Το σχέδιο της Μεγάλης Μέσης Ανατολής

Λιάνα Μυστακίδου

Νέα καθήκοντα ετοιμάζεται να αναλάβει η Τουρκία, καθώς τίθεται σε εφαρμογή το Σχέδιο της Μεγάλης Μέσης Ανατολής, βάσει του οποίου – και προκειμένου να δημιουργηθεί συνασπισμός δυνάμεων κατά του Ιράν – οι μισοί μουσουλμάνοι θα στραφούν εναντίον των άλλων μισών.
Ομάδες νεαρών που παραμένουν πιστοί στον Πρόεδρο Άσαντ λεηλάτησαν την Πρεσβεία της Σαουδικής Αραβίας στη Δαμασκό και επιτέθηκαν με πέτρες και ξύλα στα Προξενεία της Τουρκίας , της Σαουδικής Αραβίας και της Γαλλίας στη Λατάκεια. 

Η απόφαση του Αραβικού Συνδέσμου να παγώσει τις σχέσεις του με τη Συρία μέχρις ότου σταματήσει να χτυπά τους αντικαθεστωτικούς ο κ. ‘Ασαντ, προκάλεσε την οργή των νεαρών που βγήκαν στους δρόμους να διαμαρτυρηθούν και να προκαλέσουν ζημιές.

Πρόσφατα η Wall Street Journal έγραψε ότι ο Πρόεδρος Ομπάμα προτίθεται να πουλήσει μεγάλες ποσότητες όπλων και πυρομαχικών στις χώρες του Κόλπου. Στόχος του, κατά την εφημερίδα, είναι να δημιουργήσει ένα συνασπισμό δυνάμεων εναντίον του Ιράν.

Τα όπλα που θα πουλήσει στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, για παράδειγμα, θα είναι ικανά να διαπερνούν καταφύγια σαν αυτά  που έχουν κατασκευάσει  οι Ιρανοί.

Οι ΗΠΑ, όπως, είδαμε χρησιμοποίησε την Τουρκία ως υπεργολάβο στην επιχείρηση εναντίον της Λιβύης. Τώρα, όλα δείχνουν ότι ετοιμάζεται να της αναθέσει νέα καθήκοντα.

Το σχέδιο της Μεγάλης Μέσης Ανατολής φιλοδοξεί να στρέψει τους μισούς Μουσουλμάνους εναντίον των άλλων μισών. Όπως όλα δείχνουν υπάρχουν αρκετοί πρόθυμοι Μουσουλμάνοι να ανταποκριθούν σε αυτή την πρόσκληση των ΗΠΑ.

Η κυβέρνηση του κ. Ερντογάν, με την αποτυχημένη  εξωτερική πολιτική των μηδενικών προβλημάτων, ετοιμάζεται να θέσει σε μεγάλο κίνδυνο τη χώρα αναλαμβάνοντας υπεργολαβικά καθήκοντα των ΗΠΑ  εναντίον της Συρίας. Γιατί η Ρωσία, η Κίνα ακόμα και η Ινδία δήλωσαν ότι θα σταθούν στο πλευρό της Δαμασκού και της Τεχεράνης.

Μια ενδεχόμενη επίθεση του Ισραήλ στο Ιράν μπορεί να ανάψει τη φωτιά του Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η περίεργη έκρηξη που σημειώθηκε σε αποθήκη πυρομαχικών των Φρουρών της Επανάστασης δυτικά της Τεχεράνης, η οποία είχε σαν αποτέλεσμα το θάνατο 27 ανθρώπων και των τραυματισμό δεκάδων, αποδόθηκε σε ατύχημα.

Μακάρι να είναι ατύχημα και να μην είναι μια πρόβα πολέμου. Γιατί η σπουδή με την οποία έσπευσε το Αλ Τζαζίρα να μεταδώσει ότι η έκρηξη έγινε σε κέντρο διανομής φυσικού αερίου, γεννά πολλά ερωτηματικά…
Source : http://www.elzoni.gr/html/ent/584/ent.15584.asp

Κύπρος : Στρατηγικός επανασχεδιασμός στην ανατολική Μεσόγειο

Η αλλαγή στις κυπρο-ισραηλινές σχέσεις δημιουργεί νέα στρατηγικά δεδομένα 

Του Ανδρέα Πιμπίσιη

Αυτό που συμβαίνει αυτή την περίοδο είναι ο στρατηγικός επανασχεδιασμός στην ανατολική Μεσόγειο. Η αναφορά του Τζέιμς Κερ-Λίντσεϊ εμπερικλείει στην ολότητά της τα όσα καταγράφονται από το 2010 και εντεύθεν σε μια περιοχή όπου η Κύπρος αποτελεί κομβικό σημείο στο στρατηγικό επανασχεδιασμό. Προς αυτή την κατεύθυνση κινείται και η εμβάθυνση των σχέσεων μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ οι οποίες αργά αλλά σταθερά προχωρούν όλο και περισσότερο προς τα εμπρός.
Βαρόμετρο για τις σχέσεις των δύο χωρών αποτελεί η συμπεριφορά του πανίσχυρου εβραϊκού λόμπι εντός των Ηνωμένων Πολιτειών όπως καταγράφεται μέσα από ενέργειες και τοποθετήσεις της Αμερικανικής Εβραϊκής Επιτροπής (ΑΕΕ). Είναι πολύ καλά γνωστό ότι για την ΑΕΕ το πρώτο που μετρά είναι το πόσο καλά πάνε οι σχέσεις ενός Κράτους με το Ισραήλ. Γι’ αυτό και από το 2010 και μετά καταγράφεται μια σημαντική στροφή της συγκεκριμένης οργάνωσης στο πώς αντιμετωπίζει την Κύπρο και το πρόβλημά της.

Την περασμένη εβδομάδα βρέθηκε στην Κύπρο αντιπροσωπεία της εβραϊκής οργάνωσης -με έδρα το Σικάγο- υπό τον Τζέισον Ίσαακσον, διευθυντή στο τμήμα κυβερνητικών και διεθνών θεμάτων της ΑΕΕ. Έφτασαν στη Λευκωσία μια μέρα πριν από την επίσκεψη του Ισραηλινού Προέδρου Σιμόν Πέρες και είχαν εδώ συναντήσεις με αξιωματούχους του Υπουργείου Εξωτερικών και του Υπουργείου Συγκοινωνιών για θέματα εμπορικής ναυτιλίας, ενώ είχαν επαφές και με ξένους διπλωμάτες. Όλες αυτές οι επαφές της οργάνωσης, η οποία στην Ουάσιγκτον αποτελεί τον κινητήριο μοχλό του εβραϊκού λόμπι, δεν είναι άσχετες με την πρόοδο που παρουσιάζεται στις σχέσεις Κύπρου και Ισραήλ. Οι τοποθετήσεις του κ. Ίσαακσον, όπως καταγράφονται και σε σχετική ανακοίνωση της ΑΕΕ, είναι αρκούντως δηκτικές του κλίματος που επικρατεί στις κυπρο-ισραηλινές σχέσεις. «Η εντατικοποίηση των σχέσεων μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ, συμπεριλαμβανομένων της κοινής εξώρυξης και εκμετάλλευσης των υποθαλάσσιων κοιτασμάτων φυσικού αερίου, υπηρετεί τα συμφέροντα και των δύο κρατών και προάγει την ανάπτυξη και σταθερότητα στην περιοχή», σημείωσε στη δήλωσή του ο κ. Ίσαακσον. Σημείωσε ακόμα ότι «η ανάπτυξη των κοινών κοιτασμάτων φυσικού αερίου προάγει την προσπάθεια για ενεργειακή ασφάλεια».
 

