Τριήμερη επίσκεψη στην Αθήνα και συναντήσεις τόσο με τον πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Καρ. Παπούλια όσο και με τον Πρωθυπουργό κ. Γ. Παπανδρέου πραγματοποιεί από τις 12 ως τις 14 Ιανουαρίου ο Αβιγκντορ Λίμπερμαν. Ο υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ και βασικός κυβερνητικός εταίρος του Βενιαμίν Νετανιάχου επισκέπτεται την Αθήνα στην τέταρτη υψηλού επίπεδου συνάντηση μεταξύ Ελλήνων και Ισραηλινών μετά από την «κρίση του στολίσκου» το περασμένο καλοκαίρι ανάμεσα στο Τελ Αβίβ και την Αγκυρα. Εχει προηγηθεί η ανταλλαγή επισκέψεων των δύο Πρωθυπουργών και η επίσκεψη του έλληνα υπουργού Εξωτερικών κ. Δ. Δρούτσα αλλά και του υπουργού Επικρατεία με αρμοδιότητα τις Επενδύσεις κ. Χ. Παμπούκη στο Ισραήλ.
Διπλωματικές πηγές κάνουν λόγο για «πρωτοφανή πύκνωση στις σχέσεις Ελλάδος και Ισραήλ». Η ενίσχυση των επαφών προχωρά με ταχύτητα μετά την κρίση στις τουρκοϊσραηλινές σχέσεις, αλλά και οι δύο πλευρές προσπαθούν να μη συσχετίσουν τις δύο εξελίξεις. Μάλιστα, όπως είχε συζητηθεί κατά την πρόσφατη επίσκεψη Δρούτσα στο Ισραήλ, κερδίζει έδαφος το μοντέλο του κοινού υπουργικού συμβουλίου που έχει υιοθετηθεί και μεταξύ Ελλάδος - Τουρκίας.
Το συγκεκριμένο μοντέλο θεωρείται ο καλύτερος τρόπος για να προχωρήσει γρήγορα η ελληνοϊσραηλινή συνεργασία σε τομείς όπως ο τουρισμός, η ενέργεια, η άμυνα και η ασφάλεια. Η αύξηση του αριθμού των ισραηλινών τουριστών στα ελληνικά νησιά το περασμένο καλοκαίρι έγινε ευμενώς δεκτή από την ελληνική κυβέρνηση, ενώ η υψηλή τεχνογνωσία των Ισραηλινών στη διαχείριση των υδάτων και στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας δεν είναι αμελητέα. Επίσης το Ισραήλ έχει εκδηλώσει το ενδιαφέρον να εξάγει μελλοντικά φυσικό αέριο στην Ελλάδα όταν προχωρήσει η εκμετάλλευση του γιγαντιαίου κοιτάσματος Λεβιάθαν.
Στο πρόγραμμα του κ. Λίμπερμαν περιλαμβάνεται και συνάντηση με τον υπουργό Εθνικής Αμυνας κ. Ευ. Βενιζέλο. Αλλωστε, οι Ισραηλινοί δείχνουν να βιάζονται να προχωρήσει η διμερής αμυντική συνεργασία. Ενδιαφέρονται επίσης και για συγκεκριμένες αμυντικές προμήθειες. Θέλουν να συμμετάσχουν στην επόμενη παρτίδα των πυρομαχικών των αρμάτων Leopard 2, ενώ ενεργό παραμένει το ενδιαφέρον τους για την πώληση συστημάτων αναβάθμισης βομβών αέρος - εδάφους τύπου SΡΙCΕ 1000/2000 που δίνουν ευστοχία και αυξημένο βεληνεκές.
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid
Geopolitical Research Institute(GRI)/Εταιρεία Γεωπολιτικών Ερευνών(ΕΓΕ)
Πέμπτη 6 Ιανουαρίου 2011
Συνταγή απώλειας εθνικής κυριαρχίας
Όταν ο Γιώργος Παπανδρέου, προ της εισόδου μας στο μηχανισμό στήριξης προειδοποιούσε ότι η Ελλάδα κινδυνεύει να απολέσει μέρος της εθνικής κυριαρχίας της, ελάχιστοι κατάλαβαν τι ακριβώς εννοούσε και ακόμα λιγότεροι συνειδητοποιούσαν πώς αυτό θα μεταφραζόταν στην πράξη για τη χώρα και τον καθένα από εμάς. Τώρα που όντως έχουμε απολέσει ένα κομμάτι της εθνικής κυριαρχίας, και μαζί της εθνικής και προσωπικής αξιοπρέπειας, γίνονται σταδιακά αντιληπτά τρία ακόμη πράγματα: Ότι η απώλεια κυριαρχίας ίσως να μην είναι βραχυπρόθεσμη, όπως οι περισσότεροι πιστεύουν και ελπίζουν, ότι μαζί με την κυριαρχία επαπειλείται και απώλεια δημόσιου πλούτου και ότι η απώλεια των κοινωνικών/εργασιακών κεκτημένων, η μετατροπή των Ελλήνων σε είλωτες, δεν αποτελεί παρένθεση.
Η συνταγή της επιτυχίας
Η συνταγή του ΔΝΤ, όπου εφαρμόστηκε, δεν αποσκοπούσε μόνο στην αντιμετώπιση μιας οικονομικής κρίσης. Η κρίση είναι το όχημα για την είσοδο «αφανών» δυνάμεων που επιβάλλουν συγκεκριμένες πολιτικές και έχουν ξεκάθαρες προθέσεις: Στόχος ήταν και παραμένει η αρπαγή του εθνικού πλούτου των χωρών και η βίαιη προσαρμογή των κοινωνιών σε μέτρα και σταθμά που εξυπηρετούν ένα ακραία νεοφιλελεύθερο οικονομικό μοντέλο. Αυτό προϋποθέτει την εκούσια παράδοση εξουσιών από το κράτος στους «σωτήρες», μεταβίβαση η οποία γίνεται υπό το κράτος του πανικού που δημιουργεί στους λαούς και στις κυβερνήσεις η εκάστοτε κρίση και με την υπόσχεση ότι θα τους παρασχεθεί βοήθεια και «θεραπεία», ώστε να αποτραπούν τα χειρότερα. Σχεδόν κανείς δεν έχει πλέον αμφιβολία για το τι πραγματικά «παίχτηκε» με την περίπτωση της Ελλάδας, με μοχλό την όντως επί χρόνια κακή οικονομική διακυβέρνηση της χώρας, η οποία εξάντλησε τα όριά της, πλην όμως τώρα είναι αργά.
Ανατριχιαστικές ομοιότητες
Η Ναόμι Κλάιν στο βιβλίο της Το δόγμα του σοκ περιγράφει με άμεσο τρόπο τη λειτουργία της «μηχανής» στην οποία εγκλωβίζονται οι χώρες. Αναλύοντας σε ένα από τα κεφάλαια τα όσα διαδραματίστηκαν στην Αργεντινή όταν ανέλαβε το ΔΝΤ, αφού σημειώνει ότι «…οι άνθρωποι είναι πρόθυμοι σε περιόδους κρίσης –είτε αφορά την κατάρρευση της οικονομίας είτε, όπως θα αποδείκνυε η κυβέρνηση Μπους, μια τρομοκρατική επίθεση– να εκχωρήσουν ένα πολύ μεγάλο μέρος της εξουσίας σε όποιον διατείνεται ότι διαθέτει μία μαγική λύση», παραθέτει τα αποκαλυπτικά λόγια του ίδιου του τότε υπουργού Οικονομικών Ντομίνγκο Καβάγιο. Ο Καβάγιο παραδέχεται ότι η κρίση αποτελεί ευκαιρία να περάσουν «μεταρρυθμίσεις», διότι ο κόσμος μέσα στην ανησυχία του είναι δεκτικός σε όποιον υπόσχεται να τον σώσει: «Γι’ αυτό το λόγο ζητούν από την κυβέρνηση: “Σας παρακαλούμε, κάντε κάτι”. Αν η κυβέρνηση παρουσιάσει ένα καλό πρόγραμμα σταθεροποίησης, τότε έχει την ευκαιρία να συνοδεύσει το σχέδιο με άλλες μεταρρυθμίσεις… Οι πιο σημαντικές μεταρρυθμίσεις συνδέονται με το άνοιγμα της οικονομίας, με την απορρύθμιση και με τις ιδιωτικοποιήσεις». Σας θυμίζει κάτι «το άνοιγμα της οικονομίας»; Μήπως το άνοιγμα των «κλειστών» επαγγελμάτων; Η απορρύθμιση; Μήπως τα εργασιακά; Οι ιδιωτικοποιήσεις κάτι πρέπει να σας θυμίζουν. Το επικείμενο πέρασμα, π.χ., στρατηγικού χαρακτήρα κερδοφόρων οργανισμών του Δημοσίου, ακόμα και του νερού που πίνουμε, σε ιδιώτες. Η Κλάιν αναφέρει και κάτι άλλο ενδιαφέρον, το οποίο όμως στη δική μας περίπτωση το γνωρίζουμε από πρώτο χέρι, διότι ξέρουμε πώς συντάχθηκε το Μνημόνιο: «Ολόκληρο το πρόγραμμα της θεραπείας σοκ που είχε επιβλήθηκε στην Αργεντινή στις αρχές της δεκαετίας του ’90 είχε εκπονηθεί κρυφά από την JP Morgan και τη Citibank, τους δύο μεγαλύτερους ιδιώτες πιστωτές της Αργεντινής». Την πληροφορία αποκάλυψε ο ιστορικός Αλεχάντρο Όλμος Γκαόνα, κατά τη διάρκεια εκδίκασης μιας αγωγής κατά της κυβέρνησης της Αργεντινής, παρουσιάζοντας ένα έγγραφο 1.400 σελίδων το οποίο είχαν συντάξει οι δύο τράπεζες για λογαριασμό του Αργεντινού υπουργού Οικονομικών. Το σχέδιο είχε παρουσιαστεί ως «Πρόγραμμα Καβάγιο», αλλά, όπως αποδείχτηκε, πραγματικοί συντάκτες ήταν οι δανειστές. Στο έγγραφο αυτό υποδεικνυόταν, μεταξύ άλλων, «η ιδιωτικοποίηση των κοινωφελών εταιρειών, ο νόμος για τη μεταρρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, η ιδιωτικοποίηση του συνταξιοδοτικού συστήματος». Αυτό σίγουρα κάτι σας θυμίζει.
