Αμεσες γεωπολιτικές εξελίξεις στην ανατολική Μεσόγειο

Τις παραμονές της Άνοιξης του 2012, που αναμένεται να είναι άκρως σημαντική για την ευρύτερη περιοχή, είναι σε εξέλιξη γεγονότα και διαδικασίες που αξίζει να τα σκιαγραφήσουμε, αφού ούτως ή άλλως επηρεάζουν και θα επηρεάσουν τα ελληνικά πράγματα.

Μετά τη δρομολόγηση της εκμετάλλευσης του κοιτάσματος στο Οικόπεδο «Αφροδίτη», από την αμερικανοεβραϊκών συμφερόντων Noble Energy, που κατά τα φαινόμενα μάλλον έχει αποδεχτεί ως τετελεσμένο η Τουρκία, η επίσκεψη Νετανιάχου στη Λευκωσία, το δεύτερο δεκαήμερο του Φεβρουαρίου, αποτελεί προάγγελο νέων εξελίξεων για το ίδιο το γεωπολιτικό καθεστώς της Κύπρου, που μέχρι τώρα επηρεάζεται δραματικά από την τουρκική κατοχή, από τις αγγλικές βάσεις και από τα δικαιώματα που απορρέουν ή υποτίθεται ότι απορρέουν για τις εγγυήτριες δυνάμεις από τις συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου. Και το λέμε αυτό γιατί ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, εκτός του ότι θα συζητήσει το θέμα του σταθμού υγροποίησης και το θέμα της μεταφοράς του φυσικού αερίου στην ενεργοβόρα Ευρώπη, κάτι που αφορά και την Ελλάδα, είναι πολύ πιθανόν να συζητήσει την υπογραφή συμφωνίας για την εγκατάσταση πολεμικών αεροσκαφών του Ισραήλ στην Κύπρο. Δηλαδή, με άλλα λόγια, θα ζητήσει την παραχώρηση βάσης στο έδαφος της Κύπρου, που, εκτός των άλλων, σημαίνει ανατροπή των υπαρχουσών ισορροπιών που υπάρχουν στο νησί, λόγω της τραγελαφικής κατάστασης που έχει δημιουργηθεί με την παρουσία 40 χιλιάδων στρατιωτών, του τουρκικού στρατού κατοχής, και της λειτουργίας των στρατιωτικών βάσεων που διατηρεί η Αγγλία στη Μεγαλόνησο, με δικαιώματα εθνικής κυριαρχίας στο έδαφος τους, τουλάχιστον όπως ισχυρίζεται η ίδια.

Αν θα μπορούσαμε να διεισδύσουμε στη σκέψη των πολιτικών και των επιτελών που σχεδιάζουν και κινούνται προς αυτήν την κατεύθυνση, η παρουσία των αεροσκαφών της πολεμικής αεροπορίας του Ισραήλ στο έδαφος της Κύπρου, που δεν διαθέτει δικά της πολεμικά αεροσκάφη -σημειώστε ότι Άγκυρα και Ουάσιγκτον, για διαφορετικούς λόγους η κάθε μια, αντιδρούν με σφοδρότητα στην εγκατάσταση ελληνικών αεροσκαφών στην Κύπρο- σε επιχειρησιακό επίπεδο θα προστατεύει τον σταθμό υγροποίησης που θα κατασκευαστεί στην Κύπρο, αλλά και τον αγωγό που θα κατασκευαστεί για τη μεταφορά του φυσικού αερίου στην Ευρώπη, μέσω ελληνικής ΑΟΖ. Σε στρατηγικό επίπεδο, όπως θα δούμε παρακάτω, αλλάζει τις ισορροπίες!

Αφού υπογραμμίσουμε ότι σε περίπτωση που επιτευχθεί συμφωνία, η βάση που θα παραχωρηθεί, θα είναι η πρώτη μόνιμη βάση του Ισραήλ εκτός του εθνικού του εδάφους, να υπενθυμίσουμε ότι πέρα από τη συνεργασία στο θέμα της εκμετάλλευσης και μεταφοράς του φυσικού αερίου, η Κύπρος και το Ισραήλ βρίσκονται κοντά στην υπογραφή συμφωνίας για την κατασκευή υποθαλάσσιου καλωδίου-αγωγού μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας. Το θέμα συζητήθηκε για πρώτη φορά κατά την επίσκεψη του Υπουργού Ενέργειας και Υδάτινων Πόρων του Ισραήλ Ούζι Λαντάου (Uzi Landau) στην Κύπρο τον περασμένο Νοέμβριο στο πλαίσιο της επίσκεψης του Προέδρου του Ισραήλ Σιμόν Πέρες, αλλά και κατά την πρόσφατη επίσκεψη της Υπουργού Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού της Κύπρου, Πραξούλας Αντωνιάδου στο Ισραήλ. Σύμφωνα με ανακοίνωση του ισραηλινού Υπουργείου Εξωτερικών, οι δύο Υπουργοί συζήτησαν θέματα υποδομής, συμπεριλαμβανομένης της ενδεχόμενης διμερούς συνεργασίας στον τομέα της ενέργειας.