Είναι εμφανές ότι το Ισραήλ, σ’ ό,τι αφορά στην ανάπτυξη των σχέσεων με την Κύπρο, δεν σταματά στην υπογραφή της συμφωνίας για καθορισμό Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης ούτε και σε διμερείς συμφωνίες. Προχωρά και πιο πέρα σε ζητήματα που σχετίζονται με την επόμενη μέρα της εξεύρεσης και εξόρυξης του φυσικού αερίου. Όπως έγινε σαφές από τον πρωθυπουργό του Ισραήλ Μπέντζιαμιν Νετανιάχου, κατά την επίσκεψη του Προέδρου Χριστόφια τον περασμένο Μάρτιο, για την ισραηλινή πλευρά έχει μεγάλη σημασία η εκμετάλλευση του φυσικού αερίου και πώς αυτό θα φτάνει στις αγορές. Κατά έμμεσο αλλά πολύ σαφή τρόπο το Ισραήλ έχει διαμηνύσει προς τη Λευκωσία ότι αναμένει από τώρα μια συμφωνία για την από κοινού δημιουργία των απαιτούμενων εγκαταστάσεων φύλαξης και υγροποίησης του φυσικού αερίου.
 

Η συμμετοχή του υπουργού Εθνικών Υποδομών του Ισραήλ Ούζι Λάνταου, στην αποστολή του Προέδρου Σιμόν Πέρες στη Λευκωσία δεν ήταν άσχετη με τις προθέσεις της ισραηλινής πλευράς. Οι όποιες αποφάσεις που σχετίζονται με την ανέγερση εγκαταστάσεων αποθήκευσης του φυσικού αερίου θα πρέπει να ληφθούν από το Υπουργείο Εθνικών Υποδομών του οποίου ηγείται ο κ. Λάνταου. Κι ακριβώς αυτό ήταν το θέμα που ο ίδιος συζήτησε στις επαφές που είχε στο περιθώριο της επίσκεψης του Σιμόν Πέρες στη Λευκωσία. Το Ισραήλ προσβλέπει στη δημιουργία κοινών εγκαταστάσεων με την Κύπρο οι οποίες θα βρίσκονται εντός ευρωπαϊκού εδάφους και ως εκ τούτου η εμπορία του φυσικού αερίου προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, την αγορά στην οποία στοχεύουν και οι δύο χώρες, καθίσταται πιο εύκολη.
 

Ήδη στο εσωτερικό η ισραηλινή κυβέρνηση αντιμετωπίζει αντιδράσεις για τη δημιουργία ανάλογων εγκαταστάσεων στην επικράτειά της. Μιλώντας πρόσφατα σε ενεργειακό συνέδριο και σχολιάζοντας την απόρριψη της πρότασης για δημιουργία εγκαταστάσεων για το φυσικό αέριο ο κ. Λάνταου ανέφερε χαρακτηριστικά πως η συγκεκριμένη απόφαση στοίχισε στο Ισραήλ κάπου 150 εκατομμύρια δολάρια.
Μέρος αυτού του ποσού μπορεί να το κερδίσει η Κύπρος με μια συμφωνία για τη δημιουργία των συγκεκριμένων εγκαταστάσεων στο δικό της έδαφος. Κι ο Ούζι Λάνταου ήταν κάθετος σ’ ό,τι αφορά στις προθέσεις της κυβέρνησής του τονίζοντας πως «το Ισραήλ πρέπει να κτίσει στην ξηρά εγκαταστάσεις για το αέριο».
 

Από δικής της πλευράς η Λευκωσία βλέπει με ικανοποίηση τις σχέσεις με το Ισραήλ να αναπτύσσονται όλο και περισσότερο. Και στις έως τώρα επαφές που είχε ο Πρόεδρος Χριστόφιας με την ισραηλινή πλευρά το μήνυμα που έλαβε είναι ότι η ανάπτυξη των σχέσεων αυτών δεν είναι θεωρητική αλλά ουσιαστική. Κι εμπράκτως αυτό αποδείχθηκε από τις ενέργειες της ισραηλινής πλευράς ως απάντηση των τουρκικών προκλήσεων στην περιοχή και ειδικότερα πέριξ της εξέδρας της Νoble στο οικόπεδο Αφροδίτη εντός της κυπριακής ΑΟΖ.
 

Ωστόσο η Λευκωσία δεν βιάζεται να κλείσει συμφωνία με το Ισραήλ για τη δημιουργία εγκαταστάσεων που αφορούν στην αποθήκευση και εκμετάλλευση του φυσικού αερίου που θα παράγουν οι δύο χώρες. Αυτή η καθυστέρηση γεννά κάποια ερωτηματικά για το κατά πόσο θα υπάρξει τελικά συμφωνία μεταξύ των δύο χωρών ή εν τέλει αν η Λευκωσία θα βάλει κι άλλους παίκτες στο παιχνίδι.
 

Διπλωματικοί κύκλοι δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο η Λευκωσία να θέλει πρώτα να εξετάσει το ρωσικό ενδιαφέρον για τη δημιουργία ενός κοινού σταθμού εκμετάλλευσης του φυσικού αερίου και μετά να καταλήξει σε οποιαδήποτε άλλη συμφωνία με το Ισραήλ. Ορισμένοι κύκλοι δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο η μεγάλη προθυμία που επέδειξε η Ρωσία στο να δανείσει χρήματα στην Κύπρο για αντιμετώπιση των οικονομικών της προβλημάτων να έχει σχέση με το φυσικό αέριο και με αποφάσεις που θα ληφθούν στο μέλλον.
 

