Πολιτικές αλχημείες για διάσωση της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ:«Παρασυναγωγή» 5 κρατών για διάσωση της ενταξιακής πορείας
ΠΑΥΛΟΣ ΞΑΝΘΟΥΛΗΣ, ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ

Πολιτικές αλχημείες για διάσωση της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας επιστρατεύουν, σύμφωνα με πληροφορίες του «Φ», πέντε κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι «5» συναντήθηκαν μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας με πρωτοβουλία της Βρετανίας και της Σουηδίας, οικοδεσπότη τον Σουηδό υπουργό Εξωτερικών Καρλ Μπιλντ και τη συμμετοχή του Επιτρόπου Στέφαν Φούλε, σε ρόλο «γκεστ σταρ». Οι ίδιες πληροφορίες του «Φ» αναφέρουν ότι η συνάντηση πραγματοποιήθηκε σε «ύποπτο χρόνο», δύο μόλις εικοσιτετράωρα πριν την έκδοση της Έκθεσης Προόδου και του Εγγράφου Στρατηγικής της Τουρκίας, κάτι που παραπέμπει σε εύλογους συνειρμούς για «μαγειρέματα» των δύο κοινοτικών εγγράφων προς όφελος της Άγκυρας, με «σεφ» το Λονδίνο και τη Στοκχόλμη και «σερβιτόρο» τον Τσέχο Επίτροπο Στέφαν Φούλε, ο οποίος σερβίρισε τα τελικά κείμενα 48 ώρες αργότερα.
Στη συνάντηση συμμετείχαν πέραν της Σουηδίας και της Βρετανίας, η Ισπανία, η Φινλανδία, καθώς και η Ιταλία, η οποία μάλιστα προτίθετο να φιλοξενήσει τη σύναξη, κάτι που όπως πληροφορείται ο «Φ» δεν έγινε κατορθωτό λόγω καθυστέρησης της άφιξης του υπουργού Εξωτερικών της χώρας Φράνκο Φρατίνι. Η συνάντηση έγινε υπό την ομπρέλα ομάδας δεξαμενής σκέψης που υποστηρίζει την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας, ενώ όλοι οι συμμετέχοντες τηρούν σιγήν ισχύος για την πορεία που χαράχτηκε μέσα από τις συζητήσεις.

Κύκλοι στην έδρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης αναφέρουν πάντως ότι οι υπέρμαχοι της διάσωσης της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας επενδύουν σε τρεις βασικούς άξονες, με στόχο την αναζωογόνηση της διαδικασίας:

1«Θετική ατζέντα» (positive agenda):
Πρόκειται για τη νέα πολιτική που λανσάρει το «Έγγραφο Στρατηγικής» της Κομισιόν για ενίσχυση της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας.

Όπως πληροφορείται ο «Φ», η «θετική ατζέντα» στοχεύει σε ευθυγράμμιση της Άγκυρας με το κοινοτικό κεκτημένο και στα 34 εναπομείναντα διαπραγματευτικά κεφάλαια, μεταξύ των οποίων και στα 18 κεφάλαια που έχουν παγώσει, είτε με ευρωπαϊκή απόφαση (8 κεφάλαια το 2006), είτε με μονομερή απόφαση της Γαλλίας (4 επιπλέον κεφάλαια το 2007), ή ακόμη με τη μονομερή απόφαση της Κυπριακής Δημοκρατίας (6 κεφάλαια το 2009). Καθίσταται δε σαφές ότι με την ευθυγράμμιση της Τουρκίας σε έκαστο εκ των εναπομεινάντων 34 κεφαλαίων, οι πρωταγωνιστές, Βρετανο-σουηδοί και Κομισιόν, θα ασκούν τις «απαραίτητες» πολιτικές πιέσεις για να εξασφαλίσουν άνοιγμα του κάθε κεφαλαίου. Άλλωστε, θα ήταν τουλάχιστον αφελές να θεωρήσει κανείς ότι η «θετική ατζέντα» εξαντλείται μόνο στην τεχνική ευθυγράμμισης της Τουρκίας με όλα τα διαπραγματευτικά κεφάλαια, χωρίς καμιά πολιτική συνέπεια για άνοιγμα των εν λόγω κεφαλαίων…

Σημειώνεται ότι η «θετική ατζέντα» εκτείνεται και στην παραχώρηση διευκολύνσεων εξασφάλισης ευρωπαϊκών θεωρήσεων διαβατηρίων για κάποιες κατηγορίες Τούρκων πολιτών (λ.χ επιχειρηματίες), με στόχο την εν μέρει ικανοποίηση του Ταγίπ Ερντογάν που αξιώνει πλήρη απελευθέρωση των θεωρήσεων διαβατηρίων. Επιπλέον, η «θετική ατζέντα» περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα θεμάτων «αμοιβαίου ενδιαφέροντος» όπως οι πολιτικές μεταρρυθμίσεις, η ενέργεια, η μάχη κατά της τρομοκρατίας και το εμπόριο.

