Παγκοσμιοποίηση και Κράτος

του Απόστολου Αποστολόπουλου
Οι τελευταίες εξελίξεις στην ΕΕ, με την ωμή επιβολή των γερμανικών απόψεων στους πάντες, στα άλλα κράτη και τις Τράπεζες, επιβεβαίωσαν αυτό που μερικοί υποστήριζαν από την πρώτη στιγμή: ότι, δηλαδή, και στην εποχή της Παγκοσμιοποίησης, ο καθοριστικός πυρήνας ισχύος του διεθνούς συστήματος είναι το Κράτος.
Ο ιδιωτικός οικονομικός παράγων παραμένει εξαρτώμενος από το Κράτος, όσο και αν αυτό διατηρεί την ιδιότητα του υπηρέτη των μεγάλων συμφερόντων.
Η απόδοση στο Κεφάλαιο εθνικών χαρακτηριστικών («αμερικανικό», «κινεζικό», «γερμανικό»), απλουστεύει και σχηματοποιεί αλλά δεν πλαστογραφεί την πραγματικότητα. Το Χρήμα έχει και σήμερα «ταυτότητα προέλευσης», έχει πατρίδα. Το Κράτος είναι και σήμερα το εκ των ων ουκ άνευ εφαλτήριο για να περιπλανηθεί εκτός συνόρων το Κεφάλαιο.
Κάθε αμφιβολία περί αυτών καταπίπτει μετά τις πρόσφατες αποφάσεις της ΕΕ, γερμανοκρατούμενης πλέον. Οι Τράπεζες, ο πλέον βασικός πυλώνας σήμερα του καπιταλιστικού συστήματος, καλούνται να συμμετάσχουν «εθελοντικά» σ’ αυτό που ονομάστηκε σωτηρία του ευρώ και της χώρας μας. Και, το σημαντικότερο, οι διαβόητες «Αγορές» φαίνεται, προσώρας, να προσαρμόζονται σε μια «υποχρεωτικά εθελοντική» αποδοχή ζημιών, ή απώλεια κερδών, δικών τους και των Τραπεζών. Εννοείται ότι θα εισπράξουν αποζημίωση για την ευπρεπή στάση τους. Αν πεισμώσουν, επικρέμαται Δαμόκλειος Σπάθη. Ο Ιδιωτικός Τομέας προκάλεσε σεισμό στο σύστημα. Η τυχόν άρνησή του να επωμιστεί μέρος των ζημιών μπορεί να αναμοχλεύσει επικίνδυνα τα κοινωνικά και πολιτικά θεμέλια του συστήματος. Με συνέπεια την αυτοκαταστροφή. Σ’ αυτό συμπυκνώνεται η ουσία της κρίσης.
Αν είναι έτσι τότε από την Οικονομία περνάμε ευθέως στις σχέσεις Κρατών. Όντως η τελευταία Σύνοδος των Βρυξελλών θεωρείται νίκη της Γερμανίας. Είναι, όμως, άραγε; Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν η Γερμανία νίκησε σε μια Σύνοδο αλλά αν μπορεί να ηγηθεί και πολύ περισσότερο να ηγεμονεύσει στην Ευρωπαϊκή Ήπειρο-το ερώτημα μελετάται ήδη στο Βερολίνο. Κάθε αμφιβολία είναι βάσιμη. Η Γερμανία δεν έχει ούτε τους πόρους, ούτε τον πληθυσμιακό όγκο, ούτε τις πλουτοπαραγωγικές πηγές, ώστε να ανταποκριθεί και να αντέξει για ικανό χρονικό διάστημα στα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις μιας πραγματικά ηγεμονικής δύναμης. Όχι μόνη της. Όπως τώρα φαίνεται να επιδιώκει. Σε παγκόσμιο επίπεδο η Γερμανία είναι μια μικρομεσαία χώρα. Και τίποτα παραπάνω. Χωρίς δικές της πλουτοπαραγωγικές πηγές ή θα είναι εξαρτώμενη ή θα συγκρουστεί με τις πραγματικά Μεγάλες Δυνάμεις, ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα που έχουν ήδη προβάδισμα στον έλεγχο αυτών των πηγών. Η Γερμανία έχει την ισχυρότερη ευρωπαϊκή οικονομία αλλά όχι τόσο ισχυρή ώστε να επιβάλλεται σε όλους τους άλλους, όταν αποφασίσουν να της αντιπαρατεθούν. Η ΕΕ ήταν πάντα πεδίο μάχης, αλλά τώρα οι συγκρούσεις διεξάγονται δημοσίως. Η όξυνσή τους ίσως αποδειχθεί μοιραία για την ύπαρξή της.
