται και στη διαπλοκή των κυβερνήσεων με τους τραπεζίτες. Εάν την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών αναλάβει ο ESM, θα πάρει ως αντάλλαγμα τα πακέτο των μετοχών τους, τα οποία μελλοντικά θα πωλήσει στους πλειοδότες. Με άλλα λόγια, οι Ελλαδίτες και οι Κύπριοι μεγαλομέτοχοι θα χάσουν τον έλεγχο των τραπεζών τους. Αντιθέτως, εάν η ανακεφαλαιοποίηση γίνει με πόρους που θα δανεισθεί η Ελλάδα και η Κύπρος οι μεγαλομέτοχοι έχουν βάσιμες ελπίδες ότι θα διατηρήσουν τον έλεγχο, αλλά πιθανότατα και την ιδιοκτησία των τραπεζών τους. Source : kathimerini.gr

Η ατομική μας στρατηγική κατά της κρίσης

Στην σημερινή Ελλάδα που μαστίζεται από μια πρωτοφανή οικονομική κρίση, στην Ελλάδα που ο καταναλωτής ψάχνει απεγνωσμένα να αγοράσει προϊόντα που θα έχουν την ένδειξη «Ελληνικό προϊόν» ώστε να συνεισφέρει, μεταξύ πολλών άλλων, στην μείωση της ανεργίας και του ελλείμματος του εμπορικού ισοζυγίου (το οποίο με την έκταση που έχει, αποθρασύνει τους ήδη θρασύτατους δανειστές – πολυθενικά καρτέλ), βρίσκεται μπροστά σε ένα αδιαπέραστο τείχος αφού το συντριπτικό ποσοστό των πάσης φύσεως και κατηγορίας σημείων πώλησης στην χώρα μας έχει κυριολεκτικά αλωθεί (εξαγοραστεί) από τους δανειστές – πολυεθνικά καρτέλ που τον υποχρεώνουν (θέλει-δεν-θέλει) να αγοράζει τα «δικά τους» προϊόντα για να μεγιστοποιεί συνεχώς την εξάρτηση του από αυτούς! Ο κωδικός 520 που υποτίθεται πως χαρακτηρίζει έμμεσα κάποια «ελληνική» προστιθέμενη αξία (είτε στην διαδικασία παραγωγής, είτε στην διαδικασία συσκευασίας) δεν σημαίνει απολύτως τίποτα: Χορηγείται από την ιδιωτική εταιρία «GS1 Ελλάς ΑΕ», σε οποιαδήποτε επιχείρηση που έχει έδρα ή είναι απλά εγκατεστημένη στην Ελλάδα, χωρίς να έχει κανένα δικαίωμα οποιασδήποτε μορφής ή κατηγορίας «ελέγχου». Οι πολυεθνικές εταιρίες που έχουν έδρα εκτός Ελλάδος μπορούν επίσης να προμηθεύονται όσους κωδικούς επιθυμούν (ακόμα και να αρχίζουν από 520) και από άλλες, εκτός Ελλάδος χώρες εφ΄όσον είναι ούτως ή άλλως εγγεγραμμένες στο διεθνές σύστημα GS1. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως ένα προϊόν μπορεί να παράγεται στην Γερμανία, την Ολλανδία ή την Αυστρία και να κυκλοφορεί ελεύθερα στην Ελλάδα με κωδικό 520! Πολύ λογικά θα σκεφτεί κανείς «μα ο παραγωγός είναι υποχρεωμένος να γράψει την χώρα παραγωγής στις ενδείξεις της συσκευασίας». Λάθος, τεράστιο λάθος! Ο παραγωγός σήμερα δεν έχει καμμιά απολύτως νομική υποχρέωση να γράψει στην συσκευασία την «χώρα παραγωγής» εφ΄όσον το προϊόν παράγεται σε οποιαδήποτε χώρα-μέλος της ΕΕ (κάτι βέβαια που γνωρίζει ο παραγωγός και όχι ο καταναλωτής αφού δεν αναγράφεται πουθενά), εκτός αν το προϊόν προέρχεται από χώρα εκτός ΕΕ! Μόνο τέσσερις κατηγορίες προϊόντων εξαιρούνται από τον «κανόνα» αυτό (προσωρινά βέβαια αφού επίκειται «εναρμόνηση»): Γάλα, Λάδι, Κρέας και αλιεύματα. Στα προϊόντα αυτά, μέχρι σήμερα, είναι υποχρεωτική η αναγραφή της «χώρας παραγωγής» ακόμα και στην περίπτωση που η χώρα αυτή βρίσκεται μέσα στα κράτη-μέλη της ΕΕ. Κάποτε στην Ελλάδα, ο παραγωγός ή ο διακινητής ή ο πωλητής ενός προϊόντος έπρεπε να γράφει επάνω σε κάθε προϊόν (τρόφιμο ή μη τρόφιμο) την χώρα παραγωγής ώστε ο καταναλωτής να γνωρίζει τι ακριβώς αγοράζει. Η υποχρέωση αυτή άρχισε σταδιακά να «ξεφτίζει» με διάφορες «παρεμβάσεις» και «προσαρμογές». Το αποτέλεσμα είναι η σημερινή, απαγοητευτική εικόνα: Σύμφωνα με την αγορανομική διάταξη 7/2009 (ΦΕΚ 1388/ Β΄/ 13-7-09) «Περί τροποποιήσεως και νέας κωδικοποιήσεως Αγορανομικών Διατάξεων, εκδοθεισών μέχρι και την 14 Μαΐου 2009», η οποία ισχύει από 13-7-09 (με την υπογραφή Γ. Κοντού) όλα «προσαρμόζονται» στο «Κοινοτικό πλαίσιο» με πλήρη «απελευθέρωση» όλων των ενοχλητικών υποχρεώσεων των παραγωγών που είχαν σχέση με την ενημέρωση των καταναλωτών! Το άρθρο 30 της αγορανομικής διάταξης που αφορά την «Επισήμανση προσυσκευασμένων τροφίμων» απαιτεί (μεταξύ κάποιων άλλων επουσιοδών διατάξεων) την αναγραφή στην ελληνική γλώσσα την ονομασία του τρόφιμου, τα συστατικά που έχει, το περιεχόμενο, την λήξη του και «το όνομα ή την εμπορική επωνυμία και την διεύθυνση του παρασκευαστή ή του συσκευαστή ή ενός πωλητή εγκατεστημένου σε κράτος μέλος της ΕΟΚ». Με άλλα λόγια, ένας «πωλητής» εγκατεστημένος στην ΕΕ αρκεί να αναγράφεται στην ένδειξη του τρόφιμου και δεν απαιτείται πλέον ο καταναλωτής να γνωρίζει την προέλευση του τρόφιμου που θα φάει! Για να τηρηθούν τα προσχήματα υπάρχει και μια παράγραφος (ζ) που αναφέρει πως πρέπει να γράφεται στην συσκευασία «Ο τόπος παραγωγής ή προέλευσης, στην περίπτωση που η παράλειψή του μπορεί να οδηγήσει τον καταναλωτή σε πλάνη, ως προς τον πραγματικό τόπο παραγωγής ή προέλευσης του τροφίμου» (Με άλλα λόγια δηλαδή, άρμεγε λαγούς, κούρευε χελώνες!). Για τα γαλακτοκομικά, τα έλαια, το κρέας και τα αλιεύματα ισχύουν μέχρι και σήμερα ρητές υποχρεώσεις αναγραφής της χώρας προέλευσης στις συσκευασίες των προϊόντων αυτών, αλλά πολύ σύντομα επίκειται η κατάργηση και των υποχρεώσεων αυτών! Λίαν συντόμως μια νέα «προσαρμογή στο κοινοτικό πλαίσιο» θα μας υποχρεώνει να καταναλώνουμε κρέας, γάλατα, ελαιόλαδα και αλιεύματα χωρίς να γνωρίζουμε από που προέρχονται!! Όσο αφορά τα υπόλοιπα προϊόντα που υπάγονται στην τεράστια κατηγορία μη τρόφιμα, το αρθρο 39 της αγορανομικής διάταξης 7/2009 αναφέρεται στις «ενδείξεις σε κάθε είδους συσκευασμένα προϊόντα πλην τροφίμων και ποτών» και απλοποιεί ακόμα περισσότερο τα πράγματα: Στην συσκευασία δεκάδων χιλιάδων προϊόντων (μη τρόφιμα) πρέπει να αναγράφονται (μεταξύ κάποιων άλλων μη ουσιωδών ενδείξεων) στην ελληνική γλώσσα (α) το ονοματεπώνυμο ή η εμπορική επωνυμία και η διεύθυνση του υπεύθυνου που θέτει το προϊόν σε κυκλοφορία - είτε δηλαδή είναι ο παρασκευαστής, είτε ο εισαγωγέας, είτε ο αντιπρόσωπος, είτε απλά ο πωλητής που είναι εγκατεστημένος σε κάποια χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης (β) Τι είναι το προϊόν, δηλαδή το είδος του προϊόντος (γ) την ονομαστική ποσότητα του περιεχομένου (δ) την χώρα παραγωγής, εφόσον δεν πρόκειται περί προϊόντων της Ε.