2. Επίλυση Κυπριακού ή απόδοση ευθυνών:
Οι πρωταγωνιστές επενδύουν επίσης στην επίλυση του Κυπριακού το προσεχές εξάμηνο, πριν την ανάληψη της Προεδρίας της Ε.Ε. από την Κύπρο, κάτι που αναμένεται εκ των πραγμάτων να οδηγήσει σε ξεπάγωμα 14 διαπραγματευτικών κεφαλαίων, δίνοντας νέα πνοή στην ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας. Το θέμα της ενδεχόμενης απόδοσης ευθυνών στην ελληνοκυπριακή πλευρά είναι κάτι που επίσης εκτιμάται ότι θα απαλλάξει την Τουρκία από κάθε κυπρογενή υποχρέωση στην ενταξιακή της διαδρομή. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο, ότι οι υποστηρικτές της Τουρκίας, φρόντισαν διά του Στέφαν Φούλε να ενισχύσουν την αποενοχοποίηση της Άγκυρας, όπως αντανακλάται στην εφετινή Έκθεση Προόδου. Για πρώτη φορά η αναφορά περί «δημόσιας στήριξης» που δήθεν εκφράζει η Τουρκία στις συνομιλίες για δίκαιη λύση του Κυπριακού, τσιμεντώνεται και από επίκληση έκθεσης του ΟΗΕ. Αναφέρεται χαρακτηριστικά στην Έκθεση Προόδου της Κομισιόν ότι «αυτή (σ.σ. η δημόσια στήριξη της Τουρκίας) αναγνωρίστηκε τον Μάρτιο του 2011 στην Έκθεση Αξιολόγησης του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ για το καθεστώς των διαπραγματεύσεων στην Κύπρο».

3. Ήττα Σαρκοζί:
Ενδεχόμενη ήττα του Νικολά Σαρκοζί στις εκλογές που θα διεξαχθούν στη Γαλλία τον Μάιο του 2012 εκλαμβάνονται ως «βάλσαμο» για την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας. Οι υποστηρικτές της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας θεωρούν ότι εάν ο Γάλλος ηγέτης χάσει τις εκλογές, τότε θα ανοίξουν αυτόματα τέσσερα διαπραγματευτικά κεφάλαια των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας, τα οποία έχει μπλοκάρει ο κ. Σαρκοζί από τις αρχές του 2007. Ο κ. Σαρκοζί είχε αποφασίσει το πάγωμα των εν λόγω τουρκικών κεφαλαίων θεωρώντας ότι συνδέονται με την απόκτηση καθεστώτος πλήρους-μέλους, κάτι που ως γνωστόν απορρίπτει στην περίπτωση της Τουρκίας, αντιπροτείνοντας μια «ειδική σχέση» Ε.Ε.-Άγκυρας.

Επιφυλάξεις από Παρίσι-Λευκωσία
Η προσφάτως εξαγγελθείσα «θετική ατζέντα» της Κομισιόν για αναζωογόνηση της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας, υποστηρίχθηκε από την πλειοψηφία των κρατών-μελών, στο πλαίσιο συνεδρίας της Επιτροπής Μονίμων Αντιπροσώπων CΟRΕΡΕR, με πρωτοστάτες τη Βρετανία και τη Σουηδία. Ωστόσο, η Γαλλία και η Κυπριακή Δημοκρατία εξέφρασαν επιφυλάξεις και ζήτησαν από την Κομισιόν να γνωστοποιήσει τις λεπτομέρειες που θα διέπουν τη «θετική ατζέντα», κάτι που η Διεύθυνση Διεύρυνσης δεν έχει επί του παρόντος πράξει. Τόσο το Παρίσι, όσο και η Λευκωσία, διά του Μονίμου Αντιπροσώπου Κορνήλιου Κορνηλίου, διεμήνυσαν ότι δεν αποδέχονται οποιανδήποτε διαφοροποίηση/τροποποίηση του Διαπραγματευτικού Πλαισίου της Τουρκίας ή τη δημιουργία μιας παράλληλης δομής για προώθηση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της υποψήφιας χώρας. Οι θέσεις που εξέφρασαν η Γαλλία και η Κύπρος φαίνεται να τυγχάνουν κατανόησης και από αρκετά κράτη-μέλη που επί της αρχής τάσσονται υπέρ της «θετικής ατζέντας» και της αναζωογόνησης της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας.

Source : ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

Ο Παλλαϊκός Πόλεμος

Σε διάφορες παραλλαγές έχει κατά καιρούς ειπωθεί ότι : " Οικονομία ξαναφτιάχνεις, πατρίδα όμως όχι ,άν έχει καταστραφεί από εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς".
Επειδή η παρούσα κρίση δεν είναι μόνο οικονομική αλλά αγγίζει και θέματα εσωτερικής και εξωτερικής ασφάλειας της χώρας, καλό είναι να γνωρίσουμε κάποια στοιχεία περί  του  παλλαϊκού πολέμου.
Υπάρχει μιά μορφή πολέμου που δεν είναι καταγραμμένη στους κανονισμούς και στην επίσημη ορολογία των στρατιωτικών εγχειριδίων , αλλά τη γνωρίζουν οι στρατιωτικοί και πιο πολύ την έχουν ακουστά οι ίδιοι οι λαοί.
Πρόκειται για τον λεγόμενο " παλλαϊκό πόλεμο". Αυτός στηρίζεται στη μαζική συμμετοχή του λαού και αποτελεί συνδυασμένη δράση τόσο στις πόλεις όσο και στην ύπαιθρο. Στις πόλεις εκδηλώνεται με μαζικές δραστηριότητες περιφρούρησης της ασφάλειας ζωής και περιουσίας των πολιτών. Στην ύπαιθρο ο πόλεμος έχει τρείς  κλάδους οι οποίοι δρούν συνδυασμένα : τακτικού στρατού, ένοπλων πολιτών που κινητοποιούνται πρόσκαιρα στις περιοχές που εισβάλλει ο εχθρός και των αμάχων που αναλαμβάνουν τις υπηρεσίες των μαχομένων ( επιμελητεία, μεταφορές, υγειονομικές, γραφειοκρατικές , στρατονομικές κλπ.) προσφέροντάς τους και την ηθική τους συμπαράσταση.
Ο παλλαϊκός πόλεμος είναι ευρύτερος από τον τακτικό πόλεμο γιατί επιπλέον εισάγει τη μαζική δράση στις πόλεις , την περιοδική δράση των ένοπλων πολιτών και την καθολική συμμετοχή των αμάχων.
Προύπόθεση εφαρμογής του παλλαϊκού πολέμου είναι η ύπαρξη πληθυσμού που σχεδόν στο σύνολό του ακολουθεί στον αγώνα , έτοιμος για κάθε θυσία. Αλλιώς πού θα βρεθούν οι ένοπλοι πολίτες και οι άμαχοι που θα αναλαμβάνουν όλες τις υπηρεσίες των μαχίμων και θα καλύπτουν την δράση τους ; Ορθό είναι το αξίωμα ότι οι ένοπλοι πολίτες είναι σαν το ψάρι στο νερό - και νερό είναι ο λαός. Αλλά με την προϋπόθεση ότι υπάρχει νερό.
Ο παλλαϊκός πόλεμος δεν καταργεί, αλλά συμπληρώνει τις μορφές πολέμου. Είναι το καταφύγιο των λαών που δεν διαθέτουν τακτική οργανωμένη δύναμη ικανή να αντιπαραταχθεί σε έναν ισχυρό αντίπαλο. Αλλά όταν φτάσει στο αποκορύφωμά του, αφήνει την πρωτοκαθεδρία στον τακτικό πόλεμο, του οποίου όμως πολλαπλασιάζει την απόδοση.
Τέτοιοι ήταν οι πόλεμοι που εφάρμοσαν κατά των στρατιών του Μεγάλου Ναπολέοντα και τις κατανίκησαν οι Ισπανοί το 1811 και οι Ρώσοι το 1812, οι μπολσεβίκοι της Ρωσίας το 1918 - 1923 εναντίον της αντεπανάστασης, οι Τούρκοι κατά των Ελλήνων το 1919 - 1922 καθώς και τα επαναστατικά κινήματα στην Κίνα, την Ινδοκίνα και το Βιετνάμ.
Αποσπασμα από " Τα φοβερά ντοκουμέντα" του κ. Σόλωνα Ν. Γρηγοριάδη