Σ’ όλες αυτές τις σκέψεις ελλοχεύει μια οπτική απάτη. Να θεωρηθεί, δηλαδή, ότι η σύγκρουση εντοπίζεται και περιορίζεται στη διαμάχη Κρατών (κυβερνήσεων) και Αγορών. Στην πραγματικότητα ούτε οι πολιτικές ηγεσίες είναι ενιαίες ούτε οι Αγορές είναι μονολιθικές. Εξ ου και το «χάος» των απόψεων, οι κομματικές απειθαρχίες και παρεκκλίσεις. Οι αντίπαλοι, όμως, διαχωρίζονται σαφώς: οι απανταχού νεοφιλελεύθεροι χωμένοι σε όλα τα κόμματα (εξουσίας) απέναντι στους κατηγορούμενους ως λαϊκιστές, δηλαδή σε όσους επιθυμούν να επιβληθεί στοιχειώδης έλεγχος και κανόνες στη λειτουργία των Αγορών. Έπαθλο είναι ο (πλήρης) έλεγχος του Κράτους. Το κέντρο των αποφάσεων.
Αναπόφευκτη συνέπεια είναι ότι τόσο σε μικρές και αδύναμες χώρες, όπως η δική μας, όσο και σε κατά πολύ ισχυρότερες, όπως η Γαλλία, αναπτύσσονται ταχέως οι λεγόμενοι «εθνικισμοί», με αντίπαλό τους την υποτέλεια. Τη διαγραφόμενη μετωπική σύγκρουσή τους επιταχύνει η αθεράπευτη αλαζονεία του Βερολίνου. Αφού το Κράτος, αδύναμο ή ισχυρό, είναι το πεδίο διεκδίκησης και σύγκρουσης των κυβερνώντων τότε το Έθνος είναι η μόνη δυνατή καταφυγή, ο αναγκαστικός χώρος λαϊκής συσπείρωσης για να υπάρξει αντίσταση στην εισβολή και επιβολή, των όπλων ή του χρήματος. Όχι απλώς το Κράτος αλλά το Έθνος-Κράτος είναι εδώ. Είναι το συγκρουσιακό και αντιφατικό αλλά προνομιακό πεδίο του λαϊκού παράγοντα, ο πατριωτισμός είναι ώριμο τέκνο της ανάγκης. Και της οργής. Η νεοφιλελεύθερη (διακομματική) Δεξιά αυτοεξευτελίζεται (στην Ελλάδα) εντός και εκτός Βουλής, οι (διακομματικοί επίσης) «λαϊκιστές» παραμένουν άτολμοι, η Αριστερά κινείται στον «Κόσμο του πέρα βρέχει». Η ιδεολογία του πατριωτισμού είναι εκκρεμές, ανοιχτό ζήτημα. Αν ή όταν επιλυθεί θα συγκροτηθεί ισχυρό λαϊκό Κίνημα, ικανό να παράγει αποτελέσματα. Προσώρας ούτε τα δεξιά ή αριστερά «άκρα» ούτε οι αντίστοιχες κοινοβουλευτικές δυνάμεις προσφέρουν λύση.
Η (διακομματική) ελληνική ελίτ έτρεφε την αυταπάτη ότι θα μπορούσε να κυκλοφορεί στα ίδια σαλόνια με τους ευρωπαίους χωρίς να υποψιάζεται (αλλά και χωρίς να ενοχλείται από την ιδέα) ότι δεν θα φορούσε το σμόκιν των Κυρίων αλλά το σμόκιν του σερβιτόρου. Υπερηφάνως τώρα διακηρύσσει ότι καλώς ήρθαν οι ξένοι να μας κυβερνήσουν (δεδομένης της ανικανότητάς της) και επιζητεί συνένωση (συγκυβέρνηση) των διεφθαρμένων δυνάμεών της. Καλλιεργεί το ραγιαδισμό. Από την άλλη, τμήματα της Αριστεράς είχαν την αυταπάτη για μια «Ευρώπη των λαών», μια «Ευρώπη ανάποδα». Άλλα τμήματα της Αριστεράς φλυαρούν ανέξοδα περί εξόδου από την ΕΕ και το Ευρώ, ως απαρχή επαναστατικών διαδικασιών για το σοσιαλισμό (προφανώς το «σοσιαλισμό σε μία χώρα»), αγέρωχοι προ του κινδύνου το όλο εγχείρημα να εξελιχθεί σε φάρσα, όπως έχει προφητεύσει ο Μαρξ για τις ιστορικές επαναλήψεις. Ρητορείες εν κενώ.