Όμως, κατά την άποψή μας το θέμα του καλωδίου, δεν είναι τόσο απλό όσο φαίνεται εκ πρώτης όψεως. Ο Ισραηλινός Υπουργός, κατά τη συνάντηση εκείνη, εκτός του ότι ανέφερε ότι το έργο θα προσφέρει στήριξη στα θέματα ηλεκτρικής ενέργειας των δύο χωρών, πρόσθεσε ότι θα είναι η πρώτη διασύνδεση αυτού του είδους μεταξύ του Ισραήλ και της Ευρώπης, που σημαίνει ότι το υποθαλάσσιο καλώδιο θα φθάσει μέχρι την Ελλάδα. Μάλιστα, ο Ισραηλινός αξιωματούχος συνεχίζοντας είπε ότι η Κύπρος και η Ελλάδα πρόκειται να υπογράψουν ένα μνημόνιο συνεργασίας για ένα σχέδιο που προβλέπει την τοποθέτηση ενός υποθαλάσσιου καλωδίου συνολικού μήκους 600 χλμ. το οποίο θα συνδέει την Κύπρο και άρα το Ισραήλ με την ηπειρωτική Ευρώπη και με το ευρωπαϊκό δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας.

Δηλαδή, κατά τα φαινόμενα, του αγωγού φυσικού αερίου θα προηγηθεί το υποθαλάσσιο καλώδιο μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας μεταξύ Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδος, που πρέπει να διέλθει από την υποθαλάσσια περιοχή μεταξύ Κύπρου-Καστελορίζου-Κρήτης, που αμφισβητεί και διεκδικεί η Τουρκία, προσπαθώντας να σύρει προς την πλευρά των δικών της θέσεων την Αίγυπτο, όπου την Άνοιξη εξεγερμένων, αντί του Καλοκαιριού, διαδέχεται ο βαρύς Χειμώνας του πολιτικού Ισλάμ. Και όταν λέμε προς την πλευρά των δικών της θέσεων, εννοούμε τους ισχυρισμούς της Τουρκίας, όπως εκφράστηκαν δια στόματος του Πρωθυπουργού της Ταγίπ Ερντογάν και του Υπουργού Ενέργειας, Τανέρ Γιλντίζ, ότι δηλαδή η Τουρκία αναγνωρίζει στο Καστελόριζο χωρικά ύδατα 6 ν.μ., στα οποία περιορίζεται και η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη του νησιού και τίποτε άλλο.

Να σημειώσουμε ότι ενώ η Αίγυπτος δέχτηκε την οριοθέτηση της δικής ΑΟΖ με την Κύπρο με βάση την αρχή της μέσης γραμμής, τώρα φέρεται να κάνει διαπραγματεύσεις με την Τουρκία, υιοθετώντας την αρχή της ευθυδικίας, που περιορίζει την ΑΟΖ του Καστελορίζου και αποκόπτει την ενότητα και την επαφή μεταξύ των ΑΟΖ Ελλάδος και Κύπρου.

Παράλληλα με όλα αυτά, λες και υπάρχει ένας ανώτερος στρατηγικός σχεδιασμός, η Ελλάδα, που επί δεκαετίες δεν έκανε το παραμικρό για να εκμεταλλευθεί τον υποθαλάσσιο πλούτο της, τον Αύγουστο του 2011, και ενώ η οικονομική κρίση περιόρισε δραματικά τις δυνατότητες υποστήριξης μιας τέτοιας πολιτικής με εθνικά μέσα, ψήφισε έναν νόμο, ο οποίος ανοίγει το δρόμο για την εκμετάλλευση της ελληνικής ΑΟΖ. Συγκεκριμένα, με τον νόμο Ν. 4001/2011, που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ Α 179/22.08.2011, η Ελλάδα κατοχυρώνει το δικαίωμα εκμετάλλευσης των θαλασσίων περιοχών της. Σύμφωνα με το άρθρο 156 του ως άνω νόμου: «Ως «υποθαλάσσιες περιοχές» νοούνται ο βυθός και το υπέδαφος των εσωτερικών υδάτων, της αιγιαλίτιδας ζώνης, της υφαλοκρηπίδας και της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (αφ’ης κηρυχθεί) μέχρι την απόσταση των 200 ν.μ. από τις γραμμές βάσης από τις οποίες μετράται το εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης.

Ελλείψει συμφωνίας οριοθέτησης με γειτονικά κράτη των οποίων οι ακτές είναι παρακείμενες ή αντικείμενες με τις ελληνικές ακτές, το εξωτερικό όριο της υφαλοκρηπίδας και της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (αφ’ ης κηρυχθεί) είναι η μέση γραμμή, κάθε σημείο της οποίας απέχει ίση απόσταση από τα εγγύτερα σημεία των γραμμών βάσης (τόσο ηπειρωτικών όσο και νησιωτικών) από τις οποίες μετράται το εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης.»