Οδηγίες G20 προς ευρωζώνη για την κρίση χρέους

Πιέσεις προς της ευρωζώνη προκειμένου να προχωρήσει ταχύτερα στην επίλυση της κρίσης χρέους άσκησαν οι υπουργοί Οικονομικών της G20 από το Παρίσι όπου συνεδρίασαν. Παράλληλα, δεσμεύτηκαν ότι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο θα εφοδιαστεί με τα απαραίτητα κεφάλαια για την σταθεροποίηση της παγκόσμιας οικονομίας.

Μετά την τηλεφωνική επικοινωνία Μέρκελ-Ομπάμα, οι υπουργοί Οικονομικών της G20 από το Παρίσι κάλεσαν τους ευρωπαίους ηγέτες να προχωρήσουν πιο δυναμικά εν όψει και της Συνόδου Κορυφής της 23ης Οκτωβρίου.

Στο κοινό ανακοινωθέν που εξέδωσαν, οι υπουργοί Οικονομικών της G20 απευθύνουν έκκληση στην ευρωζώνη να αναλάβει δράση ώστε να αποτραπεί ο κίνδυνος μετάδοσης της κρίσης, μέσω της ενίσχυσης του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας».

«Γαλλια και Γερμανία έχουμε μια κοινή γραμμή και είμαστε πεπεισμένοι ότι μπορούμε από κοινού να υπερασπιστούμε το ευρωπαϊκό νόμισμα έτσι ώστε αυτό να είναι ένα σταθερό νόμισμα», τόνισε ο γερμανός υπουργός Οικονομικών Σόιμπλε.
Και όλα αυτά εν όψει της έκτακτης Συνόδου Κορυφής, όπου ενδέχεται να ληφθούν σημαντικές αποφάσεις για το ελληνικό χρέος ενδεχομένως και για την διαχείριση της κρίσης χρέους σε όλη την Ευρωζώνη σε οικονομικό και θεσμικό επίπεδο.

Παραταύτα, οι ιδιώτες πιστωτές της Ελλάδας δεν εμφανίζονται διατεθειμένοι να υποστούν εθελοντικά μεγαλύτερες απώλειες από το 21% που συμφωνήθηκε τον Ιούλιο.

Παράλληλα, η G20 θα εξασφαλίσει ότι οι τράπεζες έχουν επαρκή κεφαλαιοποίηση και πρόσβαση σε χρηματοδότηση.

«Οι Κεντρικές Τράπεζες έχουν ήδη κάνει αποφασιστικά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση και θα συνεχίσουν να παρέχουν ρευστότητα στις τράπεζες, όπως απαιτείται».

Πάντως, η πρόταση για σημαντικότατη ενίσχυση των κεφαλαίων του ΔΝΤ (έως 350 δισ. δολάρια) «σκόνταψε» στις αντιρρήσεις της Ουάσινγκτον. Την πρόταση είχαν υποβάλει μέλη της άτυπης ομάδας BRICS, δηλαδή των αναδυόμενων ισχυρών δυνάμεων εντός της G20.

Ο αμερικανός υπουργός Οικονομικών Τίμοθι Γκάιτνερ υπογράμμισε ότι οι μη δεσμευμένοι πόροι του Ταμείου είναι επαρκείς.

