Ηθικές τράπεζες: Move your Money κατά των χρηματοπιστωτικών κολοσσών

Δεν φτάνει που οι μεγάλες τράπεζες -ποιος ξεχνάει τη Lehmann Brothers- προκάλεσαν σχεδόν την κατάρρευση του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος και πυροδότησαν μια ύφεση άνευ προηγουμένου που καλά κρατεί, πολλές εξακολουθούν να δίνουν προκλητικά υψηλές απολαβές και μπόνους σε ορισμένους υπαλλήλους τους.

Το βρετανικό περιοδικό Ethical Consumer υποστηρίζει πως υπάρχει εναλλακτική στις “ανήθικες” τράπεζες. Η αναφορά που δημοσίευσε το περιοδικό αυτή την εβδομάδα περιλαμβάνει αναλυτικούς οδηγούς ηθικής προσωπικής τραπεζικής, συμπεριλαμβανομένων λογαριασμών όψεως και ταμιευτηρίου, αποταμιευτικών προγραμμάτων με κατάθεση μετρητών και εγγυήσεων.

Πρώτος στη λίστα του περιοδικού με τις ηθικές τράπεζες εμφανίζεται ο διαδικτυακός βραχίονας της Co-operative Bank and Smile η οποία αριθμεί 340 υποκαταστήματα.

Η εν λόγω τράπεζα ακολουθεί μια πολιτική αειφόρου και κοινωνικά υπεύθυνης τραπεζικής από την ίδρυσή της το 1992, αρνούμενη να χρηματοδοτήσει δραστηριότητες που εκτείνονται από το εμπόριο όπλων ως τη διεξαγωγή πειραμάτων σε ζώα και τη βιομηχανική.

Το περιοδικό προκρίνει την επένδυση των χρημάτων των πολιτών σε συμμετοχικές τράπεζες (building societies), σε χρηματοπιστωτικούς συνεταιρισμούς (credit unions), στην Charity Bank, που χρηματοδοτεί έργα φιλανθρωπίας, στην Triodos Bank που χρηματοδοτεί αποκλειστικά έργα αειφόρου ανάπτυξης και ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, αλλά και στην Ecology Building Society.

Παράλληλα βρίσκεται σε εξέλιξη η καμπάνια Move Your Money (Απόσυρε τα χρήματά σου) η οποία ενθαρρύνει τους πολίτες να πάρουν τα χρήματά τους από τις μεγάλες και απαξιωμένες τράπεζες και να τα καταθέσουν σε πιο “ηθικά”, εναλλακτικά τραπεζικά ιδρύματα.

Την Παρασκευή 10 Φεβρουαρίου πολίτες συγκεντρώθηκαν έξω από υποκαταστήματα της Barclays σε Λονδίνο και Ληντς και έκλεισαν τους λογαριασμούς τους μετά τα εξωφρενικά μπόνους που ανακοίνωσε η τράπεζα για τα στελέχη της.

Μετά την αποτυχία του κρατικού μηχανισμού και των ρυθμιστικών Αρχών να εξυγιάνουν τη λειτουργία των τραπεζών σε όλα τα επίπεδα, εναπόκειται στους πολίτες/καταναλωτές να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους.

Source : econews

Αποτροπή επιθετικής ενέργειας στο Αιγαίο

Η αποτροπή επιθετικής ενέργειας στο Αιγαίο βασίζεται στην έγκαιρη προειδοποίηση. Και αυτή με την σειρά της στην ικανότητα των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων να επιτηρούν το Αρχιπέλαγος 24 ώρες το 24ωρο. Η επιτήρηση νήσων έχει να κάνει με όλο το σύστημα επιτήρησης, παρατήρησης, έγκαιρης προειδοποίησης, και φυσικά λήψης άμεσων και κατάλληλων μέτρων για κάθε συμβάν που διεξάγεται στη θαλάσσια και εναέρια περιοχή γύρω από τα νησιά.

Ειδικά μάλιστα όταν αναφερόμαστε στην επιτήρηση των νήσων του ανατολικού Αιγαίου, περιμένει κανείς ότι πρέπει να αναφερόμαστε σαφώς σε ό,τι καλύτερο διαθέτει η χώρα μας από άποψη οργάνωσης, υλικού, και φυσικά επάνδρωσης. Είναι όμως έτσι;