Και μάλλον ο νόμος αυτός δεν ψηφίστηκε για να μείνει στα χαρτιά, αφού, σύμφωνα με τον κ. Μανιάτη, «το ΥΠΕΚΑ προχώρησε στην προκήρυξη Διεθνούς Δημόσιας Πρόσκλησης για συμμετοχή σε σεισμικές ερευνητικές εργασίες απόκτησης δεδομένων μη αποκλειστικής χρήσης εντός της θαλάσσιας ζώνης στη Δυτική και Νότια Ελλάδα. Η εν λόγω διεθνής δημόσια πρόσκληση δημοσιεύτηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2011 στην επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και ότι στο παράρτημα Α της ανωτέρω απόφασης-πρόσκλησης που αποτελεί αναπόσπαστο μέρος αυτής απεικονίζεται ενδεικτικός χάρτης της προς έρευνα περιοχής, περιλαμβάνοντας τα όρια της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, όπως αυτά προσδιορίζονται με βάση την εθνική διαπραγματευτική θέση και τις αρχές του διεθνούς δικαίου».

Δηλαδή, η Ελλάδα έχει καταρτίσει χάρτη που δημοσιεύθηκε στην επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, στον οποίο απεικονίζεται η ελληνική ΑΟΖ με κοινό όριο μεταξύ των ΑΟΖ Ελλάδος-Κύπρου, ενώ προχωρούν οι διαδικασίες για έρευνες νοτίως της Κύπρου, που είναι το προτελευταίο βήμα πριν την εκμετάλλευση.

Αν σε όλα αυτά συμπληρώσουμε και την έγγραφη απάντηση σε ερώτηση του βουλευτή κ. Στρατάκη του Υπουργού  Εξωτερικών κ. Σταύρου Δήμα ότι «η κήρυξη ΑΟΖ στον ελληνικό θαλάσσιο χώρο αποτελεί ένα κυριαρχικό δικαίωμα, το οποίο η Ελλάδα θα ασκήσει στον κατάλληλο χρόνο, συνεκτιμώντας τις γενικότερες συνθήκες καθώς και τις εν εξελίξει διαπραγματεύσεις με τις όμορες χώρες με γνώμονα το εθνικό συμφέρον στο πλαίσιο της γενικότερης στρατηγικής μας», τότε μπορούμε να συμπεράνουμε ότι όλες οι ενέργειες που αναφέρονται στο σημείωμα αυτό, πιθανόν υπαγορεύονται από έναν ανώτερο στρατηγικό σχεδιασμό, που είναι συμβατός με τα γενικότερα συμφέροντα του Ελληνισμού. Θα ήταν δε ευχής έργον η εξέλιξή τους να συμπέσει χρονικά με την μακροχρόνια εμπλοκή της Τουρκίας σε μέτωπα όπως η Συρία, το Ιράν και το Κουρδικό. Λέτε;

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην Κυριακάτικη Δημοκρατία

Το ισλαμικό πείραμα ξεκινά από την Κύπρο

 Δεν με βρίσκουν σύμφωνο τα θρησκευτικά τάγματα

Άρθρο του Λεβέντ Οζαντάμ στην Χαμπερντάρ

ΚΑΠΟΙΟΙυποστηρίζουν ότι στη χώρα λειτουργούν θρησκευτικά τάγματα και δραστηριοποιούνται μυστικά. Κάποιοι άλλοι υποστηρίζουν το αντίθετο και ισχυρίζονται ότι όλα όσα λέγονται είναι διαδόσεις. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι τα θρησκευτικά τάγματα είναι εστίες επιστήμης και γνώσης και κάποιοι όλοι ότι με την ίδρυσή τους στοχεύουν στην κατάρρευση του κοσμικού καθεστώτος και την καθιέρωση του ισλαμικού τρόπου ζωής, της Σαρία. Γενικά, η εντύπωση που επικρατεί μεταξύ του λαού είναι ότι τα θρησκευτικά τάγματα είναι ένας μπαμπούλας και ασχολείται με παράνομες δραστηριότητες. Σε πολλά κράτη του κόσμου δραστηριοποιούνται παρόμοια τάγματα και γνωρίζουμε ότι το ίδιο ισχύει και για τη χώρα μας, χωρίς ωστόσο να ισχυριζόμαστε ότι κάποιο από αυτά διαδραμάτισε ρόλο κατάλυσης του καθεστώτος.


