Το νέο στρατηγικό δόγμα των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων

Του Χρήστου Μηνάγια
Οι εξελίξεις στη Συρία, οι πολυάριθµες επιχειρήσεις του ΡΚΚ στη νοτιοανατολική
Τουρκία και η αστάθεια που δηµιουργήθηκε στη Μέση Ανατολή µετά τις εξεγέρσεις
της Αραβικής Άνοιξης οδήγησαν την τουρκική κυβέρνηση στην επαναξιολόγηση της
καταστάσεως ασφαλείας της χώρας, στον καθορισµό των νέων απειλών και στην
εφαρµογή µιας νέας στρατηγικής για την αντιµετώπισή τους.
Στις 12-11-2012 η τουρκική εφηµερίδα Zaman δηµοσίευσε άρθρο µε τίτλο: «Το νέο
στρατηγικό δόγµα των τουρκικών ενόπλων δυνάµεων» αναγράφοντας τα εξής:  «Οι
τουρκικές ένοπλες δυνάµεις προχωρούν σε ριζικές αλλαγές προκειµένου να
εναρµονισθούν µε το νέο περιβάλλον ασφαλείας. Ο κύριος σκοπός των αλλαγών
αυτών εστιάζεται στη δηµιουργία µιας νέας δοµής δυνάµεων που θα µπορεί να
αντιµετωπίζει επιτυχώς όλες τις εξωτερικές απειλές της χώρας. Στο νέο στρατηγικό
δόγµα δεν γίνεται αναφορά στην εσωτερική απειλή παρά µόνο στην εξωτερική απειλή.
Η νέα δοµή αποσκοπεί στη δυναµικότερη και λειτουργικότερη αλυσίδα διοικήσεως
µέσω του εκσυγχρονισµού των τουρκικών ενόπλων δυνάµεων.  Οι υπεύθυνοι
διοικητές, όταν απαιτηθεί, θα διοικούν και θα διευθύνουν τις επιχειρήσεις από µόνοι
τους. Ειδικά δε, για τη νοτιοανατολική Τουρκία, παραχωρείται πρωτοβουλία στους
διοικητές να σχεδιάζουν και να διεξάγουν τις επιχειρήσεις χωρίς την έγκριση από την
κεντρική διοίκηση για να µην χάνεται πολύτιµος χρόνος. Επίσης, θα µειωθούν τα
κλιµάκια διοικήσεως των τουρκικών ενόπλων δυνάµεων, ενώ ταυτόχρονα θα αυξηθεί
η ισχύς πυρός µε την εξασφάλιση επιπλέον χρηµατοδότησης για την υλοποίηση
προγραµµάτων εκσυγχρονισµού και ανάπτυξης οπλικών συστηµάτων. Θα
επιταχυνθούν τα εξοπλιστικά προγράµµατα για τα µη επανδρωµένα αεροσκάφη, το
εθνικό άρµα, τα υποβρύχια, τα ελικόπτερα, τις φρεγάτες και το τουρκικό µαχητικό
αεροσκάφος. Θα καλλιεργηθεί έτι περαιτέρω το διακλαδικό πνεύµα συνεργασίας
µεταξύ των διοικήσεων του στρατού ξηράς, του πολεµικού ναυτικού και της πολεµικής
αεροπορίας. Σε ότι αφορά στα θέµατα εθνικής ασφάλειας θα αναπτυχθεί ένας
αποτελεσµατικότερος τρόπος συντονισµού των τουρκικών ενόπλων δυνάµεων µε
τους υπόλοιπους φορείς ασφαλείας. Όλες οι χερσαίες, ναυτικές και αεροπορικές
διοικήσεις θα εξοπλισθούν µε τα αναγκαία υλικά προκειµένου να διεξάγουν
ηλεκτρονικό πόλεµο, κυβερνοπόλεµο και συµβατικό πόλεµο υπό  οποιεσδήποτε
συνθήκες στη ξηρά, στη θάλασσα και στον αέρα. Οι κύριες αποστολές θα ανατίθενται
σε µηχανοκίνητες και µηχανοποιηµένες µονάδες οι οποίες έχουν τη δυνατότητα να
µετασταθµεύουν ταχέως στις περιοχές επιχειρήσεων. Επίσης, θα δοθεί ιδιαίτερη
βαρύτητα στο δόγµα των µη πολεµικών επιχειρήσεων προσλαµβάνοντας 2
εξειδικευµένο προσωπικό για την εξασφάλιση ανθρωπιστικής βοήθειας και της
ενεργειακής-θαλάσσιας ασφάλειας. Τέλος, αναφορικά µε τον αγώνα κατά της
τροµοκρατίας (σ.σ. συµπεριλαµβάνεται και το ΡΚΚ) άνοιξε µια νέα παρένθεση, βάσει
της οποίας θα χρησιµοποιηθούν µε τον πιο αποτελεσµατικό τρόπο οι τεχνολογικές
εξελίξεις. Συγκεκριµένα: σε πολύ σύντοµο χρονικό διάστηµα θα γίνει η προµήθεια,
τόσο από το εσωτερικό όσο και από το εξωτερικό, του αναγκαίου εξοπλισµού
προκειµένου να αντιµετωπισθούν επιτυχώς όλες οι χρησιµοποιούµενες από τους
«τροµοκράτες» τακτικές. Ειδικότερα δε, στα µη επανδρωµένα αεροσκάφη και στα
λοιπά ιπτάµενα µέσα θα τοποθετηθούν οπλικά συστήµατα προκειµένου να είναι πιο
αποτελεσµατικά κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων.»
Όµως τι σηµαίνουν όλα αυτά και ποιες είναι οι ενδεχόµενες αλλαγές στην τουρκική
στρατηγική; Όπως προκύπτει ευχερώς από δηµοσίευµα της τουρκικής εφηµερίδας
Cumhuriyet/12-10-2012, όλα τα παραπάνω αφορούν στην πρόσφατη απόφαση της
Άγκυρας για αναθεώρηση του ∆όγµατος της Εθνικής Στρατιωτικής Στρατηγικής [Μilli
Askeri Stratejik Κonsepti (MASK)] και συγκεκριµένα την επιστροφή στο δόγµα των
2,5 πολέµων από το δόγµα του 1,5 πολέµου. Για τους Τούρκους, τα θέατρα
επιχειρήσεων των δύο πολέµων εστιάζονται, το πρώτο στη Συρία και το δεύτερο
στην Ελλάδα, ενώ το αντίστοιχο δόγµα του µισού πολέµου αφορά στο κουρδικό
κίνηµα και το ΡΚΚ. Σηµειωτέον ότι, ο πρόεδρος της ∆ηµοκρατίας Αµπντουλάχ Γκιούλ
ήταν ο πρώτος Τούρκος αξιωµατούχος που εξέφρασε την άποψη ότι το στρατηγικό
δόγµα της χώρας του χρήζει επαναξιολόγησης. Συγκεκριµένα, στις 5-4-2012, κατά
την διάλεξη που πραγµατοποίησε στους σπουδαστές των Ακαδηµιών Πολέµου,
παρουσία των αρχηγών Γενικών Επιτελείων, ο Γκιούλ είχε αναφέρει τα εξής: «Για την
Τουρκία, ο διπλωµατικός ακτιβισµός και η στρατιωτική προετοιµασία δεν αποτελεί µια
επιλογή, αλλά αποτελεί υποχρέωση. Οι απειλές και οι κίνδυνοι που υφίστανται στην
περιοχή µας καθιστούν αναπόφευκτη την εκ νέου διατύπωση των στρατηγικών
ασφαλείας της χώρας µας. Για το λόγο αυτό είµαστε υποχρεωµένοι να αποκτήσουµε
ικανότητες και στρατηγικές που θα εστιάζονται στις εξελίξεις που διαδραµατίζονται
απέναντι από τα σύνορά µας.»  
Είναι προφανές ότι, η τροποποίηση του εν λόγω δόγµατος αποτελεί  ένα
χαρακτηριστικό παράδειγµα της χρεωκοπίας της πολιτικής του  υπουργού
Εξωτερικών Αχµέτ Νταβούτογλου και της θεωρίας του περί στρατηγικού βάθους και
µηδενικών προβληµάτων. Η άποψη αυτή ενισχύεται από το γεγονός ότι, πριν από 2
χρόνια, στις 27-10-2010, κατά τη συνεδρίαση του τουρκικού Συµβουλίου Εθνικής
Ασφαλείας εγκρίθηκε η αναθεώρηση του Εγγράφου Πολιτικής Εθνικής Ασφαλείας
(Κόκκινη Βίβλος) το οποίο, σύµφωνα µε τουρκικά δηµοσιεύµατα:
• Αφαιρούσε από τον πίνακα κυρίων απειλών τη Συρία, το Ιράν, τη Ρωσία, την
Ελλάδα και το Ιράκ και οι χώρες αυτές ορίζονταν ως νέοι σύµµαχοι µε τις οποίες
δηµιουργείται συνεργασία και κοινό όραµα.
• ∆εν υπήρχε καµία µεταβολή στις θέσεις της Τουρκίας για το κυπριακό.
• Υπήρχε αναφορά στην κουρδική οντότητα του βορείου Ιράκ, στο  πυρηνικό
πρόγραµµα του Ιράν, και στην αστάθεια που προκάλεσε το Ισραήλ στη Μέση
Ανατολή λόγω της κρίσης που δηµιουργήθηκε µε το πλοίο  Mavi Marmara. 3
• Αφαιρέθηκε εντελώς από το κείµενο η λέξη irtica (θρησκευτική οπισθοδρόµηση)
και αντί αυτής αναγράφηκε «ακραία θρησκευτική οργάνωση.
Ωστόσο, θα πρέπει να σηµειωθεί ότι η τότε στρατιωτική ηγεσία, είχε ενδοιασµούς για
την τροποποίηση των απειλών της Τουρκίας και ειδικά για τη  πρόθεση της
κυβέρνησης Ερντογάν να µειώσει τη στρατιωτική θητεία. Για το θέµα αυτό, στις 28-
10-2010, ο συντάκτης του παρόντος, σε άρθρο του µε τίτλο  Η νέα «Κόκκινη
Βίβλος» και η αναβάθµιση της τουρκικής στρατιωτικής απειλής
(www.geostrategy.gr), είχε αναφέρει τα εξής: «Στις 21-10-2010, το τουρκικό Γενικό
Επιτελείο, ύστερα από αίτηµα του Τούρκου πρωθυπουργού για  εξέταση των
παραγόντων προκειµένου να µειωθεί η θητεία των κληρωτών οπλιτών, παρουσίασε
τις απόψεις του σε σύσκεψη που πραγµατοποιήθηκε στην πρωθυπουργία. Στη
σύσκεψη αυτή συµµετείχαν ο πρωθυπουργός, ο τότε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου
Ενόπλων ∆υνάµεων στρατηγός Κοσανέρ, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Τζεµίλ
Τσιτσέκ, ο υπουργός Άµυνας, ο υπουργός Εξωτερικών, ο υπουργός Εσωτερικών και
µία τεχνική επιτροπή αποτελούµενη από εµπειρογνώµονες του Γενικού Επιτελείου και
του υπουργείου Άµυνας σε νοµικά θέµατα και θέµατα προσωπικού-στράτευσης. Ο
Κοσανέρ κατέθεσε την εκτίµηση του για τις εξελίξεις που θα  υπάρξουν τα επόµενα 5,