Source : infognomonpolitics.gr

Η διαδικασία ενός δημοψηφίσματος

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας προκηρύσσει με διάταγμα δημοψήφισμα για κρίσιμα εθνικά θέματα, ύστερα από απόφαση της απόλυτης πλειοψηφίας του όλου αριθμού των βουλευτών (τουλάχιστον 151) που λαμβάνεται με πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου. Σε αυτή την περίπτωση και αφού το ερώτημα δεν περιλαμβάνει ήδη ψηφισθέντα νόμο του κράτους απαιτείται το 40% (συν μία ψήφος)των εγγεγραμμένων προκειμένου το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας να είναι δεσμευτικό.

Το δημοψήφισμα μπορεί να γίνει για κρίσιμα εθνικά θέματα εξωτερικής πολιτικής ή άμυνας καθώς και για ζητήματα που απασχολούν την οικονομική, την κοινωνική και την πολιτική ζωή της χώρας όπως είναι η επικείμενη δανειακή σύμβαση. Η ψηφοφορία διενεργείται εντός 30 ημερών από την έκδοση του Προεδρικού Διατάγματος και οι εκλογείς ψηφίζουν ανά εκλογικές περιφέρειες όπως ορίζονται για την ανάδειξη βουλευτών.

Στη διενέργεια του δημοψηφίσματος συμμετέχουν τα πολιτικά κόμματα, καθώς και ενώσεις προσώπων, επιστημονικές, επαγγελματικές ή συνδικαλιστικές οργανώσεις. Βάσει της θέσης έναντι του ερωτήματος που τίθεται συγκροτούν και συμμετέχουν στην αντίστοιχη «Επιτροπή Υποστήριξης». Σε αυτές δεν διατίθεται καμία κρατική χρηματοδότηση, ενώ κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου προβλέπονται συγκεκριμένα όρια για τη χρηματοδότησή τους.

Source : TA NEA

Πλήρες μέλος της UNESCO η Παλαιστίνη

Την πρώτη σημαντική νίκη τους στο αγώνα για διεθνή αναγνώριση κατάφεραν οι Παλαιστίνιοι, με τη θετική ψήφο της UNESCO που εξασφάλισαν σήμερα, στο αίτημά τους για πλήρη ένταξη στον επιστημονικό και πολιτιστικό Οργανισμό των Ηνωμένων Εθνών. Η Παλαιστίνη αποκτά έδρα στην UNESCO με 107 ψήφους υπέρ, 14 κατά (συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ) και 52 αποχές. 


«Η Γενική Συνέλευση αποφάσισε να δεχθεί την Παλαιστίνη ως μέλος της UNESCO» ανακοινώθηκε μετά την ψηφοφορία. Οι Παλαιστίνιοι είχαν καθεστώς παρατηρητή από το 1974 στην UNESCO και η πλήρης ένταξη απαιτούσε την έγκριση πλειοψηφίας δύο τρίτων στο σώμα των 193 κρατών-μελών.

Η Γαλλία ψήφισε υπέρ του παλαιστινιακού αιτήματος, όπως και η Κίνα και η Ινδία. Η Γερμανία, οι ΗΠΑ και ο Καναδάς καταψήφισαν, η Ιταλία καθώς και η Βρετανία απείχαν.

«Αυτή η ψηφοφορία θα επιτρέψει να εξαλειφθεί ένα μέρος μιας αδικίας που έχει διαπραχθεί εναντίον του παλαιστινιακού λαού» είχε δηλώσει λίγο νωρίτερα ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης ο υπουργός Εξωτερικών της Παλαιστινιακής Αρχής Ριάντ αλ Μάλκι.

Με την ειρηνευτική διαδικασία σε τέλμα και εν μέσω της μάχης για ψήφους στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, οι Παλαιστίνιοι «είδαν» στην UNESCO μία ταχύτερη δίοδο για να εξασφαλίσουν κρατική οντότητα από τη διεθνή κοινότητα.

Ωστόσο, το θέμα προκάλεσε μεγάλες εντάσεις και -άκαρπες- διπλωματικές πιέσεις από τις ΗΠΑ ώστε να αποσυρθεί το αίτημα προς την UNESCO.

Ουάσινγκτον, Παρίσι και Βερολίνο θεωρούν ότι το αίτημα να αναγνωρισθεί ένα παλαιστινιακό κράτος από την UNESCO είναι πρόωρο, δεδομένου ότι το θέμα εξετάζεται ακόμα από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν ήδη προειδοποιήσει πως σε περίπτωση που εγκριθεί το αίτημα για την αναβάθμιση των Παλαιστινίων σε πλήρες μέλος θα αναστείλουν τη χρηματοδότηση ύψους 80 εκατ. δολαρίων της Οργάνωσης του ΟΗΕ για την Εκπαίδευση, την Επιστήμη και τον Πολιτισμό (UNESCO) -η χρηματοδότηση των ΗΠΑ καλύπτει το 22% του προϋπολογισμού της UNESCO.

Η ψηφοφορία στην UNESCO ήλθε ένα μήνα αφότου ο Παλαιστίνιος πρόεδρος Μαχμούντ Αμπάς ζήτησε την αναγνώριση κράτους της Παλαιστίνης από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Η σχετική ψηφοφορία αναμένεται το Νοέμβριο και οι ΗΠΑ αναμένεται να κάνουν χρήση του δικαιώματος βέτο -στην UNESCO οι ΗΠΑ δεν είχαν ανάλογο δικαίωμα.

Ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης του Οργανισμού στο Παρίσι η Αμερικανίδα υφυπουργός Παιδείας Μάρθα Κάντερ επανέλαβε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θεωρούν την ψηφοφορία στην UNESCO «πρόωρη και καθόλου εποικοδομητική».

Νωρίτερα, το Ισραήλ αποχώρησε από τη συνεδρίαση και όπως και οι ΗΠΑ πρόκειται να αποσύρει την οικονομική συνεισφορά του στον Οργανισμό, όπως δήλωσε ο Ισραηλινός πρεσβευτής στην Unesco.

«Μετά τις ομιλίες θα πραγματοποιηθεί η ψηφοφορία και οι Παλαιστίνιοι θα κερδίσουν» είχε παραδεχθεί ο Νίμορντ Μπαρκάν.

Σύμφωνα με τον διπλωμάτη, το Ισραήλ θα ακολουθήσει τις ΗΠΑ και θα σταματήσει την χρηματοδότηση του οργανισμού. «Δεν νομίζω ότι θα συνεχίσουμε να πληρώνουμε τις ετήσιες συνεισφορές μας, θα ακολουθήσουμε τους Αμερικανούς που θα αποσύρουν περίπου το ένα τέταρτο (22%) του προϋπολογισμού της Unesco» δήλωσε.