Η Ελλάδα κερκόπορτα της Ευρώπης για την είσοδο του ΔΝΤ
Η Ελλάδα ήταν η πρώτη χώρα της Ευρωζώνης που στοχοποιήθηκε από τις αγορές και κατέληξε στα δίχτυα του μηχανισμού, αλλά όχι η τελευταία. Ούτε ο κύκλος των θυμάτων φαίνεται ότι θα κλείσει με την Ιρλανδία. Το γεγονός ότι ακόμα και η Γαλλία δέχεται προειδοποιητικές βολές καταδεικνύει το μέγεθος της πίεσης που ασκείται. Ποιος είναι όμως ο πραγματικός στόχος; Η πλήρης διάλυση της Ευρωζώνης; Η δημιουργία δύο ευρώ, ενός για το σκληρό πυρήνα και ενός για την περιφέρεια; Ίσως. Αυτά όμως, αν γίνουν, είναι περισσότερο πιθανό να προκύψουν ως «ατύχημα», π.χ., λόγω άτσαλων χειρισμών των Γερμανών, παρά ως κύρια επιδίωξη. Αντιθέτως, εκ των μέχρι τώρα εξελίξεων κρίνοντας, η προοπτική που ανοίγεται είναι για τη μεταβίβαση περισσότερων εξουσιών από τα κράτη σε υπερεθνικά κέντρα, στην ΕΕ και όχι μόνο. Η κρίση αξιοποιείται ως αφορμή για την περαιτέρω αποδυνάμωση της εθνικής κυριαρχίας των κρατών και τη θεσμοθέτηση επιπλέον διαδικασιών μέσω των οποίων θα αποφασίζονται και θα επιβάλλονται σε αυτά πολιτικές ερήμην των λαών τους. Η οικονομική διακυβέρνηση, το προωθούμενο επόμενο βήμα στην ενοποίηση της Ευρώπης με την επίκληση αποφυγής μιας μελλοντικής κρίσης, οδηγεί σε περαιτέρω συρρίκνωση του δημοκρατικού ελέγχου που θα έχουν τα έθνη σε αποφάσεις που τα αφορούν. Όπως είχε γραφτεί στους Financial Times, η εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας είναι το τίμημα που πρέπει να πληρώσει η Ελλάδα για να έχει το ίδιο νόμισμα με τη Γερμανία. Οι κλυδωνισμοί στο ευρώ και η ανάδειξη, λόγω της κρίσης, των αποκλίσεων που υπάρχουν μεταξύ των ευρωπαϊκών οικονομιών επανέφερε στη συζήτηση το εκκρεμές θέμα της ολοκλήρωσης της ευρωπαϊκής ενοποίησης, καθώς ενιαίο νόμισμα δίχως κοινή δημοσιονομική πολιτική οδηγεί σε εσωτερική ανισορροπία και εμπεριέχει τους σπόρους της επόμενης κρίσης. Είναι θέμα επιλογής των κρατών-μελών αν θέλουν περισσότερη Ευρώπη και τι είδους. Τώρα που η Ελλάδα παίρνει μια πικρή γεύση για το τι σημαίνει πλήρης εκχώρηση της οικονομικής πολιτικής σε τρίτους, έχει περισσότερα δεδομένα για να αποφασίσει. Το ίδιο και τα άλλα κράτη που παρακολουθούν την ελληνική περιπέτεια.
«Οι Έλληνες θα πολεμήσουν για να πάρουν τη χώρα τους πίσω»
Η γερμανική δημοσιονομική υστερία έχει προβληματίσει για την Ευρώπη της «επόμενης ημέρας» που οικοδομείται. Συνέβαλε, δε, στην αύξηση του σκεπτικισμού, σε πολλές χώρες, για τη σκοπιμότητα συνέχισης συμμετοχής στην ΕΕ έτσι όπως εξελίσσεται. Το θέμα του αυξανόμενου δημοκρατικού ελλείμματος απασχολεί ολοένα και περισσότερο. Σχετικά με αυτό, αίσθηση είχε προκαλέσει η σφοδρή λεκτική επίθεση που εξαπέλυσε προ καιρού ο Βρετανός ευρωβουλευτής Νάιτζελ Φάρατζ στον πρόεδρο της ΕΕ Χέρμαν Βαν Ρομπάι, τον οποίο κατηγόρησε ευθέως ως αχυράνθρωπο που επελέγη για να προωθήσει αντιδημοκρατικές ρυθμίσεις: «Αισθάνομαι ότι είστε ικανός και επικίνδυνος. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι έχετε πρόθεση να γίνετε ο σιω πηλός δολοφόνος της ευρωπαϊκής Δημοκρατίας και της εθνικής κυριαρχίας των ευρωπαϊκών χωρών. Δείχνετε μίσος στην ιδέα της ύπαρξης των εθνών-κρατών, ίσως διότι προέρχεστε από το Βέλγιο, το οποίο είναι μη χώρα». Ο Φάρατζ είχε αναφερθεί στα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα, τα οποία είχε αποδώσει στην ίδια προσπάθεια αναίρεσης της εθνικής κυριαρχίας: «Είναι όλοι τους πολύ χαρούμενοι με τον κόσμο που δημιουργούν, όμως το αισιόδοξο στοιχείο είναι ότι, ό,τι και να γίνει στην Ελλάδα, κάποια στιγμή θα γίνει επανάσταση, με τους Έλληνες να πολεμούν και να επιμένουν να πάρουν πίσω τη χώρα τους και τη δυνατότητά τους να την κυβερνούν οι ίδιοι. Μια τέτοια τυραννία είναι πολύ άσχημο πράγμα και μπορεί να κρατήσει πολλά χρόνια, αλλά στο τέλος αυτά τα πράγματα καταρρέουν. Ελπίζω ότι ο κόσμος συνειδητοποιεί πλέον τι γίνεται».
Η «παγκόσμια διακυβέρνηση» και ο Γιώργος Παπανδρέου
Το ζήτημα της μετάβασης σε ένα μοντέλο δια κυβέρνησης που θα μεταθέτει ολοένα και περισσότερο το κέντρο βάρους των αποφάσεων από τα κράτη σε υπερεθνικούς οργανισμούς έχει τεθεί επί τάπητος εδώ και χρόνια. Η σταδια κή μεταβίβαση εξουσίας εξελίσσεται de facto και de jure επί δεκαετίες, ταυτόχρονα σε περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο, το ερώτημα που τίθεται όμως πλέον είναι αν αυτό θα πρέπει να γίνει ανοιχτά αποδεκτό ως οικουμενική επιλογή στο όνομα της αντιμετώπισης των παγκόσμιων προβλημάτων. Ο Έλληνας πρωθυπουργός έχει επανειλημμένως ταχθεί υπέρ μιας «παγκόσμιας διακυβέρνησης», με το σκεπτικό ότι, αφού συμβαίνει ούτως ή άλλως, ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον να την ελέγξουμε βάζοντας δημοκρατικές δικλίδες. Βέβαια, δεν έχουν όλοι την ίδια άποψη, ούτε πιστεύουν ότι μπορεί να υπάρξει «καλή» ή «δημοκρατική» παγκόσμια διακυβέρνηση, διότι εξ ορισμού λειτουργεί εις βάρος της δημοκρατίας και της ανεξαρτησίας των εθνών. Υπ’ αυτή την έννοια η αντιπολίτευση αλλά και αρκετοί εντός ΠΑΣΟΚ βλέπουν καχύποπτα τις επαναλαμβανόμενες αναφορές του Γιώργου Παπανδρέου στην ανάγκη παγκόσμιας διακυβέρνησης. Στο συνέδριο του Economist είχε δηλώσει ότι «χρειαζόμαστε μια παγκόσμια διακυβέρνηση, μια παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση και τη χρειαζόμαστε γρήγορα». Στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ είχε υπογραμμίσει ότι «ο αναπτυξιακός στόχος της χιλιετίας μάς ωθεί στην ανάγκη να αναπτύξουμε μια παγκόσμια διακυβέρνηση που θα μεταμορφώσει τον κόσμο των ελεύθερων αγορών σε κόσμο των ελεύθερων ανθρώπων». Στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ είχε υποστηρίξει ότι «στόχος της ΕΕ πρέπει να είναι η διαμόρφωση ενός συστήματος παγκόσμιας διακυβέρνησης, με την ουσιαστική συμμετοχή των στρατηγικών εταίρων (της ΕΕ), αλλά και τη συμμετοχή όλων των περιφερειών του πλανήτη μας, και βεβαίως η υιοθέτηση κοινών στόχων, κοινών αξιών, για να μπορέσουμε να μιλήσουμε για την αντιμετώπιση των μεγάλων προβλημάτων της εποχής». Σχεδόν σε όλες τις εκτός συνόρων ομιλίες του ο πρωθυπουργός αναφέρεται στην ανάγκη μιας «παγκόσμιας διακυβέρνησης», γεγονός που ωθεί αρκετούς να επισημαίνουν ότι οι επαναλαμβανόμενες αυτές αναφορές δικαιολογούνται για κάποιον ο οποίος προσβλέπει στη διεκδίκηση μιας διεθνούς θέσης, όπως αυτής του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ.
Μια ομολογία με νόημα
Στην Ευρώπη, πάντως, καταλυτικό ρόλο για την είσοδο του ΔΝΤ και τη σύμπραξή του με ευρωπαϊ κούς βραχίονες (ΕΚΤ, Ευρωπαϊκή Επιτροπή), ώστε να δημιουργηθεί ένας μηχανισμός «σωτηρίας» με αντίτιμο την εθνική κυριαρχία, έπαιξε η Ελλάδα. Οι παρεμβάσεις του μηχανισμού μπορεί θεωρητικά να έχουν ημερομηνία λήξης, οι επιπτώσεις όμως από το πέρασμά του θα μείνουν. Ούτε η εθνική περιουσία θα επιστραφεί ούτε τα κοινωνικά και εργασιακά κεκτημένα θα ανακτηθούν, εκτός κι αν γίνει «επανάσταση» όπως προέβλεψε ο Φάρατζ. Έχει ενδιαφέρον μια «ομολογία» ενός πρώην στελέχους του ΔΝΤ, την οποία αναφέρει η Κλάιν στο βιβλίο της: «Ο Ντέιβισον Μπαντού, υψηλόβαθμος αξιωματούχος του ΔΝΤ, που καθ’ όλη τη δεκαετία του 1980 σχεδίαζε τα προγράμματα διαρθρωτικής προσαρμογής για τη Λατινική Αμερική και την Αφρική, παραδέχτηκε αργότερα ότι “όλα όσα κάναμε από το 1983 και μετά βασίζονταν στην αίσθηση ότι έπρεπε να εκπληρώσουμε μια αποστολή: Ο Νότος έπρεπε να “ιδιωτικοποιηθεί” ή να πεθάνει. Για το λόγο αυτό προκαλέσαμε αδιάντροπα ένα οικονομικό χάος στη Λατινική Αμερική και στην Αφρική από το 1983 μέχρι το 1988”». Ας ελπίσουμε ότι μετά από χρόνια δεν θα είναι ο Πόουλ Τόμσεν ή κάποιος άλλος του ΔΝΤ που θα προβεί εκ των υστέρων σε παρόμοιες παραδοχές για τα όσα συμβαίνουν τώρα στην Ελλάδα…
Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα: 31/12/2010
Η συνταγή της επιτυχίας
Η συνταγή του ΔΝΤ, όπου εφαρμόστηκε, δεν αποσκοπούσε μόνο στην αντιμετώπιση μιας οικονομικής κρίσης. Η κρίση είναι το όχημα για την είσοδο «αφανών» δυνάμεων που επιβάλλουν συγκεκριμένες πολιτικές και έχουν ξεκάθαρες προθέσεις: Στόχος ήταν και παραμένει η αρπαγή του εθνικού πλούτου των χωρών και η βίαιη προσαρμογή των κοινωνιών σε μέτρα και σταθμά που εξυπηρετούν ένα ακραία νεοφιλελεύθερο οικονομικό μοντέλο. Αυτό προϋποθέτει την εκούσια παράδοση εξουσιών από το κράτος στους «σωτήρες», μεταβίβαση η οποία γίνεται υπό το κράτος του πανικού που δημιουργεί στους λαούς και στις κυβερνήσεις η εκάστοτε κρίση και με την υπόσχεση ότι θα τους παρασχεθεί βοήθεια και «θεραπεία», ώστε να αποτραπούν τα χειρότερα. Σχεδόν κανείς δεν έχει πλέον αμφιβολία για το τι πραγματικά «παίχτηκε» με την περίπτωση της Ελλάδας, με μοχλό την όντως επί χρόνια κακή οικονομική διακυβέρνηση της χώρας, η οποία εξάντλησε τα όριά της, πλην όμως τώρα είναι αργά.
