Η διαμάχη στους κόλπους της τουρκοκυπριακής κοινωνίας

Του Νίκου Στέλγια

Tην προηγούμενη περίoδο είχα την ευκαιρία να συζητήσω με Τουρκοκύπριους και Τούρκους συναδέλφους κάποιες βασικές αδυναμίες της δημοσιογραφίας στον χώρο της Ανατολικής Μεσογείου. Παρά τις ιδιαιτερότητες της κάθε χώρας και κοινωνίας, οι «κοινές αδυναμίες» προκαλούν ερωτηματικά επί της ουσίας του «δημοσίου λειτουργήματος» που ονομάζεται δημοσιογραφία. Ποια η μεγαλύτερη μας αδυναμία; Το γεγονός ότι απλά δεν μπορούμε να αντιληφθούμε την σφαιρική εικόνα των εκάστοτε γεγονότων. Συζητώντας με συναδέλφους τις εξελίξεις στην άλλη πλευρά της πράσινης γραμμής, καταλήξαμε στο ότι τα Μέσα Ενημέρωσης σε Κύπρο και Τουρκία αδυνατούν να εστιάσουν και να αναλύσουν το γενικό πλαίσιο του πολιτικού τους συστήματος. Συγκεκριμένα, τη στιγμή που οι δημοσιογράφοι μελετούν σε καθημερινή βάση τις μικρές εστίες έντασης, τις «επιθέσεις» της Άγκυρας και την οργή των Τουρκοκυπρίων, τα ΜΜΕ αδυνατούν να δουν τη «μεγάλη εικόνα» και την επίδραση της στις κοινωνίες της Κύπρου και της Τουρκίας.   Τι εννοούμε με τον όρο «μεγάλη εικόνα»; Η ριζική αναθεώρηση του λόγου και των Μέσων που ενισχύουν την παρουσία των τουρκικών συμφερόντων στην Κύπρο και η επίδραση αυτής της εξέλιξης στις πολιτικές και κοινωνικές ισορροπίες της Κύπρου και της Τουρκίας, αλλά και στην εξέλιξη του Κυπριακού, φαίνεται να διαφεύγουν της προσοχής των Μέσων Ενημέρωσης.   Η διαμάχη στους κόλπους της τουρκοκυπριακής κοινωνίας Η πολιτική διαμάχη στους κόλπους της τουρκοκυπριακής κοινωνίας είναι γεγονός εδώ και έναν αιώνα. Πριν εκατό χρόνια είχαμε την σύγκρουση των υποστηρικτών του Κινήματος των Νεότουρκων με τους ντόπιους εκπρόσωπους του κύκλου του οθωμανικού παλατιού. Στα μέσα του 20΄ αιώνα η δεξιά συγκρούστηκε με την αριστερά για τη διαχείριση των κοινοτικών πόρων και υποθέσεων. Γύρω στα τέλη της δεκαετίες 60΄, στους κόλπους της δεξιάς ο Ραούφ Ντενκτάς συγκρούστηκε με τον Φαζίλ Κιουτσούκ για την ηγεσία της κοινότητας. Από τα μέσα της δεκαετίας 90΄, η ηγεσία του κ. Ντενκτάς αμφισβητήθηκε από παράγοντες της δεξιάς και την αριστερά.   Σήμερα η πολιτική διαμάχη στους κόλπους της κοινότητας έχει αρχίσει να εμφανίζει σημάδια διαφοροποίησης από το ιστορικό πλαίσιο αναφοράς. Σε μια περίοδο που σε επίπεδο κοινωνικών και οικονομικών πολιτικών γραμμών, έχουν χαθεί τα ιδεολογικά «σύνορα» μεταξύ αριστεράς και δεξιάς, η διαμάχη δεν έχει καθαρά πολιτικό χαρακτήρα. Για να το θέσουμε με απλά λόγια, δεν πρόκειται για την σύγκρουση του «δεξιού» UBP (Κόμμα Εθνικής Ενότητας) και του «αριστερού» CTP (Ρεπουμπλικανικό Τουρκικό Κόμμα)  στα πλαίσια της διεκδίκησης της εξουσίας.   Εννέα χρόνια μετά την άνοδο του AKP στην εξουσία της «μητέρας πατρίδας» και επτά χρόνια μετά την μεγάλη απογοήτευση των Τουρκοκυπρίων από το αδιέξοδο δημοψήφισμα του 2004, οι παραδοσιακοί πολιτικοί παράγοντες του τόπου δίνουν άνιση μάχη με τον χρόνο για να εξασφαλίσουν την συνέχεια της παρουσίας τους στο πολιτικό προσκήνιο. Στους κόλπους της δεξιάς και της αριστεράς οι δυναμικές κοινωνικής αμφισβήτησης έχουν διογκωθεί, λόγω της δυσλειτουργίας του πελατειακού συστήματος, ως αποτέλεσμα της γενικότερης οικονομικής και κοινωνικής κρίσης.   Στο στρατόπεδο της δεξιάς, οι διαμαρτυρόμενες φωνές δυναμώνουν μέρα με την μέρα. Το τελευταίο διάστημα οι τοπικές οργανώσεις του UBP βρίσκονται σε κατάσταση «ψυχρού πολέμου» με τη λεγόμενη κυβέρνηση του κ. Κιουτσούκ. Διάφοροι τοπικοί παράγοντες έχουν πλέον συνειδητοποιήσει ότι το μεγαλύτερο κόμμα της δεξιάς δεν μπορεί να συνεχίσει να ακολουθεί την παραδοσιακή γραμμή της εξαγοράς πολιτικής υποστήριξης με αντάλλαγμα τις λίρες της Τουρκίας και τα «γραφειοκρατικά πόστα». Ενδιαφέρον είναι και το γεγονός η βάση της «ΤΜΤ», η οποία μόλις πριν από μερικού μήνες πανηγύριζε την ανάδειξη του Ντερβίς Έρογλου στην ηγεσία της κοινότητας, συμφωνεί απόλυτα με τις φωνές αμφισβήτησης. Ενώ ταυτόχρονα ο κύκλος της οικογένειας Ντενκτάς έχει φτάσει στο σημείο της ανοιχτής σύγκρουσης με την ηγεσία του UBP.   Από την πλευρά της, η τουρκοκυπριακή αριστερά εξακολουθεί να μετρά τις «πληγές» που άφησε πίσω της η «διακυβέρνηση» του CTP και η ηγεσία του Μεχμέτ Αλί Ταλάτ. Υπό την ηγεσία του Φερντί Σαμπίτ Σογιέρ, το CTP έχει μετατραπεί σε ένα μόρφωμα, τα μέλη του οποίου αδυνατούν να το προσδιορίσουν ιδεολογικά. Φυσικά, σε αυτό συμβάλλει και το γεγονός ότι στην τ/κ κοινότητα η μαρξιστική θεώρηση του κόσμου έχει αντικατασταθεί από την φιλελεύθερη ανάγνωση της σοσιαλδημοκρατικής θεωρίας.  Σήμερα, με βάση αυτή την «ευρωπαϊκή» - φιλελεύθερη ανάγνωση παραδοσιακοί υποστηρικτές της αριστεράς και της εθνικιστικής δεξιάς, Τουρκοκύπριοι και έποικοι δεύτερης και τρίτης γενιάς, επιχειρούν να ενώσουν τις δυνάμεις τους γύρω από μια σύγχρονη ιδεολογική γραμμή: Θέτουν το αίτημα της αυτοδιάθεσης της Τουρκοκυπριακής κοινότητας και της ενσωμάτωσης της στην Ε.Ε. Αν και τονίζουν τη σημασία της ομαλοποίησης των σχέσεων τους με την ελληνοκυπριακή κοινότητα, κατανοούν ότι διάφοροι παράγοντες δυσχεραίνουν την επίτευξη αυτού του στόχου. Έτσι, υπογραμμίζουν την σημασία της αυτονομίας της κοινότητας τους (από την Τουρκία και την ε/κ κοινότητα).   Οι τελευταίες ενδείξεις από την Τουρκία δείχνουν ότι το ΑKP δεν είναι έτοιμο να συμβιβαστεί με το αίτημα της αυτονομίας των τουρκοκυπρίων, αυτή άλλωστε είναι η γενικότερη στάση της Άγκυρας και στο Κουρδικό ζήτημα. Ταυτόχρονα όμως η Άγκυρα ανταποκρινόμενη στις απαιτούμενες μεταρρυθμίσεις για την ανάπτυξη της ακτίνας δράσης του τουρκικού κεφαλαίου στο βόρειο κομμάτι της νήσου, έχει φροντίσει να ανοίξει τον δρόμο για την αντικατάσταση των παραδοσιακών παραγόντων της δεξιάς με παράγοντες που βρίσκονται στην σφαίρα επιρροής της.  Γνωρίζουμε ότι ο Ταχσίν Ερτουγρούλογλου και οι συνεργάτες του, καθώς και μια ομάδα επιχειρηματιών, ακαδημαϊκών και δημοσιογράφων αναμένουν το «πράσινο φως» της Άγκυρας για να διεκδικήσουν την ηγεσία της κοινότητας και να καταπνίξουν το αναδυόμενο «αυτονομιστικό κίνημα» των Tουρκοκυπρίων.  Οι νέες κινητοποιήσεις των Τουρκοκυπρίων θα κρίνουν την αναμέτρηση των υποστηρικτών του αιτήματος της «αυτονομίας» και των υποστηρικτών της πολιτικής γραμμής της Άγκυρας. Το αποτέλεσμα του αγώνα για την «αυτονομία» θα κρίνει τον εκσυγχρονισμό και εκδυτικισμό της τουρκοκυπριακής κοινότητας. Source : kathimerini.cy