Ε., δηλαδή αν δεν υπάρχει καμμιά ένδειξη για την χώρα που παρασκευάστηκε το προϊόν που αγοράζει ο καταναλωτής, πρέπει να υποθέσει πως προέρχεται από κάποια (άγνωστη στον καταναλωτή) χώρα - μέλος της ΕΕ (ε) διάφορα χαρακτηριστικά, εφόσον επιβάλλονται από ειδικότερες αγορανομικές διατάξεις. Ο «συνδυασμός» όλων των παραπάνω κάνει «παιχνιδάκι» την παραπλάνηση του ευρωπαίου και του έλληνα καταναλωτή. Ένα απλό παράδειγμα: Το απορρυπαντικό ΟΜΟ στην δεκαετία του 1960 Στην Ελλάδα κυκλοφορεί από την δεκαετία του 60 το ΟΜΟ, ένα απορρυπαντικό που βρέθηκε εδώ και ολόκληρες δεκαετίες σε κάθε ελληνικό σπίτι. Σήμερα το σήμα ΟΜΟ ανήκει σε μια μεγάλη πολυεθνική (Unilever) η οποία από το 2003 δεν το παράγει πλέον στην Ελλάδα, αλλά κάπου, σε κάποια (άγνωστη στους καταναλωτές) χώρα της Ευρωπαικής Ένωσης. Αυτό όμως δεν την εμποδίζει καθόλου να εμφανίζει επάνω στο προϊόν ένα κωδικό (EAN Bar Code) που αρχίζει από 520 γιατί απλούστατα είναι απόλυτα «νόμιμη» σύμφωνα με την «εθνική» και «κοινοτική νομοθεσία»! Μήπως όμως αυτή η «νομιμότητα» παραπλανά ξεδιάντροπα κάθε καλόπιστο έλληνα καταναλωτή; Πως να φανταστεί ο καθένας από εμάς πως ένα πολύ γνωστό, για ολόκληρες δεκαετίες, σήμα ελληνικού απορρυπαντικού, σε μια συσκευασία 100% στην ελληνική γλώσσα, με κωδικό που αρχίζει από 520, δεν είναι τίποτα άλλο από ένα ακόμα 100% εισαγόμενο προϊόν; Το παραπάνω παράδειγμα αποτελεί μια μόνο σταγόνα στον ωκεανό της παραπλάνησης των συνειδητοποιημένων ελλήνων καταναλωτών που επιμένουν να ψάχνουν και να «Αγοράζουν Ελληνικά», με χιλιάδες εισαγόμενα προϊόντα να προσπαθούν να τους εξαπατήσουν είτε με διάφορες εικόνες όμορφων ελληνικών νησιών στην (εισαγόμενη) συσκευασία τους είτε με άλλα ανεξάντλητης έμνευσης «ευρήματα»! Συμπέρασμα: Οι πανίσχυροι όμιλοι που δεν επιθυμούν κανένα έλεγχο όσον αφορά τον τόπο «παραγωγής» που πρέπει να μεταφέρεται ελεύθερα όπου υπάρχει μεγαλύτερο κέρδος, κάνουν την δουλειά τους και μάλιστα πάρα πολύ καλά (Βλπ. έρευνα αγοράς της ιστοσελίδας μας στις αλυσίδες λιανικής σχετικά με τα υγρά πιάτων, Μάιος 2012). Πρέπει όμως και όσοι Έλληνες επιθυμούν να εξασφαλίσουν εργασία μέσα στην χώρα τους, ασφαλιστική κάλυψη, αξιοπρεπή σύνταξη και μείωση της εξάρτησης τους από ψυχρούς, απρόσωπους και επικίνδυνους τοκογλύφους, να έχουν την δυνατότητα να επιλέγουν εύκολα προϊόντα που παράγονται στην Ελλάδα. Αυτήν την δυνατότητα το «Εθνικό» και «Κοινοτικό» νομικό πλαίσιο τους την αφαιρεί πλήρως, απαλλάσσοντας από κάθε υποχρέωση αναγραφής «ενοχλητικών» ενδείξεων στους μεγάλους πολυεθνικούς ομίλους (και σε κάθε άλλο μικρό ή μεμονωμένο παραγωγό που δεν του είναι όμως εξ ίσου πρακτικά χρήσιμο) ώστε ο τελικός καταναλωτής να αγοράζει στα τυφλά αυτό που του προσφέρεται από τα ήδη «κατειλλημένα» σημεία πώλησης. Το νομικό όμως πλαίσιο, δεν απαγορεύει την αναγραφή προαιρετικών ενδείξεων – και μία από αυτές είναι η ένδειξη «Ελληνικό προϊόν»! Ήδη, η ΓΓ Εμπορίου νομοθέτησε (Ν. 4072/2012) το προαιρετικό Σήμα Ελληνικών Προϊόντων, το οποίο δηλώνει την προέλευση του προϊόντος δίνοντάς του με τον τρόπο αυτό προστιθέμενη αξία τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Το σήμα αυτό θα διατίθεται μέσω των διαφόρων κλαδικών φορέων (Συνδέσμων, Ενώσεων Συνεταιρισμών κ.λ.π.) οι οποίοι συντάσσουν Κανονισμούς Απονομής του Σήματος Ελληνικού Προϊόντος στις διάφορες Βιομηχανίες, μεταποιητικές, συκευαστικές και άλλες επιχειρήσεις που παράγουν μέσα στην Ελλάδα προϊόντα τα οποία έχουν σημαντική προστιθέμενη αξία. Τα γαλακτοκομικά π.χ. που σύντομα θα «απαλλαγούν» από την υποχρέωση να γράφουν ότι εισάγονται από την Γερμανία, την Αυστρία ή την Ολλανδία δεν θα είναι ευκολο να διαχωριστούν από τα αυθεντικά ελληνικά γάλατα με πολλαπλάσια θρεπτική αξία, εκτός αν τα ελληνικά γάλατα φέρουν το (προαιρετικό) Σήμα Ελληνικού Προϊόντος! Όλες οι οργανωμένες προσπάθειες ευαισθητοποιημένων καταναλωτών (Επιμένων Ελληνικά, Κίνημα Πολιτών Καταναλώνουμε ότι παράγουμε, ΙΝΚΑ κ.α.) πρέπει να προτρέπουν τα μέλη τους και όλους τους Έλληνες καταναλωτές, μέχρι να καθιερωθεί το πιστοποιημένο από τους διάφορους Συλλογικούς φορείς Σήμα Ελληνικού Προϊόντος, να μην αγοράζουν προϊόντα που δεν θα έχουν ξεκάθαρη την προαιρετική πλέον ένδειξη «ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΡΟΙΟΝ» ή κάτι ανάλογο. Είναι ο πιο απλός και πρακτικός τρόπος να αχρηστευτούν όλες ανεξαιρέτως οι «παραπλανητικές» απάτες διαφόρων «παραγωγών» εναντίον των ανυποψίαστων αλλά συνειδητοποιημένων ελλήνων καταναλωτών! Επιμένετε να αγοράζετε προϊόντα, κάθε μορφής και κατηγορίας (τρόφιμα ή μη τρόφιμα) μόνο όταν στην συσκευασία τους γράφουν τις λέξεις «ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΡΟΙΟΝ» ή κάτι ανάλογο! Μην «εμπιστεύεστε» καθόλου τον κωδικό αριθμό (EAΝ Bar Code) που αρχίζει από 520 γιατί είναι πολύ πιθανό να αγοράσετε ένα εισαγόμενο προϊόν ... σαν Ελληνικό! Η επιμονή στην ένδειξη «ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΡΟΙΟΝ» (ή κάτι ανάλογο) μέχρι να κυκλοφορήσει και να καθιερωθεί το (ημιεπίσημο) Σήμα Ελληνικού Προϊόντος αποτελεί την πιο απλή και αποτελεσματική άμυνα απέναντι στο τσουνάμι των μεγαλοαπατεώνων και των κατευθυνόμενων «Κοινοτικών προσαρμογών» που θέλουν να μας μετατρέψουν σε πειθήνια και άβουλα πρόβατα στην (οικονομική – και όχι μόνο) σφαγή! Source :http://www.katohika.gr

Οι εχθροί της ανοικτής κοινωνίας

του Δημήτρη Β. Τριανταφυλλίδη Μια πρόταση έχει νόημα όχι όταν επαληθεύεται, αλλά όταν εξακολουθεί να ισχύει παρ’ όλες τις αλλεπάλληλες και συστηματικές απόπειρες διάψευσής της. Η αρχή της διαψευσιμότητας κατά τον Καρλ Πόπερ Πριν από μερικά χρόνια είδε το φως της δημοσιότητας η είδηση ότι μια ολόκληρη σχολή κεντρικού πανεπιστημίου, είχε καταληφθεί από μια οικογένεια. Από το αρχικό πυρηνικό ζευγάρι, προέκυψαν οι κατιόντες που μαζί με τους συντρόφους τους στη ζωή, κατέλαβαν σταδιακά τη μία πανεπιστημιακή έδρα μετά την άλλη, αποκλείοντας σχεδόν ολοκληρωτικά οποιονδήποτε δεν ανήκε σε αυτή την εξ αίματος και αγχιστείας ιδιότυπη «επιστημονική φατρία». Το θέμα παρέμεινε στην επικαιρότητα για λίγες ημέρες. Το Υπουργείο Παιδείας έπραξε κατά τα ειωθότα, και, μετά από λίγο, το θέμα ξεχάστηκε. Δεν έγινε καμία διαδήλωση, τα κόμματα της Αντιπολίτευσης δεν έκαναν ερωτήσεις στη Βουλή, οι μονίμως καταγγέλοντες την οικογενειοκρατία στην πολιτική, έβηξαν δυνατά και συνέχισαν να εξαπολύουν τους αφόρητα μονότονους, πληκτικούς και κατ’ επάγγελμα μύδρους τους. Ανάλογη είναι η εικόνα σε πολλές άλλες πανεπιστημιακές σχολές. Αρκεί μια βόλτα στους διαδρόμους και η ανάγνωση των πινακίδων με τα ονόματα των διδασκόντων. Για τον επιμελή, η αναζήτηση και η μελέτη των μισθολογικών καταστάσεων κρύβει πολλές ευχάριστες και διασκεδαστικές στιγμές, όπου θα διαπιστώσει σόγια ολόκληρα μισθοδοτούμενα υπό του δημοσίου κορβανά. Την ίδια εικόνα συναντάει κανείς και σε άλλους φορείς και οργανισμούς της χώρας, όπου η οικογενειοκρατία, οι δεσμοί αίματος, ο φατριασμός, αποτελούν συστατικό χαρακτηριστικό του φέροντος οργανισμού. Παράλληλα, διάφορες επαγγελματικές ομάδες συμφερόντων σε αγαστή συνεργασία και σύμπνοια με το πολιτικό κατεστημένο, διαμόρφωσαν ένα αδυσώπητο πλέγμα προστασίας των συμφερόντων τους μέσω νομοθετικών ρυθμίσεων που παραπέμπουν σε προνεωτερικές μορφές κοινωνικής οργάνωσης. Η ύπαρξη και μόνο ενός φορολογικού νομοθετικού πλαισίου που αγγίζει τις 18.500 σελίδες, είναι ενδεικτική του γεγονότος γιατί η φοροδιαφυγή οργιάζει στην Ελλάδα. Στα 190 χρόνια ύπαρξης του, το νεοελληνικό κράτος δεν κατάφερε να συμβαδίσει με τις ανάγκες των εποχών. Οι εποχές άλλαξαν και αλλάζουν, το ελληνικό κράτος όμως, παραμένει στο ίδιο επίπεδο που βρισκόταν στις αρχές του 19ου αιώνα. Ένα