Οι όποιες αποφάσεις που πρέπει πάντως να ληφθούν στη βάση του επανασχεδιασμού του στρατηγικού εδάφους της περιοχής από το οποίο μέχρι στιγμής η Κύπρος βγαίνει κερδισμένη. Γιατί υπό διαφορετικές συνθήκες τα δεδομένα μπορεί να αντιστραφούν και το φυσικό αέριο από πηγή ζωής μπορεί να μετατραπεί σ’ ένα φλεγόμενο πηγάδι.

 

Ούζι Λαντάου

ΚΟΙΝΕΣ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

Το Ισραήλ προσβλέπει στη δημιουργία κοινών εγκαταστάσεων με την Κύπρο οι οποίες θα βρίσκονται εντός ευρωπαϊκού εδάφους και ως εκ τούτου η εμπορία του φυσικού αερίου προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, την αγορά στην οποία στοχεύουν και οι δύο χώρες, καθίσταται πιο εύκολη.

Διασφάλιση ομαλής μεταφοράς ΠΟΛΥσύντομα Κύπρος και Ισραήλ θα προχωρήσουν στην υπογραφή μιας ακόμα συμφωνίας ιδιαίτερης γεωστρατηγικής σημασίας. Πρόκειται για τη συμφωνία συνεργασίας για την Έρευνα και Διάσωση στην ανατολική Μεσόγειο στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ των δύο χωρών. Δεν πρόκειται για μια στρατιωτική συμφωνία αλλά δεν παύει να έχει σημασία καθώς η άσκηση δικαιωμάτων Έρευνας και Διάσωσης εντός μιας συγκεκριμένης θαλάσσιας περιοχής καταδεικνύει και το ποιες χώρες ασκούν έλεγχο. Και αυτή η συμφωνία αποτελεί απάντηση στις τουρκικές βλέψεις στην περιοχή.
Πέραν αυτού όμως μια ανάλογη συμφωνία αλλά και η εμβάθυνση των σχέσεων Κύπρου και Ισραήλ έχει και μια άλλη διάσταση η οποία δεν αφορά το παρόν αλλά σίγουρα σχετίζεται με το μέλλον και τη μεταφορά του φυσικού αερίου προς την Ευρώπη.

Ως γνωστόν οι τουρκικοί σχεδιασμοί επιχειρούν να παρεμβληθούν στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Κύπρου και Ελλάδας. Αυτό στοχεύει μεταξύ άλλων στη δημιουργία προβλημάτων στις όποιες μελλοντικές προσπάθειες της Κύπρου για μεταφορά του φυσικού αερίου προς την Ευρώπη ιδιαίτερα εάν αυτό επιχειρηθεί με υποθαλάσσιους αγωγούς. Αλλά και η μεταφορά του αερίου με πλοία θα είναι προβληματική εάν η Τουρκία συνεχίσει να παρεμβάλλει εμπόδια. Η Κύπρος εκ των πραγμάτων δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει ανάλογες κινήσεις από την τουρκική πλευρά. Και σ’ αυτό το σημείο σημαντικό ρόλο θα έχει να παίξει το Ισραήλ από την ώρα που το προϊόν που θα φεύγει από την Κύπρο προς την Ευρώπη θα είναι κομμάτι και της δικής του παραγωγής. Source : http://www.philenews.com/digital/

Περί απώλειας εθνικής κυριαρχίας

Κ ωνσταντνίνος Χολέβας, πολιτικός αναλυτής
 Μία ομάδα διανοητών και δημοσιογράφων επιχειρεί να μάς πείσει πόσο καλό πράγμα είναι η απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας. Συνιστούν να είμαστε ευγνώμονες στην τρόικα που θα φέρει ξένους επιτρόπους στα υπουργεία μας για να μας κάνουν σωστούς Ευρωπαίους και να μας φέρουν τα φώτα τους. Φαίνεται ότι τα παπαγαλάκια της εξάρτησης και της υποτέλειας δεν θέλησαν ποτέ να διαβάσουν την ελληνική Ιστορία ή αν την διάβασαν , δεν μπόρεσαν να την καταλάβουν. Διότι στις πάμπολλες σελίδες αυτής της Ιστορίας υπάρχουν παραδείγματα Ελλήνων ηγετών που βρέθηκαν μεν σε δυσχερή θέση, αλλά δεν απώλεσαν την αξιοπρέπειά τους και δεν λησμόνησαν τα ιστορικά δικαιώματα και τις ιστορικές υποχρεώσεις του Έθνους μας.


Μία τέτοια σημαντική μορφή πατριώτη, ικανού και εντίμου κυβερνήτη τιμά στις 4 Νοεμβρίου η Εκκλησία μας. Πρόκειται για τον Άγιο Ιωάννη Γ΄ Δούκα Βατάτζη, αυτοκράτορα της Νικαίας όπου είχε μεταφερθεί προσωρινά η έδρα των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων. Από το 1204 έως το 1261 η Αυτοκρατορία της Νικαίας μαζί με την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας και το Δεσποτάτο της Ηπείρου αποτέλεσαν τα πρώτα ελληνικά εθνικά κράτη μετά από τον κατακερματισμό της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (Ρωμανίας) από τους Δυτικούς Σταυροφόρους. Στη Νίκαια της Μικράς Ασίας ο Θεόδωρος Λάσκαρις, ο γαμπρός του Ιωάννης Βατάτζης και ο γιός του Βατάτζη Θεόδωρος Β΄ Λάσκαρις, μαζί με τον ελληνοκεντρικό φιλόσοφο Νικηφόρο Βλεμμύδη ονόμασαν για πρώτη φορά το κράτος τους Ελληνίδα Επικράτειαν και αγωνίσθηκαν για να απελευθερώσουν την Κωνσταντινούπολη από τους Σταυροφόρους. Το επέτυχε ο διάδοχός τους Μιχαήλ Παλαιολόγος το 1261. Αξίζει να σταθούμε λίγο περισσότερο στον ευλαβή στρατηγό από το Διδυμότειχο Ιωάννη Βατάτζη, τον οποίο τιμά ως Άγιο η Ορθόδοξη Εκκλησία λόγω του ελεήμονος χαρακτήρα του και διότι μοίρασε δίκαια τον κρατικό πλούτο ώστε να ωφεληθούν οι φτωχότεροι.