Κίνδυνος και αδράνεια

Του Στεφανου Mανου*
Πριν από λίγο καιρό μου ζήτησαν να πω πώς εξηγώ την αδράνεια που επιδεικνύει ο πολιτικός κόσμος και η πολύ μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας απέναντι στον κίνδυνο της ολοκληρωτικής οικονομικής κατάρρευσης.
Για να απαντήσω κατέφυγα σε έναν παραλληλισμό. Αν κάποιος πέσει σε ένα ορμητικό ποτάμι και καταλάβει ότι το ρεύμα τον παρασύρει και τον οδηγεί σε πνιγμό, τι κάνει; Αδρανεί; Δεν νομίζω. Αγωνίζεται να πιαστεί κάπου, κολυμπάει με όλες τις δυνάμεις του προς κάποιο ασφαλές σημείο, φωνάζει βοήθεια, τέλος πάντων κάτι κάνει. Πότε αδρανεί; Οταν κουραστεί και όταν συμβιβαστεί με το γεγονός ότι έφθασε το τέλος του.
Πώς λοιπόν μπορώ να εξηγήσω την αδράνεια της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού; Και όχι μόνο του λαού, αλλά και της συντριπτικής πλειοψηφίας της κυβέρνησης; Δεν πιστεύω ότι έχουν συμβιβαστεί, είτε ο λαός, είτε η κυβέρνηση, είτε τα άλλα κόμματα, με την ιδέα ότι έφθασε το τέλος μας, ότι θα πνιγούμε. Επειδή δεν το πιστεύω, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι αδρανούν επειδή δεν αντιλαμβάνονται ότι κινδυνεύουν. Πιστεύουν ακράδαντα ότι ο Θεός της Ελλάδας θα βάλει το χέρι του.
Πώς να εξηγήσω την απερίγραπτη βραδύτητα στην εφαρμογή στοιχειωδών διαρθρωτικών αλλαγών ή την αστεία (γελοία) δημόσια διαμάχη δύο υπουργών για τους μετανάστες της Υπατίας; Μια ολόκληρη σελίδα χρειάστηκε η «Καθημερινή» την Παρασκευή για να τεκμηριώσει γιατί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το ΔΝΤ, η ΕΚΤ και οι αγορές αμφισβητούν την πολιτική βούληση της κυβέρνησης να εφαρμόσει το Μνημόνιο. Η δική μου εξήγηση για την έλλειψη πολιτικής βούλησης, τις κυβερνητικές κοκορομαχίες και την αδράνεια είναι, επαναλαμβάνω, η άγνοια του κινδύνου. Οπως ακριβώς αγνοούν τον κίνδυνο οι ανόητοι γονείς που βάζουν τα μικρά παιδιά τους, χωρίς ζώνη, στο μπρος κάθισμα του αυτοκινήτου τους.
Πώς να καταλάβουν λαός και κυβέρνηση ότι κινδυνεύουμε; Εδώ και τουλάχιστον είκοσι χρόνια γράφω και λέω ότι βρισκόμαστε σε αδιέξοδη πορεία. Οτι δεν μπορούμε να ζούμε συνέχεια με δανεικά. Ε, και λοιπόν! Ζήσαμε 20 χρόνια και μόλις πέρυσι φάνηκε ότι το πράγμα δεν πάει άλλο. Η κυβέρνηση, που μας είχε διαβεβαιώσει ότι υπάρχουν λεφτά και δεν χρειάζονται μέτρα, αναγκάστηκε να δεχθεί να τεθεί υπό τριμερή επιτροπεία για να μπορέσει να δανειστεί. Μας βεβαιώνει όμως ότι δεν πρέπει να πολυ-ανησυχούμε, διότι στο τέλος του 2011 ή το αργότερο στην αρχή του 2012 θα ξεφύγουμε από τον κίνδυνο. Ολοι οι άλλοι, δεξιά και αριστερά κόμματα και η τηλεόραση, μάς λένε κάτι καλύτερο: μην ακούτε την κυβέρνηση, υπάρχει άλλη λύση, εύκολη, ανώδυνη να ξεπεράσουμε την κρίση και μάλιστα πολύ γρήγορα.
Σήμερα η Ελλάδα χρωστάει 350 δισ. Στο τέλος του χρόνου -αν όλα πάνε καλά- θα χρωστάει 370 δισ. Πριν από ένα χρόνο, πριν από τα μέτρα και πριν από το Μνημόνιο, η Ελλάδα χρωστούσε 310 δισ. και τότε σταμάτησαν οι αγορές να μας δανείζουν. Τι λέτε λοιπόν, όταν στο τέλος του 2011 θα χρωστάμε 370 δισ. θα είναι πιο εύκολο να μας δανείσουν;
Πόσοι στην κυβέρνηση γνωρίζουν την ύπαρξη αυτών των τριών αριθμών και πόσοι κατανοούν τη σημασία τους; Αν την κατανοούσαν θα είχαν τολμήσει να πουν τη σαχλαμάρα ότι δεν θα επιτρέψουν να πουληθεί μη παραγωγική ακίνητη περιουσία του Δημοσίου προκειμένου να μειωθεί το χρέος;
Πολλές φορές έχω γράψει στην «Κ» -τελευταίως μας το θύμισαν οι κ. Κασιμάτης και Μανδραβέλης- ότι είμαστε μια κοινωνία που δεν μετράει, προτιμάει να αγνοεί την πραγματικότητα και τη σύγκριση. Είχε πει πριν από ένα αιώνα ένας μεγάλος Αγγλος φυσικός ότι για να βελτιώσεις οτιδήποτε πρέπει να το μετρήσεις. Ετσι είναι. Για να ξεπεράσουμε την αδράνεια, για να κατανοήσουμε τον κίνδυνο, πρέπει να μετρήσουμε και να συγκρίνουμε και να φροντίσουμε να γνωρίζουν όλοι το αποτέλεσμα του μετρήματος και της σύγκρισης. Στον κλασικό αθλητισμό όλα στηρίζονται στο μέτρημα. Γνωρίζουμε ποιος είναι καλός και ποιος εξαιρετικός, διότι μετράμε τις επιδόσεις. Ολοι γνωρίζουμε τα ρεκόρ και τις επιδόσεις. Τίποτε δεν είναι μυστικό. Κανένας φιλόδοξος αθλητής δεν είναι αδρανής. Γνωρίζει τις επιδόσεις του, γνωρίζει τις επιδόσεις των άλλων και προσπαθεί να γίνει καλύτερος.
Την επόμενη εβδομάδα ο πρωθυπουργός ζήτησε να συνομιλήσει με τους αρχηγούς των κομμάτων της αντιπολίτευσης πριν από τη σύνοδο κορυφής της 11ης Μαρτίου. Φοβάμαι ότι μοναδικός σκοπός των συναντήσεων είναι η επικοινωνιακή προετοιμασία προσφυγής σε εκλογές κατά το παράδειγμα της φυγής του κ. Καραμανλή. Η προσφυγή σε εκλογές αποτελεί την καλύτερη απόδειξη ότι ακόμα και ο πρωθυπουργός αγνοεί τους κινδύνους που αντιμετωπίζει η Ελλάδα. Οι εκλογές θα επιταχύνουν την κατάρρευση. Το πιθανότερο είναι να επισυμβεί κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, πριν προλάβουμε να ψηφίσουμε.
Η πραγματικότητα είναι ότι κινδυνεύουμε. Πολύ. Η συντριπτική πλειοψηφία ανεξάρτητων εμπειρογνωμόνων καταλήγει στο συμπέρασμα ότι δεν θα τα καταφέρουμε. Ετσι όπως πορευόμαστε, δεν έχουν άδικο. Είμαι εντούτοις βέβαιος ότι σε μόλις δύο χρόνια θα μπορούσαμε να τους πείσουμε ότι η Ελλάδα έχει εξαιρετικές προοπτικές. Οχι βέβαια με τις μαγικές λύσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης ούτε αδρανώντας, αλλά με σκληρή δουλειά, πολλές θυσίες και με την εκμετάλλευση όλων ανεξαιρέτως των δυνατοτήτων μας, ανθρωπίνων και υλικών.
Source : kathimerini