10 και 20 χρόνια αναλύοντας τους εξής παράγοντες: στρατηγικές απειλές,
ενδεχόµενοι κίνδυνοι, εχθροί, κατάσταση του αγώνα κατά  της τροµοκρατίας (σ.σ.
εννοούν το ΡΚΚ), στρατηγικοί στόχοι, διεθνείς υποχρεώσεις, υποχρεώσεις έναντι του
ΝΑΤΟ, ταχύτητα αύξησης του πληθυσµού της χώρας, αριθµός αποφοίτων
πανεπιστηµίου, αριθµός Τούρκων που διαµένουν και εργάζονται στο εξωτερικό κ.λπ.
Από την ανάλυση των παραγόντων αυτών ο Κοσανέρ κατέληξε στο συµπέρασµα ότι
οι τουρκικές ένοπλες δυνάµεις θα πρέπει να διαθέτουν µία δύναµη 850.000 ατόµων
προκειµένου να µπορέσουν να αντιµετωπίσουν τις προκλήσεις του µέλλοντος σε
βάθος 20ετίας, ενώ τώρα διαθέτουν µόνο 736.000KK Ένας άλλος παράγοντας, που
θεωρείται επικίνδυνος και δεν πρέπει να δηµιουργήσει εσφαλµένες εντυπώσεις στην
Ελλάδα από µία ενδεχόµενη µείωση της θητείας στην Τουρκία, είναι ότι  οι τουρκικοί
εξοπλισµοί εντάσσονται σ’ ένα πλήρως ολοκληρωµένο πρόγραµµα που καλύπτει
κάθε πτυχή των επιχειρησιακών αναγκών των τουρκικών ενόπλων δυνάµεωνK.. Ένα
άλλο στοιχείο που κρίνεται σκόπιµο να τονισθεί είναι ότι µία ενδεχόµενη µείωση της
θητείας θα µειώσει τον αριθµό των κληρωτών οπλιτών, ωστόσο αυτό δεν πρέπει να
θεωρηθεί ως µείωση των επιχειρησιακών δυνατοτήτων των µάχιµων σχηµατισµών και
κατά συνέπεια µείωση της εχθρικής απειλής έναντι της Ελλάδος, δεδοµένου ότι οι
Τούρκοι έχουν ήδη δροµολογήσει τις αναγκαίες διεργασίες όχι µόνο για να µη
µειωθούν οι επιχειρησιακές τους δυνατότητες αλλά ταυτόχρονα για να µπορούν να
αντιµετωπίσουν τις επιχειρησιακές ανάγκες ενός σύγχρονου συµβατικού πολέµου,
καθώς επίσης και των ασύµµετρων απειλών. Άλλωστε η Τουρκία συνεχώς επιδεικνύει
τη δυνατότητά της να επιχειρεί ταυτόχρονα στο Αιγαίο και στην Κύπρο, ενώ
παράλληλα συνεχίζει τις επιχειρήσεις στη νοτιοανατολική Τουρκία και στο βόρειο Ιράκ
εναντίον των Κούρδων ανταρτών.»
Μια άλλη βασική επισήµανση αποτελεί το γεγονός ότι, η αναθεώρηση του ∆όγµατος
της Εθνικής Στρατιωτικής Στρατηγικής [Μilli Askeri Stratejik Κonsepti (MASK)] δεν
διαφοροποιεί την τουρκική απειλή έναντι της ελληνικής πλευράς διότι η αριθµητική
δύναµη, η διάταξη και οι εξοπλισµοί των τουρκικών ενόπλων δυνάµεων, σε
συνδυασµό µε τις προκλητικές δηλώσεις Τούρκων αξιωµατούχων, καταδεικνύουν ότι 4
η Τουρκία έχει επεκτατικά σχέδια και αναµένει την κατάλληλη χρονική στιγµή για να
τα υλοποιήσει. Συγκεκριµένα:
• Σύµφωνα µε επίσηµα στοιχεία, η δύναµη των ενόπλων δυνάµεων της Τουρκίας το 
µήνα Ιούνιο 2012 ήταν 720.648 άτοµα, ενώ κατά το χρονικό διάστηµα 
Φεβρουάριος-Ιούνιος 2012 δεν υπήρξε καµία αξιόλογη µεταβολή. Εφόσον τα 
στοιχεία αυτά γίνουν δεκτά ως ακριβή, κρίνεται σκόπιµο να επισηµανθεί ότι στη 
δύναµη της στρατοχωροφυλακής θα πρέπει να προστεθούν οι 71.000 
Πολιτοφύλακες (Geçici Korucu) από τους οποίους οι 48.000 συµπεριλαµβάνονται 
στην επίσηµη κρατική µισθοδοσία, ενώ οι υπόλοιποι 23.000 είναι εθελοντές. 
Εποµένως, η δύναµη της στρατοχωροφυλακής ανέρχεται σε 274.100 και όχι σε 
203.100 άτοµα, µε αποτέλεσµα να διαφοροποιείται και το γενικό σύνολο των 
τουρκικών ενόπλων δυνάµεων από 720.648 σε 791.648 άτοµα.
• Σε ότι αφορά στη διάταξη των τουρκικών ενόπλων δυνάµεων, λόγω των εξελίξεων
µε το κουρδικό και τη Συρία, διαπιστώθηκαν αλλαγές, ωστόσο  αυτές δεν
επηρεάζουν άµεσα το θέατρο επιχειρήσεων της Ελλάδος και της Κύπρου.
• Το τελευταίο διάστηµα, οι Τούρκοι προέβαλαν ιδιαίτερα τις δυνατότητες των
ειδικών δυνάµεων τους, την ικανότητά τους να πραγµατοποιούν αεροκίνητες
ενέργειες εντός του εχθρικού εδάφους, εν προκειµένω εντός του βορείου Ιράκ, την
πλήρη εκµετάλλευση των µη επανδρωµένων αεροσκαφών και εν γένει τη
διακλαδική συνεργασία χερσαίων και αεροπορικών δυνάµεων. Στις επιχειρήσεις
αυτές σηµαντικός ήταν ο ρόλος των ειδικών δυνάµεων της στρατοχωροφυλακής
και της αστυνοµίας, παράγοντες οι οποίοι προσδίδουν πολλαπλασιαστικό
χαρακτήρα στην στρατιωτική ισχύ της χώρας. Παράλληλα, κρίνεται σκόπιµο να
επισηµανθούν δύο στοιχεία: πρώτον, η παρουσία του αρχηγού ΓΕΕΘΑ, του
διοικητού της 2
ης
 Στρατιάς και των διοικητών Σωµάτων Στρατού στις περιοχές των
επιχειρήσεων τις πιο κρίσιµες στιγµές της διεξαγωγής τους. Και δεύτερον, η
συνεχής ενηµέρωση των κυβερνητικών παραγόντων για τις λεπτοµέρειες
διεξαγωγής των επιχειρήσεων.
• Η τουρκική στρατηγική για τους εξοπλισµούς προβλέπει την προώθηση λύσεων
για την ανάπτυξη της εγχώριας αµυντικής βιοµηχανίας, το  σταδιακό
εκσυγχρονισµό των ενόπλων δυνάµεων της χώρας και την αναβάθµιση της
στρατιωτικής ισχύος της. Ενισχυτικό της άποψης αυτής αποτελούν οι πίνακες που
ακολουθούν και αφορούν στα χρονοδιαγράµµατα έναρξης των κυρίων
εξοπλιστικών προγραµµάτων της Τουρκίας, απ όπου διαπιστώνεται ότι τα 7
περισσότερα εξ’ αυτών αποφασίσθηκαν και άρχισαν να υλοποιούνται από την
κυβέρνηση του Ταγίπ Ερντογάν µετά το 2004
Θα πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι, ενώ οι συνθήκες ζωής στην Τουρκία έχουν υποστεί
τις πιο βαθιές αλλαγές που έχουν καταγραφεί στην ιστορίας της χώρας, ο τουρκικός
τρόπος σκέψης έχει παραµείνει αναλλοίωτος. Παρά τις διαφορές που χωρίζουν τους
πολιτικούς από τους στρατιωτικούς, τους ισλαµιστές από τους κεµαλιστές, τους
εθνικιστές από τους συντηρητικούς µουσουλµάνους, τους προοδευτικούς από τους
οπαδούς της θρησκευτικής οπισθοδρόµησης, όλοι τους συµµερίζονται την
πεποίθηση ότι, εάν όχι τώρα τουλάχιστον στο απώτερο µέλλον, η  Τουρκία θα
αποκτήσει το πάλαι ποτέ κύρος της πρώην οθωµανικής αυτοκρατορίας.
Τέλος, θα ήταν µεγάλος πειρασµός να θεωρήσουµε ως δεδοµένο ότι όσοι διαθέτουν
µεγαλύτερη στρατιωτική ισχύ θα επικρατήσουν σε µια ένοπλη αντιπαράθεση στο
Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, δεδοµένου ότι  οι παίκτες και οι «προστάτες» της
ευρύτερης περιοχής είναι πολλοί. Ειδικά δε η Άγκυρα, η οποία µε την αλαζονική
συµπεριφορά της προσπαθεί να δηµιουργήσει φοβικά σύνδροµα στην ελληνική
πλευρά, καλό θα ήταν να διαβάσει προσεκτικά το άρθρο του  Τούρκου
δηµοσιογράφου Fuat Keyman µε τίτλο:  Τα τρία διλλήµατα της Τουρκίας, όπου
αναγράφονται τα εξής: «Η Τουρκία εάν δεν επιλύσει τα ακόλουθα διλλήµατα θα
µετατραπεί σε µια ασταθή και προβληµατική χώρα, και τώρα διατρέχουµε αυτόν τον 9
κίνδυνο. Πρώτο ∆ίλληµα: η Τουρκία αξιώνει την παγκόσµια ευνοµία και δηµοκρατία
στο εξωτερικό, ενώ στο εσωτερικό της χώρας αντιµετωπίζει σοβαρά προβλήµατα
δηµοκρατίας και δικαιοσύνης. Η Τουρκία δεν είναι δυνατόν να αποκτήσει ενεργό και
αποτελεσµατικό ρόλο στο εξωτερικό, όταν στο εσωτερικό της χώρας η δηµοκρατία, τα
ανθρώπινα δικαιώµατα, οι ατοµικές ελευθερίες, το δίκαιο και η ευνοµία βρίσκονται σε
άθλιο επίπεδο. ∆εύτερο ∆ίλληµα: η Τουρκία που αυτοπροβάλλεται στο εξωτερικό ως
η χώρα πρότυπο, στο εσωτερικό της είναι µια χώρα, όπου  υπάρχει κοινωνική και
πολιτική πόλωση, αρχής γενοµένης από το κουρδικό και διάφορα άλλα προβλήµατα
αφερεγγυότητας. Στο εξωτερικό είναι ενεργητική, ενώ στο εσωτερικό συνεχώς
ενδυναµώνεται η πολωτική και αφερέγγυα εικόνα της χώρας. Το Τρίτο ∆ίλληµα έχει
σχέση µε το πρόβληµα της αδύναµης αντιπολίτευσης. Η αδυναµία και η απραξία της
αντιπολίτευσης αποτελεί την αιτία δηµιουργίας µια σοβαρής ανισορροπίας πολιτικής
ισχύος, µε αποτέλεσµα στο εξωτερικό να δηµιουργείται η  αντίληψη ότι το κυβερνόν
Κόµµα ΑΚΡ = Τουρκία. Αυτό δεν ωφελεί ούτε τη Τουρκία ούτε το ΑΚΡ και ούτε την
αντιπολίτευση.» (Milliyet/14-11-2012)
ΠΗΓΗ http://geostrategy.gr

