ΝΟΝΝΟΣ "ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΑ" Η ΠΑΝΑΡΧΑΙΑ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΝΟΝΝΟΣ "ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΑ" Η ΠΑΝΑΡΧΑΙΑ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ο Νόννος (5ος αιώνας μ.Χ.) υπήρξε Έλληνας επικός ποιητής. Γεννήθηκε στην Πανόπολιν της

Αιγύπτου, το όνομά του είναι Αιγυπτιακό και σημαίνει καθαρός, άγιος. Είναι ο συνθέτης του μεγαλύτερου έπους της αρχαιότητος. Ο τίτλος του είναι "Διονυσιακά" και αποτελείται από 21.000 στίχους, που περιλαμβάνονται σε 48 βιβλία (ραψωδίες) και θυμίζουν τις ισάριθμες ραψωδίες της Ιλιάδος και της Οδυσσείας μαζί.

 Το περιεχόμενο του ογκώδους αυτού έργου αναφέρεται στις περιπέτειες του Διονύσου (από εδώ και ο τίτλος) από τη γέννηση του μέχρι την αποθέωση του.

ΠΕΛΑΣΓΙΚΑ ΦΥΛΑ

Πριν προχωρήσω στο κυρίως θέμα,ας δούμε τι έγινε τα προϊστορικά χρόνια.Στην Ελλάδα και στην ευρύτερη περιοχή της κατοικούσαν οι Πελασγοί,οι οποίοι αναφέρονται από τους ιστορικούς ως αυτόχθονο φύλλο.Σύμφωνα όμως με μηνύματα των Ολυμπίων που αναφέρονται στα βιβλία του στατηγού Καλογεράκη,οι Πελασγοί ήταν Ανδρομέδιο-Ελλάνιο φύλλο το οποίο χωριζόταν σε τέσσερεις επιμέρους φυλές.Στους Δραβίδες από την Ανδρομέδα, τους Αρείους από το Σείριο,τους Μινύες από τις Πλειάδες και τους Γαραμάνες από τον Ωρίωνα και τον Κάνωπα.

Η Ηπειρωτική Ελλάδα,πλην Θεσσαλίας,και τα παράλια της Μ.Ασίας κατοικήθηκαν από τους Σείριους Αρείους γόνους των Ανδρομεδίων, η Θεσσαλία από τους Ανδρομέδιους Μινύες των Πλειάδων και τα παράλια της βόρειας Αφρικής με επίκεντρο την Τριτωνίδα λίμνη της Λιβύης από τους Ανδρομέδιους Γαραμάνες του αστερισμού του Ωρίωνος και του Κάνωπος,απογόνων του Γαραμάνα γιού της αρχέγονης Γαίας.

ΔΡΑΒΙΔΑ

Οι Δραβίδες εγκαταστάθηκαν στην Αιγηίδα (Αιγαίο) και στην Αίγυπτο.Μετά τον καταποντισμό του 9560π.Χ όταν κατεποντίσθει η Ατλαντίδα και η Αιγηίς,διεσώθηκαν λίγοι Δραβίδες στα νησιά που δημιουργήθηκαν στο Αιγαίο και μεγάλος αριθμός στην δημιουργηθήσα από τον καταποντισμό νήσο Κρήτη.Στην συνέχεια οι Κρήτες Δραβίδες ή Τερμίλες μετά πολλά χρόνια,μάλλον λόγω ενσκύψασας επιδημίας,μετανάστευσαν προς την Αίγυπτο και προς την Μικρά Ασία.Στην Κρήτη τα επόμενα χρόνια εγκατεστάθησαν Μινύες.

Η θρυλική πορεία των Δραβίδων,που κράτησε περίπου 2000 χρόνια, είχε σχήμα διχάλας. Το ένα σκέλος ξεκίνησε από τη Μικρά Ασία και το άλλο από την Αίγυπτο.Σύγχρονος των Δραβίδων είναι ο αρχαιότατος πολιτισμός της Αιγύπτου, που με τη Σφίγγα του Καΐρου στη Γκύζα, δίνει το παρόν του. Ο λαός και ο πολιτισμός της αρχαιότάτης αυτής εποχής, είναι αναμφισβήτητα Δραβιδιακός.

Το εξ Αιγύπτου σκέλος έφτασε πολύ γρηγορότερα στον προορισμό του από το πρώτο και βρήκε εύκολα τους στόχους του,την σημερινή Ερυθραία και Αιθιοπία, τη νήσο Κεϋλάνη και τη νότια περιοχή της τωρινής Ινδίας. Το πρώτο και πολυπληθέστερο σκέλος που ξεκίνησε από την Μ.Ασία, δοκιμάστηκε πολύ και τέλος περνώντας την Περσία και το Αφγανιστάν, μπήκε στις πύλες της Ινδίας, στο σημερινό Πακιστάν.

ΔΡΑΒΙΔΕΣ

Αυτά συνέβησαν γύρω στα 8000 ως τα 6000 χρόνια π.Χ. Εκεί ακριβώς στο Πακιστάν, ίδρυσαν οι πρώτοι από τους προγόνους μας Δραβίδες, πολιτείες όπως αυτές που ανακαλύφθηκαν στα 1922. Είναι η Mohenzo Daro και η El Harappa.

Από τα σημερινά στοιχεία που έχουμε στα χέρια μας για τους Δραβίδες, τους προγόνους μας, εύκολα βγαίνει το συμπέρασμα, ότι ο Ινδικός πολιτισμός, αυτόν που αναφέρουμε, άρχισε στα 6000 χρόνια τουλάχιστο π.Χ.και μεταφυτεύτηκε εκεί από τους προέλληνες Δραβίδες.Σύμφωνα με έρευνες που έχουν γίνει πρόσφατα,από τον 16ο παράλληλο και κάτω διαπιστώνεται ότι πραγματικά η Ινδία κατοικείται αποκλειστικά από Δραβίδες, από τη γλώσσα ή τα γλωσσολογικά ιδιώματα των Δραβιδιακών ή Δραβινιακών φυλών, από τη μουσική του λόγου τους, από τη συμπεριφορά στις εξωτερικές συναλλαγές, από τις φυσιογνωμίες των κατοίκων, από μια περίεργη μυστηριακή ατμόσφαιρα, που κυριαρχεί και επιδρά αφόρητα στον ξένο επισκέπτη.Ακόμα και στην Κεντρική Ινδία, καθώς και στο Βορρά, ένα μεγάλο μέρος του λαού, μιλά Δραβινιακές διαλέκτους, που έχουν τα χαρακτηριστικά αρχέγονα ιδιώματα, ακόμα και στη Δυτική Ινδία.

 Όλοι αυτοί που σας ανέφερα είναι απόγονοι από τους Δραβίδες – Δραμίζα – Ταμίλ, από τον
προελληνικό αυτό λαό της Μεσογείου και φέρνουν όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα όχι μόνο της
ψυχής, αλλά και του φυσικού φορέα τους, αρρώστιες Μεσογειακές, λες ότι ακόμα ζούνε στην καταποντισμένη από τότε πατρίδα τους, την Πελασγική Αιγηίδα.

Ένα άλλο γνώρισμα είναι ο ο Ταύρος,διακριτικό αυτό σύμβολο των Δραβίδων, παρέμεινε στην Κρήτη και μέχρι τον Τρωικό πόλεμο ακόμη. Στις Ινδίες παραμένει μέχρι σήμερα ακόμα η αγελάδα σαν ιερό ζώο και στην Αίγυπτο ως το 300 μ.Χ. λατρευόταν ο Άπις – Όσιρις σαν ο ζωοσαρκωμένος θεός.



Η ΦΥΛΗ ΤΩΝ ΥΞΩΣ

Το 3000 π.Χ. περίπου εισέβαλε στις σημερινές Ινδίες η ερυθρομέλανα φυλή των Υξώς ή Αιθιόπων,προερχόμενη από τα βουνά της Ινδίας και οι Ραξάς από τις πεδιάδες της Kίνας.Αφού κατέλαβαν την Ινδία προχώρησαν δυτικά,κατέλαβαν όλες τις τότε γνωστές χώρες και στην συνέχεια εισέβαλαν στην Αίγυπτο,στην Αιθιοπία  και στα νότια αυτής μέχρι την Σομαλία.Ο κίνδυνος να επιδράμουν και προς την Μεσόγειο ήταν πλέον ορατός. Από την Αίγυπτο οι ορδές εκείνες θα

ΥΞΩΣ

ξεχύνονταν προς τις γειτονικές πόλεις, τις Ελληνικές κτήσεις της Βορείου Αφρική, περιοχές με πολιτισμό ανεπτυγμένο που τώρα φαινόταν να κινδυνεύει άμεσα από αφανισμό.

Ο αρχηγός των εισβολέων λεγόταν "Δηριάδης" και τα αρχαία ινδικά κείμενα τον αναφέρουν ως "Νταριοντάνα". Η πορεία την οποία είχαν ακολουθήσει οι εισβολείς ήταν προς τρεις κατευθύνσεις. Μία ορδή τους είχε αποβιβασθεί στις ακτές της σημερινής Σομαλίας και κατέκτησε την σημερινή Αιθιοπία, άλλη μία είχε εισχωρήσει στην Μέση Ανατολή και φαίνεται ότι κινήθηκε προς το Δέλτα του Νείλου μέσω της ερήμου Σινά. Και άλλη μία που είχε συγκεντρωθεί στην Βακτριανή απειλούσε την περιοχή της Μεσοποταμίας.

Ο αρχηγός των Υξώς Δηριάδης είχε επιστρατεύσει όλους εκείνους τους βάρβαρους λαούς της Άπω Ανατολής, τους διάφορους νομάδες των βορειοανατολικών περιοχών της Ασίας, αλλά και της Ινδίας και Ινδονησίας ( Κεϋλάνη κ.λ.π) εναντίον των Ελλήνων.Οι Έλληνες ήσαν οι πολιτισμένοι, αυτοί ήσαν που είχαν βρεθεί σε κάθε γωνιά της γης και είχαν δημιουργήσει κτήσεις εν είδη κατακτητών, άρα οι ιθαγενείς που ήσαν επί τη κυριαρχία τους λογικό ήταν να δεχθούν εύκολα, κατά κάποιο τρόπο την "απελευθερωτική" κίνηση των Υξώς και να ενωθούν μαζί τους.Επέτυχε λοιπόν ο Δηριάδης, να ξεσηκώσει εναντίον τον Ελλήνων και τους ιθαγενείς Βακτριανούς, Σάκες, ακόμη τους Τατάρους της Κεντρικής Ασίας, αλλά και τους μαύρους της σημερινής Αιθιοπίας!!!

Η παράδοση τους παρουσιάζει ως άρπαγες, σκληρούς, καταστροφείς και πολύ άσχημους στην όψη. Η θεότητα την οποία πίστευαν ήταν η θεά Κάλι, η γνωστή ινδική θεότητα του Κακού, η οποία

ΘΕΑ ΚΑΛΙ

παρουσιάζεται με μαύρη μορφή. Η μεσογειακή παράδοση τους έχει κρατήσει στην μνήμη της ως Καλικάντζαρους αλλά και ως άνδρες της θεάς Κάλι. Η παράδοση θέλει τους καλικαντζάρους να βγαίνουν μία συγκεκριμένη εποχή στον χρόνο και να κάνουν καταστροφές κάθε είδους.

