Αντίδραση στην τηλεοπτική προπαγάνδα

Το Σωματείο Αδούλωτη Κερύνεια καταγγέλλει τον ΑΝΤ1 Ελλάδος για την προβολή της Τουρκικής δημιουργίας σαπουνόπερα ΕΖΕΛ, η οποία γυρίστηκε στα κατεχόμενα μέρη της Κύπρου μας.
Είμαστε βέβαιοι ότι κάθε Τουρκική ενέργεια η οποία συνδέεται με τα κατεχόμενα, επιδιώκει την αποδοχή και αναβάθμιση του παράνομου Καθεστώτος, με τελική επιδίωξή της την αναγνώριση του ως νόμιμης ξεχωριστής οντότητας και αυτό ισχύει ακόμη και τηλεοπτικές παραγωγές. Η ενέργεια αυτή του ΑΝΤ1 Ελλάδος συνιστά πισώπλατη μαχαιριά στον αντικατοχικό μας αγώνα τη στιγμή που κλιμακώνονται πάνω μας οι πιέσεις να υποταχθούμε στην κατοχή και να νομιμοποιήσουμε τα κατοχικά δεδομένα.

Προβάλλεται για ψυχαγωγία μια παραγωγή η οποία εξελίσσεται πάνω στην κατεχόμενη και αιματοβαμμένη γη μας, η οποία σκεπάζει νεκρούς και αγνοούμενους μας Κύπριους και Ελλαδίτες, πεταμένους σε μαζικούς τάφους...
και πάνω στην οποία διαπράχθηκαν σωρεία άλλων αποτρόπαιων εγκλημάτων σε βάρος του άμαχου Κυπριακού Λαού με επιστέγασμα το Εθνικό ξεκαθάρισμα όλων των Ελλήνων από τα κατεχόμενα.
Μέσα από την παραγωγή προβάλλονται και διαφημίζονται οι κλεμμένες περιουσίες μας. Προβάλλονται παράνομες αναπτύξεις που έγιναν πάνω στις περιουσίες μας όπως το ξενοδοχειακό συγκρότημα το οποίο κτίσθηκε πάνω στα ερείπια της κατεχόμενης Βουκολίδας.
Μέσα από τη σειρά διαφημίζονται παράνομα Καζίνα και άλλες επιχειρήσεις οι οποίες χρηματοδοτούν την παραγωγή.
Καλλιεργείται στους Έλληνες θεατές η ανοχή, η αποδοχή και ο εθισμός στην κατοχή της Κύπρου μας και υπονομεύεται το αντικατοχικό φρόνημα του Ελληνικού Λαού, και εν κατακλείδι εξουδετερώνεται η υποστήριξη του Ελληνικού Λαού προς την Κύπρο. Πρόκειται για δηλητήριο στις φλέβες και η παράλυση που θα προκληθεί θα έχει συνέπειες όχι μόνο για την Κύπρο αλλά και για τον Ελληνισμό γενικότερα.
Ευνοείται και υποβοηθείται η Τουρκική πολιτική της συνεχούς φθοράς και εκφυλισμού του Κυπριακού και της υποστήριξης που πρέπει να τυγχάνει ως Διεθνές θέμα εισβολής και κατοχής που είναι.
Βέβαια, συνυπεύθυνη με τον ΑΝΤ1 Ελλάδος πρέπει να είναι και η Ελληνική Κυβέρνηση της οποίας η ασπόνδυλη πολιτική έναντι της Τουρκίας και της Τουρκικής επεκτατικής πολιτικής η οποία ανοικτά και απροκάλυπτα επιβουλεύεται την Ελληνική κυριαρχία , όχι μόνο επιτρέπει,αλλά ευνοεί τέτοιες εξελίξεις.
Καλούμε τον ΑΝΤ1 να αναλογισθεί τις ευθύνες του και να αποσύρει τη συγκεκριμένη παραγωγή και τον Ελληνικό Λαό να την αγνοήσει , να την μποϋκοτάρει και να οδηγήσει το δηλητηριώδες φίδι έξω από τα Ελληνικά σαλόνια.
ΣΩΜΑΤΕΙΟ «ΑΔΟΥΛΩΤΗ ΚΕΡΥΝΕΙΑ »
Αγίου Ιωάννη 7, Στρόβολος
Τ.Θ. 23940, 1687
Λευκωσία – Κύπρος
Τηλ. 22-668464, Φαξ 22-668882
e-mail: adouloti.kerinia@cytanet.com.cy
website:http://adoulotikerinia.com

Η δικτατορία των βαθμολογητών

Γ.ΔΕΛΑΣΤΙΚ-ΕΘΝΟΣ
Εξω φρενών είναι ο υπουργός Οικονομικών του γερμανικού κρατιδίου της Βαυαρίας, του δεύτερου μεγαλύτερου της χώρας με πληθυσμό ίδιο με της Ελλάδας, σε συνέντευξή του προς τη δεξιά εφημερίδα "Ντι Βελτ" αναφορικά με το περιβόητο πλέον θέμα των οίκων αξιολόγησης Moody's, Fitch και Standard & Poor's.
"Η Ευρώπη πρέπει να απελευθερωθεί από την υπαγόρευση όρων εκ μέρους των αμερικανικών οίκων αξιολόγησης" υπογραμμίζει ο Γκέορκ Φάρενσον και προσθέτει: "Δεν μπορεί οι αμερικανικοί οίκοι αξιολόγησης να μας υποδεικνύουν στην πράξη πότε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα πρέπει να δέχεται ως εγγύηση ένα κρατικό ομόλογο και πότε όχι".

Αγανακτισμένη με την κατάσταση αυτή είναι και η ίδια η εφημερίδα. "Η Ευρώπη σε ομηρεία" ήταν ο τίτλος μιας σχεδόν ολοσέλιδης ανάλυσής της για το θέμα την περασμένη εβδομάδα. "Δύο αναλυτές και τρεις οίκοι αξιολόγησης αποφασίζουν για την τύχη της Ελλάδας και της ηπείρου. Αυτό πρέπει να αλλάξει. Οι κριτές του χρέους είναι τόσο ισχυροί όσο ποτέ. Οι πολιτικοί θέλουν τώρα να τους βάλουν δεσμεύσεις και να τους ρυθμίσουν πιο πολύ" έγραφε στους υπότιτλους.