Την αμερικανική στάση φαίνεται πως συμμερίζονται και η Ιαπωνία, η Κίνα, ο Καναδάς και η Αυστραλία, σημαντικοί χρηματοδότες των κεφαλαίων του ΔΝΤ.
Source : TA NEA

Ο " άγνωστος " πόλεμος

Λουκάς Γερμανός

 

Πέρα από την πρωτοφανή οικονομική κρίση, οι Έλληνες έχουν να αντιμετωπίσουν κι ένα πρωτόγνωρο φαινόμενο, αυτό της άγριας αστικής εγκληματικότητας. Με οικονομικούς όρους, η αναδυόμενη αυτή μορφή εγκληματικότητας παρουσιάζει δυναμική ελαστικής «προσφοράς» και συνοδεύει τη μείωση του βιοτικού επιπέδου της ελληνικής κοινωνίας, τις περικοπές μισθών, τις δημοπρασίες ακινήτων και τη συρρίκνωση του πραγματικού εισοδήματος. Με άλλα λόγια, η ποσοστιαία μείωση των πραγματικών οικονομικών συνθηκών στην Ελλάδα επιφέρει μια μεγαλύτερη ποσοστιαία αύξηση της εγκληματικότητας, ιδίως όσον αφορά τις κλοπές, τις ληστείες το λαθρεμπόριο και τις ανθρωποκτονίες. Ο παραπάνω συλλογισμός τεκμηριώνεται τόσο στατιστικά, μέσα από τα επίσημα στοιχεία της ΕΛ.ΑΣ., όσο από την καθημερινότητα των Αθηναίων.
Οι πολίτες έχουν απόλυτο δίκιο να αγανακτούν με την κατάσταση, αφού δεν επωμίζονται μόνο την αναποτελεσματικότητα της οικονομικής πολιτικής που τους επιβάλλεται, αλλά βιώνουν πλέον και τα δυσμενή αποτελέσματά της σε άλλους τομείς της καθημερινής τους ζωής. Χαρακτηριστικό είναι ότι οι περισσότεροι Αθηναίοι νιώθουν ότι ο κίνδυνος παραμονεύει κυριολεκτικά έξω από την πόρτα τους. Δυστυχώς, μάλλον έχουν δίκιο.
Τα παραδείγματα είναι ατελείωτα. Σύμφωνα με διασταυρωμένες πληροφορίες της ΓΑΔΑ, τις απογευματινές ώρες της 30ής Σεπτεμβρίου στη Βούλα αστυνομικοί διενήργησαν έλεγχο σε Ι.Χ. αυτοκίνητο στο οποίο επέβαιναν δύο αλλοδαποί, υπήκοοι Ουκρανίας, ηλικίας 28 και 24 ετών. Στο εσωτερικό του οχήματος βρέθηκαν κοσμήματα, διαρρηκτικά εργαλεία, πλαστικές κάρτες, καθώς και άλλα αντικείμενα, την κατοχή των οποίων δεν μπορούσαν να δικαιολογήσουν. Μετά τη σχετική έρευνα προέκυψε ότι οι δυο αλλοδαποί ήταν οι δράστες διάρρηξης οικίας στη Γλυφάδα, που είχε διαπραχθεί λίγες ώρες πριν. Μάλιστα είχαν συγκροτήσει εγκληματική ομάδα που προέβαινε σε διαρρήξεις οικιών στα νότια προάστια, από το εσωτερικό των οποίων αφαιρούσαν χρήματα, τιμαλφή, κινητά τηλέφωνα, ηλεκτρονικές συσκευές, ατομικά έγγραφα και άλλα αντικείμενα. Από τη μέχρι στιγμής έρευνα έχει εξακριβωθεί ότι η συγκεκριμένη σπείρα κατά το τελευταίο τετράμηνο έχει διαπράξει 104 κλοπές (!) και διαρρήξεις οικιών: 5 στη Γλυφάδα, 6 στο Ελληνικό, 20 στον Άλιμο, 4 στη Βουλιαγμένη, 7 στη Βούλα, 13 στην Ηλιούπολη και 4 στην Αργυρούπολη.
Την ίδια ακριβώς μέρα συνελήφθησαν δύο 25χρονοι Έλληνες στις Αχαρνές, καθώς ο ένας από αυτούς αφαίρεσε με τη χρήση βίας 20.000 ευρώ από μια 63χρονη που μόλις είχε κάνει ανάληψη από υποκατάστημα τράπεζας. Από την προανάκριση προέκυψε ότι το τελευταίο δεκαήμερο οι δράστες διέπραξαν με τον ίδιο τρόπο τρεις συνολικά ληστείες. Δύο μόλις μέρες πριν, είχαν συλληφθεί δύο αλλοδαποί από την Αλγερία και την Παλαιστίνη που είχαν διαρρήξει κατάστημα. Οι συλληφθέντες ήταν μέρος σπείρας που τον τελευταίο μήνα είχε προβεί σε τρεις διαρρήξεις καταστημάτων στην περιοχή των Πατησίων. Την ίδια ακριβώς μέρα συνελήφθη στον Άγιο Παντελεήμονα και 22χρονη αλλοδαπή από τη Βουλγαρία που αφαίρεσε από 73χρονη μεγάλο χρηματικό ποσό.