Ας σκεφθούμε τις αναλογίες με την εποχή μας. Ο Βατάτζης το 1234 κυβερνά ένα μικρό κομμάτι του Ελληνισμού, ενώ η πρωτεύουσα του Γένους κατέχεται από Λατίνο Βασιλιά . Ο Ελληνισμός είναι ταπεινωμένος και διαμοιρασμένος σε φραγκικά βασίλεια και δουκάτα. Ο Πάπας που κρυβόταν πίσω από τις Σταυροφορίες ήταν ο πλανητάρχης της εποχής. Τότε, λοιπόν, ένας συγκεκριμένος Πάπας, ο Γρηγόριος Θ΄ έστειλε μία προκλητική επιστολή στον Ιωάννη Βατάτζη και τού ζήτησε να ξεχάσει δια παντός την Κωνσταντινούπολη και να εγκαταλείψει τον βυζαντινό τίτλο «Βασιλεύς και Αυτοκράτωρ Ρωμαίων» , Ο Ιωάννης Βατάτζης, αν και ήταν σε δυσμενέστερη θέση από πλευράς πολιτικής και οικονομικής, έστειλε μία εκπληκτική επιστολή –απάντηση που αποτελεί μνημείο ελληνικής υπερηφάνειας και εθνικής αξιοπρέπειας. Μακάρι να εδιδάσκοντο από αυτήν οι σημερινοί κυβερνήτες μας, οι φιλομνημονιακοί αρθρογράφοι και ορισμένοι ηγέτες των ευρωπαίων εταίρων μας, επίγονοι των Σταυροφόρων του 1204. Αντιγράφω μερικές φράσεις σε νεοελληνική γλώσσα, όπως δημοσιεύονται –μαζί με το πρωτότυπο- στο βιβλίο του Ιωάννη Σαρσάκη «Ιωάννης Γ΄ Βατάτζης-ο Άγιος Αυτοκράτορας του Βυζαντίου» ( έκδοση Ορθοδόξου Κυψέλης, Θεσσαλονίκη 2008):

«... Μάς γράφεις ότι από το δικό μας , το Ελληνικό γένος, άνθησε η σοφία και τα αγαθά της διαδόθηκαν στους άλλους λαούς. Αυτό σωστά το γράφεις. Πώς όμως αγνόησες, ή και αν υποτεθεί ότι δεν το αγνόησες, πώς ξέχασες να γράψεις ότι, μαζί με τη σοφία, το γένος μας κληρονόμησε από τον Μέγα Κωνσταντίνο και τη βασιλεία;... Συ απαιτείς να μην αγνοήσουμε τον θρόνο σου και τα προνόμιά του. Αλλά εμείς έχουμε να ανταπαιτήσουμε να δεις καθαρά και να μάθεις τα δικαιώματα που έχουμε εμείς επί της εξουσίας και του κράτους της Κωνσταντινούπολης, το οποίο από τον Μέγα Κωνσταντίνο διατηρήθηκε για μία χιλιετία και έφτασε σε μάς . Οι γενάρχες της βασιλείας μου είναι από το γένος των Δουκών και των Κομνηνών, για να μην αναφέρω εδώ και όλους τους άλλους βασιλείς που είχαν ελληνική καταγωγή και για πολλές εκατοντάδες χρόνια κατείχαν τη βασιλική εξουσία της Κωνσταντινούπολης. .... Εμείς εξαναγκαστήκαμε από την πολεμική βία και φύγαμε από τον τόπο μας. Όμως δεν παραιτούμαστε από τα δικαιώματά μας της εξουσίας και του κράτους της Κωνσταντινούπολης...... Ποτέ δεν θα πάψουμε να δίνουμε μάχες και να πολεμούμε αυτούς που την κατέκτησαν και την κατέχουν. Γιατί, αλήθεια, πώς δεν θα διαπράτταμε αδικία απέναντι στους νόμους της φύσης και στους θεσμούς της πατρίδας μας και στους τάφους των προγόνων μας και στα θεία και ιερά τεμένη, αν δεν πολεμήσουμε για όλα αυτά με τη δύναμή μας;.....Ωστόσο να ξέρει η αγιότητά σου ότι υποδεχτήκαμε χωρίς λύπη το αγροίκο ύφος του γράμματός σου και φερθήκαμε με ηπιότητα στους κομιστές του, μόνο και μόνο για να διατηρήσουμε την ειρήνη μαζί σου»!

Αν αντικαταστήσουμε τη λέξη «Πάπας» με τη λέξη «τρόϊκα» και τη λέξη «Κωνσταντινούπολη» με τη λέξη «εθνική κυριαρχία» κατανοούμε ποια απάντηση επιβάλλεται να δίδουν οι εκάστοτε κυβερνήτες μας σε προκλητικές απαιτήσεις των διαφόρων δανειστών μας. Το ότι δανειζόμαστε δεν σημαίνει ότι πρέπει να δώσουμε γην και ύδωρ εξευτελιζόμενοι εθνικά. Ο Ιωάννης Βατάτζης διοικούσε ένα καθημαγμένο τμήμα του ηττημένου τότες Ελληνισμού, αλλά απήντησε με θαυμαστή παρρησία στον πανίσχυρο Πάπα.

ΥΓ. Ο Βατάτζης ανέπτυξε  την γεωργία, την πτηνοτροφία και την κτηνοτροφία στην τότε αυτοκρατορία, περιορίζοντας τις εισαγωγές και την κατανάλωση προϊόντων που διακινούσαν οι Ενετοί καθώς ανέπτυξε και την παιδεία με αυτοκρατορικές χρηματοδοτήσεις. Κάθε σύγκριση με το σήμερα, μόνο θλίψη προκαλεί.

Κ.Χ. 28.10.2011

Source : infognomonpolitics.blogspot

Στην τελική ευθεία η επιλογή αγωγού προμήθειας αζέρικου αερίου στην Ευρώπη

Της Μανταλένας Πίου

Η µάχη για τον αγωγό που θα µεταφέρει το αέριο του Αζερµπαϊτζάν στην Ευρώπη, ανάµεσα στα τρία πρότζεκτ, το «Ναµπούκο», τον ITGI και τον ΤΑΡ περνά σε κρίσιµη καµπή τους επόµενους µήνες. Η κρατική εταιρεία αερίου του Αζερµπαϊτζάν, η Socar, έχει αρχίσει να αξιολογεί τις προτάσεις των εταιρειών που «τρέχουν» τα τρία πρότζεκτ και έχει ανακοινώσει ότι θα δώσει το χρίσµα κοντά στα Χριστούγεννα.


Το πιθανότερο, όµως, όπως εκτιµούν οι περισσότεροι αναλυτές είναι ότι η τελική επιλογή θα πάρει ακόµα αρκετό χρόνο, καθώς το Μπακού χρησιµοποιεί τη θέση του για να διαπραγµατευτεί σοβαρά πολιτικά και οικονοµικά ανταλλάγµατα τόσο µε την Ευρώπη όσο και µε τη Ρωσία.