Ανατριχιαστικές ομοιότητες
Η Ναόμι Κλάιν στο βιβλίο της Το δόγμα του σοκ περιγράφει με άμεσο τρόπο τη λειτουργία της «μηχανής» στην οποία εγκλωβίζονται οι χώρες. Αναλύοντας σε ένα από τα κεφάλαια τα όσα διαδραματίστηκαν στην Αργεντινή όταν ανέλαβε το ΔΝΤ, αφού σημειώνει ότι «…οι άνθρωποι είναι πρόθυμοι σε περιόδους κρίσης –είτε αφορά την κατάρρευση της οικονομίας είτε, όπως θα αποδείκνυε η κυβέρνηση Μπους, μια τρομοκρατική επίθεση– να εκχωρήσουν ένα πολύ μεγάλο μέρος της εξουσίας σε όποιον διατείνεται ότι διαθέτει μία μαγική λύση», παραθέτει τα αποκαλυπτικά λόγια του ίδιου του τότε υπουργού Οικονομικών Ντομίνγκο Καβάγιο. Ο Καβάγιο παραδέχεται ότι η κρίση αποτελεί ευκαιρία να περάσουν «μεταρρυθμίσεις», διότι ο κόσμος μέσα στην ανησυχία του είναι δεκτικός σε όποιον υπόσχεται να τον σώσει: «Γι’ αυτό το λόγο ζητούν από την κυβέρνηση: “Σας παρακαλούμε, κάντε κάτι”. Αν η κυβέρνηση παρουσιάσει ένα καλό πρόγραμμα σταθεροποίησης, τότε έχει την ευκαιρία να συνοδεύσει το σχέδιο με άλλες μεταρρυθμίσεις… Οι πιο σημαντικές μεταρρυθμίσεις συνδέονται με το άνοιγμα της οικονομίας, με την απορρύθμιση και με τις ιδιωτικοποιήσεις». Σας θυμίζει κάτι «το άνοιγμα της οικονομίας»; Μήπως το άνοιγμα των «κλειστών» επαγγελμάτων; Η απορρύθμιση; Μήπως τα εργασιακά; Οι ιδιωτικοποιήσεις κάτι πρέπει να σας θυμίζουν. Το επικείμενο πέρασμα, π.χ., στρατηγικού χαρακτήρα κερδοφόρων οργανισμών του Δημοσίου, ακόμα και του νερού που πίνουμε, σε ιδιώτες. Η Κλάιν αναφέρει και κάτι άλλο ενδιαφέρον, το οποίο όμως στη δική μας περίπτωση το γνωρίζουμε από πρώτο χέρι, διότι ξέρουμε πώς συντάχθηκε το Μνημόνιο: «Ολόκληρο το πρόγραμμα της θεραπείας σοκ που είχε επιβλήθηκε στην Αργεντινή στις αρχές της δεκαετίας του ’90 είχε εκπονηθεί κρυφά από την JP Morgan και τη Citibank, τους δύο μεγαλύτερους ιδιώτες πιστωτές της Αργεντινής». Την πληροφορία αποκάλυψε ο ιστορικός Αλεχάντρο Όλμος Γκαόνα, κατά τη διάρκεια εκδίκασης μιας αγωγής κατά της κυβέρνησης της Αργεντινής, παρουσιάζοντας ένα έγγραφο 1.400 σελίδων το οποίο είχαν συντάξει οι δύο τράπεζες για λογαριασμό του Αργεντινού υπουργού Οικονομικών. Το σχέδιο είχε παρουσιαστεί ως «Πρόγραμμα Καβάγιο», αλλά, όπως αποδείχτηκε, πραγματικοί συντάκτες ήταν οι δανειστές. Στο έγγραφο αυτό υποδεικνυόταν, μεταξύ άλλων, «η ιδιωτικοποίηση των κοινωφελών εταιρειών, ο νόμος για τη μεταρρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, η ιδιωτικοποίηση του συνταξιοδοτικού συστήματος». Αυτό σίγουρα κάτι σας θυμίζει.
Η Ελλάδα κερκόπορτα της Ευρώπης για την είσοδο του ΔΝΤ
Η Ελλάδα ήταν η πρώτη χώρα της Ευρωζώνης που στοχοποιήθηκε από τις αγορές και κατέληξε στα δίχτυα του μηχανισμού, αλλά όχι η τελευταία. Ούτε ο κύκλος των θυμάτων φαίνεται ότι θα κλείσει με την Ιρλανδία. Το γεγονός ότι ακόμα και η Γαλλία δέχεται προειδοποιητικές βολές καταδεικνύει το μέγεθος της πίεσης που ασκείται. Ποιος είναι όμως ο πραγματικός στόχος; Η πλήρης διάλυση της Ευρωζώνης; Η δημιουργία δύο ευρώ, ενός για το σκληρό πυρήνα και ενός για την περιφέρεια; Ίσως. Αυτά όμως, αν γίνουν, είναι περισσότερο πιθανό να προκύψουν ως «ατύχημα», π.χ., λόγω άτσαλων χειρισμών των Γερμανών, παρά ως κύρια επιδίωξη. Αντιθέτως, εκ των μέχρι τώρα εξελίξεων κρίνοντας, η προοπτική που ανοίγεται είναι για τη μεταβίβαση περισσότερων εξουσιών από τα κράτη σε υπερεθνικά κέντρα, στην ΕΕ και όχι μόνο. Η κρίση αξιοποιείται ως αφορμή για την περαιτέρω αποδυνάμωση της εθνικής κυριαρχίας των κρατών και τη θεσμοθέτηση επιπλέον διαδικασιών μέσω των οποίων θα αποφασίζονται και θα επιβάλλονται σε αυτά πολιτικές ερήμην των λαών τους. Η οικονομική διακυβέρνηση, το προωθούμενο επόμενο βήμα στην ενοποίηση της Ευρώπης με την επίκληση αποφυγής μιας μελλοντικής κρίσης, οδηγεί σε περαιτέρω συρρίκνωση του δημοκρατικού ελέγχου που θα έχουν τα έθνη σε αποφάσεις που τα αφορούν. Όπως είχε γραφτεί στους Financial Times, η εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας είναι το τίμημα που πρέπει να πληρώσει η Ελλάδα για να έχει το ίδιο νόμισμα με τη Γερμανία. Οι κλυδωνισμοί στο ευρώ και η ανάδειξη, λόγω της κρίσης, των αποκλίσεων που υπάρχουν μεταξύ των ευρωπαϊκών οικονομιών επανέφερε στη συζήτηση το εκκρεμές θέμα της ολοκλήρωσης της ευρωπαϊκής ενοποίησης, καθώς ενιαίο νόμισμα δίχως κοινή δημοσιονομική πολιτική οδηγεί σε εσωτερική ανισορροπία και εμπεριέχει τους σπόρους της επόμενης κρίσης. Είναι θέμα επιλογής των κρατών-μελών αν θέλουν περισσότερη Ευρώπη και τι είδους. Τώρα που η Ελλάδα παίρνει μια πικρή γεύση για το τι σημαίνει πλήρης εκχώρηση της οικονομικής πολιτικής σε τρίτους, έχει περισσότερα δεδομένα για να αποφασίσει. Το ίδιο και τα άλλα κράτη που παρακολουθούν την ελληνική περιπέτεια.
«Οι Έλληνες θα πολεμήσουν για να πάρουν τη χώρα τους πίσω»
Η γερμανική δημοσιονομική υστερία έχει προβληματίσει για την Ευρώπη της «επόμενης ημέρας» που οικοδομείται. Συνέβαλε, δε, στην αύξηση του σκεπτικισμού, σε πολλές χώρες, για τη σκοπιμότητα συνέχισης συμμετοχής στην ΕΕ έτσι όπως εξελίσσεται. Το θέμα του αυξανόμενου δημοκρατικού ελλείμματος απασχολεί ολοένα και περισσότερο. Σχετικά με αυτό, αίσθηση είχε προκαλέσει η σφοδρή λεκτική επίθεση που εξαπέλυσε προ καιρού ο Βρετανός ευρωβουλευτής Νάιτζελ Φάρατζ στον πρόεδρο της ΕΕ Χέρμαν Βαν Ρομπάι, τον οποίο κατηγόρησε ευθέως ως αχυράνθρωπο που επελέγη για να προωθήσει αντιδημοκρατικές ρυθμίσεις: «Αισθάνομαι ότι είστε ικανός και επικίνδυνος. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι έχετε πρόθεση να γίνετε ο σιω πηλός δολοφόνος της ευρωπαϊκής Δημοκρατίας και της εθνικής κυριαρχίας των ευρωπαϊκών χωρών. Δείχνετε μίσος στην ιδέα της ύπαρξης των εθνών-κρατών, ίσως διότι προέρχεστε από το Βέλγιο, το οποίο είναι μη χώρα». Ο Φάρατζ είχε αναφερθεί στα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα, τα οποία είχε αποδώσει στην ίδια προσπάθεια αναίρεσης της εθνικής κυριαρχίας: «Είναι όλοι τους πολύ χαρούμενοι με τον κόσμο που δημιουργούν, όμως το αισιόδοξο στοιχείο είναι ότι, ό,τι και να γίνει στην Ελλάδα, κάποια στιγμή θα γίνει επανάσταση, με τους Έλληνες να πολεμούν και να επιμένουν να πάρουν πίσω τη χώρα τους και τη δυνατότητά τους να την κυβερνούν οι ίδιοι. Μια τέτοια τυραννία είναι πολύ άσχημο πράγμα και μπορεί να κρατήσει πολλά χρόνια, αλλά στο τέλος αυτά τα πράγματα καταρρέουν. Ελπίζω ότι ο κόσμος συνειδητοποιεί πλέον τι γίνεται».