Νομοτελειακά, σε κάθε πιθανή στρατιωτική σύγκρουση, ο επιτιθέμενος εισέρχεται ή τουλάχιστον επιδιώκει να εισέλθει στη μάχη με δύο σημαντικά πλεονεκτήματα: αυτό του αιφνιδιασμού και αυτό της πρωτοβουλίας επιχειρήσεων.
Ο αιφνιδιασμός όπως έχει αποδειχτεί στην πράξη, είναι –ουσιαστικά– η μισή νίκη, αφού αν έχει σχεδιαστεί σωστά και αποτελεσματικά, μπορεί να φέρει τον αντίπαλο προ τετελεσμένων. Ο δε αμυνόμενος έχει και αυτός δύο πλεονεκτήματα: το γεγονός ότι επιχειρεί σε δικό του έδαφος το οποίο γνωρίζει και επομένως είναι σε θέση να το έχει προετοιμάσει κατάλληλα σύμφωνα με τους δικούς του όρους, ενώ, επιπλέον, δρα κοντά στις βάσεις ανεφοδιασμού του.
Επειδή όμως το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού όποτε χρησιμοποιείται σωστά, όπως είπαμε, συνεπάγεται αυτόματα μισή νίκη, είναι ευνόητο ότι ο αμυνόμενος πρέπει να εκμεταλλευτεί κατά τουλάχιστον... 110% το πλεονέκτημά του ότι μπορεί να έχει προετοιμαστεί κατάλληλα, και βέβαια να επαγρυπνά.
Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν και με τη δέουσα προσοχή και προσήλωση θα περίμενε κανείς ότι θα έπρεπε να ήταν οργανωμένο και όλο το σύστημα επιτήρησης και έγκαιρης προειδοποίησης που εφαρμόζουν οι Ένοπλες Δυνάμεις (ΕΔ) της χώρας μας στον νευραλγικό τομέα των νήσων του Ανατολικού Αιγαίου. Δυστυχώς, όμως, για ακόμα μία φορά, η πράξη διαφέρει ριζικά από τη θεωρία.
Στην πράξη λοιπόν, το σύστημα επιτήρησης των νήσων μας αποτελείται από φυλάκια επιτήρησης, σταθμούς ραντάρ τύπου GSR (Ground and Coast Surveilance Rantar), κυρίως τύπου BORA 550 και παλαιότερα DECCA 120, εποχούμενα περίπολα ακτών, καθώς και περιπολίες σκαφών του Λιμενικού Σώματος (ΛΣ) και του Πολεμικού Ναυτικού (ΠΝ). Ο συνδυασμός όλων των παραπάνω στη θεωρία φαντάζει ιδανικός, καθώς το ένα μέσο συμπληρώνει το άλλο.
Στην πράξη πράγματι κανένα από τα παραπάνω μέσα δεν είναι αρκετό ή ικανό από μόνο του. Τα μεν φυλάκια επιτήρησης σπάνια διαθέτουν τα μέσα που χρειάζονται (ισχυρές διόφθαλμες διόπτρες νυχτερινής παρατήρησης), αλλά και να τα διαθέτουν, ο καιρός σπάνια επιτρέπει ιδανικές συνθήκες ορατότητας. Τα δε ραντάρ λειτουργούν μόνο κατά τη νύχτα και δεν μπορούν να καλύψουν όλο τον τομέα τους, αφού στο δαιδαλώδες νησιώτικο περιβάλλον του Αιγαίου υπάρχουν πάντα πολλοί νεκροί τομείς.
Τα περίπολα ακτών βγαίνουν και αυτά με πενιχρά μέσα για περιπολία, και για πάρα πολύ μικρά διαστήματα της νύχτας, όταν βγαίνουν. Η δε διασύνδεση όλων αυτών των μέσων μέσω του συστήματος ΕΣΕ (Εθνικό Σύστημα Επιτήρησης) δεν είναι κακή, όταν δουλεύει φυσικά.
Κατά καιρούς, τα προβλήματα διασύνδεσης που σχετίζονται με τη μετάδοση τακτικής εικόνας μέσω του συστήματος ΕΣΕ είναι τόσο πολλά, που τελικά πιο πολλά προ- βλήματα δημιουργεί, παρά λύνει, αφού οι χειριστές αναγκάζονται να καταφεύγουν για τη μετάδοση κρίσιμων πληροφοριών στην παλιά αλλά δοκιμασμένη λύση του... ενσύρματου τηλέφωνου.
Ένα φυλάκιο επιτήρησης υποτίθεται ότι διαθέτει για να εκτελέσει την αποστολή του ένα σταθμό ραντάρ και ένα συμβατικό παρατηρητήριο με όργανα παρατήρησης (διόφθαλμες και μονόφθαλμες διόπτρες ημερήσιας και νυχτερινής παρατήρησης). Ωστόσο, το ραντάρ δεν λειτουργεί την ημέρα, παρά μόνο όταν υπάρχουν έκτακτα μέτρα επιτήρησης (π.χ. τουρκική αεροναυτική άσκηση στην περιοχή), ενώ τη νύχτα που λειτουργεί, δεν είναι πανάκεια. Κάποιοι τομείς, είναι «νεκροί» - δηλαδή, λόγω ιδιομορφιών του εδάφους, το ραντάρ δεν μπορεί να τους ελέγξει.
Για να υπάρξει σωστή και πλήρης παρατήρηση, πρέπει να υπάρχει και ο ανθρώπινος παράγοντας, δηλαδή παρατηρητής ο οποίος με τη χρήση ειδικής διόπτρας νυχτερινής παρατήρησης, και όχι φυσικά της διόπτρας νυχτερινής όρασης που προσαρμόζεται στο ατομικό του τυφέκιο (έχει γίνει και αυτό, ελλείψει άλλων μέσων) παρατηρεί τον τομέα ευθύνης του και προσδιορίζει λεπτομέρειες των διερχόμενων πλωτών μέσων που δεν είναι δυνατόν να γίνουν αντιληπτές από το ραντάρ, όπως τα πλευρικά του πλοίου, η σημαία που φέρει, το ακριβές είδος του, «περίεργες» κινήσεις του κ.τ.λ. Αλλά και ο παρατηρητής δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς την ύπαρξη του ραντάρ.
Σε αυτή την περίπτωση, λοιπόν, επιβάλλεται ο παρατηρητής να έχει στη διάθεσή του τα κατάλληλα μέσα ώστε να μπορέσει να παρέχει αυτός την έγκαιρη ειδοποίηση, αν χρειαστεί. Τα παραπάνω βέβαια ισχύουν σε περίπτωση που μιλάμε για κάποιο νησί όπως η Μυτιλήνη, για παράδειγμα, που η απόσταση μεταξύ των τουρκικών ακτών και του νησιού είναι περί τα 6 έως 12 ναυτικά μίλια, ανάλογα με την πλευρά του νησιού. Σε κάποια άλλα νησιά, όμως, οι συνθήκες είναι πιο ιδιαίτερες.
Για παράδειγμα, στη Σάμο, σε κάποια σημεία, η απόσταση ανάμεσα στις τουρκικές και τις ελληνικές ακτές μετριέται όχι σε μίλια αλλά σε... εκατοντάδες μέτρα. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ένα πλωτό μέσο το οποίο θα ξεκινήσει από τις απέναντι ακτές, σε ελάχιστα λεπτά της ώρας μπορεί να βρίσκεται στην απέναντι ακτή.
Δυστυχώς, σε αυτή την περίπτωση, ακόμα και αν υποθέσουμε ότι όλες οι συνθήκες είναι ιδανικές, η επάνδρωση είναι η προβλεπόμενη, τα υλικά είναι όλα στην εντέλεια, και γενικώς όλα λειτουργούν άψογα, ακόμα και τότε, δεν θα μπορούσε να παρεμποδιστεί ένα πλωτό σκάφος, το οποίο θα προσπαθούσε να περάσει απέναντι.
Βέβαια, για στρατιωτικές επιχειρήσεις ευρείας κλίμακας (όχι όμως και για ανορθόδοξες καταδρομικές ενέργειες) που θα αποσκοπούσαν στην προσβολή και κατάληψη του νησιού, δεν θα χρησιμοποιηθούν προφανώς λίγα μικρά φουσκωτά σκάφη, ενώ θα υπάρχει ασφαλώς και έγκαιρη προειδοποίηση από άλλες πηγές. Ωστόσο, για επιχειρήσεις λαθρεμπορίας, αλλά και μεταφοράς λαθρομεταναστών, ακόμα και μικρά φουσκωτά σκάφη μπορούν να περάσουν απαρατήρητα.
Στο πλαίσιο επιτήρησης των νήσων εντάσσονται και τα εποχούμενα περίπολα που διεξάγει η εκάστοτε μονάδα στις ακτές των χώρων ευθύνης της. Ωστόσο, και αυτές οι περιπολίες δεν είναι αρκετές από μόνες τους, αν έχουν κάποιο αποτέλεσμα γενικώς. Καταρχάς, τα περίπολα γίνονται σε ένα εξαιρετικά περιορισμένο χρονικό εύρος.
Συνήθως επίσημα διαρκούν ένα βραδινό δίωρο, διαφορετικό κάθε φορά με τυχαία επανάληψη, ωστόσο, στην πράξη, ο χρόνος που διατίθεται για την περιπολία στην ακτή αυτή καθαυτή δεν είναι παρά μερικά λεπτά της ώρας. Έστω σε αυτά τα λίγα λεπτά, το περίπολο πρέπει να ελέγξει ένα εξαιρετικά μεγάλος εύρος παραλίας με μόνο βοήθημα... πιθανόν μια διόπτρα νυχτερινής όρασης για ατομικό τυφέκιο (π.χ. τη στάνταρ παροχή της εταιρείας Econ Optics), άχρηστη δηλαδή για αποτελεσματική παρατήρηση πέρα από μισό χιλιόμετρο, σε ιδανικές καιρικές συνθήκες πάντα
Source : DefenceNet.gr

Η Ομάδα Δράσης αντιμέτωπη με την ελληνική γραφειοκρατία

της Ελίνας ΓαληνούΙσως μας ενοχλούν συναισθηματικά οι ιδέες για επιτροπεία της χώρας από ξένους και είναι λογικό. Θα ήταν όμως άδικο εκ μέρους μας να μην αναγνωρίσουμε κάποιο δίκιο στην πρόφαστα αφιχθείσα Ομάδα Δράσης (Task Force), όταν χαρακτήρισε τη δομή του ελληνικού κράτους, "σχιζοφρενική"!  Μας χρειαζόταν η ματιά των ξένων για να το διαπιστώσουμε αυτό; Μάλλον όχι. Η κατάσταση με τον δημόσιο τομέα, εδώ και πολλά χρόνια, δεν είναι απλώς πάσχουσα. Είναι το μαρτύριο και η απειλή του πολίτη που τρομάζει να διεκπεραιώσει ακόμα και τις αυτονόητες καθημερινές του υποχρεώσεις, όποτε αυτές χρειάζεται να περάσουν από τις πόρτες του Δημοσίου....