κατασκεύασμα συμβιβασμών και δοσοληψιών ανάμεσα σε τοπικά (κομματικά με την πάροδο του χρόνου) φέουδα, μεσαιωνικές συντεχνίες και πανίσχυρους δεσμούς αίματος. Ένα από τα χαρακτηριστικά μιας ανοιχτής κοινωνίας είναι και οι δείκτες ενδογενεακής και διαγενεακής κοινωνικής κινητικότητας. Όλοι όμως γνωρίζουμε πολύ καλά πως στην Ελλάδα, ο γιος του γιατρού θα γίνει γιατρός, ο γιος του δικηγόρου δικηγόρος, ο γιος του δημοσιογράφου δημοσιογράφος, ο γιος του πολιτικού πολιτικός. Με άλλα λόγια, αντί για μια κοινωνία ευκαιριών, έχουμε τα οικογενειακά κληρονομικά τιμάρια. Αλίμονο σ’ εκείνον που δεν ανήκει σε κάποιο τιμάριο. Είναι το εύκολο θύμα και το μόνιμο υποζύγιο των βαρών. Αυτή η τιμαριοποιημένη ελληνική κοινωνία αντιστέκεται σε κάθε προσπάθεια αλλαγής που θα διασαλεύσει την ηρεμία και τα προνόμια της. Αυτή η τιμαριοποιημένη ελληνική κοινωνία προβάλει ως «προοδευτικό» την ακινησία, τη στασιμότητα, τον βάλτο, μέσα στον οποίο βουλιάζει ολοένα και πιο πολύ. Αυτή η τιμαριοποιημένη ελληνική κοινωνία δίνει μέχρις εσχάτων αγώνα εναντίον κάθε προσπάθεια εναρμόνισης της χώρας με θεσμούς και διαδικασίες που θα της επιτρέψουν να ανασάνει και να βρει τον βηματισμό της στο μέλλον. Αρνείται τις βασικές αρχές της χρηστής διοίκησης όπως είναι η αξιολόγηση, το δίκαιο φορολογικό σύστημα, την κατάργηση κάθε περιορισμού στην άσκηση των επαγγελμάτων και πλήθος άλλων αναγκαίων για τη χώρα αλλαγών. Τα τελευταία δύο χρόνια έγιναν στη χώρα μερικές χιλιάδες διαδηλώσεις. Καμία από αυτές δεν έγινε για την κατάργηση της οικογενειοκρατίας σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής οργάνωσης. Δεν έγινε ούτε μία (1) διαδήλωση για το άνοιγμα της οικονομίας και την παροχή ίσως ευκαιριών σε όλους. Το ίδιο ισχύει για την απλοποίηση του φορολογικού συστήματος, που αποτελεί, άλλωστε, ακρογωνιαίο λίθο του δημοκρατικού πολιτεύματος. Ακούσαμε και ακούμε πομφόλυγες και κούφια λόγια από διάφορους όψιμους «υπερασπιστές» των λαϊκών συμφερόντων, όταν όμως η συζήτηση φτάνει στην ουσία της, τότε η απάντηση στα εύλογα ερωτήματα είναι ένας μακρύς, πνιχτός βήχας. Βρισκόμαστε σε αδιέξοδο. Οι δυνάμεις που επιμένουν στη τιμαριοποίηση της ελληνικής κοινωνίας, προβάλουν ανυπέρβλητα εμπόδια σε κάθε προσπάθεια εξυγίανσης και εκσυγχρονισμού της, με αφορμή την κρίση. Με συνθήματα που απευθύνονται στο θυμικό, αποκλείουν τον ορθό λόγο και, βασιζόμενες στη δίκαιη οργή και αγανάκτηση των πολιτών που χειμάζονται, υπονομεύουν την πορεία και το μέλλον της χώρας. Οι ευθύνες θα τους καταλογιστούν από το αδέκαστο δικαστήριο της ιστορίας. Μόνο που πολύ φοβάμαι πως πολύ πριν συμβεί αυτό, αντί για τους παιάνες της «προόδου» θα ακουστούν ψιθυριστά τα λόγια του ποιητή Τ.Σ. Έλίοτ: έτσι τελειώνει ο κόσμος έτσι τελειώνει ο κόσμος έτσι τελειώνει ο κόσμος όχι μ’ ένα πάταγο μα μ’ ένα λυγμό. Source : athina984

"Οι ανοιχτές φλέβες της Ελλάδας" : Διαλύοντας τις ψευδαισθήσεις

O σεβάσμιος Εντουάρντο Γκαλεάνο είναι ένας από τους πιο εμβληματικούς συγγραφείς της Λατινικής Αμερικής, σίγουρα ο πιο πολιτικός. Το 2009, στην 5η Σύνοδο των Αμερικανικών Κρατών, ο αριστερός ηγέτης της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες δωρίζει μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες στον Μπαράκ Ομπάμα, τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, ένα βιβλίο: είναι το θρυλικό για τους Νοτιαμερικανούς «Ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής» του Ουρουγουανού Γκαλεάνο. Μέσα σε μία βραδιά γίνεται μπεστ σέλερ στις ΗΠΑ και στον Καναδά. Εβδομήντα ενός ετών σήμερα, ο Γκαλεάνο είναι ένας φιλόσοφος με νοτιοαμερικανικό ταμπεραμέντο, ένα χαρακτηριστικά έξοχο τέκνο της ιδεολογικά φορτισμένης λατινοαμερικανικής λογοτεχνίας. Η γραφή του είναι ένα μοναδικό μείγμα Ιστορίας, πολιτικής ανάλυσης και ποίησης· σε μια αναλογία που κάνει τα βιβλία του να μην μπορούν να καταταχθούν σε κάποια συγκεκριμένη λογοτεχνική κατηγορία. Ο Γκαλεάνο γράφει πολύ, αλλά μιλάει λίγο. Ακολουθεί μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις του. Ο Θουκυδίδης έχει γράψει ότι «τα μεγάλα έθνη πάντα κάνουν αυτό που θέλουν και τα μικρά έθνη πάντοτε αποδέχονται αυτό που πρέπει να αποδεχτούν». Μήπως τελικά αυτή η κρίση που βιώνουμε στην Ελλάδα και που πριν από λίγα χρόνια βίωσαν η Αργεντινή και άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής, ακολουθεί αυτήν ακριβώς τη διαπίστωση; «Η Ελλάδα θα γνωρίσει τώρα αυτό που πάντα γνώριζε η Λατινική Αμερική: ότι ο κόσμος κατευθύνεται από υποτιθέμενους διεθνείς οργανισμούς, οι οποίοι ασκούν τη διεθνή δικτατορία τους και κάθε φορά γίνονται όλο και λιγότερο ορατοί. Να ξέρετε, όμως, πως η ελευθερία τού να υπακούς δεν είναι ελευθερία. Το έθνος που υπακούει δεν είναι πια έθνος: είναι η ηχώ ξένων φωνών, είναι η σκιά άλλων σωμάτων». Είναι, άραγε, αυτό το χαρακτηριστικό που καθορίζει το μεγαλείο ενός έθνους; Η ανυπακοή;«Ναι, και αυτό συμβαίνει επειδή ο κόσμος σήμερα, όπως και σχεδόν σε κάθε εποχή, εξακολουθεί να συγχέει το μεγαλείο με το μέγεθος. Αν κρίνουμε από την οργάνωση του σημερινού κόσμου, πετυχημένοι θεωρούνται οι λαοί που καταφέρνουν να εξουσιάζουν άλλους λαούς και κατορθώνουν να “καταβροχθίσουν” τους υπόλοιπους. Για παράδειγμα, οι πόλεμοι που σήμερα αποκαλούνται “αμυντικοί” είναι στην πραγματικότητα αδηφάγοι πόλεμοι». Ναι, αλλά κατά τη διάρκεια της Ιστορίας μας οι λαοί έχουμε υπάρξει, κατά εποχές, τόσο «καταβροχθίζοντες» όσο και «καταβροχθιζόμενοι». «Σωστά! Αυτό συνέβαινε ανέκαθεν. Διότι η ελευθερία των “επιτυχημένων” χωρών τροφοδοτείται από την καταπίεση των υπολοίπων». Εχετε γράψει τις «Ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής», όμως τώρα είμαστε εμείς που έχουμε τις «Ανοιχτές φλέβες της Ελλάδας». «Το ξέρω, όμως, ας μην ξεχνάμε – και μην ξεχνάτε – πως όταν η Ιστορία λέει “αντίο”, εννοεί “εις το επανιδείν”, δηλαδή “πολύ σύντομα”. Το καλύτερο που προσφέρει αυτή η περιπέτεια της ζωής είναι η ανεξάντλητη ικανότητα της πραγματικότητας να μας εκπλήσσει». Λένε για τους συγγραφείς ότι με το που τελειώνουν ένα βιβλίο, αυτό παύει πια να τους ανήκει. Πώς νιώσατε όμως όταν είδατε τον Ούγκο Τσάβες να δωρίζει το δικό σας βιβλίο, τρεις δεκαετίες μετά την έκδοσή του, στον πρόεδρο των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα; «Δεν είχα πρόβλημα με αυτό. Η μεγαλύτερη απογοήτευσή μου σε σχέση με τον Ομπάμα ήταν το Νομπέλ Ειρήνης, το οποίο παρέλαβε εκφωνώντας έναν λόγο ουσιαστικά προς τιμήν του πολέμου! Ισως παραδέχτηκε με αυτόν τον τρόπο ότι είναι και ο ίδιος αιχμάλωτος του στρατιωτικού μηχανισμού που κυβερνά τη χώρα του…». Υπάρχουν τόσοι διεθνείς οργανισμοί, με πρώτο τον ΟΗΕ, που πρεσβεύουν τη δικαιοσύνη, την ειρήνη και τη συναδέλφωση των λαών. Εν τω μεταξύ, η έλλειψη δικαιοσύνης και η βαρβαρότητα μεταξύ των κρατών είναι διαρκής και μάλλον αυξάνεται. Πώς το εξηγείτε αυτό; «Κοιτάξτε, τα Ηνωμένα Εθνη