Διαβάζουμε για την δύναμη των Υξώς στο Νόννο ο οποίος μας επισημαίνει ότι διέθεταν στόλο με τριακόσια πλοία με αρχηγό τον Βλέμη. Βέβαια αυτό λογικό είναι να μας κάνει κάποια εντύπωση, δηλαδή το γεγονός ότι οι βάρβαροι φαίνεται να διαθέτουν στόλο!!! Αυτό σαφώς και είναι άξιον απορίας αφού όπως είπαμε κατέβηκαν από τα ορεινά και δεν ήσαν τίποτε άλλο από ορδές αγρίων που εφορμούσαν επιφέροντας την καταστροφή στο διάβα τους. Όμως όπως συμβαίνει πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις υπάρχουν οι καιροσκόποι που μέσα από καταστάσεις τέτοιας μορφής επωφελούνται. Αυτοί που πάντα θα είναι παρόντες, φυσικό ήταν, να βρέθηκαν στο πλευρό των εισβολέων και να τους παρείχαν εκτός της βοήθειάς τους, των γνώσεών τους και των τρόπων και των μέσων που θα τους έκαναν να γίνουν περισσότερο επικίνδυνοι στην αναμέτρηση που είχαν επιχειρήσει να πραγματοποιήσουν εναντίον των πολιτισμένων και πολύ ανώτερων σε κάθε επίπεδο Ελλήνων.

 Αυτές λοιπόν οι ορδές προσπάθησαν να μετατραπούν σε στρατό τακτικό, χρησιμοποιώντας και τα μέσα που ένας τέτοιος στρατός διαθέτει, δεν ήταν δυνατόν όμως να γίνουν κάτι τέτοιο από την μια μέρα στην άλλη, αφού στην πλειοψηφία τους αποτελούνταν από βαρβάρους, άγριους και απολίτιστους λαούς οι οποίοι στο πέρασμά τους έσπερναν την καταστροφή και την ερήμωση!!!

ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Μπροστά στον κίνδυνο που φαινόταν να διαγράφεται με την εισβολή των Υξώς,τα Ελληνικά φύλλα ενώθηκαν και αποφάσισαν να είναι εκείνοι που θα τους αντιμετωπίσουν. Όχι γιατί οι άλλοι λαοί απλά δεν μπορούσαν να το κάνουν αλλά γιατί στην ουσία αυτοί που θεωρούνταν ως πολιτισμένοι και έχοντες κάποιο υπόβαθρο σε θέματα στρατιωτικά, ήσαν οι Έλληνες. Αλλά και για τον πολύ απλό

ΔΙΟΝΥΣΟΣ Β'

λόγο ότι ο τότε γνωστός κόσμος , όλα εκείνα τα ανεξάρτητα βασίλεια, ήταν κυριολεκτικά Ελλάδα.

Έτσι βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή οι πρόγονοί μας, των απώτατων εκείνων χρόνων και ετοιμάζονταν να αντιμετωπίσουν τον εχθρό, τους ερυθρομέλανες Υξώς και μάλιστα αυτό έπρεπε να είναι αποτελεσματικό γιατί κρινόταν η τύχη του πολιτισμένου κόσμου( το ίδιο περίπου σενάριο θα παιχθεί μερικές χιλιετίες αργότερα με τους Πέρσες…).

Αρχιστράτηγος των Ελλήνων διορίσθηκε ο ημίθεος Διόνυσος ο Β’,γιος της Σεμέλης και του Δία,που βασίλευε στην χώρα των Εγγελεάτων (περιοχή Αχρίδας Ηπείρου) Στο πολεμικό προσκλητήριο του Αρχιστρατήγου Διονύσου έτρεξαν αμέσως και ενώθηκαν σε πανστρατιά,οι πολεμιστές της Δυτικής Μακεδονίας, της Θράκης, της Δαρδανίας, της Ιλλυρίας, της Θεσσαλίας, των Αθηνών, της Βοιωτίας, της Εύβοιας, της Πελοποννήσου, της Κρήτης, της Σαμοθράκης, της Φρυγίας, της Λυδίας, της Καρίας, της Νοτίου Ιταλίας και της Κύπρου.Επίσης οι Έλληνες της Ευρώπης, της Μικράς Ασίας και της Λιβύης.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ Β'

Στις περιγραφές του Νόννου διαβάζουμε οι δυνάμεις των Ελλήνων των περιοχών της Δυτικής Μακεδονίας και της Ιλλυρίας είχαν αρχηγό τον "Ακταίων",οι δε δυνάμεις της Κεντρικής και της Ανατολικής Μακεδονίας είχαν αρχηγό  τον "Οίαγρο".

Μετά την ολοκλήρωση της γενικής επιστράτευσης, η Ελληνική δύναμη χωρίσθηκε σε τρεις στρατιές που η κάθε μία από αυτές ακολούθησε διαφορετική κατεύθυνση:

-Η πρώτη με αρχηγό τον  Διόνυσο Β'(γιο του Διός και της Σεμέλης) κινήθηκε προς την Μέση Ανατολή,Ιράν,Αφγανιστάν,Πακιστάν,Ινδίες.(Οι ονομασίες είναι με τα σημερινά ονόματα).

-Η δεύτερη με αρχηγό τον βασιλιά της Κρήτης ημίθεο Μίνωα Α'(γιο του Διός και της Ευρώπης) κινήθηκε μέσω της ερήμου του Σινά προς την Μέμφιδα της Αιγύπτου.

-Η τρίτη υπό τον ημίθεο Περσέα (γιό του Διός και της Δανάης) κινήθηκε προς της σημερινές περιοχές Αιθιοπίας,Ερυθραίας,Σομαλίας.


Η ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΣΕ ΑΙΓΥΠΤΟ-ΑΙΘΙΟΠΙΑ-ΣΟΜΑΛΙΑ

Ο Μίνως κατά τις πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον των Υξώς φαίνεται πως κυνήγησε αυτούς έως την περιοχή της Σαχάρας. Στις παραδόσεις των ιθαγενών της Σαχάρας, Τουαρέγκ, υπάρχουν στοιχεία που αποδεικνύουν την ανάμνηση της νίκης των Ελλήνων κατά των εισβολέων Υξώς αλλά και βραχογραφίες ανάλογες έχουν ανακαλυφθεί στα βουνά της Τασιλή που βρίσκεται στα πρόθυρα της Σαχάρας, όπου αναπαριστάνουν μάχες Ελλήνων εναντίον των ερυθρομέλανων εισβολέων.

ΜΙΝΩΣ

Χαρακτηριστική είναι η βραχογραφία όπου αναπαρίσταται ένας αρματηλάτης, προφανές είναι ότι ανήκει στον στρατό του Μίνωα, ο οποίος καταδιώκει έναν εκ των στρατιωτών των εισβολέων. Οι ιθαγενείς Τουαρέγκ λάτρεψαν τον απελευθερωτή Μίνωα ως Θεό με την προσωνυμία Αμανάϊ.

Ο Περσέας επικεφαλής της τρίτης φάλαγγας έδρασε στην περιοχή της Βόρειανατολικής  Αφρικής και μάλιστα στην Αιθιοπία η οποία ήταν Ελληνική αποικία και αυτή. Μέχρι τις ακτές της Σομαλίας όπου ήταν και το σημείο αποβίβασης των ερυθρομέλανων, έφτασε ο Περσέας κυνηγώντας τους Υξώς.

Νικητής και τροπαιούχος επανέφερε στον θρόνο του τον βασιλιά της Αιθιοπίας Έλληνα Κηφέα και απελευθέρωσε την κόρη του Ανδρομέδα. Επειδή οι Υξώς ήρθαν από την θάλασσα με αρχηγό τον Βλέμυ εξ’ ου και ονομάστηκαν οι άνδρες του Βλεμυάνες, οι κάτοικοι της περιοχής πέρασαν μέσα από την παράδοση τον παραλληλισμό του με το κήτος που επέφερε τις καταστροφές στην χώρα τους. Το γνωστό θαλάσσιο κήτος στο οποίο είχε δοθεί ως θυσία η Ανδρομέδα, όπως πληροφορούμαστε και από τον Απολλόδωρο.

Επειδή στην μυθολογία όπως γνωρίζουμε όλα είναι συμβολικά δοσμένα, αντιλαμβανόμαστε ότι το κήτος συμβόλιζε τον εχθρό, τους Υξώς και η κόρη του Κηφέα, η Ανδρομέδα την εξουσία του Βασιλιά. Αυτήν παρέδωσε ο Κηφεύς για να σωθεί η χώρα από τις ορδές των βαρβάρων και τις καταστροφές που επέφεραν στις επελάσεις τους. Μία θεώρηση του πράγματος,όπως μέσα από τα λεγόμενα του Απολλοδώρου διαβάζουμε και βέβαια δεν μπορούμε να δεχθούμε ότι επρόκειτο για κήτος, παρά για ένα φαινόμενο που τους απειλούσε, και στην προκειμένη περίπτωση δεν μπορούσε να είναι τίποτε άλλο παρά οι ορδές των βαρβάρων Υξώς. Έτσι ο Περσέας σώζει την κόρη Ανδρομέδα του Κηφέα, απελευθερώνει με άλλα λόγια την χώρα και τους κατοίκους της.

Η ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΔΡΟΜΕΔΑΣ

Σύμφωνα με την μυθολογία ο Περσέας παντρεύεται την Ανδρομέδα και μαζί της απέκτησε ένα γιο,τον Πέρση.Ο Πέρσης είναι ο προπάτορας των Περσών που όπως λέει η παράδοση η πρώτη δυναστεία δημιουργήθηκε μετά τον κατακλυσμό και προς χάριν του ονομάστηκε η χώρα Περσία.

Διαβάζουμε την αντίστοιχη αναφορά στον Απολλόδωρο, στο β’ βιβλίο του στο εδάφιο 49: «…Εγένετο δε εξ Ανδρομέδας παις αυτώ πριν με ελθείν εις την Ελλάδα, Πέρσης… Από τούτου δε τους Πέρσες βασιλείς λέγεται γενέσθαι…». Ο Αχαιμένης ήταν γόνος της δυναστείας του βασιλιά Πέρση, γιου του Περσέα και ιδρυτής της μεγάλης δυναστείας των Αχαιμενιδών απ’ όπου κατάγονταν ο Μέγας Κύρος, ο Δαρείος o Ξέρξης, κ.λ.π.. Όλοι ήταν επίγονοι της δυναστείας του Αχαιμένη και φυσικά Ελληνικής καταγωγής: « …Ο Όρχαμος του Αχαιμένους γόνος, ο των Περσίδων πόλεων επιφανών ανάσσων, από του Βήλου έβδομος το μέγα γένος ήλκεν…», γράφει και ο Οβίδιος δείχνοντάς μας την Ελληνική καταγωγή στους Αχαιμενίδες. Πηγαίνει πίσω στους προγόνους βασιλείς του Περσέα,τον Βήλο ο οποίος ήταν από την γενιά της επίσης Αργείας Ιούς.

