Η απάντηση του ελληνικού διατροφικού τομέα στην κρίση

του Νίκου Ντάσιου

Η Ελλάδα σήμερα βρίσκεται στο σημείο μηδέν της νεότερης ιστορίας της. Η επιβολή του μνημονίου και της δανειακής σύμβασης οδηγεί τη χώρα στην πλήρη υποταγή, με την απόλυτη επικυριαρχία των πολυεθνικών εταιρειών και του χρηματιστικού κεφαλαίου, που όχι μόνο δεν φαίνεται διατεθειμένο να απολέσει μέρος των χρημάτων που δάνεισε στη χώρα μας, αλλά, με τίμημα τον αποκλεισμό και την περιθωριοποίηση της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, ιδιοποιείται τον πραγματικό πλούτο της χώρας.
Η πιο σημαντική μορφή επικυριαρχίας –μετά την εδαφική-  είναι αυτή που σχετίζεται με τον έλεγχο της παραγωγής και της διάθεσης της τροφής. Η μέχρι σήμερα κυριαρχία στον διατροφικό τομέα σχετίζεται με τη μετατροπή της χώρας σε εισαγωγέα αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων, επιδεινώνοντας καταλυτικά το εμπορικό ισοζύγιο στα τρόφιμα τα τελευταία 30 χρόνια. Μόνο στην περίοδο από το 1994 έως το 2009, το έλλειμμα στο εμπορικό ισοζύγιο της χώρας εκτοξεύτηκε  από τα 800 εκατ. ευρώ στα 2,5 δισ.
Η φάση αυτή σχετίζεται αφενός μεν με την αποδιάρθρωση και την εγκατάλειψη της αγροτικής παραγωγής, τη μετατροπή των αγροτών μας σε δέκτες επιδοτήσεων και καταναλωτές ξένων προϊόντων, την απόλυτη κυριαρχία των αλυσίδων σουπεμάρκετ, την υποκατάσταση των αγροτικών χεριών από τους μετανάστες, αλλά και τη διατήρηση ενός μοντέλου εκτατικής μονοκαλλιέργειας, όπως π.χ. στην περίπτωση του θεσσαλικού κάμπου. Ενός μοντέλου που οδήγησε σε μαζική αύξηση των εισροών λιπασμάτων και φυτοφαρμάκων, στην αύξηση της εκμηχάνισης, με τραγικές συνέπειες στην ισορροπία των οικοσυστημάτων: καταστροφή της βιοποικιλότητας, μόλυνση και μείωση των υπόγειων υδάτων, υφαλμύρωση κοκ. Υπολογίζεται ότι 55 χιλιάδες στρέμματα του θεσσαλικού κάμπου έχουν οδηγηθεί σε πλήρη ερημοποίηση, ενώ η στάθμη του υδροφόρου ορίζοντα ξεπέρασε τα 350 μ. κάτω από το έδαφος, ο δε Πηνειός είναι ο δεύτερος πιο μολυσμένος ποταμός της Ευρώπης, μετά τον Πάδο της Ιταλίας.
Το μοντέλο αυτό, σε συνδυασμό με τις μεταβολές στην πληθυσμιακή κατανομή που έλαβαν χώρα από τη δεκαετία του ’60, με τη συνεπακόλουθη γιγάντωση των αστικών κέντρων και ειδικά της Αθήνας και την παράλληλη ερήμωση των αγροτικών, ορεινών και νησιωτικών περιοχών αποτελεί τη βασική αιτία της  παραγωγικής αποδιάρθρωσης της χώρας και του παρασιτισμού που μας οδηγεί στην εξάρτηση και στην άνευ όρων υποταγή στις πιέσεις από τη Δύση και την Ανατολή (Τουρκία). Για παράδειγμα, μόνο στον κτηνοτροφικό τομέα μετά τον πόλεμο, εξαφανίστηκαν 1840 τσελιγκάτα και περίπου 800 χιλιάδες ζώα μεταβατικής κτηνοτροφίας από τα βουνά της Πελοποννήσου, Ηπείρου, Μακεδονίας, Στερεάς, Θεσσαλίας και Θράκης. Η απώλεια των ηθών και των εθίμων, η μετατροπή του λαϊκού μας πολιτισμού σε τουριστικό φολκλόρ, η διάλυση των γλωσσικών ιδιωμάτων και της πολιτιστικής δημιουργίας των χωριών και των κοινοτήτων μας είναι, μαζί με την κατάρρευση της βιοποικιλότητας, ο βασικός παράγοντας ομογενοποίησης και υποταγής μας στην πολιτιστική υποκουλτούρα της παγκοσμιοποίησης.
Το μοντέλο αυτό αποτέλεσε κοινό τόπο της διάδοσης του αγροβιομηχανικού μοντέλου στον αγροτικό τομέα για όλες τις χώρες τις περιφέρειας του δυτικού κόσμου, αρχής γενομένης με την Πράσινη Επανάσταση στις Ινδίες, τη δεκαετία του ’60. Σύμφωνα με τον FAO, τα τελευταία σαράντα χρόνια συντελέστηκε μια τρωτοφανής γενοκτονία στον αγροτικό χώρο, αφού σχεδόν το 80% των ποικιλιών παραγωγής χάθηκαν και υποκαταστάθηκαν με υβρίδια που εμπορεύονταν μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες τροφίμων συνοδευόμενα με την απαραίτητη χρήση φυτοφαρμάκων, λιπασμάτων, βελτιωτικών και ορμονών, αλλά και την όλο και μεγαλύτερη χρήση νερού στην πρωτογενή παραγωγή. Η χημική βιομηχανία και τα αγροχημικά  αποτελούν μιά  βασική αιτία του χρέους και της συνεπακόλουθης φτώχειας του αγροτικού πληθυσμού αλλά και της κατάρρευσης των φυσικών οικοσυστημάτων. Έτσι, από ένα μοντέλο σχετικής διατροφικής αυτάρκειας, που εξασφάλιζε την επιβίωση και την αναπαραγωγή των αγροτικών κοινοτήτων και των ιθαγενών επί χιλιάδες χρόνια, περάσαμε βίαια, υπό την καθοδήγηση των αμερικανικών «δεξαμενών σκέψης» –ΔΝΤ, ΠΤ και ΠΟΕ– σε εντατικές καλλιέργειες με εξαγωγικό προσανατολισμό. Από την πολυκαλλιέργεια και τις προσαρμοσμένες καλλιέργειες περάσαμε σε εκτατικές καλλιέργειες λουλουδιών, μαζική εκτροφή αγελάδων για παραγωγή μπιφτεκιού για τα Μακντόναλντς, ακριβά «γκουρμέ» λαχανικά για τις δίαιτες των πλουσίων. Οι αναδιαρθρώσεις αυτές συγκέντρωναν τον πλούτο στους λίγους μεγαλοαγρότες (φεουδάρχες ) και στους εμπόρους ενώ εξώθησε τους μικροπαραγωγούς στην πείνα και στην εξαθλίωση.
Το φαινόμενο τον τερατουπόλεων του Νότου όπως και αυτό των μεταναστευτικών ρευμάτων έχει τις ρίζες σ’ αυτές τις αναδιαρθρώσεις που υποτίθεται πως θα έλυναν το πρόβλημα της πείνας στον πλανήτη! Αντ’ αυτού από στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Εργασίας (πχ στην Ταϊλάνδη την 15ετία 1900-2005), ενώ έχουμε αύξηση κατά 65% των εξαγωγών γεωργικών προϊόντων η αύξηση της απόλυτης φτώχειας ήταν της τάξεως του 45%. Στη Βολιβία μεταξύ 1985 και 2000 ενώ οι εξαγωγές είχαν αυξηθεί κατά 95%, το 95% του πληθυσμού ζούσε με λιγότερο από ένα δολάριο την μέρα. Οι Φιλιππίνες, που ήταν μια χώρα με αυτάρκεια στην κατανάλωση ρυζιού από το 1990 έως σήμερα, ακλουθώντας το πρότυπο αυτό, αύξησε τις εισαγωγές ρυζιού κατά 10 φορές. Κατ’ αντιστοιχία, το χρέος των Ελλήνων αγροτών προς την Αγροτική Τράπεζα, που στο σύνολό τους (ιδιωτών και συνεταιρισμών) βρίσκεται στα 3 δισ. Ευρώ, θέτει σε κίνδυνο την ιδιοκτησία της καλλιεργήσιμης αγροτικής γης με την προοπτική ιδιωτικοποίησης της και σε περίπτωση που απαιτηθούν οι πιστώσεις από τους ιδιώτες μετόχους της Τράπεζας.
Οι τεράστιες μετακινήσεις προϊόντων από τον τόπο παραγωγής στον τόπο κατανάλωσης συνέβαλαν στην κατακόρυφη αύξηση των εκπομπών CO2, ενώ συνάρτησαν τη διαμόρφωση της τελικής τιμής ενός προϊόντος στις διακυμάνσεις της τιμής του πετρελαίου. Η επιδότηση των παραγωγών στις πλούσιες χώρες του Βορρά και οι πολιτικές «νταμπινγκ», που καταργούν τον ελεύθερο ανταγωνισμό στο πλαίσιο του ΠΟΕ και της ΚΑΠ,  διεύρυναν τις αντιθέσεις στην κατά κεφαλήν κατανάλωση αγροτικών προϊόντων μεταξύ πλουσίων και φτωχών χωρών. Σήμερα π.χ. μόνο τα βοοειδή που καταναλώνονται στις ΗΠΑ θα μπορούσε να χορτάσει το 20% του παγκόσμιου πληθυσμού, δηλαδή περίπου 1,4 δισ. άνθρωποι, ενώ η επέκταση του μοντέλου κατανάλωσης των πλουσίων χωρών είναι αδιανόητη αφού κάτι τέτοιο θα προϋπέθετε άλλους τέσσερις πλανήτες-γη!