δεν είναι μια δημοκρατική οργάνωση. Είναι μεν μια οργάνωση που αποτελείται από όλες τις χώρες του κόσμου, όμως τα κράτη που παίρνουν τις αποφάσεις είναι πέντε· αυτοί οι πέντε είναι που έχουν το δικαίωμα του βέτο. Και είναι αξιοσημείωτο ότι τα πέντε αυτά κράτη, που υποτίθεται ότι επαγρυπνούν για την παγκόσμια ειρήνη, διαθέτουν επίσης και τις μεγαλύτερες βιομηχανίες όπλων». Ωστόσο, για «αδικίες» μιλάνε όλοι, μηδενός εξαιρουμένου, τόσο που η λέξη έχει αποκτήσει μια θολή έννοια και κάθε προσωπική ευθύνη έχει χαθεί. Ακόμη και οι πλέον υπεύθυνοι για τις αδικίες του κόσμου εμφανίζονται συχνά ως θύματα. Πώς θα μπορούσαμε να καθαρίσουμε την εικόνα μας σε αυτό το θέμα; «Μπορούμε να έχουμε μια ξεκάθαρη θέαση των πραγμάτων με το να συνδέσουμε όσα μοιάζουν ή παραμένουν ασύνδετα: Δεν υπάρχει φτώχεια που να μην εξηγείται από κάποιον πλούτο. Επιπλέον, η ελευθερία του χρήματος έχει πάντα ως συνέπεια την καταπίεση των ατόμων». Ποιο πιστεύετε ότι είναι το μεγαλύτερο έγκλημα που έχει διαπράξει η «Δύση» εις βάρος του υπόλοιπου κόσμου; «Το πρότυπο είναι η κατάκτηση της Αμερικής, που είχε ως αποτέλεσμα την εξόντωση του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού της ηπείρου. Οι μεγάλες δυνάμεις θα ήθελαν να το επαναλαμβάνουν αυτό, πάντοτε στο όνομα του Θεού, της προόδου, του πολιτισμού και φυσικά για τη “σωτηρία” των άλλων χωρών. Με αυτόν τον τρόπο οι Ηνωμένες Πολιτείες μετέτρεψαν το Ιράκ σε φρενοκομείο και το Αφγανιστάν σε σφαγείο. Εγώ δεν θέλω τη σωτηρία μου. Σας ικετεύω, δεν θέλω να με σώσει κανείς». Ναι, αλλά την εποχή των «αγορών» και των χρηματιστηρίων γίνεται αυτό; «Είναι αλήθεια ότι οι αγορές και τα χρηματιστήρια τιμούν και επιβραβεύουν την εργασία των κερδοσκόπων και “κατασκευάζουν” τους ζητιάνους και τους πλούσιους αυτού του πλανήτη με εξαιρετική ευκολία». Και ταυτόχρονα προσπαθούν να μας παρηγορήσουν διαδίδοντας ότι η κρίση έχει και την «καλή» πλευρά της… «Πάντα έτσι γίνεται. Να σας θυμίσω ότι αμέσως μετά το Κραχ του 1929 στη Γουόλ Στριτ, ο τότε υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ είχε δηλώσει ότι η κρίση είχε και τη θετική πλευρά της, διότι “έτσι ο κόσμος θα δουλέψει πιο σκληρά και θα ζήσει μια πιο ηθική ζωή”. Ε, λοιπόν, στο όνομα αυτού καταστράφηκαν μερικές χώρες όπως η Βραζιλία και το Ελ Σαλβαδόρ». Η κατάσταση σε πολλά σημεία του πλανήτη είναι εκρηκτική. Ποιο πιστεύετε ότι είναι το καθήκον των συγγραφέων και των δημοσιογράφων σήμερα; «Μπορώ να απαντήσω μόνο για τον εαυτό μου, όχι για τους άλλους συναδέλφους. Στην περίπτωσή μου, θα ήθελα να συμβάλω στο να μην είναι το αύριο απλώς ένα άλλο όνομα για το σήμερα. Να μην επαναληφθεί η Ιστορία και να μπορέσουμε να επινοήσουμε ένα μέλλον, αντί να υπακούμε στο παρελθόν». Τελικά υπάρχει κάποια μορφή ελευθερίας που μπορεί πραγματικά να βιώσει ο άνθρωπος;«Φυσικά, είναι ικανός να τις βιώσει όλες. Και θα έπρεπε να προσπαθήσει για όλες τις ελευθερίες που δεν αρνούνται την ελευθερία του άλλου». Κατά τη γνώμη σας, ποιο είναι το χειρότερο και ποιο το καλύτερο που έχει εκφράσει ως συμπεριφορά ο άνθρωπος μέχρι στιγμής; «Το χειρότερο είναι η τάση να επιβάλλουμε έναν μοναδικό Θεό, μια μοναδική αλήθεια, έναν μόνο τρόπο ζωής και θανάτου. Το καλύτερο είναι η ικανότητα δημιουργίας, το δικαίωμα να ονειρευόμαστε και επίσης η ικανότητα να βλέπουμε τον διπλανό μας σαν υπόσχεση και όχι σαν απειλή». Η Ιστορία όμως δείχνει ότι, συνήθως, οι επαναστάτες τού χθες που βοήθησαν τους λαούς να προχωρήσουν είναι οι σημερινοί «φύλακες άγγελοι» του κατεστημένου που εμποδίζουν την πρόοδό τους. Γιατί συμβαίνει αυτή η τεράστια αντιστροφή; «Αυτό συμβαίνει διότι η Αριστερά είναι το “πανεπιστήμιο” της Δεξιάς. Ο Ρούπερτ Μέρντοκ καταβρόχθισε τους ανταγωνιστές του επειδή γνώριζε πώς λειτουργεί ο καπιταλισμός. Ο ίδιος είχε διαβάσει “Το Κεφάλαιο” του Μαρξ, όταν οι ανταγωνιστές του του διάβαζαν άρθρα του “Readers Digest”». Ενας έλληνας ποιητής έχει γράψει τον στίχο «δεν έφταιγε αυτός. Τόσος ήτανε». Μήπως έχουμε υπερεκτιμήσει τις δυνατότητες μας ως ανθρώπινα όντα και δεν είμαστε ικανοί για όσα νομίζαμε; «Οχι, καθόλου. Το ανθρώπινο τόξο έχει πολύ περισσότερες λάμψεις από αυτές που βλέπουμε. Είναι περισσότερο φωτεινό και πολύχρωμο από το ουράνιο τόξο. Είμαστε όμως πλέον τυφλοί, καθώς η “όρασή” μας έχει περιοριστεί από τον σεξισμό, τον ρατσισμό, τον μιλιταρισμό, τον ελιτισμό και άλλους… “-ισμούς”». Τελικά, τι είναι αυτό που πραγματικά μας ανήκει σε αυτήν τη ζωή; «Οι πέντε αισθήσεις μας, αλλά κυρίως η ακοή: η ικανότητά μας να ακούμε, ώστε να μπορέσουμε στη συνέχεια να μιλήσουμε. Γι’ αυτό, άλλωστε, γεννηθήκαμε με δύο αφτιά και μόνο ένα στόμα…». Τι νομίζετε ότι πρέπει να μάθουμε να κάνουμε περισσότερο οι άνθρωποι; Να μιλάμε μεταξύ μας ή να σωπαίνουμε; «Και οι δύο γλώσσες είναι το ίδιο πλούσιες, αλλά πρέπει να μάθουμε να ακούμε τη σιωπή». Σχεδόν σε όλες τις εποχές όμως φαίνεται να υπερισχύουν οι φωνές αυτών που απειλούν με την «κόλαση» – οι θρησκείες ή και οι λεγόμενες «αγορές» – σε σχέση με τις φωνές εκείνων που μιλούν για την πραγματική ζωή. Για ποιον λόγο συμβαίνει αυτό; «Αυτοί που κηρύττουν τον “θάνατο” είναι αλήθεια ότι φωνάζουν πολύ δυνατά. Ισως επειδή ο φόβος, για να εμπεδωθεί, χρειάζεται μερικές φορές να κάνει φασαρία». Υπάρχει κάπου στον πλανήτη μια φωνή που να «μιλάει» για τη ζωή και θα έπρεπε να την ακούσουμε πιο προσεκτικά; «Ναι, υπάρχουν τέτοιες φωνές. Για παράδειγμα, όσα συμβαίνουν σήμερα στον αραβικό κόσμο είναι μια χορωδία από φωνές της ζωής, η οποία προσπαθεί να ακουστεί ενάντια στον πανίσχυρο θάνατο. Γιατί σίγουρα κάτι θέλει να μας πει αυτός ο μικρός κόσμος που μεγαλώνει μέσα στην κοιλιά αυτού του ευρύτερου κόσμου στον οποίο δοκιμαζόμαστε και εμείς καθημερινά». Επομένως, για όλα αυτά που συμβαίνουν στον αραβικό κόσμο ποιες είναι οι σκέψεις σας;«Οτι πρέπει να προσέχουμε πολύ με τους “ειδήμονες” που κρίνουν και προδικάζουν καταστάσεις. Κανείς δεν προέβλεψε αυτήν την πλημμυρίδα ελευθερίας». Μήπως δραματοποιούμε λίγο τα πράγματα; Το πόσο υποφέρει ο άνθρωπος από την αρχή της ύπαρξής του δεν έχει αλλάξει σημαντικά, απλώς αυτό που έχει αυξηθεί είναι η συναίσθησή μας για αυτό. «Σωστά, αλλά κοιτάξτε τι συμβαίνει. Υπάρχουν οι αναπόφευκτες δυστυχίες, που προέρχονται από τον έρωτα και τον θάνατο. Ωστόσο οφείλουμε πάντα – και είμαστε ικανοί – να παλέψουμε ενάντια στις δυστυχίες που μπορούμε να αποφύγουμε, εκείνες που το σύστημα της εξουσίας μάς πουλάει σαν μοιραία περιστατικά». Ακόμη και το ψωμί και το νερό, δύο βασικές ανάγκες, τις έχουμε «θολώσει»: Ελλειψη στον μισό πλανήτη, πληθώρα στον άλλον μισό. Πώς βλέπετε το μέλλον αν δεν λυθεί αυτό το πρόβλημα; «Ο κόσμος μας είναι ανάποδα, με το κεφάλι κάτω και τα πόδια πάνω. Η Λατινική Αμερική, για παράδειγμα, είναι η σημαντικότερη παραγωγός γεωργικών προϊόντων στον πλανήτη και έχει 70 εκατομμύρια πεινασμένους! Και αυτό σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, τα οποία δίνουν πάντα μικρότερους αριθμούς». Πιστεύετε ότι για να αλλάξει ο κόσμος προς το καλύτερο πρέπει να συμβεί ένα παγκόσμιο γεγονός που θα μας συγκινήσει και θα μας ενεργοποιήσει όλους ταυτόχρονα; «Οχι. Πιστεύω πως κοιτάζουμε την υφήλιο μέσα από την κλειδαρότρυπα. Οι μικρές εμπειρίες της κάθε ζωής είναι αυτές που μας διδάσκουν την τέχνη της ζωής». Συμβαίνουν τόσα τριγύρω μας, αλλά ποιος θα έπρεπε να είναι ο αμεσότερος φόβος μας; «Ο αμεσότερος φόβος; Ισως το να μείνουμε χωρίς πλανήτη». Φαίνεται πάντως ότι πλούσιοι και φτωχοί, από διαφορετικούς δρόμους βέβαια, έχουν συχνά κάτι κοινό, τη θλίψη. Είναι η θλίψη χειρότερη και από τη φτώχεια; «Είναι. Γι’ αυτό όλοι είμαστε άρρωστοι από τον φόβο, τη μοναξιά και την απόγνωση. Tην ίδια στιγμή, όμως, είναι οι ισχυροί του κόσμου που φροντίζουν ώστε οι άρρωστοι να μη βρίσκουν τα “φάρμακά” τους». Ισως γι’ αυτό οι Κινέζοι έχουν μια πολύ κακή κατάρα που λέει «σου εύχομαι να ζήσεις σε ενδιαφέροντες καιρούς». «Προσωπικά, δεν θα ήθελα να πεθάνω από την πείνα. Αλλά ούτε και από ανία, γι’ αυτό οι αντιξοότητες που συναντώ μπροστά μου είναι καλοδεχούμενες». Γνωρίζουμε ότι αγαπάτε πολύ το ποδόσφαιρο, έχετε γράψει βιβλίο και συχνά κάνετε ποιητικές αναφορές στα βιβλία σας για αυτό το άθλημα. Ο Ντμίτρι Σοστακόβιτς έχει πει ότι «το ποδόσφαιρο είναι το μπαλέτο των μαζών». Στα δικά σας μάτια τι είναι το ποδόσφαιρο;«Μπορώ να σας πω τι έχει τη δυνατότητα να κάνει το ποδόσφαιρο: Ρίο Ντε Τζανέιρο, 16 Ιουλίου 1950, στάδιο “Μαρακανά”, ημέρα του τελικού του Παγκοσμίου Κυπέλλου ανάμεσα στη Βραζιλία και στην Ουρουγουάη. Εκείνη την ημέρα οι μελλοθάνατοι καθυστέρησαν τον θάνατό τους και τα μωρά βιάστηκαν να γεννηθούν. Την προηγούμενη ημέρα σε ολόκληρη την Ουρουγουάη δεν μπορούσε κανείς να κοιμηθεί. Την επομένη δεν ήθελε κανείς να ξυπνήσει». Τελικά, ποιο είναι το πιο σημαντικό πράγμα που έχουμε και από το οποίο πρέπει να προσπαθήσουμε να κρατηθούμε; «Από τη συνείδησή μας, η οποία πρέπει πάντα να μας θέτει το τελικό ερώτημα. Γιατί, όπως έχει πει ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, “η δειλία ρωτάει: Υπάρχει ασφάλεια; Η σκοπιμότητα ρωτάει: Εχει απόδοση; Η ματαιοδοξία ρωτάει: Εχει απήχηση; Ομως η συνείδηση ρωτάει: Είναι δίκαιο;”». Βλέπετε να υπάρχει στον ορίζοντα κάτι το οποίο να μπορεί να «τραβήξει» τον άνθρωπο μπροστά; «Η ουτοπία. Αυτή βρίσκεται στον ορίζοντα. Προχωρείς δύο βήματα και εκείνη απομακρύνεται άλλα δύο, ενώ ο ορίζοντας κάνει δέκα βήματα πίσω. Τότε, λοιπόν, σε τι χρησιμεύει η ουτοπία; Ακριβώς σε αυτό, στο να προχωρείς». Αν βάζατε μέσα σε ένα μπουκάλι ένα μήνυμα και το πετούσατε στην «αγριεμένη θάλασσα της βαρβαρότητας» όπου πλέουμε σήμερα, τι θα έγραφε αυτό το μήνυμα; «Θα έγραφα τη λέξη “Αμπρακατάμπρα”, που στα αρχαία εβραϊκά σημαίνει “Ρίξε τα πυρά σου ως το τέλος”». Εξαιρετικό! Και μας φέρνει στο μυαλό ότι αυτό που σίγουρα συνέβη με εμάς τους Ελληνες είναι ότι σιγά σιγά ξεχάσαμε την έννοια των λέξεών μας. «Συμβαίνει πάντα αυτό με τους λαούς που καταλήγουν να περνούν κρίση και καμιά φορά πρέπει να ξεκινήσουν από την αρχή. Προσέξτε. Ο Φειδίας είναι ο σπουδαιότερος γλύπτης όλων των εποχών. Τα πιο σημαντικά έργα του δεν βρίσκονται στον Παρθενώνα, αλλά στο Βρετανικό Μουσείο και δεν τα ονομάζουν “Γλυπτά του Φειδία”, αλλά “Γλυπτά του Ελγιν”. Στα λίγα, όμως, που απέμειναν στον Παρθενώνα, υπάρχουν τα πάντα». Source: ΒΗΜagazino

Διαχείριση της κρίσης χρέους και δημόσιος λογιστικός έλεγχος

Δημόσιος Λογιστικός Έλεγχος του «Επαχθούς Χρέους» 1. Ζητήματα ορολογίας του Χρέους: Ο πρώτος που χρησιμοποίησε τον όρο «επαχθές χρέος» (odious dept) ήταν ο ρώσος διεθνολόγος Alexander N. Sack στο Παρίσι το 1927. Προσδιόρισε εκείνο το χρέος που είναι σε βάρος του λαού, για το οποίο δεν ρωτήθηκε ποτέ (χωρίς συναίνεση) και εν πλήρη γνώση των πιστωτών.!! Στην ελληνική γλώσσα χρησιμοποιούνται εναλλακτικοί όροι για να αποδώσουν το χαρακτήρα του. «Επαχθές» χρέος = «δυσβάστακτο» χρέος, «ειδεχθές» = «αποτρόπαιο», «απεχθές» = «επονείδιστο» ή «βλαβερό» χρέος, κά. 2. Ποιο είναι το συνολικό ύψος του δημοσίου χρέους και ποιο είναι «επαχθές» χρέος; Με βάση τα στοιχεία του νέου Προϋπολογισμού του 2011, το χρέος της «κεντρικής κυβέρνησης» από 298,5 δις € το 2009 ( ή 127% του ΑΕΠ), ανέβηκε σε 343 δις € το 2010 (ή 148% ΑΕΠ) και προβλέπεται να σκαρφαλώσει στα 362 δις € το 2011 (ή 158,6% του ΑΕΠ). Σύμφωνα με ορισμένους υπολογισμούς γύρω στο 80-85% του δημόσιου χρέους ανήκει στην κατηγορία του «επαχθούς» χρέους. 3. Παρ’ όλα αυτά κρίσιμο ζήτημα για μια οικονομία, δεν είναι τόσο το συνολικό ύψος του χρέους όσο οι δαπάνες εξυπηρέτησης του. Η αναφορά του ΔΝΤ ότι ακόμα και με «κούρεμα» κατά 50% του χρέους της χώρας δεν λύνεται το ελληνικό πρόβλημα, ήταν εν μέρει βάσιμη….δεδομένου ότι οι ανάγκες εξυπηρέτησης είναι τόσο μεγάλες και μοιραία θα πέσουμε και πάλι στο δανεισμό. Ειδικότερα με βάση τα στοιχεία του νέου προϋπολογισμού 2011, οι δαπάνες εξυπηρέτησης από 41,4 δις το 2009, εκτιμώνται σε 32,8 δις το 2010 (λόγω καταβολής μικρότερου ποσού χρεολυσίων). Αν όμως προσθέσουμε και τις πληρωμές για το βραχυπρόθεσμο χρέος (από 36,9 δις σε 22,6 δις), οι συνολικές δαπάνες εξυπηρέτησης θα ανέλθουν το 2010 σε 55,4 δις € ή 24% του ΑΕΠ.! Πρόκειται για τεράστια «οικονομική αιμορραγία» η οποία σε βάθος χρόνου δεν αφήνει καμιά ελπίδα ανάρρωσης της ελληνικής οικονομίας. Αν στο πιο πάνω χρέος προσθέσουμε και τις δαπάνες εξυπηρέτησης (από το 2014) του δανείου της «τρόϊκα» (110 δις €), τότε η κατάσταση γίνεται απελπιστική. 4. Ένα άλλο κρίσιμο ζήτημα είναι η σύνθεση του χρέους. Το δημόσιο χρέος δημιουργείται τόσο με απ’ ευθείας δανεισμό του δημοσίου από τις αγορές με κρατικά ομόλογα, όσο και με διμερή ή πολυμερή δάνεια, καθώς και ιδιωτικά δάνεια με εγγύηση δημοσίου, κά. Στη βάση αυτή θα πρέπει να δούμε πως αμφισβητείται η νομιμότητα μεγάλου μέρους αυτού του δανεισμού (πχ. ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου που κατέχουν εγχώριοι και ξένοι επενδυτές). Επίσης εκτός από μακροπρόθεσμο δανεισμό (ομόλογα 3-20 έτη) έχουμε και βραχυπρόθεσμο με έντοκα γραμμάτια (γύρω στο 20%). 5. Σε ποιους χρωστάμε. Το 2009 συνολικό δημόσιο χρέος (σε ομόλογα Ελληνικού Δημοσίου) ανέρχονταν στο ποσό των 295 δις €. Οι έλληνες κάτοικοι είχαν 77 δις (τράπεζες 42 δις, ασφαλιστικά ταμεία 29 δις και 6 δις άλλοι), ενώ οι Μη έλληνες κάτοικοι 218 δις € (τράπεζες 83 δις, ασφαλιστικές εταιρίες 49 δις, ασφαλιστικά ταμεία 47 δις, δημόσιες αρχές 33 δις, άλλοι 6 δις), ενώ υπήρχαν και άλλα 20 δις ήταν μη καταταγμένα δάνεια. Οι Μη έλληνες κάτοικοι στις χώρες της ευρωζώνης είχαν συνολικά 164 δις (τράπεζες 72 δις, ασφαλιστικές εταιρίες 44 δις, ασφαλιστικά ταμεία 33 δις, δημόσιες αρχές 9 δις και άλλοι 6 δις). 