Ο νέος Ελληνικός Διαφωτισμός

Από το κράτος τής δουλείας που καταπλάκωνε τη χώρα επί 400 χρόνια κατόρθωσε η Ελλάδα να απαλλαγεί το 1821 µε τον ένοπλο αγώνα των Ελλήνων µετά τον φωτισµό τους από µερικούς εµπνευσµένους διανοούµενους εντός και εκτός Ελλάδος. Με ηγετική µορφή έναν παθιασµένο για ελευθερία και παιδεία διανοούµενο, τον Αδαµάντιο Κοραή, µια σειρά από καλλιεργηµένους Ελληνες, πολλοί από τους οποίους ήταν ιερωµένοι, αναλώθηκαν στην πνευµατική αφύπνιση τού Γένους, η οποία οδήγησε στον νικηφόρο ξεσηκωµό. Κι είναι αυτό ένα τρανό παράδειγµα από την πρόσφατη ιστορία µας πώς η αληθινή παιδεία µπορεί να εµπνεύσει, να ενθουσιάσει και να ξεσηκώσει έναν ολόκληρο λαό, οδηγώντας τον να συνειδητοποιήσει ότι η ιστορία και η πολιτιστική κληρονοµιά του υπαγορεύουν µια καλύτερη τύχη γι’ αυτόν και τα παιδιά του. Ετσι η συµβολή τού Νεοελληνικού ∆ιαφωτισµού, µιας παιδευτικής αφύπνισης τού Γένους µε τη βοήθεια των διανοουµένων τής εποχής, των ∆ιδασκάλων τού Γένους, αποδείχθηκε καθοριστική.

Τα τελευταία χρόνια οι Ελληνες – πολιτικοί κυρίως αλλά και πολίτες – µε πράξεις και παραλείψεις µας οδηγήσαµε την Ελλάδα σε µια πρωτόγνωρη µορφή δουλείας, σε µια πλήρη εξάρτηση από αγορές, τράπεζες και ξένα εποπτικά όργανα. Πρόκειται για µια οικονοµική δουλεία που βυθίζει χιλιάδες Ελλήνων σε ανεργία, σε ανατροπή τής ατοµικής και οικογενειακής τους ζωής, σε µια οδυνηρή εξαθλίωση και απόγνωση. Η εξαθλίωση αυτή µάλιστα τείνει να καλύψει όλες τις µορφές τής ελληνικής ζωής, πλήττοντας θανάσιµα – ως µη ώφειλε – και την πνευµατική µας υπόσταση, την παιδεία και τον πολιτισµό µας. Μια καταχνιά όλο και περισσότερο σκεπάζει τις ψυχές των πολιτών. Ενα σκοτάδι ξεχύνεται σε όλες τις δραστηριότητές µας. Μια κατάθλιψη κυριεύει τη διάθεσή µας και µαυρίζει τις ελπίδες µας για το µέλλον. Εχουµε περάσει σε µια δουλεία που – τηρουµένων των αναλογιών – είναι το ίδιο βαριά, αν δεν είναι βαρύτερη από την ανελευθερία που έχει βιώσει η χώρα υπό ξένο ζυγό. Γιατί τώρα, απρόσµενα και υπό συνθήκες ειρήνης και συµπόρευσης των λαών τής Ευρώπης, διακυβεύονται η αξιοπρέπεια, η ψυχική ισορροπία, η συλλογική εικόνα τής χώρας, οι ελπίδες, το µέλλον και τα όνειρα ενός ολόκληρου λαού.

Το ζήτηµα πλέον είναι πώς θα αποτινάξουµε αυτόν τον νέο ζυγό που «ανεπαισθήτως» βάλαµε στον τράχηλό µας µετά από περίοδο σχετικής υλικής ευφορίας, προόδου και ευηµερίας που φάνηκαν µετά τον Εµφύλιο. Πρόκειται για µια ιδιότυπη δουλεία στρεβλών αντιλήψεων και άνοµων επιδιώξεων που επέφεραν την οικονοµική µας υποδούλωση. Πρόκειται για τη δουλεία τού βολέµατος, τού καταναλωτισµού, τής διαφθοράς, των πελατειακών σχέσεων, τής φοροδιαφυγής, τής ανοργανωσιάς, τής ανευθυνότητας, τής φιλαυτίας, τού καιροσκοπισµού, τής αρπαχτής, τής ευθυνοφοβίας, τού εύκολου πλουτισµού, τής απαξίωσης προσώπων και θεσµών, τής κατάλυσης αρχών και κανόνων, τής θεοποίησης τού χρήµατος, τής υποβάθµισης των αξιών και τής παιδείας, τής ποικιλόµορφης ξενοµανίας (από τις ξενόγλωσσες πινακίδες µέχρι τα Greeklish µας), τής αποµάκρυνσης από την παράδοση, τής υποτίµησης τού πολιτισµού, τής αποστασιοποίησης από την ορθόδοξη πίστη και τη θρησκεία γενικότερα. Πρόκειται για τη δουλεία τού ψευτοπροοδευτισµού, τής µόνιµης εξέγερσης πάντων εναντίον πάντων, τής καταρράκωσης τής εκπαίδευσης, των πάσης µορφής καταλήψεων ευκαίρως ακαίρως, τής άσκησης βίας προς και από ποικίλες πηγές, τής ισοπέδωσης και τού εξισωτισµού, τού αχαλίνωτου συνδικαλισµού, τού γενικού ξεχαρβαλώµατος και βαθµιαίου γκρεµίσµατος τής χώρας µας χωρίς περίσκεψη και χωρίς αιδώ. Ετσι – εκτός από µεµονωµένες φωνές και µικρές ανήµπορες δυνάµεις που αντιστάθηκαν, όπως κάποιοι διανοούµενοι – µόνοι µας κτίσαµε τα τείχη τής δουλείας µας, µιας δουλείας για την οποία τώρα όλοι θρηνούµε και κοπτόµεθα και αλληλοκατηγορούµαστε, µε αποδιοποµπαίο τράγο – όχι χωρίς λόγο – τους πολιτικούς.

Χρειαζόµαστε, λοιπόν, µέσα στην καταχνιά και στο σκοτάδι το φως που θα τα διαλύσει. Και αυτό δεν µπορεί να είναι παρά «τα φώτα» µιας εθνικής αυτοσυνειδησίας, µιας αυτογνωσίας και πολιτικοκοινωνικής εγρήγορσης που θα µάς βγάλουν από τα σηµερινά αδιέξοδα. Χρειαζόµαστε µια πνευµατική αφύπνιση, έναν σύγχρονο διαφωτισµό που θα βοηθήσει να πετάξουµε από πάνω µας τα βαρίδια που µάς κατέβασαν στον πάτο τής εθνικής απαξίωσης. Αυτός ο διαφωτισµός µπορεί να προέλθει από επιστήµονες και διανοούµενους, πολιτικά, κοινωνικά και ηθικά άφθαρτους και αδιάφθορους, µε ήθος και ηθική, µε παιδεία και φρόνηµα, µε όραµα, παρρησία, µαχητικότητα και ετοιµότητα για σύγκρουση όπου και όσο χρειαστεί, χωρίς εξαρτήσεις, χωρίς ατοµικά συµφέροντα, χωρίς προσωπικές βλέψεις. Τέτοιοι άνθρωποι, σε στενή συνεργασία µε ανιδιοτελείς πνευµατικές και πολιτιστικές δυνάµεις τού τόπου και, κυρίως, µε νεότερους µαχητικούς και αγνούς ανθρώπους, µέσα από δηµοκρατικές πάντοτε διαδικασίες (χωρίς αυτόκλητους σωτήρες), πρέπει να βγουν µπροστά, να αφυπνίσουν συνειδήσεις και να εµπνεύσουν τους Ελληνες να αγωνισθούν για να αποτινάξουν τη δουλεία των στρεβλώσεων και την απότοκη οικονοµική δουλεία. Με την προϋπόθεση ότι είµαστε αποφασισµένοι να υπερβούµε τον εαυτό µας και να προχωρήσουµε σε ανατροπές. Η παιδεία στην πιο ευρεία της έννοια, µε αρχές, κανόνες, ιδανικά και αξίες, µπορεί να ξαναγίνει η αφετηρία ενός νέου ελληνικού διαφωτισµού. Τα λόγια τής κορυφαίας µορφής τού Νεοελληνικού ∆ιαφωτισµού, τού Αδαµάντιου Κοραή, είναι όσο ποτέ επίκαιρα: «Τρόπον µεταβολής τής Ελλάδος από την εις την οποίαν ευρίσκεται κατάστασιν την σήµερον ούτ’ εστοχάσθην ποτέ ούτε στοχάζοµαι δυνατόν άλλον παρά την παιδείαν. […] Εξω τούτου τού µέσου τής αναγεννήσεως τής Ελλάδος, αν ήναι κανέν άλλο (και τι άλλο εµπορεί να νοµίση τις πλανώµενος παρά το µέσον τής βίας;) το στοχάζοµαι και άδικον και ανόητον».
Ο κ. Γεώργιος Μπαμπινιώτης είναι καθηγητής της Γλωσσολογίας, πρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού, τέως πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών.


Source : TO BHMA

Γεωπολιτικοί συσχετισμοί στην ανατολική Μεσόγειο ( μέρος 2ο)

Του Σάββα Καλεντερίδη

Στο ομώνυμο άρθρο μας που δημοσιεύθηκε στην Δημοκρατία της Παρασκευής, αναφερθήκαμε στο ιστορικό των γεωπολιτικών εξελίξεων που τείνουν να μετατρέψουν τη λεκάνη της ΝΑ Μεσογείου σε μια ισλαμική θάλασσα, που θα περιβάλλεται από ισλαμικά κράτη που θα οικοδομηθούν με πρότυπο και υπό την επιρροή της Τουρκίας.

Το γεγονός αυτό, αναβαθμίζει το ρόλο της Τουρκίας, που εκτός από πρότυπο χρησιμοποιείται περίπου και ως τοποτηρητής της Ουάσιγκτον στον ισλαμικό κόσμο της ΝΑ Μεσογείου, η οποία αποτελεί μαζί με το Ισραήλ το μόνο παράγοντα σταθερότητας, αφού Ελλάδα και Κύπρος περιθωριοποιούνται, υπό το βάρος της βαθύτατης οικονομικής -και όχι μόνον- κρίσης από την οποία κλυδωνίζονται συθέμελα.

Είπαμε λοιπόν ότι κάτω από αυτές τις συνθήκες, είναι εξαιρετικά δύσκολο για Ελλάδα και Κύπρο να υπερασπιστούν τον ελληνικό χώρο στη γραμμή Θράκη-Αιγαίο-ΝΑ Μεσόγειο, και κινδυνεύουν να συνθλιβούν μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, που επιχειρούν να παίξουν ηγεμονικό ρόλο στην περιοχή, η κάθε μια για δικό της λογαριασμό, σχεδιασμό και λόγο.