«Θα είναι αδύνατον για την Unesco να εκπληρώσει την αποστολή της» ανέφερε.
Source : TA NEA

΄Τουρκικές προκαταλήψεις και εθνοτικά ζητήματα

Ο Τούρκος έχει φίλο μόνο Τούρκο...

Πρόκειται για ένα σύνδρομο από το οποίο πάσχουν οι Τούρκοι. Από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας οι μαθητές υπόκεινται σε πλύση εγκεφάλου και τελικά πιστεύουν και οι ίδιοι ότι όντως είναι ένας λαός τον οποίο ζηλεύουν και φοβούνται οι πάντες εξ ου και η κλασική ρήση «ο Τούρκος δεν έχει άλλον φίλο εκτός από τον Τούρκο», ότι ο ένδοξος(!) τουρκικός στρατός είναι ανδρείος και αήττητος, η χώρα τους είναι η ωραιότερη του κόσμου... Αλίμονο σε όποιο κράτος ή Οργανισμό τολμήσει να προσβάλει το γόητρο και την υπερηφάνεια του Τούρκου. Πρόσφατο παράδειγμα η ένταση με το Ισραήλ. Στο βιβλίο «Προκαταλήψεις» ο καθηγητής Μεντερές Χατζέρ Χαρλάκ αναφέρεται σε ψυχοκοινωνιολογική μελέτη του για τον Τούρκο. Γράφει: «Οι Τούρκοι έχουν την εντύπωση ότι είναι το καλύτερο έθνος του κόσμου και αποκαλούν βρομερούς τους Άραβες, άπιστους τους Ρωμιούς, χοίρους του Ρώσους, δειλούς τους Ισραηλινούς».Οι Τούρκοι πάσχουν και από ένα ακόμη σύνδρομο, αυτό των Σεβρών. Πρόκειται για τη συνθήκη που προηγήθηκε της Λωζάνης και σε περίπτωση εφαρμογής των προνοιών της η Τουρκία θα διαμελίζονταν. Με τη συνθήκη αυτή, που υπεγράφη από τον Βενιζέλο στις 10 Αυγούστου 1920, δικαιώνονταν οι προσδοκίες του ελληνισμού. Ανατολική Θράκη, Ίμβρος, Τένεδος και Δωδεκάνησα (εκτός της Ρόδου) εκχωρούνταν στην Ελλάδα. Ο πρώην ΥΠΕΞ Ιλτέρ Τουρκμέν δήλωσε ότι το σύνδρομο αυτό πηγάζει από τον φόβο αναβίωσης της Συνθήκης κάτι που επικαλείτο και ο Ραούφ Ντενκτάς όταν ισχυρίζονταν ότι όλοι στρέφονται κατά της Τουρκίας και η διεθνής κοινότητα στοχεύει να στριμώξει τη χώρα φοβούμενη την ισχύ της. 

ΤΟ 1989

έκδοση του γερμανικού πανεπιστημίου Τούμπιγκεν ανέφερε ότι εντός των συνόρων της Τουρκίας ζουν 47 εθνότητες. Ο πρώην πρωθυπουργός και πρόεδρος της Δημοκρατίας Τουργκούτ Οζάλ είχε δηλώσει ότι η Τουρκία είναι μωσαϊκό εθνοτήτων και δεν υπάρχει η ομοιογένεια που παρατηρείται στη Γερμανία. Η δήλωση εκείνη είχε γίνει αιτία διαξιφισμών και έντονων αντιπαραθέσεων με τον υπουργό Χασάν Τζεμάλ Γκιουζέλ. Ο Ερντογάν δήλωσε ότι στη χώρα του ζουν πέραν των 40 εθνοτήτων.
 

Έρευνα του καθηγητή Αλί Ταγιάρ Οντέρ αναφέρει ότι το 90,06% του τουρκικού πληθυσμού είναι Τούρκοι, το 7,84% Κούρδοι και το υπόλοιπο άλλων εθνοτήτων. Έρευνα που διενεργήθηκε στις ΗΠΑ αναφέρει ότι ο τουρκικός πληθυσμός της χώρας είναι 86,21%. Στο βιβλίο του «Εθνικές ομάδες στην Τουρκία» ο R.Α.Αndrews ανέβάζει το ποσοστό στο 88,03%.
 

Παλαιότερη έρευνα της εφημερίδας Μιλιέτ αναφέρει ότι το 65% του πληθυσμού προβάλλει την τουρκική του ταυτότητα, το 21% τη μουσουλμανοτουρκική, το 4% την μουσουλμανική, το 7,7% την κουρδική.
 

Στις 14/6/2009 η εφημερίδα Μιλιέτ της Κων/πολης αφιέρωσε δύο σελίδες της στις δηλώσεις του καθηγητή Τζελάλ Σενγκιόρ, ο οποίος ισχυρίζεται ότι το 90% των Τούρκων δεν έχουν τουρκική καταγωγή και είναι άτομα που αλλαξοπίστησαν.
 

Στην ανατολική και νοτιαναταλική Τουρκία, όπου κυριαρχεί το φεουδαρχικό σύστημα, υπάρχουν δεκάδες μεγάλες φυλές και εκατοντάδες μικρότερες. Ο Κεμάλ Ατατούρκ προσπάθησε να καταργήσει το σύστημα, αλλά απέτυχε επειδή έχει πολύ βαθιές ρίζες. Και σήμερα ακόμη οι επικεφαλής του συστήματος, οι αγάδες, ενεργούν ως κράτος εν κράτει.