Η «παγκόσμια διακυβέρνηση» και ο Γιώργος Παπανδρέου
Το ζήτημα της μετάβασης σε ένα μοντέλο δια κυβέρνησης που θα μεταθέτει ολοένα και περισσότερο το κέντρο βάρους των αποφάσεων από τα κράτη σε υπερεθνικούς οργανισμούς έχει τεθεί επί τάπητος εδώ και χρόνια. Η σταδια κή μεταβίβαση εξουσίας εξελίσσεται de facto και de jure επί δεκαετίες, ταυτόχρονα σε περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο, το ερώτημα που τίθεται όμως πλέον είναι αν αυτό θα πρέπει να γίνει ανοιχτά αποδεκτό ως οικουμενική επιλογή στο όνομα της αντιμετώπισης των παγκόσμιων προβλημάτων. Ο Έλληνας πρωθυπουργός έχει επανειλημμένως ταχθεί υπέρ μιας «παγκόσμιας διακυβέρνησης», με το σκεπτικό ότι, αφού συμβαίνει ούτως ή άλλως, ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον να την ελέγξουμε βάζοντας δημοκρατικές δικλίδες. Βέβαια, δεν έχουν όλοι την ίδια άποψη, ούτε πιστεύουν ότι μπορεί να υπάρξει «καλή» ή «δημοκρατική» παγκόσμια διακυβέρνηση, διότι εξ ορισμού λειτουργεί εις βάρος της δημοκρατίας και της ανεξαρτησίας των εθνών. Υπ’ αυτή την έννοια η αντιπολίτευση αλλά και αρκετοί εντός ΠΑΣΟΚ βλέπουν καχύποπτα τις επαναλαμβανόμενες αναφορές του Γιώργου Παπανδρέου στην ανάγκη παγκόσμιας διακυβέρνησης. Στο συνέδριο του Economist είχε δηλώσει ότι «χρειαζόμαστε μια παγκόσμια διακυβέρνηση, μια παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση και τη χρειαζόμαστε γρήγορα». Στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ είχε υπογραμμίσει ότι «ο αναπτυξιακός στόχος της χιλιετίας μάς ωθεί στην ανάγκη να αναπτύξουμε μια παγκόσμια διακυβέρνηση που θα μεταμορφώσει τον κόσμο των ελεύθερων αγορών σε κόσμο των ελεύθερων ανθρώπων». Στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ είχε υποστηρίξει ότι «στόχος της ΕΕ πρέπει να είναι η διαμόρφωση ενός συστήματος παγκόσμιας διακυβέρνησης, με την ουσιαστική συμμετοχή των στρατηγικών εταίρων (της ΕΕ), αλλά και τη συμμετοχή όλων των περιφερειών του πλανήτη μας, και βεβαίως η υιοθέτηση κοινών στόχων, κοινών αξιών, για να μπορέσουμε να μιλήσουμε για την αντιμετώπιση των μεγάλων προβλημάτων της εποχής». Σχεδόν σε όλες τις εκτός συνόρων ομιλίες του ο πρωθυπουργός αναφέρεται στην ανάγκη μιας «παγκόσμιας διακυβέρνησης», γεγονός που ωθεί αρκετούς να επισημαίνουν ότι οι επαναλαμβανόμενες αυτές αναφορές δικαιολογούνται για κάποιον ο οποίος προσβλέπει στη διεκδίκηση μιας διεθνούς θέσης, όπως αυτής του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ.
Μια ομολογία με νόημα
Στην Ευρώπη, πάντως, καταλυτικό ρόλο για την είσοδο του ΔΝΤ και τη σύμπραξή του με ευρωπαϊ κούς βραχίονες (ΕΚΤ, Ευρωπαϊκή Επιτροπή), ώστε να δημιουργηθεί ένας μηχανισμός «σωτηρίας» με αντίτιμο την εθνική κυριαρχία, έπαιξε η Ελλάδα. Οι παρεμβάσεις του μηχανισμού μπορεί θεωρητικά να έχουν ημερομηνία λήξης, οι επιπτώσεις όμως από το πέρασμά του θα μείνουν. Ούτε η εθνική περιουσία θα επιστραφεί ούτε τα κοινωνικά και εργασιακά κεκτημένα θα ανακτηθούν, εκτός κι αν γίνει «επανάσταση» όπως προέβλεψε ο Φάρατζ. Έχει ενδιαφέρον μια «ομολογία» ενός πρώην στελέχους του ΔΝΤ, την οποία αναφέρει η Κλάιν στο βιβλίο της: «Ο Ντέιβισον Μπαντού, υψηλόβαθμος αξιωματούχος του ΔΝΤ, που καθ’ όλη τη δεκαετία του 1980 σχεδίαζε τα προγράμματα διαρθρωτικής προσαρμογής για τη Λατινική Αμερική και την Αφρική, παραδέχτηκε αργότερα ότι “όλα όσα κάναμε από το 1983 και μετά βασίζονταν στην αίσθηση ότι έπρεπε να εκπληρώσουμε μια αποστολή: Ο Νότος έπρεπε να “ιδιωτικοποιηθεί” ή να πεθάνει. Για το λόγο αυτό προκαλέσαμε αδιάντροπα ένα οικονομικό χάος στη Λατινική Αμερική και στην Αφρική από το 1983 μέχρι το 1988”». Ας ελπίσουμε ότι μετά από χρόνια δεν θα είναι ο Πόουλ Τόμσεν ή κάποιος άλλος του ΔΝΤ που θα προβεί εκ των υστέρων σε παρόμοιες παραδοχές για τα όσα συμβαίνουν τώρα στην Ελλάδα…
Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα: 31/12/2010
Τετάρτη 5 Ιανουαρίου 2011
Η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας για το 2011
Η τουρκική εξωτερική πολιτική έθεσε ανοιχτά δια στόματος του υπουργού Εξωτερικών Ahmet Davutoğlu, τις παραμέτρους της για το νέο έτος.«Θα είμαστε σοφή χώρα με όραμα και θα προλαμβάνουμε τις κρίσεις» είπε ο κος Davutoğlu.
«Ο τουρκικός λαός είναι φιλόδοξος δεν μπορεί να ανεχτεί αδύναμο κράτος. Θέλουμε να αναγγείλουμε στον κόσμο πως δεν χωράμε στο πλαίσιο που έχουν χαράξει για μας. Και αν θέλουν ας το ονομάσουν αυτό αλλαγή πλεύσης» τόνισε ο επικεφαλής της τουρκικής διπλωματίας.Οι διπλωμάτες που εκπροσωπούν την Τουρκία σε όλα τα μέρη του κόσμου συναντήθηκαν στην Ankara.
Ο υπουργός Εξωτερικών Ahmet Davutoğlu που έκανε την εναρκτήρια ομιλία της 3ης Διάσκεψης Πρεσβευτών, η οποία ξεκίνησε χθες, ανακοίνωσε και το όραμα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής λέγοντας:
«Ο ρόλος που θέλουμε να αναλάβουμε είναι ρόλος σοφής χώρας. Μια χώρα με διεθνή κύρος και άποψη που παίρνει δραστήριες αποφάσεις, προλαμβάνει τις κρίσεις πριν ακόμα αυτές δημιουργηθούν και που χειρίζεται τις κρίσεις με λεπτούς χειρισμούς και ευαίσθητη διπλωματία. Η Τουρκία δεν είναι μια χώρα που επηρεάζεται από κρίσεις, που δημιουργεί προβλήματα αλλά μια σοφή χώρα».
Μιλώντας για τους Τούρκους διπλωμάτες ο επικεφαλής της τουρκικής διπλωματίας, τους παρομοίασε με τους πυροσβέστες και είπε «οι Τούρκοι διπλωμάτες είναι σαν τους πυροσβέστες και πρέπει να τρέχουν όπου ξεσπά φωτιά και κρίση, δεν αρκεί όμως αυτό, θέλουμε πια πυροσβέστες που θα εμποδίζουν τις πυρκαγιές».
Ο κος Davutoğlu αναφερόμενος και στους ισχυρισμούς περί αλλαγής πλεύσης υπογράμμισε τα εξής «η Τουρκία δεν είναι μία χώρα που αντιμετωπίζει πρόβλημα ταυτότητας μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Δεν μείναμε μεταξύ ούτε Ανατολής - Δύσης και ούτε Βορρά - Νότου. Αν θέλουν ας το ονομάσουν αλλαγή πλεύσης. Η Τουρκία είναι αυτή που μπορεί να κάνει την μεγαλύτερη συμβολή στη εμπέδωση της παγκόσμιας τάξης».
Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών αντιδρώντας έντονα και στα πολιτικά εμπόδια που τίθενται στη ευρωπαϊκή πορεία, είπε :«Δεν μπορεί να θέσει κανείς την επιλογή Κύπρος ή ΕΕ. Κανείς δεν μπορεί να μας πιέσει να κάνουμε πράγματα που δεν θέλουμε».
"ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ"- http://www.trtgreek.com
«Ο τουρκικός λαός είναι φιλόδοξος δεν μπορεί να ανεχτεί αδύναμο κράτος. Θέλουμε να αναγγείλουμε στον κόσμο πως δεν χωράμε στο πλαίσιο που έχουν χαράξει για μας. Και αν θέλουν ας το ονομάσουν αυτό αλλαγή πλεύσης» τόνισε ο επικεφαλής της τουρκικής διπλωματίας.Οι διπλωμάτες που εκπροσωπούν την Τουρκία σε όλα τα μέρη του κόσμου συναντήθηκαν στην Ankara.
Ο υπουργός Εξωτερικών Ahmet Davutoğlu που έκανε την εναρκτήρια ομιλία της 3ης Διάσκεψης Πρεσβευτών, η οποία ξεκίνησε χθες, ανακοίνωσε και το όραμα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής λέγοντας:
«Ο ρόλος που θέλουμε να αναλάβουμε είναι ρόλος σοφής χώρας. Μια χώρα με διεθνή κύρος και άποψη που παίρνει δραστήριες αποφάσεις, προλαμβάνει τις κρίσεις πριν ακόμα αυτές δημιουργηθούν και που χειρίζεται τις κρίσεις με λεπτούς χειρισμούς και ευαίσθητη διπλωματία. Η Τουρκία δεν είναι μια χώρα που επηρεάζεται από κρίσεις, που δημιουργεί προβλήματα αλλά μια σοφή χώρα».
Μιλώντας για τους Τούρκους διπλωμάτες ο επικεφαλής της τουρκικής διπλωματίας, τους παρομοίασε με τους πυροσβέστες και είπε «οι Τούρκοι διπλωμάτες είναι σαν τους πυροσβέστες και πρέπει να τρέχουν όπου ξεσπά φωτιά και κρίση, δεν αρκεί όμως αυτό, θέλουμε πια πυροσβέστες που θα εμποδίζουν τις πυρκαγιές».
Ο κος Davutoğlu αναφερόμενος και στους ισχυρισμούς περί αλλαγής πλεύσης υπογράμμισε τα εξής «η Τουρκία δεν είναι μία χώρα που αντιμετωπίζει πρόβλημα ταυτότητας μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Δεν μείναμε μεταξύ ούτε Ανατολής - Δύσης και ούτε Βορρά - Νότου. Αν θέλουν ας το ονομάσουν αλλαγή πλεύσης. Η Τουρκία είναι αυτή που μπορεί να κάνει την μεγαλύτερη συμβολή στη εμπέδωση της παγκόσμιας τάξης».
Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών αντιδρώντας έντονα και στα πολιτικά εμπόδια που τίθενται στη ευρωπαϊκή πορεία, είπε :«Δεν μπορεί να θέσει κανείς την επιλογή Κύπρος ή ΕΕ. Κανείς δεν μπορεί να μας πιέσει να κάνουμε πράγματα που δεν θέλουμε».
"ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ"- http://www.trtgreek.com
Τρίτη 4 Ιανουαρίου 2011
Δεν έβαλαν βέτο, έμειναν οι γκρίζες ζώνες
ΝΑΤΟ: ΑΠΟ ΤΟ 1995 ΖΗΤΗΜΑ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ
Προσφάτως η Ελλάδα αποχώρησε από τη ΝΑΤΟϊκή άσκηση αεράμυνας Noble-aspect 2010 επειδή το ΝΑΤΟ απέρριψε τη θέση της Ελλάδας και δεν συμπεριέλαβε στην άσκηση τα νησιά του Αν. Αιγαίου και κυρίως τις αεροπορικές δυνάμεις (αεροδρόμιο-ραντάρ) της Λήμνου.
Το έγγραφο 1 (αριστερά), εμπιστευτικό του ΝΑΤΟ, δείχνει την υιοθέτηση των τουρκικών απαιτήσεων από τη συμμαχία. Το έγγραφο 2 (πάνω δεξιά) είναι τουρκική επιστολή του 1998 προς τον γ.γ. Χαβιέ Σολάνα. Επιμένει ιδιαίτερα για τη Λήμνο. Το έγγραφο 3 (κάτω δεξιά), ελληνική επιστολή προς τον γ.γ. το 1998, περιέχει τις ελληνικές θέσεις Κατ' αυτόν τον τρόπο το ΝΑΤΟ εφάρμοσε κατά γράμμα τη διαταγή του 2006 (που απαγορεύει στα ελληνικά αεροσκάφη για σκοπούς ΝΑΤΟ να προσεγγίζουν εγγύτερα των 6 ν.μ. από τα νησιά του Αν. Αιγαίου, να πετάνε πάνω από αυτά και να προσγειώνονται σ' αυτά) και δεν συμπεριέλαβε τα 7 F16 τα οποία εδρεύουν στο αεροδρόμιο της Λήμνου να προσγειώνονται και να απογειώνονται από το αεροδρόμιο αυτό για να συμμετάσχουν στην άσκηση. Το ίδιο έπραξε το ΝΑΤΟ και για το στρατιωτικό ραντάρ της Λήμνου και δεν το συμπεριέλαβε στην άσκηση.
Η ελληνική αποχώρηση από τη ΝΑΤΟϊκή άσκηση δεν αποτελεί λύση, απλώς καταγράφει την πολιτική αδυναμία διαχείρισης της ανάκλησης της απαράδεκτης διαταγής του ΝΑΤΟ, η οποία ευθέως θέτει θέμα ακεραιότητας της ελληνικής κυριαρχίας για όλα τα νησιά του Αν. Αιγαίου.
Το θέμα της διαταγής του ΝΑΤΟ (AEGEAN POLICY 26/8/2006) η οποία δημιουργεί καθεστώς γκρίζας ζώνης για τα νησιά του Αν. Αιγαίου και θέτει σε ευθεία αμφισβήτηση την ελληνική κυριαρχία για την υφαλοκρηπίδα, την ΑΟΖ, τη ζώνη αλιείας, την περιοχή έρευνας και διάσωσης και τα χωρικά ύστατα, έχει αφετηρία το 1995.
Λόγω αδυναμίας
Τη χρονιά εκείνη, λόγω αδράνειας και αδυναμίας τής τότε κυβέρνησης, η Τουρκία πέτυχε ώστε το ΝΑΤΟ να αποδεχθεί ότι τα νησιά του Αν. Αιγαίου τελούν υπό καθεστώς αποστρατιωτικοποίησης, όπως φαίνεται στο έγγραφο (1) που παρουσιάζει η «Ε».
Στο έγγραφο αυτό, που αποτελεί οδηγία του ανώτατου διοικητή των Ευρωπαϊκών Δυνάμεων του ΝΑΤΟ, αναφέρονται ονομαστικά τα νησιά του Αν. Αιγαίου ως αποστρατιωτικοποιημένα.
Αυτή ήταν η αφετηρία για να φτάσουμε στη διαταγή του AEGEAN POLICY 26/8/2006.
Εκτοτε η Τουρκία ουδέποτε έκανε πίσω από τη «σταθερή τουρκική θέση» σύμφωνα με την οποία δεν δέχεται την άμεση ή έμμεση συμπερίληψη στα έγγραφα του ΝΑΤΟ στρατιωτικών μέσων που εδρεύουν παρανόμως σε αποστρατιωτικοποιημένες περιοχές σύμφωνα με διεθνείς συνθήκες...».
Τον Νοέμβριο του 1998 ο τότε πρέσβης της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ Ονούρ Οϊμέν (έγγραφο 2) σε συνδιάσκεψη του ΝΑΤΟ υπό τον τότε γ. γραμματέα του ΝΑΤΟ Χαβιέ Σολάνα και με τη συμμετοχή τού τότε πρέσβη της Ελλάδας Γ. Σαββαΐδη κατέθεσε τις θέσεις της τουρκικής κυβέρνησης, σε τρισέλιδο υπόμνημα, που υποστήριζε ότι τα νησιά του Αν. Αιγαίου για διάφορους λόγους, π.χ. από ελληνική... εισβολή μέχρι καταπάτηση διεθνών συνθηκών, είναι όλα αποστρατιωτικοποιημένα.
Δυσαρέσκεια
Οι ελληνικές αντιρρήσεις υπήρξαν τα επόμενα έτη ήπιες και δεν ανέτρεψαν τις οδηγίες του SACEUR. Οπως φαίνεται και στο ελληνικό έγγραφο της 5ης Νοεμβρίου 1998 (έγγραφο 3), η ελληνική κυβέρνηση εξέφρασε για ακόμη μία φορά τη δυσαρέσκειά της για την τροπή των πραγμάτων και την άρνησή της να δεχθεί τις αποφάσεις, εστιάζοντας τις αντιρρήσεις της μόνο στην περίπτωση της Λήμνου.
Ωστόσο ανάλογες ενέργειες η Τουρκία έκανε το 1996 και προς το EURO CONTROL και τον ICAO, με αποτέλεσμα να αποδεχθεί ο τελευταίος ότι η Λήμνος τελεί υπό καθεστώς αποστρατιωτικοποίησης και να απαγορεύει τη χρήση του στρατιωτικού ελικόπτερου που εδρεύει στο νησί για επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης.
Από το 2002 η Τουρκία πέτυχε μέσω των ΝΑΤΟ, EURO CONTROL, ICAO να καταστήσει το Αν. Αιγαίο στην πραγματικότητα μια «γκρίζα ζώνη» με αποκορύφωμα τη ΝΑΤΟϊκή οδηγία του 2006, σύμφωνα με την οποία απαγορεύεται στα ελληνικά μαχητικά να πετάνε πάνω από τα νησιά του Αν. Αιγαίου και στην περίπτωση που πετάξουν, τότε το στρατηγείο της Σμύρνης να τα αναχαιτίζει με τουρκικά, με το αιτιολογικό ότι έχουν παραβιάσει την απαγορευτική διαταγή του ΝΑΤΟ AEGEAN POLICY 2006.
Για ανατροπή
Προσφάτως η ελληνική κυβέρνηση διά του ΥΕΘΑ δήλωσε ότι έχουν δρομολογηθεί ενέργειες για την ανάκληση της διαταγής του 2006 σχετικά με τα νησιά του Αν. Αιγαίου, κάτι που μοιάζει ιδιαίτερα δύσκολο διότι η πρακτική που έχει αναπτυχθεί δύσκολα ανατρέπεται.
Και όμως η ανατροπή και η ανάκληση της διαταγής του 2006 θα μπορούσαν να έχουν γίνει αν η κυβέρνηση, οι υπουργοί Εξωτερικών και Αμυνας, αλλά και ο πρωθυπουργός ασκούσαν βέτο στο νέο δόγμα του ΝΑΤΟ στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής του, χάνοντας έτσι μια μοναδική ευκαιρία. *
Κυριακή 2 Ιανουαρίου 2011
Το ενεργειακό μέλλον Ελλάδας - Κύπρου
Αμεσες ενέργειες μεταξύ κυβερνήσεων Κύπρου και Ελλάδας για κατάρτιση γεωπολιτικού, οικονομικού και τεχνικού σχεδιασμού σε σχέση με τα κοιτάσματα σε ολόκληρη την περιοχή γύρω από την Κύπρο, εισηγείται με δηλώσεις του στον «Φ» και ο Ελλαδίτης εμπειρογνώμονας Ηλίας Κονοφάγος.
Σύμφωνα με τον ίδιο -που έχει στενή συνεργασία με το Γαλλικό ινστιτούτο Πετρελαίων- οι επικείμενες επισκέψεις στην Κύπρο της Μέρκελ και του Σαρκοζί, αλλά και αυτή του Μεντιέγεφ που προηγήθηκε, δεν είναι άσχετες και με τον νέο ενεργειακό χάρτη που διαμορφώνεται, κάτι που δεν πρέπει να αφήσει αμέτοχη την Ελλάδα, αφού διαμορφώνεται η νέα γεωπολιτική στρατηγική για τη μείζονα περιοχή. Όπως αναφέρει ο ίδιος ειδικός και τέως γενικός διευθυντής Έρευνας και Παραγωγής Υδρογονανθράκων της Ελληνικά Πετρέλαια Α.Ε., την Τετάρτη, 29 Δεκεμβρίου 2010, στα θαλάσσια σύνορα ΚύπρουΙσραήλ, ανακοινώθηκε επίσημα η ανακάλυψη του μεγαλύτερου κοιτάσματος φυσικού αερίου που πραγματοποιήθηκε τα 10 τελευταία χρόνια στον κόσμο, το ΛΕΒΙΑΘΑΝ. Περιέχει 0,5 τρισ. m3 φυσικού αερίου, (που αντιστοιχεί στις σημερινές ανάγκες της Ελλάδας για 100 χρόνια).
«Στο Ισραήλ ο κόσμος που παρακολουθούσε τα γεγονότα χθες το βράδυ γιόρτασε ανοίγοντας σαμπάνιες. Οι χαρτογραφημένες εικόνες των κοιτασμάτων που ανακαλύφθηκαν και δημοσιεύτηκαν (Dalit, Τamar και Leviathan) και αυτών που πρόκειται να ανακαλυφθούν (Οικόπεδο 12 και όχι μόνο) μιλάνε από μόνες τους», τονίζει ο ίδιος. Τα συνολικά αναμενόμενα απολήψιμα αποθέματα από μόλις τρία θαλάσσια ερευνητικά οικόπεδα φθάνουν τα 2 τρισ. κυβικά μέτρα. Εάν λάβουμε υπ’ όψη ότι η μείζονα περιοχή μεταξύ Κρήτης-Κύπρου και Αιγύπτου μπορεί να περιέχει επί πλέον απολήψιμα αποθέματα μέχρι και 15 τρισ. m3 φυσικού αερίου (αντιστοιχούν σε 30 χρόνια των αναγκών της Ευρώπης), διαπιστώνουμε τη γεωπολιτική σημασία των ανακαλύψεων που πραγματοποιήθηκαν στην περιοχή μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ, υποδεικνύει ο Ηλίας Κονοφάγος. «Η Ελλάδα δεν μπορεί να μένει αδρανής, ενώ συμβαίνουν όλα αυτά στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο. Οι Κύπριοι παρά τις τεράστιες οικονομικές προοπτικές που ανοίγονται για τη χώρα δεν πρέπει να αφεθούν να νιώθουν τελείως μόνοι. Λες και το Καστελλόριζο δεν υπάρχει, λες και η Κρήτη δεν υπάρχει».