Αν ληφθεί υπ’ όψιν ότι η είσοδος της Κύπρου στην Ε.Ε. αποτελούσε μια πολιτική ή για την ακρίβεια γεωπολιτική απόφαση των Βρυξελών, με την οποία η Ευρωπαϊκή Ένωση επεξέτεινε τα σύνορα και άρα τα συμφέροντά της μέχρι τις ακτές της Συρίας, του Λιβάνου, του Ισραήλ, της Γάζας και της Αιγύπτου, η μοναδική ελπίδα που είχαμε να στηρίξουμε τις ελπίδες μας για προάσπιση και θωράκιση των συμφερόντων μας, μετά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ευρωζώνη και η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση, δείχνει προς το παρόν να εξανεμίζεται.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, και με τη Ρωσία να εξοβελίζεται από τη ΝΑ Μεσόγειο μετά την επικείμενη κατάρρευση της Συρίας, Ελλάδα και Κύπρος βρίσκονται αντιμέτωπες με ένα ζωτικής σημασίας γεωπολιτικό πρόβλημα, το οποίο γίνεται ακόμα πιο δυσεπίλυτο, αν σκεφθεί κανείς ότι τα τελευταία χρόνια έγιναν με μεθοδικό τρόπο τα εξής:

Η Ελλάδα αποδυναμώθηκε γεωπολιτικά, αφού με την ανατροπή Καραμανλή υποχρεώθηκε περίπου με βίαιο τρόπο να εγκαταλείψει την πολιτική της προσέγγισής της με τη Ρωσία, που έδινε ένα κάποιο διέξοδο στην ασφυκτική και πνιγηρή κατάσταση που τείνει να δημιουργηθεί για τα ελληνικά συμφέροντα στη γραμμή Θράκη-Αιγαίο-Κύπρος-ΝΑ Μεσόγειο.

Με την ανάληψη της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ και τον Γεώργιο Παπανδρέου, το 2009, και την τοποθέτηση σε κρίσιμα πόστα της κυβέρνησής του προσώπων της απολύτου εμπιστοσύνης του, που σε αγαστή ομολογουμένως συνεργασία και συντονισμό από τον ίδιο εκινούντο σε πλήρη εναρμόνιση με τους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς της Ουάσιγκτον που αναφέρθηκαν παραπάνω, η Ελλάδα οδηγήθηκε σε πλήρη περιθωριοποίηση.

Πρώτα λεηλατήθηκαν τα τελευταία κεφάλαια από τα -δανεικά- χρήματα που άφησε στα ταμεία η κυβέρνηση Καραμανλή. Στη συνέχεια, και αφού η Ελλάδα δεν δανείστηκε τα χρήματα που μπορούσε από τις αγορές με ευνοϊκούς όρους, ακολούθησε ο διασυρμός και η λοιδορία της Ελλάδος και των Ελλήνων, ενώ είχε προηγηθεί η τοποθέτηση του κ. Γεωργίου, πρώην στελέχους του ΔΝΤ, ο οποίος υπό την νέα (;) του ιδιότητα, ως επικεφαλής της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, σύμφωνα με τις κατηγορίες του εισαγγελέα, «μαγείρεψε» σκόπιμα τα στοιχεία, για να διογκωθεί το έλλειμμα της Eλλάδας τεχνηέντως στο 15,4%, ώστε να είναι μεγαλύτερο από το αντίστοιχο της Iρλανδίας και η Eλλάδα να αναγκαστεί να καταφύγει στο ΔΝΤ και να λάβει σκληρά μέτρα, που θα οδηγούσαν στην πλήρη καταστροφή την ελληνική οικονομία.

Σε δεύτερη φάση, και ενώ η Ελλάδα κατ’ ουσίαν είχε ήδη υποδουλωθεί στους δανειστές της, οι οποίο σημειωτέον είναι οι ενορχηστρωτές και οι σχεδιαστές του γεωπολιτικού σκηνικού της ΝΑ Μεσογείου, μπήκε σε εφαρμογή το σχέδιο διάλυσης του ελληνικού κράτους, μέσω της εξαθλίωσης των δημοσίων υπαλλήλων και της εφεδρείας, αντί ενός καλά μελετημένου επανασχεδιασμού του ελληνικού κράτους, ακόμα κι αν αυτό σήμαινε την απόλυση 200 χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων.

Σε τρίτη φάση ακολούθησε με σχέδιο η αποδόμηση και το ξεχαρβάλωμα των ένδοξων ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, με δηλώσεις περί αντιπαραγωγικών αξιωματικών, με περικοπές επιδομάτων των ιπταμένων των μαχητικών αεροσκαφών, που κυριολεκτικά σηκώνουν στις πλάτες τους τη γεωπολιτική πίεση που δέχεται η Ελλάδα ένεκα του προαναφερθέντος σχεδιασμού. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ακολούθησε o «κίνδυνος του πραξικοπήματος» που επικαλέστηκε ο πρωθυπουργός στις Κάνες, ο αποκεφαλισμός του συνόλου της ηγεσίας των ΕΔ, και η θέσπιση του χαφιεδισμού οριζοντίως και καθέτως στις τάξεις των ΕΔ από τον κ. Μπεγλίτη, μια ενέργεια βάζει δυναμίτη στα θεμέλια του στρατού, αφού καταλύει την ιεραρχία, που αποτελεί την πεμπτουσία κάθε οργανωμένου συνόλου, όπως είναι ο στρατός.

Ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάστηκε το επεισόδιο στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων από μερίδα ΜΜΕ που κινούνται στην ίδια γ»γραμμή» με την ομάδα των αποδομητών της χώρας, του κράτους και του στρατού, αποτελεί το κερασάκι στην τούρτα, αν και το ρόλο αυτό διεκδικεί με αξιώσεις ο ομάδα των τεσσάρων υπουργών στο υπουργείο Εθνικής Αμύνης, που ως ασυντόνιστος και παράταιρος θίασος, μάλλον παρακολουθεί παρά πράττει τα δέοντα για να σταματήσει τη διάλυση των ενόπλων δυνάμεων.

Η τραγικότητα της κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η χώρα μας είναι τέτοια, που Ελλάδα και Κύπρος θα πέσουμε χωρίς όρους και σαν ώριμο φρούτο στην αγκαλιά του Ισραήλ ή της Τουρκίας ή και των δυο. Και υπάρχει μόνον ένας δρόμος για να αποφύγουμε τα χειρότερα, να αποτρέψουμε την πλήρη περιθωριοποίηση της πατρίδος μας και να προασπίσουμε την ελληνικό χώρο. Ο δρόμος αυτός είναι η ανάληψη της ευθύνης από το σύνολο των πολιτών και του ελληνικού έθνους.

Οι Έλληνες θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να γίνουμε κοινωνοί της κρισιμότητας της κατάστασης και στη συνέχεια, μέσα από διαδικασίες ασφυκτικής πίεσης της κοινής γνώμης, να επιβάλουμε στην κυβέρνηση Παπαδήμου να διαχειριστεί την κατάσταση έτσι, ούτως ώστε να μην υποθηκευτεί η εθνική μας περιουσία και το μέλλον της χώρας.

Παράλληλα, οι Έλληνες πολίτες, μέσα από το μοναδικό μας όπλο, που είναι η πίεση της κοινής γνώμης και η ψήφος, να αποβάλλουμε από την πολιτική σκηνή τις ελίτ των κομμάτων και των ΜΜΕ που στην ουσία δρουν ως εγκάθετοι και εντολοδόχοι ξένων συμφερόντων, ξοδεύοντας αφειδώς τα χρήματα του ελληνικού λαού, μέσα από την κατασπατάληση των μυστικών κονδυλίων και των κονδυλίων με τα οποία σκανδαλωδώς χρηματοδοτούνται τα κόμματα.

Τέλος, θα πρέπει εμείς, η Έλληνες πολίτες, η κοινωνία των πολιτών, να δημιουργήσουμε οι ίδιοι τις συνθήκες για την ριζική αλλαγή του τρόπου με τον οποίο ασκείται η πολιτική στην Ελλάδα, ξεκινώντας από την αλλαγή του πολιτεύματος μέσα την έγκριση ενός εντελώς νέου συντάγματος, που θα δίνει τη δυνατότητα στους Έλληνες πολίτες να έχουν ουσιαστικό λόγο και ρόλο στις αποφάσεις και στην προάσπιση και υπεράσπιση των εθνικών μας συμφερόντων και του ελληνικού χώρου. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να περιορίσουμε το ρόλο των ξένων πρεσβειών και των εγκαθέτων τους στην πολιτική, το κράτος και τα ΜΜΕ, που λειτουργούν ως Δούρειος Ίππος.

Μέχρι να γίνουν όλα αυτά, αξίζει να βροντοφωνάξουμε όλοι μαζί προς τους αποδομητές και ξεθεμελιωτές: Κάτω τα χέρια από τις ένοπλες δυνάμεις!

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Δημοκρατία της Κυριακής

Γεωπολιτικοί συσχετισμοί στην ανατολική Μεσόγειο

Του Σάββα Καλεντερίδη

Την περίοδο που η Κωνσταντινούπολη, έδρα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, διεξήγαγε έναν πολυετή φθοροποιό εσωτερικό πόλεμο στις ανατολικές της επαρχίες, με σκοπό την εξάλειψη του Μονοφυσιτισμού, μια νέα δύναμη έκανε την εμφάνισή της στις ακτές της Ανατολικής Μεσογείου.

Ήταν οι Άραβες, οι οποίοι, ενισχυμένοι από την ενοποιητική επίδραση του Ισλάμ και επωφελούμενοι από τον εσωτερικό πόλεμο του Βυζαντίου, τον 7ο αιώνα, κατέλαβαν σταδιακά τις ακτές της Ανατολικής Μεσογείου, για να προχωρήσουν στη συνέχεια στις ακτές της Βορείου Αφρικής. Ακολούθησε η κατάληψη της Κύπρου, της Ρόδου, της Κω και της Χίου, και αργότερα, τον 9ο αιώνα, η κατάληψη της Κρήτης και της Σικελίας.

Με άλλα λόγια, ενώ επί αιώνες και μέχρι τον 7ο αιώνα η Μεσόγειος ήταν μια ασφαλής θάλασσα, με καλά οργανωμένες πολιτείες όπου πρυτάνευε ο ελληνοχριστιανικός πολιτισμός υπό τον έλεγχο πρώτα της Ρωμαϊκής και μετά της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, λόγω εσωτερικών αδυναμιών του Βυζαντίου, ειδικά η ΝΑ Μεσόγειος σταδιακά μετατράπηκε σε μια αραβική θάλασσα, όπου ίσχυαν οι κανόνες της νέας θρησκείας, το Ισλάμ. Η κατάσταση επιδεινώθηκε για το χριστιανικό κόσμο, με την εμφάνιση των Τούρκων στην Ανατολή, οι οποίοι, κατά παράδοσιν βάρβαροι και αγράμματοι, ενσωμάτωσαν εύκολα τη νέα θρησκεία.