Καλάσνικοφ και φρίκη
Το σκηνικό του παραλόγου συνεχίζεται άνευ φόβου και... πάθους. Στο συλλογικό υποσυνείδητο έχει περάσει και το αποτρόπαιο έγκλημα στη Γλυφάδα. Στις 28 Σεπτεμβρίου ληστές με καλάσνικοφ, φορώντας κουκούλες, εισέβαλαν σε διαμέρισμα νεαρού ζευγαριού. Οι δράστες πήραν όλα τα χρήματα και τα κοσμήματά τους και κατόπιν κλείδωσαν στο μπάνιο τον άντρα και τα δύο ετών (!) δίδυμα παιδάκια τους. Στη συνέχεια βίασαν τη νεαρή γυναίκα, έκλεψαν το αυτοκίνητό του ζευγαριού και εξαφανίστηκαν. Οι «ληστές με τα καλάσνικοφ» έχουν δράσει ανενόχλητοι τουλάχιστον 10 φορές σε περιοχές όπως η Βούλα, το Παλαιό Φάληρο, το Παλαιό Ψυχικό κ.ά.
Το πρόβλημα βαίνει αυξανόμενο τα τελευταία δύο χρόνια και έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Η συγκριτική ανάλυση των στατιστικών δεδομένων της εγκληματικής δυναμικής της Αθήνας είναι αποκαλυπτική. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της ΓΑΔΑ, μέχρι και το τέλος του 2010 (σε σχέση με το 2009) καταγράφηκε 45,45% αύξηση στις ανθρωποκτονίες και 58,5% αύξηση ληστειών. Συγκεκριμένα, 383,3% αύξηση σε ληστείες ταξί, 100% αύξηση ληστειών σε διανομείς, 101,23% αύξηση ληστειών για μικροποσά και κινητά, 100% αύξηση ληστειών σε ΕΛΤΑ, 41% αύξηση ληστειών σε καταστήματα και 57,8% αύξηση ληστειών σε σπίτια. Στο ίδιο μήκος κύματος, οι διαρρήξεις αυξήθηκαν κατά 14,68%, φτάνοντας τις 23.320 για το 2010, και το λαθρεμπόριο κατά 81,48% !
Πάντως, σύμφωνα με την Κατεχάκη και την Αλεξάνδρας, σε επιχειρησιακό επίπεδο η ΕΛ.ΑΣ. και η ΓΑΔΑ εφαρμόζουν ειδικά επιχειρησιακά σχέδια που εκπονήθηκαν στο πλαίσιο της νέας αντεγκληματικής πολιτικής για το 2010-2014. Σε αυτό το πλαίσιο, έχει συσταθεί ειδική ομάδα αξιωματικών της ΓΑΔΑ για το κέντρο της Αθήνας, διενεργούνται εποχούμενες περιπολίες (αυτοκίνητα, ΔΙΑΣ, «Δ», «Ζ»), ενώ συντονίζονται και άλλες δράσεις με λοιπούς συναρμόδιους φορείς, όπως ο Δήμος Αθηναίων, το ΣΔΟΕ, υπηρεσίες υγείας και η Νομαρχία Αθηνών.
Σύμφωνα με εσωτερικό non paper της ΓΑΔΑ που έχει στα χέρια της η «F.S.», ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της νέας αντεγκληματικής πολιτικής του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη και του Αρχηγείου της Ελληνικής Αστυνομίας είναι η χαρτογράφηση της εγκληματικότητας όπως αυτή εμφανίζεται με ποσοτικά και ποιοτικά κριτήρια, με τη χρήση γεωγραφικών δεδομένων (GIS). Στα χαρτιά, πράγματι, όλα βαίνουν καλώς...
Source : citypress.gr

Στην κόψη του ξυραφιού οι σχέσεις ΗΠΑ - Πακιστάν ( κείμενο στα αγγλικά)

US worst-case scenario of seeing Pakistan’s nuclear arms at hands of extremists risks turning the nation into the real target
for NATO’s missile system

This file photo shows US Secretary of State Clinton (R) with Pakistan’s Foreign Minister Khar who was in New York last month for the UN General Assembly. AFP photo

Ten militants, including a local coordinator of the al-Qaeda-linked Haqqani group, were killed by U.S. drones yesterday in Pakistan as Marc Grossman, the U.S. special envoy for Pakistan-Afghanistan affairs, arrived in the country, agencies reported yesterday.
That was just one of the many U.S. military operations in Pakistan since the start of this year, the biggest of them being the killing of al-Qaeda leader Osama bin Laden in a farmhouse near the country’s capital, Islamabad.
The United States “is fighting a war” in Pakistan, U.S. Secretary of Defense Leon Panetta said Oct. 11 in response to a question after a speech he delivered at the Woodrow Wilson Center in Washington, D.C.
“They [the Pakistani government] have given us cooperation in operations in trying to confront al-Qaeda,” Panetta was saying. Then came the crucial part: “But at the same time, we have great differences, particularly with regards to the relations they maintain with some of the militant groups in the country.”
The Haqqani group is one of the groups that Panetta implied. There are others linked to Taliban factions and all of them are fighters in Afghanistan. The South Waziristan region of Pakistan, bordering Afghanistan, is the bases for tens of thousands of Islamist militants.
The Haqqani group, whose key members were hit yesterday by Central Intelligence Agency (CIA)-coordinated drones, is regarded as one of the most dangerous by the U.S. The former U.S. Joint Chiefs of Staff, Adm. Mike Mullen, told Congress recently that Washington regards this group as “a veritable arm” of Pakistan’s Directorate of Inter-services Intelligence (ISI).
The ISI is practically controlled by the army and the government doesn’t exercise effective control over the organization. Last year, powerful (among the most powerful 20 names of the world, according to Time magazine) army commander Gen. Ashfaq Parwaz Kayani had objected to a $1.5 billion slice of a $7.5 billion U.S. support to Pakistan over the next five years just because it suggested civilian control over the ISI.
It was not a coincidence that after delivering a statement that there was no point in carrying out peace talks with the Taliban and other groups and that one should talk to Pakistan, Afghan President Hamid Karzai signed a security cooperation agreement with his Indian counterpart Manmohan Singh on Oct. 4. India and Pakistan have a border conflict over Kashmir and are nuclear rivals because of that.
Panetta also said in the same occasion that the U.S. “cannot resolve the issues of Afghanistan without resolving the issues of Pakistan.”
The message delivered by Grossman to Pakistani authorities was probably in parallel to what U.S. Secretary of State Hillary Clinton said yesterday in Washington, D.C. It was like an ultimatum to Pakistan.
Clinton said the U.S. could not “abandon Pakistan.” “But,” she said, Pakistan has to be part of solution in Afghanistan, “or they will continue to be part of the problem.”
It is clear that the U.S. has no reluctance to carry the war in Afghanistan into Pakistan.
But that is not the whole story.
In his Wilson Center speech, Panetta highlighted an interesting correlation between the fight against terrorism and nuclear weapons. “The situation in Pakistan,” he said, “is likely to remain volatile and fragile as we try to reduce terrorist safe havens in a nation that continues to expand its nuclear arsenal.”
It is not difficult to come to the conclusion that what the U.S. is actually afraid of involves the nuclear arsenal of Pakistan, whose long-range missiles might fall into the hands of Al-Qaeda-linked groups with ISI backing and then be used against American targets.
Therefore, the real target of the NATO-backed U.S. missile shield project, under which early-warning radar sites will be deployed in Turkey, might have less to do with Iran and its intentions regarding Israel. But Pakistan could be regarded as the weakest link.
After all, Iran might not have long-range rockets or nuclear warheads at the moment, but Pakistan certainly does
Source : Hurriyet Daily News