6. Υπάρχει ερώτημα ποια από αυτά τα κρατικά ομόλογα μπορούν να χαρακτηριστούν ως «επαχθές χρέος». Χωρίς αμφιβολία το δάνειο της Goldman Sachs 3 δις € που έδωσε ως μίζα ο Σημίτης για εξωραϊσμό του δημόσιου χρέους ώστε να μπούμε στην ΟΝΕ ανήκει σε αυτήν την κατηγορία. Το δάνειο της «τρόϊκας», υψηλό επιτόκιο, αντισυνταγματική έγκριση, ενώ η κυβέρνηση δεν έχει τη νομιμοποίηση (άλλα έλεγε πριν εκλογές και άλλα κάνει). Ο δανεισμός με υψηλά κερδοσκοπικά επιτόκια (spreads) που ξεπερνούν το ύψος των γερμανικών ομολόγων. Δηλαδή όλα τα κρατικά ομόλογα με επιτόκια πάνω από το 3% είναι τοκογλυφικός δανεισμός, για να μην πούμε πάνω από 1% που δανείζει τις τράπεζες η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Δάνεια εξοπλιστικών προγραμμάτων (πχ. για την επισκευή του υποβρυχίου «Παπανικολής», που γέρνει. Δάνεια ΝΠΔΔ και δάνεια ΔΕΚΟ (πχ. η αγορά ηλεκτρονικού υλικού του ΟΤΕ από τη Siemens, το σύστημα C4I, κά). Δανειακές συμβάσεις για δημόσια έργα, κυρίως από το ΠΔΕ (πχ. στην Ελλάδα 1 χιλιόμετρο εθνικής οδού Πάτρας-Αθήνας-Θεσσαλονίκης/ΠΑΘΕ κοστίζει 6 φορές περισσότερο από ένα αντίστοιχο χιλιόμετρο στην Πορτογαλία και Ισπανία.!! Ληξιπρόθεσμα δάνεια κρατικών τραπεζών σε επιχειρήσεις (επισφαλείς απαιτήσεις), καθώς και δάνεια ιδιωτικών τραπεζών προς σε επιχειρήσεις με εγγύηση του ελληνικού δημοσίου. Τέλος οι γερμανικές αποζημιώσεις, αποτελούν ειδική μορφή….επαχθούς χρέους της Γερμανίας προς την Ελλάδα (ξεπερνούν τα 162 δις €)! 7. Η Εθνική Τράπεζα εκτιμά ότι το 2010 τα καθυστερούμενα δάνεια ανέρχονται σε 10% ύψους 26 δις €, ενώ 2011 το ύψος των καθυστερούμενων δανείων θα φθάσει το 12% που αντιστοιχείς σε 31 δις (μιλάει για δάνεια νοικοκυριών αλλά είναι κυρίως επιχειρήσεων). Μέχρι σήμερα έχει πάρει από το δημόσιο γύρω στα 10 δις από τα 28 δις το 2009, επίσης 8,7 δις από τα 25 δις ενίσχυσης ρευστότητας το 2010 και θα πάρει άλλα 4 δις το 2011 από νέο πακέτο ενίσχυσης ρευστότητας. Στην ουσία αυτές οι ενισχύσεις πάνε για στήριξη επισφαλών δανείων και τελικά πολλά θα φορτωθούν στο δημόσιο χρέος. Εδώ χρειάζεται να δούμε που πήγαν και ποιοι πήρα τα δάνεια! 8. Άρνηση πληρωμής χρέους, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο στη βάση της επίκλησης «κατάστασης ανάγκης» (state of necessity) (1613η συνάντηση ειδικής επιτροπής ΟΗΕ, 17.6.1980), η οικουμενική διακήρυξη για τα δικαιώματα του ανθρώπου, (1948), η διεθνής συνθήκη για τα πολιτικά και δικαιώματα και τα δικαιώματα των πολιτών (1966), Συνθήκη της Βιέννης, κά. Η επίλυση διαφορών γίνεται με πρακτικές Club Παρισιού, Cub Λονδίνου, κά. 9. Διασφαλίσεις δανείων, ελεύθερα και ενυπόθηκα. Πολύ σημαντικό ζήτημα. Ο δανεισμός με κρατικά ομόλογα δεν έχει «διασφαλίσεις» (υποθήκη) δημόσιας περιουσίας, σε αντίθεση με το δάνειο της «τρόϊκας». Η τακτική της ΕΚΤ είναι να μαζεύει ιδιωτικό χρέος και να το μετατρέπει σε διακρατικό (πιο ισχυρή δέσμευση εξόφλησης)! 10. Ανάδειξη των δυσκολιών και παρενεργειών, αλλά και των πλεονεκτημάτων της άρνησης πληρωμής του «επαχθούς χρέους» (ποιοι χάνουν και πιο ωφελούνται, άμεσα και μακροπρόθεσμα). 11. Θεσμοί και μηχανισμοί δημόσιου ελέγχου (εξεταστικές επιτροπές της Βουλής, ειδική επιτροπή της Βουλής, κοινοβουλευτικός έλεγχος, Ελεγκτικό Συνέδριο, ελεγκτικά όργανα τραπεζών, δικαστικό σώμα, κοινωνικοί φορείς, ορκωτοί λογιστές, εφοριακοί, δημοσιογράφοι και «μ.μ.ε.», συνδικάτα, λαϊκές ΜΚΟ, συνεργασία με διεθνείς οργανώσεις και φορείς δημοσίου ελέγχου του χρέους. 12. Κρίσιμο θέμα η κινηματική διάσταση για δημόσιο λογιστικό έλεγχο του χρέους. Συντονισμός δράσης με άλλες οργανώσεις σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο. 13. Αποσαφήνιση ποιο χαρακτηρίζεται: «άνομο», «παράνομο», «αθέμιτο», «μη δίκαιο» χρέος. Αποδεικτικά στοιχεία για το «πόθεν έσχες» και ενστάσεις μη αποδοχής χρέους σε περίπτωση δόλου, ύπαρξη διαφθοράς, απειλή ή χρήση βίας, τοκογλυφία, πλουτισμός χωρίς δίκαιη αιτία, υπερβολικό κόστος, βλάβη, κατάχρηση δικαιώματος, απάτη, παραχάραξη ντοκουμέντων, υπεξαίρεση δημόσιου χρήματος, εκβιασμός, πλαστογραφία, λόμπυ, κά. 14. Επιχειρήματα σε νομικό, οικονομικό και ηθικό επίπεδο. Εξέταση των συνεπειών σε οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό και διεθνές επίπεδο. Ειδικότερα χρειάζεται να δούμε την «κινδυνολογία» για τις παρενέργειες άρνησης πληρωμής του επαχθούς χρέους, σε λαϊκούς καταθέτες, ασφαλιστικά ταμεία, μισθούς-συντάξεις, κά. 15. Το αίτημα συγκρότησης ειδικής επιτροπής δημόσιου λογιστικού ελέγχου (audit), δεν απευθύνεται στην καλή θέληση της κυβέρνησης, η οποία μπορεί να τη χειριστεί όπως τις «εξεταστικές επιτροπές» της Βουλής και ως ευκαιρία για φλυαρία περί «διαφάνειας», «διαύγειας» κά. Το αίτημα προβάλλεται από το λαϊκό κίνημα και αποσκοπεί στην ανάδειξη της ανάγκης και των προϋποθέσεων γνήσιου δημόσιου λογιστικού ελέγχου του χρέους (πλαίσιο και αξιόπιστα πρόσωπα), για ενεργοποίηση του κόσμου κατά των αντιλαϊκών μέτρων, για αξιοποίηση δυνατοτήτων αποκάλυψης παρανομιών σε βασικούς κρίκους διαχείρισης δημόσιου χρήματος, για κινητοποίηση συνδικάτων και κοινωνικών φορείων, για το άδικο να πληρώσουν οι εργαζόμενοι τα «σπασμένα». Διευκολύνει τέλος τον κοινοβουλευτικό έλεγχο και καλλιεργεί το έδαφος, στην περίπτωση ανάληψης της εξουσίας από μια ριζοσπαστική κυβέρνηση, για την εφαρμογή δημόσιου λογιστικού ελέγχου και την παραγραφή του «επαχθούς χρέους». http://aristerovima.gr/blog.php?id=1561

Η στρατηγική του Γκρουέφσκι

Tης Δωρας Αντωνιου Πιστός στην τακτική του να κόβει γέφυρες και συστηματικά να προπαγανδίζει εναντίον της Ελλάδας, ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ Νίκολα Γκρούεφσκι έσπευσε, ήδη από την προηγούμενη εβδομάδα, να δείξει ότι δεν πρόκειται να μεταβάλει τη στάση του και να προσέλθει ως ειλικρινής συνομιλητής στις διαπραγματεύσεις για την ονομασία. Αμέσως μετά τον σχηματισμό της νέας ελληνικής κυβέρνησης και πριν αυτή δώσει το στίγμα της με τις προγραμματικές δηλώσεις, ο κ. Γκρούεφσκι προεξόφλησε ότι δεν υπάρχει προοπτική στις διαπραγματεύσεις. Επικαλέσθηκε, δε, το πολιτικό παρελθόν του πρωθυπουργού, Αντώνη Σαμαρά, για να διαπιστώσει ότι δεν περιμένει πολλά από αυτόν. Ολο το προηγούμενο διάστημα, ο Σκοπιανός πρωθυπουργός εγκαλούσε την ελληνική πλευρά ότι αρνείται την επικοινωνία με την κυβέρνησή του, παρά τις συχνές συναντήσεις σε επίπεδο υπουργών Εξωτερικών των δύο χωρών, ενώ επέρριψε ευθύνες στην κυβέρνηση Παπαδήμου για τη στασιμότητα στις διαπραγματεύσεις, αποδίδοντας στον τότε πρωθυπουργό τη φράση ότι το θέμα της ονομασίας δεν αποτελεί αντικείμενο της κυβέρνησής του, πρόταση που δεν ειπώθηκε ποτέ από τον κ. Παπαδήμο. Και μόλις σχηματίσθηκε η κυβέρνηση Σαμαρά, ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ κατηγόρησε την Ελλάδα για «πολιτική γενοκτονία» εναντίον της χώρας του, σπεύδοντας να φορτίσει αρνητικά το κλίμα και να προετοιμάσει την κοινή γνώμη της ΠΓΔΜ, στην οποία κατ’ εξοχήν απευθύνεται, να θεωρήσει την Αθήνα υπεύθυνη για την προδιαγραφόμενη –εκ της έκδηλης αδιαλλαξίας του– περαιτέρω στασιμότητα στις διαπραγματεύσεις. Ο Νίκολα Γκρούεφσκι έχει αναγάγει σε κανόνα της πολιτικής του κυριαρχίας στη γειτονική χώρα την απόδοση ευθυνών σε άλλους για οτιδήποτε αρνητικό συμβαίνει. Ετσι, ενόψει της ανάληψης της προεδρίας της Ε.