Αλλαγή νοοτροπίας

H χώρα μας βρίσκεται αντιμέτωπη με τη χρεοκοπία, αν δεν ψηφιστεί η νέα δανειακή σύμβαση από τη Βουλή. Όμως η Ελλάδα δεν πρόκειται να σωθεί, ακόμα κι αν οι εταίροι και δανειστές μας συμφωνήσουν, (όπως, τελικά, προβλέπουμε ότι θα γίνει έστω και δύσκολα) να μας σώσουν από τη χρεοκοπία. Αν δε γίνουν μεγάλες αλλαγές, κυρίως από εκείνους που υπεύθυνα έχουν αναλάβει τη διακυβέρνηση του τόπου και συνήθως συμπεριφέρονται ανεύθυνα.


Έχουμε κατ’ επανάληψη γράψει ότι το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι, κυρίως, πολιτικό και κοινωνικό. Και το μεγάλο μέρος της ευθύνης, ασφαλώς το φέρουν οι εκάστοτε κυβερνώντες, αλλά κι ένας εσμός από οργανώσεις, ομάδες, συντεχνίες, συνδικαλιστές, κομματικούς καρεκλοκένταυρους κοκ, που επί σειρά ετών μετέτρεψαν την Ελλάδα σε ιδιότυπο κρατικοδίαιτο σύστημα, που περισσότερο θύμιζε σοβιετικού τύπου λειτουργίες, έστω χωρίς τα γκουλάγκ και τα ψυχιατρεία, παρά ώριμη καπιταλιστική και φιλελεύθερη χώρα. Η αλλαγή, όμως, που υποχρεωτικά πρέπει να γίνει σήμερα στην Ελλάδα αποτελεί τεράστιο εγχείρημα.

Πάρα πολλοί Έλληνες, που βιώνουν με απόλυτο τρόπο τις συνέπειες της πρωτοφανούς οικονομικής κατάρρευσης, δεν αντιλαμβάνονται ή δε θέλουν να αντιληφθούν τι συμβαίνει στη χώρα. Νομίζουν ή θέλουν να νομίζουν ότι το πρόβλημα είναι παροδικό κι ότι αργά η γρήγορα θα επιστρέψουμε στην κατάσταση που βρισκόμαστε πριν από τον προπερασμένο Μάϊο. Ολοι αυτοί οι άνθρωποι, που αφθονούν κυρίως μεταξύ των πολιτικών, των συνδικαλιστών και των δημοσίων υπαλλήλων, δεν έχουν καταλάβει ότι η Ελλάδα, ουσιαστικά, χρεοκόπησε το 2010. Είναι μια άλλη χώρα, σε μια άλλη διαφορετική κι άκρως οδυνηρή πραγματικότητα. Και για την κατάσταση αυτή δε μας φταίνε ούτε ο Γιούνκερ, ούτε ο Ολι Ρεν, ούτε η Μέρκελ ούτε οποιοσδήποτε άλλος από τους ξένους ηγέτες ή τους ξένους λαούς.

Φταίμε εμείς,αλλά  κυρίως οι πολιτικοί που εξέθρεψαν υπό την πίεση της κομματικής τους πελατείας ένα συντεχνιακό, κομματικό κράτος που, και με τη βούλα, κατέρρευσε τον Μάιο του 2010. Πλανώμεθα δε πλάνην οικτράν αν νομίζουμε ότι θα τα καταφέρουμε συμπεριφερόμενοι με τον ίδιο τρόπο. Και μέσα στη παράκρουση στην οποίαν βρισκόμαστε, επειδή βλέπουμε να καταρρέει ο τρόπος ζωής μας, καταφεύγουμε σε ακραίες συμπεριφορές.

Με βαθιά θλίψη και μεγάλο φόβο διαπιστώνουμε ότι οι συνδικαλιστές -που φέρουν ευθύνη εξίσου μεγάλη με τους πολιτικούς και τα κόμματα για το αδιέξοδο- συνεχίζουν τα ίδια τερτίπια του παρελθόντος, στο όνομα δήθεν του «συμφέροντος των εργαζομένων».

Η ευθύνη, όμως, των δικών μας πράξεων και παραλείψεων είναι αποκλειστικά δική μας. Κι η αλλαγή νοοτροπίας είναι απαραίτητη. Αν η Ελλάδα δεν αρχίσει να δημιουργεί πρωτογενή πλεονάσματα, δηλαδή να έχει περισσότερα έσοδα από έξοδα, τότε δεν υπάρχει καμιά πιθανότητα να υπερβεί το μείζον πρόβλημα, έστω κι αν η κατάσταση στην Ευρωζώνη βελτιωθεί δραστικά τα επόμενα χρόνια. Κι ο λόγος είναι ότι χωρίς πρωτογενή πλεονάσματα δεν μπορούμε να έχουμε τα χρήματα που απαιτούνται για να μειώσουμε το χρέος. Ελάχιστοι Έλληνες έχουν συνειδητοποιήσει ότι ακόμα κι αυτή την κρίσιμη στιγμή, συνεχίζουμε να δανειζόμαστε από την τρόϊκα για να χρηματοδοτήσουμε τις δαπάνες του Δημοσίου, ακόμα και για να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις. Κι όσο αυτό συνεχίζεται, το φάντασμα της χρεοκοπίας θα πλανάται πάνω από τα κεφάλια όλων μας.

 

Source : http://www.aixmi.gr/

Η ανάπτυξη ξεκινά από τον μικρόκοσμό μας

Γνωριζόμαστε καλά τόσα χρόνια.Η συνέχεια και η συνέπεια στον χρόνο, η μετουσίωση του λόγου σε πράξη και στάση ζωής αποτελούν τις βασικές αρετές του ανθρώπου αλλά και κάθε Έλληνα που επιθυμεί να είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με το ιστορικό του παρελθόν.Κρατείστε λοιπόν την οργή σας και τον θυμό σας που δίκαια σας πνίγουν, ασκείστε δημιουργική κριτική και στον εαυτό σας, αλλάξτε εσείς , αλλάξτε τον μικρόκοσμο σας και να δείτε πως αλλάζει μια χώρα και μια κοινωνία.Τα γράφω αυτά με αφορμή σχόλιο, το οποίο εκφράζει παρά πολλούς και ο πυρήνας του αναφέρεται στο τι με νοιάζει εμένα σε όσα γύρω συμβαίνουν.
Τα καμπανάκια για την πολύπλευρη κρίση της Ελλάδας είχαν ηχήσει από πολύ νωρίς εδώ και σχεδόν 30 χρόνια  και υπήρξαν και αναλύσεις και δημόσιες τοποθετήσεις και άρθρα , δεν δικαιούται λοιπόν κανείς μας να κραυγάζει και να διαρρηγνύει τα ιμάτια του ότι εξεπλάγην.Είθισται δε σε περιόδους κρίσης τα κατώτερα οικονομικά στρώματα και οι πιο αδύνατες κοινωνικές ομάδες να πληρώνουν το κόστος της σε μεγαλύτερο βαθμό αυτό αποτελεί νομοτελειακή αρχή στην παγκόσμια Ιστορία.