Η Τουρκία θα αλλάξει πρόσωπο μόνο όταν -και αν-απαλλαγεί από τα συμπλέγματα αυτά. Με ηγέτες σαν τον Ερντογάν, ο οποίος πάσχει από το σύνδρομο της υπεροψίας και έχει μια μεγαλοϊδεατική και νεοοθωμανική αντίληψη, είναι κάπως αδύνατο να συμβεί αυτό. Όταν στα τέλη Σεπτεμβρίου, και στο περιθώριο της Γ. Συν. του ΟΗΕ, ο Ερντογάν συναντήθηκε με τον Μπαν κι Μουν του πρότεινε όπως η Τουρκία παραχωρήσει την απαιτούμενη έκταση στην Κωνσταντινούπολη για ανέγερση Γραφείων του ΟΗΕ, τα οποία θα στεγάζουν τις υπηρεσίες του διεθνούς οργανισμού που ασχολούνται με την ειρήνη και τις μεσολαβήσεις για επίλυση των διαφορών μεταξύ κρατών. Και δεν αρκέστηκε μόνο σε αυτό αλλά ζήτησε όπως η τουρκική καθιερωθεί ως μια από τις επίσημες γλώσσες του ΟΗΕ.
Source : http://www.philenews.com/digital

Απλές προϋποθέσεις εξόδου από την κρίση

Η Ελληνική προϋπόθεση
H  Ελλάδα πρέπει να κάνει το παν, σε επίπεδο ομαλοποίησης του φορολογικού συστήματος, εκδίκασης δικαστικών προσφυγών, απλοποίησης αδειοδοτικών διαδικασιών κ.ο.κ., για να προσελκύσει ξένες (και όχι μόνο) επενδύσεις. Αυτή πρέπει να είναι η άμεση προτεραιότητα. Οι πιο βαθιές τομές –αναβάθμιση της δευτεροβάθμιας και της ανώτατης εκπαίδευσης, έμφαση σε εγχώρια προγράμματα έρευνας και καινοτομίας– θέλουν περισσότερο χρόνο. Φυσικά πρέπει να προχωρήσουν το ταχύτερο δυνατό, αλλά δεν πρόκειται να φέρουν άμεσο αναπτυξιακό αποτέλεσμα. Αρκεί να προσθέσουμε, μια και είναι το θέμα της εβδομάδας μεταξύ των αυτιστικών μελών του ελληνικού πολιτικού συστήματος, ότι στο έργο των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων (στη φορολογία, τη Δικαιοσύνη, τη δημόσια διοίκηση γενικότερα) είναι φανερό ότι η συμβολή Ευρωπαίων τεχνοκρατών με γνώσεις και  εμπειρία θα έπρεπε να γίνεται δεκτή με ευγνωμοσύνη, όχι με αλαλαγμούς περί «απώλειας εθνικής κυριαρχίας» και ανάγκης αντίστασης.
Παράλληλα, πρέπει να γίνουν οι απαραίτητες διαρθρωτικές αλλαγές, να δοθούν τα κατάλληλα κίνητρα και να κάνουν και οι επιχειρήσεις τις κατάλληλες κινήσεις ώστε να κερδίσουν τη μάχη των διεθνών αγορών. Το μοντέλο της ανάπτυξης βασισμένης στο δανεισμό και την εγχώρια κατανάλωση, χάρη στο οποίο η Ελλάδα σημείωσε τους υψηλούς δείκτες ανάπτυξης της δεκαετίας πριν από την κρίση (97% της ανάπτυξης μεταξύ 2000 και 2008 προήλθε στη χώρα μας από ιδιωτική και δημόσια κατανάλωση, έναντι 79% στην Ε.Ε. - 15), έχει φάει τα ψωμιά του.