Ελληνικό ενδιαφέρον
Τα δύο από τα τρία έργα, ο ΙTGI και ο ΤΑΡ έχουν σοβαρό ελληνικό ενδιαφέρον, αφού ο πρώτος, στον οποίο µετέχει και η ΔΕΠΑ, προβλέπει την κατασκευή υποθαλάσσιου αγωγού Ελλάδας- Ιταλίας για τη µεταφορά του αερίου. Ο ΤΑΡ θα καταλήγει επίσης στην Ιταλία, περνώντας προηγουµένως από Ελλάδα και Αλβανία. Και οι δύο αγωγοί θα τροφοδοτούνται µε αζέρικο αέριο στα ελληνο-τουρκικά σύνορα, από την υφιστάµενη διασύνδεση. Ο τρίτος αγωγός, ο «Ναµπούκο» παρακάµπτει τελείως την Ελλάδα, αφού ακολουθεί τη διαδροµή Τουρκία-Βουλγαρία για να καταλήξει στην Αυστρία.

Θεωρητικά ο «Ναµπούκο» είναι και ο µεγαλύτερος αντίπαλος, του ρωσικού αγωγού South Stream, καθώς και οι δύο σχεδιάζονται για τη µεταφορά πολύ µεγάλων ποσοτήτων αερίου, της τάξης των 30 δισ. κυβικών µέτρων ετησίως ο καθένας. Αντίθετα, ITGI και ΤΑΡ «µιλούν» για πολύ λιγότερες ποσότητες της τάξης των 10-12 δισ. κ.µ. ο καθένας, πράγµα που εξηγεί εν µέρει γιατί ο ρωσικός παράγων δεν δείχνει τόσο αρνητικός µε τα δύο αυτά σχέδια, ίσως γιατί εκτιµά ότι θα µπορούσε ακόµα και να συνεργαστεί µε ένα ή και τα δύο πρότζεκτ. Αλλωστε δεν είναι λίγοι οι αναλυτές που σε βάθος χρόνου... βλέπουν ως µόνη λύση τη συγχώνευση των αγωγών σε έναν, ο οποίος θα µεταφέρει αζέρικο και ρωσικό αέριο στην Ευρώπη, µέσω του λεγόµενου «Νοτίου Διαδρόµου».

Σε πρόσφατη συνέντευξη στη «Φωνή της Ρωσίας» ο επικεφαλής ενός ενεργειακού Fund της Ρωσίας Konstantin Simonov δήλωσε πως ακόµα και η Ευρωπαϊκή Ενωση έχει παραδεχθεί ότι ο Ναµπούκο είναι ένα περίπλοκο πρότζεκτ µε πολλά προβλήµατα, χωρίς πηγές αερίου για να το τροφοδοτήσουν. Από την πλευρά του το Μπακού δεν έχει πάρει ακόµα τις αποφάσεις του καθώς «παζαρεύει» για να εισπράξει περισσότερα οικονοµικά και πολιτικά οφέλη τόσο από την Ευρώπη όσο και από τη Ρωσία, η οποία έχει εκδηλώσει ενδιαφέρον για την εξαγορά σηµαντικών ποσοτήτων του αερίου του Αζερµπαϊτζάν, µε στόχο να ελέγξει καλύτερα την τροφοδοσία της Ευρώπης...

Αύξηση παραγωγής
Το Αζερµπαϊτζάν έχει θέσει στόχο να αυξήσει την ετήσια παραγωγή αερίου στα 30 δισ. κυβικά µέτρα ως το 2015 και στα 50-60 δισ. κυβικά µέτρα ως το 2020. Στόχοι πολλοί φιλόδοξοι, που προκαλούν έντονο σκεπτικισµό δεδοµένου ότι το 2010 το εµπορεύσιµο αέριο του Αζερµπαϊτζάν ήταν τελικώς 10 δισ. κυβικά µέτρα λιγότερο απ' όσο είχε αρχικώς σχχεδιαστεί. Η εµπορική λειτουργία του νέου κοιτάσµατος Σαχ Ντενίζ ΙΙ, το οποίο προορίζεται για την τροφοδοσία της Ευρώπης, είχε αρχικά σχεδιαστεί για το 2012, όµως αναβλήθηκε για το 2017. Πολλοί εκτιµούν ότι θα αναβληθεί εκ νέου. Αν συµβεί αυτό, τότε η ποσότητα των 16 δισ. κυβικών µέτρων το χρόνο θα επιτευχθεί το 2025.

Το συνολικό δυναµικό µεταφοράς αερίου του Ναµπούκο, του ITGI και του ΤΑΡ αγγίζει τα 50 δισ. κυβικά µέτρα αερίου, ετησίως. Το µεγάλο ερώτηµα, όµως, είναι αν το Αζερµπαϊτζάν διαθέτει την ποσότητα αυτή. Στοιχεία του 2010 αναφέρουν ότι διαθέτει µόνον 27 δισ. κυβικά µέτρα, ενώ τα διάφορα σχέδια µιλούν για διπλασιασµό των ποσοτήτων αυτών ως το 2020. Η εκµετάλλευση του νέου κοιτάσµατος Σαχ Ντενίζ ΙΙ απαιτεί άντληση από πολύ µεγαλύτερο θαλάσσιο βάθος σε σχέση µε το Σαχ Ντενίζ Ι., αυξάνοντας δραµατικά το κόστος του έργου που υπολογίζεται σε 20-22 δισ. δολάρια. Από την άλλη πλευρά, το Αζχερµπαϊτζάν έχει δηλώσει ότι ως τα τέλη του χρόνου θα λάβει την απόφαση για το «δρόµο» και κατ' επέκταση τον αγωγό, που θα µεταφέρει το αέριο του Σαχ Ντενίζ ΙΙ στην Ευρώπη.

Στα τέλη Οκτωβρίου, µάλιστα, το Αζερµπαϊτζάν και η Τουρκία, µετά από χρόνια διαφωνιών, υπέγραψαν ένα πακέτο από συµφωνίες για το αέριο, το οποίο καλύπτει θέµατα κόστους για τη µεταφορά του φυσικού αερίου από το Σαχ Ντενίζ ΙΙ στην Τουρκία, τις ποσότητες του αερίου που προορίζονται για την Τουρκία µετά το 2017, καθώς και τη συµφωνία για την τράνζιτ µεταφορά του αζέρικου αερίου από την Τουρκία.
Source : http://www.imerisia.gr/article.