Τι με νοιάζει εμένα;
Σε νοιάζει και εσένα και εμένα. Η πλέον βασική αιτία της κρίσης που σήμερα βιώνουμε είναι και το χαμηλό μορφωτικό μας επίπεδο σαν λαός και το χαμηλό επίπεδο εκπαίδευσης μας .Ο όρος εκπαίδευση εδώ έχει ευρεία έννοια.

Η κοινωνική αλλαγή ήταν πάντα μια σιωπηλή διαδικασία, για να φτάσει η ώρα της επανάστασης όπως ο καθείς την ονειρεύεται πρέπει να υπάρξουν διεργασίες επώδυνες και επίπονες. Απαντώ έτσι στο ερώτημα σου αν Έχουμε συνείδηση ως λαός; αν Εχουμε αξιοπρέπεια ; αν Μπορούμε να την βρούμε πάλι;;;; Μέσα απο αυτές τις διεργασίες ξεπηδούν οι λαικοί και Εθνικοί Ηγέτες.

Όμως μιλήστε που να πάρει και να σηκώσει ….Το σπίτι μας έχει πάρει φωτιά και καίγεται και εμείς περί άλλων τυρβάζουμε …Θεωρητικά.. Κάποιων οι ζωές καίγονται από πολύ νωρίς όταν πιότεροι ζούσαν στην ευμάρεια. Δεν δικαιούσαι να επαναστατείς λοιπόν τώρα όταν κάποτε σώπαινες για την αδικία που βίωναν οι συνέλληνες και συνάνθρωποι σου.

Η γνώση πάντα ήταν δύναμη απέναντι σε κάθε εξουσία, σε κάθε λαοπλάνο, σε κάθε αργυραμοιβό.

Και παλαιότερα το έχω αναφέρει, αυτό νοιώθω μου ότι αναλογεί και αυτό πράττω, με αυτό κρίνετε με έτσι, και όχι με λογικές το τι με νοιάζει εμένα, με λογικές του ωχ αδερφέ.
Source : infognomon.blogspot.gr

Γερμανία : Κέρδη εν μέσω ευρωπαϊκής οικονομικής κρίσης ( κείμενο στα αγγλικά)

An engineer works in the turbine head in the assembly of wind generators in Aurich, Germany. German export increased by 11.4 percent in 2011 to $158 billion. AP photo

Germany’s trade surplus reached 158 billion euros ($209 billion) in 2011 on record exports that gained 11.4 percent, data released by the national statistics office showed yesterday.

The trade surplus for Europe’s biggest economy stood at 155 billion in 2010, but exports exceeded one trillion euros for the first time last year, reaching a record 1.06 trillion, the figures showed.

Germany remained the world’s second biggest exporter however, behind China which posted 2011 exports worth a total 1.432 billion euros.

China’s trade surplus last year was nonetheless a more modest 117 billion euros.

Elsewhere in the 17-nation eurozone, the second biggest economy, France, posted on Tuesday a trade deficit of almost 70 billion euros.

France and China are Germany’s leading trading partners.

But German imports also gained 13.2 percent to set a new record last year owing to a strengthening of domestic consumption.

The value of German imports reached an all-time high of 902 billion euros, the data showed.
Berlin’s balance of payments, a broader measure of exchanges with other countries that includes financial transfers, showed a surplus of 136 billion euros in 2011, down from 142 billion in 2010.
For December alone, the more narrow trade surplus came to 13.9 billion euros, in line with market expectations.

Source : Associated Press

Η Γερμανική γεωπολιτική προσέγγιση για τον έλεγχο του Αραβικού κόσμου ( κείμενο στα αγγλικά)

GÜNTER VERHEUGEN Former EU Commissioner for Enlargement

As close neighbors of the EU and Turkey, the Arab countries possess political, economic and social importance. Since Turkey and the EU have a vested interest in seeing stability and strong economic development in their shared neighborhood, they need to cooperate with these countries during the challenging transition phase in order to ensure peace in this volatile region of the world.

Given the overlapping interests, they need to develop a common strategy to combine their strengths and advantages while offsetting weaknesses. The transition countries are clearly looking for an example that can inspire their own development. Turkey is the only country capable of playing this role and has many opportunities to do so.

Turkey has successfully demonstrated that a country with a predominantly Muslim population can fully implement the core values driving the Arab Spring: democracy, the rule of law, human rights, and protection of minorities. In developing relations with the Arab world, Turkey’s strongest advantage is its religion and culture, a factor whose importance should not be underestimated. Indeed, because of its cultural background, religion and geographic proximity, Turkey benefits from easier access to these countries than do the countries of Western Europe or elsewhere. While playing a leading role, Turkey must avoid behaving as a regional superpower that seeks to dominate others. This would be a terrible mistake and could lead to new tensions. Turkey can play a leadership role only by setting an example, offering help, sharing best practices and giving guidance if wanted.

Turkey would need to be strongly supported in these efforts, and the EU is a potential partner. In order for the EU not only to play its own role but also to support Turkey’s part in facilitating this transformation process, it must develop a comprehensive foreign policy, which for the moment is lacking. Nonetheless, the sway of the Union in the Arab world is sufficient to justify its role in this transformation, especially if member states and EU institutions manage to coordinate their policies and harness the traditional influence of certain member states.

Turkey and the EU should combine their efforts, define their shared political and economic interests, and develop a common strategy specifying relevant policy tools to jointly address the geopolitical challenges. A candid look at the situation in the Arab world shows that there is a strong need for the EU and Turkey to build a much closer relationship in this shared neighborhood. If developments take a negative turn, thereby endangering peace, there will obviously be a need to cooperate; if events proceed in the right direction, meaning toward democratic transformation, it is in our mutual interest to make it succeed.

Although Turkey has adopted a pro-democracy position, it lacks an explicit democratization agenda, and it has not developed tools similar to the EU’s conditionality policy to promote transformation in a third country. The EU, in contrast, has accumulated experience on how to achieve such change and is equipped with the instruments to do so. Given their respective advantages, the EU and Turkey could combine their strengths: Turkey’s better access to the region on the one hand and the EU’s instruments and experience in inducing positive change on the other hand. This is an obvious case for far-reaching cooperation and calls for closer policy coordination between the two sides.

If the EU and Turkey managed to cooperate on such a geopolitically important project, it would have an enormous additional benefit: revitalizing the stalled accession process and lending it a sense of urgency and importance. We can use the new geopolitical situation in the Middle East and Africa to create new momentum for Turkey-EU relations. Working together towards inducing a positive transformation in transition countries offers the best opportunity to revitalize the partnership.