Δεν είναι μόνο η "Ντι Βελτ" που αγανακτεί. Την ίδια άποψη έχει και η άλλη σοβαρή συντηρητική εφημερίδα της Γερμανίας, η "Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε", και την εκφράζει με πολύ έντονο τρόπο σε μια επίσης ολοσέλιδη ανάλυσή της. "Η δικτατορία των βαθμολογητών" είναι ο εύγλωττος τίτλος της. "Οι οίκοι αξιολόγησης έχουν τόσο μεγάλη δύναμη όσο ποτέ. Η μισή Ευρώπη τρέμει. Η πολιτική τούς έκανε τόσο ισχυρούς" τονίζει στους υπότιτλους.

"Είναι φαινόμενο. Οι οίκοι αξιολόγησης είναι ισχυρότεροι παρά ποτέ" διαπιστώνει η εφημερίδα και υπενθυμίζει: "Μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση, πολλοί ήθελαν ακόμη και να τους καταργήσουν. Εβδομάδες ολόκληρες ασχολούνταν μέχρι και ευρωπαϊκές σύνοδοι κορυφής πώς θα μπορούσαν να περιορίσουν την επιρροή αυτών των οίκων ? που είχαν αξιοσημείωτη συμβολή ακόμη και στη γένεση της κρίσης, γιατί βοήθησαν να κατασκευαστούν χρεόγραφα, τα οποία κατόπιν οι ίδιοι οίκοι αξιολογούσαν θετικά"!

Το τελικό αποτέλεσμα όμως όλων αυτών των συζητήσεων ήταν ένα πελώριο μηδενικό. "Οι οίκοι αξιολόγησης παρέμειναν ακόμη ''ακούρευτοι''. Βρίσκονται μάλιστα στο κέντρο της παγκόσμιας πολιτικής" διαπιστώνει με απογοήτευση η "Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε".

Η αιτία αυτής της εξέλιξης είναι απλή. Οι πολιτικοί ηγέτες της Ευρώπης είναι δέσμιοι του χρηματοπιστωτικού συστήματος, τα συμφέροντα του οποίου υπερασπίζονται και προωθούν προ παντός άλλου. Εχοντας μάλιστα εκχωρήσει τη δανειοδότηση ακόμη και των κρατών στο σύστημα αυτό και όχι στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, όπως θα έπρεπε, ή σε διακρατικές συμφωνίες, έχουν μετατρέψει την ΕΕ και πρωτίστως την Ευρωζώνη σε παιχνίδι στα χέρια των τραπεζών, οι οποίες βεβαίως σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελαν να μπλεχτεί στα πόδια τους ένας διακρατικός οίκος αξιολόγησης πανευρωπαϊκής εμβέλειας.

Αν οι κυβερνήσεις των χωρών-μελών της ΕΕ καθόριζαν τη στάση τους βάσει των εκτιμήσεων ενός τέτοιου οίκου αξιολόγησης, ο ρόλος των τριών αμερικανικών οίκων στην Ευρώπη θα υποβαθμιζόταν δραματικά και βεβαίως οι τράπεζες δεν θα μπορούσαν να παίξουν τα παιχνίδια που τώρα παίζουν εις βάρος των κρατών της ηπείρου. Οι ΗΠΑ θα έχαναν επίσης έναν αποφασιστικής σημασίας μοχλό επηρεασμού της παγκόσμιας οικονομίας.

"Οι ΗΠΑ μπορούν να καταστρέψουν χώρες με βόμβες, οι οίκοι αξιολόγησης μπορούν να το κάνουν αυτό με μια υποβάθμιση των κρατικών ομολόγων" έγραφε χαρακτηριστικά κάποτε ο Αμερικανός συγγραφέας Τόμας Φρίντμαν.

"Αφαιρέστε την εξουσία από τους οίκους αξιολόγησης! Πυροδότησαν την κρίση με χυδαίες γνωμοδοτήσεις και χρονικά αυθαίρετες υποβαθμίσεις" τονίζει ο Γερμανός οικονομολόγος Τόμας Στράουμπχααρ, διευθυντής του Ινστιτούτου Παγκόσμιας Οικονομίας του Αμβούργου (HWWI).

"Η εξάρτηση ολόκληρων κρατών από αυτούς τους οίκους αξιολόγησης αποτελεί αγκάθι στο μάτι για τους πολιτικούς επί πολύ καιρό. Μέχρι τώρα όμως λίγα έχουν γίνει για να αλλάξει η κατάσταση αυτή" διαπιστώνει η "Ντι Βελτ". Ούτε και πρόκειται να αλλάξει, θα προσθέταμε εμείς.

Οχι γιατί είναι δύσκολο. Αντιθέτως, πρακτικά θα ήταν απλούστατο για την Ευρώπη να συγκροτήσει όχι έναν, αλλά δέκα τέτοιους οίκους αξιολόγησης, αν ήθελε. Δεν το θέλουν όμως οι ηγέτες της, γιατί αυτό αντίκειται στα συμφέροντα του χρηματοοικονομικού συστήματος, του οποίου οι Ευρωπαίοι πολιτικοί ηγέτες αποτελούν όργανα.

ΠΕΙΡΑΜΑΤΟΖΩΟ
Αξιοθρήνητο θύμα τους η Ελλάδα
ΤΡΑΓΙΚΟ θύμα των οίκων αξιολόγησης η Ελλάδα του Γιώργου Παπανδρέου. Το φθινόπωρο του 2009 την παρέλαβε ο πρωθυπουργός με αξιολόγηση Α- από τον Κ. Καραμανλή (οίκος Standard & Poor's). Με το που άρχισε να λέει τα περί "Τιτανικού" και "οικονομίας στην εντατική", ο οίκος την υποβάθμισε στο ΒΒΒ+. Με το που έβαλε ο Γ. Παπανδρέου τη χώρα στο Μνημόνιο, η Ελλάδα υποβαθμίστηκε στο ΒΒ+, δηλαδή τα ελληνικά κρατικά ομόλογα έπεσαν στην κατηγορία των "σκουπιδιών", στα... πρώτης ποιότητας σκουπίδια, όπου έβγαλαν όλο το 2010. Με το που μπήκε το 2011 υποβαθμίστηκαν στο ΒΒ-, έπειτα στο Β και τέλος στο CCC που είναι η κατηγορία? "χαβούζα" των "σκουπιδιών"! Επί Μνημονίου δηλαδή τα ελληνικά ομόλογα έγιναν τα χειρότερα ομόλογα του κόσμου μέσα σε έναν χρόνο!
Source :  ΕΘΝΟΣ