Αυτή την πολύ αρνητική για τα συμφέροντα της Δύσης εξέλιξη υποτίθεται ότι επιχείρησαν να ανατρέψουν οι Σταυροφορίες, οι οποίες απλά επιτάχυναν την πτώση του Βυζαντίου, για να κυριαρχήσει το Χαλιφάτο στα όρια της πρώην Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, στον Εύξεινο Πόντο και τη ΝΑ Μεσόγειο.

Με την επανάσταση στην ελληνική χερσόνησο και την ίδρυση του ελληνικού κράτους, άρχισε ο χορός των εθνικών εξεγέρσεων, που οδήγησαν στη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, την κατάργηση του Χαλιφάτου (1924) και τη δημιουργία των εθνικών κρατών στη Βαλκανική, τη Μέση Ανατολή και τη Βόρειο Αφρική.

Έτσι, σταδιακά η θάλασσα του Αιγαίου και της ΝΑ Μεσογείου άρχισαν να γίνονται πιο ασφαλείς για τα συμφέροντα της Δύσης, με τον ελληνικό παράγοντα να επανακάμπτει και να κυριαρχεί στην περιοχή στον τομέα του ελέγχου της εμπορικής ναυτιλίας, θέση που ενισχύθηκε μετά την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Με την είσοδο της 3ης χιλιετίας και του 21ου αιώνα, οι συσχετισμοί που είχαν παγιωθεί με την ίδρυση των εθνικών κρατών στη ΝΑ Μεσόγειο και τη Βόρεια Αφρική, που κρατούσαν υπό σχετικό «έλεγχο» το πολιτικό Ισλάμ, άρχισαν να ανατρέπονται, εξ αιτίας των αδιεξόδων που αντιμετώπιζαν τα κατά τόπους αυταρχικά καθεστώτα, κυρίως λόγω της ανάπτυξης της τεχνολογίας και της διακίνησης της γνώσης, της πληροφορίας και των ιδεών.

Το ενδεχόμενο της ανεξέλεγκτης κατάρρευσης όλου αυτού του «συστήματος» και της επανάκαμψης του πολιτικού Ισλάμ σε αυτήν την εξαιρετικά κρίσιμη για τα συμφέροντα της Δύσης περιοχής, ήταν ένας πραγματικός εφιάλτης για τη Δύση. Γι’ αυτό, η αλλαγή, που σημαίνει ανατροπή των παλιών καθεστώτων, έπρεπε να γίνει «συντεταγμένα».

Η αλλαγή ξεκίνησε πιλοτικά από την Τουρκία, όπου οι ΗΠΑ δρομολόγησαν την ανατροπή του κεμαλικού καθεστώτος -που δημιούργησε ο αγγλικός παράγοντας και στήριξαν οι ίδιοι επί μισό αιώνα- ενισχύοντας το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης και τον Ταγίπ Ερντογάν. Ο στόχος ήταν η δημιουργία ενός μοντέλου ελεγχόμενης μετριοπαθούς ισλαμικής διακυβέρνησης, ένα μοντέλο που θα ακολουθούσαν και οι άλλες χώρες, μετά την ανατροπή των παλιών καθεστώτων.

Μετά τη «δοκιμή» του μοντέλου επί μια δεκαετία στην Τουρκία, εμφανίστηκε το φαινόμενο της «Αραβικής Άνοιξης» πρώτα στη Βόρεια Αφρική και τώρα στη Μέση Ανατολή. Ανατράπηκαν τα καθεστώτα στην Τυνησία, την Αίγυπτο και τη Λιβύη, ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη το «φαινόμενο» στη Συρία, όπου το Ιράν και η Ρωσία προσπαθούν να κρατήσουν ζωντανό τον Άσαντ και το καθεστώς του, η κάθε χώρα για τα δικά της στρατηγικά συμφέροντα. Σε όλες τις προαναφερθείσες χώρες το -υποτίθεται- μετριοπαθές Ισλάμ αποτελεί κυρίαρχη πολιτική δύναμη που υποστηρίζεται από την Τουρκία του Ερντογάν, ενώ στις πρόσφατες γενικές εκλογές που διεξήχθησαν στο Μαρόκο, το κόμμα των μετριοπαθών ισλαμιστών, που είχαν σαν σύμβολό την παραδοσιακή λάμπα πετρελαίου (το ΑΚΡ του Ερντογάν έχει τον ηλεκτρικό λαμπτήρα), κατέλαβε την πρώτη θέση.

Αν παρατηρήσουμε μακροσκοπικά τα γεγονότα που είναι σε εξέλιξη στη Μέση Ανατολή, τη Βόρειο Αφρική και τη ΝΑ Μεσόγειο, θα διαπιστώσουμε ότι την περίοδο αυτή λαμβάνουν χώρα κοσμογονικές αλλαγές. Το Ισλάμ επανακάμπτει -υποτίθεται με ελεγχόμενο τρόπο- σε μια ευρύτατη περιοχή της δικής μας γειτονιάς, με την Τουρκία να έχει ρόλο πρότυπου σε όλο αυτό το ιστορικό εγχείρημα. Σε περίπτωση δε που ολοκληρωθεί αυτή η ιστορική φάση, η περιοχή της ΝΑ Μεσογείου θα μετατραπεί σε μια ισλαμική λίμνη, με την Αίγυπτο να ελέγχει τη Διώρυγα του Σουέζ και τα βασικά λιμάνια της περιοχής «μετριοπαθείς» ισλαμικές κυβερνήσεις, υπό την επιρροή της Άγκυρας και της Ουάσιγκτον.

Σε όλη αυτή την ισλαμική λίμνη, τα μόνα μη μουσουλμανικά κράτη θα είναι η Ελλάδα και το Ισραήλ, με την Κύπρο διαμελισμένη και το κατεχόμενο τμήμα της ελεγχόμενο από τους βάρβαρους κατακτητές.

Υπό τις συνθήκες αυτές, με την παραδοχή ότι το όλο εγχείρημα είναι υπό την εποπτεία της Ουάσιγκτον, του Λονδίνου, και εν μέρει των Παρισίων και του Βερολίνου, αν «κλείσουμε» λίγο το φακό μας, θα διαπιστώσουμε ότι ο έλεγχος του ελληνικού χώρου, όπως αυτός ορίζεται από τα όρια της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) της Κύπρου και της Ελλάδος -όποτε αυτή οριστεί- από τις κυβερνήσεις της Αθήνας και της Λευκωσίας, είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιτευχθεί, ειδικά υπό το βάρος της βαθύτατης οικονομικής κρίσης που είναι σε εξέλιξη και στα δυο κράτη.

Ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, με την Ελλάδα να διασύρεται διεθνώς και να περιθωριοποιείται και τους άθλιους πολιτικούς συνεπικουρούμενους από αριβίστες αξιωματικούς να οδηγούν κυριολεκτικά σε διάλυση τις ένδοξες ελληνικές ένοπλες δυνάμεις, είναι εξαιρετικά πιθανό ο ελληνικός χώρος το επόμενο διάστημα να κινδυνεύσει να ελεγχθεί στρατηγικά από την Τουρκία και το Ισραήλ, που παραμένουν οι κεντρικές στρατηγικές επιλογές της Ουάσιγκτον στην περιοχή.

Για όσους ενδιαφέρονται, ας εξετάσουν το διαμελισμό της Πολωνίας μετά από ταυτόχρονη επίθεση της Ρωσίας και της Γερμανίας, το 1939. Θα μπορέσουν να εξάγουν πολύτιμα συμπεράσματα! Εμείς απλά να σημειώσουμε ότι στην περίπτωση του ελληνικού χώρου ο διαμελισμός δεν θα είναι ακριβώς εδαφικός, αλλά θα έχει τη μορφή εκχώρησης κυριαρχικών δικαιωμάτων και επιρροής.

Source : infognomon.blogspot

Σκοπιανό : Εν όψει της απόφασης του Δικαστηρίου της Χάγης

Του Χρίστου Κράππα

Αυτό το «σούρτα – φέρτα» με τους σκοπιανούς , με σκοπό και στόχο μόνο τη δική μας υποχώρηση και την ικανοποίηση -- επιβράβευση των κλεφτών σκοπιανών, μου έφερε στη μνήμη μου έναν αποκαλυπτικό διάλογο μεταξύ Κολοκοτρώνη και Χάμιλτον την εποχή της επανάστασης του 1821:

«…ήλθε ο Άμιλτων να με ιδεί. Μου είπε, ότι: «Πρέπει οι Έλληνες να ζητήσουν συμβιβασμόν και η Αγγλία να μεσιτεύσει.» Εγώ του αποκρίθηκα, ότι: «Αυτό δεν γίνεται ποτέ, ελευθερία ή θάνατος. Εμείς, καπετάν Άμιλτων, ποτέ συμβιβασμόν δεν εκάμαμεν με τους Τούρκους…. Ο βασιλεύς μας εσκοτώθη, καμμία συνθήκη δεν έκαμε»…»

Αυτά τα λόγια του απελευθερωτή μας Κολοκοτρώνη είναι τα ίδια με κείνα του Περικλή προς τους Αθηναίους να μην συμβιβασθούν με τους Λακεδαιμόνιους το 431 π.Χ, γιατί, κάθε μικρή υποχώρηση κλείνει μέσα της την άμεση και μέγιστη προσταγή για υποχώρηση στα μέγιστα. Και επειδή ο Κολοκοτρώνης, Θουκυδίδη δεν ήξερε, ούτε φαντάζομαι είχε διαβάσει, αυτό που ........