Europeans must be patient and uphold their decision that Turkey shall become a member of the EU, while Turks should acknowledge that the political circumstances inside the EU can change relatively quickly. In less than two years, a completely different political picture might emerge in key European countries, creating more favorable conditions to further the membership process.

*Günter Verheugen is former EU Commissioner for Enlargement.
Source : http://policyleadershipinstitute.org/tepav.html.

Η απάντηση του ελληνικού διατροφικού τομέα στην κρίση

του Νίκου Ντάσιου

Η Ελλάδα σήμερα βρίσκεται στο σημείο μηδέν της νεότερης ιστορίας της. Η επιβολή του μνημονίου και της δανειακής σύμβασης οδηγεί τη χώρα στην πλήρη υποταγή, με την απόλυτη επικυριαρχία των πολυεθνικών εταιρειών και του χρηματιστικού κεφαλαίου, που όχι μόνο δεν φαίνεται διατεθειμένο να απολέσει μέρος των χρημάτων που δάνεισε στη χώρα μας, αλλά, με τίμημα τον αποκλεισμό και την περιθωριοποίηση της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, ιδιοποιείται τον πραγματικό πλούτο της χώρας.
Η πιο σημαντική μορφή επικυριαρχίας –μετά την εδαφική-  είναι αυτή που σχετίζεται με τον έλεγχο της παραγωγής και της διάθεσης της τροφής. Η μέχρι σήμερα κυριαρχία στον διατροφικό τομέα σχετίζεται με τη μετατροπή της χώρας σε εισαγωγέα αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων, επιδεινώνοντας καταλυτικά το εμπορικό ισοζύγιο στα τρόφιμα τα τελευταία 30 χρόνια. Μόνο στην περίοδο από το 1994 έως το 2009, το έλλειμμα στο εμπορικό ισοζύγιο της χώρας εκτοξεύτηκε  από τα 800 εκατ. ευρώ στα 2,5 δισ.
Η φάση αυτή σχετίζεται αφενός μεν με την αποδιάρθρωση και την εγκατάλειψη της αγροτικής παραγωγής, τη μετατροπή των αγροτών μας σε δέκτες επιδοτήσεων και καταναλωτές ξένων προϊόντων, την απόλυτη κυριαρχία των αλυσίδων σουπεμάρκετ, την υποκατάσταση των αγροτικών χεριών από τους μετανάστες, αλλά και τη διατήρηση ενός μοντέλου εκτατικής μονοκαλλιέργειας, όπως π.χ. στην περίπτωση του θεσσαλικού κάμπου. Ενός μοντέλου που οδήγησε σε μαζική αύξηση των εισροών λιπασμάτων και φυτοφαρμάκων, στην αύξηση της εκμηχάνισης, με τραγικές συνέπειες στην ισορροπία των οικοσυστημάτων: καταστροφή της βιοποικιλότητας, μόλυνση και μείωση των υπόγειων υδάτων, υφαλμύρωση κοκ. Υπολογίζεται ότι 55 χιλιάδες στρέμματα του θεσσαλικού κάμπου έχουν οδηγηθεί σε πλήρη ερημοποίηση, ενώ η στάθμη του υδροφόρου ορίζοντα ξεπέρασε τα 350 μ. κάτω από το έδαφος, ο δε Πηνειός είναι ο δεύτερος πιο μολυσμένος ποταμός της Ευρώπης, μετά τον Πάδο της Ιταλίας.
Το μοντέλο αυτό, σε συνδυασμό με τις μεταβολές στην πληθυσμιακή κατανομή που έλαβαν χώρα από τη δεκαετία του ’60, με τη συνεπακόλουθη γιγάντωση των αστικών κέντρων και ειδικά της Αθήνας και την παράλληλη ερήμωση των αγροτικών, ορεινών και νησιωτικών περιοχών αποτελεί τη βασική αιτία της  παραγωγικής αποδιάρθρωσης της χώρας και του παρασιτισμού που μας οδηγεί στην εξάρτηση και στην άνευ όρων υποταγή στις πιέσεις από τη Δύση και την Ανατολή (Τουρκία). Για παράδειγμα, μόνο στον κτηνοτροφικό τομέα μετά τον πόλεμο, εξαφανίστηκαν 1840 τσελιγκάτα και περίπου 800 χιλιάδες ζώα μεταβατικής κτηνοτροφίας από τα βουνά της Πελοποννήσου, Ηπείρου, Μακεδονίας, Στερεάς, Θεσσαλίας και Θράκης. Η απώλεια των ηθών και των εθίμων, η μετατροπή του λαϊκού μας πολιτισμού σε τουριστικό φολκλόρ, η διάλυση των γλωσσικών ιδιωμάτων και της πολιτιστικής δημιουργίας των χωριών και των κοινοτήτων μας είναι, μαζί με την κατάρρευση της βιοποικιλότητας, ο βασικός παράγοντας ομογενοποίησης και υποταγής μας στην πολιτιστική υποκουλτούρα της παγκοσμιοποίησης.
Το μοντέλο αυτό αποτέλεσε κοινό τόπο της διάδοσης του αγροβιομηχανικού μοντέλου στον αγροτικό τομέα για όλες τις χώρες τις περιφέρειας του δυτικού κόσμου, αρχής γενομένης με την Πράσινη Επανάσταση στις Ινδίες, τη δεκαετία του ’60. Σύμφωνα με τον FAO, τα τελευταία σαράντα χρόνια συντελέστηκε μια τρωτοφανής γενοκτονία στον αγροτικό χώρο, αφού σχεδόν το 80% των ποικιλιών παραγωγής χάθηκαν και υποκαταστάθηκαν με υβρίδια που εμπορεύονταν μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες τροφίμων συνοδευόμενα με την απαραίτητη χρήση φυτοφαρμάκων, λιπασμάτων, βελτιωτικών και ορμονών, αλλά και την όλο και μεγαλύτερη χρήση νερού στην πρωτογενή παραγωγή. Η χημική βιομηχανία και τα αγροχημικά  