Το διακύβευμα των εκλογών στη Καταλονία

Η Kαταλονία, αν γινόταν ανεξάρτητο κράτος, θα ήταν το "έβδομο της Ευρωπαϊκής Ένωσης" όσον αφορά τον πλούτο κατά κεφαλήν, δήλωσε σήμερα ο πρόεδρος της τοπικής κυβέρνησης Αρτούρ Μας, δύο ημέρες πριν από τη διεξαγωγή των πρόωρων εκλογών στην περιφέρεια αυτή της βορειοανατολικής Ισπανίας.

"Όσον αφορά τον πληθυσμό, θα ήμασταν εντός του μέσου όρου, σχεδόν οι μισές χώρες της ΕΕ είναι μικρότερες πληθυσμιακά σε σχέση με την Καταλονία", δήλωσε ο Μας, ο εθνικιστής πρόεδρός της.

 

"Αν η Καταλονία είχε το κράτος της, σήμερα θα ήταν, με τη δημιουργία του πλούτου ανά κάτοικο, η έβδομη χώρα της ΕΕ: υπάρχουν 27 χώρες, θα ήμασταν η έβδομη", τόνισε μιλώντας στο ισπανικό τηλεοπτικό δίκτυο TVE. "Μεταξύ των εδαφών, θα ήμασταν ανάμεσα στα μικρά, το 22ο ή το 23ο", πρόσθεσε, σύμφωνα με το ΑΠΕ. 

Ο Αρτούρ Μας, που βρίσκεται σε διένεξη με την ισπανική κυβέρνηση η οποία αρνείται να δώσει την αυξημένη δημοσιονομική αυτονομία που ζητεί η περιφέρειά του, προκήρυξε τις εκλογές αυτές ελπίζοντας ότι ο συνασπισμός του, το CiU, θα λάβει απόλυτη πλειοψηφία στο τοπικό κοινοβούλιο. 

Σε περίπτωση νίκης, δεσμεύτηκε να διοργανώνει κάθε τέσσερα χρόνια δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Καταλονίας, ο πληθυσμός της οποίας ανέρχεται σε 7,5 εκατομμύρια κατοίκους. Κατά την προεκλογική εκστρατεία που ολοκληρώνεται απόψε, ο Μας υπεραμύνθηκε της ιδέας ενός "κυρίαρχου κράτους" αποφεύγοντας να πει τη λέξη "ανεξαρτησία". 