Αναλύοντας όμως τις απόψεις όλων των ειδικών πετρελαιογεωλόγων που ασχολούνται με τη Νοτιοανατολική Μεσόγειο διαπιστώνουμε ότι υπάρχουν επίσης εξαιρετικά σημαντικές προοπτικές ανακάλυψης κοιτασμάτων φυσικού αερίου στη μείζονα περιοχή μεταξύ Κρήτης-Αιγύπτου και Κύπρου, επισημαίνει. Και προτείνει να τεθούν επί τάπητος μεταξύ κυβερνήσεων Κύπρου και Ελλάδας οι δυνατότητες που υπάρχουν συνεκμετάλλευσης κοιτασμάτων μεταξύ Ελλάδος και Κύπρου και καθορισμό επίσημα των ορίων των Οικονομικών Ζωνών μεταξύ των δύο χωρών. Ταυτόχρονα, η Ελλάδα να ανοίξει ερευνητικές περιοχές νότια της Κρήτης για να ανακαλυφθούν τυχόν επιπλέον αποθέματα φυσικού αερίου, που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε ενεργειακές συνέργειες με την Κύπρο και κοινό αγωγό προς την Ευρώπη.
Θα υποθηκεύσουμε και τα εγγόνια μας
ΑΚΡΩΣασύμφορο και αντίθετο με τις διεθνείς τάσεις και εξελίξεις θα είναι τυχόν απόφαση συμβολαίων που θα δεσμεύσουν την Κύπρο με το υγροποιημένο φυσικό αέριο, δηλώνει στον «Φ» ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Κύπρου, Κώστας Χριστοφίδης.
Σύμφωνα με τον ίδιο, το κόστος υποδομών από μόνο του θα ξεπεράσει τα 3 δισ. ευρώ, αφού οι υποδομές δεν θα περιοριστούν μόνο στο τερματικό, αλλά και σε σειρά άλλων έργων υποδομής που θα φανούν αναγκαία, ενώ είναι αδιαμφισβήτητο, ότι το τελικό κόστος έργων είναι πάντα πάνω του προϋπολογιζόμενου - και ειδικά στην Κύπρο της τάξης του 30% -40%. Και επιπρόσθετα, σύμφωνα με τον Κώστα Χριστοφίδη, θα παραμείνει ένα μεγάλο ερώτημα το κόστος της παροχής φυσικού αερίου.
Τα νέα κοιτάσματα που ανακαλύπτονται συνεχώς, ιδιαίτερα στην περιοχή μας αλλάζουν συνεχώς τα δεδομένα και κυρίως τις τιμές. «Αν δεν υπάρχουν σοβαροί πολιτικοί λόγοι, δεν υπάρχει άλλος λόγος να προχωρήσουμε», τονίζει ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Κύπρου, διευκρινίζοντας ότι με αυτή την τοποθέτηση, δεν αμφισβητεί με κανένα τρόπο τις ομάδες ειδικών που εργάστηκαν για τις διαδικασίες εξασφάλισης παρόχου φυσικού αερίου και στρατηγικού συνεργάτη για το τερματικό.
Όσο για την επιλογή τεχνολογίας για φυσικό αέριο, δεν είμαι ειδικός για να εκφέρω άποψη, αλλά διαπιστώνω ότι ο καθηγητής Μιχάλης Οικονομίδης (οι απόψεις του οποίου δημοσιεύονται σήμερα στον «Φ») είναι - και με μεγάλο διεθνές εκτόπισμα - αναφέρει ο Κώστας Χριστοφίδης. Εμείς, συμπληρώνει, έχουμε τη θέση ότι πρέπει να καταρτίσει η Κύπρος στρατηγική παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με φωτοβολταϊκά συστήματα. Αν εξετάσει με διεθνείς προσφορές η Κύπρος θα διαπιστώσει ότι μπορεί να εξασφαλίσει τα φωτοβολταϊκά πλαίσια για παραγωγή 1.000 ΜWέως 1.500 ΜW(για να καλύπτει όλες τις ανάγκες της και στις ακραίες περιόδους αιχμής), με κόστος 1 ευρώ ανά βατ. Δηλαδή, με τα 3 δισ. ευρώ της υποδομής για τερματικό φυσικού αερίου, μπορεί η Κύπρος να καλύψει τις ανάγκες της σε ηλεκτρισμό, χωρίς μάλιστα να απαιτηθεί η μεγάλη δαπάνη των 6 έως 7 δισ. ευρώ για εξασφάλιση φυσικού αερίου. Τα προβλήματα ποιότητας και συμβατότητας που υπήρχαν σε σχέση με τις ανανεώσιμες πηγές στο παρελθόν έχουν ξεπεραστεί πλήρως την τελευταία πενταετία.
Τα τελευταία 4-5 χρόνια ο κόσμος άλλαξε σε σχέση με τα φωτοβολταϊκά, το παράδειγμα της Βαυαρίας που στηρίχθηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό στα φωτοβολταϊκά είναι χαρακτηριστικό», τονίζει ο πρύτανης. Ακόμα και το πρόβλημα εξασφάλισης της μειωμένης ποσότητας ηλεκτρικής ενέργειας που χρειάζεται η Κύπρος τις νυκτερινές ώρες λύεται με την πρότασή μας, με τη δημιουργία ηλιοθερμικής παραγωγής αλλά και τη δημιουργία φραγμάτων πάνω από τον Κούρρη. Θα ανεβάζουμε νερό - όταν δεν υπάρχει με τη δωρεάν σχεδόν ενέργεια που θα παράγουμε και θα το αφήνουμε να πέφτει το βράδυ και να παράγεται ηλεκτρισμός. Θα υπάρχουν και οι υφιστάμενες μηχανές παραγωγής της ΑΗΚ για εφεδρεία και συμπληρωματικές ανάγκες. «Δεν ανακαλύπτουμε την ταχινόπιτα, σε άλλες χώρες το κάνουν», συμπληρώνει ο Κώστας Χριστοφίδης. Τα συστήματα μπορούν να αναπτυχθούν σταδιακά, με χρηματοδότηση μέσω μικρού τέλους, που θα επιστραφεί γρήγορα με σημαντικές μειώσεις στο κόστος ηλεκτρισμού.
«Η λύση που τώρα προωθείται με το LΝG, υποθηκεύει τα παιδιά και τα εγγόνια μας. Μα τώρα που προχωρήσαμε, είναι το αντεπιχείρημα που μας λένε. Τίποτα δεν κάναμε ακόμα, στην πράξη, πώς προχωρήσαμε, είναι η απάντηση», καταλήγει ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Κύπρου, που δηλώνει στον «Φ» ότι τις αμέσως επόμενες μέρες το Πανεπιστήμιο θα ανοίξει διάλογο για το θέμα της ενέργειας στην Κύπρο.
ΠΕΤΡΟΣ ΘΕΟΧΑΡΙΔΗΣ -ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ
Σύμφωνα με τον ίδιο -που έχει στενή συνεργασία με το Γαλλικό ινστιτούτο Πετρελαίων- οι επικείμενες επισκέψεις στην Κύπρο της Μέρκελ και του Σαρκοζί, αλλά και αυτή του Μεντιέγεφ που προηγήθηκε, δεν είναι άσχετες και με τον νέο ενεργειακό χάρτη που διαμορφώνεται, κάτι που δεν πρέπει να αφήσει αμέτοχη την Ελλάδα, αφού διαμορφώνεται η νέα γεωπολιτική στρατηγική για τη μείζονα περιοχή. Όπως αναφέρει ο ίδιος ειδικός και τέως γενικός διευθυντής Έρευνας και Παραγωγής Υδρογονανθράκων της Ελληνικά Πετρέλαια Α.Ε., την Τετάρτη, 29 Δεκεμβρίου 2010, στα θαλάσσια σύνορα ΚύπρουΙσραήλ, ανακοινώθηκε επίσημα η ανακάλυψη του μεγαλύτερου κοιτάσματος φυσικού αερίου που πραγματοποιήθηκε τα 10 τελευταία χρόνια στον κόσμο, το ΛΕΒΙΑΘΑΝ. Περιέχει 0,5 τρισ. m3 φυσικού αερίου, (που αντιστοιχεί στις σημερινές ανάγκες της Ελλάδας για 100 χρόνια).
«Στο Ισραήλ ο κόσμος που παρακολουθούσε τα γεγονότα χθες το βράδυ γιόρτασε ανοίγοντας σαμπάνιες. Οι χαρτογραφημένες εικόνες των κοιτασμάτων που ανακαλύφθηκαν και δημοσιεύτηκαν (Dalit, Τamar και Leviathan) και αυτών που πρόκειται να ανακαλυφθούν (Οικόπεδο 12 και όχι μόνο) μιλάνε από μόνες τους», τονίζει ο ίδιος. Τα συνολικά αναμενόμενα απολήψιμα αποθέματα από μόλις τρία θαλάσσια ερευνητικά οικόπεδα φθάνουν τα 2 τρισ. κυβικά μέτρα. Εάν λάβουμε υπ’ όψη ότι η μείζονα περιοχή μεταξύ Κρήτης-Κύπρου και Αιγύπτου μπορεί να περιέχει επί πλέον απολήψιμα αποθέματα μέχρι και 15 τρισ. m3 φυσικού αερίου (αντιστοιχούν σε 30 χρόνια των αναγκών της Ευρώπης), διαπιστώνουμε τη γεωπολιτική σημασία των ανακαλύψεων που πραγματοποιήθηκαν στην περιοχή μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ, υποδεικνύει ο Ηλίας Κονοφάγος. «Η Ελλάδα δεν μπορεί να μένει αδρανής, ενώ συμβαίνουν όλα αυτά στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο. Οι Κύπριοι παρά τις τεράστιες οικονομικές προοπτικές που ανοίγονται για τη χώρα δεν πρέπει να αφεθούν να νιώθουν τελείως μόνοι. Λες και το Καστελλόριζο δεν υπάρχει, λες και η Κρήτη δεν υπάρχει».
Αναλύοντας όμως τις απόψεις όλων των ειδικών πετρελαιογεωλόγων που ασχολούνται με τη Νοτιοανατολική Μεσόγειο διαπιστώνουμε ότι υπάρχουν επίσης εξαιρετικά σημαντικές προοπτικές ανακάλυψης κοιτασμάτων φυσικού αερίου στη μείζονα περιοχή μεταξύ Κρήτης-Αιγύπτου και Κύπρου, επισημαίνει. Και προτείνει να τεθούν επί τάπητος μεταξύ κυβερνήσεων Κύπρου και Ελλάδας οι δυνατότητες που υπάρχουν συνεκμετάλλευσης κοιτασμάτων μεταξύ Ελλάδος και Κύπρου και καθορισμό επίσημα των ορίων των Οικονομικών Ζωνών μεταξύ των δύο χωρών. Ταυτόχρονα, η Ελλάδα να ανοίξει ερευνητικές περιοχές νότια της Κρήτης για να ανακαλυφθούν τυχόν επιπλέον αποθέματα φυσικού αερίου, που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε ενεργειακές συνέργειες με την Κύπρο και κοινό αγωγό προς την Ευρώπη.