Ε. από την Κύπρο για το τρέχον εξάμηνο, το προηγούμενο διάστημα καλλιεργήθηκε στα Σκόπια συστηματικά η άποψη ότι η Λευκωσία, ως φιλικά διακείμενη προς την Αθήνα, δεν θα επιτρέψει να ανοίξει ο δρόμος της Ε.Ε. για την ΠΓΔΜ, ως εάν τα θεσμικά όργανα των Βρυξελλών διέπονται στη λειτουργία τους από λογική παρεΐστικων εξυπηρετήσεων. Η τακτική του Νίκολα Γκρούεφσκι να επιρρίπτει τις ευθύνες σε όλους τους άλλους πλην του εαυτού του και η συστηματική καλλιέργεια αλυτρωτισμού τον ενίσχυσαν πολιτικά τα τελευταία χρόνια, ωστόσο αυτό φαίνεται να αλλάζει. Η αυξανόμενη διεθνής απομόνωση της ΠΓΔΜ και η επιδείνωση στην οικονομία αρχίζουν να επιδρούν στη δημοτικότητά του, που δείχνει να μειώνεται. Την ίδια στιγμή, γίνονται κινήσεις σχηματισμού ενός ισχυρού αντιπολιτευτικού μετώπου, με τη συνεργασία του επικεφαλής του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Μπράνκο Τσερβενκόφσκι, και του προκατόχου του Νίκολα Γκρούεφσκι στο VMRO-DPMNE, Λιούπτσο Γκεοργκίεφσκι. Ο τελευταίος, μάλιστα, σε πρόσφατες δηλώσεις του κατηγόρησε τη σημερινή πολιτική ηγεσία της χώρας για πολιτική «αρχαιομακεδονοποίησης», καταγγέλλοντας πλαστογράφηση της ελληνικής ιστορίας και παραπληροφόρηση. Η πίεση προς τον Νίκολα Γκρούεφσκι αυξάνεται. Μένει να φανεί εάν αυτό θα τον οδηγήσει σε αναθεώρηση και αναπροσανατολισμό της τακτικής του ή θα τον κάνει περισσότερο αδιάλλακτο. Source : infognomonpolitics.blogspot

Η γεωπολιτική σημασία της Ελλάδας για ΗΠΑ και Ρωσία

H Ελλάδα έχει αρχίσει να έχει νέα γεωπολιτική σημασία καθώς ο «ενεργειακός πόλεμος» - ή «ο πόλεμος των αγωγών» - μεταξύ των ΗΠΑ και των Ρωσικων συμφερόντων έχει πάρει μια νέα μορφή. Ενώ, από πολλές απόψεις, η Μόσχα κυριαρχεί, οι ΗΠΑ έχουν αρχίσει μια εκστρατεία κατά της Ρωσίας για την εξασφάλιση συμφερόντων στην παροχή πετρελαίου και φυσικού αερίου στις ευρωπαικές αγορές. Στο πλαίσιο αυτό, η προοπτική μεγάλης ροής αερίου από τους υπεράκτιους χώρους της Ανατολικής Μεσογείου στην Ευρώπη, μέσω Ελλάδας, δίνουν στην Αθήνα μια καλύτερη θέση στις ευρωπαϊκές υποθέσεις - και στον τρόπο σκέψεως της Ουάσιγκτον - που έρχεται σε αντίθεση με την οικονομική και πολιτική δυσφορία που οδήγησε στις εκλογές της 17ης Ιουνίου.Οι ανακαλύψεις στον τομέα της ενέργειας στην Ανατολική Μεσόγειο μέσω του Ισραήλ, της Κύπρου, των ελληνικών χωρικών ύδατων, και νότια στα αιγυπτιακά νερά, θα μπορούσε να αποτελέσουν το στρατηγικό σημείο καμπής για την Ελλάδα. Επίσης, η Τουρκία έχει κάνει κινήσεις που δείχνουν ότι θα απαιτήσει μερίδιο. Αλλά αν στο παρελθόν η Ουάσιγκτον είχε υποτιμηθεί από τη Ρωσία για τον αγωγό Nabucco, τώρα έχει ξεκίνησει να εφαρμόζει, μια ισχυρή αλλά διακριτική πίεση προς την Ελλάδα και τη Σερβία για την εκμετάλλευση και τη διαμετακόμιση του φυσικού αερίου της Μεσογείου, σε μια κίνηση για την καταπολέμηση της κυριαρχίας αγωγών της Μόσχας. Αποθέματα στην Ελλάδα Η ελληνική εταιρεία ενέργειας, Energean Oil & Gas, παλαιότερα γνωστή ως η "Εταιρεία Ενεργειακής Αιγαίου", ανέφερε τον Ιούνιο του 2012 ότι θα αυξήσει τις επενδύσεις της σε έργα εξερεύνησης πετρελαίου στα αναπτυσσόμενα Ελληνικα υπεράκτια πεδία. Η απόφαση αυτή βασίζεται στο γεγονός ότι το ελληνικό εθνικό συμβούλιο για την ενεργειακή πολιτική, σε μια επίσημη έκθεση που δημοσιεύθηκε στις 25 Μαΐου 2008, δήλωσε ότι "η παραγωγή από τις πετρελαιοπηγές στο Βόρειο Αιγαίο θα μπορούσε να φθάσει τα 200.000 βαρέλια την ημέρα ..." Το 2009, η Energean ολοκλήρωσε με επιτυχία δύο υπεράκτιες γεωτρήσεις στον Κόλπο της Καβάλας (στην Ανατολική Ελλάδα), φέρνοντας σε λειτουργία την περιοχή κοιτασμάτων στο απακαλούμενο πεδίο Έψιλον και στον Βόρειο Πρίνο. Αυτό οδήγησε σε σημαντική αύξηση των ποσοστών παραγωγής, απο 1,000 βαρελια την ημέρα σε σε 5.000 βαρέλια πετρελαίου την ημέρα. Η εκτίμηση τόσο από την εταιρεία όσο και από τους έλληνες αναλυτές ενέργειας ήταν ότι το πεδίο Πρίνος /"Έψιλον" είχε περίπου 50-εκατομμύρια βαρέλια που σημαίνει οτι μπορούν να παραχθούν 17.000 με 20.000 βαρέλια την ημέρα τα επόμενα δύο χρόνια. Μια πιο ενδιαφέρουσα πτυχή ήταν το συνολικό δυναμικό όλων των γνωστών υπεράκτιων χώρων στην Ελλάδα. Πρόσφατες επιστημονικές και οικονομικές διασκέψεις παρουσίασαν στοιχεία ότι στο Ιόνιο Πέλαγος υπάρχουν περίπου 22 δισεκατομμύρια βαρέλια και στο Βορειο Αιγαίο περίπου τέσσερα δισεκατομμύρια βαρέλια. Από αυτά, 10% θα μπορούσε να αξιοποιηθούν και να είναι οικονομικά βιώσιμα. Η επιθυμία της ελληνικής κυβέρνησης να προχωρήσει στην εκμετάλλευση αυτών των αποθεμάτων πετρελαίου, διαπιστώθηκε απο την δημιουργία ενός οργανισμού που θα διαχειρίζεται την έρευνα. Ο οργανισμός αυτος θα είναι επίσης υπεύθυνος για την προσέλκυση υποψήφιων επενδυτών. Η περιοχή που εμπλέκεται - σύμφωνα με αποφάσεις στα τέλη του 2007 - έχει συνολική επιφάνεια περίπου 62.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων. (32.447 τ.χλμ. Γης, και 28.250 τ.χλμ.θάλασσας). Τι σημαίνει αυτο για την γεωπολιτική της περιοχής Μια ανακάλυψη πετρελαιου και φυσικού αερίου θα άλλαζε την γεωπολιτική της περιοχής δραματικά. Κατ 'αρχάς, θα μετάτρεπε την οικονομική και στρατηγική τύχη του Ισραήλ, όσον αφορά δηλαδή την ενεργειακή ανεξαρτησία και ασφάλεια. Ωστόσο, ο Λίβανος θεωρεί ότι μέρος του τομέα του φυσικού αερίου βρίσκεται εντός των δικών του χωρικών υδάτων, και η Ουάσιγκτον είναι σύμφωνη μ' αυτό. Πρόσφατες ανακαλύψεις όχι μόνο σημαντικών, αλλά τεράστιων αποθεμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου στη Μεσόγειο, δηλαδή στην Ελλάδα, στην Τουρκία, στην Κύπρο, στο Ισραήλ, στη Συρία και στον Λίβανο δείχνουν ότι η περιοχή θα μπορούσε να γίνει κυριολεκτικά ένας «νέος Περσικός Κόλπος» όσον αφορά το πετρέλαιο και τα πλούτη του φυσικού αερίου. Μακροχρόνιες συγκρούσεις στην Μέση Ανατολή σύντομα θα μπορούσε να σκεπαστούν απο νέες μάχες για τα δικαιώματα του πετρελαίου και των πόρων φυσικού αερίου κάτω από την ανατολική Μεσόγειο στην Ανατολική λεκάνη και το Αιγαίο Πέλαγος. Εδώ αξίζει να διερευνήσουμε τις συνέπειες μιας γιγαντιαίας ανακάλυψης φυσικού αερίου και πετρελαίου στις ακτές του Ισραήλ. Δεν είναι απίθανο οι προοπτικές ενέργειας της Ανατολικής Μεσογείου να έχουν ένα σημαντικό αντίκτυπο στην πολιτική παρέμβαση των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στη Συρία. Ένα σημαντικό γεγονός είναι η διακυβερνητική συμφωνία συνεργασίας για την κατασκευή και λειτουργία του ελληνικού τμήματος του αγωγού φυσικού αερίου South Stream που υπέγραψαν η Ρωσία και η Ελλάδα το 2008. Ρώσοι αξιωματούχοι έπεισαν τους Έλληνες ομολόγους τους ότι θα υπάρχει πλήρη υποστήριξη από τη Ρωσία, και