Σχετικά με τον γάμο Ελλάδας - Ευρωπαϊκής Ενωσης

Σχόλιο του καθηγητή κ. Π. Ηφαιστου σε άρθρο του ιστότοπου " Ινφογνώμονα" (http://infognomonpolitics.blogspot.com/2011/10/blog-post_1490.html#more ) σχετικά με τον παράλογο γάμο Ελλάδας - Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Επίπεδες δημοσιογραφικές υπεραπλουστεύσεις και ευθύγραμμες γνώμες επί ενός ζητήματος με πολλές καμπυλότητες που απαιτεί γνώση. Τα προβλήματα της ΕΕ είναι εγγενή και καμιά σχέση δεν έχουν με την Ελλάδα που αποτελεί θύμα των γραφειοκρατών, των τεχνοκρατών, των εξομοιωτικών ιδεολόγων και των εξισωτικών ανόητων. Ανόητων ευρωπαίων συμπεριλαμβανομένων και ελλήνων που πρόωρα εκτέλεσαν την Ελλάδα εντάσσοντας την ασκόπως στην ΟΝΕ: «Πρωτίστως, η στερνή και ενίοτε αδιαφανής αλληλεξάρτηση, στο πλαίσιο μιας Ευρώπης δομημένης στη βάση κριτηρίων ισχύος, θα περιορίζει το εύρος ελιγμών και κυρίαρχων αποφάσεων σε μεγαλύτερο βαθμό απ' ό,τι συμβαίνει στο υπόλοιπο διεθνές σύστημα. Η αλληλεξάρτηση, όταν δεν πληρούνται ορισμένες πολιτικές προϋποθέσεις, είναι ουσιαστικά εξάρτηση που βλάπτει τον λιγότερο ισχυρό. Ο τελευταίος, ενώ είναι «κλειδωμένος» σε μια αρένα οικονομικού ανταγωνισμού, δεν προστατεύεται επαρκώς είτε με τη δική του κυριαρχία (που έχει ήδη «εθελούσια»εκχωρήσει) είτε από μια άλλη υπερεθνική ρυθμιστική εξουσία, που θα έπρεπε να συνοδεύει επιλογές αυτής της εμβέλειας. Εάν δεν δημιουργηθούν γνήσιοι δημοκρατικοί υπερεθνικοί θεσμοί, εάν διαιωνιστεί επί μακρόν η αμφιλεγόμενη θεσμοπολιτική δομή των τελευταίων ετών και εάν η χώρα δεν αντέξει τον ανταγωνισμό, το «κλείδωμα» στην ΟΝΕ θα μετατραπεί σε φυλακή χωρίς δυνατότητα απόδρασης. Δηλαδή απαιτείται να εκτιμηθεί η θέση της χώρας υπό συνθήκες μεγάλου οικονομικού ανταγωνισμού και δημοκρατικού ελλείμματος.» (http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4112419 τον Φεβρ. 2000).
Η ΟΝΕ και ενδεχομένως η ΕΕ κατεδαφίζεται όχι γιατί οι έλληνες διαφέρουν ως προς τα ελλείμματά τους σε σύγκριση με άλλα κράτη (τίποτα τέτοιο δεν συμβαίνει) αλλά επειδή απουσιάζει πνευματικό υπόβαθρο, πολιτική ανθρωπολογία, ασυμβατότητα των υπερεθνικών τεχνοκρατών με το εθνοκρατοκεντρικό υπόβαθρο, έλλειμμα πολιτικού ορθολογισμού, έλλειμμα οικονομικής διακυβέρνησης σε Ευρώπη και διεθνώς, ασυδοσία εγκληματικών διεθνικών χρηματοοικονομικών δρώντων στιλ Σόρος (και των ιδρυμάτων ή προσώπων που τους υπηρετούν κατά κράτος) και έλλειμμα ορθολογιστικής σχέσης μεταξύ των εντολοδόχων υπερεθνικών θεσμών και των εντολοδόχων κρατών.
Το γεγονός ότι εδώ και μερικά χρόνια αυτομαστιγωνόμαστε και εμείς οι ίδιοι προκαλούμε τραύματα στο σώμα μας με το να δεχόμαστε κάποιοι κυβερνώντες να μας ενοχοποιούν αδίκως, είναι μια πολιτική ατυχία που πρέπει να ανατραπεί λίαν συντόμως.
Η Ελλάδα δεν έπρεπε να ενταχθεί σε οποιοδήποτε ευρώ πριν είναι έτοιμη θεσμικά και ανταγωνιστικά στο επίπεδο της οικονομίας (βλ. επιφυλλίδα που παραπέμπουμε πιο πάνω, επίσης, για να αφήσουμε κατά μέρος τα βιβλία από τα οποία αντλούν βλ. http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4077306 Ιούνιος 1999 και http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4216687 Ιαν. 2002: «Συνήθως, «θρύψαλα» έχουμε όταν σε μικρά μυαλά μπουν μεγάλες ιδέες …»