Τόσο λοιπόν ο Μίνως όσο και ο Περσέας απέκρουσαν με επιτυχία τις εχθρικές δυνάμεις των εισβολέων και εκκαθάρισαν κάθε κίνδυνο από τις περιοχές της Βορείου Αφρικής, Αιγύπτου,Ερυθραίας,Αιθιοπίας και Σομαλίας.

ΤΣΙΓΓΑΝΟΙ

Τα  κατάλοιπα των Υξώς που έμειναν μετά την ήττα τους από τους Έλληνες στην περιοχή του Α΄ καταρράκτη του Νείλου,λέγεται ότι είναι οι περιβόητοι Τσιγγάνοι ή Τσιγκάλοι, οι οποίοι εξακολουθούν την "πλάνητα πρωτόγονη ζωή τους", όπως ακριβώς ζούσαν στα χρόνια της εισβολής τους. Ο τίτλος Τσιγκάλοι, φέρεται ότι δηλώνει την ιδιότητά τους ως υιών της θεάς Κάλι. Η λέξη Τσιν- δηλώνει τον γιο και η λέξη Κάλι την θεά των Μαύρων Κάλι. Υποστηρίζεται ότι το Τσιν είναι παραφθορά της ελληνικής λέξης Ιν(=υιός).

Ο Μίνως απέδωσε μεγάλες τιμές στον Περσέα για την συμμετοχή του στην τεράστιας σημασίας νίκη επί των Υξώς. Έφτιαξε ναό στην Μέμφιδα τον οποίο αφιέρωσε στον Περσέα και μάλιστα μέσα σ’ αυτόν

ΗΜΙΘΕΟΣ ΠΕΡΣΕΑΣ

τοποθετήθηκε το άγαλμα του. Τόσο ο ναός όσο και το άγαλμα ήταν έργα του Δαίδαλου, του μεγάλου αρχιτέκτονα και συμβούλου του Μίνωα του Α’. Ο Ηρόδοτος αναφέρει σχετικά: «… Εν ταύτη τη πόλει(= Μέμφις), έστι Περσέως ιερόν. Τα προπύλαια του ναού λίθινα εστι κάρτα μεγάλα, επί δε αυτοίσοι ανδριάντες εστάσι λίθινοι, και άγαλμα εν αυτώ ανέστικε του Περσέως…» ( Ηρόδοτος Βιβλ. Β΄ εδάφ. 91). Η αναφορά αυτή του Ηροδότου μας αποδεικνύει ότι ακόμη και στην εποχή του υπήρχε ο ναός εκεί στην Μέμφιδα της Αιγύπτου αλλά και το άγαλμα το οποίο μπόρεσε και ο ίδιος ο μεγάλος ιστορικός να θαυμάσει.

 Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης κάνει αναφορά εκτενή στον Μίνωα τον Α’ τον μεγάλο βασιλιά της Κρήτης αλλά και στον σύμβουλο και αρχιτέκτονά του Δαίδαλο, για την παρουσία τους στην Αίγυπτο κατά την εποχή της εκστρατείας των Ελλήνων κατά των Υξώς.
«…Μετά τους θεούς τοίνον φασί πρώτον βασιλέα της Αιγύπτου Μήναν… Το δε κάλιστον προπύλον εν Μέμφει του Ηφαίστου, Δαιδάλω αρχιτεκτονήσω, έτι και νυν Ιερόν είναι Δαιδάλου, τιμώμενον υπό των εγχωρίων…»( βιβλ. 1 XLIV, XLV, σελ. 67. βιβλ. Ι, XVII, σελ. 140).

Το σύμβολο του Δαιδάλου ως αεροπόρου σώζεται ως σήμερα σε ναούς της Αιγύπτου. Σ’ένα ναό που είναι στολισμένος με φτερά αετού, βλέπουμε τον συμβολισμό του αεροπόρου Δαίδαλου. Οι

ΔΑΙΔΑΛΟΣ

πολύπλοκοι δαιδαλώδεις διάδρομοι στα ιερά κτήρια της Αιγύπτου είναι πανομοιότυπα του λαβύρινθου της Κνωσσού και αναμφίβολα πλέον έργα του ίδιου αρχιτέκτονα, αφού όλα τα στοιχεία από την αρχαιότητα έως τις σημερινές ανακαλύψεις αυτό μαρτυρούν.

 Φυσικά η τεχνική και οι γνώσεις του Δαίδαλου δεν έμειναν κρυφές. Κάποιοι λογικά τις έλαβαν και κατέστησαν εαυτούς άξιους συνεχιστές, διάδοχους εκείνου του υπέροχα μεγαλειώδους αρχιτεκτονικού νου!!! Και βέβαια δεν θα μπορούσε να λείψει η απόδοση τιμής προς εκείνον τον τεράστιο άνδρα που τόσα προσέφερε στον πολιτισμό της περιοχής της Αιγύπτου κατά την διάρκεια της παρουσίας του ως σύμβουλος του Μίνωα του Α’. Στην Μέμφιδα  κατασκευάστηκε ναός προς τιμή του και για να μείνει στην μνήμη τους ο Μεγάλος αυτός αρχιτέκτονας!!!


Η ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΟΥ Β' ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΙΝΔΙΑ

Αφού λοιπόν τόσο ο Περσέας όσο και ο Μίνωας επιτυγχάνουν νίκες μεγάλες οδεύουν προς την κατεύθυνση της κοιλάδας του Ινδού όπου εκεί βρίσκεται η άλλη Ελληνική στρατιά υπό τον Διόνυσο τον Β΄,αντιμέτωπη με τον κύριο όγκο των βαρβάρων ερυθρομέλανων Υξώς,αφού πρώτα είχε δώσει

ΔΙΟΝΥΣΟΣ Β'

νικηφόρες μάχες στην Μ.Ανατολή,Ιράν,Αφγανιστάν.

 Μάλιστα τα αρχαία κείμενα μας λένε πως το σύνολο του Ελληνικού στρατού ενισχύεται και από Ινδούς Ελληνικής καταγωγής. Συγκεκριμένα διαβάζουμε: "…Συνεστρατεύοντο δε λαοί όσοι Κύραν νέμονται και Ινδώο ποταμοίο, Αρειμανέων πέδων Ινδών… τοις δ’ έπι θαρσήσαντες επιστρατώοντο μαχηταί, Δάρδαι, και Πραισίων στρατιαί…", λέει ο Νόνος στα "Διονυσιακά" του, σημειώνοντας ότι μόλις έφθασε στις Ινδίες ο Ελληνικός στρατός, έσπευσαν να πυκνώσουν τις τάξεις τους οι Ελληνικής  καταγωγής άνδρες της κοιλάδας του Ινδού ποταμού, της ονομαζόμενης σήμερα Πενζαπ, Πενταποταμία. Η μάχη του Ινδού ποταμού ήταν αποφασιστική και πάρα πολύ σκληρή. Οι εισβολείς Ραξάς και Υξώς κατασφαγιάσθηκαν.

Ο αρχηγός τους Νταριοντάνα (Δηριάδης) και ο γαμπρός του Ορόντης σκοτώνονται και ο θρήνος στους εναπομείναντες Υξώς είναι μεγάλος και γοερός. Η καταστροφή ήταν ολοκληρωτική και η τύχη των Ελλήνων της περιοχής του Ινδού κρίθηκε σ’ αυτή ακριβώς την μάχη, και κρίθηκε θετικά τόσο για αυτούς όσο και για τους απογόνους τους που θα έμελλε να συνεχίσουν την επιρροή τους σ’ αυτό το κομμάτι της γης,που θα κρατούσε το δικό του μυστικό έως και σήμερα.Εκεί ο Διόνυσος (μάλλον στην περιοχή του σημερινού Θιβέτ) έκτισε την πόλη "Ελόρα" !!! Αλλά αυτό είναι μία άλλη,πολύ μεγάλη ιστορία !!!

Γοερά αντηχεί στο Ινδικό έπος Μαχαμπαράτα, ο θρήνος των επιδρομέων για τον θάνατο του αρχηγού τους που σκοτώθηκε στο πεδίο της μάχης. Ο ίδιος θρήνος των ερυθρομέλανων Υξώς ακούγεται και στα αρχαία Ελληνικά κείμενα για τον Δηριάδη και τον γαμπρό του Ορόντη, καθώς και για την καταστροφή των φρουρίων των Αιθιόπων- Ερυθραίων από τον Ελληνικό Στρατό.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ ΚΑΤΑ ΥΞΩΣ

Από την άλλη πλευρά, αυτή των νικητών Ελλήνων, εξαιρετικές τιμές απονεμήθηκαν στους μαχητές Έλληνες που τόσο αποφασιστικά πολέμησαν και έπεσαν στο πεδίο της μάχης στις πεδιάδες του Ινδού ποταμού. Και ήταν μεγάλα, ονομαστά πρόσωπα εκείνοι που πέρασαν πια τώρα στις σελίδες της ιστορίας και της μνήμης.Ανάμεσα τους και ο Κρήτας γόνος της Κνωσσού, στρατηγός Οφέλτης. Λέγεται πως ο νεκρός στρατηγός ήταν ντυμένος την στρατιωτική πολεμική του στολή και γύρω του ήταν παρατεταγμένες μονάδες του Ελληνικού Στρατού. Του απονένουν διακριτικές τιμές και στο πλευρό του ορθώνουν το μεγαλοπρεπές τους ανάστημα Κρήτες πολεμιστές. Επικεφαλής είναι ο γέρος βασιλιάς της Κρήτης Αστερίων.Ο νεκρός τοποθετείται στο νεκρικό κρεβάτι και εναποτίθεται μπροστά στον Ινδό ποταμό με ορίζοντα το πεδίο της μάχης.

Ομηρικές σκηνές έλαβαν χώρα κατά την ταφή των νεκρών εκείνης της μάχης. Αναγέρθηκε τύμβος προς τιμή του Οφέλτη, όπως συνηθίζανε να κάνουν την τότε εποχή και ο αρχιστράτηγος Διόνυσος ο Β΄ προκήρυξε αγώνες στο όνομα του νεκρού Κρήτα Στρατηγού, όπου και όρισε διάφορα έπαθλα. Σ’ εκείνο τον αγώνα νικητές ήσαν οι βασιλείς της Τροιζήνας Αιακός και της Δυτικής Μακεδονίας Ακταίων, αλλά και άλλοι.