Το " Μεγάλο Στοίχημα" της Τουρκίας για Κυπριακό και Ε.Ε.

Του Γιάννου Χαραλαμπίδη*Oι Τουρκοκύπριοι ξεσηκώνονται εξ αφορμής της πενίας που επικρατεί στο ψευδοκράτος, η οποία είναι εκ των πραγμάτων συνδεδεμένη με πολιτικά ζητήματα, ακόμη και με την ίδια την κατοχή. Και επειδή το πρόβλημα είναι δυνατό να οξυνθεί, η Άγκυρα μελετά διάφορα σενάρια δράσης, μεταξύ των οποίων και η ενιαία οικονομική ζώνη με τα κατεχόμενα, καθώς και η πιθανότητα αναγνώρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας στα υφιστάμενα γεωγραφικά όρια της διχοτόμησης και κάτω από προϋποθέσεις.

Κριτήρια της οργής
Αληθές είναι ότι η έκρηξη της αντίδρασης στα κατεχόμενα πυροδοτήθηκε από την αλαζονεία του Τούρκου πρωθυπουργού Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος τους πρόσβαλε όταν είχαν διαδηλώσεις στις 28 Ιανουαρίου, ζητώντας μια καλύτερη ζωή. Βεβαίως, αυτή είναι η κορυφή του παγόβουνου. Υπάρχουν μια σειρά άλλων λόγων, όπως:

1. Οι έποικοι με τους οποίους οι Τουρκοκύπριοι έχουν πρόβλημα συμβίωσης και συμφερόντων. Οι έποικοι εξελίσσονται σε πλειοψηφία, απορροφούν την οικονομική βοήθεια από την Τουρκία και καθορίζουν τα αποτελέσματα των «εκλογών». Απειλούν και την πολιτική και την οικονομική και κοινωνική συνοχή του ψευδοκράτους. Είχαν, λοιπόν, δίκαιο οι Κουκού και Λάακσον όταν υποστήριζαν, στις επί του θέματος εκθέσεις τους, ότι οι έποικοι είναι ξένο σώμα στην κατεχόμενη Κύπρο και ότι: Αφενός θα χρησιμοποιηθούν μελλοντικά από την Τουρκία για πολιτικό έλεγχο και συνταγματικές αλλαγές και αφετέρου θα αποτελούν ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της λύσης.

2. Η διαφθορά και η αδυναμία της Τουρκίας να δώσει λύσεις στα προβλήματα των Τουρκοκυπρίων και λύση στο Κυπριακό, παρά τις περί του αντιθέτου υποσχέσεις.

3. Η δημιουργία αντικρουόμενων συμφερόντων μεταξύ διαφόρων κοινωνικών ομάδων και επαγγελμάτων, αλλά και των εκάστοτε κυβερνώντων και των ευνοούμενων της Άγκυρας, που καλλιεργούν συνθήκες αχαλίνωτης διαφθοράς, τις οποίες πληρώνει ο απλός Τουρκοκύπριος. Σε αυτά προστίθεται και διαφορά κουλτούρας μεταξύ εποίκων και Τουρκοκυπρίων, με τους τελευταίους να θεωρούν τους πρώτους ως ξένο σώμα και προνομιούχους.

4. Η σύγκριση που κάνουν οι Τουρκοκύπριοι με τους Ελληνοκύπριους και η προοπτική ένταξης στην Ε.Ε., η οποία γεννά την προσδοκία καλύτερων ημερών.

5. Η δημιουργία χωριστής «κρατικής συνείδησης». Εάν η Τουρκία ενσωμάτωνε τα κατεχόμενα επίσημα, τα πράγματα σήμερα θα ήταν διαφορετικά. Η εγκαθίδρυση του ψευδοκράτους, προκειμένου να αποσείσει από τους ώμους της τις ευθύνες και η επιθυμία για την ολοκλήρωση της ενσωμάτωσης των Τουρκοκυπρίων στη Ε.Ε. μετά την ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας, καθώς και η αδυναμία της Άγκυρας να τηρήσει τις υποσχέσεις της για μια καλύτερη ζωή, πυροδοτεί με την πάροδο του χρόνου αντιδράσεις και ρήξη στις σχέσεις με τη μητέρα πατρίδα. Γιατί; Διότι, οι Τουρκοκύπριοι, εκτός του ότι αισθάνονται αδικημένοι, θεωρούν ότι, μόνο, στο δικό τους «κράτος» και στο πλαίσιο μιας λύσης συνεταιρισμού με τους Ελληνοκύπριους θα έχουν καλύτερη μοίρα από τη σημερινή. Οι ρήξεις και η διάλυση καθεστώτων, ειδικώς όταν είναι πνιγμένα στη διαφθορά και στα δημοκρατικά ελλείμματα, όπως για παράδειγμα συνέβη παλαιότερα με τις χώρες του ανατολικού μπλοκ και σήμερα με εκείνες του αραβικού κόσμου, ξεκινά από τα οικονομικά προβλήματα και την οργή του κόσμου που δυσπραγεί.

Το κράτος του «βορρά»
Το ζητούμενο είναι εάν και πώς μπορούν να αποδράσουν οι Τουρκοκύπριοι από την Άγκυρα, όταν στην Κύπρο βρίσκεται κατοχικός στρατός και όταν η πλειοψηφία του πληθυσμού ανήκει στους εποίκους. Από την άλλη, μπορεί μεν οι Τουρκοκύπριοι να είναι οργισμένοι με την Τουρκία και τον Ερντογάν, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι τερματίζουν να θεωρούν ότι έχουν δικό τους «κράτος» στο «βορρά» ή ότι δεν επιθυμούν την εφαρμογή του κανονισμού για το «απευθείας εμπόριο». Βεβαίως, από την άλλη, εάν η αντίδραση των Τουρκοκυπρίων ενταθεί, ειδικώς εάν δεν γίνουν κινήσεις από την Τουρκία μετά τις εκλογές του Ιουνίου, πώς θα τους ελέγξει η Άγκυρα; Με τη χρήση βίας; Μια τέτοια δράση θα ήταν μπούμερανγκ για την Τουρκία.

Η ρεβάνς του Ντενκτάς
Αληθές, πάντως, είναι ότι στο συλλαλητήριο υπήρχαν και έποικοι, των οποίων τα συμφέροντα θίγονται από τη στάση της Τουρκίας, καθώς και οι Ραούφ και Σερντάρ Ντενκτάς. Η οικογένεια Ντενκτάς θέλει να πάρει τη ρεβάνς από τον Ερντογάν, ο οποίος τους έθεσε στο περιθώριο. Ακόμη, υπήρχαν και Τουρκοκύπριοι, οι οποίοι υποστηρίζουν λύση στη βάση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τελικώς, στο συλλαλητήριο, υπήρχαν όλες οι πολιτικές απόψεις και τάσεις. Εκείνο που τους ενώνει, είναι η άσχημη οικονομική κατάσταση και τα εσωτερικά προβλήματα του ψευδοκράτους, καθώς και η αντίδραση στην αλαζονεία του Ερντογάν.