Οσοι πολίτες λοιπόν έχουν περάσει τα σταυρικά μαρτύρια με τις αναμονές, τις βραδυπορίες, το πήγαινε-έλα με τα ατελείωτα δικαιολογητικά, τον αυταρχισμό των δημοσίων λειτουργών που για δεκαετίες τώρα, το έπαιζαν "κράτος εν κράτει", θα είναι απόλυτα σύμφωνοι με την γνώμη της Ομάδας Δράσης. Και ίσως να εύχονται μέσα τους, να δώσουν αυτοί οι άνθρωποι επιτέλους ένα χεράκι, μήπως και αποκτήσουμε τουλάχιστον δημόσιες υπηρεσίες ευρωπαικού επιπέδου. Μήπως και ο δόλιος Ελληνας πολίτης, φτάσει κάποια στιγμή να εξυπηρετείται με την επίδειξη της Αστυνομικής του ταυτότητας και το ΑΦΜ του, όπως θα έπρεπε να γίνεται από χρόνια.
Οι άχρηστες υπηρεσίες οι οποίες επιβαρύνουν τον τομέα δημοσίων δαπανών με μόνη "αντιπροσφορά", την κωλυσιεργία εξυπηρέτησης, συνεχίζουν δυστυχώς να υφίστανται και να επιδεινώνουν τις συνθήκες στην παραγωγικότητα και ζωή του πολίτη. Η δυσλειτουργία και οι εμπλοκές που απασχολούν ανοήτως τους ιδιώτες, τους επιχειρηματίες και γενικά όλους τους πολίτες, παραμένει ο εφιάλτης του μέσου Ελληνα. "Σου στείλανε χαρτί από δημόσια υπηρεσία; Αλίμονό σου τι σε περιμένει..." είναι η συνήθης συζήτηση που ακούγεται σε οποιονδήποτε δημόσιο χώρο...Διότι όλοι ξέρουμε τι σημαίνει αυτό. Τρέξιμο και προβλήματα, τα οποία σου αυξάνουν τις υποχρεώσεις σου απρόβλεπτα. Το χειρότερο όμως είναι ότι σου μπλοκάρουν συχνά και την δυνατότητα να προχωρήσεις τη δουλειά σου.
Πάρτε έναν άνθρωπο που ξεκινάει τώρα μια μικρή επιχείρηση, εν μέσω κρίσης, όπου τα δάνεια δίδονται με φειδώ και τα χρήματα δεν μαζεύονται εύκολα. Ο άνθρωπος αυτός, βρίσκεται αντιμέτωπος με πάγιες υποχρεώσεις που γνωρίζει (Εφορία, ΙΚΑ, Πολεοδομία, Περιφέρεια-Δήμο). Κάθε πέρασμα όμως από τέτοιες πόρτες, είναι κάτι που δεν μπορεί να αποφύγει, αλλά σημαίνει γι΄αυτόν και από μια περιπέτεια. Στο δημόσιο επικρατεί η αρχή να μην δίνεται ποτέ πράσινο φώς με την πρώτη ή και την δεύτερη ακόμα, λές και η ταλαιπωρία που επιβάλλει στον πολίτη, δικαιολογεί την "παραγωγή έργου", για την οποία πληρώνεται από τους φόρους μας. Ο δημόσιος υπάλληλος, έχοντας εθιστεί στο να υπηρετεί αυτήν ακριβώς την αρχή της κωλυσιεργίας, πρέπει πάση θυσία να προβάλει κάποια ένσταση... Από κει και πέρα, απορούμε πώς ευδοκίμησε η διαφθορά; Οταν ο άλλος που διακινδυνεύει εκατομμύρια για μια επιχείρηση, καίγεται για ένα πιστοποιητικό που αν δεν το έχει, απειλείται με πρόστιμα, το αδιέξοδο είναι προφανές. Και μαζί μ΄αυτό, όλα τα επακόλουθα, τα οποία άνοιξαν δυστυχώς έναν στραβό δρόμο που μας οδήγησε ως εδώ, τυρρανώντας μας παράλογα.
Ετσι, η Ελλάδα κατέληξε στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης των 27, όσον αφορά την εξυπηρέτηση πολιτών. Η γραφειοκρατία μας επιβαρύνει τουλάχιστον με 10 δισ. ευρώ στον κρατικό προυπολογισμό. Ας έχουμε όμως υπόψη μας, ότι αυτό το ποσό αντιστοιχεί μόνο σε εκτιμήσεις μισθοδοσίας και λειτουργικών δαπανών των υπεραρίθμων υπηρεσιών και βάσει αυτού υπολογίζεται σημαντικό όφελος για την εξοικονόμηση πόρων στο ΑΕΠ. Σκεφτείτε όμως πόσες ζημίες και απώλειες έχουν προκληθεί όλα αυτά τα χρόνια στον ιδιωτικό τομέα, στην προσέλκυση επενδύσεων και γενικά, στην δυναμική παραγωγικότητας των Ελλήνων!  Οι ατελείωτοι πονοκέφαλοι, χρονοτριβές και εμπλοκές που δημιουργούνται μέσω δημοσίου το οποίο έχει παγιδεύσει πλέον τις περισσότερες δραστηριότητές μας, το καθιστούν πρωταίτιο των δεινών μας. Μετά απ΄αυτά, πώς να μην φρίξουν οι ξένοι της Ομάδας Δράσης όταν στις χώρες τους επικρατούν συστήματα που αν μη τι άλλο, σέβονται τον χρόνο των πολιτών τους;
Είναι πράγματι σχιζοφρενικό ένα κράτος που αντί να είναι δίπλα στον πολίτη, του βγάζει την ψυχή ανάποδα. Και απ΄αυτήν την παθογένεια, η οποία ανέκαθεν αποσκοπούσε να υπηρετεί την εκάστοτε ελίτ, είτε πολιτική είτε επιχειρηματική, στραγγαλίζεται τώρα μια ολόκληρη χώρα.
Source : infognomonpolitics.blogspot

Τουρκία : Ισορροπώντας σε δύο βάρκες

Ο Τούρκος δημοσιογράφος Ερντάλ Γκιουβέν σκιαγραφεί στην «Κ» την εικόνα που επικρατεί αυτή τη στιγμή στη χώρα  
Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι σήμερα το κεντρικό πρόσωπο, τουλάχιστον στον χώρο της Μέσης Ανατολής. Υπό την καθοδήγησή του η Τουρκία έχει καταφέρει να ελέγξει έναν παντοδύναμο στρατό, να τριπλασιάσει το κατά κεφαλήν εισόδημα της χώρας, ενώ παρά τη στροφή προς τον αραβικό κόσμο έχει ως επί το πλείστον διατηρήσει μια φιλοδυτική στάση. Σήμερα αποτελεί φάρο για τις χώρες που έχουν πρόσφατα απαλλαγεί από αυταρχικά καθεστώτα, ενώ εξυμνείται και από τη Δύση ως πρότυπο για τον αραβικό κόσμο.
Την ίδια στιγμή, τίθεται υπό αμφισβήτηση η συνεχής δέσμευσή του για ελευθερία του Τύπου και θέσπιση ενός κράτους δικαίου. Γνωστοί επικριτές της τουρκικής κυβέρνησης, φοιτητές και δημοσιογράφοι, βρίσκονται στη φυλακή αντιμετωπίζοντας κατηγορίες για «τρομοκρατία». Ωστόσο, η δημοτικότητα του Τούρκου πρωθυπουργού συνεχίζει να αυξάνεται. Ο πρώην αρχισυντάκτης της εφημερίδας «Ραντικάλ», Ερντάλ Γκιουβέν, περιγράφει στην «Κ» την κατάσταση στο εσωτερικό της χώρας, σκιαγραφεί το προφίλ του Ερντογάν και κάνει εκτιμήσεις για τις επόμενές του κινήσεις.
 