Οι παγκόσμιες ελίτ επιχειρούν να ξεπεράσουν τα παραπάνω αδιέξοδα, όχι αλλάζοντας το μοντέλο παραγωγής και κατανάλωσης, αλλά μ’ ένα νέο άλμα προς τα μπρός: με την καλλιέργεια των γενετικά μεταλλαγμένων φυτών ή με τη συνεχή επέκταση των καλλιεργειών που κατευθύνονται στην παραγωγή βιοκαυσίμων. Η επικράτηση του νέου αυτού προτύπου, υπό την καθοδήγηση  των πολυεθνικών εταιρειών διατροφής (Μονσάντο, Κάρτζιλ κ.λπ), δίνει τη χαριστική βολή στις αδύναμες χώρες και στους μικρούς παραγωγούς, αφού τους καθιστά πλήρως ελεγχόμενους από τους σπόρους και την τεχνογνωσία των εταιρειών αυτών. Επιπλέον, ολοκληρώνει τη διαδικασία μετάβασης της  παραγωγής τροφής, από μια φυσική διεργασία που υπακούει στους νόμους της φύσης  σε μια απόλυτα τεχνητή διαδικασία στα εργαστήρια των παραπάνω εταιρειών, οι οποίες αντιγράφουν τη γενετική πληροφορία των σπόρων, την πατεντάρουν και τη διαχειρίζονται ως αποκλειστικό πνευματικό τους δικαίωμα (συμφωνίες TRIPs). Οι γενετικές επιμολύνσεις των φυσικών οικοσυστημάτων, οι διαταραχές στην αναπαραγωγή του ζωικού και ανθρώπινου είδους, δεν αποτελούν πρόβλημα για τους ειδικούς της βιοτεχνολογίας, αφού ο διατροφικός έλεγχος σχετίζεται ταυτόχρονα με σενάρια μείωσης του παγκόσμιου πληθυσμού ή αναπαραγωγής ενός κατά παραγγελίαν τύπου ανθρώπου για τη διαιώνιση της παγκόσμιας κυριαρχίας (βλέπε θεωρία μετανθρώπου).
Σε αυτή την κατεύθυνση εντάσσεται η από 1/4/2011 εφαρμογή στη χώρα μας της οδηγίας της Ε.Ε για τη «χρήση των φαρμακευτικών και παραδοσιακών φυτών». Σύμφωνα με την οδηγία αυτή καμία χώρα δεν δύναται να εμπορευθεί  φαρμακευτικά φυτά, βότανα συμπληρώματα διατροφής κ.ο.κ. που δεν έχουν κατοχυρωθεί από το κράτος κατά την περίοδο από το 2006 έως σήμερα. Στην περίοδο αυτή στη χώρα μας έχουν κατοχυρωθεί μόλις 183 είδη φυτικών σκευασμάτων και βοτάνων, ενώ όλα τα υπόλοιπα περνούν ουσιαστικά στη διαχείριση και στον έλεγχο των πολυεθνικών. Οι εταιρείες αυτές θα έχουν την ελεύθερη πρόσβαση στη διαχείριση των φυσικά παραγόμενων φυτών και στην περαιτέρω επεξεργασία τους. Εκτιμάται επίσης, ότι από τη διαχείριση μόλις ενός στρέμματος γης, το κέρδος από μια τέτοια επεξεργασία θα φτάνει τις 20 χιλιάδες ευρώ το χρόνο. Εκτιμάται επίσης, ότι θα παραχωρηθούν προς εκμετάλλευση όλες οι περιοχές Νατούρα επί ελληνικού εδάφους, με συνολική έκταση που αντιστοιχεί στο 25% του μεγέθους της χώρας!
Οι ρυθμίσεις αυτές εντάσσονται μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο της εφαρμογής του Διατροφικού Κώδικα ο οποίος επιβάλλει τον πλήρη έλεγχο των τροφίμων από τις πολυεθνικές εταιρείες όπως προωθείται συστηματικά από το 1963, στο πλαίσιο του Παγκόσμιου Οργανισμού Τροφίμων (FAO), του ΠΟΕ και του ΟΗΕ. Με βάση τη σχετική Συμφωνία της Υγιεινής των Τροφίμων, οι χώρες που θα επικυρώσουν τον εν λόγω κώδικα –έως τώρα 185– θα υποχρεούνται  να αφαιρούν από τα φρούτα και τα λαχανικά πολύτιμες βιταμίνες Α,Β,C,D, μαγνήσιο και ιχνοστοιχεία έως του 15% της συνολικής θρεπτικής αξίας θεωρώντας τις πολύτιμες αυτές βιταμίνες τοξικές ουσίες! Με τον τρόπο αυτό ανοίγουν τον δρόμο στην πλήρη εμπορευματοποίηση της πρόληψης και της αντιμετώπισης των ασθενειών και την εξάρτηση του ανθρώπου αποκλειστικά από τα φαρμακευτικά σκευάσματα, ενώ ταυτόχρονα επιβάλλουν την επικύρωση του την εισαγωγή μεταλλαγμένων σπόρων και ποικιλιών, ακόμα και στα βιολογικά προϊόντα. Πιστός στα υπερεθνικά κέντρα, ο Έλληνας πρωθυπουργός επέτρεψε ήδη την εισαγωγή μεταλλαγμένου σπόρου πατάτας και μεταλλαγμένου κοτόπουλου στην  ελληνική διατροφική αλυσίδα.
Η επιστροφή χιλιάδων ανθρώπων στην ελληνική επαρχία τον τελευταίο χρόνο, ως συνέπεια της ανεργίας και του αποκλεισμού και η δυναμική επιστροφής πολύ περισσοτέρων  στο άμεσο μέλλον, θέτει επιτακτικά την ανάγκη ενός οδηγού επιβίωσης, που αποτελεί ίσως τη μόνη δυνατή γραμμή άμυνας στα σχέδια που μας επιβάλλονται .
Η επιβίωση αυτή πρέπει να έχει ως κύριο άξονα την επαναθεμελίωση και αναδιοργάνωση των τοπικών κοινωνιών στη βάση αυτού που ορίζεται ως «τοπικοποίηση ή νέος κοινοτισμός».
Ένα τέτοιο σχέδιο σε τοπικό επίπεδο θα σήμαινε:
•    Διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα φυσικών οικοσυστημάτων, των πόρων και της γεωργικής γης με αναδιανομή της σε ομάδες παραγωγών έναντι συμβολικού αντιτίμου.
•    Καθιέρωση, στο μεταβατικό στάδιο κοινοτικών συνελεύσεων  για οργάνωση  μορφών κοινοτικής εργασίας πχ  συμπληρωματικές εργασίες παραγωγής (πότισμα, όργωμα κλπ),  ανακαίνιση και ανασυγκρότηση εγκαταλειμμένων περιοχών ή σπιτιών, αποκατάσταση της οικολογικής ισορροπίας, αναζωογόνηση πολιτιστικών κέντρων, μαθήματα οικολογικών μεθόδων παραγωγής , εξοικονόμηση και παραγωγή ενέργειας από ΑΠΕ κ.ο.κ.
•    Προώθηση δικτύων ανταλλαγών και πώλησης προϊόντων για την κάλυψη αναγκών πρωτίστως σε τοπική κλίμακα και εμπορίας μόνο για τις πλεονάζουσες ποσότητες. Ανάπτυξη συνεταιριστικών καταστημάτων πώλησης και εστίασης βασισμένα στη χρήση παραδοσιακών συνταγών και μεθόδων
•    Κατοχύρωση και διατήρηση τοπικών ποικιλιών σπόρων (ανοιχτής πηγής) και ντόπιου ζωικού κεφαλαίου, με σταδιακή υποκατάσταση των υβριδίων και πλήρη  απόρριψη των μεταλλαγμένων σπόρων  με ενσωματωμένη τεχνολογία εξολοθρευτή, που δεν μπορούν να αναπαραχθούν δεύτερη χρονιά .
•    Χρήση τοπικών νομισμάτων και μοντέλων ανταλλαγής όπως το Δίκτυο Ανταλλαγών και Αλληλεγγύης με την υιοθέτηση της Τοπικής Εναλλακτικής Μονάδας  στο Βόλο και το εναλλακτικό νόμισμα ΟΒΟΛΟΣ στην Πάτρα.
•    Δημιουργία  περιφερειακών πιστωτικών ιδρυμάτων στο πρότυπο των Ηθικών Τραπεζών, για τη χορήγηση μικροπιστώσεων σε μικρές επενδύσεις με κοινωνικό και περιβαλλοντικό όφελος, αλλά και τεχνογνωσία για το ξεκίνημα και τη βιωσιμότητα τέτοιων σχεδίων .
•    Δημιουργία δικτύων συνεργασίας και αλληλοϋποστήριξης για ανάλογες ενέργειες σε εθνικό (ΠΕΛΙΤΙ) και διεθνές επίπεδο (Slow Food, Οικοχωριά, Via Campesina, Grain, ETC, Δήμος Τοσκάνης κ.λπ)

Σε εθνικό επίπεδο απαιτεί:
•    Την ανάπτυξη καταναλωτικών συνεταιρισμών με κατεύθυνση την αλλαγή του μοντέλου κατανάλωσης και έμφαση στα ελληνικά και ποιοτικά παραγόμενα προϊόντα μας και στη μεσογειακή διατροφή.
•    Την ανάπτυξη ενός σχεδίου αποκέντρωσης του κράτους της Αθήνας, με μεταφορά του διοικητικού κέντρου, κάτι που αποτελεί τη μόνη δυνατή εκδοχή μείωσης του δημοσιονομικού κόστους και επανίδρυσης του.