Ωστόσο στην Καταλονία όπου το θέμα της ταυτότητας παραμένει ιδιαίτερα ευαίσθητο, η οικονομική κρίση τροφοδοτεί ένα συναίσθημα για ανεξαρτησία: αυτό εκφράστηκε δυναμικά στις 11 Σεπτεμβρίου σε ογκώδη διαδήλωση στους δρόμους της Βαρκελόνης. Επιχειρηματικοί κύκλοι ανησυχούν ιδιαίτερα για τις οικονομικές συνέπειες μιας μελλοντικής ανεξαρτησίας της Καταλονίας. 

"Όσον αφορά το βαθμό ανοίγματος, δηλαδή την ικανότητά μας να εξάγουμε, να εισάγουμε, να ανοίξουμε την οικονομία μας σε διεθνές επίπεδο, θα ήμασταν στην ένατη ή τη δέκατη θέση στις 27 χώρες μέλη", είπε ο Μας. "Μπορούμε να υπερασπιστούμε την περιφέρειά μας, θα καταβάλουμε ένα σημαντικό μέρος του δημοσιονομικού μας ελλείμματος στο ισπανικό κράτος, καθώς 16 δισεκατομμύρια ευρώ παράγονται ετησίως στην Καταλονία, τα οποία φεύγουν από την Καταλονία και δεν ξαναγυρνούν". 

Η Καταλονία είναι η ισπανική περιφέρεια με το μεγαλύτερο χρέος, 22% του ΑΕΠ της, με χρόνιο δημοσιονομικό έλλειμμα, και ζητεί από τη Μαδρίτη ένα "δημοσιονομικό σύμφωνο" που θα επιτρέπει στην τοπική κυβέρνηση την απευθείας συλλογή των φόρων. 

Όμοιο καθεστώς υπάρχει ήδη στη Χώρα των Βάσκων και τη Ναβάρα, δύο περιφέρειες που το κατά κεφαλήν ΑΕΠ είναι το πιο υψηλό. 

Η Καταλονία δηλώνει ότι πάσχει από ετήσιο δημοσιονομικό έλλειμμα 16 δισεκατομμυρίων ευρώ, κάτι που η Μαδρίτη αμφισβητεί, ενώ κατηγορεί την κεντρική κυβέρνηση πως ευθύνεται για τα χρηματοπιστωτικά της προβλήματα.

ΠΗΓΗhttp://www.star.gr

Η Γερμανία και η γεωπολιτική ανυπαρξία της

Επειδή τα τελευταία χρόνια κάποιοι ανακάλυψαν την γεωπολιτική και την γεωοικονομία, αλλά δυστυχώς για τους ίδιους και όσους τους εμπιστεύονται, δεν ανακάλυψαν ακόμη την μηδενική τους γνώση για τα όσα συμβαίνουν εξαιτίας γεωπολιτικών και γεωοικονομικών παραγόντων.

Έτσι, είναι ανάγκη, έστω και σε λίγες γραμμές, να κατανοήσουμε την πραγματικότητα, η οποία απέχει παρασάγγας από τους γερμανοτσολιάδες που κυκλοφορούν εσχάτως και διαλαλούν την πραμάτεια τους περί γεωπολιτικής ισχύος της Γερμανίας…

Ας πάρουμε, λοιπόν, τα πράγματα με τη σειρά:

Ο κόσμος ποτέ δεν κυβερνήθηκε από έθνη, λαούς και τα αντίστοιχα κράτη και τα καθεστώτα τους. Ο κόσμος κυβερνήθηκε από τις ολιγαρχίες οι οποίες παραδοσιακά ήταν και υπερεθνικές και μετακινήσιμες αναλόγως των συμφερόντων τους.

Αφήστε τις συνομωσίες ''περί εβραίων'', ψάξτε κάπου εγγύτερα, σε εμάς. Κλασσικότερο παράδειγμα δεν υπάρχει από τη ''Δημοκρατία της Αθήνας'' που ουσιαστικά θα έπρεπε μάλλον να λέγεται «Βασιλεία των Αλκμαιονίδων», αφού 9 στους 10 και στις δύο αντίπαλες παρατάξεις ήταν της αυτής οικογενείας. Έξι (6) αιώνες αργότερα, επί Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, ο πλουσιότερος Ρωμαίος πολίτης ήταν ο Ηρώδης ο Αττικός, απόγονος και αυτός... Τι να λέμε...!!! Κατά τα άλλα, η Σπάρτη η ολιγαρχική και η Μακεδονία η βασιλική, για να υπάρχει και κάποια ποικιλία (το αντίπαλο δέος που μαζεύει τα πρόβατα στο μαντρί)…

Στον κόσμο δεν υπάρχουν γεωπολιτικές δυνάμεις «του χρήματος». Υπάρχουν οι ολιγαρχίες του χρήματος. Οι γεωπολιτικές δυνάμεις είναι οι δυνάμεις που έχουν στρατό που να στέκεται ισχυρός και νικητής κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Κανείς άλλος δεν μπορεί να υπολογιστεί ως γεωπολιτική δύναμη. Οι δυνάμεις που έχουν στρατούς που να στέκονται σήμερα είναι οι ΗΠΑ, η Ρωσία και κατά δεύτερο λόγο η Βρετανία (η οποία όμως πάει πακέτο με ΗΠΑ), η Γαλλία και η Κίνα, βαριά-βαριά και η Ινδία. Ούτε η Βραζιλία, ούτε το Ιράν, ούτε η Τουρκία, ούτε το Πακιστάν..., ούτε το Ιράκ –η τέταρτη παγκόσμια δύναμη που το διαφήμιζαν οι Αμερικανοί-...!

Εκ των άνωθεν, οι δύο δυνάμεις που μπορούν να λεχθούν ως πραγματικά γεωπολιτικές παραμένουν ΜΟΝΟ οι ΗΠΑ-Αγγλία και η Ρωσία. Κανένας άλλος! Ούτε η Κίνα, ούτε κανείς άλλος μπορεί να βρεθεί στο άμεσο μέλλον ως γεωπολιτικός συνομιλητής με αυτές τις δυνάμεις. Η Κίνα -παρόλο το τρέξιμό της- έχει ακόμα πολύ δρόμο για να φτάσει να μιλά στο ίδιο βάθρο με Αμερική και Ρωσία. Και αυτό θα συμβεί μόνο εάν δεν συναντήσει εμπόδια που θα κάμψουν την ταχύτητά της και θα την καθυστερήσουν χρονικά.

Το να αναφερόμαστε σε γεωπολιτική συζήτηση στη... δύναμη της Γερμανίας, μίας χώρας ηττημένης σε δύο παγκοσμίους πολέμους, με οικονομία-προτεκτοράτο της Βρετανίας-ΗΠΑ και υπό κατοχή 150.000 Βρετανο-αμερικανικών στρατευμάτων, αποδεικνύει από μόνο του το μέγεθος της άγνοιας που κυκλοφορεί και που επιδιώκει να δημιουργήσει τραγικά λάθος εντυπώσεις. Η Γερμανία δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία βιομηχανική μπανανία, άξονας της αγγλοσαξονικής γεωπολιτικής., εξαρτώμενη από άλλες χώρες που καταναλώνουν την παραγωγή της. Οπότε, τα προβλήματά της είναι πολύ μεγαλύτερα από αυτά που φαίνονται και πολλά περισσότερα από όσα κάποιοι θέλουν να μας πείσουν πως δεν αντιμετωπίζει.

Στον κόσμο υπάρχει μία και μόνο σύγκρουση:

Η ωκεανική Αγγλοσαξονική αυτοκρατορία που ελέγχει τα 3/4 του πλανήτη και των εμπορικών οδών, εναντίον της Ρωσικής αυτοκρατορίας που ελέγχει την κύρια μάζα της Ευρασίας, το 35% με 40% των κυρίων πρώτων υλών του πλανήτη και καμία σοβαρή εμπορική οδό και που προσπαθεί να επιβάλει τον Υπερσιβηρικό ως αντίβαρο/αντικατάσταση του Σουέζ.