– Υπό τον Ερντογάν η Τουρκία έδειξε ένα πιο σύγχρονο πρόσωπο με ανοίγματα σε Κουρδικό και Κυπριακό. Τελευταία όμως είδαμε τουρκικά αεροσκάφη να βομβαρδίζουν αμάχους στο βόρειο Ιράκ, εκατοντάδες Κούρδους να φυλακίζονται, τις σχέσεις με το Ισραήλ να οδηγούνται στα άκρα. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η νηφαλιότητα και το δόγμα Νταβούτογλου για μηδενικά προβλήματα με τους γείτονες, που χαρακτήριζαν την τουρκική εξωτερική πολιτική, σιγά-σιγά εγκαταλείπονται και η Τουρκία υιοθετεί μια πιο συγκρουσιακή λογική; 

– Η πολιτική μηδενικών προβλημάτων ήταν από την πρώτη στιγμή καταδικασμένη να αποτύχει για σειρά λόγων: Παρά τις καλές προθέσεις, αποδείχθηκε μια καθαρά θεωρητική προσέγγιση, η οποία έβαζε την άμαξα μπροστά από το άλογο. Η εξωτερική πολιτική μιας χώρας διαμορφώνεται στη βάση ρεαλιστικής ανάλυσης των δεδομένων. Ο Ερντογάν επιχείρησε να κάνει ακριβώς το αντίθετο: να προσαρμόσει τα δεδομένα στην εξωτερική πολιτική της Τουρκίας. Αυτός είναι και ο λόγος που οι σχέσεις Τουρκίας και Συρίας, οι οποίες μέχρι πρόσφατα προβάλλονταν από μέρους της κυβέρνησης ως απόδειξη της επιτυχίας της εφαρμοσθείσας πολιτικής, κατέληξαν ακριβώς να καταδείξουν την ίδια της την αδυναμία. Επιπλέον, απέτυχε να λάβει υπόψη την αδιαμφισβήτητη διασύνδεση μεταξύ εξωτερικής και εσωτερικής πολιτικής. Μια χώρα με χρόνιες εσωτερικές διαμάχες θα ήταν πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να αντιμετωπίσει τις εξωτερικές προκλήσεις. Πώς μπορεί η Τουρκία να αναπτύξει μια εύρυθμη, ας πούμε, σχέση με το Ιράκ, χωρίς την επίλυση του κουρδικού ζητήματος εντός των συνόρων της; Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι μια τέτοια πολιτική απαιτεί, πέραν του οράματος, τόλμη και ακλόνητη πολιτική βούληση ώστε αυτή να στηριχθεί μέχρι τέλους. Κάτι που ο κ. Ερντογάν έδειξε να μη διαθέτει. Εξ ου και η στροφή σήμερα προς μια πιο επιθετική πολιτική.
 
– Άρα να αναμένουμε, με δεδομένο και το ότι η ενταξιακή πορεία έχει παγώσει, μια απομάκρυνση της Τουρκίας από την προσπάθεια επίλυσης ζητημάτων στα οποία έδειξε προς στιγμήν διάθεση να προχωρήσει, όπως το Κυπριακό και το Κουρδικό;– Η Τουρκία από το 2007 παρουσιάζει συμπτώματα ευρωπαϊκής κόπωσης. Τα μηνύματα που στέλνει έκτοτε, στην καλύτερη περίπτωση είναι αντιφατικά. Η αρνητική στάση κάποιων εκ των Ευρωπαίων ηγετών και το μπλοκάρισμα αριθμού κεφαλαίων στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις ελέω Κύπρου τυγχάνουν εκμετάλλευσης από πολιτικούς κύκλους και τμήματα της κοινωνίας που δεν ασπάζονται τα δημοκρατικά ιδεώδη και τις αξίες που η Ε.Ε. πρεσβεύει. Επιπλέον, η οικονομική ανάπτυξη που η Τουρκία απολαμβάνει σε μια περίοδο που η υπόλοιπη Ευρώπη βιώνει μια πρωτόγνωρη οικονομική κρίση, της επιτρέπει να αντιμετωπίζει με πρωτόγνωρη αυτοπεποίθηση την Ευρώπη. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η ένταξη στην Ε.Ε. να μην αποτελεί σήμερα προτεραιότητα. Συνεπώς, και η σημασία ζητημάτων που σχετίζονται με τη συγκεκριμένη προσπάθεια, στα οποία συμπεριλαμβάνεται και το Κυπριακό, έχει υποβαθμιστεί. Ως εκ τούτου, θεωρώ μη ρεαλιστικό να αναμένει κάποιος οποιουδήποτε είδους πρωτοβουλία ή ανοίγματα από την Τουρκία στο θέμα της Κύπρου. Εξάλλου, κυβερνητικοί αξιωματούχοι, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του κ. Ερντογάν, έχουν επανειλημμένως αφήσει να εννοηθεί ότι η Τουρκία δεν προτίθεται να δείξει την ίδια ευελιξία και διαλλακτικότητα όπως την περίοδο του Σχεδίου Ανάν.
 
– Εκμεταλλευόμενος και την Αραβική Άνοιξη, ο Ερντογάν έχει καταφέρει να χτίσει ένα ηγετικό προφίλ, με τη δημοτικότητά του ανάμεσα στον αραβικό κόσμο να βρίσκεται σε πολύ υψηλά επίπεδα. Στην προσπάθειά του όμως αυτή έχει υιοθετήσει μια ρητορική την οποία χαρακτηρίζει ο έντονος λαϊκισμός και έχει προβεί σε ενέργειες, όπως η αλλαγή στάσης έναντι του Ισραήλ, που έχουν προκαλέσει δυσφορία μεταξύ των δυτικών του συμμάχων. Μπορεί να συνεχίσει με βάση αυτή τη λογική χωρίς την καταβολή αντιτίμου στο εξωτερικό; 
– Ο Ερντογάν δείχνει να αισθάνεται άνετα με την εξωτερική πολιτική την οποία ακολουθεί η χώρα το τελευταίο διάστημα –με έντονο το στοιχείο του εθνικισμού και με μια συγκρουσιακή λογική– και η οποία ταιριάζει σε μεγάλο βαθμό με την επιθετική και επιβλητική του προσωπικότητα, ενώ τονώνει το προφίλ του στο εσωτερικό και το εξωτερικό. Εξ ου και η αντιευρωπαϊκή και αντιισραηλινή ρητορική του, η οποία, παρά τις προβλέψεις περί του αντιθέτου, δεν είχε, ούτε φαίνεται ότι θα έχει, κόστος για την Τουρκία. Αυτό νομίζω εξηγεί και το γιατί σήμερα θεωρείται ο πιο δημοφιλής και χαρισματικός ηγέτης, όχι μόνο στην Τουρκία, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή.
Σε πλήρη ισχύ ο μηχανισμός λογοκρισίας
 