 Source : Περιοδικό " Αρδην" τ. 86

Κυπριακό :Ο μοιραίος Μπαν Κι Μουν και ο ρόλος του ΟΗΕ

Παναγιώτης Ήφαιστος

Είναι απίστευτη η ανευθυνότητα και η επιπολαιότητα με την οποία μερικοί κύπριοι με πρωτοφανή για τα διεθνή χρονικά τρόπο αφήνουν την τύχη τους στα χέρια ευμετάβλητων γραφειοκρατών του ΟΗΕ. Εξαρτημένοι «διεθνείς ιδιώτες» οι οποίοι παίρνουν πρωτοβουλίες όχι πάντοτε συμβατές με τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ και οι οποίοι όταν υποβάλλουν προτάσεις ή παίρνουν πρωτοβουλίες εξυπηρετούν ηγεμονικά κράτη εις βάρος λιγότερο ισχυρών κρατών των οποίων οι ηγέτες πολιτικοπνευματικά παραπαίουν.

            Κατά νου έχουμε τόσο το έγκλημα της επιδιαιτησίας επί εποχής του σχεδίου Αναν όσο και το συγκαιρινό σύρσιμο της Κύπρου στο Green Tree. Η προπέτεια του κ Μουν φαίνεται ότι ξεπερνά αυτή του Αναν. Αφού εμείς δεχθήκαμε χωρίς ουσιαστικούς όρους να πάμε σε συνομιλίες, ο Μουν μιλά διαρκώς για σύγκλιση Διεθνούς Διάσκεψης για το Κυπριακό. «Διάσκεψη» που πρέπει να την φανταστείτε ως συμπληγάδες πέτρες ή ως μύλο μέσα στον οποίο θα αλεστεί ο λιγότερο ισχυρός, δηλαδή, η κρατική κυριαρχίας της ΚΔ και η ελευθερία των κυπρίων.

            Για του λόγου το αληθές, ορίστε στα χέρια ποιου οι κύπριοι αφήνουν την τύχη τους: Ο Μπαν Κι Μουν επισκεπτόμενος την Κωνσταντινούπολη στις 22.5.2010 αξιολόγησε την πολιτική των Ερτογάν και Νταβούτογλου ως «δημιουργική διπλωματία, ενεργετική και με αρχές!». Ακόμη πιο σημαντικό, ο Μουν, αφού εξήρε τις ηγετικές ικανότητες του Ερτογάν, είπε ότι θαυμάζει, άκουσον-άκουσον, τις προσπάθειές του για δημιουργία μίας σταθερής γειτονιάς, μιας περιοχής κοινής ευημερίας στη Μεσόγειο!!.

Ακόμη, ο Μουν στη ίδια ομιλία του το 2010, απευθυνόμενος στους γενοκτόνους τούρκους ηγέτες που καθημερινά σφάζουν τους καταπιεσμένους κούρδους, είπε για τα εσωτερικά θέματα της Τουρκίας: «η δύναμη της όποιας κοινωνίας, τελικά, μετριέται στην ανοχή, την ισότητα, τις εγγυήσεις για ελεύθερη έκφραση και πολιτιστική ποικιλομορφία, ανθρώπινα δικαιώματα και το κράτος δικαίου. Ο δρόμος που διαλέξατε, μπορεί να μην είναι πάντοτε εύκολος, είναι όμως ο σωστός. Δεν τον βαδίζετε μόνοι σας». Χέρι-χέρι λοιπόν ο Μουν βαδίζει στην περιοχή μας ως υπηρέτης των φασιστικών σκοπών της Τουρκίας.

Το ρεσιτάλ όμως ήταν όταν υιοθετώντας τα νέο-Οθωμανικά «οράματα» ο Μουν πρόσθεσε το αμίμητο: «Αφήστε να ασπαστούμε το όραμα του ΥΠΕΞ της Τουρκίας (Νταβούτογλου)». Και εμείς τον αφήνουμε. Τον αφήνουμε να εφαρμόσει τα δόγματα του Νταβούτογλου που περιγράφονται ρητά στο Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες (Εκδ. Ποιότητα 2011) και στο Στρατηγικό Βάθος (Εκδ. Ποιότητα 2010). Δεν γνωρίζω αν ο αμίμητος γγ Μουν τα διάβασε αλλά οι ηγέτες μας έπρεπε να τα διαβάσουν και να μην μας αφήνουν έρμαιο ενός γραφειοκράτη που για λόγους που αυτός ξέρει θέλει να τα εφαρμόσει. 

Το κυριότερο πρόβλημα με την Κύπρο τις τελευταίες δεκαετίες είναι η άγνοια του ρόλου, της φυσιογνωμίας και της αποστολής των διεθνών θεσμών. Ενώ ως θύμα και λιγότερο ισχυρό κράτος πρέπει να στεκόμαστε στον Καταστατικό Χάρτη και στις Υψηλές Αρχές του Κεφαλαίου Ι, άρθρο 2 παρα. 7, αναίτια φοβισμένοι και αμέτοχοι αφήνουμε τον εκάστοτε γγ να οργιάζει εις βάρος μας και για λογαριασμό άλλων. Ο ΟΗΕ όμως είναι και δικός μας οργανισμός και οι υπάλληλοί του είναι και δικοί μας εντολοδόχοι. Έχουμε μαζί μας πολλά ψηφίσματα του ΟΗΕ και κυρίως του Συμβουλίου Ασφαλείας του 1974 και του 1983 όπου η ουσία είναι πως θεωρεί τα τετελεσμένα της βίας παράνομα. Και κανείς δεν μπορεί να μας εμποδίσει να εφαρμοστούν σωστά και σύμφωνα με την διεθνή νομιμότητα. Ουσιαστικά, εάν δεν το κάνουμε κανείς δεν μας παίρνει στα σοβαρά και όλοι μας θεωρούν αναλώσιμους.

            Αυτά τα δεδομένα μας νομιμοποιεί απόλυτα να εξαποστέλλουμε τον οποιονδήποτε Αναν ή Μουν σπίτι του –και τίποτα δεν μπορεί να προκύψει εις βάρος μας παρά μόνο στην φαντασία όσων πάσχουν από φοβικά σύνδρομα–, συνάμα ζητώντας του, ή καλύτερα διατάζοντάς τον!!, για να πάρουν  και κανένα μήνυμα οι παρακοιμώμενοι των «υπηρεσιών» τον ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας, να μας συναντά μόνο όταν οι σκέψεις που μας εκθέτει είναι συμβατές με τον Χάρτη.            

Όχι διεθνείς διασκέψεις, λοιπόν, αλλά προτάσεις συμβατές με τον Καταστατικό Χάρτη, με την ευρωπαϊκή νομιμότητα, με τις διεθνείς συμβάσεις και την διεθνή νομιμότητα ευρύτερα. Δεν λειτουργούμε έτσι, για ένα απλό λόγο: Οι ηγέτες μας δεν γνωρίζουν αυτό που ξέρουν οι πρωτοετείς του πανεπιστημίου μου, ότι για παράδειγμα οι διεθνείς θεσμοί υπηρετούν τα κράτη σύμφωνα με τον Καταστατικό Χάρτη και αν δεν το κάνουν δεν έχουν ρόλο να διαδραματίσουν (και αυτό είναι συχνά πιθανό όταν διαφωνούν οι μεγάλες δυνάμεις που έχουν βέτο). Όταν δεν γνωρίζουμε τόσο απλά και γνωστά πράγματα αναπόδραστα γινόμαστε έρμαιο των ηγεμονικών παρασκηνίων.

Το διεθνές σύστημα είναι άναρχο (απουσιάζει κυβέρνηση των κυβερνήσεων που να γνωρίζει κατιτί πέραν της διεθνούς τάξης όπως ορίζουν οι Συνθήκες). Όλα τα κράτη υπογράφοντας τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ αποδέχονται τις υψηλές αρχές και παραδοχές της διακρατικής ισοτιμίας, της μη επέμβασης και της εσωτερικής και εξωτερικής κυριαρχίας. Βιώσιμες διακρατικές και ενδοκρατικές σχέσεις εκτός αυτού του πλαισίου δεν υπάρχουν, όλοι το ξέρουν και είμαστε νομιμοποιημένοι, προς το συμφέρον όλων των κυπρίων, να το κάνουμε σημαία μας.