Το πακέτο στήριξης
Μέχρι τις τουρκικές εθνικές εκλογές του προσεχούς Ιουνίου δεν προβλέπονται θεαματικές κινήσεις από την Άγκυρα. Ήδη, έχει αποφασιστεί ότι θα αυξηθεί η βοήθεια της Τουρκίας προς το ψευδοκράτος κατά 650 εκατομμύρια ευρώ. Το συνολικό ποσό θα ξεπερνά το ένα δισ. ευρώ. Όμως, επειδή η διαχείριση της βοήθειας από την Τουρκία δεν ευνοεί τους Τουρκοκύπριους, αλλά κυρίως το σύστημα κατοχής και τους εποίκους, δεν είναι τυχαίο το σύνθημα, που ακούστηκε την περασμένη Τετάρτη στο συλλαλητήριο: Πάρτε το πακέτο σας και ξεκουμπιστείτε!

Οικονομική ενσωμάτωση και... η μισή Κυπριακή Δημοκρατία
ΒΕΒΑΙΩΣ, η Τουρκία μελετά σε τεχνοκρατικό επίπεδο του Υπουργείου των Εξωτερικών δύο σενάρια: Το πρώτο αφορά στη δημιουργία ενιαίας οικονομικής ζώνης μεταξύ των κατεχομένων και της Τουρκίας με κατάργηση κάθε φορολογίας. Αυτή η κίνηση είναι πολύ περισσότερο επικοινωνιακού παρά ουσιαστικού χαρακτήρα. Οι Τούρκοι όμως θα μπορούν να την παρουσιάσουν ως απάντηση στην άρνηση της Ε.Ε. να προχωρήσει στην εφαρμογή του κανονισμού για το «απευθείας εμπόριο» και ως μορφή επιβολής νέων τετελεσμένων. Εάν, όμως, οι Τουρκοκύπριοι δεν δουν χειροπιαστά αποτελέσματα, είναι δυνατό να εξελιχθεί η κίνηση αυτή σε μπούμερανγκ.

Το δεύτερο είναι πολύ πιο τολμηρό. Έχει γίνει από τεχνοκρατικής πλευράς εισήγηση όπως η Τουρκία προχωρήσει σε αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας μόνο στα εδαφικά όρια που ελέγχει σήμερα και ταυτόχρονο άνοιγμα λιμανιών και αεροδρομίων στην ίδια την Τουρκία και στην κατεχόμενη Κύπρο. Εξέλιξη που σημαίνει άνοιγμα Αμμοχώστου και Τύμπου. Οι Τούρκοι τεχνοκράτες ισχυρίζονται ότι με τη φόρμουλα αυτή η τουρκική πλευρά θα παραμείνει εντός των παραμέτρων της λύσης των «δύο κρατών», ενώ, ταυτοχρόνως, θα υποστηρίζει εντός της Ε.Ε. την ετοιμότητά της για εξομάλυνση σχέσεων με αντάλλαγμα το «απευθείας εμπόριο» και σταδιακά ή άμεσα τις αμοιβαίες αναγνωρίσεις. Μερίδα της τουρκικής κυβέρνησης θεωρεί ότι ακόμη και αν τεχνοκρατικά η εφαρμογή μιας τέτοιας πολιτικής φόρμουλας έχει βάση, εγκυμονεί τον κίνδυνο να προκαλέσει αντιδράσεις. Και να κατηγορηθεί η τουρκική κυβέρνηση για προδοσία, εφ' όσον αναγνωρίσει έστω και τη μισή Κυπριακή Δημοκρατία, χωρίς την ταυτόχρονη αναγνώριση των κατεχομένων ή, στην ελάχιστη των περιπτώσεων, τη δημιουργία καθεστώτος Ταϊβάν.

Συνεπώς, τίθεται ζήτημα και ως προς τη μονομερή αναγνώριση με ανταλλάγματα τα λιμάνια και τα αεροδρόμια των κατεχομένων, παρότι υπάρχουν Τούρκοι τεχνοκράτες οι οποίοι τη θεωρούν ως κίνηση-ματ. Από την άλλη, το μοναδικό κόστος που επωμίζεται σήμερα η Άγκυρα από την κατοχή είναι οι διαδηλώσεις των Τουρκοκυπρίων. Σε διεθνές επίπεδο και στην ΕΕ και στον ΟΗΕ έχει βγάλει την ουρά της έξω, αφού κατά γενική ομολογία την ευθύνη για τη λύση την έχουν οι ηγέτες των δύο Κοινοτήτων. Οπότε, γιατί να προβεί σε θεαματικές κινήσεις.

Αλλαγή σκηνικού, προσώπων και εμφύλιος...
ΕΑΝ, πάντως, ενταθούν οι αντιδράσεις στα κατεχόμενα, θα πρέπει να αναμένονται και άλλες τουρκικές κινήσεις όπως η εμφάνιση νέων πολιτικών ή ακόμη και κομμάτων που θα είναι εντολοδόχοι της Άγκυρας. Το πρόβλημα για την Τουρκία είναι ότι τυχόν αντιδράσεις των εποίκων για στήριξη της Άγκυρας σε βάρος των Τουρκοκυπρίων θα δημιουργήσουν συνθήκες εμφύλιας αντιπαράθεσης. Συνεπώς, το σενάριο αυτό ξεφεύγει των ορίων του ορθολογιστικού παιχνιδιού στο οποίο μας συνήθισε η Τουρκία. Πιθανό σενάριο είναι και το φάγωμα του Ντερβίς Έρογλου, προκειμένου να αλλάξει η κατάσταση και η ψυχολογία στα κατεχόμενα. Υπό αυτές τις συνθήκες πρέπει να επισημανθούν τα εξής: 1. Η υπόθεση αυτή ανήκει στους Τουρκοκύπριους και κανένας άλλος δεν μπορεί να τη διαχειριστεί καλύτερα. 2. Η κυπριακή Κυβέρνηση θα πρέπει να αναλύσει σε βάθος και όλες τις παραμέτρους, ακόμη και τις πιο απίθανες αντιδράσεις της Τουρκίας, προκειμένου να μην αιφνιδιαστεί και να μην καταστεί ουραγός των γεγονότων.

*Δρ Διεθνών Σχέσεων


The Big Bet (Το Μεγάλο Στοίχημα)
Will the Turkish Accession to the EU Threaten the European Cohesion?
Ο ΚΥΡΙΟΣ στόχος του βιβλίου το «Μεγάλο Στοίχημα» είναι να εξετάσει εάν η ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. θα απειλήσει ή όχι τη συνοχή της Ε.Ε.

Η αξιολόγηση αυτής της διαδικασίας οδήγησε στο σχηματισμό ενός συνόλου μεταβλητών επί των οποίων καθιερώθηκε ένα πρότυπο συνοχής της Ε.Ε. Μέσω των μεταβλητών αυτών και χρησιμοποιώντας τις θεωρίες των Διεθνών Σχέσεων ως θεωρητική βάση (ρεαλισμός, δομικός ρεαλισμός, λειτουργισμός, νεο-λειτουργισμός), διαμορφώθηκαν εννέα σενάρια αναφορικά με την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. και τη συνοχή της Ε.Ε. Τα σενάρια αυτά κυμαίνονται από αυτό της «καλύτερης» μέχρι εκείνο της «χειρότερης» περίπτωσης (κρίσης), συμπεριλαμβανομένης και της επιλογής μιας «ειδικής σχέσης». Το βιβλίο εξετάζει το ακόλουθο θεμελιώδες ερώτημα: Σε περίπτωση που η Τουρκία ενταχθεί στην Ε.Ε., θα έχουμε μια «ευρωπαϊκή Τουρκία» ή μια «τουρκική Ευρώπη»;*Παραγγελία στο Διαδίκτυο: www.peterlang.com , www.amazon.com, www.qbd.com.au
http://www.sigmalive.com

Καταλαβαίνοντας τον " Αλλο".