Τα περί ισλαμικών-χριστιανικών μετώπων, περί Ισραήλ-Ιράν, περί Ευρώπης Βορείων-Νοτίων, περί ΗΠΑ-Κίνας-Ιαπωνίας-Κορέας βόρειας και νότιας και τα λοιπά, όλα αυτά περιστρέφονται γύρω από τη μία και μοναδική κύρια σύγκρουση που γίνεται για τις εμπορικές οδούς του πλανήτη. Αλλά αυτό αφορά τον έλεγχο της μετακίνησης των αγαθών και της ενέργειας. Και στα δύο, η Γερμανία είναι θεατής και πολύ καλός πελάτης. Κανείς δεν θα επιτρέψει να μεταβληθεί σε κάτι περισσότερο. Εξάλλου, η ταχύτητα με την οποία σήμερα συμβαίνουν γεωπολιτικές ανακατατάξεις είναι τόσο μεγάλη, αλλά συμβαίνει και τη στιγμή (πόσο τυχαίο άραγε;) που η Ευρώπη έχει μία πολύ μεγάλη κρίση και η Γερμανία είναι πολύ απασχολημένη με αυτήν, που δεν μπορεί να συμμετάσχει στους νέους γεωπολιτικούς χάρτες που δημιουργούνται και οι οποίοι θα ισχύσουν τα επόμενα 100+ χρόνια. Η Γερμανία προσπαθεί να "κλέψει" κάποια κομμάτια, για τα οποία όμως ενδιαφέρονται άμεσα οι μεγάλοι παίκτες. Ως εκ τούτου, το μόνο που θα μπορέσει να εισπράξει (σε σύντομο χρονικό διάστημα, από ότι δείχνουν οι εξελίξεις) θα είναι μία σειρά προβλημάτων τέτοιων που θα απειλήσουν την οικονομική της οντότητα. Βλέπετε, η "αρκούδα" ξύπνησε, ενώ οι ΗΠΑ αν και βρίσκονται εν μέσω της δικής τους κρίσης δεν σκοπεύουν να μείνουν μακριά από τους νέους δρόμους του "μεταξιού" (βλ. ενέργεια), ούτε φυσικά προτίθεται κανείς από τους ισχυρούς παίκτες να χάσει κάποιο από τα "κομμάτια" που μέχρι και σήμερα εξουσιάζει...

Τέλος, μετά από όλα αυτά, πρέπει να σημειώσουμε πως η Γερμανία μπορεί να επιθυμεί την επανάκαμψή της (αν και δεν έχει μάθει το μάθημά της από την ιστορία και επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη), αλλά για να γίνει αυτό πραγματικότητα χρειάζεται πάρα πολύ σοβαρή δουλειά, με αποδείξεις ανθρωπισμού και αλτρουισμού της γερμανικής κοινωνίας (ή της Άρειας –ανώτερης- Φυλής, στην οποία πιστεύει η γερμανική κουλτούρα) απέναντι στους υπόλοιπους λαούς. Δυστυχώς, η αλαζονεία είναι πάντα ο μηχανισμός κίνησης αλλά και της καταστροφής των Γερμανών και όπως φαίνεται, οδηγούνται σε μία ακόμη καταστροφή, συμπαρασύροντας ολόκληρους λαούς, των οποίων οι ηγέτες προσκύνησαν στο «μεγαλείο» του Δ΄ Ράιχ.

Source : http://kostasxan.blogspot.gr/2012/11/blog-post_8379.html

Η ώρα του Ελληνισμού

Γράφει ο Σαράντος Καργάκος

 

Ας ξεκινήσουμε, αγαπητοί, από ένα εξορκισμένο σήμερα «εθνικιστή» ποιητή που κάποτε τολμούσαμε να θεωρούμε πρώτο εθνικό μας ποιητή, τον Διονύσιο Σολωμό: γράφει στους «Ελεύθερους Πολιορκημένους»:

 

«Αραπιάς  άτι, Γάλλου νούς,  βόλι Τουρκιάς, τόπ’ Αγγλου*πόλεμος μέγας πολεμά,  βαρεῖ τό καλυβάκι...»

* τόπ΄ =  μπάλα  κανονιού  

 

Εννοείτε ασφαλώς ποιο είναι το καλυβάκι στον παρόντα καιρό. Όχι η Ελλάς ή η προέκτασή της η Κύπρος, αλλά σύμπας ο Ελληνισμός. Ο Ελληνισμός μετά τις εξάρσεις του στον πόλεμο του ’40-’41, με την αντίστασή του κατά των αρχών Κατοχής, με τον ενωτικό αγώνα της  Κύπρου (μια δράκα μαχητές κατά μιας αυτοκρατορίας) αποτελούσε κακό παράδειγμα για τους λοιπούς λαούς. Κακό παράδειγμα υπήρξε και με την Επανάσταση του ’21 που διέλυσε τον ιστό της υποταγής που είχε επιβάλει η Ιερά Συμμαχία. Όταν το 1830 έκλεινε η αυλαία της Ελληνικής Επαναστάσεως άνοιγε η αυλαία των ευρωπαϊκών επαναστάσεων.

 

Γι’ αυτό ο ανυπότακτος, ο απειθάρχητος, ο μη συμμορφούμενος «τοῖς ξένων ρήμασι» λαός, ο δάσκαλος του απροσκύνητου ήθους έπρεπε να χτυπηθεί στις ρίζες, στις πνευματικές και ιστορικές καταβολές του. Το σχέδιο ετοιμάστηκε την επαύριο του Πολυτεχνείου. Αλλ’ ο λαός αυτός έπρεπε να υποστεί δύο στρατιωτικά πλήγματα για να συνετισθεί. Επτά χρόνια δικτατορίας δεν είχαν «σιδερώσει» το φρόνημά του. Έτσι ήλθαν το 1974 ο Αττίλας και μερικά χρόνια αργότερα η ασχήμια της Ύμιας. Κι έκτοτε άρχισε εν ονόματι ενός πολιτικού ρεαλισμού η χαλιναγώγηση του ελληνικού φρονήματος, η καταπτόηση, η τουρκοφοβία που τελικά – πάντα εν ονόματι του πολιτικού ρεαλισμού-  μετεξελίχθηκε σταδιακά σε τουρκολατρία. Έχουμε εδώ μια κλασσική περίπτωση του «Συνδρόμου Στοκχόλμης», όπου το θύμα ερωτεύεται τον βασανιστή του.

 

Μετά την έκρηξη σε παγκόσμια κλίμακα του Ελληνισμού για το όνομα της Μακεδονίας, μια ... έκρηξη που κράτησε επί μία τριετία, έπεσαν πάνω μας «λυτοί και δεμένοι» να συμμαζευτούμε, να προσγειωθούμε, να σωφρονισθούμε. Έτσι επροκόψαμε. Σήμερα όχι η Ελλάς, αλλ’ ο Ελληνισμός, είναι παντού ντροπιασμένος. Χάσαμε όλες τις διπλωματικές μάχες, χάσαμε το επιχειρηματικό μας κεφάλαιο, χάσαμε την εργατικότητά μας, το εθνικό και το κοινωνικό μας φιλότιμο. Προτιμάμε πια την αγγλική ως γλώσσα και γραφή και όχι την ξεπερασμένη κι ατιμασμένη Ελληνική, τη μητέρα του ευρωπαϊκού γλωσσικού πολιτισμού.

Κι όλα αυτά πώς και γιατί; Έπρεπε και πρέπει να επιβληθεί το παγκόσμιο ολοκληρωτικό κράτος. Και οι λαοί, όπως γράφει ο Βάρναλης, να έχουν «μια σκέψη δετή που τους την πλάσανε οι δυνατοί». Χρειαζόταν, όμως, ένα κράτος – πειραματόζωο. Και σαν τέτοιο επιλέχτηκε όχι απλώς το ελληνικό κράτος, αλλά σύμπας ο Ελληνισμός. Με τρόπο μεθοδικό έσπασαν τις πνευματικές και ιστορικές μας ρίζες, απογύμνωσαν την ελληνική γλώσσα και γραφή από τις αρχέγονες καταβολές τους, υποβάθμισαν τη σημασία του έθνους σαν τάχα μου φαντασιακή κατασκευή και παρουσίασαν έναν κατ’ όνομα ελληνικό κόσμο περίπου, όπως εμφανίζονται κατ’ όνομα εδώ και 50 χρόνια οι Σκοπιανοί.

Η σύγχρονη οικονομική κρίση είναι απότοκος της πνευματικής και ηθικής. Εξωπετάχθηκαν όλες οι προγονικές αξίες που δημιουργούσαν ανθρώπους αξίας και εν ονόματι ενός δάνειου πλούτου βουτηχτήκαμε στο βούρκο του ανιδανισμού, του αμοραλισμού, του καριερισμού και του πολιτικού οππορτουνισμού. Πολλοί που βιάζονται να ψάλλουν το requiem της Ελλάδος σιγομουρμουρίζουν «η Ελλάς εν τάφω». Όχι! Αν θέλουμε να είμαστε σωστοί πρέπει να πούμε «Η Ελλάς εν βούρκω». Και στο βούρκο έρριξαν την Ελλάδα όχι μόνον οι ανάξιοι πολιτικοί αλλά και οι ανάξιοι πνευματικοί ταγοί της. Αυτοί που δημιούργησαν μια πνευματική ασφυξία στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στα «μίντια» και στην καλοπλασαρισμένη σκουπιδογραφία, έτσι που, όπως λέει στη «Χρονογραφία» του ο Λεόντιος Μαχαιράς, «δέν ξέρουμε ἴντα συντυχαίνουμε». Δεν ξέρουμε τι μας γίνεται, quo vadimus, quid facimus(πού πάμε, τι πράττουμε).