χόρεψε μέσα του ήταν το ελληνικό D.N.A του, ίδιο και απαράλλαχτο εδώ και 4.000 χρόνια μέχρι τα σήμερα. Σήμερα, τι μας κάνει να υποχωρούμε στις αξιώσεις των κλεφτών γειτόνων μας;

Και το ποιο σπουδαίο και σημαντικό είναι το ακόλουθο. Απέναντί μας δεν έχουμε να κάνουμε με Σλάβο σκοπιανό, αλλά με γενίτσαρο, τον ελληνικής καταγωγής πρωθυπουργό Νίκολα Γκρούεφσκι. Το πραγματικό του όνομα είναι Νικόλαος Γκρούιος. Στη Φλώρινα υπάρχει ένα χωριό που λέγεται Αχλαδά και στο ηρώο του χωριού υπάρχει το ίδιο αυτό όνομα του παππού του που έπεσε στο Αλβανικό μέτωπο με τους Ιταλούς το 1940-41. Έχοντας λοιπόν τέτοια καταγωγή, και σπουδασμένος στην Αμερική για να παίξει το συγκεκριμένο ρόλο, ασφαλώς και γνωρίζει Θουκυδίδη και τρίβει τα χέρια του σε κάθε δική μας υποχώρηση που ενισχύει ακόμη περισσότερο την αδιαλλαξία του, την οποία μάλιστα, δεν παύει να την διαλαλεί και διακηρύσσει όπου βρεθεί κι όπου σταθεί. Και αφού είναι γενίτσαρος, ούτε πρόκειται ποτέ να υποχωρήσει σε συμβιβαστικές τάχα λύσεις περί σύνθετης ονομασίας και πράσινα άλογα. Είναι ορκισμένος αυτός και η παρέα του που κυβερνούν σήμερα το μόρφωμα αυτό κράτους, στην επίτευξη ενός και μόνο σκοπού: τον επεκτατισμό των Σκοπίων όπως δείχνουν οι χάρτες, κατ’ εντολήν των μεγάλων προστατών και εντολέων του, στα εδάφη της μέγιστης Ελληνικής Μακεδονίας που με φόντο αυτούς αρέσκεται να φωτογραφίζεται.

Κατά τον πατέρα της ιστορίας Ηρόδοτο, τα συστατικά του έθνους στοιχεία είναι: όμαιμον, ομόθρησκον, ομότροπον και ομόγλωσσον. Και φυσικά υπάρχει και ένα πέμπτο στοιχείο, η κοινή ιστορία, το οποίο δεν συμπεριέλαβε ο Ηρόδοτος γιατί το έγγραφε.

Σε όλα αυτά τα στοιχεία δεν υπάρχει καν το στοιχείο του τόπου όπου κατοικούν αυτοί οι ομοεθνείς πολίτες. Γιατί αν υπήρχε, τότε θα είχαμε δεκάδες ανά τον κόσμο Ελλάδες, Γαλλίες, Γερμανίες, Ισπανίες ….. Ακόμη λοιπόν και αυτή τη βασική αρχή με τη στοιχειώδη λογική, οι γείτονές μας την παραβιάζουν αναίσχυντα και προκλητικά.

Οι γείτονές μας, ένα άθυρμα διαφόρων εθνοτήτων, Αλβανών, Σλάβων, Βουλγάρων, Τσιγγάνων, Τούρκων και Ελλήνων, μέχρι το 1992 και αρχής γενομένης από το 1946 επί Τίτο, επειδή κατοικούσαν σε ένα μικρό κομμάτι της Μακεδονίας που συνορεύει με την κυρίως και μέγιστη Ελληνική Μακεδονία, για λόγους καθαρά επεκτατικούς, του τότε καθεστώτος, άρχισαν να την ονομάζουν Μακεδονία. Φυσικά έβαλαν και το χεράκι τους οι φυγάδες έλληνες κομουνιστές από τον Ελλαδικό χώρο του 1949. Και επειδή κανένα έγκλημα δεν είναι τέλειο, την ιστορία τους την θεωρούσαν από τον Κύριλλο και Μεθόδιο και εντεύθεν που τους έδωσαν το Κυριλλικό αλφάβητο για να μπορέσει η γλώσσα που μιλούσαν να γίνει γραπτή.
Μάλιστα έλεγαν συνεχώς πως είναι Σλάβοι και όχι Έλληνες.(βλ. άρθρα σε Γιουγκοσλαβικές εφημερίδες τις δεκαετίας του ’50 και ’60) Τι είναι λοιπόν εκείνο που τους ανάγκασε μετά το 1992 να αλλάξουν γραμμή και να μιλούν συνεχώς και αδιαλείπτως περί «Μακεδονικής εθνότητας» και «Μακεδονικής γλώσσας»; Ποιος τους είπε αιφνίδια και απροσδόκητα ότι τάχα κατάγονται από τους αρχαίους Έλληνες Μακεδόνες; Ποιος τους είπε ότι έλκουν καταγωγή απευθείας από τον Φίλιππο και τον Μέγα Αλέξανδρο;

Προφανώς, οι μεγάλοι προστάτες τους Αμερικάνοι και συγκεκριμένα το κέντρο που διαθέτουν με κύριο σκοπό την παραγωγή προγόνων. Σε αυτό το κέντρο είναι ο φωστήρας της ιστορίας, όπως αποκαλείται ο ίδιος ως ιστορικός, ο Ντάνιελ Φρίντ. Γνωρίζει αυτό το κέντρο παραγωγής προγόνων ότι, ένα δέντρο γίνεται μεγάλο και ανθεκτικό αν έχει βαθιές και μεγάλες ρίζες. Ήδη το δέντρο είχε το κλεψίκτηκτο όνομα «Μακεδονία» πάνω από 40 χρόνια, αν του προσθέτανε και ρίζες βαθιές με ιστορία σε ένα ένδοξο συνονόματο ιστορικό παρελθόν, κρατερό ήθελε γίνει και υποχείριό τους για τα επόμενα 50 χρόνια.

Και αυτό το κέντρο των αμερικάνων παραγωγής προγόνων, προχώρησε ακόμη πιο πολύ και σε απίστευτο βαθμό και σημείο. Προσπάθησε να διαβρώσει συστηματικά και αθόρυβα ακόμη και την δική μας ιστορία. Μέσω του κέντρου που διαθέτει ο Ουγκροεβραίος Σόρος που εδρεύει στα Σκόπια με σκοπό τάχα την «συμφιλίωση (= διάλυση) των λαών των Βαλκανίων», στρατολόγησε « Έλληνες» εφιάλτες δήθεν ιστορικούς για να ξαναγράψουν τη ιστορία μας.

Και πράγματι άξιος ο μισθός τους, έγραψαν την ιστορία κατά την παραγγελία. Παραβιάζοντας τις Πρώτες Αρχές της επιστήμης της ιστορίας, γεγονός, τόπος, χρόνος, και για όλα αυτά τις πηγές, έφτασαν στο επαίσχυντο κατάντημα, ο μεν κ. Βερέμης να λέγει ανερυθρίαστα πως οι Έλληνες έκαναν γενοκτονία, στην άλωση της Τρίπολης το 1821, και όχι οι Τούρκοι από την εμφάνισή τους μέχρι τα σήμερα, η κ. Φραγκουδάκη πως οι σημερινοί Έλληνες είναι «μπάσταρδοι», η κ. Κουλούρη πως δεν συμπεριέλαβαν στην ιστορία της ΣΤ΄Δημοτικού της κ.Ρεπούση το κρέμασμα από τους Τούρκους του Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄ γιατί, «επειδή είναι αμφιλεγόμενο ιστορικό πρόσωπο θέλαμε να τον προστατέψουμε», άκουσον άκουσον, λες και ο αείμνηστος Πατριάρχης ζήτησε την προστασία της. Έρχεται και η κ. Ρεπούση να αποτελειώσει όλα τα φρικτά και φοβερά λεχθέντα από τους προηγούμενους, γράφοντας στην σελίδα 38 του λιβελογραφήματος ιστορίας της που ευτυχώς αποσύρθηκε, οι Έλληνες του 1821, «Θαυμάζουν τους αρχαίους Έλληνες, τους οποίους θεωρούν προγόνους τους». Αυτή η επιλογή της λέξης «θεωρώ» δεν έγινε τυχαία. Είναι φοβερότερη και από το να έλεγε πως «δεν έχουμε ελληνική καταγωγή». Γιατί το ρήμα «θεωρώ», εισάγει την προς απόδειξη προκείμενη πρόταση η αλήθεια της οποίας χρήζει απόδειξης. Γιατί, όπως λέχθηκε από τον θεοειδή ιστορικό Θουκυδίδη, «ο υπονοήσας έτι δεινότερος» (Θουκ.3.82). Δηλαδή, ο φανερά επιβουλεύων δεν είναι τίποτα μπροστά στον υπονοήσαντα επιβουλεύσαντα, αφού η σκέψη είναι πιο επικίνδυνη από την ίδια τη δράση. Ο υπονοήσας είναι πολύ χειρότερος εχθρός από τον φανερό. Ο υπονοήσας χωρίς να κάνει τίποτα, πετώντας τη λέξη θεωρούν, στρέφει, υποστρέφει, επιστρέφει και εν τέλει καταστρέφει.

Ο ίδιος αυτός αμερικανός φωστήρας της ιστορίας ομιλεί και περί «Μακεδονικής» γλώσσας.
Μάλιστα τόσο προκλητικά όταν γνωρίζει ότι, η γλώσσα που μιλούν οι σκοπιανοί είναι στο μεγαλύτερο ποσοστό της Βουλγαρικά με προσμίξεις από τα Σερβικά. Οι δε Βούλγαροι όταν το ακούουν περί «Μακεδονικής» γλώσσας, μαίνονται. Και έχουν φτάσει σε τέτοιο σημείο γελοιότητας οι πολιτικοί των Σκοπίων, που, στις επίσημες συναντήσεις τους με ομόλογούς τους Βούλγαρους να χρησιμοποιούν διερμηνείς, και όταν απαντούν, οι Βούλγαροι τους καταλαβαίνουν χωρίς διερμηνέα. Έτσι τους λέγει να κάνουν το αμερικανικό κέντρο παραγωγής προγόνων, παράρτημα του Υπουργείου Εξωτερικών της Η.Π.Α.

Όλες οι ιστορικές πηγές, από την αρχαιότητα που έχουν διασωθεί και βρίσκονται σε δεκάδες διαφορετικά κείμενα και διαφορετικούς συγγραφείς από τον Όμηρο και μετά, όλες καταγράφουν και αντιστοιχούν --ταυτίζουν την Καστοριά με την αρχαία Ορεστίδα, τη Φλώρινα με τη Λύγκο, η Κοζάνη περιλαμβάνει την Εορδαία και το μεγαλύτερο μέρος της Ελίμειας, την Κατερίνη με την Πιερία, τη Βέροια με τη Βοττία, την Έδεσσα (αρχαία Πέλλα) με την Αλμωπία, το Κιλκίς και βόρεια η περιοχή της λίμνης Δοϊράνης ήταν η Αμφαξίτιδα και Κρηστωνία, οι λίμνες Λαγκαδά και Βόλβης με τη Μυγδονία, η Θέρμη με τον ποταμό Ανθεμούντα με την Κρουσία, το νότιο τμήμα των σημερινών Σκοπίων με την Πελαγονία κ.τ.λ. Όλες οι περιοχές αυτές διατηρούν τα ονόματά τους από τότε που έχουμε γραπτά μνημεία, 8ος αιώνας π. Χ. και εντεύθεν μέχρι σήμερα και έχουν δώσει τα ονόματά τους στους κατοίκους τους ως εθνικά ονόματα, όπως αυτά αναφέρονται στα ιστορικά κείμενα του Ηροδότου, του Θουκυδίδη, του Αρριανού, του Γεωγράφου Στράβωνα και τόσων άλλων ως, Λυγκιστές, Κρουσαίοι, Ορέστες, Βοττιαίοι, Πιέριοι, Μύγδονες, Εορδαίοι, Πελαγόνες κ.τ.λ.