τόνισαν το θέμα της Ορθόδοξης Χριστιανικής αλληλεγγύης. Παράλληλα, η Ελλάδα αγνόησε τις προειδοποιήσεις των ΗΠΑ ότι μια συμφωνία με τη Ρωσία θα επηρεάσει αρνητικά τις σχέσεις ΗΠΑ- Ελλάδα. Η Ελλάδα είναι πλέον σε δύσκολη θέση. Η αμερικανίδα υπουργός Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον και ο Ειδικός Απεσταλμένος για την Ευρασιατική Ενέργεια, Ρίτσαρντ Μόρνινγκσταρ, συναντήθηκαν με Έλληνες ομολόγους τους για μια αναλυτική συζήτηση γύρω απο την Αμερικανική στάση. Αυτο που τα τελευταία χρόνια ήταν κλειδί σε όλες τις διαπραγματεύσεις και στην πολιτική των ΗΠΑ στην Κεντρική Ασία, τον Καύκασο, την Τουρκία, την Ελλάδα, την Κύπρο ήταν η στάση του 'φιλο-Τουρκου' πρώην Πρέσβη των ΗΠΑ Μάθιου Μπράιζα, ο οποίος - ευτυχώς για την Ελλάδα - παραιτήθηκε το Μάρτιο του 2012. Οι ΗΠΑ δεν έχουν αφήσει πολλές επιλογές ανοικτές για την Ελλάδα. Η Ουάσινγκτον έκανε σαφές ότι κάποιο τυχόν απροσδόκητο ενεργειακό εύρημα απαιτεί πρωταρχικα την διασφαλιση του εθνικου χρέους. Ωστόσο οι φυσικοί πόροι της Ελλάδας, επιμένουν οι ΗΠΑ, πρέπει να τίθενται στη διάθεση των ξένων επενδυτών. Πράγματι, οι ΗΠΑ έχουν πει ότι το 60 τοις εκατό των ενεργειακών εσόδων πάνε στις ΗΠΑ και στις Αμερικάνικες εταιρίες, 20 τοις εκατό στην Τουρκία, και 20 τοις εκατό στην Ελλάδα. Είναι σαφές ότι οι ΗΠΑ θέλουν να κρατήσουν την Ελλάδα στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος, αλλά είναι επίσης σαφές ότι οι ΗΠΑ θέλουν να μειώσουν ή να τερματίσουν εξ ολοκλήρου την τουρκική εξάρτηση στον ρωσικο εφοδιασμό φυσικού αερίου. Ο ρόλος της Τουρκίας στο παιχνιδι φυσικού αερίου Παρά τις τουρκικές ενεργειες που δείχνουν να είναι αντίθετες προς τα συμφέροντα των ΗΠΑ η Τουρκία εξακολουθεί να θεωρείται από την Ουάσιγκτον ως μια χώρα κλείδι στην Μεσόγειο. Η στρατηγική πρόταση που προωθεί η Ουάσιγκτον, σύμφωνα με την οποία η Τουρκία θα λάβει το 20 τοις εκατό των υπεράκτιων πηγών ενέργειας στην Ελλάδα όχι μόνο θα κρατήσει την Τουρκία ικανοποιημένη για τις δικές της ανάγκες - ως αντάλλαγμα δηλαδη – αλλα αυτό σημαίνει ότι η Τουρκία δεν θα εμποδίσει και την περαιτέρω εξερεύνηση φυσικού αερίου στο Αιγαίο. Ταυτόχρονα, η Τουρκία ως μέλος του ΝΑΤΟ, άρχισε να παίζει σημαντικό ρόλο στο Αφγανιστάν και την Κεντρική Ασία υπό την καθοδήγηση και την υποστήριξη των ΗΠΑ. Κατά τη διάρκεια της συνάντησης μεταξύ των ΗΠΑ και της Ελλάδας οι ΗΠΑ τόνισαν τα εξής: 1. Οι ΗΠΑ, η Ελλάδα και η Τουρκία είναι σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ, οπότε όλες οι διαφορές απαιτείται να επιλυθούν ειρηνικά στο πνεύμα της καλής συνεργασίας. Υπό το πρίσμα αυτό, η Ελλάδα και η Τουρκία χρειάζεται να συμφωνήσουν σε ορισμένα βασικά ζητήματα, όπως η από κοινού διερεύνηση και συγκέντρωση του πετρελαίου στο Αιγαίο και η αμοιβαία βιομηχανική ανταλλαγή, συμπεριλαμβανομένων την εξαγωγή και εισαγωγή αγαθών. 2. Η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να παγώσει τη συνεργασία με τη Μόσχα σχετικά με το θέμα του αγωγού South Stream. Η Ελλάδα και η Τουρκία ενθαρρύνονται να συνεργαστουν στον αγωγό TGI [Τουρκία, Ελλάδα, Ιταλία]. Το TGI είναι ένα πρόγραμμα μεταξύ της Τουρκίας και της Ελλάδας που θα παραδώσει φυσικό αέριο απο το Αζερμπαϊτζάν στις αγορές της ΕΕ. Θεωρώντας τεράστια την ανάγκη της Ευρώπης για τον ενεργειακό εφοδιασμό (ειδικά του φυσικού αερίου), και υπό το φως του εκφοβισμού που ασκεί η Ρωσία έναντι της ΕΕ μέσω της ενεργειακής πολιτικής της (όπως οι ΗΠΑ αντιλαμβάνεται τη στάση της Μόσχας), η πρόσβαση σε μια εναλλακτική πηγή αερίου είναι εξαιρετικά σημαντική. Οι Αμερικανοί αξιωματούχοι υποστήριζουν οτι το TGI, ήδη δείχνει πρόοδο, και μέχρι το τέλος του 2012 το Αζερμπαϊτζάν θα αρχίσει να στέλνει μικρές ποσότητες φυσικού αερίου προς την Ελλάδα μέσω του TGI. Σε εννέα χρόνια, το Αζερμπαϊτζάν θα μπορεί να εξάγει το ένα τρίτο της ποσότητας που στέλνει σήμερα η Ρωσία στην Ευρώπη. Αυτό θα απελευθερωνε την ΕΕ απο τα γρανάζια της Μόσχας και θα ήταν το όχι μόνο ένα τέλειο σεναριο για τις ΗΠΑ και την ΕΕ αλλα και το επιθυμητό σεναριο. Το πρόγραμμα TGI, ωστόσο, παραμένει μόνο ένα όνειρο. Δεν υπάρχει αρκετό φυσικό αεριο απο το Αζερμπαϊτζάν-οπότε το μεγαλύτερο μέρος του φυσικού αερίου που θα μεταφέρει στο αρχικό στάδιο θα πρέπει να προέλθει από τη Ρωσία μέσω του επιχειρησιακού αγωγό Blue Stream στην Μαύρη Θάλασσα, και του προβλεπόμενου αναβαθμισμένου Blue Stream 2. Ακόμα και αν η παραγωγή φυσικού αερίου στο Αζερμπαϊτζάν έχει υλοποιηθεί πλήρως την επόμενη δεκαετία, οι υπάρχοντες αγωγοί μέσω της Γεωργίας, που υποτίθεται ότι θα τροφοδοτήσουν τη γραμμή TGI δεν είναι σε θέση να μεταφέρουν αυτές τις ποσότητες φυσικού αερίου. Επιπλέον, ο τουρκικος αγωγός φυσικού αερίου βασίζεται στο ότι μεγάλες ποσότητες ιρανικού φυσικού αερίου (επιδοτούμενες ειδικά για την τουρκική αγορά) θα καταστούν διαθέσιμες, λόγω της ακύρωσης των κυρώσεων. Υπό αυτές τις συνθήκες, μια αυξανόμενη ποσότητα φυσικού αερίου απο το Αζερμπαϊτζάν θα περάσει μέσω της Ρωσίας χρησιμοποιώντας τον βόρειο αγωγό Ρωσσίας - Αζερμπαιτζαν. Ο μόνος τρόπος που θα μπορούσε να μεταφέρθει φυσικό αέριο - με κέρδος για την Τουρκια - απο το Αζερμπαϊτζάν είναι αν ένας νέος αγωγός κατασκευαστεί κατά μήκος των ιρανικών συνόρων, αλλά ένας τέτοιος αγωγός θα μπορούσε να κατασκευαστεί μόνο μετά την επίλυση της σύγκρουσης στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ . Η Ρωσία θα ήθελε ένα τέτοιο αγωγό, επειδή θα μειώσει σημαντικά τη στρατηγική σημασία της Γεωργίας. Οι ΗΠΑ, ωστόσο, λόγω εγχώριων πολιτικών σκοπιμοτήτων υπέρ των Αρμενιων καθιστούν την κατασκευή του αγωγού ανέφικτη, τουλάχιστον για τώρα . Και πάλι το χρεος! Η αμερικανίδα υπουργός Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον, στην τελευταία επίσκεψή της στην Ελλάδα, τον Ιούλιο του 2011, δήλωσε ότι όλα τα έσοδα που απορροφούνται από την εξερεύνησης πετρελαίου θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν για την αποπληρωμή του διεθνούς χρέους της Ελλάδας. Ενα μέρος των Αμερικανικών απαιτήσεων ήταν επίσης η δημιουργία ένος νόμου ιδιωτικοποίησης πολλών δημόσιων ελληνικών θεσμών. Πράγματι, ο νόμος για την ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας που ψηφίστηκε από την Ελληνική Κυβέρνηση πρόσφατα άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο ρευστοποίησης περιουσιακών στοιχείων του σύνολου του ορυκτού πλούτου στην Ελλάδα στους πιστωτές της, συμπεριλαμβανομένων και των αποδεδειγμένων αποθεμάτων της, καθώς και εκείνων που θα μπορούσαν να ανακαλυφθούν στο μέλλον με τα συνολικά πιθανά τους έσοδα. Το αποτέλεσμα; Η αμερικανική κυβέρνηση Ομπάμα προσπαθεί να βοηθήσει την Άγκυρα με κάθε δυνατό τρόπο, προκειμένου να την ενθαρρύνει στην υποστήριξη της προς τους Αδελφούς Μουσουλμάνους και προς άλλα ισλαμικά κινήματα στον αραβικό κόσμο: από τη Λιβύη και την Αίγυπτο μέχρι και τον πόλεμο στη Συρία. Source : http://www.onalert.gr/