 

Και στο παρελθόν η Ελλάς έπεσε αλλ’ ουδέποτε ξέπεσε. Γλιστρούσε αλλά δεν παραπατούσε, ούτε παραμιλούσε. Σήμερα μοιάζει με ξεπεσμένο φάντασμα και στο εξωτερικό προβάλλεται σαν χρεοκοπημένος διάβολος. Κι εμείς –πέρα από την οικονομική λεηλασία- ζούμε σε μια Ελλάδα χωρίς ελληνικότητα. Αυτοί που –κακή τή τύχη- πήραν στα χέρια τους το άρμα της παιδείας, το οδήγησαν στην άβυσσο της ασυδοσίας και του μηδενισμού. Λείπει πλέον από τη ζωή μας ο πεπαιδευμένος άνθρωπος. Ο άνθρωπος με τη βαθειά καλλιέργεια, ο μορφωμένος με την πλήρη του όρου έννοια.

 

Έγραφε προ 110 και πλέον ετών ο αοίδιμος Παπαδιαμάντης, που πέρσι τιμήσαμε υποτονικά τα 100 χρόνια από το θάνατό του: «Μορφωμένους θέλουμε· όχι εγγραμμάτους».Εγγραμμάτους, δηλαδή πτυχιούχους και πολυπτυχιούχους έχουμε πολλούς· μορφωμένους δεν έχουμε, δηλαδή ανθρώπους με άρτια μορφή. Έχουμε κλάσματα ανθρώπων που δεν είναι ικανοί να σηκώσουν ούτε το βάρος του παρελθόντος, ούτε τις ευθύνες του παρόντος και πολύ περισσότερο τις ευθύνες του μέλλοντος. Δεν έχουμε τους κατάλληλους πνευματικούς και πολιτικούς πλοηγούς που θα μας κατευθύνουν προς κάποιον ελπιδοφόρο ορίζοντα.

Η Ελλάς σήμερα –και με τον όρο Ελλάς εννοώ σύμπαντα τον Ελληνισμό- μοιάζει με σκεβρωμένη περγαμηνή, μοιάζει με το δέρμα γερασμένου ελέφαντα. Η καταιγίδα χτυπά την πόρτα μας σαν κάποιος που θέλει να μπει βίαια μέσα κι εμείς «δειλοί, άβουλοι και μοιραίοι αντάμα προσμένουμε ίσως κάποιο θαύμα», για να επανέλθω στον Βάρναλη. Η λέξη θαύμα, που ομόρριζό της δεν υπάρχει σε καμιά ευρωπαϊκή γλώσσα, παρότι πιθανώς συγγενεύει με το θεώμαι (=παρατηρώ) και με τη θέα, δεν μας προσφέρει την προσδοκία για θέα ελπίδος. Διότι σήμερα δεν βλέπουμε τίποτε· παρατηρούμε μηδενικά επί μηδενικών, τα οποία δεν προσφέρουν προοπτική μέλλοντος. Συχνά έχω γράψει και πιο συχνά έχω διδάξει πως, αν θαύματα γίνονταν στο παρελθόν, γιατί να μη γίνουν και στο παρόν; Ο λόγος είναι απλός: το θαύμα δεν έρχεται ως μάννα από τον ουρανό. Ο Θεός δεν είναι Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ούτε έχει τη μεγαθυμία του Στρος Καν και της Μέρκελ να μας χορηγεί δόσεις, όπως η Κίρκη το βελανίδι στους χοιρόμορφους συντρόφους του Οδυσσέα. Δεν λέω, με τα επιδόματα, με τα προγράμματα, τις επιδοτήσεις και όλα τα «κολπατζίδικα» συναφή «φάγαμε καλά» κατά την Πάγκαληρήση, αλλά έτσι εγίναμε Κίρκειοι χοίροι και τρεφόμαστε με βελανίδι. Πού είναι η παλιά μας αρχοντιά που έκανε τον Κύπριο αγρότη με 10 «τσιρούες» να νιώθει σαν βασιλιάς, όταν σε φιλοξενούσε στο ταπεινό σπιτικό του; Κάποτε ζούσαμε τον πλούτο της φτώχειας, επί μερικά χρόνια ζήσαμε τη φτώχεια του πλούτου και τώρα το παίζουμε «Άσωτοι υιοί». Αλλά δεν υπάρχει κανείς στοργικός και συγχωρητικός πατέρας να σφάξει για μας τον «μόσχο τον σιτευτόν». Θα σφάξει εμάς. Κι εννοώ ότι όπως τεμαχίστηκε η Κύπρος (αρχόντισσα Κερύνεια και πώς να σε ξεχάσω;) σχεδιάζεται να τεμαχισθεί και ο λοιπός ελλαδικός χώρος. Ουσιαστικά η Δυτ. Θράκη ανήκει περισσότερο στην Τουρκία και τυπικά ανήκει στην Ελλάδα. Μέγας αφέντης της περιοχής είναι ο Τούρκος πρόξενος της Κομοτηνής. Το ίδιο ισχύει και για το νομό Φλωρίνης. Οικονομικά έχει αλυσοδεθεί στα Σκόπια. 

 

Ας μη στρουθοκαμηλίζουμε και ας μην παριστάνουμε τους ξεπεσμένους αγγέλους. Μας έλειψε η ηρωική στάση ζωής που διέκρινε στις καλές ώρες της την ελληνική φυλή. Το είχε πει ο Χάιντεγκερ αλλά πράξη το είχαμε κάνει εμείς: για να ζήσει κανείς μια αυθεντική ζωή, αυτό που χρειάζεται είναι η αποφασιστική αντιμετώπιση του θανάτου. Αυτό είναι που δίνει ζωή στη νιότη. Σήμερα ποιος είναι περισσότερο ζωντανός στην Κύπρο από το Γρηγόρη Αυξεντίου; Οι πεθαμένοι ζωντανοί; Ή μήπως, οι κονιοποιητές της πνευματικής μας παραδόσεως, που έβγαλαν και τον Βασίλη Μιχαηλίδη εθνικιστή; Όταν διαβάζω αυτά που γράφονται κι εδώ και στο λοιπό ελληνικό χώρο από τιςεθνομηδενιστικές πέννες, άθελα μού έρχεται στο νου το περίφημο ποίημα του Έλιοτ «Οι κούφιοι άνθρωποι». Αυτοί μας κυβερνούν και διαβουκολούν τη νεολαία μας. Για να φθάσεις ψηλά, πρέπει να είσαι σήμερα κούφιος πνευματικά και ψυχικά. Και όχι μόνον κούφιος αλλά και κούφος, δηλαδή επηρμένος και κατά προέκταση αλλοπαρμένος που σημαίνει από άλλους παρμένος, για να μην πω πουλημένος. 

 

Τι είναι σήμερα αυτοί που εκπροσωπούν επίσημα τον Ελληνισμό; Ένα όρθιο λείψανο. Αυτό το όρθιο λείψανο έκανε τον Ελληνισμό να μοιάζει με σπασμένο καθρέφτη. Πού είναι ο ψυχικός ιμάντας που μας ένωνε παλιά; Πού είναι η αδελφοσύνη που μας έδενε όταν βγήκαμε στο νησί κρυφά με ψεύτικα ονόματα το 1964 και μετά; Γιατί καλλιεργείται τόσο μίσος στη Β. Ελλάδα εναντίον της Ν. Ελλάδος; Μήπως σχεδιάζεται διαμελισμός; Μήπως η περιβόητη κρίση είναι τεχνητή για να θολώσει ο νους μας και η Ελλάς να διαμελισθεί; Γιατί προπαγανδίζεται επί δεκαετίες η αυτονομία της Κρήτης; Ο λόγος είναι απλός: κάποιοι θέλουν να ρουφήξουν για λογαριασμό τους το μαύρο χυμό που έχει ολόγυρά της. 