Τέλος χάραξε επί του τύμβου επίγραμμα αντάξιο του ηρωϊσμού του νεκρού στρατηγού Οφέλτη."…Αμφί δε νεκρό Αστέριος Δικταίος…", γράφει ο Νόννος δείχνοντας την θέση στο πλευρό του νεκρού από τον Αστέριο τον πρεσβύτη βασιλιά της Δίκτης της Κνωσσού. "…Και τότε Βάκχος έθηκε ποδών ταχύτητος αγώνα, πρώτο αθλητήρι τίθει κειμήλια νίκης αργύριον κρατήρα…Δευτέρω … εθήσατω θεσσαλικόν ίππον και πημάτων ξίφος…", διαβάζουμε στα "Διονυσιακά" για τον αγώνα που προκήρυξε ο Διόνυσος ο Β΄ και τα βραβεία που θα λάμβαναν τόσο ο πρώτος όσο και ο δεύτερος νικητής. "…Νεκρός ενθάδε κείται Κνώσιος Ινδοφόνος, βρομίου ούναθλος Οφέλτης…", λέει ο Νόννος δείχνοντας το επίγραμμα που χάραξε ο αρχιστράτηγος Διόνυσος ο Β΄ προς τιμή του ήρωα Οφέλτη.

Και έτσι τελείωσε ο κίνδυνος εκείνος που τάραξε την εποχή γεμίζοντάς την με τον φόβο μιας μεγάλης καταστροφής. Τα επινίκια όμως θα έχουν και συνέχεια και αυτή θα είναι η μεγάλη δόξα του επόμενου βασιλιά της Κρήτης Μίνωα του Α΄ στην Αίγυπτο όπου έμελλε να αφήσει την δική του πλέον σφραγίδα!!!

Αλλά όμως ανάλογες τιμές δόθηκαν και προς άλλους ήρωες της εκστρατείας κατά των Υξώς. Ήρωες

ΡΑΔΑΜΑΝΘΥΣ-ΜΙΝΩΑΣ-ΣΑΡΠΗΔΟΝΑΣ

που είχαν συμβάλει τα μέγιστα σε εκείνη την θριαμβευτική, από κάθε άποψη εκστρατεία. Προς τιμή του Βασιλιά της Μακεδονίας Δαρδάνου ονομάστηκε μία περιοχή του Ινδού ποταμού ως Δαρδανία και σήμερα αυτή την περιοχή την αναφέρουν ως Δαρδανιστάν. Προς τιμή του Ελύμου βασιλιά των Ελλήνων της Νοτίου Ιταλίας ονομάστηκε η νότιος περιοχή της Περσίας, Ελυμεία. Τιμές που απέδωσαν οι μεγάλοι αρχιστράτηγοι των Ελλήνων Διόνυσος ο Β’ και Μίνως ο Α’.


Στα τέλη του 18ου π.Χ. αιώνα εισέβαλε στην Αίγυπτο και κυριάρχησε στην περιοχή της κοιλάδας του Νείλου για έναν αιώνα περίπου λαός νομαδικός που πιθανόν προερχόταν από την Ασία,με το ίδιο όνομα "Υξως".Δεν γνωρίζουμε αν ήταν απόγονοι του ιδίου λαού που κατενίκησαν ο Έλληνες. Την εισβολή αυτή αφηγείται ο Αιγύπτιος ιερέας Μανέθων και μάλλον επρόκειτο για αναίμακτη εισβολή στην Αίγυπτο. Όι Υξώς σταδιακά διείσδυσαν στο Δέλτα του Νείλου και την περίοδο που η Αίγυπτος βρισκόταν σε κατάσταση αποδυνάμωσης και φθοράς κατέλαβαν την εξουσία.Η εξέγερση αυτή ξεκίνησε επί Φαραώ "Κάμωσις" και τελείωσε επί  Φαραώ "Άμωσις", ο οποίος κατέλαβε την πόλη Αβάριδα, που ήταν και η πρωτεύουσα των Υξώς, και τους ώθησε προς τη Συρία. Από τότε δεν ξαναεμφανίστηκαν στην ιστορία. Οι Αιγύπτιοι διδάχθηκαν από τους Υξώς τη χρήση του πολεμικού άρματος και την ανατροφή του αλόγου.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Αυτή ήταν η πρώτη Πανελλήνια εκστρατεία!!! Υποστηρίζεται μάλιστα κατά μία θεωρία, ότι εκείνη η εκστρατεία πιθανόν να είναι αυτό που σήμερα οι επιστήμονες ονομάζουν ως κάθοδο των Αρείων φυλών από την περιοχή του Δούναβη ποταμού προς τον Νότιο Ελληνικό χώρο,καθόσον τα Ελληνικά στρατεύματα που έλαβαν μέρος ανήκαν ως επί το πλείστον στην Ελληνική-Πελασγική φυλή των Αρείων και των Μινύων.Πιθανόν δε και ο μύθος περί "Ινδοευρωπαίων" να προέρχεται από την επιστροφή του Ελληνικού στρατού στις βάσεις του από την εκστρατεία στις Ινδίες.

Στα χρόνια λοιπόν εκείνα της απώτατης αρχαιότητας όλα τα προαναφερθέντα αποδεικνύουν την Ελληνική παρουσία σε ολόκληρο τον κόσμο και ότι οι Έλληνες ήταν οι μόνοι που μπορούσαν να πάρουν την παγκόσμια υπόθεση στους ώμους τους,σαν εντολοδόχοι των ουράνιων φωτεινών οντοτήτων,των "Ελ", δηλαδή των Ανδρομέδιων-Ολυμπίων από τους οποίους και προήρχοντο.

Μία παρουσία που χαρακτηριστικό της έχει όχι την τάση, που βλέπουμε πολύ συχνά μέσα από τις σελίδες της Ιστορίας και φανερώνουν την ανθρώπινη αδυναμία της επιβολής της εξουσίας μέσα από μία κατάκτηση και επικυριαρχία του δυνατού επί του αδυνάτου, αλλά ακριβώς το αντίθετο εκείνο που έχει να κάνει με το Πνεύμα και τις υψηλές ιδέες,την ανάγκη εκπολιτισμού των πλασμάτων εκείνων που έχουν από την φύση τους ή λόγω συνθηκών την ανάγκη μιας τέτοιας βοήθειας προς την εξελικτική πορεία, τον πολιτισμό.

Αυτό το χαρακτηριστικό που είναι το κύριο στην Ελληνική νοοτροπία και γενικότερα τρόπος ζωής, των προγόνων μας, είναι που τους οδηγεί σε νέες ανακαλύψεις, σε νέους δρόμους και αφήνουν έτσι τα ίχνη τους μέσω της πολιτιστικής και αναμορφωτικής τους κληρονομιάς, σφραγίδα που ανεξίτηλα θα δείχνει ανά τις χιλιετηρίδες το πέρασμα του Πνεύματος από κάθε γωνιά του πλανήτη για το καλό του ανθρώπου.

Υπ'όψη ότι τα έπη του Νόννου,ουδέποτε εδιδάχθησαν στα Ελληνικά σχολεία και έτσι ελάχιστοι Έλληνες τα γνωρίζουν.

11/4/2013

                                                                                       ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΔΑΜΙΤΣΗΣ
                                                                                        ΥΠΟΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΣΞ εα

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

-ΝΟΝΝΟΣ "ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΑ,"ΤΟΜΟΣ Β',ΒΙΒΛΙΑ 26-37-40-47.
-ΑΠΟΛΛΟΔΩΡΟΣ Ο ΡΟΔΙΟΣ,ΒΙΒΛΙΟ Β'.
-ΔΙΟΔΩΡΟΣ Ο ΣΙΚΕΛΙΩΤΗΣ,ΒΙΒΛΙΟ 1.
-ΗΡΟΔΟΤΟΣ,ΒΙΒΛΙΟ Β' "ΕΥΤΕΡΠΗ".
-ΙΝΔΙΚΟ ΕΠΟΣ "ΜΑΧΑΡΑΜΠΑΤΑ" ΚΕΦ. 44, 62, 95.
-ΒΙΒΛΙΟ,Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΘΕΩΝ,ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΚΑΛΟΓΕΡΑΚΗ.
-ΑΡΘΡΟ ΝΙΚΟΛ.ΜΑΡΓΙΩΡΗ  (1913-1993, www.omakoio.gr)ΠΡΟΚΑΤΑΚΛΥΣΜΙΑΙΟΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΙ (ΔΡΑΒΙΔΕΣ ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ).
-http://isxys.blogspot.com/2011/08/blog-post_1360.html
-http://kapodistria-httpsxolianewsblogspotcom.blogspot.gr/2009/09/blog-post_18.html

ΠΗΓΗ: http://perseasorion.blogspot.gr/2013/04/blog-post.html

«Γεωπολιτική» της δουλοκτησίας

«Γεωπολιτική» της δουλοκτησίας

Tου Χρηστου Γιανναρα

Τι καταλαβαίνουμε σήμερα με τη λέξη «γεωπολιτική»; Tο νοηματικό περιεχόμενο της λέξης το καθόριζε πάντοτε η διφυής καταγωγή της: Σημαίνει το ενδιαφέρον, τη σημασία - σπουδαιότητα που έχει μια χώρα ή περιοχή στο πλαίσιο της διεθνούς πολιτικής, των αναμετρήσεων ισχύος μεταξύ των εθνών.

Tην αναμέτρηση ισχύος, επομένως και τη γεωπολιτική σημασία μιας χώρας ή περιοχής, την αντιλαμβανόμαστε συνήθως με προσλαμβάνουσες ενδεχόμενων πολεμικών συρράξεων: Tα Στενά των Δαρδανελλίων, π.χ., καταλαβαίνουμε ότι προσφέρονται για εύκολο και αποτελεσματικό έλεγχο από ξηράς της πρόσβασης στη Mεσόγειο πλοίων από τη Mαύρη Θάλασσα. Ή ότι η Kύπρος είναι ένα τεράστιο αεροπλανοφόρο (σταθερή αεροπορική βάση-ορμητήριο και βάση ανεφοδιασμού) που μπορεί να ελέγχει ολόκληρη τη Mέση Aνατολή. Oτι κάτι ανάλογο ισχύει και για την Kρήτη ή για τη Λήμνο στο Aιγαίο. K.λπ., κ.λπ.

Σήμερα χρησιμοποιούμε τη λέξη «γεωπολιτική» μάλλον καταχρηστικά ή μεταφορικά. Διότι η κατάκτηση μιας χώρας δεν συμφέρει πια να πραγματοποιηθεί στρατιωτικά, έχει μικρότερο κόστος (μάλλον μηδενικό) αν πραγματοποιηθεί οικονομικά. Δεν απαιτούνται ούτε στρατεύματα για την εισβολή και την κατοχή ούτε κυβερνήσεις δωσιλόγων μισητές από τους εντόπιους πληθυσμούς.

Oι κοινωνίες σήμερα παραδίδονται αυτοβούλως στην οικονομική εξάρτηση και συνωδά, στην πολιτική υποδούλωση, αρκεί να εξασφαλίσουν τη μέγιστη δυνατή καταναλωτική ευχέρεια. Στο πλαίσιο του πολιτισμικού μας «παραδείγματος» (που είναι γέννημα της φιλοσοφίας του Διαφωτισμού) η ελευθερία κατανοείται ως δυνατότητα-ευχέρεια απεριόριστων ατομικών επιλογών – συνιστά ατομικό «δικαίωμα». Tο δικαίωμα θωρακίζεται με συγκεκριμένο νομικό πλαίσιο, καθίσταται «εξαναγκαστό κατά πάντων». Πρότυπο και ιδεατός στόχος της ελευθερίας, ως ατομικού δικαιώματος απεριόριστων επιλογών, είναι η ανεμπόδιστη λειτουργία της Aγοράς.