            Ο ιστορικός του μέλλοντος αναζητώντας ποιο κράτος έκανε τις πλέον λανθασμένες εκτιμήσεις για την διεθνή πολιτική και για τον χαρακτήρα των διεθνών θεσμών δεν θα δυσκολευτεί να βρει την απάντηση. Είναι η Κυπριακή Δημοκρατία. Από το 1974 μέχρι το 2012, οπότε και θα πάθει, όπως όλα δείχνουν, αυτό που αξίζει να παθαίνει ένα οποιοδήποτε κράτος διαπράττει ένα τόσο μεγάλο έγκλημα κατά του εαυτού του επί 38 συναπτά χρόνια.

Αν ο τελικός γύρος της κούρσας θανάτου που άρχισε στο Green Tree συνεχιστεί και φθάσει στο τέρμα ο ιστορικός βίος της ΚΔ τελειώνει. Οι έλληνες αργά ή γρήγορα θα λυγίσουν, θα υποκύψουν, θα υποδουλωθούν, θα εξισλαμιστούν ή θα εξανεμιστούν στην πλανητική χοάνη της ελληνικής διασποράς όπου ζουν εκατοντάδες χιλιάδες διωγμένοι έλληνες. Αυτά συνέβησαν επί προεδρίας Χριστόφια, θα γράψει η ιστορία, ενός προσώπου που σπούδασε στην σταλινική ΕΣΣΔ. Και μετά την πτώση αυτής της επίπλαστης υπερδύναμης αυτός και οι ομοϊδεάτες του, συνέχισαν να πιστεύουν ότι ένα κράτος μπορεί να συγκροτηθεί ως ανθρωπολογικός ακταρμάς υπό υψηλή νέο-Οθωμανική εποπτεία.

Δεχθήκαμε να αρχίσουμε να συνομιλούμε για το πώς θα προσαρμοστούμε στα τετελεσμένα της βίας και όλες οι ενδείξεις οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η φαρσοκωμωδία του Green Tree μας εξωθεί στην τελική θανατηφόρα ευθεία που ονομάζεται διεθνής διάσκεψη. Στην τελική ευθεία δεν θα χρειαστεί να τρέξουμε καθότι πλήθος πραιτοριανοί του ηγεμονικού παρασκηνίου πανέτοιμοι από καιρό θα μας πλευροκοπήσουν, θα μας σπρώξουν και στην ανάγκη θα μας σύρουν μέχρι το νήμα του θανατηφόρου τέρματος. Είναι καιρός λοιπόν να σηκώσουμε την σημαία της νομιμότητας, της πολιτικής λογικής, του συμφέροντός μας και του συμφέροντος της ειρήνης και της σταθερότητας στην περιοχή. Τα στελέχη και τα μέλη του ΑΚΕΛ και του ΔΗΣΥ κατά κύριο λόγο, εκτιμώ, έχουν υποχρέωση να ευθυγραμμίσουν τους ηγέτες τους σε ένα λογικό πολιτικό προσανατολισμό

*Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων-Στρατηγικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πειραιώς www.ifestosedu.gr

Source : infognomonpolitics.blogspot.com

Μιά άλλη άποψη για τα σενάρια χρεοκοπίας

Γιάννης Βαρουφάκης

Για μέρες τώρα βαραίνουμε τις ψυχές μας με μια μόνιμη αγωνία: Θα χρεοκοπήσει το κράτος μας; Ε, λοιπόν, ήρθε η ώρα να αγκαλιάσουμε αυτό που φοβόμαστε.

Αν οι φίλοι μας οι Γερμανοί δεν έχουν πρόβλημα να χρεοκοπήσουμε, καιρός είναι να το κάνουμε. Χωρίς δεύτερη κουβέντα. Όχι ως διαπραγματευτική μπλόφα και ούτε μόνο γιατί το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί είναι να χρεοκοπήσουμε σε ένα χρόνο (βλ. το προηγούμενο άρθρο μου Το Πρώτο Τάνγκο στην Ευρωζώνη) αλλά επειδή ήρθε η ώρα να στρέψουμε το βλέμμα στην αισιόδοξη πλευρά της χρεοκοπίας.

Υπάρχει τέτοια πλευρά; Και βέβαια υπάρχει. Σε σχέση με χώρες όπως η γνωστή τρόικα Πορτογαλία, Ισπανία και Ιρλανδία, αλλά και η Βρετανία και το Βέλγιο, το σύνολο του χρέους μας (δημοσίου και ιδιωτικού) είναι το μικρότερο. Πως αυτό; Επειδή οι έλληνες, ως άτομα αλλά και ως ιδιωτικός τομέας, χρωστάμε πολύ λιγότερα εκείνων. Ακόμα και οι αντιπαθέστατες τράπεζές μας έχουν ένα μεγάλο συγκριτικό πλεονέκτημα: Πάνω από 150 δις πραγματικών καταθέσεων! Μιλάμε για άνω του μισού ΑΕΠ σε καταθέσεις, κάτι για το οποίο οι περισσότεροι εταίροι μας θα σκότωναν να το έχουν, που λέει ο λόγος. Αν μάλιστα προσθέσετε και όλα τα χρήματα ελλήνων που βρίσκονται στο εξωτερικό, θα δείτε ότι οι έλληνες δεν είμαστε και τόσο φτωχοί κατά μέσον όρο, κι ας έχουμε το μεγαλύτερο ποσοστό φτώχειας στην Ευρώπη (με εξαίρεση την Λεττονία).

Ως πολίτες είμαστε ελάχιστα χρεωμένοι σε σχέση με πολλούς από τους επικριτές μας στις Λόνδρες, στα Παρίσια και στις Νέες Υόρκες. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι είμαστε λευκές περιστερές. Για δεκαετίες φορτώναμε το δημόσιο με τόσο μεγάλο χρέος που το βλέπουμε πλέον να βουλιάζει μπροστά στα μάτια μας. Εδώ όμως που φτάσαμε, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Ακόμα και να αποφασίσουμε σύσσωμοι (ΣΕΒ και ΓΣΕΕ, γιάπηδες και στελέχη του ΠΑΜΕ, αστοί των βορείων προαστίων και αναρχικοί της Πλατείας Εξαρχείων) να δώσουμε ό,τι έχουμε και δεν έχουμε στο κράτος, δεν αρκεί. Αν μάλιστα το παρακάνουμε στην αλληλεγγύη προς το δημόσιο, η 'γενναιοδωρία' μας αυτή θα στεγνώσει την κυκλική ροή του πλούτου από το οποίο εξαρτάται το δημόσιο για τα έσοδά του το 2011, το 2012 κ.ο.κ.

Ποια είναι λοιπόν τα χαρμόσυνα νέα; Ότι μια πτώχευση θα αποδειχθεί σχετικά ανώδυνη. Ο λόγος διττός:

Πρώτον, δεν είμαστε κατά μέσον όρο ούτε οι φτωχότεροι ούτε οι πιο υπερχρεωμένοι. Δεύτερον, όσον αφορά τα χρέη του δημοσίου, αυτά βαραίνουν εμάς, ως άτομα, πολύ λιγότερο από όσο βαραίνουν τους ξένους.

Κάντε την σύγκριση με την Ιαπωνία, το χρέος της οποίας ανήκει σε Ιάπωνες σε ποσοστό 95%. Αν το Ιαπωνικό κράτος αναγκαστεί στην πτώχευση, η καταστροφή της χώρας θα είναι ολική. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει για εμάς, καθώς μας ανήκει (δηλαδή στις δικές μας τράπεζες) μόνο το 25% του δημόσιου χρέους μας. Έτσι λοιπόν, δεδομένου ότι η πτώχευση του δημοσίου διαγράφεται ως αναπόφευκτη (εκτός αν πανικοβληθούν οι εταίροι μας αρκετά και το συνδράμουν για χρόνια πολλά, οπότε έχει καλώς), το κόστος της στάσης πληρωμών δεν θα το υποστούμε μόνοι μας.

Μα αν το δημόσιο κηρύξει στάση πληρωμών, τι θα γίνει την επόμενη μέρα; Πως θα ξανα-δανειστεί; Πράγματι, το κράτος θα στριμωχθεί. Για κάμποσο καιρό το δημόσιο θα πρέπει απλώς να ξοδεύει όσα μαζεύει από φόρους. Και γιατί είναι κακό αυτό;

Να μάθει επί τέλους, αφού θα έχει ανακουφιστεί από το νταλκά των τοκοχρεολυσίων, να ζει με αυτά που εισπράττει. Π.χ. να καταγγείλει όλες τις εξοπλιστικές συμβάσεις, να συμπιέσει τους ανώτερους μισθούς (του δικού μου συμπεριλαμβανομένου) τόσο που να καλύπτει τις δαπάνες του από τους φόρους που εισπράττει κλπ.

Οι τράπεζές μας; Θα υποφέρουν, είναι αλήθεια - δεδομένου ότι ακόμα και το 25% του δημόσιου χρέους που διαθέτουν θα παγώσει. Ναι, αλλά μην ξεχνάμε ότι το έχουν ήδη διαθέσει στην ΕΚΤ ως ενέχυρο για ζεστό χρήμα που έχουν ήδη πάρει. Και ότι έχουν πρόσβαση στις τεράστιες, κατά κεφαλήν, αποταμιεύσεις μας. Για να μην προσθέσω ότι απολαμβάνουν εγκληματικά υψηλά ποσοστά κέρδους τόσα χρόνια. Όπως το κράτος μας, έτσι κι αυτές να μάθουν να ζουν λιτά και με σύνεση όπως κάνουν χρόνια τώρα οι εργαζόμενοι των 700 ευρώ.