Σαρκοζί : Πλούτος που δεν παράγεται, δεν αναδιανέμεται

Τους τρόπους με τους οποίους σκοπεύει να «οικοδομήσει τη Γαλλία του αύριο» εξήγησε χθες ο Νικολά Σαρκοζί, σε συνέντευξη Τύπου στους οικονομικούς συντάκτες. Ηταν μόλις η τέταρτη φορά αφότου εξελέγη πρόεδρος το 2007 που διοργάνωσε ανάλογο γεγονός. Και από κανέναν δεν διέφυγε η λεπτομέρεια πως το έκανε μόλις ένα εικοσιτετράωρο πριν από την αναμενόμενη για σήμερα ανακοίνωση της Μαρτίν Ομπρί πως θα είναι υποψήφια για το χρίσμα του Σοσιαλιστή υποψήφιου στις προεδρικές εκλογές του 2012. Με την ανακοίνωση αυτή η Ομπρί θα σημάνει και επισήμως την έναρξη της primaire, της εσωκομματικής εκλογικής διαδικασίας - κάποιοι λένε και την έναρξη των εσωκομματικών εχθροπραξιών. Πριν λοιπόν τα γαλλικά ΜΜΕ στρέψουν αναπόφευκτα την προσοχή τους προς τα εκεί, ο Νικολά Σαρκοζί θέλησε χθες και τα κατάφερε να μονοπωλήσει τους προβολείς τους.

Ο γάλλος πρόεδρος ανακοίνωσε έως τα τέλη του 2011 επενδύσεις στους τομείς της επιστήμης, της υγείας και της τεχνολογίας 20 δισ. ευρώ από το επονομαζόμενο Μεγάλο Δάνειο των 35 δισ. που αποφασίστηκε το 2009 - τα 22 δισ. προέρχονται από τις χρηματοπιστωτικές αγορές και τα υπόλοιπα 13 από τους τόκους που εισέπραξε το κράτος από τις πρόσφατες αποπληρωμές δανείων προς τις τράπεζες. «Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να ενισχύσουμε την ανάπτυξη από την καινοτομία, την έρευνα και τις επενδύσεις», τόνισε.

Μεταξύ άλλων, ο Σαρκοζί ανακοίνωσε και την επένδυση ενός δισ. ευρώ «στο πυρηνικό πρόγραμμα του μέλλοντος» και ιδιαίτερα στους αντιδραστήρες τέταρτης γενιάς που αναπτύσσει ο γαλλικός πυρηνικός κολοσσός Areva. Επειτα από την καταστροφή της Φουκουσίμα, τρεις γείτονες της Γαλλίας - Γερμανία, Ελβετία και Ιταλία - γύρισαν την πλάτη στην πυρηνική ενέργεια. Αλλά η Γαλλία αντλεί απ' αυτήν το 80% του ηλεκτρισμού της. Ο Σαρκοζί έσπευσε πάντως χθες να υπογραμμίσει αφενός την εκταμίευση «σημαντικών πόρων από το Μεγάλο Δάνειο ώστε να ενισχυθεί η έρευνα στον τομέα της πυρηνικής ασφάλειας» και αφετέρου πως η κυβέρνησή του εξακολουθεί να επενδύει μαζικά στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας - περίπου 1,35 δισ. ευρώ θα εκταμιευτούν έως το τέλος του 2011. Ο γάλλος πρόεδρος δεν παρέλειψε να εξαπολύσει και μερικά βέλη εναντίον των Σοσιαλιστών. Κατ' αρχάς δήλωσε πως η χώρα στο παρελθόν είχε επικεντρωθεί υπερβολικά στην αναδιανομή αντί στη δημιουργία του πλούτου, και «πλούτος που δεν παράγεται δεν αναδιανέμεται». Στη συνέχεια στηλίτευσε το 35ωρο εργασίας, που υιοθετήθηκε από την Ομπρί όταν ήταν υπουργός Εργασίας του Ζοσπέν το 2000, επισημαίνοντας ότι ροκάνισε την ανταγωνιστικότητα της Γαλλίας.

Source : TA NEA

Γραφειοκρατία και διαφθορά : Γάγγραινες " καθεστωτικού τύπου"

Του Άγη Βερούτη

Η Αντιγραφειοκρατική Κίνηση του Στέλιου Σταυρίδη είχε την εναρκτήρια εκδήλωσή της την εβδομάδα που πέρασε. Σε γενικές γραμμές οι διαπιστώσεις είναι γνωστές σε όλους, αλλά ίσως όχι οι αριθμοί. Η γραφειοκρατία κοστίζει στην Ελληνική οικονομία 6,8% του ΑΕΠ ετησίως, όταν ο μέσος όρος στην Ευρώπη των 27 είναι 3,5% και οι ανεπτυγμένες χώρες, που βρίσκονται συνήθως κάτω από τον μέσο όρο, παίρνουν πρωτοβουλίες για να μειώσουν αυτό το ποσοστό κατά ένα τέταρτο στην επόμενη διετία.




Στην Ελλάδα η γραφειοκρατία είναι “Καθεστωτικού τύπου” που προσομοιάζει με εκείνες των Σοβιετικών οικονομιών, και των απολυταρχικών καθεστώτων του μέσου του προηγούμενου αιώνα.

Αν δούμε τις επιπτώσεις στην οικονομία και την ανάπτυξη, αυτή η υπέρβαση κόστους λειτουργίας της οικονομίας λόγω υπερβάλλουσας γραφειοκρατίας της τάξεως του 3,3% του ΑΕΠ, επηρεάζει το διαθέσιμο εισόδημα προς φορολόγηση των Ελλήνων, και άρα τους φόρους που εισπράττει το Κράτος.