Η ευρωπαϊκή διάσταση
Φυσικά, για να έχει η ελπίδες η Ελλάδα να επιτύχει ταχείς ρυθμούς ανάπτυξης μέσω της εξωστρέφειας και των επενδύσεων, πρέπει να υπάρξει και η ανάλογη βελτίωση του διεθνούς περιβάλλοντος. Θα επικεντρωθούμε εδώ στην οικονομία της Ε.Ε., η οποία αποτελεί τον προορισμό των περισσότερων ελληνικών εξαγωγών (άνω του 60%) και από την οποία προέρχεται το συντριπτικό ποσοστό των ξένων άμεσων επενδύσεων στην Ελλάδα. Λόγω της κρίσης χρέους στην Ευρωζώνη και της καταστροφικής διαχείρισής της, η ευρωπαϊκή οικονομία βαδίζει ταχέως προς μία νέα, οδυνηρή περίοδο ύφεσης, αν δεν βρίσκεται ήδη εκεί.
Οι αποφάσεις της συνόδου δεν θα είναι αρκετές για να υποτάξουν τις αγορές και να βάλουν πάτο στην κρίση χρέους. Η αύξηση της δύναμης πυρός του EFSF μέσω της μόχλευσής του για την ασφάλιση ενός –άγνωστου, προς το παρόν– ποσοστού ενδεχόμενων απωλειών ομολογιούχων σε μελλοντικές αναδιαρθρώσεις κρατικών χρεών είναι μία εξαιρετικά προβληματική λύση. Ο κυριότερος λόγος είναι ακριβώς επειδή αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο νέων αναδιαρθρώσεων. Εκτός αν το ποσοστό ασφάλισης είναι πολύ μεγάλο, περίπτωση κατά την οποία ο πολλαπλασιασμός της δύναμης πυρός είναι αντίστοιχα μικρότερος, οι επενδυτές δεν έχουν λόγο να νιώσουν ασφαλείς αγοράζοντας ομόλογα του ευρωπαϊκού Νότου. Όσον αφορά την πιθανότητα ενίσχυσης του EFSF από τις αναδυόμενες οικονομίες, δεν έχει προκύψει ακόμα κάτι χειροπιαστό. Οι πληροφορίες λένε ότι γίνεται σκληρή παρασκηνιακή διαπραγμάτευση, με τους Κινέζους και λοιπούς αναδυόμενους να ζητούν ως αντάλλαγμα τη μείωση του μεριδίου ψήφων της Ευρώπης στο ΔΝΤ και την αντίστοιχη αύξηση του δικού τους μεριδίου.
Αυτό που χρειάζεται η Ευρωζώνη είναι έναν εγγυητή εσχάτου ανάγκης για τα χρέη χωρών που θεωρείται ότι αντιμετωπίζουν προβλήματα ρευστότητας αλλά όχι φερεγγυότητας – πάνω απ’ όλα η Ιταλία και η Ισπανία. Δύο είναι οι υποψήφιοι για το ρόλο του υπερ-ήρωα που θα σώσει την Ευρωζώνη: η συλλογική δύναμη όλων των χωρών (που ισοδυναμεί με το πολυσυζητημένο ευρωομόλογο) και η ΕΚΤ.
Βραχυπρόθεσμα μάλιστα, δεδομένου ότι το ευρωομόλογο απαιτεί χρονοβόρες αλλαγές στις ευρωπαϊκές συνθήκες, η μπάλα μοιάζει να είναι αποκλειστικά στο γήπεδο της ΕΚΤ και του νέου της (από Δευτέρα) επικεφαλής Μάριο Ντράγκι. Θα κάνει ο κ. Ντράγκι την υπέρβαση; Δεν έχει δείξει τέτοιες προθέσεις, αλλά βέβαια μπορεί να βρεθεί σε μια κατάσταση στην οποία να μην έχει άλλη επιλογή.
Source : citypress.gr

Τι σημαίνει οικονομική επιτροπεία για την Ελλάδα

Το σχέδιο διαμοιρασμού των ιματίων της Ελλάδας μπαίνει σε εφαρμογή. Γερμανία, ΗΠΑ, Βρετανία, Γαλλία, Ολλανδία, Αυστρία, Φινλανδία, Σουηδία και Δανία αναλαμβάνουν την επιτροπεία όλων των κρίσιμων τομέων της πατρίδας μας, μεταβάλλοντας ακόμη και το διοικητικό μοντέλο της, όπως αποκάλυψε πρώτη από την Παρασκευή η «δημοκρατία». Μια ομάδα από περίπου 500 ξένους θα έχουν υπό τον ουσιαστικό έλεγχό τους τα υπουργεία, θα μοιράσουν μεταξύ τους τα «φιλέτα» και ο Γερμανός επικεφαλής Χορστ Ράιχενμπαχ μετατρέπεται σε υπερπρωθυπουργό ακόμη και με εκτελεστικές εξουσίες.

Ετσι, η Ελλάδα πλέον δεν συγκεντρώνει τα χαρακτηριστικά ενός ανεξάρτητου κράτους με δική του κυβέρνηση, η οποία αποφασίζει για όλα τα θέματα εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής.

 Αυτά που πρόκειται να υλοποιηθούν από εδώ και πέρα θα κάνουν το Πρωτόκολλο του Λονδίνου (1830), που προέβλεπε την επιτροπεία της Ελλάδας από τις εγγυήτριες δυνάμεις και τη δημιουργία κράτους, να φαντάζει ευνοϊκότερο από αυτά που έρχονται στις ζωές μας 181 χρόνια μετά. Οι «δωρητές» μας, όπως αποκαλούνται αυτάρεσκα οι ίδιοι στο νέο σχέδιο που αποφάσισαν πλέον οι νέοι «αντιβασιλείς» του τόπου, τα έχουν βρει και παίρνουν ο καθένας το φιλέτο που ήθελαν από τη χώρα μας.

Το σχέδιο πήρε την οριστική του μορφή πριν από λίγες ημέρες σε συνεδρίαση στις Βρυξέλλες και περιλαμβάνει, όπως αναφέρουν και οι κυριακάτικες εφημερίδες, όσα επί εβδομάδες αποκάλυπτε η «δημοκρατία», αλλά το Μαξίμου και ο ίδιος ο κ. Ράιχενμπαχ επιχειρούσαν να διαψεύσουν.

Στο σχέδιο κατάργησης της ελληνικής ανεξαρτησίας προβλέπονται μεταξύ άλλων:

1. Η δημιουργία ενός τριπλού σχήματος, μιας ομάδας επιτροπείας που θα περιλαμβάνει την ομάδα εποπτείας, το συντονιστικό όργανο που θα βρίσκεται πάνω από τον πρωθυπουργό και την ομάδα από τους μπάστακες-τεχνοκράτες που θα καπελώνουν τους υπουργούς.