Επί πλέον, ο αποκλεισμός του κράτους μας από τις χρηματαγορές δεν θα διαρκέσει πολύ. Αν κηρύξει στάση πληρωμών, και ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό του, δεν θα περάσει πολύ καιρός που παλιοί δανειστές θα αποδεχθούν νέους όρους αποπληρωμής ενός ποσοστού των περασμένων δανεικών και νέοι υποψήφιοι δανειστές (μπορεί και οι ίδιοι με τους παλιούς) θα σχηματίσουν ουρά έξω από το Υπουργείο Οικονομίας να το δανείσουν! Βλέπετε, το χρέος μας θα έχει μειωθεί τόσο που θα αποτελούμε εξαιρετική επένδυση. Έτσι είναι το κεφάλαιο - όταν οσφραίνεται ένα επικερδές deal δεν σέβεται ούτε τον εαυτό του.

Σε τελική ανάλυση, είναι λάθος μας να φοβόμαστε τόσο πολύ την στάση πληρωμών του ελληνικού δημοσίου. Άλλοι πρέπει να φοβούνται μια τέτοια εξέλιξη περισσότερο από εμάς:

• η κυβέρνηση της κας Μέρκελ η οποία θα πρέπει να διασώσει τις Γερμανικές τράπεζες που θα κλονιστούν από μια δική μας στάση πληρωμών

• η Ευρωπαϊκή Επιτροπή που θα πρέπει να δει τι θα κάνει με μία χώρα-μέλος την οποία δεν μπορεί να αποβάλει από την ΕΕ αλλά η οποία τελεί υπό πτώχευση

• οι κυβερνήσεις όλων των άλλων χωρών (πλην ίσως της Ολλανδίας και της Αυστρίας) που θα τρέμουν για το ποιος θα είναι ο επόμενος στόχος των αγορών (των οποίων η όρεξη θα έχει ανοίξει από την 'επιτυχημένη' επίθεση στο χρέος της Ελλάδας)

• οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Βρετανίας (χωρών με συνολικό χρέος πάνω από 400%)

• όλοι όσοι έχουν επενδύσει στο ευρώ, είτε σε περιουσιακά στοιχεία είτε ως μέσο συναλλαγής.

Στάση πληρωμών λοιπόν!

Τώρα!

Με χαμόγελο και αισιοδοξία!

(Και ξέρετε ποιο είναι το ωραίο; Ότι αν πειθόμασταν να απελευθερωθούμε από τον φόβο της πτώχευσης, οι φίλοι μας οι Γερμανοί θα έσπευδαν την ίδια στιγμή να την αποσοβήσουν...)

* Ο Γιάνης Βαρουφάκης διδάσκει οικονομική θεωρία και πολιτική οικονομία στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Source : http://dimtris-kypriotis.blogspot.com/

Η ιλαροτραγωδία του ελληνικού κράτους

του Σάββα Καλεντερίδη

Ένα από τα λαμπρά κατορθώματα των πολιτικών μας, που οδήγησαν με απαράμιλλη μεθοδικότητα και συνέπεια το χρέος ως ποσοστό επί του ΑΕΠ από το 25% που ήταν το 1974, στο 125% τον Οκτώβρη του 2009, δίνοντας τη δυνατότητα στον Γεώργιο Παπανδρέου, τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου και τους λοιπούς κηπουρούς να οδηγήσουν την Ελλάδα στην αγχόνη της Τρόικας, ήταν και η διάλυση του ελληνικού κράτους.

Η μέθοδος απλούστατη. Βάλε τα πόδια να χτυπήσουν το κεφάλι, όπως λέει ο λαός μας. Δηλαδή, βάλε πρώτα τους κομματικούς εγκάθετους να ελέγχουν τα πάντα, με βάση τη λογική και τα συμφέροντα του κόμματος, ακυρώνοντας ταυτόχρονα τους υπηρεσιακούς παράγοντες και την ιεραρχία, που -υποτίθεται ότι- δεν υπηρετεί το κόμμα και τα συμφέροντά του, αλλά την πατρίδα και τα συμφέροντα του έθνους.

Στη συνέχεια ή ταυτόχρονα, βάλε τον αλήστου μνήμης Κουτσόγιωργα -δε ξέρουν οι νέες γενιές τί έχουν χάσει- να καταργήσει τα κριτήρια που ίσχυαν για την ανέλιξη των δημοσίων υπαλλήλων στην ιεραρχία, θεσπίζοντας άλλα που επιτρέπουν στους κομματικούς να ανέλθουν από τη μια μέρα στην άλλη, χωρίς τίτλους σπουδών, χωρίς αξιολόγηση, με μόνα πτυχία αυτά της κλαδικής και της φαυλοκρατίας.

Ταυτόχρονα, άνοιξε τις πόρτες σε όλους του φίλους του κόμματος, για να μπουν κατά εκατοντάδες χιλιάδες, στο δημόσιο και τις κοινωνικοποιημένες επιχειρήσεις του σοσιαλιστικού ονείρου, για να έχεις δικά σου και τα συνδικάτα, όργανα κι αυτά του κόμματος και όχι των εργαζομένων, της κοινωνίας και της πατρίδας.

Έτσι, μέσα σε πολύ λίγα χρόνια, έχεις στα χέρια σου το κράτος, την κοινωνία, την ίδια την πατρίδα.

Από τούδε και στο εξής, κανένας δεν θα είναι εμπόδιο στα σχέδιά σου, κανένας υπηρεσιακός παράγοντας δεν θα τολμήσει να επικαλεστεί την νομιμότητα και το δημόσιο συμφέρον, όταν ο πολιτικός προϊστάμενος ή ο κομματικός κομισάριος θα θέλει να προωθήσει τα συμφέροντα του κομματικού στελέχους, που είναι ταυτισμένα με τα συμφέροντα του κόμματος.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, φθάσαμε στο ξήλωμα του κράτους, τη διάλυση της δημόσιας διοίκησης, την οποία ο Κώστας Καραμανλής δήλωσε ότι θα γκρεμίσει και θα ξαναχτίσει από την αρχή. Μόνο που ο υπερυπουργός στον οποίο ανέθεσε αυτό το κρίσιμο έργο, έδειξε ιδιαίτερη επιμέλεια στο πρώτο σκέλος της αποστολής του, αφήνοντας στην άκρη το δεύτερο. Κρίμα!

Έτσι, αφού η χώρα βρέθηκε στο γκρεμό, ακριβώς επειδή όλα αυτά τα χρόνια οι υπηρεσιακοί παράγοντες δεν είχαν τη δύναμη και τη δυνατότητα να αντισταθούν στις καταστροφικές επιλογές των πολιτικών, επικαλούμενοι το δημόσιο συμφέρον, τώρα που χρειάστηκε να λειτουργήσει έστω και υποτυπωδώς η δημόσια διοίκηση, για να εφαρμοστεί ένα πρόγραμμα μεταρρύθμισης, που θα βοηθήσει τη χώρα ν αντιμετωπίσει από καλύτερη θέση την κρίση, όλοι αντιλαμβάνονται ότι η ελληνική δημόσια διοίκηση είναι περίπου ένα πτώμα.

Ευτυχώς που δεν χρειάστηκε να δοκιμαστούν στην πράξη και άλλοι ευαίσθητοι τομείς της δημόσιας διοίκησης και του κράτους, όπως για παράδειγμα εκείνοι που είναι επιφορτισμένοι με την ασφάλεια και την άμυνα της χώρας, γιατί κι εκεί έβαλαν το χεράκι τους τα κόμματα και οι πολιτικοί. Άλλωστε, ποιος μπορεί να ξεχάσει τον γίγαντα της πολιτικής και εκ των κηπουρών του ΓΑΠ, κύριο Μπεγλίτη και τις πρόσφατες μεθοδεύσεις του!

Ένα από τα δείγματα της τραγικής κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η δημόσια διοίκηση, λόγω του κομματισμού και της απαξίωσης των υπηρεσιακών παραγόντων, είναι η υπόθεση των μυστικών κονδυλίων του υπουργείου εξωτερικών. Η υπόθεση ή μάλλον η ιλαροτραγωδία της διασπάθισης των μυστικών κονδυλίων από τους πολιτικούς, σε μάνες, αδέλφια και φίλους, γίνεται πάντα με τη συμμετοχή πρέσβεων, διπλωματών  και υπηρεσιακών παραγόντων, οι οποίοι υπογράφοντας, συμμετέχουν στο έγκλημα.

Τώρα που βρίσκεται σε εξέλιξη η διερεύνηση του θέματος από τον εισαγγελέα του οικονομικού εγκλήματος κ. Πεπόνη, θα κληθούν να καταθέσουν πρέσβεις και διπλωμάτες που υπέγραφαν για τα μυστικά κονδύλια. Μάλιστα την Τετάρτη εκλήθη να καταθέσει ο Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Εξωτερικών, πρέσβης κ. Ιωάννης-Αλέξιος Ζέπος.