Τελευταία είχα φιλοξενούμενο στον τηλεοπτικό σταθμό ΑS ΤVτον «υπουργό» Παιδείας, Νεολαίας και Αθλητισμού και στην ερώτησή μου κατά πόσο στη χώρα υπάρχουν θρησκευτικά τάγματα απάντησε καταφατικά προσθέτοντας ότι αντιτίθεται στα τάγματα αυτά. Πρόσθεσε ακόμη ότι ως «υπουργός» Παιδείας θα λάβει όλα τα ενδεικνυόμενα μέτρα κατά των θρησκευτικών ταγμάτων και ουδέποτε θα επιτρέψει την κατάλυση του κοσμικού συστήματος που βασίζεται στις αρχές του Ατατούρκ.

Από την στιγμή που και ο «υπουργός» το παραδέχεται σημαίνει ότι στη χώρα αυτή δραστηριοποιούνται θρησκευτικά τάγματα. Το ότι υπάρχουν δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να τα ανεχόμαστε. Μετά την παραδοχή του «υπουργού» για την ύπαρξή τους, περιμένουμε τώρα να ενημερώσει το λαό ποιος ο τίτλος τους, ποιοι οι επικεφαλής τους, κατά πόσο έχουν δεσμούς με άλλα κράτη.

Τις μέρες μας συζητούμε για την παραχώρηση 200 στρεμμάτων γης στο Ίδρυμα Επιστημονικής, Ηθικής και Κοινωνικής Αλληλεγγύης Κύπρου. Το ότι παραχωρήθηκε μια τόσης μεγάλης αξίας εκταση γης σε ένα ίδρυμα που ιδρύθηκε μόλις πριν από δύο μήνες σε βάζει σε υποψίες.

Οι υποψίες επιτείνονται όταν πληροφορηθείς ότι ακόμη και ο «υπουργός» Παιδείας δεν ήταν ενήμερος για την παραχώρηση του χώρου αυτού και ότι θα πρόκειται για ένα συγκρότημα που θα παρέχει θρησκευτική μόρφωση με προοπτική στον ίδιο χώρο να συγκεντρωθούν σχολεία που προσφέρουν κανονική εκπαίδευση. Σίγουρα ο «πρωθυπουργός» δεν είδε στον ύπνο του ένα τέτοιο συγκρότημα και μόλις ξύπνησε θέλησε να το ανεγείρει.

Η παρούσα κυβέρνηση ενεργεί με ερασιτεχνισμό και με μυστικότητα στην υλοποίηση έργων, οπότε σε υποχρεώνει να υποθέσεις ότι αποσκοπεί σε κάτι πονηρό και ότι πίσω από κάθε πονηρή πράξη βρίσκεται ένα θρησκευτικό τάγμα.

Γαλουχούμε μια θρησκόληπτη γενεά

Άρθρο της Γκιουλσέν Μποζκούρτ στην Ορτάμ

Η ΠΡΟΣΦΑΤΗομιλία του πρωθυπουργού της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν έσκασε σαν βόμβα. Δήλωσε ότι στόχος του είναι να γαλουχηθεί μια θρησκευόμενη και συντηρητική γενεά. Εξάλλου, η μέχρι σήμερα δράση του Κόμματος Δικαιοσύνης-Ανάπτυξης δεν διέφερε από τον στόχο στον οποίο αναφέρθηκε ο Ερντογάν. Δεν ξέρω κατά πόσο συνάδουν οι δηλώσεις του για μια θρησκευόμενη και συντηρητική γενεά με την προσπάθεια να διδάξει στις χώρες του αραβικού κόσμου τα πλεονεκτήματα του κοσμικού κράτους.

Και ενώ έτσι έχουν τα πράγματα στην Τουρκία, η αποκαλούμενη και οπίσθια αυλή της Τουρκίας, η «ΤΔΒΚ», βρίσκεται αντιμέτωπη με μια προσπάθεια να γαλουχήσει θεοσεβούμενα, εσωστρεφή, ευκολόπιστα άτομα. Γίνονται προσπάθειες για αλλαγή της κοινωνικοπολιτιστικής δομής των Τ/κ και της καθιέρωσης μιας πιο συντηρητικής και θρησκόληπτης δομής. Τον τελευταίο καιρό οι προσπάθειες αυτές έχουν κτυπήσει κόκκινο. Στα πιο κεντρικά σημεία της χώρας ανεγείρονται θρησκευτικά συγκροτήματα και ενώ στερούμεθα δασών και πρασίνου, υλοτομούνται δένδρα για ανέγερση τζαμιών. Απτή απόδειξη το τζαμί που ανεγέρθη στο χωριό Λιμνιά.

Για τον ίδιο σκοπό επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί και ο χώρος του σταθμού λεωφορείων στην Ομορφίτα, χώρος από τον οποίο διέρχονταν καθημερινά χιλιάδες πολίτες και μαθητές. Αν θυμάστε, ο δήμαρχος Λευκωσίας είχε συγκατατεθεί στην ιδέα.