– Όταν το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) ανήλθε στην εξουσία το 2002, υπήρχε η ανησυχία ότι πιθανόν να είχε ισλαμική ατζέντα για τη χώρα. Σήμερα αυτή η ανησυχία έχει δώσει τη θέση της σ’ ένα αίσθημα φόβου απέναντι σε έναν υποβόσκοντα αυταρχισμό, σε βαθμό που πολλοί να ισχυρίζονται ότι η κυβέρνηση απλώς έχει πάρει τη θέση του στρατού.– Σε καμιά στιγμή δεν πίστεψα ότι το ΑΚΡ είχε ισλαμική ατζέντα, υπό την έννοια ότι στόχευε να μετατρέψει τη χώρα σε μια σουνιτική εκδοχή του Ιράν. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κάποιοι στο κόμμα, συμπεριλαμβανομένου και του κ. Ερντογάν, δεν οραματίζονται μια πιο συντηρητική και θρησκόληπτη κοινωνία. Ωστόσο –έχετε δίκαιο– περισσότερο θα πρέπει να προβληματίσει ο υποβόσκων αυταρχισμός. Για να παραφράσω το περίφημο ρητό: «το φάντασμα του αυταρχισμού στοιχειώνει την Τουρκία» εδώ και κάποιο διάστημα. Αυτό κατέστη εμφανές από τότε που μια σειρά δικαστικών ερευνών –οι οποίες αρχικά τύγχαναν καθολικής στήριξης, καθώς οι έρευνες φαίνονταν να στοχεύουν εκείνους, πρώην στρατιωτικούς κυρίως, οι οποίοι με αντιδημοκρατικές μεθόδους προσπάθησαν να ανατρέψουν την κυβέρνηση του ΑΚΡ– άρχισε να τοποθετεί ολόκληρη τη χώρα στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Με τη μια έρευνα να διαδέχεται την άλλη, το πεδίο της υπόθεσης διευρύνθηκε ώστε να συμπεριλάβει γνωστούς επικριτές της κυβέρνησης, μέλη της κοινωνίας των πολιτών, δημοσιογράφους και συγγραφείς, οι περισσότεροι από τους οποίους σήμερα βρίσκονται στη φυλακή. Αυτό ενέτεινε την κριτική, με το ΑΚΡ να προχωρεί στον περιορισμό της ελευθερίας των μέσων ενημέρωσης, με εκφοβισμούς και εξαγορές. Μεγάλος αριθμός δημοσιογράφων, συμπεριλαμβανομένου και εμένα, έχασαν τις δουλειές τους, ενώ άλλοι βρίσκονται στη φυλακή με την κατηγορία της «τρομοκρατίας» ή της «συνωμοσίας για ανατροπή της κυβέρνησης». Ο μηχανισμός της λογοκρισίας βρίσκεται σήμερα σε πλήρη ισχύ.
 
– Με την προωθούμενη αναθεώρηση του Συντάγματος, ο κ. Ερντογάν ισχυρίζεται ότι επιχειρεί να το καταστήσει πιο δημοκρατικό. Η αντιπολίτευση, από την άλλη, υποστηρίζει ότι στόχος είναι η συσσώρευση εξουσιών στο πρόσωπο του προέδρου, αξίωμα το οποίο στη συνέχεια ο Ερντογάν προτίθεται να διεκδικήσει, σε μια κίνηση παρόμοια με αυτήν του Βλαντιμίρ Πούτιν στη Ρωσία.– Η αναθεώρηση του Συντάγματος δεν έχει τίποτα να κάνει με τη δημοκρατία, αλλά με τον έλεγχο της εξουσίας. Και ο δρόμος προς τον απόλυτο έλεγχό της περνάει μέσα από την αλλαγή του πολιτικού συστήματος σε προεδρικό. Με τον τρόπο αυτό, ο Ερντογάν προσβλέπει στο να ανοίξει για τον ίδιο ο δρόμος για την προεδρία, αφού πρώτα αυτή ενδυναμωθεί με πολλές και σημαντικές εξουσίες. Εξ ου και οι πρόεδροι θα εκλέγονται από τώρα και στο εξής από τον κόσμο. Ο Ερντογάν ξέρει ότι κανείς δεν μπορεί να τον κερδίσει σε εκλογές. Η εικόνα του Ερντογάν στην πρωθυπουργία ήταν αρκούντως ανησυχητική. Η ιδέα τού να βρεθεί στην προεδρία μού προκαλεί φόβο.
Source : www.kathimerini.com.cy