H λογική που χρυσώνει το χάπι της οικονομικής υποδούλωσης μιας χώρας θεμελιώνεται σε αυτή την εκδοχή της ελευθερίας ως δυνατότητας καταναλωτικών επιλογών. Aκόμα και η επιλογή του κόμματος που ψηφίζω, της ιδεολογίας που προτιμώ, της πολιτικής πρακτικής που υποστηρίζω απηχεί και εκφράζει τη λογική του μάρκετινγκ, όχι την ευθύνη μετοχής στην κοινωνία των σχέσεων, όχι το κοινωνείν ως ποιότητα ζωής και χαρά ζωής. Aν κάποιος διεθνής παράγων ή κάποιο σύστημα εξασφαλίζει τη μεγιστοποίηση της ευχέρειας καταναλωτικών επιλογών (ή την υπόσχεται), θεωρούμε λογικό και αυτονόητο να του παραχωρούμε τη διαχείριση της ζωής μας, έστω κι αν τα πολιτικά μας δικαιώματα υποβιβάζονται σε κενές περιοχομένου συμβάσεις.

Oταν ένα κράτος ή εταιρισμός κρατών πετύχουν τον οικονομικό έλεγχο μιας άλλης χώρας (συνήθως μέσω της εξάρτησης από δανεισμό σε συνθήκες υπερχρέωσης), είναι αυτονόητο και σχεδόν «φυσιολογικό» ο πληθυσμός της ελεγχόμενης χώρας να ψηφίζει κυβερνήσεις που διευκολύνουν τους οικονομικούς κηδεμόνες-κυρίαρχους της χώρας πειθαρχώντας στη διεκπεραίωση των υποδείξεων και εντολών τους. Διαφορετικά η υπό έλεγχον οικονομία απειλείται να αφεθεί στην κατάρρευση, ο λαός να ζήσει πείνα και αλληλοσφαγή. Aυτονόητα λοιπόν και με τυπικά «δημοκρατικές διαδικασίες» οι κηδεμόνες-κυρίαρχοι εξυπηρετούνται από μιαν εκλεγμένη από τον λαό κυβέρνηση κομμάτων που μπορεί να αυτοκαθορίζονται ακόμα σαν «σοσιαλιστικά» ή «δημοκρατικής Aριστεράς». Aυτονόητα ορίζουν οι κηδεμόνες τον υπουργό Oικονομικών της κηδεμονευόμενης χώρας, αποφασίζουν το εύρος των ορίων του κοινωνικού κράτους, την κατανομή του πλούτου, χειραγωγούν έμμεσα αλλά επιδέξια τα MME (τη μετάδοση της πληροφορίας) και, οπωσδήποτε, τον «εθνικό» σχεδιασμό παιδείας και άμυνας.

Eίπαμε ότι η λογική που χρυσώνει το χάπι της οικονομικής (και πολιτικής) υποδούλωσης είναι ατόφια η λογική του μάρκετινγκ: της διαφήμισης που διεγείρει και καθιστά αυτονόητη, σαν απόλυτη προτεραιότητα ζωής, τη μεγιστοποίηση της καταναλωτικής ευχέρειας. Oπως πείθονται ευκολότατα οι μάζες να προτιμήσουν μια οδοντόκρεμα «με διπλό φλουόρ-ράιντ», χωρίς να καταλαβαίνουν τι αυτό σημαίνει, έτσι είναι εύκολο να πεισθούν οι ίδιες μάζες (παραιτημένες από την ελευθερία της σκέψης και της κρίσης για χάρη της «ελευθερίας» των ατομικών επιλογών) ότι η χώρα τους γίνεται «ενεργειακός κόμβος» (!), επειδή ένας αγωγός φυσικού αερίου θα διασχίσει ελάχιστο τμήμα των εδαφών της, άρα κάποιο οικονομικό όφελος (απροσδιόριστο σαν το «διπλό φλουόρ-ράιντ») θα προκύψει από τη διέλευση.

Eίναι μάλλον φανερό ότι η λέξη «γεωπολιτική» έχει χάσει το νόημά της. H υποδούλωση λαών, που άλλοτε προϋπέθετε πολέμους και εξοπλισμούς, σήμερα κατορθώνεται με ιδιωτικούς οίκους αξιολόγησης της δανειοληπτικής «ικανότητας» κρατών και από εταιρισμούς δανειστών που χορηγούν θανατηφόρες, εκ προμελέτης, δόσεις δανείων. H υπερχρέωση οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε ολοκληρωτική υποταγή της χώρας στους δανειστές της – υποταγή εθελούσια, με υπογραφή συνθηκών παράδοσης («μνημόνια») και πανηγυρισμούς, με την παραισθησιογόνο «αισιοδοξία» ότι ο καταναλωτισμός θα συνεχίσει να αποτελεί μοναδικό «νόημα» της ζωής: χαρά ζωής.

Δυνατότητα αντίστασης στην καινούργια μορφή υποδούλωσης και εξανδραποδισμού είναι μία και μόνη: η κατά κεφαλήν καλλιέργεια. H στρατηγική των δανειστών έχει ως πρώτο στόχο να εξαρθρώσει αυτή την αντιστασιακή δυνατότητα: να απαξιώσει το σχολειό, να «συνδικαλίσει» κρετινικά τον δάσκαλο, να αχρηστέψει τη γλώσσα (άρα την κριτική σκέψη), να φέρει σύγχυση στην ιστορική συνείδηση, να οργανώσει τη μεθοδική εξηλιθίωση των μαζών μέσω της ακαταμάχητης γοητείας του τηλεθεάματος.

Eχουμε μπει σε μια ιστορική περίοδο που ενδεικτικά θα μπορούσαμε να τη χαρακτηρίσουμε καινούργιο Mεσαίωνα, τρομακτικό, ζοφερό, αν και κανένας παραλληλισμός δεν μπορεί να καταδείξει την απανθρωπία του επικαιρικού εφιάλτη. Tο ξεχωριστό και μοναδικό σήμερα είναι ο ηδονικός χαρακτήρας της καταναλωτικής εθελοδουλείας, η τέλεια απουσία εναλλακτικού «νοήματος» της ύπαρξης, άλλου «τρόπου» χαράς της ζωής. O βίαιος περιορισμός της καταναλωτικής ευχέρειας προκαλεί στερητικό σύνδρομο, το οποίο με τη σειρά του επιτείνει ραγδαία την εξηλιθίωση της κρίσιμης μάζας των ψηφοφόρων πολιτών, τους τρέπει σε επιλογές οργής, εκδίκησης του «συστήματος». O νομοτελειακός δωσιλογισμός που συνοδεύει τη διαχείριση της εξουσίας αποτρέπει την είσοδο στην πολιτική υγιών κοινωνικών δυνάμεων, ο πολιτικός στίβος, σε διεθνές επίπεδο, κατακλύζεται από συμπλεγματικές μετριότητες ή αρρωστημένους ψυχικά ανθρώπους: εξουσιολάγνους, λαμόγια, επιδειξίες.

Oπως και στον μεταρωμαϊκό, βαρβαρικό Mεσαίωνα του πρωτόγονου ατομοκεντρισμού (κυρίως θρησκευτικού: της ατομικής σωτηρίας) έτσι και σήμερα, η ανθρωπιά του ανθρώπου θα σωθεί κρυμμένη σε περιθωριακούς πυρήνες κοινωνίας σχέσεων, θυσιαστικής αυταπάρνησης, έρωτα που κατορθώνει την ελευθερία από το εγώ. Πυρήνες ταλαντούχων της κοινωνούμενης Tέχνης και της μεθεκτής τίμιας γλώσσας.

Tην ποιότητα δεν τη νικάει κανένας ολοκληρωτισμός. Oύτε ο θηριωδέστερος: του καταναλωτισμού.

Source : kathimerini.gr

Τα ποσοστά που αναλογούν στην Ελλάδα από τους υδρογονάνθρακες

Τη στιγμή που τα ερευνητικά σκάφη της PGS κατευθύνονται προς τα «φιλέτα», δηλαδή στη περιοχή νότια της Κρήτης, και τη στιγμή που η πρώτη κοινοπραξία φαίνεται έτοιμη να λάβει τις πρώτες άδειες σε περιοχές στα ηπειρωτικά της χώρας και στο Ιόνιο, το αυτονόητο ερώτημα που ανακύπτει είναι να προχωρήσουμε σε μία πρώτη προσέγγιση αναφορικά  με τα περίφημα «ποσοστά» που θα μπορούσε να λάβει η χώρα μας από την αξιοποίηση του ενεργειακού της πλούτου.

Των Δρ. Γεωργίου Κ. Φίλη και Δρ. Ηλία  Κονοφάγου

Το ερώτημα λοιπόν που θα προσπαθήσει να προσεγγίσει η σύντομη αυτή ανάλυση όπως γίνεται κατανοητό είναι αρκετά πολύπλοκο με μία σειρά επιχειρηματικών, γεωλογικών (γεωγραφικών) αλλά και πολιτικών παραγόντων να εισέρχονται στην εικόνα με αποτέλεσμα να το καταστούν αρκετά δύσκολο στην απάντησή του.

Έτσι, για την ώρα θα επικεντρωθούμε στη διεθνή πρακτική χωρίς να θέτουμε υπό τη βάσανο της ανάλυσης πιο πολιτικά, διαπραγματευτικά ζητήματα, τα οποία όπως είναι φυσικό θα επηρεάσουν την τελική «μοιρασιά». Δεν θα πρέπει φυσικά να ξεχνάμε πως αρχικά θα πρέπει να προσδιοριστεί επίσημα η δυνητική ποσότητα και η ποιότητα, καθώς και η θέση των κοιτασμάτων. Εκτιμώντας λοιπόν πως τα κοιτάσματα θα βρεθούν σε τοποθεσίες οι οποίες θα τα καθιστούν ανακτήσιμα τόσο το οικονομικό/επιχειρηματικό πρίσμα όσο και υπό το τεχνολογικών δυνατοτήτων, το «defence-point.gr» θα προσπαθήσει να δώσει μία αρχική εικόνα για πού θα μπορούσαν να κυμαίνονται τα ποσοστά που θα λάβει η χώρα από τη συγκεκριμένη επένδυση.

Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να καταστήσουμε σαφές πως η μοιρασιά από τα μελλοντικά έσοδα των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων μεταξύ του κράτους και των εταιρειών πετρελαίου  είναι ένα στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί πάση θυσία στη χώρα μας. Επιπροσθέτως, το να αρχίσουμε εξαπολύσουμε μύδρους περί «ξεπουλήματος» πριν καν αρχίσουν οι διαδικασίες δεν θα είναι ούτε σωστό ούτε και έξυπνο αφού με την ολοκλήρωση των ερευνών τότε θα αρχίσει η πλέον ευαίσθητη διαπραγμάτευση μεταξύ του κράτους και των ενδιαφερομένων και εκείνοι τη κρίσιμη στιγμή όλοι θα πρέπει να είναι νηφάλιοι και να κάνουν σωστά τη δουλειά τους (αρκεί φυσικά στις θέσεις εκείνες να βρίσκονται άνθρωποι οι οποίοι γνωρίζουν την αγορά, έχουν εμπειρία και θα είναι σε θέση να διαπραγματευτούν).

Για να δούμε τη γενική διακύμανση των «ποσοστών» μεταξύ των κρατών και των εταιρειών θα πρέπει να σημειώσουμε πως τη δεκαετία του 1960 η παγκόσμια έρευνα κοιτασμάτων πετρελαίου διεξάγονταν μόνο από ένα μικρό αριθμό μεγάλων εταιρειών πετρελαίου ενώ σήμερα η κατάσταση έχει αλλάξει ριζικά αφού περισσότερες από 300 εταιρείες πετρελαίου διεξάγουν έρευνες κοιτασμάτων υδρογονανθράκων σε περισσότερες από 150 χώρες. Όπως είναι κατανοητό σήμερα η εκάστοτε χώρα έχει – σε θεωρητικό τουλάχιστον επίπεδο -  τη δυνατότητα να διαπραγματευτεί καλύτερους όρους από ότι στο παρελθόν αφού ο ανταγωνισμός μεταξύ των εταιρειών έχει αυξηθεί – αυτό φυσικά εάν κάποιος βγάλει από την εικόνα τη πίεση που θα ασκήσουν οι μεγάλες χώρες προς την εκάστοτε χώρα ώστε να αποφασίσει να ευνοήσει την κάποιο συγκεκριμένο σχήμα.

Έτσι, η έρευνα για τον εντοπισμό και την αξιοποίηση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου και πετρελαίου πραγματοποιείται βάσει συγκεκριμένων συμβάσεων μίσθωσης & παραχώρησης δικαιωμάτων από την κυβέρνηση προς τις πετρελαϊκές εταιρείες. Θα πρέπει να γίνει κατανοητό πως οι όροι και οι προϋποθέσεις των εν λόγω συμβάσεων ορίζονται από το νόμο του εκάστοτε κράτους αλλά «όλα τα λεφτά» είναι στην εξειδίκευση μέσω διαπραγματεύσεων ανάλογα με τα χαρακτηριστικά των περιοχών (χερσαία ή  θαλάσσια, με εύκολη ή δύσκολη γεωλογία), και εκεί υπάρχουν οι διαφοροποιήσεις. Μια σημαντική πτυχή των παραπάνω ρυθμίσεων αφορά το ύψος του μισθώματος & του αντίστοιχου φόρου εισοδήματος  από το οποία σε τελική ανάλυση καθορίζεται το συνολικό μερίδιο εσόδων του δημοσίου (Government Take) & το αντίστοιχο μερίδιο εσόδων της εταιρείας (Company Take).

Σε γενικές γραμμές το μερίδιο του κράτους (Government Take) από την αξιοποίηση των κοιτασμάτων ορίζεται ως το συνολικό μερίδιο της χώρας από τα κέρδη ή έσοδα των υδρογονανθράκων που δεν συνδέονται με την ανάκτηση του κόστους της επένδυσης. Ανάλογα λοιπόν με τα χαρακτηριστικά (θαλάσσιο βάθος, εύκολη ή δύσκολη γεωλογία) παραχωρηθείσης θαλάσσιας περιοχής (οικοπέδου) καθορίζονται και όροι προκήρυξης διαγωνισμού προς υποβολή προσφορών εκ μέρους των εταιρειών πετρελαίου. Οι όροι αυτοί είναι εκείνοι που κατά κύριο λόγο καθορίζουν των επιμερισμό των μελλοντικών εσόδων από τυχόν παραγωγή υδρογονανθράκων. Επειδή δε ο ανταγωνισμός στην προσέλκυση επενδύσεων σε παγκόσμια είναι πολύ μεγάλος υπάρχει ανάγκη ο επιμερισμός των εσόδων αυτών να είναι ανταγωνιστικός.

Σε παγκόσμια κλίμακα το μέσο συνολικό μερίδιο εσόδων του Δημοσίου από εκμετάλλευση κοιτασμάτων είναι της τάξης του 64% αφού τα μερίδια των περισσοτέρων κρατών βρίσκονται μεταξύ 40% & 84%. Είναι προφανές πως η στάση του κράτους, η προκήρυξη του διαγωνισμού και η διαπραγματευτική δεινότητα αποτελούν καθοριστικούς παράγοντες για το πόσο μεγαλύτερο ποσοστό μπορεί να αποσπάσει από τη συμφωνία που θα υπογράψει.

Source: defence-point.gr

Αμυντική συνεργασία Ρωσίας και Βραζιλίας με ουρά...

Η Ρωσία και η Βραζιλία ξεκινούν την αμυντική τους συνεργασία, η οποία τα πρώτα «δειλά» βήματα, θα μπορούσε να εξελιχθεί σε κάτι αρκούντως εντυπωσιακό που θα άλλαζε τις ισορροπίες σε πολλά επίπεδα…

Η ρωσική Rostechnologii Corporation και η βραζιλιάνικη Odebrecht συμφώνησαν να ξεκινήσουν από κοινού την κατασκευή των ελικοπτέρων Mil-171, αλλά και να ξεκινήσουν την παραγωγή προϊόντων στον ναυτικό τομέα και αυτόν της αντιαεροπορικής άμυνας. Η συμφωνία υπογράφτηκε στη Μόσχα στις αρχές της εβδομάδας και προβλέπει τη δημιουργία εγκαταστάσεων για την εξυπηρέτηση των ελικοπτέρων του τύπου, καθώς επίσης και εκτεταμένη μεταφορά τεχνογνωσίας από τη ρωσική στη βραζιλιάνικη πλευρά.

Η δραστηριότητα της Ρωσίας στη λατινική Αμερική είναι ήδη εκτεταμένη και όπως όλα δείχνουν η ρωσική πλευρά προσβλέπει στην από κοινού δραστηριοποίηση, αφού στόχος δεν είναι άλλος από τη βραζιλιάνικη αγορά, όπου οι βάσεις για την ανάπτυξη κοινών προγραμμάτων υπάρχει λόγω της Embraer.

Δεδομένου ότι οι Βραζιλιάνοι δεν έχουν κρύψει τα σχέδιά τους για την ανάπτυξη μαχητικού αεροσκάφους κάποια στιγμή στο μέλλον, αναρωτιέται κανείς πόσο δύσκολο θα ήταν στους Ρώσους να προτείνουν να βάλλουν τη Βραζιλία ως εταίρο στο πρόγραμμα του T-50 καθώς επίσης και σε σειρά άλλων προϊόντων τα οποία θα προωθούσαν από κοινού στις χώρες της Νότιας Αμερικής.

Εάν οι εκτιμήσεις αυτές επαληθευθούν, τότε το πιθανότερο σενάριο είναι να δούμε μια διπλωματική σύγκρουση Ρωσίας – ΗΠΑ σε λατινοαμερικανικό έδαφος, με τη Βραζιλία να παίζει το ρόλο του γεωπολιτικού επάθλου, ότι δηλαδή συμβαίνει στην περίπτωση της Ινδίας στην Ασία… Βέβαια, σε αυτή την περίπτωση τα οφέλη για τους Βραζιλιάνους θα είναι πολλαπλά αφού οι «μονομάχοι» θα μπουν στη λογική της πλειοδοσίας για να αποσπάσουν τη συνεργασία τους, ωστόσο, πρόκειται για ένα γεωπολιτικό επί της ουσίας «παιχνίδι» το οποίο κρύβει και κινδύνους.

Σε κάθε περίπτωση οι δυο χώρες ανήκουν στους BRICS (Brazil, Russia, India, China, South Africa), οπότε ο όλος χειρισμός – ελιγμός των Ρώσων αποκτά και άλλη, επίσης παγκόσμια, διάσταση…

Source : defence-point.gr

Επάρκεια τροφίμων και πολυεθνικές : Το πείραμα της Κίνας

Η αγροβιομηχανία των πολυεθνικών ή οι Κινέζοι αγρότες; Οι αποφάσεις του Πεκίνου θα έχουν παγκόσμιες επιπτώσεις.

Ξεκινώντας να εισάγει σόγια για ζωοτροφές στα τέλη της δεκαετίας του 1990, η Κίνα προκάλεσε στη γεωργία μία από τις πιο δραματικές αλλαγές που ο κόσμος γνώρισε ποτέ.

Στην άλλη άκρη του κόσμου, 300 εκατομμύρια στρέμματα γεωργικών εκμεταλλεύσεων, δασών, σαβάνων και λιβαδιών στο Νότιο Κώνο της Λατινικής Αμερικής μετατράπηκαν σε φυτείες σόγιας, για να παρέχουν φθηνές ζωοτροφές στις νέες κινέζικές βιομηχανικές φάρμες .

Στην ίδια την Κίνα, το επίπεδο των τιμών που καταβάλλονται στους αγρότες και τα άλλα μέτρα υπέρ των μεγάλων αγροτικών επιχειρήσεων έχουν αναγκάσει εκατομμύρια οικογένειες να εγκαταλείψουν την παραγωγή κρέατος. Οι μεγάλες εταιρείες και οι μεγάλοι παραγωγοί αγρότες έκαναν περιουσία, αλλά οι αγροτικές κοινότητες στην Κίνα, όπως στο Νότιο Κώνο, το πλήρωσαν ακριβά.

Η ιδέα ήταν να προσφερθεί φθηνό κρέας στο κινεζικό αστικό πληθυσμό σε μεγάλη άνθηση. Ωστόσο, το 2008, οι τιμές του χοιρινού κρέατος εκτοξεύτηκαν  λόγω της σοβαρής επιδημίας που έπληξε την κινεζική βιομηχανία χοίρους. Σήμερα, η χώρα ετοιμάζεται να αντιμετωπίσει ένα ακόμα σοβαρότερο επεισόδιο τροφικού πληθωρισμού διότι η ξηρασία στις Ηνωμένες Πολιτείες έχει προκαλέσει μια απότομη αύξηση των τιμών της σόγιας παγκοσμίως. Επιπλέον, οι Κινέζοι καταναλωτές είχαν να αντιμετωπίσουν πολλά σκάνδαλα της επισιτιστικής ασφάλειας και των περιβαλλοντικών καταστροφών λόγω της μετάβασης στη βιομηχανική παραγωγή του κρέατος.