Διερωτάται κανείς πού βρίσκονται τα κονδύλια για παρόμοια έργα από την στιγμή που η χώρα αδυνατεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες των τομέων υγείας, εκπαίδευσης, περιβάλλοντος. Για χρόνια τώρα οι κάτοικοι της Καρπασίας στερούνται ενός υγειονομικού κέντρου, αλλά στην ίδια περιοχή ανεγείρονται συνεχώς νέα τζαμιά. Στον τομέα της εκπαίδευσης οι επενδύσεις είναι, δυστυχώς, ανύπαρκτες. Η δημόσια εκπαίδευση δεν ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες. Σήμερα σε πόσα σχολεία υπάρχουν ηλεκτρονικοί υπολογιστές; Τι κονδύλι έχει προβλεφτεί για τον σκοπό αυτό; Τι δραστηριότητες έχουν γίνει στους τομείς των ενδοσχολικών θεατρικών παραστάσεων, πολιτιστικών και κοινωνικών δραστηριοτήτων; Με όλα ταύτα στα σχολεία διεξάγονται φροντιστήρια κορανίου. Πόσα νέα σχολεία ανεγέρθησαν; Πόσα πολιτιστικά κέντρα;

Σύμφωνα με πρόσφατες πληροφορίες, παραχωρήθηκε έκταση 200 στρεμμάτων στη Μια Μηλιά σε Ιδρυμα για ανέγερση Θεολογικής Σχολής και μεγάλου συγκροτήματος όπου θα στεγαστούν το τουρκικό λύκειο, το λύκειο επιστημονικής κατεύθυνσης, με αποτέλεσμα και τα σχολεία που προσφέρουν κανονική μόρφωση να επηρεάζονται από τις εστίες αυτές.

Έχοντας όλα αυτά υπόψη μπορούμε να συμπεράνουμε τους στόχους του Ερντογάν. Διερωτώμεθα πού είναι οι «πρωθυπουργός» και «υπουργός» Παιδείας του κοσμικού κράτους που ονομάζετα ΤΔΒΚ. Γιατί δεν αντιδρούν; Πώς είναι δυνατόν να ανεχόμαστε μια τέτοια πολιτική που διαγράφει την τ/κ ταυτότητα χιλιάδων χρόνων; Είμαι σίγουρη ότι θα τρίζουν τα κόκαλα του Φαζίλ Κιουτσιούκ.
Source :  http://www.philenews.com

H ανασυγκρότηση της επόμενης μέρας

Tου Νικου Βατοπουλου
Ανάμεσα στους ασφαλείς λεονταρισμούς των παραιτήσεων βουλευτών και υφυπουργών και στις κορώνες και απειλές πολιτικών αρχηγών με τσιτάτα και ύφος θιγμένης γεροντοκόρης, επιβιώνει και ανανεώνεται το ερώτημα τι εστί φιλελληνισμός.Το ίδιο, όμως, το ερώτημα ακυρώνεται καθώς αδυνατίζει μπροστά στο μείζον ζήτημα, που υπερβαίνει τα ψευδο-διλήμματα και υπακούει μονάχα στον κανόνα του ορθολογισμού και του δημοσίου συμφέροντος σε βάθος χρόνου.

Επειδή χορτάσαμε από  «φιλέλληνες» και «ανθέλληνες» Ελληνες, φαίνεται πως πρέπει να αποδεχθούμε ότι ένα σημαντικό κομμάτι του πληθυσμού και δυστυχώς το μεγαλύτερο κομμάτι του πολιτικού κόσμου αδυνατούν να κατανοήσουν τη θέση της Ελλάδος στον σύγχρονο κόσμο. Οι φτωχοπρόδρομοι και οι ήρωες του γλυκού νερού, που γαβγίζουν μέσα στο μαντρί, είναι σε «απόσυρση» κάτι χρόνια τώρα, αλλά δυστυχώς εξακολουθούν και είναι στο προσκήνιο και επηρεάζουν τις τύχες μας.

Υπάρχει ένα κέρδος από τη δίνη στην οποία βρισκόμαστε. Κάθε μέρα, όλο και περισσότεροι πολίτες αντιλαμβάνονται τη φύση του σύνθετου προβλήματος και η αγανάκτηση έχει μετατραπεί σε βαθιά αποστροφή για όσους υπηρέτησαν και υπηρετούν το φαύλο σύστημα. Αυτό που δίνει ελπίδα είναι οι έντονες ζυμώσεις στους κόλπους των σκεπτόμενων πολιτών.

Είναι εντυπωσιακό πόσο ψύχραιμη και ορθολογική είναι μία κρίσιμη μάζα πολιτών, οι περισσότεροι με πτυχία ή καριέρα, που αφιερώνουν μεγάλο κομμάτι της δημιουργικότητάς τους για την «επόμενη μέρα». Η επόμενη μέρα δεν έχει να κάνει με κανένα τοπίο καταστροφής, αλλά με την ανασυγκρότηση του κράτους και της κοινωνίας, που αργά η γρήγορα θα γίνει.