Από την πλευρά μας να σημειώσουμε ότι οι υπηρεσιακοί παράγοντες είναι αυτοί που εξασφαλίζουν τη συνέχεια του κράτους, αν και οι γνωστές οικογένειες, με την κληρονομική δημοκρατία που επέβαλαν στη χώρα μας, είναι οι μόνιμοι επιβήτορες της εξουσίας. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, οι υπηρεσιακοί παράγοντες, χωρίς τους οποίους δεν μπορεί να υπάρξει κράτος και άρα διάθεση των μυστικών κονδυλίων, σε πολλές περιπτώσεις γίνονται φυσικοί αυτουργοί στο έγκλημα των πολιτικών, αφού υπογράφουν την διάθεση των κονδυλίων σε μητέρες, αδέλφια και φίλους, γνωρίζοντας ότι επί της ουσίας, πέρα από τη νομότυπη διαδικασία που ακολουθείται, διαπράττουν έγκλημα.

Επειδή οι πολιτικοί ως μια πολύ καλά οργανωμένη συμμορία κατάφεραν να εξασφαλίσουν το ακαταδίωκτο και το ατιμώρητο των εγκλημάτων τους με άθλιες μεθοδεύσεις και νομικά εξαμβλώματα, στη συγκεκριμένη περίπτωση καλό είναι να τιμωρηθούν με σκληρές και παραδειγματικές τιμωρίες οι υπηρεσιακοί παράγοντες, αν μη τι άλλο για να μην υπογράφουν από τούδε και στο εξής αβρόχοις ποσί οι επόμενοι συνάδελφοί τους τέτοιες αθλιότητες. Αφού δεν έχουν το θάρρος να είναι συνειδητά οι θεματοφύλακες της νομιμότητας, να γίνουν υπό το φόβο της ποινής και της φυλάκισης.

Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να σταματήσει η εγκληματική δράση των πολιτικών. Υπηρεσιακοί παράγοντες που θα είναι πραγματικοί θεματοφύλακες της νομιμότητας και των συμφερόντων των πολιτών -που τους πληρώνουν- και όχι άβουλα όργανα άθλιων πολιτικών, που τους χρησιμοποιούν για τα άνομα συμφέροντά τους.

Ελπίζουμε ο κ. Πεπόνης να μη λυγίσει στο κλίμα τρομοκρατίας που έχουν στήσει τα όργανα της συμμορίας!

Υστερόγραφο: Τώρα ελπίζω να κατανοούμε όλοι μας καλύτερα το λόγο που κάποιοι πολιτικοί ζητούν μετ' επιτάσεως την αντικατάσταση των εισαγγελέων οικονομικού εγκλήματος.

Source : infognomonpolitics.blogspot

Σκληρές συγκρούσεις για τράπεζες, ενέργεια και δραχμή

Σκληρές συγκρούσεις βρίσκονται σε εξέλιξη στον τομέα των τραπεζών και της ενέργειας, ενώ φαίνεται ότι δραστηριοποιείται, στο προσκήνιο και στο παρασκήνιο, το λόμπι της δραχμής. Μια ματιά στην ιστορία των ελληνικών χρεοκοπιών –χαρακτηριστικά τα όσα συνέβησαν μετά το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» του Χαριλάου Τρικούπη το 1893– μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι τη χρεοκοπία του ελληνικού Δημοσίου ακολουθεί πάντα ένας γύρος άγριας λεηλασίας του δημόσιου χρήματος και του δημόσιου συμφέροντος, που μπορεί να έχει και διάρκεια δεκαετιών.

Πολιτική αναμέτρηση
Στην τελική ευθεία προς την υπογραφή του νέου μνημονίου αναπτύσσεται η πολιτική αναμέτρηση γύρω από την αναγκαία επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Είναι γνωστό ότι το ελληνικό τραπεζικό σύστημα έπεσε θύμα του δημοσιονομικού εκτροχιασμού και της κατάρρευσης της αξιοπιστίας του ελληνικού Δημοσίου. Στην Ελλάδα οι τράπεζες στάθηκαν σε ένα υψηλό επαγγελματικό επίπεδο και δεν είχαμε φαινόμενα ανάλογα με εκείνα που παρατηρήθηκαν στις ΗΠΑ, τη Μεγάλη Βρετανία και την Ιρλανδία. Στην πατρίδα μας δεν είχαμε εγχώρια χρηματοπιστωτική κρίση, αλλά δημοσιονομική κατάρρευση, που επιβάρυνε το χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Το κούρεμα των ομολόγων αποδεικνύεται ιδιαίτερα σκληρό για τις τράπεζες σε μια περίοδο κατά την οποία οι αυξανόμενες επισφάλειες δοκιμάζουν την αντοχή τους. Δεν είναι τυχαίο ότι ο πολυσυζητημένος «γάμος» Alpha Bank και Eurobank αναβλήθηκε, ενδεχομένως και να ματαιώθηκε, εξαιτίας των συνεπειών του κουρέματος στους ισολογισμούς τους. Το κούρεμα των ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου πέρασε σε διάστημα ενός εξαμήνου από το 21% του Ιουλίου του 2011 στο 50% του Οκτωβρίου του 2011 και στο 70% του Φεβρουαρίου του 2012, με βάση τις τελευταίες πληροφορίες για την εξέλιξη της διαπραγμάτευσης για το PSI. Με κούρεμα της τάξης του 21% οι υπό συγχώνευση τράπεζες θα είχαν να αντιμετωπίσουν ένα λογαριασμό 900 εκατ. ευρώ, ενώ με κούρεμα της τάξης του 70% ο λογαριασμός μπορεί να φτάσει και τα 4,7 δισ. ευρώ. Η Eurobank είχε ανταποκριθεί σε μεγαλύτερο βαθμό στο αίτημα των ελληνικών κυβερνήσεων για οικονομική υποστήριξη μέσω αγοράς ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου, γεγονός που ενισχύει τους δισταγμούς της Alpha Bank να μοιραστεί μαζί της το ολοένα μεγαλύτερο φορτίο του κουρέματος. Είναι φανερό λοιπόν ότι η αδυναμία των ελληνικών κυβερνήσεων να διαχειριστούν αποτελεσματικά την κρίση υπερχρέωσης δυσκολεύει τη συνεννόηση μεταξύ των μεγάλων ιδιωτικών τραπεζών. Επιπλέον, δημιουργεί φοβερές εντάσεις στις σχέσεις πολιτικής τάξης, τραπεζικού συστήματος και ευρύτερου κυκλώματος συμφερόντων και κοινωνίας.

«Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω»
Η κυβέρνηση Παπαδήμου και η τρόικα διαπραγματεύονται μεταξύ των άλλων ένα «πακέτο» στήριξης του τραπεζικού συστήματος που θα έχει κόστος για το Δημόσιο και τους Έλληνες φορολογούμενους 30 δισ. ευρώ. Η στήριξη αυτή θεωρείται αναγκαία για να αποτραπεί η αποσταθεροποίηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος λόγω του κουρέματος των ομολόγων και της κατάρρευσης της αξιοπιστίας του ελληνικού Δημοσίου, που παρασύρει προς τα κάτω και την πιστοληπτική ικανότητα των ελληνικών τραπεζών.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κ. Παπανδρέου θεωρεί ότι οι τράπεζες πρέπει να υποστηριχτούν με κοινές μετοχές με δικαίωμα ψήφου, ώστε η εξάρτησή τους από δημόσιο χρήμα να μετατραπεί και σε εποπτεία ή και διαχείριση από αυτούς που θα εκπροσωπούν το ελληνικό Δημόσιο. Την ίδια θέση υποστήριζε μέχρι πριν από λίγους μήνες και ο υπουργός Οικονομικών κ. Βενιζέλος, ο οποίος φαίνεται να την εγκαταλείπει σε αναζήτηση εξωθεσμικών συμμαχιών για τη διεκδίκηση της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ. Σε δύσκολη θέση βρίσκεται και ο πρόεδρος της ΝΔ κ. Σαμαράς, ο οποίος έχει δεσμευτεί υπέρ της ενίσχυσης των τραπεζών με προνομιούχες μετοχές, δηλαδή να τους δοθούν τα αναγκαία δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ χωρίς να δεσμεύεται η διαχείρισή τους.
Η πολιτική αναμέτρηση υπέρ των κοινών ή των προνομιούχων μετοχών μεταφέρεται στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, με τον κ. Καστανίδη να εκφράζει με δυναμικό τρόπο αυτούς που αντιτίθενται στην επιλογή του κ. Βενιζέλου. Η κόντρα ΠΑΣΟΚ-ΝΔ δίνει την ευκαιρία στα κόμματα της Αριστεράς, ιδιαίτερα στο ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ, να καταγγέλλουν με δυναμικό τρόπο τη διαπλοκή του δικομματισμού και αυτό που αντιλαμβάνονται σαν λεηλασία του δημόσιου χρήματος με βάση την πολιτική του μνημονίου.
Το πιθανότερο είναι ότι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ θα προσυπογράψουν έναν μεικτό τρόπο ενίσχυσης του τραπεζικού συστήματος, που θα στηρίζεται στις προνομιούχες μετοχές σε ό,τι αφορά την κάλυψη των αναγκών που προκύπτουν από το κούρεμα των ομολόγων και στις κοινές μετοχές σε ό,τι αφορά τις ανάγκες χρηματοδότησης που συνδέονται με τους ελέγχους της BlackRock και της Bain για την ποιότητα του χαρτοφυλακίου τους και το ύψος των δανείων που δεν εξυπηρετούνται κανονικά. Επειδή τα νέα είναι αρκετά καλά για τις τράπεζες από τους ελεγκτές της BlackRock, η έκδοση των κοινών μετοχών θα είναι αρκετά περιορισμένη.
Στη διάρκεια των επόμενων εβδομάδων θα πρέπει να διευκρινιστεί ποιο ακριβώς θα είναι το ύψος της υποστήριξης των τραπεζών με δημόσιο χρήμα, ποια θα είναι η κατανομή μεταξύ κοινών και προνομιούχων μετοχών, ποιο θα είναι το επιτόκιο που θα ισχύσει για την ανακεφαλαίωση μέσω προνομιούχων μετοχών, σε ποιο χρονικό διάστημα θα πρέπει να έχουν πουληθεί οι μετοχές για να πάρει πίσω το Δημόσιο τα χρήματά του, πώς ακριβώς θα εξασφαλιστεί ότι η ενίσχυση των τραπεζών θα οδηγήσει σε αύξηση της ρευστότητας στην πραγματική οικονομία. Όλα αυτά τα ζητήματα είναι εκρηκτικά από πολιτική άποψη και κάθε απόφαση μπορεί να κρύβει διαφορές εκατοντάδων εκατομμυρίων, δισεκατομμυρίων ή και δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ.
Το κλίμα καχυποψίας ενισχύεται από την προσχώρηση των διοικήσεων της Τράπεζας Πειραιώς και της Εθνικής Τράπεζας στο πολυσυζητημένο κίνημα «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω». Οι διοικήσεις των δύο τραπεζών αποφάσισαν ότι η εξάντληση του ειδικού αποθεματικού και η έλλειψη κερδοφορίας τούς απαλλάσσουν από την υποχρέωση να καταβάλουν στο Δημόσιο τους τόκους του 2010 που αναλογούν στις προνομιούχες μετοχές που έλαβαν το 2008. Η προσχώρησή τους στο κίνημα «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω» έγινε δεκτή με ύποπτη απάθεια από το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης Παπανδρέου και την ηγεσία της ΝΔ. Σε μια περίοδο κατά την οποία το Δημόσιο καταπιέζει τους μη προνομιούχους συμπολίτες μας σε μια προσπάθεια να αυξήσει τα φορολογικά έσοδα, η υπερβολικά ελαστική αντιμετώπιση των διοικήσεων των δύο τραπεζών από την πλευρά των αρμοδίων προκαλεί δικαιολογημένο προβληματισμό. Ταυτόχρονα υπονομεύει την προσπάθεια διάσωσης του τραπεζικού συστήματος, γιατί, εάν δεχτούμε ότι οι τράπεζες που έχουν εξαντλήσει το ειδικό αποθεματικό τους ή εμφανίζουν ζημιογόνες χρήσεις –αυτός πρόκειται να είναι ο κανόνας για την επόμενη πενταετία– δεν θα επιβαρύνονται για το δημόσιο χρήμα που τους δίνεται, θα καταλήξουμε σε πλήρες δημοσιονομικό, πολιτικό και κοινωνικό αδιέξοδο.

Η ΔΕΗ στο στόχαστρο
Εξαιρετικά σκληρή είναι η σύγκρουση συμφερόντων και στο χώρο της ενέργειας. Το νέο μνημόνιο περιγράφει την ιδιωτικοποίηση μεγάλων κρατικών επιχειρήσεων –ορισμένες από αυτές στο χώρο της ενέργειας– στη διάρκεια του 2012. Στο όνομα της υποτιθέμενης απελευθέρωσης της αγοράς ενέργειας διαπράττονται οικονομικά εγκλήματα σε βάρος της ΔΕΗ και του δημόσιου συμφέροντος τα οποία, εάν συνεχιστούν, θα δικαιώσουν τους αδιάλλακτους του συνδικαλιστικού κινήματος, όπως είναι ο πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ κ. Φωτόπουλος. Η απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας δεν γίνεται σε όφελος των καταναλωτών, αλλά, όπως έδειξε η περίπτωση των εναλλακτικών παρόχων ρεύματος Energa και Hellas Power, έχει όλα τα χαρακτηριστικά του νεοελληνικού «πάρε τα λεφτά και τρέχα».
Η οικονομική βιωσιμότητα της ΔΕΗ κινδυνεύει από τις αμφιλεγόμενες συμφωνίες του αρμόδιου υπουργού κ. Παπακωνσταντίνου, μέσω των οποίων επιδοτεί με απίθανα ποσά ιδιωτικές μονάδες παραγωγής ενέργειας που μπαινοβγαίνουν στο σύστημα ηλεκτροπαραγωγής με προκλητικά ασύμφορους για τη ΔΕΗ όρους, και την κρίση ρευστότητας που προκάλεσε –λόγω ανείσπρακτων λογαριασμών– η «έμπνευση» του υπουργού Οικονομικών κ. Βενιζέλου για επιβολή τέλους ακινήτων στη μικρή και την πολύ μικρή ιδιοκτησία μέσω των λογαριασμών της επιχείρησης.
Είναι γνωστό ότι οι Ευρωπαίοι εταίροι και πιστωτές μας απαιτούν να «αποζημιωθούν» για τα δάνεια που μας προσφέρουν μέσα από ένα εκτεταμένο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων που θα προωθήσει τα συμφέροντά τους στην ελληνική οικονομία. Μετά την πτώχευση επί κυβέρνησης Χαριλάου Τρικούπη οι Βρετανοί ήταν εκείνοι που μετέτρεψαν τη βασική υποδομή της χώρας σε «βραβείο» για τους ισχυρότερους δανειστές του ελληνικού Δημοσίου. Σήμερα σειρά έχουν οι Γερμανοί.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Την ελληνική χρεοκοπία ακολουθεί η άγρια λεηλασία του δημόσιου χρήματος και του δημόσιου συμφέροντος. Σε αυτό το σκηνικό των σκληρών συγκρούσεων φαίνεται ότι δραστηριοποιείται και το λόμπι της δραχμής και η διεθνής διασύνδεσή του. Αυτή την εντύπωση ενισχύει η ακόλουθη δήλωση του πρωθυπουργού της Ρωσίας κ. Πούτιν, λίγες μέρες μετά τη συνάντησή του στη Μόσχα με τον πρόεδρο της ΝΔ κ. Σαμαρά, στο διεθνές φόρουμ «Ρωσία 2012»: «Στην εποχή του, για να λύσει αυτά τα οικονομικά προβλήματα, ο Μέγας Αλέξανδρος πήγε και κατέκτησε την Περσία. Τώρα η Ελλάδα δεν μπορεί να κατακτήσει κανέναν, όμως, πέραν αυτού, της στέρησαν και τη δυνατότητα να υποτιμήσει το εθνικό της νόμισμα, γιατί δεν έχει εθνικό νόμισμα, της στέρησαν τη δυνατότητα αύξησης της ρευστότητας, εφόσον δεν διαθέτει δικό της κέντρο έκδοσης χρήματος».
Source : citypress.gr