Με το ζήτημα της γλώσσας που μιλούσαν όλες αυτές οι μικρές εθνότητες, που αποτελούσαν το Μακεδονικό κράτος με πολίτευμα τη βασιλεία με τη δυναστεία των Αργεάδων Τημενιδών, οι οποίοι Τημενίδες χωρίς καμμία αμφιβολία είχαν ευθεία καταγωγή από το Πελοποννησιακό Άργος που ίδρυσε ο Περδίκας τον 7ο αιώνα π.Χ., από πλήθος καταγεγραμμένων ιστορικών στοιχείων από της εποχής του Ησιόδου, αποδεικνύεται ότι μιλούσαν την ελληνική γλώσσα όπως ομιλούταν πριν τον Τρωικό πόλεμο και μάλιστα τη διάλεκτο την Αιολική. Ο Ησύχιος, λεξικογράφος του 4ου και 5ου αιώνα διέσωσε τις διαφέρουσες αυτές λέξεις Μακεδονικές, 140 τον αριθμό, όπως και στο ίδιο λεξικό του διασώζονται οι διαφέρουσες της κοινής ελληνικής τότε γλώσσας από κάθε άλλη περιοχή της Ελλάδος. Στο λεξικό του Ησύχιου καταγράφονται 51.583 λέξεις πέραν της κοινής ελληνικής από κάθε περιοχή του Ελλαδικού χώρου. Το ποιο σπουδαίο βέβαια είναι το στοιχείο ότι, όλες αυτές οι διαφέρουσες λέξεις που διασώθηκαν ως της Μακεδονικής διαλέκτου, πλην ελαχίστων από δάνεια των γειτονικών τότε λαών, όπως Θρακών, Ιλλυριών και Παιόνων, όλες είναι ελληνικής προέλευσης και μάλιστα από την Μυκηναϊκή γλώσσα όπως αυτό αποδεικνύεται μετά την αποκρυπτογράφηση της Μυκηναϊκής Γραμμικής Β. (βλ. J.N. Kalleris 1954, O. Hofman 1906, 1928, και Ι.Κ. Πομπωνά που με τον μεγαλύτερο Άγγλο ιστορικό για τη Μακεδονία N.G.L. Hammond από διαφορετικές προσεγγίσεις καταλήγουν στα ίδια συμπεράσματα.) Και όλα αυτά για ποια γλώσσα μιλούσαν οι Μακεδόνες πριν τον 5ο και 4ο αιώνα π.Χ., γιατί, κατά τους αιώνες αυτούς όλο το Μακεδονικό Βασίλειο κατακλύστηκε από την πλημμυρίδα της κοινής ελληνικής όπου πλέον ο Ευριπίδης έγραψε τις τραγωδίες «Αρχέλαος» και «Βάκχες» (από 408 έως το 406 π.Χ.) και διδάσκονταν στα θέατρα της Μακεδονίας. Σε ποια γλώσσα λοιπόν μιλούσαν και παρακολουθούσαν τις τραγωδίες αυτές οι Μακεδόνες θεατές;

Και για να πάρουμε μια εικόνα σαφή και πέρα από κάθε αμφιβολία των ως άνω αληθώς λεχθέντων, γραμμένων και διαπιστωμένων πάνω από 3.000 χρόνια, ας δούμε κάποιες λέξεις από τις διασωθείσες από τους αρχαίους συγγραφείς και τον λεξικογράφο Ησύχιο. < άγημα που έχει μείνει μέχρι σήμερα ως επίλεκτο τμήμα των αρίστων περί τον βασιλέα, με σημερινή χρήση: «άγημα αποδόσεως τιμών» (Ησυχ. Α λ. 486). αγκαλίς= το δρεπάνι (Ησυχ. Α λ. 533). Άθως>= το όρος του Αγίου Όρους Αττικόκλιτο (δεν κλίνεται) (Ησυχ. Α λ. 1650). ακόντιον= δόρυ με μικρή λόγχη που έφεραν στη ράχη οι Μακεδόνες στρατιώτες και μέρος στρατεύματος από Αγριάνες(σημερινοί Πομάκοι) και Αιολείς (Ησυχ. Α λ. 2485).
ανεδάρδανε=ανεμόλυνε και επειδή τους Δάρδανους που κατοικούσαν τότε στην περιοχή του Κοσσόβου τους θεωρούσαν από τους πιο βρόμικους λαούς είχαν κατασκευάσει κατά την ελληνική δομή της γλώσσας το ρήμα Δαρδαίνει= γαρ μολύνει (Ησυχ. Α λ. 4795). άξος=ύλη από ξύλο που κόβεται με τσεκούρι (Ησυχ. Α λ. 5639), και από αυτή τη λέξη πήρε το όνομά του ο ποταμός Αξιός επειδή μετέφερε έτοιμη ξυλεία στη θάλασσα. αορτής= δερμάτινο ιμάτιον ανάρτησης του ξίφους, σήμερα του όπλου (Ησυχ. Α λ. 5687). αργιόπους= ο αετός (Ησυχ. Α λ. 7049). Άρητος= ο Ηρακλής (Ησυχ. Α λ. 7178). άσπιλος= ονόμαζαν τον χείμαρρο (Ησυχ. Α λ. 7784). γώπας=ονόμαζαν τα ψάρια κολιούς (Ησυχ. Γ λ. 1045). δρήες= τα σπουργίτια (στρουθοί στην αττική διάλεκτο) (Ησυχ. Δ λ. 2368). παραός = ο αετός (Ησυχ. Π λ. 607). Πιερίδες= Μούσες που κατοικούσαν στα Πιέρια Όροι (Ησυχ. Π λ. 2258). Τραλλείς= εκαλούντο μισθοφόροι Θράκες παρά τον Βασιλέα «οι τας φονικάς χρείας πληρούντες» (Ησυχ. Τ λ. 1241). Χαλαστραίων συών= πόλις της Μακεδονίας (Ησυχ. Χ λ. 1241).

Επίσης ο Μαρσύας ο Μακεδών έχει διασώσει κάποιες λέξεις της προομηρικής μακεδονικής διαλέκτου που έχουν ελληνική ελληνικότατη προέλευση. Έτσι έχουμε τις λέξεις: κοριναίος= ο γιός μιας ανύπαντρης νέας (FGrH 135/6 απόσπ. 24). Και από την ίδια λέξη συνδέεται και η λέξη κύρνος (βλ. βυζαντινό λόγιο Φώτιο), όπως και άλλες πέντε λέξεις οικογενειακών σχέσεων που χρησιμοποιούσαν οι Μακεδόνες στη διάλεκτό τους, τρεις για ένα κοριτσάκι, ακραία, ακρέα και αμαλή, και δύο αντίστοιχα για ένα μεγαλύτερο μέλος μιας οικογένειας, άππα και πέλιος ή πελιγάν. Ο Μαρσύας μας αναφέρει ένα χορό με μαχαίρια ή σπαθιά των Μακεδόνων που ονομαζόταν τελεσιάς (αποσπ. 11, και η ίδια λέξη υπάρχει και στον Ησύχιο). Σε τι διαφέρει από την σημερινή λέξη «τελετή»; Και στο σημείο αυτό πρέπει να μείνουμε άναυδοι από τις επόμενες τρεις λέξεις προομηρικές που χρησιμοποιούσαν οι Μακεδόνες τότε και οι Έλληνες σήμερα απαράλλαχτες. Ο Μαρσύας διέσωσε τη λέξη γυάλα = το όνομα ενός ποτηριού που χρησιμοποιούσαν οι βασιλείς της Μακεδονίας κατά την είσοδό τους στην πόλη, και το όνομα μιας ξύλινης κούπας, όπως αυτές που φτιάχνουν οι νομάδες βοσκοί, κύπελλον (αποσπ. 21 και 22), καθαρότατα ελληνικές και η τρίτη λέξη είναι για μένα συγκλονιστική γιατί την έμαθα από την αείμνηστη μητέρα μου στα ορεινά της Πελοποννήσου και αναφέρεται στο ένα από τα τρία ήδη Δρυός, την αρία δρύ και εμείς την λέμε στην Πελοπόννησο «αριά»!!.
Το πώς γίνεται οι Μακεδόνες του 800 π.Χ. και σήμερα οι αγράμματοι γέροντες στα ορεινά απάτητα χωριά της Πελοποννήσου να χρησιμοποιούν την ίδια αυτή λέξη, πρέπει να ρωτήσουμε τον Ντάνιελ Φρίντ, υποτακτικό της Κοντολύσσας Ράϊς, παραγωγό προγόνων και γλώσσας των σκοπιανών αλλά και κάθε άλλου κράτους της περιοχής μας που θέλουν να διαλύσουν. Ήδη, το κέντρο αυτό με προϊσταμένη την Κοντολύσσα Ράϊς, έχει στείλει στην περιοχή, δηλαδή μέσα στο σπίτι μας, ως αμερικανό πρόξενο στη Θεσσαλονίκη το εκτελεστικό τους όργανο και ειδικό στη διάλυση κρατών, τον ασιατικής καταγωγής Hoyt Brian Yee με πλούσια δραστηριότητα στην περιοχή της Καστοριάς και Φλώρινας ως προστάτης της σκοπιανής εκεί δήθεν «μειονότητας». Πριν ήταν τρία χρόνια πρόξενος στο Μαυροβούνιο και αποσχίσθηκε από τη Σερβία. Σας λέγει τίποτα αυτό;