Η είσπραξη των φόρων με τη σειρά της έχει άμεση επίπτωση στα ετήσια ελλείμματα, και άρα και στο χρέος της Χώρας. Αν υποθέσουμε ότι οι απώλειες φόρων λόγω κόστους υπερβολικής γραφειοκρατίας είναι το ένα τρίτο του 3,3% της διαφοράς μας με την Ευρώπη (υποθέτοντας ότι παλαιότερα η διαφορά δεν ήταν μεγαλύτερη, όπως πχ προ ίδρυσης των Κέντρων Εξυπηρέτησης Πολιτών), τότε το 1,1% θα ήταν οι χαμένοι ετήσιοι φόροι. Αυτό το 1,1% για τριάντα χρόνια, με τον ανάλογο τόκο δανεικών που πήρε το Ελληνικό κράτος για να το καλύψει με τα σχετικά επιτόκια έστω το επιεικές μέσο επιτόκιο δανεισμού 5,5% ετησίως, παραδίδουν σήμερα επιβάρυνση του κρατικού χρέους μας όχι το αθροιστικό 33%, αλλά με τον ανατοκισμό των τόκων προηγούμενων ετών, το τερατώδες 74,48% του ΑΕΠ!

Αυτό όμως στο 74,48% του ΑΕΠ που κουβαλάμε ως χρέος, δεν έχει καν συνυπολογιστεί η μείωση της ανάπτυξης της οικονομίας που έχει χαθεί λόγω της αποτροπής επενδύσεων από ξένους επενδυτές που φοβούνται να μη μπλέξουν στα γρανάζια των Ελλήνων καρεκλοκένταυρων.

Προσφάτως ακούστηκε πως ρωσσοκινεζικός όμιλος θα ήταν διατεθειμένος να επενδύσει μισό δισεκατομμύριο ευρώ στον τουρισμό, στην Κρήτη, αν η Ελληνική κυβέρνηση συμφωνούσε να άρει τη γραφειοκρατία για την επένδυση. Παλαιότερα θυμόμαστε όλοι πώς η Alcan ξεφορτώθηκε το Αλουμίνιο της Ελλάδος διότι δεν μπορούσε να διαχειρισθεί τις απαιτήσεις της Ελληνικής γραφειοκρατίας. Ίδιες ιστορίες έχει καθένας να περιγράψει για Ελληνικές επιχειρήσεις της παραγωγής και της μεταποίησης που έκλεισαν στη Χώρα μας λόγων ανυπέρβλητων εμποδίων. Πιό πρόσφατο παράδειγμα η κυκλώπεια επένδυση του συγκροτήματος Porto Navarino που ταλαιπωρήθηκε από την Ελληνική γραφειοκρατία για 20 χρόνια μέχρι να συλλέξει τις χιλιάδες υπογραφών που απαιτήθηκαν. Αντίστοιχα προ ολίγων ετών, η Ισπανική εταιρία παραγωγής ηλεκτρισμού από εναλλακτικές πηγές ενέργειας, έκανε διάβημα μέσω του τότε Ισπανού Πρωθυπουργού που επισκέφθηκε την Ελλάδα, στον τότε Έλληνα Πρωθυπουργό, να διευκολύνει τα γραφειοκρατικά εμπόδια που έβαζαν οι Έλληνες γραφειοκράτες στην εταιρία, προκειμένου να υλοποιήσει την σκοπούμενη επένδυση των 3 δισεκατομμυρίων ευρώ σε ηλιακά πάρκα παραγωγής ηλεκτρισμού. Μερικούς μήνες αργότερα, χωρίς να έχει γίνει κάποια ενέργεια από το επιτελείο του Έλληνα Πρωθυπουργού, οι Ισπανοί απέσυραν το επενδυτικό τους σχέδιο και αποχώρησαν από την Ελλάδα.

Προφανώς η όποια απόπειρα υπολογισμού της διαφυγούσης ανάπτυξης της Χώρας μας (opportunity benefit) λόγω της γραφειοκρατίας, στη διάρκεια των τελευταίων 30 ετών, θα ήταν αναξιόπιστη. Δεν θα αποπειραθώ να δώσω κάποιον αστήρικτο αριθμό, όμως τολμώ να φαντάζομαι ότι όποια και αν είναι η πραγματικότητα, πιθανολογώ πως η απώλεια ανάπτυξης στην οικονομία μας αθροιστικά πρέπει να υπερβαίνει το κόστος των γραφειοκρατών και των “καρεκλοκενταυρόσημων” που απαιτούνται σε κάθε κατάθεση δικαιολογητικών προς υπογραφή.

Πολύ σημαντικότερα η καταστροφή των Ελληνικών επιχειρήσεων που υπόκεινται σε αυτή την υπερβολική γραφειοκρατία είναι επίσης αδύνατον να μετρηθεί. Ουδείς γνωρίζει πόσες επιχειρήσεις σταμάτησαν δραστηριότητες βάζοντας λουκέτο, έχασαν τη διεθνή ανταγωνιστικότητά τους λόγω αδυναμίας να ανταποκρίνονται εγκαίρως στις επιταγές της αγοράς, και τελικά εξέλειπαν καταστρέφοντας τις θέσεις εργασίας που συντηρούσαν και τη φοροδοτική τους δυνατότητα. Ενδεικτικό είναι ότι από το 1983, υπάρχει πρακτική απαγόρευση ανανέωσης των μηχανημάτων στις βιοτεχνίες και βιομηχανίες που λειτουργούν στην Αττική.

Στην περιοχή της χώρας που διαμένει σχεδόν ο μισός πληθυσμός της Χώρας μας, το κράτος απαγορεύει σε μια βιοτεχνία να ανανεώσει τα μηχανήματά της με νέα, αποδοτικότερα, που θα της επιτρέπουν αν παράγει φθηνότερα και καλύτερα προϊόντα! Στην περιοχή της Χώρας που βρίσκονται αριθμητικά ο μεγαλύτερος αριθμός των ανέργων, το κράτος ουσιαστικά απαγορεύει την δημιουργία νέων θέσεων εργασίας! Πρόσφατα μάλιστα, προ μισού μήνα, ψηφίστηκε ο νέος αναπτυξιακός νόμος που ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ τη σύσταση νέων παραγωγικών μονάδων στην Αττική, για δήθεν περιβαλλοντογικούς λόγους. Ακόμα και αν τα νέα μηχανήματα καταναλώνουν το 1/10 της ενέργειας από τα πεπαλαιωμένα μηχανίματα της δεκαετίας του 1970 που βρίσκονται ακόμα σε λειτουργία! Εν μέσω της μεγαλύτερης οικονομικής κρίσης που έχει περάσει αυτή η ταλαιπωρημένη Χώρα σε καιρό ειρήνης, οι νομοθέτες της κυβερνήσεως κόπτονται περισσότερο για τις μαργαρίτες στα πεζοδρόμια από ότι για τις ανθρώπινες ζωές που καταδικάζουν στη δυστυχία της ανεργίας!