2. Την υψηλή εποπτεία του ελέγχου εξουσίας θα έχει ένα υπερεθνικό όργανο στις Βρυξέλλες, πλαισιωμένο από 120 τεχνοκράτες (συν 80 που ήδη βρίσκονται στην Ελλάδα) και επικεφαλής θα είναι ο Χορστ Ραιχενμπαχ, ο οποίος θα έχει τον πρώτο λόγο έναντι του εκλεγμένου πρωθυπουργού της χώρας.

3. Οι αποφάσεις της Τask Force προβλέπουν την παρουσία στα υπουργεία τοποτηρητών των κρατών που παρέχουν «τεχνική στήριξη» στην Ελλάδα και αποκαλούνται «contact point».

4. Τα κράτη που δίνουν το «know how» ονομάζονται «δωρητές». Το καθεστώς των «δωρητών» λειτουργεί διασυμμαχικά μέσα στην Ε.Ε. Οι μεγάλοι «δωρητές» («donors») είναι οι ΗΠΑ, η Γερμανία, η Γαλλία και η Βρετανία. Από κοντά «donors» βαπτίζονται και μικρότερες αλλά πλούσιες χώρες της Ε.Ε., όπως η Σουηδία και η Δανία.

5. Η Βρετανία αναλαμβάνει την οργάνωση του κράτους και τους θεσμούς. Η Γερμανία θα ελέγχει το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, τις αποκρατικοποιήσεις και τις επενδύσεις. Για το τελευταίο, θα έχουν λόγο και οι Ολλανδοί, ενώ οι Φινλανδοί αναλαμβάνουν τη βελτίωση του επιχειρηματικού περιβάλλοντος. Οι ΗΠΑ έχουν την οικονομική - δημοσιονομική πολιτική, καθώς και τον έλεγχο της Αστυνομίας και των Ενόπλων Δυνάμεων. Η Γαλλία αναλαμβάνει την Περιφερειακή Διοίκηση και οι σκανδιναβικές χώρες ενέργεια - τουρισμό και Παιδεία.

6. Οι Αυστριακοί θα έχουν τον πρώτο λόγο στο θέμα που αφορά τον τομέα των σκουπιδιών και στην υλοποίηση του κλεισίματος των χωματερών και στην επιλογή μεθόδων, σύμφωνα με τις οποίες γίνεται εκμετάλλευση των σκουπιδιών (ανακύκλωση, παραγωγή ενέργειας κ.λπ.).
Πηγή :  Εφημερίδα Δημοκρατία
Νίκος Ελευθερόγλου