Source : Π. Ήφαιστος www.ifestosedu.gr

Δημοκρατία και διέξοδος από την κρίση

Η αμφισβήτηση του πολιτικού κόσμου της χώρας, η διάχυτη αίσθηση ότι η Μεταπολίτευση έχει κάνει τον κύκλο της κυριαρχούν στις συζητήσεις και στους προβληματισμούς των Ελλήνων.
Η ανάγκη ελέγχου και διαφάνειας σε όλες τις βαθμίδες της δημόσιας διοίκησης είναι βασική προϋπόθεση για να εμπιστευθεί  και πάλι ο λαός το πολιτικό σύστημα της χώρας. Το ερώτημα είναι κατά πόσο το παρόν πολιτικό σύστημα μπορεί να επανακτήσει την εμπιστοσύνη των πολιτών.
Τα πολιτικά συστήματα που ισχύουν στις περισσότερες δημοκρατικές  χώρες του κόσμου είναι : Η Προεδρική Δημοκρατία και η Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Παρακάτω θα εξετάσουμε τις διαφορές  αυτών των πολιτικών συστημάτων ώστε να ενημερωθούν οι αναγνώστες για ένα ουσιαστικό θέμα δημοκρατικής διακυβέρνησης για το οποίο δεν γίνεται κανένας λόγος από τα παραδοσιακά ΜΜΕ.
Οι κύριες λοιπόν διαφορές μεταξύ του ισχύοντος στη χώρα μας πολιτικού συστήματος της Προεδρευόμενης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας και του πολιτικού συστήματος της Προεδρικής Δημοκρατίας, διαμορφωμένου μάλιστα κατάλληλα για τη δική μας κοινωνία και ιδιοσυγκρασία, είναι οι εξής....


1) Η Προεδρευόμενη είναι ένα καθαρά ολιγαρχικό πολιτικό σύστημα το οποίο βασίζεται απόλυτα στην αντιπροσώπευση του λαού από μια κλειστή (στη χώρα μας μάλιστα και κληρονομική) πολιτική ελίτ.
Αντίθετα η Προεδρική δημοκρατία είναι πιο δημοκρατικό σύστημα, το οποίο σπάζει τα πολιτικά στεγανά με αμεσότερη συμμετοχή του λαού στη διακυβέρνηση της χώρας.
Είναι δηλαδή κάπου ανάμεσα στην καθαρά Αντιπροσωπευτική δημοκρατία και στην Άμεση δημοκρατία.

2) Η Προεδρευόμενη είναι ένα ασταθές, φοβικό και αναβλητικό πολιτικό σύστημα, που βασίζεται στις πολιτικές ισορροπίες και υπολογίζει πολύ το πολιτικό κόστος.
Αντίθετα η Προεδρική είναι πιο στιβαρό και πιο αποφασιστικό πολιτικό σύστημα, χωρίς να υπολογίζει πολύ το πολιτικό κόστος και αυτό θα καταφανεί στις αμέσως επόμενες διαφορές.

3) Στην Προεδρευόμενη η εκλογή του Κυβερνήτη (πρωθυπουργού), γίνεται έμμεσα μέσω των βουλευτών. Δηλαδή η κυβέρνηση είναι στην εξουσία μόνο αν το θέλει η πλειοψηφία των βουλευτών (Αρχή της δεδηλωμένης ή Ψήφος εμπιστοσύνης). Επομένως ο εκάστοτε πρωθυπουργός είναι δέσμιος των βουλευτών και των ισορροπιών που πρέπει να κρατά.
Αντίθετα στην Προεδρική, η εκλογή του Κυβερνήτη (προέδρου) γίνεται απ’ ευθείας από τους ίδιους τους πολίτες με την ψήφο τους, χωρίς τη μεσολάβηση ή τη βούληση των αντιπροσώπων βουλευτών και επομένως ο εκλεγείς Πρόεδρος δεν είναι δέσμιος κανενός.

4) Για να μπορέσει να υπάρξει μονοκομματική κυβέρνηση στην Προεδρευόμενη δημοκρατία, χρησιμοποιείται αναγκαστικά η ενισχυμένη αναλογική. Έτσι κυβερνούν τη χώρα πάντοτε λαϊκές μειοψηφίες.
Αντίθετα στην Προεδρική δημοκρατία ισχύει η απλή αναλογική και αφενός εκλέγεται πάντα άμεσα κυβέρνηση με 50%+1, έστω και αν χρειαστεί δεύτερη Κυριακή, αφετέρου και οι βουλευτές ταυτόχρονα εκλέγονται με απλή αναλογική, χωρίς αυτό να επηρεάζει την κυβέρνηση αφού δεν απαιτείται ψήφος εμπιστοσύνης. Επομένως τη χώρα κυβερνάει πάντα η λαϊκή πλειοψηφία και οι νόμοι είναι πάντα γνήσια πλειοψηφικοί, χωρίς τροπολογίες και φωτογραφικά νομοσχέδια προς εξυπηρέτηση συμφερόντων, απλά γιατί αυτό είναι πρακτικά αδύνατο.

5) Στην Προεδρευόμενη (ή το ίδιο βασιλευόμενη) υπάρχει πάντα ένας τυπικός ανώτατος άρχων (πρόεδρος ή βασιλιάς) και ένας πρωθυπουργός.
Αντίθετα στην Προεδρική υπάρχει μόνο ο άμεσα εκλεγμένος από το λαό Πρόεδρος. Δεν υπάρχουν δικέφαλα χωρίς ουσία σχήματα.