Και για να τελειώνουμε με την καταγωγή και το όνομα Μακεδών και Μακεδονία, και τι γλώσσα μιλούσαν χίλια χρόνια πριν τον Όμηρο, γιατί μια γλώσσα με τη δομή της ελληνικής γλώσσας που τροφοδότησε τις περισσότερες γλώσσες του κόσμου χρειάζεται για να κτιστεί και επικρατήσει, όχι εκατοντάδες χρόνια, αλλά χιλιάδες χρόνια, για να την βρει έτοιμη ο Όμηρος και να γράψει τα έπη του, έχουμε γραπτή πηγή από σύγχρονο του Ομήρου ποιητή τον Ησίοδο (8Ος αιών. π.Χ.) ο οποίος στο απόσπασμα από το έργο του «Ηοίαι» αναφέρει ότι ο Μάγνης και ο Μακεδών είναι γιοί του Δία και της Θυίας, κόρης του Δευκαλίωνα, και επομένως εξαδέλφια των γιών του Έλληνα, του Δώρου, του Ξούθου και του Αιόλου, το οποίο αναμφισβήτητα σημαίνει ότι οι Μακεδόνες θεωρούνταν Έλληνες και όχι, ας πούμε, Θράκες ή Ιλλυριοί. Και το να είσαι Έλληνας σήμαινε, πέρα από κάθε αμφιβολία, να μιλάς ελληνικά, και σε αυτή την περίπτωση, αφού οι Μάγνητες μιλούσαν αιολικά ελληνικά, Έλληνας σήμαινε προφανώς το να μιλάς αιολικά ελληνικά. (βλ. Πάπυρος Οξυρ.2354, αποσπ. Ησιόδου 7.3 7 Κωστ. Πορφυρ. «…η δ’ υποκυσαμένη Διί γείνατο τερπικεραύνωι υιέ δύω, Μάγνητα Μακηδόνα θ’ ιπποχάρμην , οι περί Πιερίην και Όλυμπον δώματ’ έναιον.» και στο ίδιο απόσπασμα αναφέρεται στο πρώτο του βιβλίο ο ιστοριογράφος Ελλάνικος που δημοσιεύθηκε στις αρχές του τελευταίου τετάρτου του 5ου αιώνα π.Χ.(423) και έχει επί λέξει: Στέφ. Βυζ. (Κωνστ. Πορφυρ. Περί Θεμ. ΙΙ σελ. 48 Bonn.) «Μακεδονία· η χώρα, από Μακεδόνος του Διός και Θυίας της Δευκαλίωνος, ως φησίν Ησίοδος (αποσπ. 5) … άλλοι δ’ από Μακεδόνος του Αιόλου, ως Ελλάνικος Ιερειών πρώτη των εν Άργει· «και Μακεδόνος του Αιόλου, αφ’ ου νυν Μακεδόνες καλούνται, μόνοι μετά Μυσών τότε οικούντες». ) Και τέλος είναι σημαντικό να τονίσουμε, παρ’ ότι οι δύο βασιλικοί οίκοι των Λυγκιστών, που ήταν Βακχιάδες εκ Κορίνθου, και των Τημενιδών, εξ Άργους, μιλούσαν τη Δωρική διάλεκτο, όλος ο υπήκοος πληθυσμός τους των Μακεδόνων, μιλούσαν την Ελληνική Αιολική διάλεκτο όπως μαρτυρούν τα διασωθέντα μνημεία των λέξεων.

Σήμερα, το μόρφωμα αυτό κράτος των Σκοπίων, αποτελούμενο κατά το ήμισυ από Αλβανούς οι οποίοι ομιλούν Αλβανικά και το υπόλοιπο λιγότερο από το μισό του όλου από Σλάβους που μιλούν κυρίως Βουλγαρικά ή Βουλγαροσερβικά, αξιώνουν αναίσχυντα και προκλητικά να ονομασθούν Μακεδονία και Μακεδόνες, αντίκειται σε κάθε κοινή λογική. Και τούτο γιατί είναι πέρα για πέρα γνωστό ότι, οι μεν Αλβανοί ήρθαν ως επήλυδες της περιοχής από τα παράλια της Κασπίας Θάλασσας (βλ. Στράβωνα) τον 7ο αιώνα οι δε Σλάβοι τον 8ο αιώνα με γλώσσα άγραφη μέχρι το 12ο αιώνα και χάρις στους έλληνες και το ελληνικό αλφάβητο έγινε γραπτή. Δηλαδή, οι συνιστώσες εθνότητες το γειτονικό κρατίδιο, όταν οι Έλληνες Μακεδόνες μαζί με όλους τους Έλληνες (πλην Λακεδαιμονίων) εξάπλωναν τον Ελληνικό πολιτισμό και γλώσσα στα πέρατα της οικουμένης, ούτε ήξεραν ποιοι ήταν και που βρίσκονταν.

Το πλέον λοιπόν κατάλληλο όνομα που θα μπορούσαν να έχουν με πρόσφατο λειτουργικό ιστορικό προηγούμενο, θα ήταν «Δημοκρατία της Αλβανοσλαβίας» κατά το «Τσεχοσλοβακία» και τίποτε περισσότερο. Το όνομα αυτό είναι και δίκαιο για τους πληθυσμούς αυτού του κρατιδίου που το κατοικούν. Εξ άλλου εξυπηρετεί και τους προστάτες τους αμερικανούς όταν μετά από λίγο θα θέλουν να το διαμελίσουν κατά τις συνήθειες και τα στρατηγικά τους συμφέροντα.


Source : www.kafeneio-gr.blogspot.com

Επανίδρυση : Μιά πολύπαθη λέξη

Παρίσι και Βερολίνο προχωρούν σε στενή συνεργασία ενόψει της Συνόδου Κορυφής και προκειμένου να εγγυηθούν τη σταθερότητα στην Ευρωζώνη πριν είναι πολύ αργά. Ο γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί μίλησε στην Τουλόν για «επανίδρυση» της Ευρώπης, με τη Γαλλία και τη Γερμανία στο κέντρο της να αποτελούν μία «ζώνη σταθερότητας».
Για «εκ βάθρων επανεκκίνηση»  μίλησε και ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) ώστε να αποκατασταθεί η «χαμένη τιμή» του ευρώ και των χωρών του στις διεθνείς αγορές - και ζήτησε στενότερη δημοσιονομική ενοποίηση των κρατών της ευρωζώνης, ώστε να μπορέσει η ΕΚΤ να «επισκευάσει το πιστωτικό κανάλι», όπως χαρακτηριστικά επεσήμανε. 
Ο Μάριο Ντράγκι, μιλώντας από το βήμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ζήτησε από τους Ευρωπαίους «δημοσιονομικό συμβόλαιο», όπως το ονόμασε, με το οποίο ουσιαστικά οι χώρες της ευρωζώνης θα προχωρήσουν σε πιο στενή οικονομική ενοποίηση.

Πιο στενή ευρωπαϊκή ενοποίηση επιδιώκουν τόσο η γερμανίδα Καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ όσο και ο γάλλος Πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί, που συναντώνται τη Δευτέρα στο Παρίσι ώστε να προσδιορίσουν κοινή πολιτική ενόψει της Συνόδου Κορυφής την ερχόμενη Πέμπτη.
Ο κόσμος δεν θα περιμένει την Ευρώπη λέει ο Νικολά Σαρκοζί

«Πρέπει να επανεφεύρουμε τα πάντα, να ανοικοδομήσουμε τα πάντα», τόνισε ο κ. Σαρκοζί, προτείνοντας μια νέα Ευρώπη «με περισσότερη πειθαρχία, περισσότερη αλληλεγγύη, περισσότερη ευθύνη». 
Μιλώντας στην Τουλόν, εκεί όπου είχε εκφωνήσει για πρώτη φορά ομιλία το Σεπτέμβριο του 2008 μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers, ο γάλλος πρόεδρος έκανε και πάλι λόγο για την ανάγκη «επανίδρυσης».
«Είναι επείγον» είπε ο γάλλος πρόεδρος. «Ο κόσμος δεν θα περιμένει την Ευρώπη».
Προχωρώντας σε συγκεκριμένες λύσεις συντάχθηκε απολύτως με της γερμανικής έμπνευσης προτάσεις για το έλλειμμα, συστήνοντας σε όλες τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να υιοθετήσουν τον «χρυσό κανόνα».
Επίσης επεσήμανε ότι το νέο αυστηρότερο δημοσιονομικό πλαίσιο θα πρέπει να προβλέπει κυρώσεις για όσους παρεκκλίνουν. Σε άλλο σημείο της ομιλίας του, πάντως, υπογράμμισε ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να είναι όμηρος κανενός μέλους της και πρόσθεσε πως οι Βρυξέλλες δεν μπορούν να ελέγχουν τα κράτη και τους προϋπολογισμούς τους, όπως προτείνει η Γερμανία.
Αναφορικά με το ρόλο της ΕΚΤ και την προτεινόμενη από πολλές πλευρές έκδοση ευρωομολόγου, υπεραμύνθηκε της ανεξαρτησίας της κεντρικής τράπεζας.
Για την Ελλάδα σημείωσε ότι η αναδιάρθρωση του χρέους της αποτελεί εξαίρεση και όχι σημείο αναφοράς για τις χώρες της ευρωζώνης.
Κρίσιμη ομιλία Μέρκελ στην Μπούντεσταγκ
Η Γερμανία από την πλευρά της, θα επιθυμούσε οι ευρωπαϊκές χώρες να συστήσουν ειδικά κρατικά ταμεία για το δημόσιο χρέος τους που ξεπερνά το 60% του ΑΕΠ, ώστε να συμβάλλουν στην αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των αγορών, όπως δήλωσε ο υπουργός Οικονομικών της χώρας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.

«Τα ταμεία θα πρέπει να υποστηρίζονται από τα δικά τους δημόσια έσοδα και θα έχουν διάρκεια ζωής 20 ετών», εξήγησε.

Πρόκειται για μία πρόταση που θα κατατεθεί από τη Γερμανία στην Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης την ερχόμενη Πέμπτη, πρόσθεσε μιλώντας σε δημοσιογράφους.

Τις λεπτομέρειες αυτού του σχεδίου όπως και τις αλλαγές που προτίθεται να προτείνει το Βερολίνο αναμένεται να ανακοινώσει σήμερα μιλώντας στο γερμανικό κοινοβούλιο, η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ.

Η Μέρκελ αναμένεται να υπογραμμίσει τη σημασία της διασφάλισης της δημοσιονομικής πειθαρχίας στην ευρωζώνη, με περιορισμένη αλλαγή των συνθηκών.
Σε συνέντευξή της στη General-Anzeiger της Βόννης που δημοσιεύεται σήμερα, η καγκελάριος της Γερμανίας σημειώνει εκ νέου την αντίθεσή της στην έκδοση ευρωομολόγου χαρακτηρίζοντάς το «λάθος εργαλείο στην παρούσα φάση, ακόμη και ζημιογόνο».
Σε ό,τι αφορά το ενδεχόμενο ενεργότερου ρόλου της ΕΚΤ στην αντιμετώπιση της κρίσης, τονίζει ότι η κεντρική τράπεζα είναι ανεξάρτητη. «Αυτό σημαίνει για μένα ότι η ίδια επιλέγει τα κατάλληλα εργαλεία για την εκπλήρωση του στόχου της που είναι η διαφύλαξη της σταθερότητας των τιμών», επισημαίνει.

Source : TA NEA

Η στρατηγική των Κούρδων στο Ιράκ

του Ranj Alaaldin*

Προωθώντας μια κυβέρνηση με έναν ανεξέλεγκτο συνασπισμό που μαστίζεται από την καχυποψία, το Κουρδιστάν έχει καταφέρει να πραγματοποιήσει τις δικές του φιλοδοξίες.