Σε αυτό το τοπίο, η Ελλάδα θα οδηγηθεί αναγκαστικά σε μία ψυχοθεραπευτική σύγκλιση ουτοπίας και πραγματικότητας, με ζητούμενο την ευνοϊκή για την κοινωνία σχέση παραγωγικότητας και κατανάλωσης, που τα τελευταία 30 χρόνια είναι καταστροφική.
Source : http://news.kathimerini.gr/

Αλλαγή νοοτροπίας

H χώρα μας βρίσκεται αντιμέτωπη με τη χρεοκοπία, αν δεν ψηφιστεί η νέα δανειακή σύμβαση από τη Βουλή. Όμως η Ελλάδα δεν πρόκειται να σωθεί, ακόμα κι αν οι εταίροι και δανειστές μας συμφωνήσουν, (όπως, τελικά, προβλέπουμε ότι θα γίνει έστω και δύσκολα) να μας σώσουν από τη χρεοκοπία. Αν δε γίνουν μεγάλες αλλαγές, κυρίως από εκείνους που υπεύθυνα έχουν αναλάβει τη διακυβέρνηση του τόπου και συνήθως συμπεριφέρονται ανεύθυνα.


Έχουμε κατ’ επανάληψη γράψει ότι το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι, κυρίως, πολιτικό και κοινωνικό. Και το μεγάλο μέρος της ευθύνης, ασφαλώς το φέρουν οι εκάστοτε κυβερνώντες, αλλά κι ένας εσμός από οργανώσεις, ομάδες, συντεχνίες, συνδικαλιστές, κομματικούς καρεκλοκένταυρους κοκ, που επί σειρά ετών μετέτρεψαν την Ελλάδα σε ιδιότυπο κρατικοδίαιτο σύστημα, που περισσότερο θύμιζε σοβιετικού τύπου λειτουργίες, έστω χωρίς τα γκουλάγκ και τα ψυχιατρεία, παρά ώριμη καπιταλιστική και φιλελεύθερη χώρα. Η αλλαγή, όμως, που υποχρεωτικά πρέπει να γίνει σήμερα στην Ελλάδα αποτελεί τεράστιο εγχείρημα.

Πάρα πολλοί Έλληνες, που βιώνουν με απόλυτο τρόπο τις συνέπειες της πρωτοφανούς οικονομικής κατάρρευσης, δεν αντιλαμβάνονται ή δε θέλουν να αντιληφθούν τι συμβαίνει στη χώρα. Νομίζουν ή θέλουν να νομίζουν ότι το πρόβλημα είναι παροδικό κι ότι αργά η γρήγορα θα επιστρέψουμε στην κατάσταση που βρισκόμαστε πριν από τον προπερασμένο Μάϊο. Ολοι αυτοί οι άνθρωποι, που αφθονούν κυρίως μεταξύ των πολιτικών, των συνδικαλιστών και των δημοσίων υπαλλήλων, δεν έχουν καταλάβει ότι η Ελλάδα, ουσιαστικά, χρεοκόπησε το 2010. Είναι μια άλλη χώρα, σε μια άλλη διαφορετική κι άκρως οδυνηρή πραγματικότητα. Και για την κατάσταση αυτή δε μας φταίνε ούτε ο Γιούνκερ, ούτε ο Ολι Ρεν, ούτε η Μέρκελ ούτε οποιοσδήποτε άλλος από τους ξένους ηγέτες ή τους ξένους λαούς.

Φταίμε εμείς,αλλά  κυρίως οι πολιτικοί που εξέθρεψαν υπό την πίεση της κομματικής τους πελατείας ένα συντεχνιακό, κομματικό κράτος που, και με τη βούλα, κατέρρευσε τον Μάιο του 2010. Πλανώμεθα δε πλάνην οικτράν αν νομίζουμε ότι θα τα καταφέρουμε συμπεριφερόμενοι με τον ίδιο τρόπο. Και μέσα στη παράκρουση στην οποίαν βρισκόμαστε, επειδή βλέπουμε να καταρρέει ο τρόπος ζωής μας, καταφεύγουμε σε ακραίες συμπεριφορές.

Με βαθιά θλίψη και μεγάλο φόβο διαπιστώνουμε ότι οι συνδικαλιστές -που φέρουν ευθύνη εξίσου μεγάλη με τους πολιτικούς και τα κόμματα για το αδιέξοδο- συνεχίζουν τα ίδια τερτίπια του παρελθόντος, στο όνομα δήθεν του «συμφέροντος των εργαζομένων».