Θα υποθηκεύσουμε και τα εγγόνια μας
ΑΚΡΩΣασύμφορο και αντίθετο με τις διεθνείς τάσεις και εξελίξεις θα είναι τυχόν απόφαση συμβολαίων που θα δεσμεύσουν την Κύπρο με το υγροποιημένο φυσικό αέριο, δηλώνει στον «Φ» ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Κύπρου, Κώστας Χριστοφίδης.
Σύμφωνα με τον ίδιο, το κόστος υποδομών από μόνο του θα ξεπεράσει τα 3 δισ. ευρώ, αφού οι υποδομές δεν θα περιοριστούν μόνο στο τερματικό, αλλά και σε σειρά άλλων έργων υποδομής που θα φανούν αναγκαία, ενώ είναι αδιαμφισβήτητο, ότι το τελικό κόστος έργων είναι πάντα πάνω του προϋπολογιζόμενου - και ειδικά στην Κύπρο της τάξης του 30% -40%. Και επιπρόσθετα, σύμφωνα με τον Κώστα Χριστοφίδη, θα παραμείνει ένα μεγάλο ερώτημα το κόστος της παροχής φυσικού αερίου.
Τα νέα κοιτάσματα που ανακαλύπτονται συνεχώς, ιδιαίτερα στην περιοχή μας αλλάζουν συνεχώς τα δεδομένα και κυρίως τις τιμές. «Αν δεν υπάρχουν σοβαροί πολιτικοί λόγοι, δεν υπάρχει άλλος λόγος να προχωρήσουμε», τονίζει ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Κύπρου, διευκρινίζοντας ότι με αυτή την τοποθέτηση, δεν αμφισβητεί με κανένα τρόπο τις ομάδες ειδικών που εργάστηκαν για τις διαδικασίες εξασφάλισης παρόχου φυσικού αερίου και στρατηγικού συνεργάτη για το τερματικό.
Όσο για την επιλογή τεχνολογίας για φυσικό αέριο, δεν είμαι ειδικός για να εκφέρω άποψη, αλλά διαπιστώνω ότι ο καθηγητής Μιχάλης Οικονομίδης (οι απόψεις του οποίου δημοσιεύονται σήμερα στον «Φ») είναι - και με μεγάλο διεθνές εκτόπισμα - αναφέρει ο Κώστας Χριστοφίδης. Εμείς, συμπληρώνει, έχουμε τη θέση ότι πρέπει να καταρτίσει η Κύπρος στρατηγική παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με φωτοβολταϊκά συστήματα. Αν εξετάσει με διεθνείς προσφορές η Κύπρος θα διαπιστώσει ότι μπορεί να εξασφαλίσει τα φωτοβολταϊκά πλαίσια για παραγωγή 1.000 ΜWέως 1.500 ΜW(για να καλύπτει όλες τις ανάγκες της και στις ακραίες περιόδους αιχμής), με κόστος 1 ευρώ ανά βατ. Δηλαδή, με τα 3 δισ. ευρώ της υποδομής για τερματικό φυσικού αερίου, μπορεί η Κύπρος να καλύψει τις ανάγκες της σε ηλεκτρισμό, χωρίς μάλιστα να απαιτηθεί η μεγάλη δαπάνη των 6 έως 7 δισ. ευρώ για εξασφάλιση φυσικού αερίου. Τα προβλήματα ποιότητας και συμβατότητας που υπήρχαν σε σχέση με τις ανανεώσιμες πηγές στο παρελθόν έχουν ξεπεραστεί πλήρως την τελευταία πενταετία.
Τα τελευταία 4-5 χρόνια ο κόσμος άλλαξε σε σχέση με τα φωτοβολταϊκά, το παράδειγμα της Βαυαρίας που στηρίχθηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό στα φωτοβολταϊκά είναι χαρακτηριστικό», τονίζει ο πρύτανης. Ακόμα και το πρόβλημα εξασφάλισης της μειωμένης ποσότητας ηλεκτρικής ενέργειας που χρειάζεται η Κύπρος τις νυκτερινές ώρες λύεται με την πρότασή μας, με τη δημιουργία ηλιοθερμικής παραγωγής αλλά και τη δημιουργία φραγμάτων πάνω από τον Κούρρη. Θα ανεβάζουμε νερό - όταν δεν υπάρχει με τη δωρεάν σχεδόν ενέργεια που θα παράγουμε και θα το αφήνουμε να πέφτει το βράδυ και να παράγεται ηλεκτρισμός. Θα υπάρχουν και οι υφιστάμενες μηχανές παραγωγής της ΑΗΚ για εφεδρεία και συμπληρωματικές ανάγκες. «Δεν ανακαλύπτουμε την ταχινόπιτα, σε άλλες χώρες το κάνουν», συμπληρώνει ο Κώστας Χριστοφίδης. Τα συστήματα μπορούν να αναπτυχθούν σταδιακά, με χρηματοδότηση μέσω μικρού τέλους, που θα επιστραφεί γρήγορα με σημαντικές μειώσεις στο κόστος ηλεκτρισμού.
«Η λύση που τώρα προωθείται με το LΝG, υποθηκεύει τα παιδιά και τα εγγόνια μας. Μα τώρα που προχωρήσαμε, είναι το αντεπιχείρημα που μας λένε. Τίποτα δεν κάναμε ακόμα, στην πράξη, πώς προχωρήσαμε, είναι η απάντηση», καταλήγει ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Κύπρου, που δηλώνει στον «Φ» ότι τις αμέσως επόμενες μέρες το Πανεπιστήμιο θα ανοίξει διάλογο για το θέμα της ενέργειας στην Κύπρο.
ΠΕΤΡΟΣ ΘΕΟΧΑΡΙΔΗΣ -ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ
Η γεωστρατηγική σημασία του Καστελόριζου
Με τον Νίκο Λυγερό
Τώρα που η Κύπρος έκανε συμφωνία με το Ισραήλ όσον αφορά στην ΑΟΖ, συμπληρώνοντας με αυτόν τον τρόπο τις προηγούμενες συμφωνίες με το Λίβανο και την Αίγυπτο, οι τρεις εξωτερικές ΑΟΖ έχουν πλέον την ιδιότητα της συνεκτικότητας, η οποία ξέρουμε πόσο σημαντική είναι στην τοπολογία. Αυτό σημαίνει, με άλλα λόγια, ότι η Κύπρος έχει σταθεροποιήσει το νότιο μέρος της και καθορίσει και τα εξωτερικά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε αυτήν την περιοχή.
Κατά συνέπεια, το ευρωπαϊκό πλαίσιο έχει επεκταθεί, τουλάχιστον θεωρητικά, διότι, για να αποτελέσει μία πρακτική ιδέα, πρέπει η Ελλάδα να κάνει μία συμφωνία όσον αφορά στην ΑΟΖ, με την Κύπρο αφενός και την Ιταλία αφετέρου. Μόνο έτσι η έννοια της συνεκτικότητας θα αποκτήσει μία ευρωπαϊκή οντότητα. Συνεπώς, το Καστελόριζο εμφανίζεται ακόμα πιο κρίσιμα ως αιχμή του δόρατος στην Ανατολική Μεσόγειο, διότι μόνο η ύπαρξή του, κι αυτή με την οικονομική έννοια, επιτρέπει την ένωση της ελληνικής και κυπριακής ΑΟΖ. Η κρισιμότητα αυτού του νησιού δεν είναι πια μια θεωρητική υπόθεση, αλλά μία τοποστρατηγική πραγματικότητα.
Είναι τώρα θέμα ελληνικής πρωτοβουλίας, το να υλοποιηθεί πραγματικά κι ουσιαστικά όχι ένα ενιαίο αμυντικό δόγμα, το οποίο εμφανίζεται ως ουτοπικό, όταν εξετάζουμε την οντότητά του στην πράξη, αλλά μία ΑΟΖ που θα το εμπεριέχει. Διότι όλα τα άλλα είναι απλώς λόγια. Όσο το Καστελόριζο δεν είναι ενσωματωμένο σε αυτό το ενιαίο πλαίσιο, θα αποτελεί εν δυνάμει μία επόμενη χαμένη πατρίδα και θα ακολουθήσει στην Ιστορία την πορεία της Ίμβρου και της Τενέδου.
Η πρόσφατη πρωτοβουλία της Κύπρου πρέπει να ενισχυθεί και από την Ελλάδα, για να υπάρξει μία πραγματική αντίσταση στα σχέδια του νέο-οθωμανικού δόγματος. Μόνο με αυτόν τον τρόπο, ο οποίος παραμένει μοναδικός προς το παρόν, θα καταφέρουμε να ελευθερώσουμε το Καστελόριζο από έναν πρακτικό αποκλεισμό και μία πορεία εγκλωβισμού, η οποία μπορεί να καταλήξει μόνο και μόνο στην αναμενόμενη απορρόφησή του από την Τουρκία. Το ευρωπαϊκό πλαίσιο είναι μαζί μας, η κυπριακή πρωτοβουλία μας δίνει το tempo, είναι η σειρά μας να δημιουργήσουμε τη μνήμη μέλλοντος όσον αφορά στο Καστελόριζο μέσω της ΑΟΖ.
ΣΗΜΕΡΙΝΗ
Τώρα που η Κύπρος έκανε συμφωνία με το Ισραήλ όσον αφορά στην ΑΟΖ, συμπληρώνοντας με αυτόν τον τρόπο τις προηγούμενες συμφωνίες με το Λίβανο και την Αίγυπτο, οι τρεις εξωτερικές ΑΟΖ έχουν πλέον την ιδιότητα της συνεκτικότητας, η οποία ξέρουμε πόσο σημαντική είναι στην τοπολογία. Αυτό σημαίνει, με άλλα λόγια, ότι η Κύπρος έχει σταθεροποιήσει το νότιο μέρος της και καθορίσει και τα εξωτερικά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε αυτήν την περιοχή.
Κατά συνέπεια, το ευρωπαϊκό πλαίσιο έχει επεκταθεί, τουλάχιστον θεωρητικά, διότι, για να αποτελέσει μία πρακτική ιδέα, πρέπει η Ελλάδα να κάνει μία συμφωνία όσον αφορά στην ΑΟΖ, με την Κύπρο αφενός και την Ιταλία αφετέρου. Μόνο έτσι η έννοια της συνεκτικότητας θα αποκτήσει μία ευρωπαϊκή οντότητα. Συνεπώς, το Καστελόριζο εμφανίζεται ακόμα πιο κρίσιμα ως αιχμή του δόρατος στην Ανατολική Μεσόγειο, διότι μόνο η ύπαρξή του, κι αυτή με την οικονομική έννοια, επιτρέπει την ένωση της ελληνικής και κυπριακής ΑΟΖ. Η κρισιμότητα αυτού του νησιού δεν είναι πια μια θεωρητική υπόθεση, αλλά μία τοποστρατηγική πραγματικότητα.