αποτελούν μιά  βασική αιτία του χρέους και της συνεπακόλουθης φτώχειας του αγροτικού πληθυσμού αλλά και της κατάρρευσης των φυσικών οικοσυστημάτων. Έτσι, από ένα μοντέλο σχετικής διατροφικής αυτάρκειας, που εξασφάλιζε την επιβίωση και την αναπαραγωγή των αγροτικών κοινοτήτων και των ιθαγενών επί χιλιάδες χρόνια, περάσαμε βίαια, υπό την καθοδήγηση των αμερικανικών «δεξαμενών σκέψης» –ΔΝΤ, ΠΤ και ΠΟΕ– σε εντατικές καλλιέργειες με εξαγωγικό προσανατολισμό. Από την πολυκαλλιέργεια και τις προσαρμοσμένες καλλιέργειες περάσαμε σε εκτατικές καλλιέργειες λουλουδιών, μαζική εκτροφή αγελάδων για παραγωγή μπιφτεκιού για τα Μακντόναλντς, ακριβά «γκουρμέ» λαχανικά για τις δίαιτες των πλουσίων. Οι αναδιαρθρώσεις αυτές συγκέντρωναν τον πλούτο στους λίγους μεγαλοαγρότες (φεουδάρχες ) και στους εμπόρους ενώ εξώθησε τους μικροπαραγωγούς στην πείνα και στην εξαθλίωση.
Το φαινόμενο τον τερατουπόλεων του Νότου όπως και αυτό των μεταναστευτικών ρευμάτων έχει τις ρίζες σ’ αυτές τις αναδιαρθρώσεις που υποτίθεται πως θα έλυναν το πρόβλημα της πείνας στον πλανήτη! Αντ’ αυτού από στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Εργασίας (πχ στην Ταϊλάνδη την 15ετία 1900-2005), ενώ έχουμε αύξηση κατά 65% των εξαγωγών γεωργικών προϊόντων η αύξηση της απόλυτης φτώχειας ήταν της τάξεως του 45%. Στη Βολιβία μεταξύ 1985 και 2000 ενώ οι εξαγωγές είχαν αυξηθεί κατά 95%, το 95% του πληθυσμού ζούσε με λιγότερο από ένα δολάριο την μέρα. Οι Φιλιππίνες, που ήταν μια χώρα με αυτάρκεια στην κατανάλωση ρυζιού από το 1990 έως σήμερα, ακλουθώντας το πρότυπο αυτό, αύξησε τις εισαγωγές ρυζιού κατά 10 φορές. Κατ’ αντιστοιχία, το χρέος των Ελλήνων αγροτών προς την Αγροτική Τράπεζα, που στο σύνολό τους (ιδιωτών και συνεταιρισμών) βρίσκεται στα 3 δισ. Ευρώ, θέτει σε κίνδυνο την ιδιοκτησία της καλλιεργήσιμης αγροτικής γης με την προοπτική ιδιωτικοποίησης της και σε περίπτωση που απαιτηθούν οι πιστώσεις από τους ιδιώτες μετόχους της Τράπεζας.
Οι τεράστιες μετακινήσεις προϊόντων από τον τόπο παραγωγής στον τόπο κατανάλωσης συνέβαλαν στην κατακόρυφη αύξηση των εκπομπών CO2, ενώ συνάρτησαν τη διαμόρφωση της τελικής τιμής ενός προϊόντος στις διακυμάνσεις της τιμής του πετρελαίου. Η επιδότηση των παραγωγών στις πλούσιες χώρες του Βορρά και οι πολιτικές «νταμπινγκ», που καταργούν τον ελεύθερο ανταγωνισμό στο πλαίσιο του ΠΟΕ και της ΚΑΠ,  διεύρυναν τις αντιθέσεις στην κατά κεφαλήν κατανάλωση αγροτικών προϊόντων μεταξύ πλουσίων και φτωχών χωρών. Σήμερα π.χ. μόνο τα βοοειδή που καταναλώνονται στις ΗΠΑ θα μπορούσε να χορτάσει το 20% του παγκόσμιου πληθυσμού, δηλαδή περίπου 1,4 δισ. άνθρωποι, ενώ η επέκταση του μοντέλου κατανάλωσης των πλουσίων χωρών είναι αδιανόητη αφού κάτι τέτοιο θα προϋπέθετε άλλους τέσσερις πλανήτες-γη!
Οι παγκόσμιες ελίτ επιχειρούν να ξεπεράσουν τα παραπάνω αδιέξοδα, όχι αλλάζοντας το μοντέλο παραγωγής και κατανάλωσης, αλλά μ’ ένα νέο άλμα προς τα μπρός: με την καλλιέργεια των γενετικά μεταλλαγμένων φυτών ή με τη συνεχή επέκταση των καλλιεργειών που κατευθύνονται στην παραγωγή βιοκαυσίμων. Η επικράτηση του νέου αυτού προτύπου, υπό την καθοδήγηση  των πολυεθνικών εταιρειών διατροφής (Μονσάντο, Κάρτζιλ κ.λπ), δίνει τη χαριστική βολή στις αδύναμες χώρες και στους μικρούς παραγωγούς, αφού τους καθιστά πλήρως ελεγχόμενους από τους σπόρους και την τεχνογνωσία των εταιρειών αυτών. Επιπλέον, ολοκληρώνει τη διαδικασία μετάβασης της  παραγωγής τροφής, από μια φυσική διεργασία που υπακούει στους νόμους της φύσης  σε μια απόλυτα τεχνητή διαδικασία στα εργαστήρια των παραπάνω εταιρειών, οι οποίες αντιγράφουν τη γενετική πληροφορία των σπόρων, την πατεντάρουν και τη διαχειρίζονται ως αποκλειστικό πνευματικό τους δικαίωμα (συμφωνίες TRIPs). Οι γενετικές επιμολύνσεις των φυσικών οικοσυστημάτων, οι διαταραχές στην αναπαραγωγή του ζωικού και ανθρώπινου είδους, δεν αποτελούν πρόβλημα για τους ειδικούς της βιοτεχνολογίας, αφού ο διατροφικός έλεγχος σχετίζεται ταυτόχρονα με σενάρια μείωσης του παγκόσμιου πληθυσμού ή αναπαραγωγής ενός κατά παραγγελίαν τύπου ανθρώπου για τη διαιώνιση της παγκόσμιας κυριαρχίας (βλέπε θεωρία μετανθρώπου).