Παναγιώτης Ήφαιστος,

Kαθηγητής  Διεθνών Σχέσεων - Στρατηγικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πειραιώς, www.ifestosedu.gr

Ολοκληρώνοντας το διάβασμα του νέου και ίσως πιο σημαντικού βιβλίου  του Αχμέτ Νταβούτογλου, Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες (Εκδόσεις Ποιότητα, Μάρτιος 2011), διερωτήθηκα γιατί κάποιοι αντί ανορθολογικής εχθρολαγνείας δεν προσπαθούν ορθολογιστικά να καταλάβουν τον «Άλλο». Δεν περιγράφει μόνο την θεοκεντρική Ισλαμική Κοσμοθεωρία. Την συγκρίνει και την υπερθέτει στην Δυτική Κοσμοθεωρία. Είναι μια γνήσια ανάλυση των νοηματικών θεμελίων του ύστερου νέο-Οθωμανισμού. Αν λοιπόν κανείς θέλει να ξέρει τον «Άλλο» ας διαβάσει το βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε συνδυαστικά με το Στρατηγικό βάθος, η διεθνής θέση της Τουρκίας (Εκδόσεις Ποιότητα, Ιούνιος 2010). Θα μάθει τον «Άλλο» σχεδόν απόλυτα. Πριν αγαπήσουμε, πριν παντρευτούμε ή και πριν υποταχθούμε στον φαντασιακά θεοποιημένο «Άλλο», καλό είναι να τον ξέρουμε.

Η τουρκολαγνεία των δύο τελευταίων δεκαετιών δεν  έχει λογική πολιτική βάση και οι προεκτάσεις για τα συμφέροντά μας, την ελευθερία μας και την ευημερία μας είναι βαθύτατες. Θα βλάψει και την ίδια την τουρκική κοινωνία αν οι συγκαιρινοί ισλαμιστές νεότουρκοι πάρουν λανθασμένα ελληνικά μηνύματα. Θα υποτιμήσουν την ελληνική κοινωνία και θα νομίσουν πως μπορούν ανέξοδα να βλάψουν τα ζωτικά συμφέροντα της Ελλάδας και άλλων κρατών. Και θα είναι μεγάλο λάθος, ενδεχομένως και η καταστροφή τους.

Δεν αποκλείω τα σύνδρομα εχθρολαγνείας μεμονωμένων ατόμων, σε συνδυασμό με την συντρέχουσα οικονομική και πολιτική κρίση, να τρέφουν μια κάποια κοινωνική τάση. Σύνδρομα εχθρολαγνείας, όμως, σε ατομικό επίπεδο δεν μπορεί παρά να οφείλονται σε προσωπικά τραύματα. Μπορεί επίσης να οφείλονται σε στοχαστικά ελλείμματα ή και σε μια συνήθη ψυχική αδυναμία. Ως γνωστό, οι ασθενείς ψυχές στην ιστορία πάντα ήταν ευάλωτες. Και μηδίζουν. Γενικότερα, η ιστορική εμπειρία διδάσκει ότι η προσχώρηση στην λογική του εχθρού ενίοτε οφείλεται σε αδυναμίες κάθε άλλου είδους. Ενδέχεται να κρύβουν παιδικές πληγές και καταπιέσεις. Ψυχικές αδυναμίες κάνουν μια αξιοθρήνητη ύπαρξη, επιπλέον, να επιχειρεί ως φελλός να επιπλεύσει. Αντισταθμίζοντας τις αδυναμίες του μπορεί να γίνει θρασύς, επιθετικός και αυτιστικός. Γιατί αυτισμός είναι και η εχθρολαγνεία. Και στο πολιτικό πεδίο, ιδιαίτερα το διεθνές και διεθνικό, πολλοί είναι που παραμονεύουν να εκμεταλλευτούν ψυχικές αδυναμίες και αυτιστικά σύνδρομα.

Μια αδύναμη ψυχή, πάντως, αν αποκτήσει πολιτική και επικοινωνιακή ισχύ μπορεί να γίνει επικίνδυνη για τις ενδοκρατικές και διακρατικές σχέσεις. Είναι πηγή πολιτικού ανορθολογισμού. Το κοινωνικοπολιτικό σώμα, όμως, σε τίποτα δεν φταίει αν κάποιος ή κάποιοι δεν πιστεύουν στην δική τους ύπαρξη. Σε τίποτα δεν φταίνε οι πολλοί αν ο ένας ή ο άλλος τρέφει ενδεχομένως κάποια ψυχοτικομαζοχιστικά σύνδρομα και εάν για κάποιους ενδόμυχους, μυστήριους και ανεξιχνίαστους λόγους κρυμμένους μέσα στην άβυσσο της ατομικής ανθρώπινης ετερότητας κανείς είναι παθιασμένος με τον εχθρό του. Τι φταίνε όλοι οι υπόλοιποι που δεν θέλουν καταστολή της ετερότητάς τους, δηλαδή της ελευθερίας τους! Τι φταίνε αυτοί που θέλουν να έχουν τα αγαθά τους, τους πλουτοπαραγωγικούς τους πόρους, την ακεραιότητα της κυριαρχικής επικράτειάς τους και μια ελεύθερη πατρίδα για το μέλλον των παιδιών τους.

Σωστό είναι να τονίσουμε και να ξεκαθαρίσουμε πως αφετηρία κάθε σοβαρής συζήτησης είναι πως για κάθε κοινωνική οντότητα, εξ αντικειμένου, ελευθερία σημαίνει Εθνική Ανεξαρτησία. Η Εθνική Ανεξαρτησία είναι η Υψηλή κοσμοθεωρητική παραδοχή για την οποία τα μέλη των κοινωνικών οντοτήτων που τους αξίζει να είναι ελεύθερα τρέφουν πίστη και νομιμοφροσύνη. Την στηρίζουν ασυμβίβαστα και αδιατάραχτα και αν χρειαστεί πεθαίνουν για αυτή. Ή μήπως υπάρχει αντίρρηση γι’ αυτό! Μήπως δηλαδή υπήρξε ποτέ στην ιστορία ή μήπως θα υπάρξει στο μέλλον στιγμή που η ελευθερία μιας κοινωνικής οντότητας δεν θα είναι συνάρτηση της ικανότητας και της ετοιμότητας των μελών να αντικρούσουν όσους την επιβουλεύονται!

Πολλοί συνάδελφοί μου θα συμφωνήσουν πως η ψυχιατρική ως κοινωνική «επιστήμη» (που δήθεν «αναγάγει» τις φροϋδικές αρχές στο κοινωνικό επίπεδο) μάλλον τσαρλατανιά είναι. Έρχεται μια στιγμή, όμως, μετά από την οποία μια κοινωνία διολισθαίνει στο τέλμα. Είναι εκείνη η νοερή στιγμή όταν πλέον η εχθρολαγνεία δεν είναι ατομικό σύνδρομο αλλά και κοινωνικό φαινόμενο. Οι περισσότεροι θα συμφωνήσουν ότι μια εχθρολαγνεία όταν μολύνει πολλά μέλη μιας κοινωνικής οντότητας αυτό οφείλεται σε μαζικό αίσθημα αδυναμίας, κοινωνικοπολιτική παρακμή, πνευματική παρακμή, ηθική παρακμή και καλλιεργημένο φόβο. Ότι επίσης τέτοια φαινόμενα είναι εφήμερα και επικίνδυνα ακόμη και για τον αντίπαλο που θα υποτιμήσει το πώς αντιδρούν τα μέλη μιας κοινωνικής οντότητας όταν στο πεδίο των ζωτικών εθνικών συμφερόντων κόκκινες γραμμές παραβιάζονται.

Αυτό που λέω, βασικά, είναι ότι η εχθρολαγνεία όταν κατακυριεύει πολλά μέλη μιας κοινωνίας δεν  μπορεί να είναι ψυχιατρικό φαινόμενο αλλά μόνο πολιτικό. Μόνο πολιτικά μπορεί να είναι τα αίτια. Οφείλεται στην πνευματική, επιστημονική και ηθική παρακμή που κάνει πολλούς πολίτες να αισθάνονται αδύναμοι, ανυπεράσπιστοι και φοβισμένοι και να αναζητούν έτσι διέξοδο στον κατευνασμό. Αυτά όμως είναι επίπλαστα, εφήμερα και επικίνδυνα. Είναι κατηφόρισμα στο τέλμα για όλους.