Είναι τώρα θέμα ελληνικής πρωτοβουλίας, το να υλοποιηθεί πραγματικά κι ουσιαστικά όχι ένα ενιαίο αμυντικό δόγμα, το οποίο εμφανίζεται ως ουτοπικό, όταν εξετάζουμε την οντότητά του στην πράξη, αλλά μία ΑΟΖ που θα το εμπεριέχει. Διότι όλα τα άλλα είναι απλώς λόγια. Όσο το Καστελόριζο δεν είναι ενσωματωμένο σε αυτό το ενιαίο πλαίσιο, θα αποτελεί εν δυνάμει μία επόμενη χαμένη πατρίδα και θα ακολουθήσει στην Ιστορία την πορεία της Ίμβρου και της Τενέδου.
Η πρόσφατη πρωτοβουλία της Κύπρου πρέπει να ενισχυθεί και από την Ελλάδα, για να υπάρξει μία πραγματική αντίσταση στα σχέδια του νέο-οθωμανικού δόγματος. Μόνο με αυτόν τον τρόπο, ο οποίος παραμένει μοναδικός προς το παρόν, θα καταφέρουμε να ελευθερώσουμε το Καστελόριζο από έναν πρακτικό αποκλεισμό και μία πορεία εγκλωβισμού, η οποία μπορεί να καταλήξει μόνο και μόνο στην αναμενόμενη απορρόφησή του από την Τουρκία. Το ευρωπαϊκό πλαίσιο είναι μαζί μας, η κυπριακή πρωτοβουλία μας δίνει το tempo, είναι η σειρά μας να δημιουργήσουμε τη μνήμη μέλλοντος όσον αφορά στο Καστελόριζο μέσω της ΑΟΖ.
ΣΗΜΕΡΙΝΗ
Παρασκευή 31 Δεκεμβρίου 2010
Ανατέλοντας το 2011
Από την ΚΥΡΑ ΑΔΑΜ
Το 2011 -που ήδη αποκτά τα χαρακτηριστικά του ανελέητου- θα ανοίξει την αυλαία του με μια νέα «συνάντηση κορυφής» για τα ελληνοτουρκικά θέματα, στο Ερζερούμ της Τουρκίας, μεταξύ των δύο πρωθυπουργών.
Τα αποτελέσματα της συνάντησης αυτής εκτιμάται ότι δεν θα «φανερωθούν» πριν από τον Ιούλιο του 2011, αλλά είναι το επιστέγασμα μια ουσιαστικής, πλην αφανούς και σιωπηλής, διαπραγμάτευσης που έχει γίνει όλο το 2010.
Η ΧΡΟΝΙΑ που φεύγει μπορεί κάλλιστα να χαρακτηριστεί ως «το σιωπηλό έτος» για την ελληνική εξωτερική πολιτική, με μεγάλες ανατροπές όμως, που θα εδραιωθούν ίσως τα επόμενα έτη.
Η μεγαλύτερη ανατροπή σκηνικού έγινε, πάντα μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
ΤΟ ουσιαστικότερο σημείο δεν είναι η προσπάθεια που κατέβαλαν οι δύο πρωθυπουργοί να δείξουν ότι μπορούν να συνομιλούν και να συνεργάζονται -αυτό άλλωστε αποτελεί μέρος της δουλειάς τους. Η ουσία είναι οι συνεχείς, συστηματικές και πάντα αδιαφανείς διμερείς διαπραγματεύσεις επί του συνόλου των ελληνοτουρκικών θεμάτων.
ΑΠΟ όλη αυτή την προσπάθεια, αυτό που μένει στον αφρό είναι μισόλογα για μεταβλητό εύρος των ελληνικών χωρικών υδάτων (σ.σ. που αυτομάτως σημαίνει παραχώρηση μέρους της ελληνικής υφαλοκρηπίδας στην Τουρκία), μισόλογα για υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ στο Αιγαίο (σ.σ. αλλά καμία κουβέντα για υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ στο Καστελόριζο και την Αν. Μεσόγειο), σιωπηλή παράταση του τουρκικού casus belli, εκκωφαντικές τουρκικές υπερπτήσεις στα νησιά του Αν. Αιγαίου, θεαματικές κρουαζιέρες τουρκικών πολεμικών, π.χ. από την Κύμη μέχρι τη Ραφήνα κ.λπ.
ΟΛΑ αυτά μέσα σ' ένα φρέσκο περιτύλιγμα από προσδοκίες και εκτιμήσεις για πολλαπλώς υποσχόμενα υποθαλάσσια κοιτάσματα υδρογονανθράκων, που θα τα συνεκμεταλλευθούν αναγκαστικώς «οι δυο χώρες» του Αιγαίου, υπό την υψηλή επιστασία και επίβλεψη πολυεθνικών, όπως προετοιμάζει άλλωστε και τους Ελληνες πολίτες το «βαρύ» νομοσχέδιο για τη σύσταση εθνικού φορέα υδρογονανθράκων και ο ακόμα βαρύτερος νόμος -πλέον- fast track.
ΠΛΗΝ των ελληνοτουρκικών, το 2010 ήταν εξόχως σημαντική χρονιά και για τις ελληνορωσικές σχέσεις.
ΤΟ «κρυφό καμάρι» της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, δηλαδή η ανάπτυξη στενών ενεργειακών σχέσεων Αθήνας-Μόσχας, που κατά τις πρόσφατες προσδοκίες θα αποδέσμευε την Ελλάδα από το «μονόδρομο» των γεωπολιτικών σχέσεων με την Ουάσιγκτον, συρρικνώθηκε μέσα στο 2010 -με αποφασιστικές αποτρεπτικές κινήσεις της Αθήνας στην υπόθεση του αγωγού Μπουργκάς.
ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ «πήρε φωτιά» η στενή σχέση Μόσχας-Αγκυρας στον ενεργειακό τομέα, για κατασκευή όχι μόνον αγωγών αλλά και πυρηνικών εργοστασίων.
ΒΕΒΑΙΩΣ η Αθήνα μπορεί να εντάξει στα «θετικά της» κάποια μισοτελειωμένα σχέδια, όπως η μετ' εμποδίων συνεργασία με την κινεζική COSCO στο λιμάνι του Πειραιά και στα χαρτιά «επενδύσεις» στο Θριάσιο Πεδίο, όπως και η πώληση του Σκαραμαγκά στο Αμπού Ντάμπι...
Α, υπάρχει ακόμα και το φιάσκο του Αστακού με το Κατάρ...
enet.gr
Το 2011 -που ήδη αποκτά τα χαρακτηριστικά του ανελέητου- θα ανοίξει την αυλαία του με μια νέα «συνάντηση κορυφής» για τα ελληνοτουρκικά θέματα, στο Ερζερούμ της Τουρκίας, μεταξύ των δύο πρωθυπουργών.
Τα αποτελέσματα της συνάντησης αυτής εκτιμάται ότι δεν θα «φανερωθούν» πριν από τον Ιούλιο του 2011, αλλά είναι το επιστέγασμα μια ουσιαστικής, πλην αφανούς και σιωπηλής, διαπραγμάτευσης που έχει γίνει όλο το 2010.
Η ΧΡΟΝΙΑ που φεύγει μπορεί κάλλιστα να χαρακτηριστεί ως «το σιωπηλό έτος» για την ελληνική εξωτερική πολιτική, με μεγάλες ανατροπές όμως, που θα εδραιωθούν ίσως τα επόμενα έτη.
Η μεγαλύτερη ανατροπή σκηνικού έγινε, πάντα μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
ΤΟ ουσιαστικότερο σημείο δεν είναι η προσπάθεια που κατέβαλαν οι δύο πρωθυπουργοί να δείξουν ότι μπορούν να συνομιλούν και να συνεργάζονται -αυτό άλλωστε αποτελεί μέρος της δουλειάς τους. Η ουσία είναι οι συνεχείς, συστηματικές και πάντα αδιαφανείς διμερείς διαπραγματεύσεις επί του συνόλου των ελληνοτουρκικών θεμάτων.
ΑΠΟ όλη αυτή την προσπάθεια, αυτό που μένει στον αφρό είναι μισόλογα για μεταβλητό εύρος των ελληνικών χωρικών υδάτων (σ.σ. που αυτομάτως σημαίνει παραχώρηση μέρους της ελληνικής υφαλοκρηπίδας στην Τουρκία), μισόλογα για υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ στο Αιγαίο (σ.σ. αλλά καμία κουβέντα για υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ στο Καστελόριζο και την Αν. Μεσόγειο), σιωπηλή παράταση του τουρκικού casus belli, εκκωφαντικές τουρκικές υπερπτήσεις στα νησιά του Αν. Αιγαίου, θεαματικές κρουαζιέρες τουρκικών πολεμικών, π.χ. από την Κύμη μέχρι τη Ραφήνα κ.λπ.
ΟΛΑ αυτά μέσα σ' ένα φρέσκο περιτύλιγμα από προσδοκίες και εκτιμήσεις για πολλαπλώς υποσχόμενα υποθαλάσσια κοιτάσματα υδρογονανθράκων, που θα τα συνεκμεταλλευθούν αναγκαστικώς «οι δυο χώρες» του Αιγαίου, υπό την υψηλή επιστασία και επίβλεψη πολυεθνικών, όπως προετοιμάζει άλλωστε και τους Ελληνες πολίτες το «βαρύ» νομοσχέδιο για τη σύσταση εθνικού φορέα υδρογονανθράκων και ο ακόμα βαρύτερος νόμος -πλέον- fast track.
ΠΛΗΝ των ελληνοτουρκικών, το 2010 ήταν εξόχως σημαντική χρονιά και για τις ελληνορωσικές σχέσεις.
ΤΟ «κρυφό καμάρι» της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, δηλαδή η ανάπτυξη στενών ενεργειακών σχέσεων Αθήνας-Μόσχας, που κατά τις πρόσφατες προσδοκίες θα αποδέσμευε την Ελλάδα από το «μονόδρομο» των γεωπολιτικών σχέσεων με την Ουάσιγκτον, συρρικνώθηκε μέσα στο 2010 -με αποφασιστικές αποτρεπτικές κινήσεις της Αθήνας στην υπόθεση του αγωγού Μπουργκάς.
ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ «πήρε φωτιά» η στενή σχέση Μόσχας-Αγκυρας στον ενεργειακό τομέα, για κατασκευή όχι μόνον αγωγών αλλά και πυρηνικών εργοστασίων.
ΒΕΒΑΙΩΣ η Αθήνα μπορεί να εντάξει στα «θετικά της» κάποια μισοτελειωμένα σχέδια, όπως η μετ' εμποδίων συνεργασία με την κινεζική COSCO στο λιμάνι του Πειραιά και στα χαρτιά «επενδύσεις» στο Θριάσιο Πεδίο, όπως και η πώληση του Σκαραμαγκά στο Αμπού Ντάμπι...
Α, υπάρχει ακόμα και το φιάσκο του Αστακού με το Κατάρ...
enet.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)