Σε αυτή την κατεύθυνση εντάσσεται η από 1/4/2011 εφαρμογή στη χώρα μας της οδηγίας της Ε.Ε για τη «χρήση των φαρμακευτικών και παραδοσιακών φυτών». Σύμφωνα με την οδηγία αυτή καμία χώρα δεν δύναται να εμπορευθεί  φαρμακευτικά φυτά, βότανα συμπληρώματα διατροφής κ.ο.κ. που δεν έχουν κατοχυρωθεί από το κράτος κατά την περίοδο από το 2006 έως σήμερα. Στην περίοδο αυτή στη χώρα μας έχουν κατοχυρωθεί μόλις 183 είδη φυτικών σκευασμάτων και βοτάνων, ενώ όλα τα υπόλοιπα περνούν ουσιαστικά στη διαχείριση και στον έλεγχο των πολυεθνικών. Οι εταιρείες αυτές θα έχουν την ελεύθερη πρόσβαση στη διαχείριση των φυσικά παραγόμενων φυτών και στην περαιτέρω επεξεργασία τους. Εκτιμάται επίσης, ότι από τη διαχείριση μόλις ενός στρέμματος γης, το κέρδος από μια τέτοια επεξεργασία θα φτάνει τις 20 χιλιάδες ευρώ το χρόνο. Εκτιμάται επίσης, ότι θα παραχωρηθούν προς εκμετάλλευση όλες οι περιοχές Νατούρα επί ελληνικού εδάφους, με συνολική έκταση που αντιστοιχεί στο 25% του μεγέθους της χώρας!
Οι ρυθμίσεις αυτές εντάσσονται μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο της εφαρμογής του Διατροφικού Κώδικα ο οποίος επιβάλλει τον πλήρη έλεγχο των τροφίμων από τις πολυεθνικές εταιρείες όπως προωθείται συστηματικά από το 1963, στο πλαίσιο του Παγκόσμιου Οργανισμού Τροφίμων (FAO), του ΠΟΕ και του ΟΗΕ. Με βάση τη σχετική Συμφωνία της Υγιεινής των Τροφίμων, οι χώρες που θα επικυρώσουν τον εν λόγω κώδικα –έως τώρα 185– θα υποχρεούνται  να αφαιρούν από τα φρούτα και τα λαχανικά πολύτιμες βιταμίνες Α,Β,C,D, μαγνήσιο και ιχνοστοιχεία έως του 15% της συνολικής θρεπτικής αξίας θεωρώντας τις πολύτιμες αυτές βιταμίνες τοξικές ουσίες! Με τον τρόπο αυτό ανοίγουν τον δρόμο στην πλήρη εμπορευματοποίηση της πρόληψης και της αντιμετώπισης των ασθενειών και την εξάρτηση του ανθρώπου αποκλειστικά από τα φαρμακευτικά σκευάσματα, ενώ ταυτόχρονα επιβάλλουν την επικύρωση του την εισαγωγή μεταλλαγμένων σπόρων και ποικιλιών, ακόμα και στα βιολογικά προϊόντα. Πιστός στα υπερεθνικά κέντρα, ο Έλληνας πρωθυπουργός επέτρεψε ήδη την εισαγωγή μεταλλαγμένου σπόρου πατάτας και μεταλλαγμένου κοτόπουλου στην  ελληνική διατροφική αλυσίδα.
Η επιστροφή χιλιάδων ανθρώπων στην ελληνική επαρχία τον τελευταίο χρόνο, ως συνέπεια της ανεργίας και του αποκλεισμού και η δυναμική επιστροφής πολύ περισσοτέρων  στο άμεσο μέλλον, θέτει επιτακτικά την ανάγκη ενός οδηγού επιβίωσης, που αποτελεί ίσως τη μόνη δυνατή γραμμή άμυνας στα σχέδια που μας επιβάλλονται .
Η επιβίωση αυτή πρέπει να έχει ως κύριο άξονα την επαναθεμελίωση και αναδιοργάνωση των τοπικών κοινωνιών στη βάση αυτού που ορίζεται ως «τοπικοποίηση ή νέος κοινοτισμός».
Ένα τέτοιο σχέδιο σε τοπικό επίπεδο θα σήμαινε:
•    Διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα φυσικών οικοσυστημάτων, των πόρων και της γεωργικής γης με αναδιανομή της σε ομάδες παραγωγών έναντι συμβολικού αντιτίμου.
•    Καθιέρωση, στο μεταβατικό στάδιο κοινοτικών συνελεύσεων  για οργάνωση  μορφών κοινοτικής εργασίας πχ  συμπληρωματικές εργασίες παραγωγής (πότισμα, όργωμα κλπ),  ανακαίνιση και ανασυγκρότηση εγκαταλειμμένων περιοχών ή σπιτιών, αποκατάσταση της οικολογικής ισορροπίας, αναζωογόνηση πολιτιστικών κέντρων, μαθήματα οικολογικών μεθόδων παραγωγής , εξοικονόμηση και παραγωγή ενέργειας από ΑΠΕ κ.ο.κ.
•    Προώθηση δικτύων ανταλλαγών και πώλησης προϊόντων για την κάλυψη αναγκών πρωτίστως σε τοπική κλίμακα και εμπορίας μόνο για τις πλεονάζουσες ποσότητες. Ανάπτυξη συνεταιριστικών καταστημάτων πώλησης και εστίασης βασισμένα στη χρήση παραδοσιακών συνταγών και μεθόδων
•    Κατοχύρωση και διατήρηση τοπικών ποικιλιών σπόρων (ανοιχτής πηγής) και ντόπιου ζωικού κεφαλαίου, με σταδιακή υποκατάσταση των υβριδίων και πλήρη  απόρριψη των μεταλλαγμένων σπόρων  με ενσωματωμένη τεχνολογία εξολοθρευτή, που δεν μπορούν να αναπαραχθούν δεύτερη χρονιά .
•    Χρήση τοπικών νομισμάτων και μοντέλων ανταλλαγής όπως το Δίκτυο Ανταλλαγών και Αλληλεγγύης με την υιοθέτηση της Τοπικής Εναλλακτικής Μονάδας  στο Βόλο και το εναλλακτικό νόμισμα ΟΒΟΛΟΣ στην Πάτρα.
•    Δημιουργία  περιφερειακών πιστωτικών ιδρυμάτων στο πρότυπο των Ηθικών Τραπεζών, για τη χορήγηση μικροπιστώσεων σε μικρές επενδύσεις με κοινωνικό και περιβαλλοντικό όφελος, αλλά και τεχνογνωσία για το ξεκίνημα και τη βιωσιμότητα τέτοιων σχεδίων .
•    Δημιουργία δικτύων συνεργασίας και αλληλοϋποστήριξης για ανάλογες ενέργειες σε εθνικό (ΠΕΛΙΤΙ) και διεθνές επίπεδο (Slow Food, Οικοχωριά, Via Campesina, Grain, ETC, Δήμος Τοσκάνης κ.λπ)