 

Συνάντησα πριν από καιρό έναν ευπορήσαντα παλαιό μου μαθητή και νυν πολιτικό που θέλησε να με αντιμετωπίσει με ύφος υπεροπτικό. «Τι είσαι συ, ποιος είμαι εγώ». Τον αποστόμωσα μακρυγιαννικώς: «Συ είσαι ένας όρθιος νεκρός· πάει καιρός που έχεις πεθάνει, αλλά δεν το έχεις μάθει». Εγώ μένω ζωντανός, διότι με τη γραφή και τη διδαχή μου ζω με τους νεκρούς μας. Σήμερα δυστυχώς στην Ελλάδα – κι από τον όρο αυτό δεν εξαιρώ την Κύπρο- ζωντανούς μπορείς να βρεις μόνο στα νεκροταφεία. Οι ζωντανοί σας είναι στα «Φυλακισμένα μνήματα» και στη «Μακεδονίτισσα». Νεκροφιλία ή νεκρολατρία θα πουν τα τσιράκια του εθνομηδενισμού.

 

Όχι, απαντώ. Όπως είπε ο μεγάλος Ιω. Συκουτρής που εδίδαξε κι εδώ, πολιτισμός είναι η συναναστροφή με τους νεκρούς. Η συναναστροφή με το ήθος, το ύφος, το πνεύμα τωνπρογόνων. Αντίθετα, κάποιοι, παρότι δεν τους έχει γίνει νεκροψία, έχουν από καιρό πάρει το δρόμο προς την κόλαση χωμένοι ως το λαιμό στα ψέματα των ισχυρών. Ο τόπος μας δεν θα γίνει ποτέ καθαρός, εφόσον θα κατευθύνεται πολιτικά και πνευματικά από τους γόνους των Νενέκων και των Εφιαλτών. 

 

Διάβασα προ ημερών σε μια μεγαλοφυλλάδα των Αθηνών, που υπηρέτησε δουλικά τόσο τις γερμανικές αρχές Κατοχής όσο και το χουντικό καθεστώς, ότι δεν αξίζει να πεθάνει κανείς για ένα πατριωτικό ιδανικό. Έστειλα μια επιστολή, που φυσικά δεν δημοσιεύτηκε και ο λόγος είναι απλός. Έγραψα:  «Το χειρότερο είναι πως τίποτε δεν αξίζει όταν κανείς ζει χωρίς αυτό. Και πως ακόμη πιο αισχρό είναι το να ζει κανείς για το νέο ιδανικό, για την καινούργια μεγάλη ιδέα, την έκτη δόση του δανείου. Εμείς που μέχρι πρόσφατα είμαστε η ψυχή της υφηλίου ζούμε με ξένα ψίχουλα και με δανεική ψυχή.»

 

Μας είπαν ψέματα πολλά, μας είπαν ψέματα αισχρά. Μας είπαν πως μπαίνοντας στην ΕΟΚ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα γίνουμε Ευρωπαίοι. Λες και πριν ήμαστε Ασιάτες και Αφρικανοί. Και τελικά εγίναμε χειρότεροι από αυτούς, όταν μπήκαμε στον ευρωπαϊκό λάκκο των εχιδνών. Διότι δεν μπήκαμε στην Ευρώπη του Γκαίτε, μπήκαμε στην Ευρώπη του Γκαίμπελς. Δεν μπήκαμε στην Ευρώπη του Σαίξπηρ, μπήκαμε στην Ευρώπη του Χάρντιγκ που έπνιξε σαν τα τσιχλόπουλα τα Κυπριωτόπουλα. Δεν με διακρίνει πάθος κανένα κατά των Ευρωπαίων. Διδακτική μου αρχή ήταν μια φράση του Σαίξπηρ: «Μια καλή πράξη σ’ ένα βρόμικο κόσμο». Αυτό κατά την ταπεινή μου αντίληψη, είναι πηγή ευτυχίας για τη ζωή. Μετρήστε τις καλές πράξεις των Βρεττανών. Την εποχή, όπου ο Σαίξπηρ έγραφε αυτά τα υπέροχα, ο σερ Φίλιπ Σίντνεϋ, που είχε τη φήμη του τελειότερου ιππότη και που συνέθετε σαν άγγελος ποίηση και μουσική μαζί με τον σερ Γουώλτερ Ράλεϋ, μάζευαν κάμποσους Ιρλανδούς σε κάποιο βολικό μέρος και τους κατακρεουργούσαν σαν σφαχτάρια.

 

Είμαι υποχρεωμένος να τα πω αυτά διότι φοβάμαι τον κακό καιρό. Και δεν το εννοώ κλιματολογικώς. Εδώ που καταντήσαμε, βρισκόμαστε σε συνθήκες πολέμου. Τίθεται πλέον θέμα εθνικής –και όχι μόνον- επιβιώσεως. Μαζί με τις ναρκωτικές ιδέες η νεολαία μας πλήττεται και από τις ναρκωτικές ουσίες. «Μαστουρωμένη» χορεύει ένα νέο χορό του Ζαλόγγου που δεν έχει τίποτε ηρωικό. Ό, τι έχει είναι ταπεινωτικό και εξευτελιστικό. Κάποτε ακούγαμε από τα στόματα των νέων την Ιψενική κραυγή: «Δώσ’ τε μου ένα ζευγάρι, μεταχειρισμένα –έστω- ιδανικά». Τώρα ακούμε: «Δώσ’ τε μου ένα δεκάευρο για να πάρω τη δόση μου». Τα παιδιά, της Ελλάδος παιδιά, που τραγούδησε κάποτε η Βέμπο, αγοράζουν το θάνατό τους. Και μαζί τους πεθαίνει και η έννοια Ελλάς. Την πιο βαθειά πληγή της ζωής μου εισέπραξα πέρσι (2011) όταν σ’ έναν τοίχο των Εξαρχείων διάβασα ένα γκράφιτι:«Έλληνας δεν γεννιέσαι, ούτε γίνεσαι· καταντάς»!

 

Δεν λέω, καλές είναι οι προοδευτικές ιδέες, οι τολμηρές και οι καινοτόμες αντιλήψεις, οι νέες θεωρίες αλλά πρέπει τουλάχιστον να μείνεις ζωντανός για να τις εφαρμόσεις. Σήμερα, καθώς περνώ από τα κέντρα όπου προσφέρεται η μεθαδόνη ή από κάποια σημεία –πολύ κεντρικά- των Αθηνών και του Πειραιά, θαρρώ πως βλέπω τον «Χορό των Σκελετών» που ζωγράφισε ο μεσαιωνικός ζωγράφος Macaber, από το όνομα του οποίου βγήκε η λέξη μακάβριος. Δεν θα προσθέσω τίποτε καινούργιο. Το έχω γράψει σε βιβλία μου διδακτικά που εκδόθηκαν προ 35ετίας. Πρόκειται για μια κουβέντα που είχε πει ένας μεγαλέμπορος ναρκωτικών από τη Μασσαλία: «Η πολιτική πρέπει να συνεργασθεί με τη χημεία». Και τώρα συνεργάζονται με θαυμαστή αρμονία, με θαυμαστά αποτελέσματα και – το κυριότερο- με θαυμαστά κέρδη. Έκαναν τη νεολαία ανίκανη ακόμη και για να επαναστατήσει. Αυτά που γίνονται επί μία τριετία στην Αθήνα δεν είναι επαναστατικές εκρήξεις· είναι προοίμιο ενός νέου εμφυλίου σπαραγμού. Η κρίση, οικονομική και διανοητική – έφερε την ακρισία, έφερε το φθόνο και την κακία, με αποτέλεσμα ο ένας Έλληνας να μισεί τον άλλο- κι όχι πια για λόγους ιδεολογίας.

 

Βρισκόμαστε σε τέλεια σύγχυση. Είμαστε σαν τον ναυαγό τη νύχτα που αντί να κολυμπά προς την ξηρά κατευθύνεται απυξίδωτος προς τα βαθύτερα νερά.