Όμως φυσικά κανείς πολιτικός (η αλήθεια είναι με την εξαίρεση του Στέφανου Μάνου) δε μιλάει για τη σιαμαία αδελφή της Γραφειοκρατίας: τη Διαφθορά. Η διαφθορά, εκτός από τις θέσεις αντιπαραγωγικής εργασίας που διασφαλίζει για τους δημοσίους υπαλλήλους, διασφαλίζει και συμπληρωματικό μαύρο εισόδημα. Συχνά μάλιστα, όπως αποκαλύπτει η δικαιοσύνη από όσους έχει ελέγξει σε πολεοδομίες, το συμπληρωματικό αυτό εισόδημα μπορεί να αθροίζει και σε δεκάδες εκατομμύρια ευρώ για κάποιους πολεοδόμους, όπως αποδεικνύουν οι τραπεζικές καταθέσεις τους, και τα πανάκριβα κότερα που τους βρήκε το ΣΔΟΕ. Η διαφθορά που πάει μαζί με την υπερβολική γραφειοκρατία είναι όμως θέμα που έχω αγγίξει αρκετές φορές. Θα αρκεστώ να αναλογιστώ πως κάπου ανάμεσα στο μέγεθος του κόστους της υπερβάλλουσας γραφειοκρατίας, και το μέγεθος της απώλειας της ανάπτυξης που η χώρα έχει υποστεί από αυτήν, βρίσκεται το κόστος της διαφθοράς, με την απώλεια πόρων από την υγιή επιχειρηματικότητα, και την απόκρυψη των εισοδημάτων αυτών από φορολόγηση.

Δυστυχώς η γραφειοκρατία δεν δαμάζεται ούτε με σχεδιασμό απλοποίησης και καλές προθέσεις όπως το πρόσφατο “One-stop shop” για την ίδρυση επιχειρήσεων που απλά είναι επικοινωνιακό πυροτέχνημα, αλλά ούτε και με μαστίγιο.

Η μόνη λύση για τη γραφειοκρατία είναι ο μπαλτάς όπως ανέφερε ο κ. Στ. Μάνος: ολοσχερής κατάργηση υποχρέωσης αδειοδοτήσεων όπου δεν είναι απολύτως απαραίτητη, και κατάργηση ολόκληρων υπηρεσιών/πλοκαμιών του γραφειοκρατικού τέρατος που στραγγαλίζει την Ελληνική οικονομία.

Οτιδήποτε άλλο, είναι απλά προφάσεις εν αμαρτίαις, φοβάμαι όμως ότι δεν θα βρεθεί εν ενεργεία πολιτικός που θα το παραδεχθεί, πόσο μάλλον να υλοποιήσει και αυτή την μόνη πραγματική λύση που θα τον φέρει αντιμέτωπο με την κομματική πελατεία.

Φυσικά, η κατάργηση της υπερβάλλουσας γραφειοκρατίας δεν θα μας λύσει το πρόβλημα του υπέρογκου χρέους μας, θα μας αποτρέψει όμως από το να το διογκώσουμε σε αστρονομικό επίπεδο πέρα από σημερινό του μέγεθος, γυρνώντας μας πίσω στην εποχή της σκάφης και του άροτρου, και ίσως μας βοηθήσει να το εξυπηρετήσουμε χωρίς να εξαναγκάσουμε τα παιδιά μας να ξενιτευτούν για να ζήσουν με αξιοπρέπεια.


Source : capital.gr

Ανακάτεμα ενεργειακής τράπουλας στην Ανατολική Μεσόγειο

ΤΗΣ ΧΡΥΣΩΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΟΥ

Ανοικτά τα ενεργειακά μέτωπα για την Κύπρο
Ο άγνωστος «πόλεμος», οι μυστικές διαπραγματεύσεις και τα παρασκήνια συνθέτουν το παζλ των θεμάτων ενέργειας που εκτυλίσσεται στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, με επίκεντρο τα κοιτάσματα φυσικού αερίου. Μετά το Ισραήλ και την Κύπρο, στη σκακιέρα των διεκδικήσεων εισέρχονται δυναμικά και άλλοι δύο διεκδικητές, η Τουρκία και ο Λίβανος.


Η Κύπρος και το Ισραήλ φαίνεται ότι τα βρήκαν στο θέμα των ενεργειακών κοιτασμάτων και προχωρούν παράλληλα και μαζί στην εξόρυξη φυσικού αερίου σε γειτνιάζοντα οικόπεδα. Τώρα, όμως, στο ενεργειακό «παιγνίδι» των διεκδικήσεων εισέρχονται δυναμικά η Τουρκία και ο Λίβανος.

Η Τουρκία από καιρό τώρα ήταν ιδιαίτερα εξοργισμένη με τα ανοίγματα του Ισραήλ προς την Κύπρο και με τις ενεργειακές συμφωνίες, απειλώντας ακόμη και με στρατιωτική εμπλοκή σε περίπτωση που η Κύπρος καθόριζε την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) και προκήρυσσε διεθνή διαγωνισμό για έρευνες για κοιτάσματα υδρογονανθράκων στη θαλάσσια περιοχή της.

Ωστόσο, τον τελευταίο καιρό διοχετεύονται έντονες πληροφορίες ότι υπάρχουν σε εξέλιξη μυστικές συνομιλίες μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας για το όλο θέμα. Μάλιστα, οι συνομιλίες πραγματοποιούνται με κάθε μυστικότητα και καταβάλλονται προσπάθειες να σπάσει ο «πάγος» που δημιουργήθηκε στις σχέσεις των δυο πλευρών μετά το περσινό αιματηρό καλοκαίρι.