Σε εθνικό επίπεδο απαιτεί:
•    Την ανάπτυξη καταναλωτικών συνεταιρισμών με κατεύθυνση την αλλαγή του μοντέλου κατανάλωσης και έμφαση στα ελληνικά και ποιοτικά παραγόμενα προϊόντα μας και στη μεσογειακή διατροφή.
•    Την ανάπτυξη ενός σχεδίου αποκέντρωσης του κράτους της Αθήνας, με μεταφορά του διοικητικού κέντρου, κάτι που αποτελεί τη μόνη δυνατή εκδοχή μείωσης του δημοσιονομικού κόστους και επανίδρυσης του.

 Source : Περιοδικό " Αρδην" τ. 86

Κυπριακό :Ο μοιραίος Μπαν Κι Μουν και ο ρόλος του ΟΗΕ

Παναγιώτης Ήφαιστος

Είναι απίστευτη η ανευθυνότητα και η επιπολαιότητα με την οποία μερικοί κύπριοι με πρωτοφανή για τα διεθνή χρονικά τρόπο αφήνουν την τύχη τους στα χέρια ευμετάβλητων γραφειοκρατών του ΟΗΕ. Εξαρτημένοι «διεθνείς ιδιώτες» οι οποίοι παίρνουν πρωτοβουλίες όχι πάντοτε συμβατές με τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ και οι οποίοι όταν υποβάλλουν προτάσεις ή παίρνουν πρωτοβουλίες εξυπηρετούν ηγεμονικά κράτη εις βάρος λιγότερο ισχυρών κρατών των οποίων οι ηγέτες πολιτικοπνευματικά παραπαίουν.

            Κατά νου έχουμε τόσο το έγκλημα της επιδιαιτησίας επί εποχής του σχεδίου Αναν όσο και το συγκαιρινό σύρσιμο της Κύπρου στο Green Tree. Η προπέτεια του κ Μουν φαίνεται ότι ξεπερνά αυτή του Αναν. Αφού εμείς δεχθήκαμε χωρίς ουσιαστικούς όρους να πάμε σε συνομιλίες, ο Μουν μιλά διαρκώς για σύγκλιση Διεθνούς Διάσκεψης για το Κυπριακό. «Διάσκεψη» που πρέπει να την φανταστείτε ως συμπληγάδες πέτρες ή ως μύλο μέσα στον οποίο θα αλεστεί ο λιγότερο ισχυρός, δηλαδή, η κρατική κυριαρχίας της ΚΔ και η ελευθερία των κυπρίων.

            Για του λόγου το αληθές, ορίστε στα χέρια ποιου οι κύπριοι αφήνουν την τύχη τους: Ο Μπαν Κι Μουν επισκεπτόμενος την Κωνσταντινούπολη στις 22.5.2010 αξιολόγησε την πολιτική των Ερτογάν και Νταβούτογλου ως «δημιουργική διπλωματία, ενεργετική και με αρχές!». Ακόμη πιο σημαντικό, ο Μουν, αφού εξήρε τις ηγετικές ικανότητες του Ερτογάν, είπε ότι θαυμάζει, άκουσον-άκουσον, τις προσπάθειές του για δημιουργία μίας σταθερής γειτονιάς, μιας περιοχής κοινής ευημερίας στη Μεσόγειο!!.

Ακόμη, ο Μουν στη ίδια ομιλία του το 2010, απευθυνόμενος στους γενοκτόνους τούρκους ηγέτες που καθημερινά σφάζουν τους καταπιεσμένους κούρδους, είπε για τα εσωτερικά θέματα της Τουρκίας: «η δύναμη της όποιας κοινωνίας, τελικά, μετριέται στην ανοχή, την ισότητα, τις εγγυήσεις για ελεύθερη έκφραση και πολιτιστική ποικιλομορφία, ανθρώπινα δικαιώματα και το κράτος δικαίου. Ο δρόμος που διαλέξατε, μπορεί να μην είναι πάντοτε εύκολος, είναι όμως ο σωστός. Δεν τον βαδίζετε μόνοι σας». Χέρι-χέρι λοιπόν ο Μουν βαδίζει στην περιοχή μας ως υπηρέτης των φασιστικών σκοπών της Τουρκίας.

Το ρεσιτάλ όμως ήταν όταν υιοθετώντας τα νέο-Οθωμανικά «οράματα» ο Μουν πρόσθεσε το αμίμητο: «Αφήστε να ασπαστούμε το όραμα του ΥΠΕΞ της Τουρκίας (Νταβούτογλου)». Και εμείς τον αφήνουμε. Τον αφήνουμε να εφαρμόσει τα δόγματα του Νταβούτογλου που περιγράφονται ρητά στο Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες (Εκδ. Ποιότητα 2011) και στο Στρατηγικό Βάθος (Εκδ. Ποιότητα 2010). Δεν γνωρίζω αν ο αμίμητος γγ Μουν τα διάβασε αλλά οι ηγέτες μας έπρεπε να τα διαβάσουν και να μην μας αφήνουν έρμαιο ενός γραφειοκράτη που για λόγους που αυτός ξέρει θέλει να τα εφαρμόσει. 

Το κυριότερο πρόβλημα με την Κύπρο τις τελευταίες δεκαετίες είναι η άγνοια του ρόλου, της φυσιογνωμίας και της αποστολής των διεθνών θεσμών. Ενώ ως θύμα και λιγότερο ισχυρό κράτος πρέπει να στεκόμαστε στον Καταστατικό Χάρτη και στις Υψηλές Αρχές του Κεφαλαίου Ι, άρθρο 2 παρα. 7, αναίτια φοβισμένοι και αμέτοχοι αφήνουμε τον εκάστοτε γγ να οργιάζει εις βάρος μας και για λογαριασμό άλλων. Ο ΟΗΕ όμως είναι και δικός μας οργανισμός και οι υπάλληλοί του είναι και δικοί μας εντολοδόχοι. Έχουμε μαζί μας πολλά ψηφίσματα του ΟΗΕ και κυρίως του Συμβουλίου Ασφαλείας του 1974 και του 1983 όπου η ουσία είναι πως θεωρεί τα τετελεσμένα της βίας παράνομα. Και κανείς δεν μπορεί να μας εμποδίσει να εφαρμοστούν σωστά και σύμφωνα με την διεθνή νομιμότητα. Ουσιαστικά, εάν δεν το κάνουμε κανείς δεν μας παίρνει στα σοβαρά και όλοι μας θεωρούν αναλώσιμους.

            Αυτά τα δεδομένα μας νομιμοποιεί απόλυτα να εξαποστέλλουμε τον οποιονδήποτε Αναν ή Μουν σπίτι του –και τίποτα δεν μπορεί να προκύψει εις βάρος μας παρά μόνο στην φαντασία όσων πάσχουν από φοβικά σύνδρομα–, συνάμα ζητώντας του, ή καλύτερα διατάζοντάς τον!!, για να πάρουν  και κανένα μήνυμα οι παρακοιμώμενοι των «υπηρεσιών» τον ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας, να μας συναντά μόνο όταν οι σκέψεις που μας εκθέτει είναι συμβατές με τον Χάρτη.            

Όχι διεθνείς διασκέψεις, λοιπόν, αλλά προτάσεις συμβατές με τον Καταστατικό Χάρτη, με την ευρωπαϊκή νομιμότητα, με τις διεθνείς συμβάσεις και την διεθνή νομιμότητα ευρύτερα. Δεν λειτουργούμε έτσι, για ένα απλό λόγο: Οι ηγέτες μας δεν γνωρίζουν αυτό που ξέρουν οι πρωτοετείς του πανεπιστημίου μου, ότι για παράδειγμα οι διεθνείς θεσμοί υπηρετούν τα κράτη σύμφωνα με τον Καταστατικό Χάρτη και αν δεν το κάνουν δεν έχουν ρόλο να διαδραματίσουν (και αυτό είναι συχνά πιθανό όταν διαφωνούν οι μεγάλες δυνάμεις που έχουν βέτο). Όταν δεν γνωρίζουμε τόσο απλά και γνωστά πράγματα αναπόδραστα γινόμαστε έρμαιο των ηγεμονικών παρασκηνίων.