Μια υγιής κοινωνία απέναντι σε κράτη που επιβουλεύονται τα συμφέροντά της ούτε λαγνεία τρέφει ούτε και έχθρα. Αμφότερες οι αντιλήψεις στις διεθνείς σχέσεις είναι ερασιτεχνικές. Ορθολογισμός σημαίνει να έχεις γνώση του απειλούντος, να καλλιεργείς τον ορθολογισμό του με αποτρεπτικές στάσεις και να του κάνεις σαφές ότι επιζητούμενο είναι ειρήνη και σταθερότητα. Κόκκινη γραμμή για κάτι τέτοιο, όμως, είναι ο απόλυτος σεβασμός της διεθνούς νομιμότητας. Ήδη, αποδείχθηκε ότι το «βιβλιογραφικό φαινόμενο Νταβούτογλου» είναι πολλαπλά ωφέλιμο. Ίσως μάλιστα βοηθήσει και την Τουρκία να μην κάνει λάθος: Εάν υποτιμήσει τις αντιδράσεις των μελών της ελληνικής κοινωνίας και δοκιμάσει να εκμεταλλευτεί τις αδυναμίες μας για να κάνει πλιάτσικο θα πάθει μεγάλες ζημιές. 

Στην  στρατηγική ανάλυση η ακριβής, πρωτογενής και αυθεντική γνώση των άλλων κρατών είναι προϋπόθεση ειρήνης και σταθερότητας. Στην προκείμενη περίπτωση των βιβλίων του Αχμέτ Νταβούτογλου, πέραν της περιγραφής της ισλαμικής κοσμοθεωρίας, η εκδίπλωση των τουρκικών θέσεων και των βαθύτερων σκέψεων της ισλαμικής ηγεσίας των νεοτούρκων συντείνει στον διακρατικό ορθολογισμό:

Πρώτον, όσοι θέλουν να γνωρίσουν τον «Άλλο» τους λύνει το πρόβλημα. Θα τον μάθουν όχι μέσα από ερωτικές τηλεοπτικές εκπομπές ή ανεκδοτολογικές ιστοριογραφικές αφηγήσεις ιδεολογικά προκατειλημμένες αλλά πρωτογενώς, αυθεντικά και με πολιτικά συναφή τρόπο.

Δεύτερον, η σκέψη ενός κατά τα άλλα αυθεντικού συγγραφέα αναιρεί ψεύδη, αμάθεια, παραπληροφόρηση και τον συνήθη επιστημονικοφανή χαβαλέ. Έτσι μόνο θα κατανοήσουμε τον «Άλλο»: Με όρους αληθείας και απαλλαγμένοι από προπαγάνδες, φαντασίες και παιδικά σύνδρομα εχθρολαγνείας.

Στο βιβλίο Εναλλακτικές κοσμοθεωρίες κανείς θα δει ότι ο Νταβούτογλου μπορεί να κάνει, κατά την εκτίμησή μου, μερικά επιστημονικά άλματα και σφάλματα –που υποθέτω θα ελεγχθούν από τους ακριβοπληρωμένους «πολιτικούς επιστήμονές» μας τους θεολόγους και τους φιλόσοφους– αλλά η πνευματική και κοσμοθεωρητική συγκρότησή του δεν αμφισβητείται: Είναι ρητά θεοκεντρική και αντί-δυτική. Αυτό το γεγονός θα πρέπει να το ξέρουμε καλά γιατί στην συνέχεια αποτέλεσε το όχημα της ύστερης εκδοχής του νέο-Οθωμανισμού.

Ξεκαθαρίζω ότι όταν μιλώ για θεοκεντρισμό δεν το λέω ως κατηγορία. Αυτό που ενδιαφέρει ένα αναλυτή της στρατηγικής είναι η ακριβής δομή σκέψης των ηγετών και της συμπεριφοράς των άλλων κρατών. Η σωστή, ακριβής και πρωτογενής γνώση είναι προϋπόθεση ορθολογιστικών διακρατικών σχέσεων. Η σωστή και ορθολογιστική γνώση του «Άλλου», επιπλέον, αποτελεί προϋπόθεση ορθολογιστικής εθνικής στρατηγικής. Για να είμαι τελείως σαφής, παρά τις επιστημονικές και ασφαλώς πολιτικές μου διαφωνίες με τον Νταβούτογλου, έμαθα πολλά από το Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες. Παίρνω πλέον πολύ πιο σοβαρά υπόψη την θεοκεντρική ισλαμική κοσμοθεωρία όπως με σαφήνεια την περιγράφει ο Νταβούτογλου στο Εναλλακτικές κοσμοθεωρίες.

Αν μη τι άλλο, γιατί αποτελεί εδώ και μια δεκαετία!! την πνευματικοπολιτική δομή των ισλαμιστών νεότουρκων. Κάποια ιδρύματα προπαγάνδιζαν πως είναι διαφορετική ενώ τώρα ξέρουμε την αλήθεια. Τέλος, ας πω με σαφήνεια ότι με εντυπωσίασε ο θεοκεντρισμός όπως τον αποτυπώνει ο Νταβούτογλου. Ούτως ή άλλως, σεβόμαστε την πίστη και τα δόγματα όλων των ανθρώπων και όλων των θρησκειών. Ερμηνευτικά, επιπλέον, σημαίνει πολλά: Περιγράφει και ερμηνεύει τις πνευματικές και κοσμοθεωρητικές ρίζες του νέο-Οθωμανισμού, ερμηνεύει πολλά από όσα συμβαίνουν αυτή την στιγμή στην Μέση Ανατολή, δείχνει τους κινδύνους που διατρέχει η ίδια η Τουρκία και φωτίζει την πίστη 1,5 δισεκατομμυρίων μουσουλμάνων. 

Source : http://www.ifestosedu.gr/109Νταβούτογλου Κοσμοθεωρίες.htm

Η Μέση Ανατολή στίς φλόγες

ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΤΟ 2011/ΕΚΡΗΚΤΙΚΗ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΕ ΠΟΛΛΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ/Η ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ(ΕΚΤΟΣ ΑΝ ΕΡΘΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΩ ΚΑΤΩ) ΣΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ./ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ.

 ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΡ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ.Ε.ΔΡΟΥΓΟΣ

*ΠΡΩΤΑ ΑΠΟ ΟΛΑ ΓΙΑ ΠΟΛΛΟΥΣ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΔΕΝ ΘΑ ΦΩΤΙΣΩ ΤΑ ΓΡΑΦΟΜΕΝΑ. ΟΙ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΜΟΥ ΠΡΟΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΥΨΗΛΟΒΑΘΜΕΣ ΠΗΓΕΣ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ.

ΔΕΝ ΑΠΟΚΛΕΙΩ(ΚΑΙ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ) ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΠΟ ΕΣΑΣ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΛΟΓΟ ΠΕΡΙ ΑΟΡΙΣΤΙΩΝ/ΚΕΝΩΝ . ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ. ΕΠΙ ΑΡΚΕΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΩ ΤΙΣ ΠΗΓΕΣ ΤΩΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ ΜΟΥ. ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΑΡΧΗΣ.

*Το 2011 θα είναι χρονιά ορόσημο στην Μ.ΑΝΑΤΟΛΗ.

Έχει «φθάσει ο κόμπος στο χτένι» και ΟΛΑ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΠΟΛΕΜΟ. Ειλικρινά έχουν εξαντληθεί τα όρια υπομονής του ΙΣΡΑΗΛ απέναντι στο ΑΔΙΑΛΛΑΧΤΟ ΜΕΤΩΠΟ(ΣΥΡΙΑ-ΧΑΜΑΣ-ΙΡΑΝ-ΧΕΖΜΠΟΛΛΑΧ). Η στάση του ΙΡΑΝ, η διασπορά των πυραυλικών πεδίων στο νότιο ΛΙΒΑΝΟ, οι εσωτερικές προετοιμασίες του ΙΣΡΑΗΛ, οι συνεχείς Ιρανικές απειλές και η θέση της ΔΑΜΑΣΚΟΥ, σε συνδυασμό με το ότι το ΙΣΡΑΗΛ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΔΕΧΘΕΙ ΠΥΡΗΝΙΚΟ ΙΡΑΝ, οδηγούν προς τα χειρότερα.

ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΑΝΗΣΥΧΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΛΙΒΑΝΟ. Η ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΗ ΠΟΛΥΣΕΛΙΔΗ ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΟΥ ΕΙΔΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΛΙΒΑΝΟ/ΧΑΡΙΡΙ ΔΕΙΧΝΕΙ ΧΕΖΜΠΟΛΛΑΧ. ΑΡΑ ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΣΙΓΑ-ΣΙΓΑ …

* Η ΑΓΚΥΡΑ ΘΑ ΚΙΝΗΘΕΙ ΠΡΟΣ ΤΟ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΟ ΧΩΡΟ, ΑΚΟΜΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ. ΘΑ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΣΕ ΑΡΚΕΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΟΥ ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΘΑ ΕΓΕΙΡΕΙ ΣΟΒΑΡΕΣ ΥΠΟΨΙΕΣ ΣΕ ΠΟΛΛΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ.

*ΠΑΡΑ ΤΑ ΟΣΑ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ-ΟΤΙ Ο ΟΜΠΑΜΑ ΕΙΝΑΙ ΣΚΕΠΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΕΝΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ-ΜΗ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΤΙΠΟΤΑ. ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΣΤΕΝΕΣ. ΔΕΝ ΦΑΝΤΑΖΕΤΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΣΟ ΣΤΕΝΕΣ. ΥΠΑΡΧΟΥΝ 27 ΕΙΔΙΚΕΣ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΦΕΡΘΕΙ ΔΗΜΟΣΙΑ…ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΚΙΝΕΙΤΑΙ ΣΕ ΕΠΙΠΕΔΟ ΣΥΜΦΩΝΙΩΝ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΗΠΑ ΜΕ Μ.ΒΡΕΤΑΝΙΑ-ΚΑΝΑΔΑ-ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ. ΚΑΙ ΣΕ 4 ΧΩΡΟΥΣ ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΗΠΑ-ΙΣΡΑΗΛ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΒΑΘΙΕΣ.

*ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΗ Η ΕΞΕΥΡΕΣΗ ΛΥΣΗΣ ΣΤΟ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ(ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΕΙΜΑΙ ΕΝΘΕΡΜΟΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΧΤΗΣ). ΟΣΟ Η ΓΑΖΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΥΤΙΚΗ ΟΧΘΗ ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΛΥΣΗ. ΑΝ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ Η ΧΑΜΑΣ ΤΟΤΕ ΠΙΘΑΝΟΝ.

*ΣΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ ΠΟΛΕΜΟ ΠΟΛΛΑ ΘΑ ΚΡΙΘΟΥΝ ΣΤΟΝ ΕΝΑΕΡΙΟ ΧΩΡΟ(ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ-ΑΝΤΙΠΥΡΑΥΛΙΚΗ ΑΜΥΝΑ). Ο ΕΠΟΜΕΝΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ…

*Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΗΠΑ-ΙΣΡΑΗΛ ΟΡΙΣΤΙΚΟΠΟΙΗΘΗΚΕ-ΥΠΟΓΡΑΦΗΚΕ ΓΙΑ ΤΑ ΑΟΡΑΤΑ ΑΕΡΟΣΚΑΦΗ 5ης ΓΕΝΙΑΣ F-35/JSF. ΤΟ 2015 το φθινόπωρο οι ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΙ ΘΑ ΕΧΟΥΝ (ΝΩΡΙΤΕΡΑ) ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ.

*ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΤΟΥ ΚΟΛΠΟΥ –ΑΙΓΥΠΤΟΣ-ΙΟΡΔΑΝΙΑ ΕΥΝΟΟΥΝ ΤΙΣ ΙΣΡΑΗΛΙΝΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΙΡΑΝ και της ΧΕΖΜΠΟΛΛΑΧ.

*ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΕΛΛΑΔΟΣ-ΙΣΡΑΗΛ ΘΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΟΥΝ ΚΑΝΟΝΙΚΑ. ΕΙΝΑΙ Η ΔΥΣΧΕΡΕΣΤΑΤΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ ΠΟΛΛΑ-ΓΡΗΓΟΡΑ ΒΗΜΑΤΑ/ΕΠΙΣΗΜΑΙΝΩ ΟΤΙ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΤΟΞΟ ΕΛΛΑΔΑ-ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ-ΡΟΥΜΑΝΙΑ με επίσης συγκλίσεις με ΣΕΡΒΙΑ-ΚΡΟΑΤΙΑ-ΜΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟ. ΣΤΕΝΗ ΣΧΣΕΣΗ ΜΕ ΓΕΩΡΓΙΑ. ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΗ ΜΕ ΑΖΕΡΜΠΑΙΤΖΑΝ. ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΑΣΕΩΝ ΣΕ ΑΛΒΑΝΙΑ-ΣΚΟΠΙΑ-ΒΟΣΝΙΑ ΕΡΖΕΓΟΒΙΝΗ. ΕΠΙΔΙΩΚΕΙ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΟ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΣΕ ΑΛΒΑΝΙΑ-ΚΟΣΟΒΟ-ΒΟΣΝΙΑ ΤΩΝ ΤΖΙΧΑΝΤΙΣΤΩΝ.

Απλά στο πρώτο μέρος ασχολήθηκα με την Μ.ΑΝΑΤΟΛΗ. Επειδή εκεί θα έχουμε τις σοβαρότατες εξελίξεις…. Γιατί κάποιοι μπορεί να ισχυριστούν γιατί αρχίζω από εκεί…. ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΠΥΚΝΩΝΟΥΝ ΕΚΕΙ. ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΘΑ ΕΠΙΚΕΝΤΡΩΘΩ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΝΑΤΟ.

http://www.drougos.gr/

Οι εξελίξεις στον αγωγό Σαμψούντας - Τσευχάν

«Η Ρωσία και η Τουρκία θα υπογράψουν, σήμερα, σύμβαση για τον αγωγό Σαμψούντα-Τζεϊχάν, ο οποίος θεωρείται εναλλακτικό σχέδιο του αγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη», αναφέρουν ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης της Βουλγαρίας, επικαλούμενα τη σχετική είδηση που μετέδωσε, σήμερα, ο ανταποκριτής της δημόσιας ραδιοφωνίας ΒΝΡ στη Μόσχα, Βάσκο Μιχάιλοφ.

Σύμφωνα με το Βούλγαρο ανταποκριτή, η σύμβαση θα προσδιορίζει το οικονομικό μοντέλο της κατασκευής του έργου στην επικράτεια της Τουρκίας. Κύριος στόχος του νέου αγωγού θα είναι η διεύρυνση των δυνατοτήτων μεταφοράς του πετρελαίου της περιοχής της Μαύρης και της Κασπίας Θάλασσας προς τις ευρωπαϊκές αγορές, παρακάμπτοντας την «υπερφορτωμένη» θαλάσσια οδό, μέσω του Βοσπόρου και των Στενών των Δαρδανελίων. Όπως μετέδωσε ο Μιχάιλοφ, ο Ρώσος υπουργός Ενέργειας, Σεργκέι Σματκό, δήλωσε ότι, στην επόμενη φάση των διαπραγματεύσεων αναμένεται οι μέτοχοι να αναλάβουν τις δεσμεύσεις τους για την εξασφάλιση της αποδοτικής λειτουργίας του αγωγού μεταξύ της Σαμψούντας και του Τζεϊχάν.

Σύμφωνα με το Ρώσο υπουργό, στο σχέδιο αναμένεται να ενταχθούν, με μερίδια από 25%, οι πετρελαϊκές επιχειρήσεις της Ρωσίας «Rosneft» και «Transneft» (οι οποίες συμμετέχουν και στη διεθνή εταιρία κατασκευής του αγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη), ενώ ενδιαφέρον για το σχέδιο δείχνει και η ρωσική εταιρεία «Lukoil». Η ικανότητα μεταφοράς του αγωγού, με μήκος 550 χιλιόμετρα, αναμένεται να είναι 70 εκατομμύρια τόνους πετρελαίου σε ετήσια βάση και το κόστος του έργου υπολογίζεται σε περίπου τρία εκατομμύρια δολάρια.