Ο Δούρειος Ιππος της Τουρκίας στα Βαλκάνια

Δημήτρης Ε. ΕυαγγελίδηςΣε δορυφόρο της Τουρκίας (με τις ευλογίες ή όχι των ΗΠΑ) μετατρέπονται σταδιακά τα Σκόπια, με ό,τι συνεπάγεται αυτό για την χώρα μας.
Το τραγικό είναι ότι υπάρχουν (ή τουλάχιστον υπήρχαν) προσωπικότητες ή κινήσεις, που υποστήριζαν την ανάγκη διατήρησης του Τιτοστάν στα βόρεια σύνορά μας, με την φαιδρή δικαιολογία ότι τυχόν διαμελισμός του κρατιδίου των Σκοπίων θα δημιουργούσε μια μεγάλη Βουλγαρία και μια μεγάλη (;) Αλβανία στα βόρεια σύνορά μας, ενώ εμείς πρέπει να περιορισθούμε σε οικονομική "άλωση" των Σκοπίων. Οι κύκλοι αυτοί (προερχόμενοι παλαιότερα κυρίως από τον χώρο της Ν.Δ. -γραμμή Ντόρας Μπακογιάννη-, αλλά όχι μόνον) προφανώς αγνοούν πολλά πράγματα για την σκοπιανή πραγματικότητα (στην Αθήνα, πρέπει μάλλον να συμπεράνω, κατά πάσα πιθανότητα πιστεύουν ότι τα Σκόπια βρίσκονται κάπου κοντά στην Κορέα ή την Βραζιλία), τις δυνάμεις που κρύβονται στο παρασκήνιο, τους μηχανισμούς τους εντός ελληνικού εδάφους, που παίζουν το παιχνίδι των Σκοπίων, τα πάσης φύσεως συμφέροντα, τους ξεπουλημένους πολιτικούς και ένα σωρό άλλους παράγοντες, με αποτέλεσμα να εκστομίζουν αυτές τις ουρανομήκεις ανοησίες και αυτά τα βλακώδη επιχειρήματα. Όσο για την πολυδιαφημισμένη (!) "οικονομική άλωση", το μόνο που συνέβη είναι να υπάρχουν σήμερα δεκάδες Εταιρείες και Επιχειρήσεις ελληνικών συμφερόντων, που είναι κυριολεκτικά όμηροι των Σκοπιανών!
Ερωτώ λοιπόν:
α. Πιστεύουν ότι σε περίπτωση διαμελισμού ή αυτοδιάλυσης των Σκοπίων η όλη υπόθεση θα επιλυθεί μόνον μεταξύ Αλβανίας και Βουλγαρίας;
β. Ποια νομίζουν ότι θα είναι η στάση της Σερβίας; Θα μείνει αδιάφορη για αυτά που συμβαίνουν στα νότια σύνορά της και σε έναν διαμελισμό που θα συμβεί σε περιοχή ζωτικού γεωπολιτικού και γεωστρατηγικού ενδιαφέροντος για την ίδια;
γ. Για να είμαι όμως ακριβής, υπάρχουν και απόψεις για το ενδεχόμενο τριμερούς διαμελισμού των Σκοπίων μεταξύ Σερβίας-Βουλγαρίας-Αλβανίας, αλλά θεωρούν ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να συμμετάσχει στην επιτάχυνση αυτών των διαδικασιών, αλλά να τηρήσει στάση αναμονής, χωρίς να παραχωρήσει το όνομα "Μακεδονία", μέχρις ότου επέλθει η διάλυση.
δ. Εκείνο πάντως που με εντυπωσιάζει είναι ότι από τους κάθε είδους και προελεύσεως αναλυτές ΟΥΔΕΙΣ τολμά να αναφερθεί στις εθνικές διεκδικήσεις της Ελλάδος και να θέσει το θέμα της συμμετοχής και της χώρας μας στον διαμελισμό αυτόν, έστω και ως μία μακρινή προοπτική, με την απαίτηση της απελευθέρωσης ιστορικά ελληνικών περιοχών, όπως η πεδιάδα της Πελαγονίας με τον άλλοτε ακμάζοντα ελληνισμό (περιοχή Μοναστηρίου/Βιτωλίων ή Bitola, όπως αποκαλείται σήμερα) και την ζώνη που συνεχίζεται μέχρι τα βουλγαρικά σύνορα (περιοχή Γευγελής).
Αφορμή για τις παραπάνω σκέψεις έδωσε μια είδηση που δημοσιεύθηκε στην κυπριακή εφημερίδα "ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ" στις 20/10/2011 και αναδημοσιεύθηκε από τον "Ινφογνώμονα" και η οποία αναφέρει τα εξής:
Στα Σκόπια η 7η Διεθνής Διάσκεψη Ατατούρκ
Για πρώτη φορά πραγματοποιήθηκε  εκτός Τουρκίας.
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ της ΠΓΔΜ, Γκιόργκε Ιβάνοβ, χθες, στα Σκόπια, συναντήθηκε με τον Αντιπρόεδρο της τουρκικής Κυβέρνησης, Μπουλέντ Αρίντς, ο οποίος μετέβη εκεί με την ευκαιρία της πραγματοποίησης της 7ης Διεθνούς Διάσκεψης Κεμάλ Ατατούρκ, από 18 έως 22 Οκτωβρίου, στα Σκόπια και το Μοναστήρι.
Στο σχετικό της συνάντησης ανακοινωθέν του Προεδρικού Γραφείου αναφέρεται ότι ο κ. Αρίντς εξέφρασε την ικανοποίησή του για το ότι η εν λόγω Διάσκεψη, που για πρώτη φορά διοργανώνεται εκτός Τουρκίας, με τη συμμετοχή 200 και πλέον επιστημόνων από όλο τον κόσμο, πραγματοποιείται υπό την αιγίδα των Προέδρων των δύο χωρών.
Ο ίδιος τόνισε, σύμφωνα με το ίδιο ανακοινωθέν, ότι κατά την επερχόμενη περίοδο θα συνεχιστεί η αύξηση των εμπορικών συναλλαγών μεταξύ Τουρκίας και ΠΓΔΜ. Ο κ. Αρτσίν υπογράμμισε ότι η ΠΓΔΜ μπορεί πάντοτε να υπολογίζει στην απροϋπόθετη στήριξη και υποστήριξη της Τουρκίας, αναφέρεται στο ανακοινωθέν.
Από την πλευρά του, ο Πρόεδρος Ιβάνοβ τόνισε ότι η διοργάνωση της 7ης Διεθνούς Διάσκεψης για τον Κεμάλ Ατατούρκ στην πΓΔΜ συνιστά απόδειξη της εκτίμησης που τρέφει η Τουρκία για τη χώρα. Σύμφωνα με τον κ. Ιβάνοβ, η σε ακαδημαϊκό επίπεδο κατανόηση των ιστορικών, κοινωνικών, πολιτιστικών και οικονομικών δεσμών μεταξύ της πΓΔΜ, της Τουρκίας και συνολικά των Βαλκανίων, δεσμών παρελθόντων, σύγχρονων και μελλοντικών, είναι εξαιρετικής σημασίας για τις σχέσεις των βαλκανικών χωρών.
Με άλλα λόγια, η Τουρκία συνεχίζει με μεθοδικότητα και σαφή στόχευση προς τη κατεύθυνση της δορυφοροποίησης των Σκοπίων, μέσα στα πλαίσια της Νεο-Οθωμανικής πολιτικής της στα Βαλκάνια και γενικότερα στον ευρύτερο χώρο της ανατολικής Μεσογείου. Όσο για την Ελλάδα και τους πολιτικάντηδες που την κυβερνούν, ασχολούνται απλώς με την επιβίωσή τους μπροστά στην επερχόμενη πλήρη κατάρρευση της χώρας μας. Δυστυχώς...
Source : infognomonpolitics.blogspot