Το διεθνές σύστημα είναι άναρχο (απουσιάζει κυβέρνηση των κυβερνήσεων που να γνωρίζει κατιτί πέραν της διεθνούς τάξης όπως ορίζουν οι Συνθήκες). Όλα τα κράτη υπογράφοντας τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ αποδέχονται τις υψηλές αρχές και παραδοχές της διακρατικής ισοτιμίας, της μη επέμβασης και της εσωτερικής και εξωτερικής κυριαρχίας. Βιώσιμες διακρατικές και ενδοκρατικές σχέσεις εκτός αυτού του πλαισίου δεν υπάρχουν, όλοι το ξέρουν και είμαστε νομιμοποιημένοι, προς το συμφέρον όλων των κυπρίων, να το κάνουμε σημαία μας.

            Ο ιστορικός του μέλλοντος αναζητώντας ποιο κράτος έκανε τις πλέον λανθασμένες εκτιμήσεις για την διεθνή πολιτική και για τον χαρακτήρα των διεθνών θεσμών δεν θα δυσκολευτεί να βρει την απάντηση. Είναι η Κυπριακή Δημοκρατία. Από το 1974 μέχρι το 2012, οπότε και θα πάθει, όπως όλα δείχνουν, αυτό που αξίζει να παθαίνει ένα οποιοδήποτε κράτος διαπράττει ένα τόσο μεγάλο έγκλημα κατά του εαυτού του επί 38 συναπτά χρόνια.

Αν ο τελικός γύρος της κούρσας θανάτου που άρχισε στο Green Tree συνεχιστεί και φθάσει στο τέρμα ο ιστορικός βίος της ΚΔ τελειώνει. Οι έλληνες αργά ή γρήγορα θα λυγίσουν, θα υποκύψουν, θα υποδουλωθούν, θα εξισλαμιστούν ή θα εξανεμιστούν στην πλανητική χοάνη της ελληνικής διασποράς όπου ζουν εκατοντάδες χιλιάδες διωγμένοι έλληνες. Αυτά συνέβησαν επί προεδρίας Χριστόφια, θα γράψει η ιστορία, ενός προσώπου που σπούδασε στην σταλινική ΕΣΣΔ. Και μετά την πτώση αυτής της επίπλαστης υπερδύναμης αυτός και οι ομοϊδεάτες του, συνέχισαν να πιστεύουν ότι ένα κράτος μπορεί να συγκροτηθεί ως ανθρωπολογικός ακταρμάς υπό υψηλή νέο-Οθωμανική εποπτεία.

Δεχθήκαμε να αρχίσουμε να συνομιλούμε για το πώς θα προσαρμοστούμε στα τετελεσμένα της βίας και όλες οι ενδείξεις οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η φαρσοκωμωδία του Green Tree μας εξωθεί στην τελική θανατηφόρα ευθεία που ονομάζεται διεθνής διάσκεψη. Στην τελική ευθεία δεν θα χρειαστεί να τρέξουμε καθότι πλήθος πραιτοριανοί του ηγεμονικού παρασκηνίου πανέτοιμοι από καιρό θα μας πλευροκοπήσουν, θα μας σπρώξουν και στην ανάγκη θα μας σύρουν μέχρι το νήμα του θανατηφόρου τέρματος. Είναι καιρός λοιπόν να σηκώσουμε την σημαία της νομιμότητας, της πολιτικής λογικής, του συμφέροντός μας και του συμφέροντος της ειρήνης και της σταθερότητας στην περιοχή. Τα στελέχη και τα μέλη του ΑΚΕΛ και του ΔΗΣΥ κατά κύριο λόγο, εκτιμώ, έχουν υποχρέωση να ευθυγραμμίσουν τους ηγέτες τους σε ένα λογικό πολιτικό προσανατολισμό

*Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων-Στρατηγικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πειραιώς www.ifestosedu.gr

Source : infognomonpolitics.blogspot.com

Μιά άλλη άποψη για τα σενάρια χρεοκοπίας

Γιάννης Βαρουφάκης

Για μέρες τώρα βαραίνουμε τις ψυχές μας με μια μόνιμη αγωνία: Θα χρεοκοπήσει το κράτος μας; Ε, λοιπόν, ήρθε η ώρα να αγκαλιάσουμε αυτό που φοβόμαστε.

Αν οι φίλοι μας οι Γερμανοί δεν έχουν πρόβλημα να χρεοκοπήσουμε, καιρός είναι να το κάνουμε. Χωρίς δεύτερη κουβέντα. Όχι ως διαπραγματευτική μπλόφα και ούτε μόνο γιατί το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί είναι να χρεοκοπήσουμε σε ένα χρόνο (βλ. το προηγούμενο άρθρο μου Το Πρώτο Τάνγκο στην Ευρωζώνη) αλλά επειδή ήρθε η ώρα να στρέψουμε το βλέμμα στην αισιόδοξη πλευρά της χρεοκοπίας.

Υπάρχει τέτοια πλευρά; Και βέβαια υπάρχει. Σε σχέση με χώρες όπως η γνωστή τρόικα Πορτογαλία, Ισπανία και Ιρλανδία, αλλά και η Βρετανία και το Βέλγιο, το σύνολο του χρέους μας (δημοσίου και ιδιωτικού) είναι το μικρότερο. Πως αυτό; Επειδή οι έλληνες, ως άτομα αλλά και ως ιδιωτικός τομέας, χρωστάμε πολύ λιγότερα εκείνων. Ακόμα και οι αντιπαθέστατες τράπεζές μας έχουν ένα μεγάλο συγκριτικό πλεονέκτημα: Πάνω από 150 δις πραγματικών καταθέσεων! Μιλάμε για άνω του μισού ΑΕΠ σε καταθέσεις, κάτι για το οποίο οι περισσότεροι εταίροι μας θα σκότωναν να το έχουν, που λέει ο λόγος. Αν μάλιστα προσθέσετε και όλα τα χρήματα ελλήνων που βρίσκονται στο εξωτερικό, θα δείτε ότι οι έλληνες δεν είμαστε και τόσο φτωχοί κατά μέσον όρο, κι ας έχουμε το μεγαλύτερο ποσοστό φτώχειας στην Ευρώπη (με εξαίρεση την Λεττονία).