Την πρωταρχική συμφωνία κατασκευής του αγωγού Σαμψούντα-Τζεϊχάν υπέγραψε, πριν από δεκαοκτώ μήνες, ο Σματκό με τους ομολόγους του από την Τουρκία, Τανέρ Γιλντίζ και την Ιταλία, Κλαούντιο Σκάγιολα. Όπως ανακοίνωσε, στις 19 Οκτωβρίου του 2009, ο γενικός διευθυντής της ιταλικής εταιρείας ENI (συμμετέχει στο σχέδιο μαζί με την τουρκική Calik Holding) Πάολο Σκαρόνι, την επόμενη δεκαετία αναμένεται η εξόρυξη του πετρελαίου στην περιοχή της Κασπίας Θάλασσας να αυξηθεί με δύο εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα, ενώ η τρέχουσα (τότε) παραγωγή του πετρελαίου (στην περιοχή) είναι 2,4 εκατομμύρια βαρέλια. Ο Ιταλός αρμόδιος πρόσθεσε στις δηλώσεις του στο πρακτορείο Ρόιτερς ότι η εταιρία του και η τουρκική «Calik» έχουν υπογράψει μνημόνιο με τις «Rosneft» και «Transneft» να προμηθεύουν πετρέλαιο στο νέο αγωγό.

Source : http://www.agelioforos.gr

Τό χρέος της Ελλάδας

Ελίνα Γαληνού Όταν ο απλός πολίτης λαμβάνει μια «πανταχούσα» από την Εφορία ή άλλη δημόσια υπηρεσία, είτε διαπραγματεύεται την οφειλή και τον τρόπο πληρωμής της, ή προσφεύγει στα Δικαστήρια ενώ καταβάλει μόνο το 20% της απαιτηθείσας οφειλής προκαταβολικά.

Και αυτός ο απλός Ελληνας πολίτης που στραγγαλίστηκε από σκληρά μέτρα τα οποία όπως η τρόικα και η ίδια η κυβέρνηση δηλώνουν ότι αποδεικνύονται «αναποτελεσματικά», αρχίζει σήμερα ν΄αναρωτιέται το αυτονόητο «Μας έχουν πεί ότι έχουμε ένα τεράστιο Χ χρέος. Πώς μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι χρωστάμε πράγματι τόσα και πρέπει να τα πληρώσουμε;»
Είναι ευνόητο ότι αυτό το χρέος για να πληρωθεί, θα πρέπει να χρεωθούν και τα τρισέγγονά μας ή να ξεπουλήσουμε ό,τι έχουμε και δεν έχουμε, ακόμα και τις πέτρες αυτής της χώρας. Και πάλι, αμφίβολο αν θα ξεπληρωθεί ακόμα και έτσι, αφού ο χρόνος που περνάει με την ύφεση να βαθαίνει, δουλεύει υπέρ του χρέους και ..του δικού μας καταποντισμού. Η κυβέρνηση έναν σχεδόν χρόνο μετά την εισαγωγή μας στο Μνημόνιο, παρ΄όλες τις βεβαιώσεις που σκορπίζει απλόχερα μέσα και έξω από τη χώρα ότι θα ξεπληρώσουμε μέχρι την τελευταία δεκάρα, μάλλον δεν έχει σχέδιο εξόδου από το αδιέξοδο. Κατά πολλούς, ούτε η ίδια πιστεύει στην αποτελεσματικότητα των μέτρων που επιβάλλει, ενώ κατ΄άλλους, ίσως το σχέδιό της να μην είναι αυτό που ευαγγελίζεται… Ετσι και αλλιώς όμως, η ουσία του προβλήματος παραμένει και μας απειλεί. Η Ελλάδα με τέτοιο βάρος στους ώμους της, σίγουρα θα λυγίσει και θα καταστραφεί. Είναι αδύνατο να τα βγάλει πέρα…
Ο προβληματισμός για το πραγματικό ύψος του χρέους που σαφώς παραπέμπει στην επαναδιαπραγμάτευσή του, άρχισε να ακούγεται όλο και συχνότερα και να κερδίζει έδαφος στην κοινή γνώμη. Όμως η πλευρά της κυβέρνησης και των υποστηρικτών της, εμφανίζονται σφόδρα αντίθετοι σε μια τέτοια κίνηση. «Είναι καταστροφή για την Ελλάδα η επαναδιαπραγμάτευση. Το έκαναν και άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής και γι΄αυτό έμειναν εκτός αγορών για χρόνια και εξαθλιώθηκαν. Θέλετε να πάθουμε τα ίδια; Θέλετε να βγούμε από την Ευρωζώνη, γιατί έτσι θα συμβεί αν θέσουμε ζήτημα επαναδιαπραγμά-τευσης χρέους. Θέλετε να δείτε πτώχευση, στάση πληρωμών, πάγωμα τρίτης ή τέταρτης δόσης από την τρόικα;» Και εκεί οι συζητήσεις παγώνουν εν μέρει...υπό τον φόβο του χειρότερου.
Τα χειρότερα όμως, έτσι που βαδίζουμε θα έρθουν ακόμα και αν δεν κινήσουμε αυτά τα «πονηρά» νήματα. Και θα είναι δυστυχώς, μη αναστρέψιμα. Ισως αυτοί οι προβληματισμοί για το πραγματικό ύψος του χρέους, να έπρεπε να είχαν ακουστεί πέρυσι τέτοια εποχή, όταν η Ενωμένη Ευρώπη μας είχε κηρύξει τον πόλεμο μετά το άνοιγμα των ασκών του Αιόλου από την σεβαστή μας κυβέρνηση. Ισως εάν τα επίμονα επιχειρήματα για την αναθεώρησή του που θ΄άνοιγαν τον δρόμο για επαναδιαπραγμάτευση, είχαν ανακύψει έγκαιρα, να είχαμε προλάβει κάτι. Όμως χάθηκε πολύτιμος χρόνος. Είχαμε βρεθεί απότομα μέσα στον στρόβιλο της απειλής της χρεωκοπίας και σχεδόν δεν πιστεύαμε ότι η κυβέρνηση θα μας σύρει σαν πρόβατα επί σφαγή στους επαχθείς όρους του Μνημονίου, θεωρώντας ότι ήταν μονόδρομος. Τώρα όμως, ή θα βρεθεί λύση αποτελεσματική, ή η Ελλάδα θα καταστραφεί μια για πάντα, επιβαρυμένη από ένα χρέος το ύψος του οποίου δεν θα γνωρίζει ποτέ γιατί την αφορά. Όταν βρεθήκαμε στη μέγγενη, αρχίσαμε να ψάχνουμε δεξιά και αριστερά ποιοι φάγανε τα λεφτά του λαού και μας οδήγησαν στη χρεωκοπία και πράγματι, εντοπίσαμε πολλούς υπευθύνους. Όμως ξεκάθαρη εικόνα για το πώς δημιουργήθηκε και λογίστηκε το χρέος που μας σκοτώνει, δεν έχουμε. Τι έχουμε φορτωθεί να πληρώνουμε ίσως άδικα, δεν το γνωρίζουμε. Η Ιρλανδία όμως, αμφισβητώντας τον «μονόδρομο» που της επέβαλε η κυβέρνησή της, τολμά να επανεξετάσει το χρέος της. Στο κάτω-κάτω της γραφής, μια αναλογιστική μελέτη για την ανάλυση του χρέους μας, θα μπορούσε να ανατεθεί, όχι σε πρόσωπα της αντιπολίτευσης, αλλά σε ειδικούς επιστήμονες, ανεξάρτητους από πολιτικές παρατάξεις. Αν η κυβέρνηση θέλει πράγματι το «καλό της πατρίδας», δεν έχει λόγους να αποφεύγει κάθε σχετική συζήτηση γι΄αυτό…
Source : infognomonpolitics