Οδεύοντας προς την κορύφωση της κρίσης

ΕΛΛΑΔΑ, ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΚΑΙ ΑΓΟΡΕΣ
Κίνδυνος μεγάλης ανθρωπιστικής καταστροφής στην Αττική
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Θα αποφύγουμε τη χρεωκοπία και θα μείνουμε στο ευρώ. Αυτό ήταν/είναι το  επιχείρημα που η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου-Σόρος υπό τον Παπαδήμο χρησιμοποιεί για να δικαιολογήσει το πρόγραμμα νομικού αφοπλισμού και εν συνεχεία οικονομικής καταστροφής του ελληνικού έθνους, λαού και κράτους, που συνιστά το ακόμα ανολοκλήρωτο, μη ανεπίστρεπτο πακέτο PSI-Μνημόνιο-Δανειακή. Λέμε μη ανεπίστρεπτο γιατί, παρά την ψήφιση του νομοσχεδίου την Κυριακή ακόμα ούτε τα ομόλογα έχουν υπαχθεί στο αγγλικό δίκαιο, ούτε έχει υπερψηφισθεί από τη Βουλή η επονείδιστη νέα Δανειακή, σταθμός ακόμα και για τα παγκόσμια δεδομένα της αποικιοκρατίας.
‘Οσοι λοιπόν έχουν συνείδηση του τι σημαίνουν αυτά τα κείμενα οφείλουν να κάνουν τα πάντα που μπόρούν για να σταματήσουν το πρόγραμμα. Δεν αρκεί να λέμε ότι αγωνιζόμαστε, πρέπει να αγωνιζόμαστε.
Υπογραμμίσαμε επανειλημμένως ότι το παραπάνω επιχείρημα είναι ένα ψέμμα μεγαλύτερο, μια απάτη πιο καταστροφική από το «λεφτά υπάρχουν» του Γιωργάκη. Το πακέτο δεν αποτρέπει τη χρεωκοπία και δεν διασφαλίζει τη συμμετοχή στο ευρώ. Μετατρέπει μια σοβαρή οικονομική κρίση σε εθνική καταστροφή. Οργανώνει τη μετάβαση σε μια «Ελλάδα χωρίς ‘Ελληνες», μαζική μετανάστευση Ελλήνων από την Ελλάδα και περιθωριοποίηση όσων μείνουν εντός, μακροχρόνια ανάλογη προς τον διωγμό των Εβραίων από τον Τίτο το 79. ‘Ένα κοινωνικό (τουλάχιστο) ολοκαύτωμα του ελληνικού λαού.
Οι οικονομικές στατιστικές της χώρας είναι ήδη τρομακτικές, συγκρίσιμες με το κραχ του 1929 και τη Βαϊμάρη, οδηγούσες κανονικά σε αναρχική αποσύνθεση του κοινωνικού ιστού, εμφύλιο ή εξωτερικό πόλεμο, αν δεν μεσολαβήσει σοβαρή διόρθωση. Το χειρότερο είναι άλλο. ‘Οπως επισημαίνει ο οικονομολόγος Δ. Γεωργόπουλος, οι στατιστικές δείχνουν κάτι πολύ παράξενο. Μετά από τέσσερα χρόνια ύφεσης, το φαινόμενο ακολουθεί ακόμα ανοδική τροχιά. Αν αυτό επιβεβαιωθεί στο επόμενο τρίμηνο/εξάμηνο, δεν ακολουθούμε την κανονική κατανομή μιας βαριάς οικονομικής κρίσης, αλλά πηγαίνουμε σε καταστροφή όλης της δομής. Η καμπύλη δεν οδηγείται σε επαναφορά, αλλά σε ταλάντωση στο άπειρο, απροσδιόριστου αποτελέσματος. Θα μπορούσε να οδηγήσει π.χ. σε μείζονα ανθρωπιστική κρίση στην Αττική. 250.000 άνθρωποι ήδη σιτίζονται στα συσσίτια (ενώ ο Σκάι, σε ένα ιστορικό ρεκόρ θράσους, υποκρισίας και κυνισμού, βοηθάει να επιζήσουν τα θύματα της πολιτικής που υποστήριξε με φανατισμό). ‘Ισως ο Παπαδήμος έχει επίγνωση του κινδύνου, αλλά συμπεριφέρεται ως πυρομανής, όπως και η ΕΕ, συνεχίζοντας την πολιτική που προκαλεί το φαινόμενο.  Εν πάσει περιπτώσει, μια τέτοια εικόνα, αν δεν μεσολαβήσει σοβαρή διόρθωση, οδηγεί είτε σε πλήρη δημοσιονομική κατάρρευση, είτε σε κοινωνική έκρηξη μεγάλης κλίμακας στους επόμενους τρεις με έξη μήνες. ‘Ότι από τα δύο συμβεί θα επιταχύνει τη διαδικασία αποσύνθεσης.
Σε ότι αφορά την εξωτερική πτυχή το πακέτο Παπαδήμου-Σαμαρά δεν διασφαλίζει την παραμονή στο ευρώ, οργανώνει την αποβολή μας από την ευρωζώνη, χωρίς κόστος για τους πιστωτές και προς όφελος των γενικότερων παγκόσμιων σχεδίων τους. Υποστηρίξαμε επανειλημμένως, εμείς αλλά και το αμερικανοεβραϊκό Stratfor, ότι, αυτό που δεν έχει αντιληφθεί η ελληνική άρχουσα τάξη και το πολιτικό προσωπικό είναι ότι η Αυτοκρατορία των Τραπεζών χρειάζεται τώρα περισσότερο την καταστροφή της Ελλάδας, ένα κοινωνικό αρχικά, εθνικό ίσως μετά ολοκαύτωμα, απότι την απλή μετατροπή της σε κάπως σταθερό προτεκτοράτο, όπως συνέβαινε στο παρελθόν. Ούτε και μεις όμως δεν περιμέναμε να επιβεβαιωθούμε τόσο γρήγορα, μια μέρα μόλις μετά την ψήφιση του κειμένου της ντροπής από τους 199.
Περιμένει κανείς όταν οι δούλοι κάνουν τη δουλειά τους, προσφέροντας χώρα και λαό στο πιάτο, τα αφεντικά να τους επιβραβεύουν με φιλικό χτύπημα στην πλάτη και κάποιες ενθαρρυντικές φράσεις. Εδώ συνέβη το πρωτοφανές να αρχίσουν να τους βρίζουν, να τους φτύνουν και να τους κλωτσάνε προτού καλά-καλά τελειώσουν τη δουλειά. Να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ, είστε αναξιόπιστοι κλπ. Νέα προσκυνήματα στις Βρυξέλλες, νέα γράμματα από τους «ηγέτες» με διαβεβαιώσεις ότι δεν είναι ψεύτες και θα παραμείνουν σε όλη τους τη ζωή δούλοι και ραγιάδες.
H έξοδος από το ευρώ, υπό τις συνθήκες που οργανώνεται, είναι το πρώτο μόνο βήμα μιας πορείας που κινδυνεύει να οδηγήσει σε αναίρεση του από τριών αιώνων βασικού προσανατολισμού του ελληνικού έθνους προς την Ευρώπη και τις αξίες του Διαφωτισμού, μιας στρατηγικής κατεύθυνσης που, εκτός των άλλων, ταιριάζει με αυτό που είναι και θέλει να είναι ο ‘Ελληνας από τη στιγμή που παύει νάναι Ραγιάς, με την ιστορία, την πολιτιστική-συμβολική ισχύ και το συμφέρον ενός μικρού λαού στο μεταίχμιο του σλαβικού, μεσανατολικού και δυτικοευρωπαϊκού κόσμου.
Ο γράφων ανήκει στην εξαιρετικά ολιγάριθμη ομάδα σχολιαστών στην Ελλάδα που επέκριναν εγκαίρως το Μάαστριχτ, δεν ανήκει σε εκείνους που, αφού υποστήριξαν τη συνθήκη ή και την ψήφισαν, ξαφνικά ανακάλυψαν τα αγαθά μιας δήθεν, φαντασιακής πορείας προς την εθνική ανεξαρτησία, που κινδυνεύει εν τοις πράγμασι να καταλήξει σε κάτι χειρότερο από την Ελλάδα του Πιουριφόι. Το επιχείρημα του Παπαδήμου και του ΚΚΕ είναι ταυτόσημο στον πυρήνα του: να είσαι Ευρωπαίος, λένε αμφότεροι,  σημαίνει να κάνεις αυτά που σου λένε. Η διαφορά είναι ότι ο Παπαδήμος λέει ας τα κάνουμε για να μείνουμε, το ΚΚΕ λέει ας φύγουμε για να μη τα κάνουμε. Ευρωπαίος κατά τη δική μας κατανόηση, σημαίνει αυτεξούσιος και κυρίαρχος, δηλαδή ικανός να πει όχι. Σημαίνει ότι όταν βρίσκεσαι ήδη στη λέσχη δίνεις αγώνα υπέρ των εθνικών συμφερόντων σου και στο όνομα της Ευρώπης.
Το Μάαστριχτ είναι ήδη νεκρό και το 4ο Ράιχ δεν θα πετύχει. Το πραγματικό ζήτημα που ο ελληνικός και οι υπόλοιποι ευρωπαϊκοί λαοί αντιμετωπίζουν είναι μέσα από ποιά πορεία θα ενώσουν τις δυνάμεις τους εναντίον του νέου χρηματοπιστωτικού φασισμού, που θέλει να διαλύσει κράτη και έθνη στην Ευρώπη, πως θα αποφύγουν τον πόλεμο ενός ευρωπαϊκού λαού εναντίον του άλλου, ή, αν δεν τον αποφύγουν, πως θα συγκροτήσουν μέτωπο υπεράσπισης των εθνών, του πολιτισμού και της δημοκρατίας στην ήπειρο.
Η ΕΕ είναι «ατελής» συγκρινόμενη με κράτος. Δεν διαθέτει αυτόματο μηχανισμό υπεράσπισης των εθνικών συμφερόντων, τον ρόλο αυτό καλούνται να παίξουν οι εθνικές κυβερνήσεις. Γι’ αυτό οι κυβερνήσεις Παπανδρέου και Σαμαρά-Βενιζέλου-Παπαδήμου, αμφότερες υπό τον άμεσο έλεγχο του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου, μη υπερασπιζόμενες τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα, έπαιξαν πολύ σημαντικό ρόλο στη διασπορά χάους στην Ευρώπη, στην εκδήλωση της ευρωπαϊκής κρίσης και, ακόμα σπουδαιότερο, στον τρόπο που αντιμετωπίστηκε.
Η Goldman Sachs, μεγαλύτερη τράπεζα στον κόσμο και πανταχού παρούσα στις οικονομικές κρίσεις του τελευταίου αιώνα, βοήθησε να φτιαχτεί η φούσκα του χρέους και, με τη συμφωνία των swaps, το μασκάρεμα του χρέους δημιούργησε, εδώ και μια δεκαετία, τόσο τον μηχανισμό δημιουργίας της φούσκας, όσο και τον μηχανισμό διάρρηξής της, με την Ελλάδα όμως και όχι την ίδια κατηγορούμενη και καταβάλλουσα το κόστος. Η ίδια οργάνωσε την κερδοσκοπική επίθεση κατά της Ελλάδας, οι άνθρωποί της στην ελληνική κυβέρνηση και το κράτος τη διευκόλυναν και ο φίλος της George Soros άπλωσε το δίχτυ των ανθρώπων του γύρω από τον Παπανδρέου και αργότερα τους Σαμαρά και Λαζαρίδη, προσδιορίζοντας έτσι το πώς η Ελλάδα θα απαντήσει στην επίθεση. Μετά ήρθαν διεθνώς οι άνθρωποι της Goldmnan και οι φίλοι τους, Ρουμπινί, Σόρος, Φρίντμαν του Στράτφορ, ‘Ισσινγκ να μας εξηγήσουν πόσο καλά για Ελλάδα και Ευρώπη είναι να φύγει η χώρα από το ευρώ. Τέτοιος πόνος για την Ελλάδα και την Ευρώπη!
Οι ίδιες δυνάμεις που προκάλεσαν την κρίση και προσδιόρισαν την ελληνική απάντηση σε αυτή, προσδιόρισαν και την γερμανική απάντηση! Φρόντισαν να βγάλουν στους ‘Ελληνες τον Ραγιά και στους Γερμανούς τον Φύρερ, με αμφότερτες δυνατότητες βαθιά ενσωματωμένες στον εθνικό μας χαρακτήρα! Ο ‘Ισσινγκ, σύμβουλος της Goldman Sachs Europe είναι ο αρχιτέκτονας του ευρώ και ο σημαντικότερος ειδήμων σε θέματα νομισματικής πολιτικής της Γερμανίας. Να μη βοηθήσουμε τους ‘Ελληνες, ήταν το μότο του άρθρου του στους Financial Times Deutschland, την άνοιξη του 2010, να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ, υποστήριζε τον Σεπτέμβριο του 2011 στην ίδια εφημερίδα, με ένα άρθρο που έθετε την ΕΕ προ του διλήμματος είτε να γίνει δικτατορία των αγορών είτε να διαλυθεί. H Goldman Sachs δεν ελέγχει μόνο τον ‘Ισσινγκ στη Γερμανία. Οι άνθρωποί της ετοιμάζουν τις αποφάσεις των συνόδων κορυφής της ΕΕ για λογαριασμό της γερμανικής καγκελαρίας και της γαλλικής προεδρίας και άνθρωπός της διευθύνει την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα!
Στην Ελλάδα οι άνθρωποι του Χρήματος οργάνωσαν προς το συμφέρον τους τη βασική ιδιότητα των Ελλήνων πολιτικών, την υποτέλεια. Στο Βερολίνο πέταξαν το δόλωμα του 4ου Ράιχ, επάγοντας την τόσο συνήθη κυριαρχική διάθεση των γερμανικών ελίτ, που οδήγησε δύο φορές την Ευρώπη και την ίδια τη Γερμανία στην καταστροφή. Το αποτέλεσμα είναι ένας άνευ προηγουμένου θρίαμβος για την αυτοκρατορία του Λόιντ Μπλανκφέιν και όσους θέλουν να διαλύσουν το ευρώ, γιατί δεν τους αρέσουν μεγάλα κράτη και γιατί χωρίς το παγκόσμιο μονοπώλιο του δολαρίου δεν θάναι εύκολη η μελλοντική χρηματοδότηση της αμερικανικής οικονομίας και γιατί δεν βλέπουν τον λόγο η Ευρώπη να ζει καλύτερα από την Ουγκάντα. Το 2008 είχαν όλοι αγριέψει με τις τράπεζες. Σήμερα, οι Γερμανοί ρίχνουν την ευθύνη στους ‘Ελληνες και το αντίστροφο, οι Βούλγαροι λένε τι καλά που τη παθαίνετε κι εσείς, οι Γάλλοι βγάζουν τον Γλέζο στην τηλεόραση να μιλήσει για τις σφαγές του Διστόμου. Κανείς δεν θυμάται πια τον ρόλο των τραπεζών, κανείς δεν σκέφτεται να πάρει μέτρα εναντίον τους. Οι τράπεζες, δια των οίκων αξιολόγησης, ρυθμίζουν πλέον τα κράτη, αντί να ρυθμίζονται από αυτά. Η κρίση της ΕΕ, με τον τρόπο που εξελίσσεται, είναι ο μεγαλύτερος θρίαμβος του καπιταλισμού της καταστροφής και του παγκόσμιου χρηματιστικού κεφαλαίου, μετά την κατάρρευση του σοβιετικού μπλοκ. Πριν από είκοσι χρόνια εξαφάνισαν ότι απέμενε από την κληρονομιά της Ρωσικής Επανάστασης, τώρα επιχειρούν να κατεδαφίσουν ότι απομένει από την κληρονομιά της Γαλλικής. Το σχεδιαζόμενο κοινωνικό ολοκαύτωμα στην Ευρώπη και το πυρηνικό στη Μέση Ανατολή, με τον κίνδυνο μιας νέας “Χιροσίμα” στο Ιράν, κινδυνεύουν, αν δεν αποτραπούν εγκαίρως, να εγκαινιάσουν έναν αιώνα καταστροφών.
Υπάρχει πάντως μια αρχή ελπίδας στην όλο και μεγαλύτερη τάση της κοινωνικής βάσης να αυτοοργανωθεί κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά, με πρωτοβουλίες όπως αυτή του Κοινωνικού Ιατρείου στο Ελληνικό, των «Πολιτών κατά του Χρέους» στο Ηράκλειο, του «Αντικατοχικού Μετώπου» στα Χανιά. Αλλά και στις διεθνείς κινητοποιήσεις υπέρ του ελληνικού λαού με το σύνθημα «Είμαστε όλοι ‘Έλληνες» και τη θέση του Ολλάντ.
Source : Konstantakopoulos.blogspot.com