Συμφώνησαν σε συμμετοχή
Επίκεντρο των συζητήσεων φαίνεται να είναι τα ενεργειακά ζητήματα με επίκεντρο το θέμα των κοιτασμάτων φυσικού αερίου. Πάντως, σύμφωνα με πληροφορίες που είδαν το φως της δημοσιότητας σε έγκυρες ιστοσελίδες από τον περασμένο Ιανουάριο, το Ισραήλ παρουσιάζεται να έχει συμφωνήσει με Τούρκους επιχειρηματίες τη συμμετοχή τους στην εκμετάλλευση του φυσικού αέριου της Κύπρου.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της ισραηλινής εφημερίδας «Haaretz», «οι προσπάθειες υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ».

«Το Ισραήλ επιθυμεί την αποκατάσταση θετικών και υγιών διμερών σχέσεων, οι οποίες να είναι προς όφελος των δύο πλευρών. Εκφράσαμε τη λύπη μας για την επιδείνωση των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών», δήλωσε Ισραηλινός αξιωματούχος που προτίμησε την ανωνυμία.

Το δημοσίευμα της ισραηλινής εφημερίδας ενισχύει τις πληροφορίες, που είναι σε γνώση του αρμόδιου Υπουργείου Εξωτερικών της Κύπρου, σύμφωνα με το οποίο οι μυστικές επαφές διεξάγονται από απεσταλμένο του Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου με τον Τούρκο υφυπουργό Εξωτερικών Φεριντούν Σινιρλίογλου (άνθρωπος που επιστρατεύεται σε ειδικές αποστολές).

Παράλληλα, εν εξελίξει βρίσκονται και άλλες συνομιλίες με επικεφαλής τον Γιόζεφ Σιεσανόβερ και τον Οζντέμ Σανμπέρκ, Ισραηλινό εκπρόσωπο και Τούρκο ομόλογό του στη διερευνητική επιτροπή του ΟΗΕ για την ισραηλινή έφοδο στο τουρκικό πλοίο «Μαβί Μαρμαρά» πέρσι.

Να σημειώσουμε ότι μετά την έφοδο στο πλοίο το Μάιο του 2010, ο Τούρκος πρόεδρος Αμπντουλάχ Γκιουλ δήλωνε ότι «οι σχέσεις με το Ισραήλ ποτέ ξανά δεν θα είναι οι ίδιες».


Ο Λίβανος απειλεί
Από την άλλη, στο ενεργειακό «παιγνίδι» εισέρχεται δυναμικά και ο γειτονικός Λίβανος, με διεκδικήσεις στα κοιτάσματα φυσικού αερίου στις περιοχές του Ισραήλ, Λιβάνου και Κύπρου.
Ο Λίβανος εγκαινίασε ένα εξαιρετικά σημαντικό κεφάλαιο αντιπαράθεσης στην περιοχή, και αυτήν τη στιγμή φαίνεται πως διάκειται φιλικά προς την Τουρκία. Η λιβανική εφημερίδα Αλ-Σαφίρ έγραψε ότι «το Ισραήλ ετοιμάζεται να ιδιοποιηθεί κοιτάσματα φυσικού αερίου που βρίσκονται στα λιβανικά χωρικά ύδατα». Σύμφωνα με το δημοσίευμα, «τα κοιτάσματα του ''Λεβιάθαν'' βρίσκονται εντός των λιβανικών χωρικών υδάτων, πράγμα που αποτελεί ακόμη μια πρόκληση των Ισραηλινών και δημιουργεί θέματα περαιτέρω αγώνων».

Επίσης, σύμφωνα με τη Daily Star της Βηρυτού, ο Λίβανος απέστειλε επιστολή στον Γ.Γ. του ΟΗΕ, με την οποία καταγγέλλεται η συμφωνία Κυπριακής Δημοκρατίας - Ισραήλ για την οριοθέτηση των θαλάσσιων δικαιοδοσιών τους, παραβιάζει τα κυριαρχικά και οικονομικά δικαιώματα της δικής του χώρας και «αποτελεί απειλή για την ασφάλεια και την ειρήνη στην περιοχή».

Ζήτησαν μέτρα
Ο υπουργός Εξωτερικών του Λιβάνου Αντνάν Μανσούρ ζήτησε από τα Ηνωμένα Έθνη να λάβουν τα αναγκαία μέτρα για να αποτρέψουν κάθε σύγκρουση που μπορεί να προκληθεί.

Η λιβανική πλευρά θεωρεί ότι τα κοιτάσματα βρίσκονται εν μέρει στα ανοικτά των λιβανικών ακτών, εντός των χωρικών υδάτων του Λιβάνου και όχι του Ισραήλ και εν μέρει στα χωρικά ύδατα ανάμεσα στο θαλάσσιο χώρο της Κύπρου και της «Παλαιστίνης».

Η λιβανική πολιτική ηγεσία και η σιιτική οργάνωση Χεζμπολάχ, αλλά και οι Λιβάνιοι αξιωματούχοι επικαλούνται κανόνες του διεθνούς δικαίου της θάλασσας και ο πρόεδρος του λιβανικού κοινοβουλίου κ. Ναμπίχ Μπέρι και ο υπουργός Ενέργειας κ. Τζιμπράν Μπασίλ αναφέρουν ότι «ο Λίβανος δεν θα επιτρέψει ούτε στο Ισραήλ ούτε σε οποιαδήποτε εταιρεία ισραηλινών συμφερόντων να εκμεταλλευθεί το λιβανικό φυσικό αέριο».

Απειλές για αντίποινα βίας
Το Ισραήλ, διά του υπουργού Ενέργειας Ούζι Λάνταου, δηλώνει ότι «δεν θα διστάσουμε να προστατέψουμε διά της βίας τα κοιτάσματα φυσικού αερίου που βρίσκονται πλησίον των βορείων ακτών της χώρας», τονίζοντας ότι οι σταθμοί «Λεβιάθαν» και «Ταμάρ» βρίσκονται χωρίς καμίαν αμφιβολία εντός των ισραηλινών χωρικών υδάτων. «Θα προστατέψουμε όχι μόνο τα δίκαιά μας αλλά και τους κανόνες του διεθνούς δικαίου», πρόσθεσε.

Η ισραηλινή πλευρά θεωρεί ότι σημείο αναφοράς για τον καθορισμό των χωρικών υδάτων αποτελεί το βορειότερο άκρο των συνόρων Ισραήλ - Λιβάνου της Βόρειας Γαλιλαίας.