Στρατηγική δημιουργίας και αξιοποίησης μειονοτήτων

Αποκαλύπτεται πια το διαχρονικό σχέδιο της Τουρκίας για τον έλεγχο της Ελλάδας μέσω των εκατοντάδων χιλιάδων  λαθρομεταναστών που το τουρκικό κράτος προωθούσε και εξακολουθεί να προωθεί  στην χώρα.
Χωρίς να κρύβει τις προθέσεις της τουρκικής κυβέρνησης ο πρέσβης της γειτονικής χώρας ωμά και χωρίς περιστροφές ζητά την ανάληψη του ρόλου του εκπροσώπου και του  προστάτη των μουσουλμάνων παράνομων και νομιμοποιημένων μεταναστών που κατοικούν στην Ελλάδα.
Είναι η πρώτη φορά που επίσημα πια το τουρκικό κράτος διεκδικεί την εκπροσώπηση μίας θρησκευτικής κοινότητας της οποίας τα μέλη εισήλθαν στην  χώρα παράνομα με την βοήθεια και τις ευλογίες των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών και την παντελή αδράνεια της ελληνικής πολιτείας.
Χαρακτηριστικά ο Τούρκος πρέσβης στην Αθήνα δήλωσε τα ακόλουθα 
«Πιστεύουμε επίσης ότι οι προσδοκίες των Μουσουλμάνων που φτάνουν τις εκατοντάδες χιλιάδες στην Αθήνα ή τη Θεσσαλονίκη, για την απόκτηση τόπου λατρείας και νεκροταφείου θα πραγματοποιηθούν πολύ σύντομα»(!).
Για χρόνια ειδικοί αναλυτές χτυπούσαν προειδοποιητικές καμπάνες για την αθρόα και συστηματική είσοδο στην χώρα μας εκατοντάδων χιλιάδων παράνομων εισβολέων που καμία σχέση δεν έχουν με τους αληθινούς πρόσφυγες που αναζητούν καταφύγιο όπως άλλωστε αποδεικνύουν και τα στατιστικά στοιχεία.
Σήμερα η Τουρκία ζητά να γίνει ο προστάτης των 300.000 χιλιάδων μουσουλμάνων που ζουν στην Αθήνα, των χιλιάδων που ζουν στην Θεσσαλονίκη, στην Πάτρα, στο Ηράκλειο της Κρήτης, ως αν η Ελλάδα απέκτησε ξαφνικά θρησκευτική μειονότητα. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι όπως αποδείχτηκε αργότερα  κατά την διάρκεια των γεγονότων του Δεκεμβρίου του 2008 η πλειονότητα των ταραξιών ήταν μουσουλμάνοι μετανάστες, ενώ μερικούς μήνες αργότερα στίφη μουσουλμάνων παράνομων μεταναστών επέδραμαν στο κέντρο της Αθήνας διαμαρτυρόμενοι  για την υποτιθέμενη βεβήλωση του Κορανίου το 2009 από αστυνομικό.
Με τις δηλώσεις αυτές του Τούρκου πρέσβη, η  Τουρκία εισάγει στις ελληνοτουρκικές σχέσεις αυτό που οι στρατιωτικοί αναλυτές "έκραζαν" όλα αυτά τα χρόνια προς τα "προοδευτικά ώτα" της ελληνικής πολιτικής ελίτ, ότι η είσοδος τόσων χιλιάδων μουσουλμάνων στην Ελλάδα είναι ένα καλά οργανωμένο σχέδιο της Τουρκίας για να δημιουργήσει ένα νέο εσωτερικό, αυτή την φορά, μοχλό πίεσης στην ελληνική κυβέρνηση.
Οι αφελείς πολιτικοί αυτής της χώρας που θέτουν τον λανθάνοντα ανθρωπισμό όπως τουλάχιστον αυτοί των εννοούν πάνω από την εθνική ασφάλεια, καλούνται τώρα να αντιμετωπίσουν μία νέα απειλή, την οποία οι ίδιοι (…ω τι έκπληξη) δημιούργησαν με την απίστευτη ιδεοληπτική αντιμετώπιση του ζητήματος της λαθρομετανάστευσης, η οποία είχε αναγάγει τους παράνομους μετανάστες στις «ιερές αγελάδες» της ελληνικής κοινωνίας, προσπαθώντας να σπείρουν το αίσθημα της ενοχής στους Έλληνες πολίτες που δεν μοιράζονταν με αυτούς τις παράλογες αυτές ιδέες.
Σε γενικές γραμμές η Τουρκία εφαρμόζει στην Ελλάδα την ίδια πολιτική που εφαρμόζει στα Βαλκάνια, την συγκεκαλυμμένη "επανασύσταση" της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα πλαίσια μίας άτυπης κοινοπολιτείας πρώην οθωμανικών επαρχείων.
Σε γενικές γραμμές η Τουρκία είτε αξιοποιεί τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς στα Βαλκάνια, είτε τους δημιουργεί και στην περίπτωση της Ελλάδας τους δημιούργησε με την βοήθεια των "χρήσιμων ηλιθίων" που πίστευαν ότι αποδεχόμενοι εκατοντάδες χιλιάδες μουσουλμάνους στην Ελλάδα, πραγματοποιούν ανθρωπιστικό έργο.        
Άξιο απορίας πάντως είναι το γεγονός ότι το ελληνικό ΥΠΕΞ δεν έχει αντιδράσει σε αυτή την ολομέτωπή επίθεση της Τουρκίας στα εσωτερικά ζητήματα της Ελλάδας.
Μήπως υπάρχει κάποια μυστική συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας για το ζήτημα αυτό από την περίοδο του ειδυλλίου του πρώην πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου με τον Ερντογάν ;
Source :  defencenet.gr  

Αιτια και συνέπειες της κρίσης στην Συρία

Δύο παράγοντες -ο ένας εσωτερικός και ο άλλος διεθνής- επιταχύνουν τις εξελίξεις στη Συρία:

Στο εσωτερικό η παρατεταμένη αιματηρή καταστολή όχι μόνον δεν αποδίδει αλλά ενισχύει τον αντικαθεστωτικό αναβρασμό. Τηρουμένων των αναλογιών, το καθεστώς Ασαντ έχει εμπλακεί στον ίδιο φαύλο κύκλο που οδήγησε το 1978-79 στην κατάρρευση του καθεστώτος του Σάχη στο Ιράν. Οσο παρατείνεται η εσωτερική σύγκρουση τόσο συρρικνώνονται, αν δεν έχουν ήδη εκμηδενισθεί, όλα τα σενάρια εκτόνωσης με αλλαγή στην κορυφή της εξουσίας. Αυτό που διακυβεύεται πλέον είναι η εξουσία της αλαουιτικής μειοψηφίας επί της σουνιτικής πλειοψηφίας.

Ο τερματισμός της κυριαρχίας των Αλαουιτών στη Συρία θα είναι πλήγμα στρατηγικών διαστάσεων για το Ιράν, που χωρίς τη συνεργασία της Δαμασκού θα δει την επιρροή του στη Μέση Ανατολή να υποβαθμίζεται, από τη Χεζμπολά στο νότιο Λίβανο μέχρι τη Χαμάς στη Γάζα.

Αν η Τεχεράνη δεν έχει τη δυνατότητα να απειλήσει με ανάφλεξη στο Λίβανο και στη Γάζα, είναι πολύ πιο ευάλωτη στις πιέσεις της Δύσης για τον έλεγχο του πυρηνικού της προγράμματος.

Τα παραπάνω εξηγούν σε κάποιο βαθμό γιατί ο Αραβικός Κόσμος, η Δύση, η Τουρκία αλλά και το Ισραήλ θέλουν να επιταχύνουν το ούτως ή άλλως δρομολογημένο τέλος του καθεστώτος Ασαντ. Εξηγούν, επίσης, και την άρνηση της Μόσχας και του Πεκίνου να νομιμοποιήσουν μία επιλογή που εγκυμονεί υψηλούς κινδύνους για ανεξέλεγκτο περιφερειακό ντόμινο αποσταθεροποίησης:

Καθεστωτική ανατροπή στη Συρία υπέρ της σουνιτικής πλειοψηφίας θα πυροδοτήσει το ρεβανσισμό της σουνιτικής μειοψηφίας στο Ιράκ, που δεν μπορεί να αποδεχθεί τον υποβιβασμό της από κυρίαρχο

-μέχρι το 2003- σε μειονότητα.

- Χάος και αβεβαιότητα θα προκύψουν και στο Λίβανο, καθώς η συγκατοίκηση των αντίπαλων θρησκευτικο-κοινοτικών συνιστωσών του πληθυσμού οφείλεται στην επικυριαρχία-επιδιαιτησία της Συρίας, που έβλεπε πάντοτε ενδεχόμενη διάσπαση της μικρής γειτονικής χώρας ως κίνδυνο για τη δική της ενότητα.

Καθεστωτικοί τριγμοί θα υπάρξουν και στην Ιορδανία, με την πλειονότητα του πληθυσμού να θέλει τη μετατροπή της χώρας σε παλαιστινιακό κράτος.

Τη θέση και την επιρροή του Ιράν στη Συρία, το Ιράκ, το Λίβανο και τη Γάζα θα διεκδικήσουν συγκρουσιακά και ανταγωνιστικά η Τουρκία και η Σαουδική Αραβία, ολοκληρώνοντας το ντόμινο περιφερειακής αποσταθεροποίησης στην ευρύτερη Μέση Ανατολή.

Ετσι, στο όνομα της αποδυνάμωσης της επιρροής του Ιράν στη Μέση Ανατολή επιταχύνεται η δυναμική της καθεστωτικής ανατροπής στη Δαμασκό, χωρίς να είναι ξεκάθαρο το τοπίο της επόμενης ημέρας.

Με ή χωρίς απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας, η με τον ένα ή άλλο τρόπο εμπλοκή της Δύσης στην προσπάθεια επιτάχυνσης της ανατροπής του καθεστώτος Ασαντ μπορεί να θεωρηθεί ως δεδομένη.

Το δρόμο της επένδυσης στην ανατροπή του μπααθικού καθεστώτος της Δαμασκού, όποιοι και αν είναι οι κίνδυνοι της επόμενης μέρας, τον άνοιξε η Τουρκία των Ερντογάν - Νταβούτογλου, παρά τη δυναμική του πολιτικού ειδυλλίου με τον Ασαντ από το 2003 μέχρι και πρόσφατα.

Στην ενεργοποίηση της Δύσης στη Συρία πρέπει να συνυπολογισθούν οι σκοπιμότητες της προεκλογικής εκστρατείας στις ΗΠΑ -προσεταιρισμός φιλοϊσραηλινού λόμπι, καθώς και η σπουδή της Γαλλίας να διαμηνύσει ότι αποτελεί την ηγετική στρατιωτική-διπλωματική δύναμη στην Ε.Ε.
 
Ντόμινο αποσταθεροποίησης
Τη θέση και την επιρροή του Ιράν στη Συρία, το Ιράκ, το Λίβανο και τη Γάζα θα διεκδικήσουν συγκρουσιακά και ανταγωνιστικά η Τουρκία και η Σαουδική Αραβία, ολοκληρώνοντας το ντόμινο περιφερειακής αποσταθεροποίησης στην ευρύτερη Μέση Ανατολή. Ετσι, επιταχύνεται η δυναμική της καθεστωτικής ανατροπής στη Δαμασκό, χωρίς να είναι ξεκάθαρο το τοπίο της επόμενης μέρας.
Source :http://www.imerisia.gr