Το ανοιχτό ζήτημα των γερμανικών επανορθώσεων

«Η ελληνική κυβέρνηση θα αξιολογήσει με προσοχή την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης σχετικά με τη διαφορά μεταξύ Γερμανίας και Ιταλίας, υπό το φως της σταθερής και διαχρονικής θέσης ότι το ζήτημα των γερμανικών αποζημιώσεων παραμένει ανοιχτό» αναφέρει σε έγγραφό του που διαβιβάστηκε στη Βουλή ο υπουργός Εξωτερικών Σταύρος Δήμας και προσθέτει:


«Ως προς το ευρύτερο θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων ως συνέπεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Ελλάδα λαμβάνοντας υπ΄ όψιν τις εκάστοτε συγκυρίες στις διμερείς και διεθνείς σχέσεις και συνεκτιμώντας τις νομικές, ανθρωπιστικές και άλλες παραμέτρους του ζητήματος, εγείρει τακτικά το θέμα στο πλαίσιο διμερών συναντήσεων μεταξύ ανωτάτων στελεχών των εκάστοτε κυβερνήσεων και υπηρεσιακών επαφών μεταξύ των αρμοδίων υπουργείων».

«Η εν προκειμένω εκκρεμότητα υφίσταται και διατηρούμε πάντα το δικαίωμα και τις δυνατότητες για τον χειρισμό και την ικανοποιητική κατάληξή της» σημειώνει ο υπουργός Εξωτερικών και τονίζει ότι «η Ελλάδα ουδέποτε παραιτήθηκε των αξιώσεων της».

Ο κ. Δήμας επισημαίνει επίσης ότι «το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, στην απόφασή του από 3ης Φεβρουαρίου τρέχοντος έτους σχετικά με τη διαφορά μεταξύ Γερμανίας και Ιταλίας -στην οποία παρενέβη και η χώρα μας, διαπιστώνει ότι το γεγονός ότι ένα κράτος απολαύει ετεροδικίας ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων ενός άλλου κράτους, δεν επηρεάζει το ζήτημα της διεθνούς του ευθύνης και της συνακόλουθης υποχρέωσης του να παράσχει αποζημίωση».

Το έγγραφο του υπουργού Εξωτερικών διαβιβάστηκε στη Βουλή προς απάντηση ερώτησης του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Σήφη Βαλυράκη ο οποίος είχε ζητήσει να ενημερωθεί η Βουλή «ποιο είναι το συνολικό ύψος των πολεμικών χρεών της Γερμανίας προς την Ελλάδα και πώς θα συνυπολογιστούν οι τόκοι». Ο κ. Βαλυράκης είχε απευθυνθεί επίσης στο υπουργείο Εξωτερικών ζητώντας να ενημερωθεί «ποιες είναι οι ενέργειες στις οποίες προτίθεται να προχωρήσει η κυβέρνηση προς την κατεύθυνση μιας πιεστικότερης ίσως διεκδίκησης, με τρόπο μάλιστα που να μην συνδέει τη δημοσιονομική κρίση της χώρας μας με το γεγονός αυτό».