Η λιβανική πλευρά υποστηρίζει ότι σημείο αναφοράς για τον καθορισμό των χωρικών υδάτων των δύο χωρών είναι το νοτιότερο παράκτιο σύνορο των δύο χωρών (δηλαδή το φυλάκιο της θέσης Ρος Χα' Νικρά).

Κύριο επιχείρημα της λιβανικής πλευράς είναι ότι εάν γίνει αποδεκτή η ισραηλινή άποψη, τότε η θαλάσσια περιοχή του Νοτίου Λιβάνου και της Τύρου θα φέρεται ότι ανήκει στο Ισραήλ, πράγμα που δεν θα ήταν δυνατόν να ευσταθεί.

Ο Μανσούρ υποστηρίζει ότι εφ' όσον η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 δίνει σε κάθε κράτος δικαίωμα μονομερούς ανακήρυξης ΑΟΖ εύρους μέχρι 200 μιλίων, συνάγεται ότι σε περιοχές που χωρίζονται από θαλάσσια περιοχή εύρους μικρότερου των 400 μιλίων, η διαβούλευση των εμπλεκόμενων κρατών είναι
Source : www.sigmalive.com

Το Βέλγιο μας βάζει σε ...σκέψεις

Της ΚΟΡΙΝΑΣ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ

Ενας χρόνος χωρίς κυβέρνηση. Ε, και; Ο λόγος για το Βέλγιο, το οποίο συμπλήρωσε τις προάλλες ένα χρόνο χωρίς κυβέρνηση, σπάζοντας όλα τα ευρωπαϊκά και παγκόσμια ρεκόρ: και εκείνο του Ιράκ, στο οποίο πέρασαν 289 ημέρες από τις εκλογές ωσότου αναλάβει πέρυσι τα καθήκοντά της η κυβέρνηση, αλλά και το παλαιότερο της Καμπότζης, η οποία το 2003 είχε συμπληρώσει 353 ημέρες ακυβερνησίας.

Το αδιέξοδο χρονολογείται από τις βουλευτικές του Ιουνίου του 2010, οι οποίες ανέδειξαν πρώτη δύναμη, χωρίς όμως απόλυτη πλειοψηφία, τους εθνικιστές της Νέας Φλαμανδικής Συμμαχίας (Ν-VA). Το κόμμα τους απαιτεί μεγαλύτερη αυτονομία για τη Φλάνδρα, κάτι που όμως βρίσκει αντίθετους τους Σοσιαλιστές, οι οποίοι πλειοψήφησαν στο γαλλόφωνο Νότο.

Εκτοτε, όλες οι προσπάθειες για σχηματισμό κυβέρνησης έχουν αποβεί άκαρπες. Το ίδιο και όποιες σοβαρές ή φαιδρές κινητοποιήσεις πολιτών κατά της ακυβερνησίας. Ενα χρόνο τώρα, το Βέλγιο πορεύεται με μια υπηρεσιακή κυβέρνηση με επικεφαλής τον από πέρυσι απερχόμενο πρωθυπουργό Ιβ Λετέρμ. 

Εκτός όμως από παγκόσμιο ρεκόρ, η χώρα έχει πετύχει και κάτι άλλο, ίσως πιο παράδοξο: όλα να λειτουργούν κανονικά, παρά την «απουσία» κυβέρνησης! Μέσα σε ένα χρόνο «ακυβερνησίας», η οικονομία παρουσίασε ανάκαμψη, το έλλειμμα μειώθηκε, το Βέλγιο άσκησε ομαλά την εξάμηνη προεδρία του στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και πρόσφατα αποφάσισε να αποστείλει πολεμικά αεροπλάνα στη Λιβύη, στο πλαίσιο των ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων. Επίσης, σημείωσε και πρόοδο στον τεχνολογικό τομέα: σε μια πρωτοποριακή κίνηση, αυτό το μήνα τοποθετήθηκαν σε ένα τούνελ συσσωρευτές ηλιακής ενέργειας, οι οποίοι θα τροφοδοτούν με ρεύμα την ταχεία που εκτελεί το δρομολόγιο Παρίσι - Αμστερνταμ και διασχίζει όλο το Βέλγιο!

«Η χώρα λειτουργεί κι αυτό είναι παρήγορο. Είναι ένα δείγμα ότι το σύστημα είναι σταθερό, παρ' όλα τα προβλήματα», σχολιάζει στο BBC η Κάρολιν Βαν Βινσμπέργκε, καθηγήτρια πολιτικών επιστημών στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Λουβέν. «Εχουμε εγκαινιάσει ένα νέο είδος δημοκρατίας και διακυβέρνησης», προσθέτει χαριτολογώντας ο συνάδελφός της Νταβίντ Σιναρντέ, από το Πανεπιστήμιο της Αμβέρσας.

Παρά την προαιώνια διαμάχη Φλαμανδών - γαλλόφωνων και το τωρινό πολιτικό τέλμα, η εξουσία είναι αποκεντρωμένη. Οι ημιαυτόνομες περιφέρειες κατά κύριο λόγο και οι δήμοι αποτελούν σημαντικά κέντρα λήψης αποφάσεων, γεγονός που βοηθά στη διατήρηση μιας ομαλής δημόσιας λειτουργίας.

Υπάρχει βέβαια και το «αλλά»: το Βέλγιο έχει πολύ υψηλό χρέος το οποίο ανέρχεται στο 100% του ΑΕΠ. Οι αγορές καραδοκούν, βάζοντας σχετικά χαμηλή βαθμολογία στην ικανότητα δανεισμού της χώρας και απειλώντας με μεγαλύτερη υποβάθμιση. «Χρειαζόμαστε δραστικές μεταρρυθμίσεις», σχολιάζουν διάφοροι οικονομικοί κύκλοι, «και αυτές μπορεί να τις πραγματοποιήσει μόνο μια ισχυρή κεντρική κυβέρνηση». Με δεδομένη όμως τη δική μας εμπειρία, ίσως είναι καλύτερα για τους Βέλγους να παραμείνει η χώρα τους «ακυβέρνητη»...