Ως πολίτες είμαστε ελάχιστα χρεωμένοι σε σχέση με πολλούς από τους επικριτές μας στις Λόνδρες, στα Παρίσια και στις Νέες Υόρκες. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι είμαστε λευκές περιστερές. Για δεκαετίες φορτώναμε το δημόσιο με τόσο μεγάλο χρέος που το βλέπουμε πλέον να βουλιάζει μπροστά στα μάτια μας. Εδώ όμως που φτάσαμε, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Ακόμα και να αποφασίσουμε σύσσωμοι (ΣΕΒ και ΓΣΕΕ, γιάπηδες και στελέχη του ΠΑΜΕ, αστοί των βορείων προαστίων και αναρχικοί της Πλατείας Εξαρχείων) να δώσουμε ό,τι έχουμε και δεν έχουμε στο κράτος, δεν αρκεί. Αν μάλιστα το παρακάνουμε στην αλληλεγγύη προς το δημόσιο, η 'γενναιοδωρία' μας αυτή θα στεγνώσει την κυκλική ροή του πλούτου από το οποίο εξαρτάται το δημόσιο για τα έσοδά του το 2011, το 2012 κ.ο.κ.

Ποια είναι λοιπόν τα χαρμόσυνα νέα; Ότι μια πτώχευση θα αποδειχθεί σχετικά ανώδυνη. Ο λόγος διττός:

Πρώτον, δεν είμαστε κατά μέσον όρο ούτε οι φτωχότεροι ούτε οι πιο υπερχρεωμένοι. Δεύτερον, όσον αφορά τα χρέη του δημοσίου, αυτά βαραίνουν εμάς, ως άτομα, πολύ λιγότερο από όσο βαραίνουν τους ξένους.

Κάντε την σύγκριση με την Ιαπωνία, το χρέος της οποίας ανήκει σε Ιάπωνες σε ποσοστό 95%. Αν το Ιαπωνικό κράτος αναγκαστεί στην πτώχευση, η καταστροφή της χώρας θα είναι ολική. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει για εμάς, καθώς μας ανήκει (δηλαδή στις δικές μας τράπεζες) μόνο το 25% του δημόσιου χρέους μας. Έτσι λοιπόν, δεδομένου ότι η πτώχευση του δημοσίου διαγράφεται ως αναπόφευκτη (εκτός αν πανικοβληθούν οι εταίροι μας αρκετά και το συνδράμουν για χρόνια πολλά, οπότε έχει καλώς), το κόστος της στάσης πληρωμών δεν θα το υποστούμε μόνοι μας.

Μα αν το δημόσιο κηρύξει στάση πληρωμών, τι θα γίνει την επόμενη μέρα; Πως θα ξανα-δανειστεί; Πράγματι, το κράτος θα στριμωχθεί. Για κάμποσο καιρό το δημόσιο θα πρέπει απλώς να ξοδεύει όσα μαζεύει από φόρους. Και γιατί είναι κακό αυτό;

Να μάθει επί τέλους, αφού θα έχει ανακουφιστεί από το νταλκά των τοκοχρεολυσίων, να ζει με αυτά που εισπράττει. Π.χ. να καταγγείλει όλες τις εξοπλιστικές συμβάσεις, να συμπιέσει τους ανώτερους μισθούς (του δικού μου συμπεριλαμβανομένου) τόσο που να καλύπτει τις δαπάνες του από τους φόρους που εισπράττει κλπ.

Οι τράπεζές μας; Θα υποφέρουν, είναι αλήθεια - δεδομένου ότι ακόμα και το 25% του δημόσιου χρέους που διαθέτουν θα παγώσει. Ναι, αλλά μην ξεχνάμε ότι το έχουν ήδη διαθέσει στην ΕΚΤ ως ενέχυρο για ζεστό χρήμα που έχουν ήδη πάρει. Και ότι έχουν πρόσβαση στις τεράστιες, κατά κεφαλήν, αποταμιεύσεις μας. Για να μην προσθέσω ότι απολαμβάνουν εγκληματικά υψηλά ποσοστά κέρδους τόσα χρόνια. Όπως το κράτος μας, έτσι κι αυτές να μάθουν να ζουν λιτά και με σύνεση όπως κάνουν χρόνια τώρα οι εργαζόμενοι των 700 ευρώ.

Επί πλέον, ο αποκλεισμός του κράτους μας από τις χρηματαγορές δεν θα διαρκέσει πολύ. Αν κηρύξει στάση πληρωμών, και ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό του, δεν θα περάσει πολύ καιρός που παλιοί δανειστές θα αποδεχθούν νέους όρους αποπληρωμής ενός ποσοστού των περασμένων δανεικών και νέοι υποψήφιοι δανειστές (μπορεί και οι ίδιοι με τους παλιούς) θα σχηματίσουν ουρά έξω από το Υπουργείο Οικονομίας να το δανείσουν! Βλέπετε, το χρέος μας θα έχει μειωθεί τόσο που θα αποτελούμε εξαιρετική επένδυση. Έτσι είναι το κεφάλαιο - όταν οσφραίνεται ένα επικερδές deal δεν σέβεται ούτε τον εαυτό του.

Σε τελική ανάλυση, είναι λάθος μας να φοβόμαστε τόσο πολύ την στάση πληρωμών του ελληνικού δημοσίου. Άλλοι πρέπει να φοβούνται μια τέτοια εξέλιξη περισσότερο από εμάς:

• η κυβέρνηση της κας Μέρκελ η οποία θα πρέπει να διασώσει τις Γερμανικές τράπεζες που θα κλονιστούν από μια δική μας στάση πληρωμών

• η Ευρωπαϊκή Επιτροπή που θα πρέπει να δει τι θα κάνει με μία χώρα-μέλος την οποία δεν μπορεί να αποβάλει από την ΕΕ αλλά η οποία τελεί υπό πτώχευση

• οι κυβερνήσεις όλων των άλλων χωρών (πλην ίσως της Ολλανδίας και της Αυστρίας) που θα τρέμουν για το ποιος θα είναι ο επόμενος στόχος των αγορών (των οποίων η όρεξη θα έχει ανοίξει από την 'επιτυχημένη' επίθεση στο χρέος της Ελλάδας)

• οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Βρετανίας (χωρών με συνολικό χρέος πάνω από 400%)

• όλοι όσοι έχουν επενδύσει στο ευρώ, είτε σε περιουσιακά στοιχεία είτε ως μέσο συναλλαγής.

Στάση πληρωμών λοιπόν!

Τώρα!

Με χαμόγελο και αισιοδοξία!

(Και ξέρετε ποιο είναι το ωραίο; Ότι αν πειθόμασταν να απελευθερωθούμε από τον φόβο της πτώχευσης, οι φίλοι μας οι Γερμανοί θα έσπευδαν την ίδια στιγμή να την αποσοβήσουν...)

* Ο Γιάνης Βαρουφάκης διδάσκει οικονομική θεωρία και πολιτική οικονομία στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Source : http://dimtris-kypriotis.blogspot.com/