Να εξασθενήσει συνεχώς τη Βαγδάτη, να διατηρήσει τις πολιτικές διαιρέσεις –αύτη είναι η στρατηγική των Κούρδων στο Ιράκ, μέσω ενός λεπτού παιγνιδιού χειραγώγησης και υπομονής.

Οι Ιρακινοί Άραβες είναι διαιρεμένοι και η κυβέρνηση συνασπισμού στη Βαγδάτη δεν λειτουργεί. Οι διαφορές σε θέματα εδάφους, φυσικών πόρων και της κατανομής της εξουσίας, συμπεριλαμβανομένης της εφαρμογής απαραιτήτων νομοθετικών μεταρρυθμίσεων και τα τρέχοντα ζητήματα ασφαλείας παραμένουν εμπόδια στον δρόμο της μελλοντικής σταθερότητας και προόδου.

Το Κουρδιστάν, σταθερή περιοχή, προχώρα ενώ βρίσκεται στο κέντρο των διαμαρτυριών. Συγκέντρωσε αρκετές ψήφους στις βουλευτικές εκλογές του Μαρτίου 2010 για να γίνει ο «δημιουργός βασιλειών (kingmaker)» στο μέτρο ότι ούτε ο Αλαουί ούτε ο πρωθυπουργός Νούρι αλ-Μαλίκι –νικητές στις ψήφους- δεν μπόρεσαν να σχηματίσουν ένα ανεξάρτητο συνασπισμό χωρίς τους Κούρδους.

Το αραβικό Ιράκ: μια εύθραυστη ανεξέλεγκτη κυβέρνηση

Μετά από έξι μήνες χωρίς πολιτική ηγεσία και στη μέση αδιάκοπων τρομοκρατικών επιθέσεων, το αραβικό Ιράκ σχημάτισε τελικά την κυβέρνησή του, μόνο και μόνο επειδή ο πρόεδρος του Κουρδιστάν, Μασούντ Μπαρζανί, αφήνοντας τον καθένα σε αναμονή όσον αφορά την επιλογή του υποψηφίου στον  οποίον θα πήγαιναν οι ψήφοι των Κούρδων, έκλεισε μια συμφωνία που επέτρεψε την συμμαχία των κύριων ιρακινών πολιτικών παρατάξεων, ακόμη και αν αυτή η συμφωνία δεν έφερε τίποτα.

Ο Αλαουί και ο Μαλίκι δεν μπόρεσαν να συμφωνήσουν για την κατανομή της εξουσίας. Οι κατανομές των υπουργικών θέσεων μόλις ικανοποίησαν μετά βίας τις διαφορετικές αποχρώσεις του ιρακινού πολιτικού φάσματος, συμπεριλαμβανομένων των Αράβων σουνιτών πολιτικών οι οποίοι, όπως ο Αλαουί, αμφισβήτησαν τις εκλογές, αλλά είχαν, λόγω της νέας κατάστασης όπου ξαναβρήκαν το χαμένο κύρος τους , αρνήθηκαν να απαντήσουν στο κάλεσμα της αντιπολίτευσης και αποσύρθηκαν από την τελευταία.

Το αραβικό Ιράκ απέκτησε συνεπώς μια εύθραυστη και ανεξέλεγκτη κυβέρνηση, οι Κούρδοι έχοντας διευκολύνει αυτή την σύσταση για να φανεί εντέλει ότι αυτή η κυβέρνηση εθνικής ενότητας αποκάλυψε στην πραγματικότητα ότι είναι μια κυβέρνηση ατόμων που υποκινούνται από καχυποψία. Οι θρησκευτικές διαφορές καθοδηγούν ακόμα την πολιτική. Η εχθρότητα που υπάρχει μεταξύ του σιιτικού κόμματος Dawa του Μαλίκι και των ισχυρών πολιτικών που συνθέτουν το μπλοκ Iraqiyah, που κυριαρχείται από σουνίτες Άραβες, το οποίο παραμένει σε επιφυλακή έναντι της ανάληψης της εξουσίας από το Dawa και των συνδέσεων των άλλων σιιτικών κομμάτων με το Ιράν.  

Όλα καλά λοιπόν για τους Κούρδους, καθώς η Βαγδάτη παραμένει αδύναμη και ανίκανη να κινηθεί. Ήταν σε θέση να εκμεταλλευτούν τις εντάσεις για να πραγματοποιήσουν τις φιλοδοξίες τους. Για παράδειγμα, όταν η Βαγδάτη αποφάσισε πρόσφατα να αναθεωρήσει μια προηγούμενη έκδοση του νόμου για το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο σε βάρος των Κούρδων, η Κουρδική Περιφερειακή Κυβέρνηση έφερε πίσω τους Κούρδους επισήμους της από τη Βαγδάτη και κάλεσε στο Ερμπίλ, τον Αλαουί, τον αιώνιο εχθρό του Μαλίκι, για επείγουσες συνομιλίες.

Αυτή η αντίδραση σκόπευε να πιέσει τον Μαλίκι και την κυβέρνησή του και οι Κούρδοι βρίσκονται στα πρόθυρα της νίκης. Το νέο κείμενο του νόμου είναι μάλλον απίθανο να εγκριθεί και η χορήγηση αδειών η οποία είχε προγραμματιστεί για τον Ιανουάριο του 2012 αναβλήθηκε. Ομοίως, ενώ η Βαγδάτη είναι αποφασισμένη να μη πάρουν ποτέ οι Κούρδοι την πόλη του Κιρκούκ, πλούσια σε πετρέλαιο, το θέμα που παραμένει ακόμα σε εκκρεμότητα, προσφέρει στους Κούρδους απίστευτες ευκαιρίες για συμφωνίες με άλλους στόχους, συμπεριλαμβανομένων για το δικό τους ενεργειακό τομέα. Το Κουρδιστάν δίνει την εικόνα του πρωταθλητή της βιομηχανίας, προσκαλώντας τους διεθνείς πρωταγωνιστές του πετρελαίου και του φυσικού αερίου στην επόμενη διάσκεψη στο Ερμπίλ. Για τους διοργανωτές   της εκδήλωσης -CWC (Creating opportunities, developping knowledge)- πρόκειται μόνο για τη πρώτη στο είδος της. Τα προηγούμενα συνέδρια τους ήταν όλα επικεντρωμένα στο Ιράκ ως τέτοιο, όχι τώρα πια.

Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, αν το Κιρκούκ πέσει στο πορτοφόλι τους

Και όλα αυτά συμβαίνουν επειδή η περιοχή προσελκύει τους κυρίους παράγοντες, όπως αποδεικνύεται από τη πετρελαϊκή συμφωνία αξίας 2,1 δισεκατομμυρίων δολαρίων που υπογράφτηκε με τον πρώην επικεφαλής της BP Tony Hayward. Σχεδόν 40 ξένες εταιρείες από 17 χώρες έχουν δεσμευτεί να επενδύσουν στη πετρελαϊκή βιομηχανία το ποσό των 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Τίθεται ωστόσο το ερώτημα: Έχει το Κουρδιστάν ανάγκη από το Ιράκ; Το Ιράκ ελέγχει τους αγωγούς που επιτρέπουν την εξαγωγή του πετρελαίου πιο αποτελεσματικά. Η μεταφορά του πετρελαίου από δεξαμενόπλοια είναι σίγουρα εφικτή, αν και εξακολουθεί να είναι ασύμφορη, αλλά από ένα ορισμένο σημείο και μετά, ένας αγωγός θα είναι απαραίτητος αν θέλει το Κουρδιστάν να καταστεί αξιόπιστο εξαγωγέα σε θέση να διαχειριστεί τα τεράστια αποθέματά του. Μέχρι σήμερα, είναι αλήθεια, η ενεργειακές φιλοδοξίες του Κουρδιστάν εμποδίστηκαν από τον έλεγχο των αγωγών πετρελαίου από την Βαγδάτη και την χαοτική πολιτική της.

Αλλά η Βαγδάτη παρέχει στους Κούρδους πρόσθετα έσοδα για τη βελτίωση των βασικών υπηρεσιών όπως την παιδεία, των υποδομών και του στρατιωτικού εξοπλισμού που προστίθενται στα ίδια έσοδα και τα έσοδα των Κούρδων, τα οποία αδυνατεί η Βαγδάτη να ελέγξει και να εισπράξει και αντιστοιχούν το 17% του ιρακινού προϋπολογισμού αξίας τουλάχιστον ίση με 10 δις δολάρια.

Σε τελική ανάλυση, πρόκειται για την παρακολούθηση του ενδεχομένου μελλοντικού εχθρού, και για αυτό το λόγο, την διατήρηση ενός ποδιού στη Βαγδάτη, για να είναι ενήμεροι για τις παρασκηνιακές εξελίξεις και να έχουν συνεχή πρόσβαση στην πολιτική ελίτ, εξασφαλίζοντας ευκαιρίες για να ενταθεί η παρακμή.

Βέβαια, οι Κούρδοι δεν χρειάζεται να είναι μέρος του Ιράκ και θα μπορούσαν να κηρύξουν την ανεξαρτησία τους αύριο. Είναι ελάχιστες οι πιθανότητες η Τουρκία και άλλες γειτονικές χώρες, όπως το Ιράν να μπορέσουν  να  κάνουν τίποτα, με δεδομένα τα δισεκατομμύρια δολάρια συναλλαγών με το Κουρδιστάν, τα εσωτερικά προβλήματα τους και την γενική αστάθεια της περιοχής όπως και την αδυναμία τους να εισβάλουν και να καταλάβουν τις κουρδικές πόλεις.

Όμως, οι Κούρδοι δεν θα διακηρύξουν την ανεξαρτησία τους, επειδή θα ήταν ανοησία να θυσιαστεί αυτό το χρυσωρυχείο με μια μονομερή διακήρυξη της ανεξαρτησίας που θα τους έθετε στη πλευρά «της λάθος απόφασης», θα τους έκλεινε στα σύνορά τους και θα δικαιολογούσε τις αντιδράσεις της Βαγδάτης και των περιφερειακών γειτόνων .

Ωστόσο, είναι πρόθυμοι να κηρύξουν την ανεξαρτησία τους μέσα σε ένα περιφερειακό και βιώσιμο πλαίσιο, με την προϋπόθεση να πέσει το Κιρκούκ στη δικαιοδοσία τους. Στην αναμονή των εξελίξεων, οι Κούρδοι θα συνεχίσουν να λειτουργούν προς όφελος των Κούρδων και του Κουρδιστάν, που σημαίνει την  εκμετάλλευση της Βαγδάτης, επειδή όλα έχουν μια τιμή, μια τιμή που οι Ιρακινοί και το Ιράκ πρέπει να πληρώσουν για να κρατήσουν τη χώρα τους ανέπαφη.