Η ευθύνη, όμως, των δικών μας πράξεων και παραλείψεων είναι αποκλειστικά δική μας. Κι η αλλαγή νοοτροπίας είναι απαραίτητη. Αν η Ελλάδα δεν αρχίσει να δημιουργεί πρωτογενή πλεονάσματα, δηλαδή να έχει περισσότερα έσοδα από έξοδα, τότε δεν υπάρχει καμιά πιθανότητα να υπερβεί το μείζον πρόβλημα, έστω κι αν η κατάσταση στην Ευρωζώνη βελτιωθεί δραστικά τα επόμενα χρόνια. Κι ο λόγος είναι ότι χωρίς πρωτογενή πλεονάσματα δεν μπορούμε να έχουμε τα χρήματα που απαιτούνται για να μειώσουμε το χρέος. Ελάχιστοι Έλληνες έχουν συνειδητοποιήσει ότι ακόμα κι αυτή την κρίσιμη στιγμή, συνεχίζουμε να δανειζόμαστε από την τρόϊκα για να χρηματοδοτήσουμε τις δαπάνες του Δημοσίου, ακόμα και για να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις. Κι όσο αυτό συνεχίζεται, το φάντασμα της χρεοκοπίας θα πλανάται πάνω από τα κεφάλια όλων μας.

 

Source : http://www.aixmi.gr/

Η ανάπτυξη ξεκινά από τον μικρόκοσμό μας

Γνωριζόμαστε καλά τόσα χρόνια.Η συνέχεια και η συνέπεια στον χρόνο, η μετουσίωση του λόγου σε πράξη και στάση ζωής αποτελούν τις βασικές αρετές του ανθρώπου αλλά και κάθε Έλληνα που επιθυμεί να είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με το ιστορικό του παρελθόν.Κρατείστε λοιπόν την οργή σας και τον θυμό σας που δίκαια σας πνίγουν, ασκείστε δημιουργική κριτική και στον εαυτό σας, αλλάξτε εσείς , αλλάξτε τον μικρόκοσμο σας και να δείτε πως αλλάζει μια χώρα και μια κοινωνία.Τα γράφω αυτά με αφορμή σχόλιο, το οποίο εκφράζει παρά πολλούς και ο πυρήνας του αναφέρεται στο τι με νοιάζει εμένα σε όσα γύρω συμβαίνουν.
Τα καμπανάκια για την πολύπλευρη κρίση της Ελλάδας είχαν ηχήσει από πολύ νωρίς εδώ και σχεδόν 30 χρόνια  και υπήρξαν και αναλύσεις και δημόσιες τοποθετήσεις και άρθρα , δεν δικαιούται λοιπόν κανείς μας να κραυγάζει και να διαρρηγνύει τα ιμάτια του ότι εξεπλάγην.Είθισται δε σε περιόδους κρίσης τα κατώτερα οικονομικά στρώματα και οι πιο αδύνατες κοινωνικές ομάδες να πληρώνουν το κόστος της σε μεγαλύτερο βαθμό αυτό αποτελεί νομοτελειακή αρχή στην παγκόσμια Ιστορία.

Τι με νοιάζει εμένα;
Σε νοιάζει και εσένα και εμένα. Η πλέον βασική αιτία της κρίσης που σήμερα βιώνουμε είναι και το χαμηλό μορφωτικό μας επίπεδο σαν λαός και το χαμηλό επίπεδο εκπαίδευσης μας .Ο όρος εκπαίδευση εδώ έχει ευρεία έννοια.

Η κοινωνική αλλαγή ήταν πάντα μια σιωπηλή διαδικασία, για να φτάσει η ώρα της επανάστασης όπως ο καθείς την ονειρεύεται πρέπει να υπάρξουν διεργασίες επώδυνες και επίπονες. Απαντώ έτσι στο ερώτημα σου αν Έχουμε συνείδηση ως λαός; αν Εχουμε αξιοπρέπεια ; αν Μπορούμε να την βρούμε πάλι;;;; Μέσα απο αυτές τις διεργασίες ξεπηδούν οι λαικοί και Εθνικοί Ηγέτες.

Όμως μιλήστε που να πάρει και να σηκώσει ….Το σπίτι μας έχει πάρει φωτιά και καίγεται και εμείς περί άλλων τυρβάζουμε …Θεωρητικά.. Κάποιων οι ζωές καίγονται από πολύ νωρίς όταν πιότεροι ζούσαν στην ευμάρεια. Δεν δικαιούσαι να επαναστατείς λοιπόν τώρα όταν κάποτε σώπαινες για την αδικία που βίωναν οι συνέλληνες και συνάνθρωποι σου.

Η γνώση πάντα ήταν δύναμη απέναντι σε κάθε εξουσία, σε κάθε λαοπλάνο, σε κάθε αργυραμοιβό.

Και παλαιότερα το έχω αναφέρει, αυτό νοιώθω μου ότι αναλογεί και αυτό πράττω, με αυτό κρίνετε με έτσι, και όχι με λογικές το τι με νοιάζει εμένα, με λογικές του ωχ αδερφέ.
Source : infognomon.blogspot.gr

Γερμανία : Κέρδη εν μέσω ευρωπαϊκής οικονομικής κρίσης ( κείμενο στα αγγλικά)

An engineer works in the turbine head in the assembly of wind generators in Aurich, Germany. German export increased by 11.4 percent in 2011 to $158 billion. AP photo

Germany’s trade surplus reached 158 billion euros ($209 billion) in 2011 on record exports that gained 11.4 percent, data released by the national statistics office showed yesterday.