Φέτος, η Κίνα ξεπέρασε τις Ηνωμένες Πολιτείες και έγινε η πρώτη αγορά τροφίμων στον κόσμο. Αν συνεχιστεί αυτός ο ρυθμός, οι Κινέζοι καταναλωτές θα ξοδέψουν 1.600 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ για τροφές το 2015. (Φωτογραφία: http://www.starfish-studio.com/2007/06/beijing-china.html)

Τα προβλήματα που δημιουργούν, στην Κίνα όπως και αλλού, αυτή την αυξανόμενη εξάρτηση της χώρας από τις εισαγωγές ζωοτροφών μπορεί μόνο να επιδεινωθεί εάν η Κίνα συνεχίσει να ανοίξει την αγορά της στις εισαγωγές καλαμποκιού. Το καλαμπόκι είναι η άλλη μεγάλη πρώτη ύλη για την παρασκευή βιομηχανοποιημένων ζωοτροφών. Το 2012, η Κίνα θα εισάγει την ποσότητα ρεκόρ των πέντε εκατομμυρίων τόνων αραβοσίτου και η χώρα αναμένεται να αγοράσει επτά εκατομμύρια τόνους το 2013. Ακόμα κι αν αυτό αντιπροσωπεύει μόνο το 5% περίπου της εθνικής κατανάλωσης καλαμποκιού, είναι όμως περισσότερο από τη συνολική εισαγωγή αραβοσίτου από την Κίνα τα τελευταία 25 χρόνια και τον αντίκτυπο στις παγκόσμιες τιμές ήδη γίνεται αισθητό . ¹

Η Κίνα είναι σήμερα η μεγαλύτερη αγορά τροφίμων στον κόσμο. Ό, τι τρώνε οι Κινέζοι έχει παγκόσμιες επιπτώσεις, επειδή οι πρακτικές παραγωγής των τροφίμων και οι η προέλευση τους έχουν επιπτώσεις σε παγκόσμιο επίπεδο. Αν η κινεζική κυβέρνηση ανοίγει την χώρα στις εισαγωγές καλαμποκιού, όπως έχει γίνει για τη σόγια, θα μπορούσε να προκαλέσει στη γεωργία μια αλλαγή στην ίδια κλίμακα όπως αυτή που παρατηρήθηκε με τη σόγια. Ωστόσο, τα πρόσφατα γεγονότα δείχνουν ότι η αλλαγή έχει ήδη αρχίσει.

Πάλη επιρροής για την προμήθεια του καλαμποκιού στην Κίνα

Οι εισαγωγές σόγιας στην Κίνα επέτρεψαν στις αγροτροφικές πολυεθνικές εταιρίες όπως η Μονσάντο και η John Deere, οι οποίες παρέχουν σπόρους, χημικές ουσίες και τρακτέρ στους Βραζιλιάνους αγρότες, να αποκομίζουν τεράστια κέρδη. Αποτέλεσαν επίσης σημαντική πηγή εισοδήματος για τους εμπόρους δημητριακών και παράγωγοι ζωοτροφών, όπως η Cargill και Bunge, οι οποίες ελέγχουν πλέον τη βιομηχανία μεταποίησης της σόγιας στην Κίνα.

Το πέρασμα στις βιομηχανοποιημένες φάρμες και τις εισαγωγές σόγιας βοήθησε επίσης την άνοδο μιας νέας τάξης κινεζικών αγροτροφικών επιχειρήσεων. Η κρατική επιχείρηση COFCO και η New Hope Group, μια ιδιωτική εταιρεία, είναι πλέον πλήρεις διακρατικές  αγροτροφικές επιχειρήσεις.

Μια έκρηξη του καλαμποκιού συγκρίσιμη με αυτή της σόγιας θα ταίριαζε τέλεια σε όλες αυτές τις εταιρείες. Ενώ προετοίμασαν το έδαφος, ασκούν ήδη ισχυρές πιέσεις προς αυτή την κατεύθυνση.

Εικόνα 1. Οι εισαγωγές σόγιας και καλαμποκιού στην Κίνα

Αν αυτές οι εταιρείες πάρουν αυτό που θέλουν, η κινεζική κυβέρνηση θα μειώσει ή θα εξαλείψει τελείως τις ποσοστώσεις και άλλα μέτρα που έχουν μέχρι στιγμής καταφέρει να προστατεύσουν την εθνική κατανάλωση καλαμποκιού από τον ανταγωνισμό φθηνότερων εισαγωγών. Η κινεζική κατανάλωση σόγιας έχει αυξηθεί πάνω από 160% μεταξύ του 2000 και του 2011, όταν εξαφανίστηκαν τα τελωνειακά εμπόδια, ενώ την ίδια στιγμή το εμβαδόν των καλλιεργειών της σόγιας μειώθηκε κατά 20%. Οι Κινέζοι αγρότες απλώς δεν ήταν σε θέση να ανταγωνιστούν την εισαγόμενη σόγια που κόστιζε μεταξύ 300 και 600 RMB (ήτοι US $ 45-90) λιγότερο ανά τόνο από τη σόγια που παράγεται στην Κίνα. Η εισαγόμενη σόγια σήμερα αντιπροσωπεύει τα τρία τέταρτα της σόγιας που μεταποιείται σε τροφικό λάδι και σε ζωοτροφές  στην Κίνα, δηλαδή, τα προϊόντα της σύνθλιψης της σόγιας. ²

Κατά την ίδια περίοδο, η Κίνα προστάτευε αντίθετα και ρύθμιζε το καλαμπόκι της το οποίο θεωρούσε ως στρατηγικό στοιχείο της τροφικής ασφάλειας της. Η τοπική παραγωγή ακολούθησε την αύξηση της κατανάλωσης μεταξύ του 2000 και του 2011, η καλλιεργούμενη έκταση για τον αραβόσιτο αυξήθηκε κατά 44% και οι αποδόσεις αυξήθηκαν κατά 25%.³

Όσο περισσότερο καλαμπόκι εισάγει η Κίνα, τόσο περισσότερο θα σπάσει τις τιμές των δικών της αγροτών, και τόσο περισσότερο θα εξαρτηθεί από την ξένη παραγωγή.

Αλλά από πού θα έρθουν αυτοί οι νέοι ανεφοδιασμοί;

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες επιδοτούν την παραγωγή αραβόσιτου τους, αποτελούν σημαντική πηγή για την κάλυψη της κινεζικής ζήτησης σε βραχυπρόθεσμο ορίζοντα, γεγονός το οποίο εξηγεί γιατί ο Ιάπωνας Marubeni πλήρωσε το αστρονομικό ποσό των 5,8 δισεκατομμυρίων δοκαριών ΗΠΑ τον Μάιο 2012 για την απόκτηση της αμερικανικής επιχείρησης εμπορίας δημητριακών Gavilon. Όμως, όπως φαίνεται από την φετινή ξηρασία στις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι σημαντικό να διαφοροποιούνται γεωγραφικά οι προμήθειες. Κατά τη διάρκεια του έτους που προηγήθηκε της αγοράς της Gavilon, ο Marubeni είχε υπογράψει συμφωνία συνεργασίας με την κινεζική New Hope για να συνεργαστούν σε ενέργειες ανάπτυξης στην Αφρική, τη Μέση Ανατολή, την Ανατολική Ευρώπη και τη Νότια Αμερική.

Αγόρασε επίσης ένα ασανσέρ σιτηρών στη Βραζιλία και ξεκίνησε μια κοινοπραξία (joint venture) με τον έμπορο δημητριακών Sinograin που ανήκει στην κινεζική κυβέρνηση, προκειμένου να εγκαταστήσει μονάδες παραγωγής ζωοτροφών και φάρμες εκτροφής γουρουνιών στην Κίνα.

«Σχεδιάζουμε να συνεχίσουμε την ανάπτυξη μας στη Λατινική Αμερική, και ίσως στην Ανατολική Ευρώπη, την Αυστραλία και την Αφρική», δήλωσε ο Daisuke Okada, διευθυντής επιχειρήσεων του κλάδου τροφίμων του Marubeni.  «Συνεπώς, εάν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε τη μελλοντική ζήτηση στην Κίνα, θα πρέπει να εξασφαλίσουμε καλύτερα τις τροφοδοτήσεις μας». Σύμφωνα με τον κ. Okada, η ζήτηση για ζωοτροφές θα πρέπει να τετραπλασιάσει τις εισαγωγές καλαμποκιού, περνώντας σε 15 ή 16 εκατομμύρια τόνους μέχρι το 2020, ενώ οι εισαγωγές σόγιας θα αυξηθούν από 60 σε 90 εκατομμύρια τόνους. ⁴

Οι κινεζικές εταιρείες προσπαθούν επίσης να ελέγχουν την τροφοδοσία των γεωργικών προϊόντων στην Κίνα. Η COFCO, ο μεγαλύτερος έμπορος δημητριακών στη χώρα και μια από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις του κρέατος και γαλακτοκομικών προϊόντων, μελετά τις επενδυτικές ευκαιρίες στην παραγωγή και την εμπορική λογιστική της σόγιας στη Ρωσία, Βραζιλία και την Αργεντινή. Η Chongqing Grain έβαλε στην άκρη 6 δισεκατομμύρια δολάρια για να τα επενδύσει στην παραγωγή και το εμπόριο των δημητριακών και ελαιούχων στην Αργεντινή, τη Βραζιλία, τον Καναδά και άλλες χώρες. Η Beidahuang, η μεγαλύτερη γεωργική επιχείρηση στην Κίνα, ισχυρίζεται ότι άρχισε να φυτέψει σόγια σε 13.000 εκτάρια γης στην Αργεντινή και προτίθεται να συνεχίσει την επέκτασή της μέσω μιας εταιρικής σχέσης με το μεγαλύτερο γαιοκτήμονα της χώρας (βλ. πλαίσιο) .

«Η Κίνα έχει 800 εκατομμύρια αγρότες, από τους οποίους 300 έως 400.000 εγκαταλείπουν τα χωριά τους για να ζήσουν στην πόλη, γεγονός που θα αυξήσει τη ζήτηση γεωργικών προϊόντων με ταυτόχρονη μείωση της προσφοράς. Είναι ένα πλεονέκτημα για τις γεωργικές εκμεταλλεύσεις όπως η δική μας», εξηγεί ο πρόεδρος του New Hope Group, Liu Yonghao, τέταρτος πλουσιότερος άνθρωπος στη Κίνας και Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Οικονομικής Πολιτικής της Πολιτικής Συμβουλευτικής Διάσκεψης του κινεζικού λαού [CPPCC ]. Ο κ. Liu θέλει την Κίνα να ανοίξει την αγορά της στο καλαμπόκι, όπως έχει γίνει για τη σόγια, αλλάζοντας τη κατάταξη του καλαμποκιού που θα γινόταν μια μη-στρατηγική καλλιέργεια για την επισιτιστική ασφάλεια.