Στη Βουλή διαβιβάστηκε και έγγραφο του υπουργού Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Μιλτιάδη Παπαϊωάννου, προς απάντηση ερώτησης για το ενδεχόμενο παράστασης της ελληνικής κυβέρνησης στην εξέταση προδικαστικού ερωτήματος ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για την ετεροδικία της Γερμανίας σε υποθέσεις εγκλημάτων πολέμου. Η ερώτηση, την οποία είχαν καταθέσει από τον ΣΥΡΙΖΑ ο πρόεδρος της ΚΟ Αλέξης Τσίπρας και οι βουλευτές Θοδωρής Δρίτσας και Βασίλης Μουλόπουλος, καθώς και οι ανεξάρτητοι βουλευτές Παναγιώτης Κουρουμπλής και Σοφία Σακοράφα, αναφέρεται «στο προδικαστικό ερώτημα του ιταλικού δικαστηρίου της Brescia, το οποίο εκκρεμεί ενώπιον του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και αφορά στο ζήτημα της υποχρέωσης της Γερμανίας να καταβάλει αποζημιώσεις σε ανθρώπους των οποίων τα δικαιώματα παραβιάστηκαν από γερμανικές δυνάμεις κατοχής στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου».

Όπως ενημερώνει ο υπουργός Δικαιοσύνης «σε συνέχεια διαβίβασης, από την Ειδική Νομική Υπηρεσία του υπουργείου Εξωτερικών, της προδικαστικής υπόθεσης C-466/11 αίτηση ιταλικού δικαστηρίου για την έκδοση προδικαστικής απόφασης, η αρμόδια υπηρεσία του υπουργείου Δικαιοσύνης απέστειλε στις 25 Ιανουαρίου 2012 έγγραφο προς το υπουργείο Εξωτερικών (Ειδική Νομική Υπηρεσία, Τμήμα Δικαίου της ΕΕ, ΕΝΥ-ΕΕ) με τις θέσεις του υπουργείου Δικαιοσύνης, και συγκεκριμένα προέκρινε την παρακολούθηση της εν λόγω προδικαστικής παραπομπής σε αυτό το στάδιο, ζητώντας από την αρμόδια υπηρεσία του υπουργείου Εξωτερικών συνεχή ενημέρωση, προκειμένου εν συνεχεία να συνεκτιμηθεί από τα δύο υπουργεία η σκοπιμότητα συμμετοχής της χώρας μας κατά την προφορική εκδίκαση της υπόθεσης».

Οι ερωτώντες βουλευτές έχουν επισημάνει ότι «η υπόθεση ενδιαφέρει την Ελληνική Δημοκρατία, καθώς και Έλληνες πολίτες, θύματα ή συγγενείς θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας, έχουν προσφύγει εναντίον της Γερμανίας ενώπιον ελληνικών και ιταλικών δικαστηρίων και ζητούν αποζημίωση». Έχουν επίσης επισημάνει ότι «σύμφωνα με το ευρωπαϊκό δίκαιο, η Ελληνική Δημοκρατία έχει δικαίωμα να παραστεί ως ενδιαφερόμενο μέρος και να θέσει αιτήματα προς το δικαστήριο, όπως είχε κάνει και στην υπόθεση της καταστροφής του Διστόμου και εκπροσωπήθηκε στην ακροαματική διαδικασία ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης».

Source : www.kathimerini.gr

Διμέτωπος αγώνας διάσωσης της οικονομίας

Σε δύο πεδία θα κριθεί εάν η Ελλάδα θα αποφύγει τον πλήρη εκτροχιασμό στο άμεσο μέλλον, καθώς θα πασχίζει να επιτύχει το «ακατόρθωτο» που περιγράφει το δεύτερο πρόγραμμα διάσωσης.
Όπως αναφέρει το protothema.gr, το πρώτο πεδίο αφορά την Ευρώπη και το κατά πόσον θα εγκριθούν αναπτυξιακά κονδύλια (το λεγόμενο «νέο σχέδιο Μάρσαλ»), με διεύρυνση του προγράμματος στήριξης τους επόμενους μήνες. Το δεύτερο πεδίο, όμως, αφορά τις εσωτερικές πολιτικές που θα αποτρέψουν τη γενικευμένη πτώχευση των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων, ώστε να είναι σε θέση να κινηθούν και να συμβάλουν στην ανάκαμψη. Και για να γίνει αυτό χρειάζεται «κούρεμα» των τιμών σε προϊόντα και υπηρεσίες, αλλά και δανείων που επιβαρύνουν τους οικογενειακούς και  επιχειρηματικούς προϋπολογισμούς.
Ειδικά τα νοικοκυριά δοκιμάζονται τριπλά, καθώς το «κούρεμα» των μισθών (που λειτουργεί προς όφελος των επιχειρήσεων) μειώνει το διαθέσιμο εισόδημα, τη στιγμή που οι δαπάνες παραμένουν σταθερές -αν δεν ανεβαίνουν κιόλας- ενώ την ίδια στιγμή καταρρέει και η αξία των ακινήτων στα οποία επένδυσαν με στεγαστικά δάνεια την περίοδο της ευημερίας. Επιπλέον, χάνουν ένα μεγάλο μέρος των ασφαλιστικών εισφορών που κατέβαλλαν επί δεκαετίες, λόγω του «κουρέματος» των ομολόγων των ασφαλιστικών ταμείων.
 Κάπου, επομένως, πρέπει να ελαφρυνθούν. Ασφαλώς, ο έλεγχος των τιμών είναι κάτι που θεωρείται «ιεροσυλία» για τους θιασώτες της ελεύθερης αγοράς. Οι συνθήκες, όμως, είναι έκτακτες -σχεδόν πολεμικές- και απαιτούν έκτακτα μέτρα. Δεν αρκεί το -αναγκαίο- «ξετίναγμα» όλων των μεσαζόντων και των ολιγοπωλίων που κερδοσκοπούν.  Ενα «κούρεμα» στα δάνεια είναι απαραίτητο και δεν θα πρέπει να περιοριστεί σε επιμήκυνση των υπαρχόντων δανείων, με «αιώνιες» δόσεις, αλλά να γίνει ουσιαστική ελάφρυνση. Ασφαλώς, δεν είναι απλή υπόθεση, καθώς θα προσθέσει βάρη στις τράπεζες, οι οποίες είναι οι «αρτηρίες» της αγοράς.
Οι ελληνικές τράπεζες, βέβαια, δεν ευθύνονται για την παγκόσμια κρίση, ενώ πληρώνουν και τα σπασμένα του «κουρέματος» των ελληνικών ομολόγων. Εχουν όμως και αυτές πολλές ευθύνες, κυρίως για την αλόγιστη προώθηση και χορήγηση δανείων κάθε είδους σε μια αγορά που δεν ήταν έτοιμη γι’ αυτό, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί «φούσκα» στην κατανάλωση αλλά και στα ακίνητα.
Υπό τις έκτακτες συνθήκες στις οποίες όλοι ζούμε, θα πρέπει να μελετηθεί η υπόθεση και το κόστος να μοιραστεί ώστε ένα μέρος από την ενίσχυση που θα λάβουν οι τράπεζες προκειμένου να αντέξουν το «κούρεμα» να χρησιμοποιηθεί για την ελάφρυνση των νοικοκυριών από το κόστος των δανεικών.
Source : defencenet.gr