The trade surplus for Europe’s biggest economy stood at 155 billion in 2010, but exports exceeded one trillion euros for the first time last year, reaching a record 1.06 trillion, the figures showed.

Germany remained the world’s second biggest exporter however, behind China which posted 2011 exports worth a total 1.432 billion euros.

China’s trade surplus last year was nonetheless a more modest 117 billion euros.

Elsewhere in the 17-nation eurozone, the second biggest economy, France, posted on Tuesday a trade deficit of almost 70 billion euros.

France and China are Germany’s leading trading partners.

But German imports also gained 13.2 percent to set a new record last year owing to a strengthening of domestic consumption.

The value of German imports reached an all-time high of 902 billion euros, the data showed.
Berlin’s balance of payments, a broader measure of exchanges with other countries that includes financial transfers, showed a surplus of 136 billion euros in 2011, down from 142 billion in 2010.
For December alone, the more narrow trade surplus came to 13.9 billion euros, in line with market expectations.

Source : Associated Press

Η Γερμανική γεωπολιτική προσέγγιση για τον έλεγχο του Αραβικού κόσμου ( κείμενο στα αγγλικά)

GÜNTER VERHEUGEN Former EU Commissioner for Enlargement

As close neighbors of the EU and Turkey, the Arab countries possess political, economic and social importance. Since Turkey and the EU have a vested interest in seeing stability and strong economic development in their shared neighborhood, they need to cooperate with these countries during the challenging transition phase in order to ensure peace in this volatile region of the world.

Given the overlapping interests, they need to develop a common strategy to combine their strengths and advantages while offsetting weaknesses. The transition countries are clearly looking for an example that can inspire their own development. Turkey is the only country capable of playing this role and has many opportunities to do so.

Turkey has successfully demonstrated that a country with a predominantly Muslim population can fully implement the core values driving the Arab Spring: democracy, the rule of law, human rights, and protection of minorities. In developing relations with the Arab world, Turkey’s strongest advantage is its religion and culture, a factor whose importance should not be underestimated. Indeed, because of its cultural background, religion and geographic proximity, Turkey benefits from easier access to these countries than do the countries of Western Europe or elsewhere. While playing a leading role, Turkey must avoid behaving as a regional superpower that seeks to dominate others. This would be a terrible mistake and could lead to new tensions. Turkey can play a leadership role only by setting an example, offering help, sharing best practices and giving guidance if wanted.

Turkey would need to be strongly supported in these efforts, and the EU is a potential partner. In order for the EU not only to play its own role but also to support Turkey’s part in facilitating this transformation process, it must develop a comprehensive foreign policy, which for the moment is lacking. Nonetheless, the sway of the Union in the Arab world is sufficient to justify its role in this transformation, especially if member states and EU institutions manage to coordinate their policies and harness the traditional influence of certain member states.

Turkey and the EU should combine their efforts, define their shared political and economic interests, and develop a common strategy specifying relevant policy tools to jointly address the geopolitical challenges. A candid look at the situation in the Arab world shows that there is a strong need for the EU and Turkey to build a much closer relationship in this shared neighborhood. If developments take a negative turn, thereby endangering peace, there will obviously be a need to cooperate; if events proceed in the right direction, meaning toward democratic transformation, it is in our mutual interest to make it succeed.

Although Turkey has adopted a pro-democracy position, it lacks an explicit democratization agenda, and it has not developed tools similar to the EU’s conditionality policy to promote transformation in a third country. The EU, in contrast, has accumulated experience on how to achieve such change and is equipped with the instruments to do so. Given their respective advantages, the EU and Turkey could combine their strengths: Turkey’s better access to the region on the one hand and the EU’s instruments and experience in inducing positive change on the other hand. This is an obvious case for far-reaching cooperation and calls for closer policy coordination between the two sides.

If the EU and Turkey managed to cooperate on such a geopolitically important project, it would have an enormous additional benefit: revitalizing the stalled accession process and lending it a sense of urgency and importance. We can use the new geopolitical situation in the Middle East and Africa to create new momentum for Turkey-EU relations. Working together towards inducing a positive transformation in transition countries offers the best opportunity to revitalize the partnership.

Europeans must be patient and uphold their decision that Turkey shall become a member of the EU, while Turks should acknowledge that the political circumstances inside the EU can change relatively quickly. In less than two years, a completely different political picture might emerge in key European countries, creating more favorable conditions to further the membership process.

*Günter Verheugen is former EU Commissioner for Enlargement.
Source : http://policyleadershipinstitute.org/tepav.html.