Ο αστόχαστος στόχος

Η νέα κυβέρνηση συστάθηκε με έναν και μόνο έναν σκοπό: την επιβεβαίωση της Συμφωνίας των Βρυξελλών (της 26ης Οκτωβρίου) από μία ευρεία πλειοψηφία του ελληνικού λαού (ή τουλάχιστον των πολιτικών δυνάμεων που τον εκπροσωπούν) και την εφαρμογή μιας δέσμης μέτρων που αυτή η Συμφωνία απαιτεί από την ελληνική κυβέρνηση. Αυτό δεν αποτελεί ερμηνεία δική μου αλλά προγραμματικό στόχο της νέας κυβέρνησης και απαίτηση των ευρωπαίων εταίρων μας (σύμφωνα με τα δικά τους λεγόμενα).
Δεν υπάρχουν ελληνίδες, έλληνες, ακόμα και απλοί φιλέλληνες που να μην εύχονται στην νέα κυβέρνηση να σταματήσει τον εκτροχιασμό της χώρας και να συνεισφέρει στην συγκράτηση της αντίστοιχης κατάρρευσης της ευρωζώνης. Πέραν βέβαια των ευχών, είναι φυσιολογικό όλοι μας να αγωνιούμε για το μέλλον. Κάπου εδώ όμως οι αγωνίες μας διίστανται.
Οι περισσότεροι σχολιαστές του "σοβαρού" ελληνικού τύπου (συμπεριλαμβανομένων και των περισσότερων συνδαιτυμόνων μου εδώ στο protagon) αγωνιούν για το κατά πόσο η νέα κυβέρνηση θα καταφέρει να κάμψει τις εσωτερικές αντιστάσεις και να εφαρμόσει τα μέτρα που προβλέπονται από την Συμφωνία των Βρυξελλών. Θεωρούν δεδομένο ότι, αν το πετύχει, η κατρακύλα θα σταματήσει, η Ελλάδα μπορεί και να "σωθεί" και (στον βαθμό που κι οι υπόλοιποι ευρωπαίοι καταφέρουν να ακολουθήσουν τις επιταγές της Συμφωνίας των Βρυξελλών) να βοηθήσει το ευρώ να ανανήψει.
Μακάρι να μοιραζόμουν αυτή την αγωνία. Μακάρι να πίστευα κι εγώ ότι, αν απλώς ανασκουμπωθούμε ως έθνος και ως άτομα και αν καταφέρουμε να  κάνουμε αυτά τα οποία ζητά από εμάς η Συμφωνία των Βρυξελλών, θα αρχίσει να τρεμοπαίζει, δειλά στην αρχή, το φως στο τέλος του τούνελ. Δεν το πιστεύω όμως. Δυστυχώς. Και δεν το πιστεύω επειδή κρίνω πως η Συμφωνία των Βρυξελλών, μαζί και με την αμέσως προηγούμενη Συμφωνία της 21ης Ιουλίου, θα καταγραφούν στην Ευρωπαϊκή ιστορία ως τα θανάσιμα αυτο-γκολ που οδήγησαν το ευρώ στην τελική ήττα.

Την επομένη της 21ης Ιουλίου, εδώ στο protagon, εν μέσω πανηγυρισμών για την νέα "διάσωση" της χώρας είχα γράψει: "... σε δύο ή τρεις μήνες η ΕΕ θα πρέπει να συνάψει μια αντίστοιχη συμφωνία για τις Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία κλπ. Αυτού του είδους τα μέτρα θα είναι τότε απαγορευτικά ακριβά (για όλες αυτές τις χώρες). Οι κερδοσκόποι το γνωρίζουν και μας την έχουν στημένη στην γωνία. Δεν θα αργήσουν να χτυπήσουν. Και τότε ίσως είναι πολύ αργά να συνειδητοποιήσουν οι ηγέτες μας το τεράστιο κόστος της άρνησης της ανάγκης για μια συστημική λύση."

Πράγματι, μερικούς μήνες αργότερα, το βράδυ της 26ης Οκτωβρίου, την νύχτα που οι ηγέτες μας (με προεξάρχοντες την κα Μέρκελ, τον κ. Σαρκοζύ και τον κ. Νταλλάρα) "μαγείρευαν" την νέα Συμφωνία των Βρυξελλών, στην βάση των πληροφοριών που είχα για το περιεχόμενο της Συφωνίας, και πάλι εδώ στο protagon, έγραφα ότι επρόκειτο όχι απλά για μια ακόμα αποτυχημένη Σύνοδο Κορυφής αλλά για μία Σύνοδο που θα κατέληγε σε Συμφωνία η οποία θα αποδειχθεί "ακόμα ένα καρφί στο φέρετρο του ευρω-συστήματος". Λίγες μέρες αργότερα εξηγούσα το γιατί αυτή η συμφωνία αυτή δεν υπήρχε περίπτωση να βοηθήσει την Ιταλία, τις τράπεζες ή την Ελλάδα και, συνεπώς, θα συνεισέφερε τα μέγιστα στην κατασκευή του φέρετρου στο οποίο θα ενταφιαστεί το ευρώ και, μαζί του, η ιδέα της ευρωπαϊκής ενότητας, ολοκλήρωσης, πείτε το όπως θέλετε. Σήμερα, μόλις τώρα, ολοκλήρωσα (εδώ στην Νέα Υόρκη από όπου σας γράφω) ένα αρκετά μακροσκελές κείμενο με το οποίο εξηγώ πολύ αναλυτικότερα γιατί η Συμφωνία των Βρυξελλών, πράγματι, εντείνει την Κρίση (όπως ήδη φαίνεται από τις εξελίξεις στο μέτωπο του χρέους σημαντικών χωρών του ευρωπαϊκού πυρήνα όπως η Ιταλία, το Βέλγιο, η Γαλλία). Γιατί πρόκειται για μια Συμφωνία Δηλητηριώδη. [Το κείμενο αυτό γράφτηκε ως βάση συζήτησης που θα λάβει χώρα αύριο το απόγευμα εδώ, στην Νέα Υόρκη, σε σημαντικό δημόσιο. ομοσπονδιακό, οργανισμό. Για αυτό τον λόγο δεν έχω προλάβει να το μεταφράσω στα ελληνικά. Συγχωρέστε με παρακαλώ.]

Άλλη μια φορά τονίζω ότι εύχομαι να έχω άδικο. Να αποδειχθεί εσφαλμένη η ανάλυσή μου. Πολύ φοβάμαι όμως ότι κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί. Όπερ μεθερμηνευόμενο, φοβάμαι πως το όλο σκεπτικό, όλο το raison d' etre της νέας κυβέρνησης χτίζεται σε μια κινούμενη άμμο. Αν όντως η Συμφωνία των Βρυξελλών, όπως ισχυρίζομαι στο κείμενο αυτό, (α) εγγυάται την επ' άπειρον αναβολή κεφαλαιοποίησης των τραπεζών της ευρωζώνης όλης, (β) αφήνει την Ελλάδα εντελώς ανοχύρωτη μπροστά στην ύφεση και στο χρέος, (γ) δυναμιτίζει το χρέος της Ιταλίας και της Ισπανίας, και (δ) υπονομεύει την αξιοπιστία της ευρωζώνης με τα τερτίπια που προβλέπει όσον αφορά το EFSF, τότε ποιος ο ρόλος μιας κυβέρνησης της οποίας το Α και το Ω δεν είναι άλλο από την εφαρμογή των όρων αυτής της Συμφωνίας;