*Ο Ranj Alaaldin είναι πολιτικός αναλυτής και για τους κινδύνους στη Μέση Ανατολή. Είναι  αναλυτής στην Next Century Foundation και ετοιμάζει διδακτωρική διατριβή  με θέμα τους Σιίτες στο Ιράκ στο London School of Economics & Political Science. Επισκέπτεται τακτικά τη Μέση Ανατολή και οδήγησε ερευνητικές αποστολές επιτόπου σε ολόκληρη την περιοχή.

Source : infognomonpolitics.blogspot

Πρωτότυπο άρθρο στα αγγλικά: http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2011/oct/14/kurdish-strategy-iraq-kurdistan

Αντιμέτωποι με την παραχάραξη της εθνικής μας υπόστασης

Μια υπόθεση με βαρύ συμβολικό φορτίο, το σκοπιανό, αναμένεται να έρθει δυναμικά στο προσκήνιο το αμέσως επόμενο διάστημα. Η κυβέρνηση Παπαδήμου θα βρεθεί αντιμέτωπη όχι με ένα θέμα που αφορά την οικονομική κρίση αλλά την εξωτερική πολιτική. Την προσεχή Δευτέρα, το αργότερο την Τρίτη, θα εκδοθεί η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου τη Χάγης για την προσφυγή της ΠΓΔΜ που εγκαλεί την Ελλάδα για παραβίαση της Ενδιάμεσης Συμφωνίας, με τον ισχυρισμό ότι στο ελληνικό βέτο οφείλεται η μη ένταξή της στο ΝΑΤΟ.
Το αμέσως επόμενο διάστημα θα πραγματοποιηθούν συμβούλια υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, στα οποία θα συζητηθεί η συγκεκριμένη ετυμηγορία, συμβούλια που εκτιμάται ότι θα πραγματοποιηθούν με πρωτοβουλία συμμάχων της ΠΓΔΜ. Σύμφωνα με τις πληροφορίες, η ετυμηγορία δεν θα είναι απολύτως θετική για την ελληνική πλευρά, θα είναι «μοιρασμένη», δικαιώνοντας με «εποικοδομητική ασάφεια» τις δύο πλευρές. Διπλωματικές πηγές μάλιστα εκτιμούν πως η απόφαση θα είναι ελαφρώς υπέρ των Σκοπίων.

Η ετυμηγορία της Χάγης ταράζει το πολιτικό σύστημα
Το θέμα αυτό έχει συζητηθεί σε κυβερνητικές συσκέψεις της προηγούμενης κυβέρνησης, αλλά και του υπουργείου Εξωτερικών υπό τον κ. Σταύρο Δήμα και απασχολεί κομματικά επιτελεία ακριβώς γιατί το ιστορικό του βάρος προϊονίζεται πολιτικές εντάσεις δυσανάλογες ίσως προς το πραγματικό του μέγεθος. Αλλά και για έναν ακόμη, ουσιαστικότερο, λόγο: Μια ψυχρολουσία στην πρώτη ελληνική δοκιμασία ενώπιον της Χάγης, προφανώς θα δημιουργήσει ένα πολύ κακό προηγούμενο, το οποίο θα έχει ευθεία επίδραση στα ελληνοτουρκικά. Είναι πάγια ελληνική θέση η ανάγκη παραπομπής της διαφοράς περί την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας στο Διεθνές Δικαστήριο, το οποίο αντιμετωπίζεται, διαχρονικά, από την ελληνική διπλωματία ως δύναμη του καλού. Εάν καταρρεύσει αυτή η συλλογική πεποίθηση, εάν αποδειχθεί ψευδαίσθηση η βεβαιότητα ότι στη Χάγη κρύβεται η σωτηρία από τις τουρκικές μονομερείς διεκδικήσεις στο Αιγαίο, είναι προφανές ότι θα ανακύψει ζήτημα επαναχάραξης της εθνικής στρατηγικής που ισχύει από τη μεταπολίτευση και μετά. Διπλωματικές πηγές
επισημαίνουν ότι ο άξονας Σκοπίων-Άγκυρας έχει ισχυροποιηθεί πολύ τους τελευταίους μήνες και προβλέπουν ότι στη περίπτωση που πράγματι εκδοθεί μεσοβέζικη ετυμηγορία, η κυβέρνηση Ερντογάν θα κάνει ό, τι μπορεί για να την αξιοποιήσει. Ο εθνικιστής πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ Ν. Γκρούεφσκι προφανώς θα ξεκινήσει διεθνή καμπάνια για να διαφημίσει την επιχειρηματολογία του, ενώ αναμένεται να κλιμακωθούν οι αλυτρωτικού περιεχομένου προκλήσεις από τη γειτονική χώρα. Στο εσωτερικό ο αντίκτυπος θα είναι βαρύς για αρκετούς και σύνθετους λόγους.
 
Φαντάσματα από το παρελθόν
Το πρόβλημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ, παρόλο που είναι αντικειμενικά υποδεέστερο σε διπλωματική σημασία σε σχέση με τα ελληνοτουρκικά, έχει επηρεάσει τις εσωτερικές εξελίξεις πολύ περισσότερο. Είναι η υπόθεση που οδήγησε τον Αντώνη Σαμαρά στη σύγκρουση με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και στην κατάρρευση της τότε κυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας. Είναι σημείο αναφοράς για τη διακυβέρνηση Καραμανλή, με τους υποστηρικτές του τέως πρωθυπουργού να αναπολούν πάντα με ενθουσιασμό το βέτο του Βουκουρεστίου. Η δημόσια αναφορά, άλλωστε, του Κ. Καραμανλή σε βέτο, στο διάγγελμα που απηύθυνε στον ελληνικό λαό από το Βουκουρέστι, είναι ένα από τα κεντρικά επιχειρήματα που χρησιμοποίησε η νομική ομάδα της ΠΓΔΜ για να στηρίξει τον ισχυρισμό ότι η Ελλάδα εμπόδισε την ένταξη στο ΝΑΤΟ, παρόλο που η Ενδιάμεση Συμφωνία προβλέπει ότι τα Σκόπια μπορούν να εντάσσονται σε διεθνείς οργανισμούς με την προσωρινή ονομασία FYROM. Αντίθετα, η ελληνική πλευρά υποστηρίζει ότι πρόκειται για ομόφωνη απόφαση της Συμμαχίας και επικαλείται τα Συμπεράσματα της Συνόδου Κορυφής που το επιβεβαιώνουν. Παράγοντες της ελληνικής διπλωματίας επισημαίνουν ότι ήταν λάθος της τότε κυβέρνησης το γεγονός ότι δεν κατήγγειλε την Ενδιάμεση Συμφωνία, επικαλούμενη τον αλυτρωτισμό των Σκοπίων, πριν φθάσει η ώρα της κρίσης για την ένταξη στο ΝΑΤΟ. Και επίσης ότι όταν κατατέθηκε η προσφυγή της ΠΓΔΜ στη Χάγη (επί κυβέρνησης Καραμανλή) θα έπρεπε να γίνει ανταγωγή από την ελληνική πλευρά για να εκδικαστούν οι δύο υποθέσεις ταυτόχρονα και να αμβλυνθούν οι εντυπώσεις από ενδεχόμενη μη ικανοποιητική απόφαση.  

Ζήτημα ψυχολογίας 
  Στην κατάσταση που βρίσκεται η χώρα, με αρνητική διεθνή εικόνα και μειωμένη αξιοπιστία, ένα χτύπημα από τη διεθνή δικαιοσύνη θα λειτουργήσει παράξενα στη συλλογική ψυχολογία. Πολύ περισσότερο όταν διακύβευμα στον εσωτερικό δημόσιο διάλογο είναι η προστασία της εθνικής κυριαρχίας από την εισβολή επίδοξων επιτηρητών και κηδεμόνων. Και επειδή είναι πολύ της μόδας η επίδειξη πατριωτισμού και οι καταγγελίες περί μειοδοσίας, επειδή έχει μπει στο πολιτικό λεξιλόγιο το «νέο Γουδή», είναι φανερό ότι η συζήτηση σχετικά με το σκοπιανό δεν θα γίνει με νηφαλιότητα. Για την κυβέρνηση Παπαδήμου θα πρόκειται για την πρώτη μεγάλη δοκιμασία σε ένα θέμα που δεν αφορά την οικονομική πολιτική, πολύ περισσότερο που τα κόμματα που στηρίζουν την κυβέρνησή του έχουν εντελώς διαφορετικές απόψεις επί του θέματος. Για τον Γ. Παπανδρέου η συγκυρία είναι εξαιρετικά δυσάρεστη, καθώς θα πρέπει να εξηγήσει ότι οι εξελίξεις είχαν δρομολογηθεί πριν αναλάβει ο ίδιος την πρωθυπουργία. Αλλά και σε αυτή την περίπτωση, είναι προφανές ότι θα δεχθεί τις συνήθειες αιτιάσεις για αδυναμία διαχείρισης, ειδικά στα θέματα εξωτερικής πολιτικής. Για τον Α. Σαμαρά το ζήτημα είναι περίπλοκο: Το σκοπιανό έχει σημαδέψει την πολιτική διαδρομή του, κάποιοι λένε και τον ψυχισμό του. Για να είναι συνεπής με τον εαυτό του, θα πρέπει να σηκώσει τόνους, να καταγγείλει τους κυβερνητικούς χειρισμούς και, με βάση τους κανόνες της κοινής λογικής, το Διεθνές Δικαστήριο.

Κάποιοι στην παράταξή του θα θυμηθούν ότι το έθνος είναι ανάδελφο και άλλοι μπορεί να νοσταλγήσουν τα μεγαλειώδη συλλαλητήρια με τον ήλιο της Βεργίνας στις σημαίες. Για τον Κ. Καραμανλή η πρόκληση είναι καθαρή: Δεν έσπασε τη σιωπή του για την οικονομία, θα τη διατηρήσει και για το σκοπιανό; Είναι ο μόνος φυσικός πρωταγωνιστής αυτής της υπόθεσης που ξεκίνησε από το Βουκουρέστι και κατέληξε στη Χάγη. Υπάρχουν θεωρίες επί θεωριών για τις πολιτικές συνέπειες της οργής Μπους εναντίον του και για τη στάση του στο σκοπιανό. Θα αφήσει άλλους να μιλήσουν αντ’ αυτού, θα εκφραστεί γραπτώς ή θα παραμείνει παρατηρητής; Ενδιαφέρον δε, εμφανίζει και η στάση που θα κρατήσει στο θέμα ο αρχηγός του τρίτου κόμματος που στηρίζει την κυβέρνηση ο Πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ. Γιώργος Καρατζαφέρης.
Source : http://www.real.gr/DefaultArthro.aspx?page=arthro&id=108498&catID=11