Source : ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Η παρέμβαση του ΟΗΕ για την οικονομική κρίση

«Οι πολιτικές λιτότητας, όπως αυτές εφαρμόζονται στην Ελλάδα και στην Ισπανία, απειλούν την απασχόληση και θέτουν σε κίνδυνο την οικονομική ανάκαμψη». Πρόκειται για την φράση-κλειδί της ετήσιας έκθεσης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για την παγκόσμια κοινωνική κατάσταση που αντιπαραθέτει ευθέως τον Οργανισμό με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), την Ευρωπαϊκή Ενωση και τους άλλους οπαδούς της επικρατούσης την τελευταία τριακονταετία «νέας οικονομικής ορθοδοξίας», που προτάσσει την ισοσκέλιση των δημοσίων οικονομικών ως αναγκαία (αν όχι και ικανή) συνθήκη για την ευημερία των κοινωνιών.
Στην έκθεση της Διεύθυνσης Οικονομικών και Κοινωνικών Υποθέσεων του ΟΗΕ, που δημοσιεύθηκε σήμερα, αναφέρεται συγκεκριμένα ότι τα μέτρα λιτότητας «όχι μόνο απειλούν την απασχόληση στο δημόσιο τομέα και τις κοινωνικές δαπάνες, αλλά καθιστούν την πορεία ανάκαμψης από την κρίση πιο αβέβαιη και εύθραυστη».
Αίσθηση προκαλεί η σύσταση του Οργανισμού προς τις εθνικές κυβερνήσεις να… αντισταθούν (με «σύνεση»όμως) στις πιέσεις για την υιοθέτηση μέτρων λιτότητας. Σημειώνει στην έκθεσή του ο ΟΗΕ: «Οι κυβερνήσεις πρέπει να αντιδράσουν με σύνεση στις πιέσεις που υφίστανται για τη δημοσιονομική σταθεροποίηση και την υιοθέτηση μέτρων λιτότητας, αν δεν θέλουν να διακινδυνεύσουν την αναστολή της διαδικασίας ανάκαμψης της οικονομίας».
Το πρόβλημα της οιονεί υποχρεωτικής υιοθέτησης της λιτότητας δεν απειλεί μόνο τις ανεπτυγμένες οικονομίες αλλά και τις αναπτυσσόμενες, σημειώνουν τα Ηνωμένα Εθνη, και μάλιστα «εκείνες που επωφελούνται από τα προγράμματα του ΔΝΤ, οι οποίες υφίστανται πιέσεις για να περιορίσουν τις δημόσιες δαπάνες και να εφαρμόσουν μέτρα λιτότητας».
Ενα από τα σημαντικά συμπεράσματα της έκθεσης είναι, όπως σημειώνει η γαλλική εφημερίδα Le Monde, η ανάγκη συστηματικής εφαρμογής «αντικυκλικών πολιτικών» από τις κυβερνήσεις. Η εφαρμογή δηλαδή πολιτικών για την τόνωση της ανάπτυξης. Γι’ αυτό και είναι απαραίτητη μια «αναθεώρηση της φύσης και των βασικών στόχων που θέτουν οι διεθνείς οργανισμοί προκειμένου να παράσχουν οικονομική βοήθεια στις χώρες που βρίσκονται σε δύσκολη θέση».
Αναφέρει χαρακτηριστικά ο ΟΗΕ: «Είναι πρωταρχικό για τις κυβερνήσεις να λαμβάνουν υπόψη τις πιθανές κοινωνικές επιπτώσεις που θα έχουν οι οικονομικές πολιτικές που εφαρμόζουν. Οι επιπτώσεις δηλαδή στη διατροφή του πληθυσμού, στην υγεία και στην εκπαίδευση, κι αυτό για να μην μετατρέπεται μακροπρόθεσμα η ανάπτυξη σε τιμωρία». Διότι, όπως επισημαίνουν οι ειδικοί του Οργανισμού, «οι πολιτικές οικονομικής λιτότητας μπορούν να πυροδοτήσουν ένα φαύλο κύκλο στον οποίο η αναιμική οικονομική ανάπτυξη θα τροφοδοτεί μιαν ανεπαρκή κοινωνική πρόοδο και θα ανατροφοδοτείται απ’ αυτή».

Πώς θα τονωθεί η ανάπτυξη

Ο ΟΗΕ καλεί τις κυβερνήσεις να υιοθετήσουν μέτρα ανάπτυξης της οικονομίας, ώστε να τονωθεί η παραγωγή και να μην πληγούν οι οικονομικές και κοινωνικές επενδύσεις. «Οι χώρες που θέτουν σε εφαρμογή συστήματα κοινωνικής προστασίας έχουν τη δυνατότητα να αντιμετωπίσουν καλύτερα τις συνέπειες ενός οικονομικού σοκ και να αποτρέψουν μια μεγαλύτερη διολίσθηση του πληθυσμού στη φτώχεια», εξηγεί η έκθεση.
Στο πλαίσιο αυτό, η μείωση των κοινωνικών δαπανών θα έχει ως πιθανό αποτέλεσμα να οξυνθούν και να παραταθούν οι αρνητικές συνέπειες της κρίσης. Αυτή η επιδείνωση μπορεί να εκδηλωθεί, κατά τον ΟΗΕ, με την επιδείνωση του επιπέδου διατροφής του πληθυσμού, με την αύξηση των ποσοστών εγκατάλειψης των σπουδών σε διάφορες βαθμίδες εκπαίδευσης και κυρίως με την αύξηση των ποσοστών των μακροχρονίως ανέργων.
Στην έκθεσή του ο ΟΗΕ αντικρούει, τέλος, την κρατούσα συλλογιστική που θεωρεί ότι η μεγαλύτερη ευελιξία στην αγορά εργασίας τονώνει την ανταγωνιστικότητα. Κι αυτό επειδή«η ευέλικτη εργασία συνοδεύεται συχνά με πτώση των μισθών και οδηγεί σε μια σταδιακή υποβάθμιση των εργασιακών συνθηκών». Εξάλλου, οι συντάκτες της έκθεσης διαπιστώνουν ότι οι οικονομικές πολιτικές και τα μέτρα που έχουν εφαρμόσει ως τώρα οι κυβερνήσεις «δεν κατάφεραν να απαντήσουν στις βαθύτερες αιτίες της κρίσης, όπως φαίνεται από το γεγονός ότι και αυτοί που συστήνουν και αυτοί που εφαρμόζουν τις πολιτικές αυτές προειδοποιούν ότι η ανάκαμψη είναι αβέβαιη και ότι ελλοχεύει ο κίνδυνος για νέα υποτροπή της κρίσης».
Source :tovima.gr