Κλείνοντας, την άποψή μου για τον κ. Παπαδήμο την έχω καταθέσει εδώ πριν από έναν χρόνο. Δεν έχει σημασία. Είμαι διατεθειμένος να δεχθώ ότι οι άνθρωποι μπορούν να ξεπεράσουν τον εαυτό τους όταν η ιστορία τους αναθέτει νέες, κρίσιμες, εθνικές αποστολές. Να κάνουν την προσωπική τους υπέρβαση. Είμαι, ακόμα, έτοιμος να ξεχάσω την πεισματώδη αντίρρηση του κ. Παπαδήμου στην (απαραίτητη από διετίας) αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους, την οποία τώρα, σε μια έξαρση της ιστορικής ειρωνείας, καλείται να διαχειριστεί από την θέση του πρωθυπουργού της χώρας. Του εύχομαι λοιπόν καλή επιτυχία. Δυστυχώς όμως η κυβέρνησή του καλείται να πετύχει στόχους που δεν είναι μόνο αδύνατον να επιτευχθούν αλλά στόχους δηλητηριώδεις τόσο για την Ελλάδα όσο και για την Ευρώπη. Πολύ φοβάμαι ότι ο κ. Παπαδήμος παγιδεύτηκε στον τραγικό ρόλο του συντονιστή κυβερνητικής προσπάθειας που στοχεύει στο να εφαρμοστεί μια ευρωπαϊκή Συμφωνία η οποία έχει καταργηθεί ήδη στην πράξη και η οποία υπονομεύει το ευρω. (*)

(*) Ακριβώς όπως η Συμφωνία της 21ης Ιουλίου καταργήθηκε λίγες μέρες μετά την θριαμβευτική υπογραφή της.
Αρθρο του κ. Γιάννη Βαρουφάκη
Source : http://www.protagon.gr/

Η μετα-Κεμαλική εξωτερική πολιτική της Τουρκίας

Χρήσιμα συμπεράσματα αναδείχθηκαν από την ημερίδα του Εργαστηρίου Διεθνών Σχέσεων και Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας με θέμα: “Η Μετα-Κεμαλική Εξωτερική Πολιτική της Τουρκίας”.

Στο επίκεντρο της ημερίδας βρέθηκε η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας υπό το νέο-οθωμανικό δόγμα, κυρίως έτσι όπως αυτή εκφράζεται από την ηγεσία του AKP και ιδιαίτερα τον Υπουργό Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου.  

Στην ημερίδα συμμετείχαν οι πανεπιστημιακοί: Παναγιώτης Ήφαιστος, Ιωάννης Μάζης, Ηλίας Κουσκουβέλης, Σπύρος Λίτσας και Νίκος Ραπτόπουλος και ο αναλυτής Σάββας Καλεντερίδης. Παρέμβαση για το παρόν και το μέλλον των Τουρκοισραηλινών σχέσεων και για τις σχέσεις Κύπρου - Ισραήλ και Ελλάδας - Ισραήλ έκανε από το Ισραήλ ο καθηγητής  του Πανεπιστημίου Bar Ilan Amikam Nachmani.

Κοινός τόπος ανάμεσα στους ομιλητές ήταν ότι η Τουρκία παρότι επιθυμεί την περιφερειακή ηγεμονία αντιμετωπίζει και θα αντιμετωπίσει πολλά εμπόδια στο να την κατακτήσει.  Παρά την αρχική ευφορία τής Τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, “η Τουρκία έχει ήδη καταγράψει αποτυχίες” τόνισε ο Καθηγητής τού Πανεπιστημίου Μακεδονίας και Διευθυντής τού Εργαστηρίου Ηλίας Κουσκουβέλης.  Ανέδειξε τις συγγένειες της στρατηγικής του ‘στρατηγικού βάθους’ του Νταβούτογλου με τη θεωρία του «επιθετικού ρεαλισμού» και το έργο του Καθηγητή John Mearsheimer Η Τραγωδία της Πολιτικής των Μεγάλων Δυνάμεων και αναρωτήθηκε αν, υπό αυτό το θεωρητικό πρίσμα, θα κάνουμε λόγο και για “Τραγωδία της Τουρκικής Εξωτερικής Πολιτικής” . Ο ίδιος έθεσε ακόμη ένα ζήτημα για το οποίο ακολούθησε συζήτηση μεταξύ των ομιλητών και του κοινού και αυτό ήταν το “γιατί ο Νταβούτογλου άνοιξε όλα τα χαρτιά του” στο βιβλίο του Στρατηγικό βάθος.

Ο Καθηγητής του Πανεπιστημίου Πειραιώς Παναγιώτης Ήφαιστος υπογράμμισε την ικανότητα αυτοσυντήρησης της Τουρκίας, λέγοντας χαρακτηριστικά, ότι τη ζηλεύει, διατυπώνοντας, όμως, τις επιφυλάξεις του γιατί όπως είπε στην ηγεμονική στροφή της Τουρκίας οι κίνδυνοι από την υπερεξάπλωση συγκρούονται με τις δυνατότητες για αξιοποίηση ευκαιριών.  Ωστόσο, έκρινε την ανάδειξη του ισλαμικού στοιχείου ως κεντρικό άξονα πολιτικής ως μια ορθολογική κίνηση και χαρακτήρισε την εξωτερική πολιτική του AKP περισσότερο ενεργητική και με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση.  Στη σημαντική ανακατάταξη που γίνεται στην περιοχή μας σύμφωνα με τον Καθηγητή Ήφαιστο, η Τουρκία θα κερδίσει αν χάσουμε εμείς το Αιγαίο και την Κύπρο.  Ενώ η άποψή του είναι ότι ένα κράτος δεν χάνει, όταν κάνει φανερές τις επιδιώξεις της στο διπλωματικό παιχνίδι.

Ο Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Ιωάννης Μάζης επικεντρώθηκε στο έργο του Νταβούτογλου, η μετάφραση του οποίου στα ελληνικά έφερε σύμφωνα με τον ίδιο σε αμηχανία την “τουρκολαγνική κοινότητα της Ελλάδας”.  Ο Καθηγητής Μάζης σημείωσε ότι το βιβλίο του Νταβούτογλου, το Στρατηγικό βάθος, διαπνέεται από μια εθνικόστροφη συμπεριφορά που δεν μπορεί να χαρακτηρίζει έναν αναλυτή, ο οποίος μάλιστα προβαίνει σε επιστημονικά άλματα.