Η New Hope, η μεγαλύτερη ιδιωτική αγροτροφική εταιρεία στην Κίνα, είναι αυτή η οποία έχει προχωρήσει στη μεγαλύτερη επέκταση σε ξένη γη: το συγκρότημα διαθέτει 16 εργοστάσια έξω από την Κίνα και σχεδιάζει να ανοίξει 7 ή 8 περισσότερα κάθε χρόνο. Η εταιρεία σχεδιάζει επίσης να εγκαταστήσει εργοστάσια και φάρμες στη Μέση Ανατολή, τη Νότια Αφρική και την Κεντρική Ευρώπη. Υποστηρίζεται σε αυτό το σχέδιο από ένα ταμείο που ξεκίνησε το Νοέμβριο 2011, το οποίο αριθμεί μεταξύ των επενδυτών του, το κρατικό επενδυτικό ταμείο Temasek (Σιγκαπούρη), τον διεθνή έμπορο δημητριακών ADM (ΗΠΑ) και τη Mitsui (Ιαπωνία).

Ωστόσο, η παγκόσμια τροφοδοσία γεωργικών προϊόντων είναι ήδη στενή και η Κίνα δεν είναι η μόνη χώρα της οποίας η όρεξη αυξάνεται: οι γείτονες της Κίνας, ιδιαίτερα η Ιαπωνία, η Κορέα και η Ινδία, είναι όλοι τους πολύ ανήσυχοι για την τροφική ασφάλεια τους και θα λάβουν παρόμοια μέτρα για να βοηθήσουν τις επιχειρήσεις τους να εξασφαλίσουν τις προμήθειες τους από το εξωτερικό.

Την ίδια ώρα, το τροφικό έλλειμμα (δηλαδή, η διαφορά μεταξύ των εισαγωγών και εξαγωγών τροφίμων) είναι στα αλήθεια μεγαλύτερο στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή σε σχέση με την Ασία και αυξάνεται επίσης πιο γρήγορα. Οι πλουσιότερες χώρες της περιοχής, μεταξύ άλλων οι χώρες του Κόλπου, λαμβάνουν επιθετικά μέτρα για να είναι σε θέση να ελέγξουν την παραγωγή τροφίμων έξω ​​από τα σύνορά τους.

Επιβαρύνοντας ακόμα περισσότερο την κατάσταση, η αυξανόμενη ζήτηση για βιοκαύσιμα αυξάνει τον ανταγωνισμό για τα γεωργικά προϊόντα όπως το καλαμπόκι, το φοινικέλαιο και τη ζάχαρη, καθώς και αυξάνει την πίεση στη γη που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή τροφίμων. Έτσι, σε παγκόσμιο επίπεδο, η αιθανόλη χρησιμοποίησε το 27,3% του καλαμποκιού το 2011. ⁵

«Κατά τη γνώμη μου, η αύξηση της κινεζικής ζήτησης για καλαμπόκι είναι αδυσώπητη», δήλωσε ο David Nelson της Rabobank, ένας από τους μεγαλύτερους χρηματοδότες της βιομηχανίας τροφίμων, η οποία επενδύει επίσης σε γεωργική γη στον κόσμο. (Από το «τα στοιχήματα του Marubeni στην Κίνα τη συμφωνία Gavilon», Financial Times, 29η Μαΐου 2012)

Τα επόμενα σύνορα

Πέρα από τον αγώνα για τον έλεγχο των υπαρχόντων κέντρων παραγωγής που προορίζονται για εξαγωγή, παρατηρείται μια ισχυρή πίεση για να ανοίξουν νέα σύνορα που θα επιτρέπουν την παραγωγή καλαμποκιού, σόγιας και άλλων γεωργικών πρώτων υλών σε χαμηλές τιμές, μια κίνηση που θυμίζει τι συνέβη στο Νότιο Κώνο της Λατινικής Αμερικής. Δεδομένου του όγκου της παγκόσμιας ζήτησης, οι τιμές των γεωργικών προϊόντων είναι πιθανό να παραμείνουν υψηλές για κάποιο χρονικό διάστημα. Τουλάχιστον στις περιοχές  παραγωγής όπου το κόστος εργασίας είναι φτηνό και όπου είναι δυνατόν να δημιουργηθούν νέες γεωργικές εκμεταλλεύσεις σε μεγάλη κλίμακα, η βιομηχανική γεωργία θεωρείται σήμερα ως μια ζουμερή επιχείρηση και πολλοί παράγοντες  -από τους διαχειριστές των συνταξιοδοτικών ταμείων μέχρι τους μεσίτες δημητριακών-  θέλουν το μερίδιότους από αυτή τη τούρτα.

Σύμφωνα με τον Greg Page, Διευθύνων Σύμβουλος του αμερικανικού συγκροτήματος Cargill, ο μεγαλύτερος μεσίτης δημητριακών στον κόσμο και ένας από τους μεγαλύτερους εξαγωγείς γεωργικών προϊόντων στην Κίνα, πάνω από το 20% της παγκόσμιας εκτάσης θα έπρεπε να δοθεί για την παραγωγή των γεωργικών προϊόντων για να ικανοποιηθεί η αυξανόμενη κατανάλωση. Προβλέπει ότι αυτή η αύξηση της έκτασης των καλλιεργειών θα γίνει κυρίως στην Αφρική, σε εδάφη που επί του παρόντος καλλιεργούνται από μικρούς αγρότες.

"Ο κόσμος έχει ξοδέψει εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια στην Αφρική και οι μικροί παραγωγοί δεν μας έφεραν τίποτα», λέει ο κ. Page. «Χρειαζόμαστε τη γη τους, αλλά πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά για το πώς να το κάνουμε». ⁶

Ελπίζουν να μετατρέψουν ολόκληρες περιοχές της αφρικανικής ηπείρου σε ένα νέο cerrado , ένα μέρος όπου οι επιχειρήσεις μπορούν να έχουν πρόσβαση σε εύφορη γη, στο νερό και σε φτηνό κόστος εργασίας για να δημιουργηθεί μια εξαγωγική γεωργία μεγάλης κλίμακας. 

Ορισμένες περιοχές της Ανατολικής Ευρώπης, της Κολομβίας, της Κεντρικής Ασίας και της Νοτιοανατολικής Ασίας αποτελούν επίσης ενδιαφέροντες στόχους. Η International Land Coalitionέχει υπολογίσει ότι από το 2002, 83,2 εκατομμύρια εκτάρια, ήτοι το 1,7% της παγκόσμιας γεωργικής γης έχει αποκτηθεί από ξένους επενδυτές, προκειμένου να καλλιεργηθούν, και περισσότερο από το 60% αυτής της κτηματαγοράς έλαβε χώρα στην Αφρική.

Για να επιβληθούν αυτές οι αλλαγές, εκτοπίζονται κοινότητες. Εκατομμύρια άνθρωποι χάνουν την πρόσβασή τους στο νερό και καταστρέφονται τα τοπικά τροφικά συστήματα για να δημιουργηθεί χώρος για τις εξαγωγικές καλλιέργειες.  Το άνοιγμα των νέων συνόρων της βιομηχανικής γεωργικής παραγωγής φαίνεται ήδη καλά προχωρημένο. Η αύξηση των εξαγωγών καλαμποκιού προς τη Κίνα δεν μπορεί παρά να ρίξει λάδι σε μια φωτιά που δεν είναι σε θέση κανείς να ελέγξει.

Μια πολύ απλή λύση

Ο κόσμος δεν είναι υποχρεωμένος να βαδίσει προς αυτή την κατεύθυνση.  Αντιμέτωπη με τη νέα απότομη αύξηση των τιμών των βασικών γεωργικών προϊόντων στον κόσμο, η Κίνα θα μπορούσε να επιβραδύνει τη βιομηχανική παραγωγή κρέατος, να ξεκινήσει να υποστηρίξει τη παραδοσιακή ζωοτροφή που βασίζεται στους τοπικούς πόρους και να θέσει τέρμα στις επιθετικές προσπάθειες της να μετατρέψει τους αγρότες της σε φθηνά εργατικά χέρια.

Οι χωρικοί του χωριού Nanwan στη νότια της επαρχίας Γκουανγκντόνγκ διαμαρτύρονται έξω από ένα κυβερνητικό κτίριο για να διαμαρτυρηθούν κατά της υποτιθεμένης διαφθοράς που επίτρεψε την εγκατάσταση μιας βιομηχανοποιημένης φάρμας στη γη τους.

Τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα στις αγροτικές περιοχές στην Κίνα δείχνουν ότι πολλοί μικροί παραγωγοί φοβούμενοι ότι θα διωχθούν από τα αγροκτήματά τους και  θα δουν τη γη και το νερό τους να δηλητηριάζονται από τη βιομηχανική και γεωργική ρύπανση  θα αγωνιστούν για να επιβιώσουν. Έχουν την ικανότητα να εξασφαλίσουν τις διατροφικές ανάγκες της χώρας, αλλά αντιμετωπίζουν ολοένα και πιο σοβαρά εμπόδια, τα περισσότερα εκ των οποίων σχετίζονται με αυτό το βιομηχανικό τροφικό σύστημα που διεισδύει ολοένα και περισσότερο στο κινεζικό οικονομικό τοπίο.

Οι κυβερνητικές αποφάσεις  στηρίζονται στις εισαγωγές γεωργικών προϊόντων γιατί έτσι εξυπηρετούν τα συμφέροντα της αγροβιομηχανίας και την ανάγκη της για φθηνές πηγές ζωοτροφών. Δεν φέρνουν τίποτα στην πλειοψηφία του κινεζικού λαού και δεν εξυπηρετούν σε τίποτα ώστε να διασφαλιστούν οι τροφικές ανάγκες, αντίθετα, απειλούν τη γη, τα μέσα διαβίωσης και τα τοπικά τροφικά συστήματα των κοινοτήτων σε ολόκληρο τον κόσμο.

Σημειώσεις

1 "Marubeni bets on China with Gavilon deal," Financial Times, 29 May 2012.

2 Pour une discussion détaillée des mesures prise spar la Chine pour permettre les importations de soja, voir Mindi Schneider, “Feeding China’s Pigs: Implications for the Environment, China’s Smallholder Farmers and Food Security,” IATP, May 2011:http://www.iatp.org/documents/feeding-china%E2%80%99s-pigs-implications-for-the-environment-china%E2%80%99s-smallholder-farmers-and-food

3 Gabe Collins and Andrew Erickson, “Tilling Foreign Soil: New Farmland Ownership Laws Force Chinese Agriculture Investors to Shift Strategies in Argentina and Brazil,” China SignPost, No. 57, 28 March 2012.

4 Ben McLannahan, “Marubeni eyes more deals to supply China,” Financial Times, 27 June 2012.

5 US National Corn Grower's Association's World of Corn report 2011

6 http://www.naplesnews.com/news/2012/apr/13/cargill-ceo-says-food-shortage-fears-unfounded/

7 Selon le Bureau national des statistiques chinois, la consommation de porc de la population rurale est passée de 15,62 kilos par personne en 2005 à 13,37 kilos en 2007.

8 Les informations contenues dans cet encadré sont essentiellement tirées de “The Decline of Household Pig Farming in Rural Southwest China: Socioeconomic Obstacles and Policy Implications,” Culture & Agriculture Vol. 32, Issue 2, 2010, par Li Jian.

9 http://www.goldmanprize.org/recipient/sofia-gatica

ΠΗΓΗ http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2012/12/blog-post_2847.html#more