6) Στην Προεδρευόμενη δεν υπάρχει στην ουσία διάκριση των εξουσιών αφού οι υπουργοί είναι ταυτόχρονα και βουλευτές και ο πρωθυπουργός, αναγκαστικά διορίζει υπουργούς με εντελώς αναξιοκρατικά κριτήρια, κυρίως με βάση επηρεασμούς από ισχυρούς παράγοντες, την γεωγραφική κατανομή, τους σταυρούς προτίμησης κ.λ.π.
Αντίθετα στην Προεδρική υπάρχει ασυμβίβαστο μεταξύ της ιδιότητας του βουλευτή και εκείνης του υπουργού. Ο βουλευτής είναι μόνο βουλευτής, εκπροσωπώντας τον λαό στο Κοινοβούλιο και δεν γίνεται ταυτόχρονα και υπουργός, ενώ ο Πρόεδρος συγκροτεί την κυβέρνηση από ικανότατα στελέχη μόνο με βάση την αξία τους και την ικανότητά τους για παραγωγή έργου.
Ταυτόχρονα καταπολεμείται αποτελεσματικά το ρουσφέτι, αφού κόβεται η ενιαία αλυσίδα της εξουσίας και της αλληλεξάρτησης μεταξύ του βουλευτή και του υπουργού.

7) Στην Προεδρευόμενη δεν υπάρχει βεβαιότητα για τον χρόνο των εκλογών. Έτσι υπάρχει πάντα πολιτική αστάθεια και η κυβέρνηση διατρέχει πάντα τον κίνδυνο της πτώσης. Αποτέλεσμα είναι ο πρωθυπουργός να φοβάται πάντα το πολιτικό κόστος και να αναζητεί στηρίγματα σε εξωθεσμικά κέντρα εξουσία, όπως π.χ. τα ΜΜΕ κ.λ.π.
Αντίθετα στην Προεδρική υπάρχει πάντα προκαθορισμένος χρόνος εκλογών στο τέλος κάθε τετραετίας και έτσι ο Πρόεδρος απαλλάσσεται από το άγχος της πτώσης και της αναζήτησης εξωθεσμικών στηριγμάτων.

8) Στην Προεδρευόμενη δεν υπάρχει περιορισμός θητειών του πρωθυπουργού. Η έπαρση λοιπόν της ισοβιότητας κάνει τον κάθε πρωθυπουργό ευάλωτο σε κολακείες και στηρίξεις εξωθεσμικές, αλλά και στο φόβο του πολιτικού κόστους.
Αντίθετα στην Προεδρική προβλέπεται πάντα περιορισμένος αριθμός θητειών, συνήθως δύο τετραετίες, με αποτέλεσμα ο Πρόεδρος να έχει απελευθερωθεί εντελώς (κυρίως στη δεύτερη τετραετία) από το άγχος της επανεκλογής και να αφοσιώνεται στη λήψη μέτρων για το καλό του λαού, χωρίς κανένα φόβο για πολιτικό κόστος.

9) Στην Προεδρευόμενη είναι παντελώς αδύνατο να υπάρξει συμφωνία μεταξύ των κομμάτων και νόμος που να ρυθμίζει την ενιαία δημοκρατική οργάνωση και λειτουργία των κομμάτων (π.χ. εκλογή αρχηγού, υποψηφίων βουλευτών, υποψηφίων τοπικών αρχόντων κ.λ.π. από τη βάση των κομμάτων), τον έλεγχο των οικονομικών των κομμάτων κ.λ.π.
Αντίθετα στην Προεδρική, ακόμα και αν δεν συμφωνούν όλα τα κόμματα στην δημοκρατική οργάνωση και οικονομική διαφάνεια, είναι τέτοια η πιο πάνω λειτουργία και η δυναμική αυτού του πολιτικού συστήματος, που εκ των πραγμάτων οδηγεί σε ενιαίο τρόπο δημοκρατικής οργάνωσης και λειτουργίας των κομμάτων.
Για παράδειγμα, εκ των πραγμάτων ούτε ο αρχηγός του κόμματος εξαρτάται από τους βουλευτές του, ούτε οι βουλευτές εξαρτώνται από τον αρχηγό, αφού και οι δύο εκλέγονται από την βάση του κόμματος και δεν διορίζει ο ένας τον άλλο. Επομένως οι βουλευτές είναι ανεξάρτητοι να ελέγχουν ακόμα και την ίδια την κυβέρνηση του κόμματός τους ή να καταψηφίζουν νομοσχέδια της κυβέρνησης, χωρίς να τίθεται θέμα κομματικής πειθαρχίας ή να κινδυνεύει να πέσει η κυβέρνηση ή να κινδυνεύουν να διαγραφούν οι βουλευτές ή να μην γίνουν υπουργοί.

10) Στην Προεδρευόμενη, για να μπορεί να διατηρηθεί αλώβητη η κατεστημένη ολιγαρχία που καλύπτεται πίσω από αυτό το πολιτικό σύστημα και να προστατεύσει αποτελεσματικά τα μέλη της, είναι αναγκαίο να ελέγχει και τη Δικαιοσύνη.
Αντίθετα στη Προεδρική, η Δικαιοσύνη είναι πραγματικά ανεξάρτητη για να επιτελέσει την αποστολή της, ανεξάρτητα από το πρόσωπο εναντίον του οποίου στρέφεται.

Υπάρχουν φυσικά και άλλες μικρότερες διαφορές υπέρ του πολιτικού συστήματος, της Προεδρικής Δημοκρατίας και φυσικά η συντριπτική πλειοψηφία των κρατών του κόσμου, εφαρμόζουν αυτό το πολιτικό σύστημα.

Είναι αξιοσημείωτο ότι  δεν γίνεται καθόλου συζήτηση  για αλλαγή του πολιτικού συστήματος, ούτε φυσικά γίνεται καμία σχετική δημοσκόπηση παρ' όλη την κρισιμότητα των στιγμών που ζεί η χώρα.


Διαβάστε περισσότερα: http://taxalia.blogspot.com