Ο αναλυτής Σάββας Καλεντερίδης έκανε μια ιστορική αναδρομή στην εξωτερική πολιτική της Τουρκίας για να αναδείξει την εξέλιξη του νεο-Οθωμανικού δόγματος, στο οποίο στηρίζεται η πολιτική του AKP σήμερα. Ανέλυσε τις πρόσφατες μεταστροφές της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής σε Τυνησία, Αίγυπτο και Λιβύη, λόγω της επικράτησης της Αραβικής Άνοιξης αλλά και τις επιπτώσεις του Mavi Marmara και της στάσης της Τουρκίας απέναντι στην Αφροδίτη στις σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ. Ο αναλυτής κ. Καλεντερίδης επεσήμανε ότι φαίνεται πώς όπου τα συμφέροντα της Τουρκίας συγκρούονται με εκείνα των ΗΠΑ, η πολιτική Νταβούτογλου ανατρέπεται.

Μια διαφορετική οπτική πρόσφερε ο Επίκουρος Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας Σπύρος Λίτσας, ο οποίος δεν στάθηκε στο δεδομένο σκοπό της Τουρκίας, την περιφερειακή ηγεμονία, αλλά στα μέσα που χρησιμοποιεί η τουρκική πολιτική. Σ’ αυτό το πλαίσιο ανέλυσε το ρόλο της ‘ήπιας ισχύος’ στη στρατηγική της Τουρκίας. Σύμφωνα με την ανάλυση του η χρήση της ήπιας ισχύος σ’ αυτή την περίπτωση, στόχο έχει να ενισχύσει τη συνολική ισχύ, χωρίς, όμως, να ενεργοποιήσει τους πυλώνες της σκληρής ισχύος που θα προκαλούσαν διλήμματα ασφάλειας.

Την ημερίδα έκλεισε ο Λέκτορας του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και μεταφραστής του βιβλίου του Αχμέτ Νταβούτογλου το Στρατηγικό βάθος Νίκος Ραπτόπουλος, ο οποίος εστίασε στις σχέσεις της Τουρκίας με τον Αραβικό Κόσμο και σημείωσε ότι η Τουρκία επιδίωξε να αξιοποιήσει τις σχέσεις της με τον αραβοϊσλαμικό κόσμο στη βάση της ιστορικής και θρησκευτικής παράδοσης, αναζήτησε συνασπισμό δυνάμεων με τις αραβικές χώρες στα διεθνή φόρα, ωστόσο η αραβική άνοιξη φαίνεται να ανέτρεψε τα σχέδια Νταβούτογλου.

Τέλος, μια από τις κοινές θέσεις των ομιλητών ήταν ότι η Τουρκία περνάει μια περίοδο έντονης δραστηριότητας στην εξωτερική της πολιτική και αξιοποιεί το επιστημονικό της δυναμικό στη χάραξή της, γεγονός που δεν συμβαίνει στην Ελλάδα.

Την ημερίδα, που συντόνισε ο Σύμβουλος Στρατηγικής και Επικοινωνίας κ. Γιάννης Ράζος, χαιρέτησαν ο Πρόεδρος του Τμήματος ΔΕΣ καθηγητής Γεώργιος Σπυρόπουλος και ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας καθηγητής Ιωάννης Χατζηδημητρίου, ενώ την παρακολούθησαν πανεπιστημιακοί, δεκάδες φοιτητές και στελέχη των ενόπλων δυνάμεων

Source : .http://www.diethneis-sxeseis.gr

Ποιός κέρδισε από την κρίση της ευρωζώνης

Σύμφωνα με όσα  ισχυρίζεται ένας οικονομολόγος της ING, η Γερμανία κέρδισε περίπου 9 δις ευρώ από την κρίση της ευρωζώνης τα δυο τελευταία χρόνια.

«Για αρκετό διάστημα, η γερμανική οικονομία είναι από τους ελάχιστους κερδισμένους της κρίσης χρέους. Μάλιστα, η γερμανική κυβέρνηση μπορεί να αποκτήσει χρηματοδότηση από τις αγορές σχεδόν δωρεάν», λέει ο Carsten Brzeski της ING στο Βέλγιο.

Αντιθέτως, το κόστος δανεισμού της Ιταλίας τρομάζει, αφού τα δεκαετή ομόλογά της άγγιξαν επιτόκια της τάξης του 7%, κάτι που οι αγορές θεωρούν ως μη βιώσιμο.

Από την πλευρά της, η Γαλλία δανείζεται με 3%, που επίσης αποτελεί ρεκόρ για τη χώρα.

Όπως λέει ο Brzeski, «Με την Ιταλία και τη Γαλλία να αρχίζουν να κινδυνεύουν, η γερμανική οικονομία άρχισε κι αυτή να χάνει την ισχύ της. Η τάση όμως των χρηματαγορών να ψάχνουν για ασφαλή καταφύγια, έχει φέρει απροσδόκητα έσοδα στη γερμανική κυβέρνηση». Η τάση αυτή, λέει, έχει φέρει τα σπρεντς της Γερμανίας σχεδόν στο μηδέν, από τότε που ξεκίνησε η κρίση.

Τα επιτόκια των διετών γερμανικών ομολόγων είναι σήμερα στο 0.3%, και των δεκαετών 1.7%. Τα εξάμηνα χαρτιά, που αποτελούν και τα πιο φτηνά, βρίσκονται στο 0.08%, από το 0.3% που ήταν πριν ένα μήνα.

Με την Γερμανία να ζει μια ισχυρή οικονομική ανάπτυξη, και με τους διεθνείς επενδυτές να της προσφέρουν αφειδώς τα χρήματά τους, ο Brzeski υπολογίζει πως το Βερολίνο θα πρέπει να έχει ήδη ένα καθαρό κέρδος περίπου €9 δις από τις δημοπρασίες ομολόγων.

«Είναι πολύ ενδιαφέρον, το ότι το ποσό αυτό είναι ήδη μεγαλύτερο από την πρόσφατα ανακοινωθείσα φορολογική μείωση ύψους €8 δις που ανακοίνωσε το Βερολίνο για τα έτη 2013 και 2014. Όπως φαίνεται, οι Έλληνες είναι αυτοί που χρηματοδοτούν την φορολογική μεταρρύθμιση των Γερμανών», προσθέτει.

Και για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης, €8 δις είναι το ποσό της δόσης που η Ελλάδα ελπίζει να εισπράξει αν τα πολιτικά της κόμματα συμφωνήσουν σε μια μεταβατική κυβέρνηση, και αν υπογράψουν πως δεσμεύονται να εφαρμόσουν τα προτεινόμενα μέτρα λιτότητας. Αυτό το ποσό ίσα που καλύπτει τις υποχρεώσεις της Αθήνας για τους επόμενους τρεις μήνες.

Πηγή: antinews.gr