 

Δεν λέω πως είμαστε αβοήθητοι στον παρόντα καιρό. Δεν έχει περάσει χρόνος πολύς που δύο Γάλλοι καθηγητές του πανεπιστημίου του Μετς, οι Τιερί Φορμέ και Μαρτέν Στεφένς, έγραψαν στην εφημερίδα «Φιγκαρό» τα ακολουθα συγκινητικά:«Μιλάμε διαρκώς για το ελληνικό χρέος. Χωρίς να επισημάνουμε ότι η Ευρώπη είναι αυτή που εδώ και 2.500 χρόνια έχει ένα χρέος προς την Ελλάδα. Ένα χρέος αιώνιο, αφού αφορά τα θεμέλιά της». Αυτό που δεν κατανοούν ίσως οι Γάλλοι καθηγητές είναι πως αυτά τα θεμέλια θέλουν να υπονομεύσουν αυτοί που ξεθεμέλιωσαν πρώτα πνευματικά και μετά οικονομικά με τα κάθε λογής «τσιράκια» τους την Ελλάδα. Δεν πρέπει οι Ευρωπαίοι του αύριο να έχουν ως ηθικό και πνευματικό πρότυπο τον Έλληνα άνθρωπο, αλλά τον κοντινό πρόγονό τους, τον Βάνδαλο άνθρωπο. Κι αυτός ο Βανδαλισμός, ως επαναστατική πράξη, εισάγεται και στην Ελλάδα.

 

Δεν θα πω ότι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί ταγοί, αφού, χρόνια τώρα ο Ελληνισμός πολιτεύεται σε έγκλιση υποτακτική, δεν είναι απέναντί μας ανεκτικοί. Ούτε θα πω ότι δεν μας προσέφεραν στη συμφορά μας «τσάι και συμπάθεια». Θα πω απλώς ότι οι εκδηλώσεις συμπαθείας των εταίρων μας μοιάζουν με προσευχή χιτλερικού βασανιστή. Θα προσθέσω όμως ότι την αφορμή τη δώσαμε εμείς. Την οικτρή κατάσταση που δημιουργήσαμε την έχει περιγράψει με ενάργεια από το 2ο μ.Χ. αιώνα ο Λουκιανός με το έργο του «Μένιππος ή Νεκυομαν-τεία». Όταν ο κυνικός φιλόσοφος Μένιππος κατέρχεται στον κάτω κόσμο, ερωτάται από κάποιον Φιλωνίδη, τι γίνεται στον επάνω κόσμο. Κι ο Μένιππος με τέσσερις λέξεις εικονογραφεί τους τότε ανθρώπους και τους νυν:

 

«Αρπάζουσιν, επιορκούσι, τοκογλυφούσιν, οβολοστατούσιν».

Μετά τη ζοφερή εικόνα που σας έδωσα, εύλογα κανείς μπορεί να αναρωτηθεί αμλετικά: «Να ζει κανείς ή να μη ζει». Θα απαντήσω: να ζει, αλλά να ζει ελληνικά. Δηλαδή ηρωικά. Πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στον εαυτό μας, πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στο παρελθόν μας, πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στην ιδέα του έθνους. Η πίστη στο έθνος μας στην κρίσιμη τούτη καμπή είναι ανάγκη ζωής. Όχι, όμως, καπηλεία του έθνους, όπως έγινε συχνά στο παρελθόν. Το έθνος ως προσφορά θυσίας θα φέρει την αυριανή σωτηρία. Όπως έγραψε τότε που μπαίναμε στην ΕΟΚ ένα από τα πιο φωτεινά ελληνικά μυαλά, ο Πάνος Καραβίας, «για να γίνει το έθνος παλμός καρδιάς, ένα με το αίμα της νιότης μας, πρέπει πρώτα η νιότη μας (Σημ. Σ.Ι.Κ. εννοεί τη νεολαία) να πάει συνείδηση, να πεισθεί πως το έθνος και το εγώ είναι, για τον Έλληνα, έννοιες που δένονται η μια με την άλλη, και πως υπηρετώντας το έθνος πλαταίνεις οικουμενικά και πλουτίζεις σε βάθος το εγώ σου, δίνεις ομορφιά στη ζωή σου και γιομίζεις αγάπη για τον άνθρωπο. Κι εμείς οι Έλληνες είχαμε πάντα τόσο δυνατό το αίσθημα του έθνους, που το ταυτίσαμε με τη θρησκεία και τη φυλή μας – πράγμα σπάνιο, σπανιότατο, αν όχι άγνωστο σ’ άλλα έθνη- σε μια τρισυπόστατη φλόγα». 

 

Θεωρώ επιτακτικό, διότι, κατά τον Θουκυδίδη, «οἱ καιροί ου μενετοί», να ξαναγυρίσουμε στον ελληνισμό μας, στις αξίες που μας έθρεψαν αιώνες τώρα επί ζωής. Η ιστορική μας μοίρα είναι συνυφασμένη με τη γεωγραφική μας θέση, στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων, ανάμεσα σε αλληλοσυγκρουόμενους και αρπακτικούς ιμπεριαλισμούς. Κάποτε μας ήθελαν για τη γεωπολιτική μας θέση. Τώρα μας θέλουν διότι στην απέραντη θαλάσσια έκτασή μας υπάρχουν πλήθη θησαυρών. Οι κάθε λογής Αλή Μπαμπάδες με τους 40 κλέφτες τους κτυπούν την πόρτα μας. Ας μην την ανοίξουμε ακούγοντας τη φράση «σουσάμι άνοιξε». Διότι ίσως ανοίξουμε για μια ακόμη φορά τον ασκό του Αιόλου.

Δεν θα πω ότι έλειψε ποτέ η αγάπη για την Ελλάδα. Αλλά οι τωρινοί των μεγάλων δυνάμεων πολιτικοί, καθότι λεπτοστόμαχοι, αγαπούν την Ελλάδα, όπως αγαπά ο καννίβαλος το θύμα του με ...σάλτσα! Ας πάψουμε κάποτε να είμαστε, όπως λέει ο Σολωμός, ένας λαός «πάντοτε ευκολόπιστος και πάντα προδομένος». Το 1945 ο φίλος και συμπατριώτης μου ποιητής Νικηφόρος Βρεττάκος είχε γράψει:

 

«Μή γελαστεῖτε απ’ τόν καημό σας καί σας πάρει ο ύπνος γιατί καινούργια σύννεφα πλακώσαν τήν πατρίδα! Μαύρα στριφτοπλεγμένα σύννεφα κρέμωνται σάν μολύβια πάνω απ’ τά σπίτια μας, πάνω απ’ τούς τάφους των παιδιών μας!

 

Σε λίγο άρχισε ο «βροτολοιγός», ο «οκρυόεις ἐπιδήμιος πόλεμος», όπως τον λέει ο Όμηρος. Κι έτσι δεν μοιραστήκαμε μαζί τη νίκη, όπως μας είχε υποσχεθεί ασύστολα ψευδόμενος ο Τσώρτσιλ, όταν χρειαζόταν το αίμα μας. Και μετά ήλθαν προστάτες οι Αμερικάνοι που άπλωσαν την προστατευτική τους αιγίδα ως την ακρότατη ελληνική θαλάσσια έπαλξη, τη μεγαλόνησο Κύπρο. Τότε είναι που ο δικός σας σπουδαίος ποιητής, ο Θεοδόσης Πιερίδης, έγραψε, ήταν θυμάμαι το έτος 1956, την «Κυπριακή Συμφωνία». Συχνά το έχω πει: δεν πιστεύω στις αλήθειες των πολιτικών· πιστεύω στις αλήθειες των ποιητών. Οι αλήθειες των πολιτικών είναι φτερά στον άνεμο. Οι αλήθειες των ποιητών είναι τα «ριζιμιά χαράκια» των λαών. Ας ακούσουμε λοιπόν τέσσερις στίχους του Θεοδόση Πιερίδη:

 

«Στης Μεσόγειος τί θέτε τή γλυκιά γαλανάδα;  Ἐμεῖς εἴμαστε Κύπρος, ἐμεῖς εἴμαστε Ἑλλάδα!

Ὅθεν ήρθατε πάτε, φοβεροί Ἀμερικάνοι,  η πατρίδα σας εἶναι κάπου αλλού - καί σας φτάνει»!

 

Αμ δεν τους φτάνει! Γι’ αυτό ένα νέο αμερικανικό imperium δημιουργείται στη Μεσόγειο, το Μαγκρέμπ φλέγεται, η Συρία φλέγεται, το Ιράν τελεί υπό απειλή, το Ιράκ ποτίζεται καθημερινά μα αίμα, η Τουρκία αιματορροεί, η Ελλάς φυλλορροεί. Τι χρειάζεται τούτη τη στιγμή ο Ελληνισμός; Έναν εθνικό συναγερμό που νε ενώνει σε μια αμφικτιονία αγάπης και αλληλεγγύης τους Έλληνες όλης της γης. Και τότε όχι μόνο θα βγούμε από τα οικονομικά αδιέξοδα, θα βγούμε και από την ηθική ασφυξία, από την πνευματική υπνηλία. Όχι, ο Ελληνισμός δεν βρίσκεται εν ναρκώσει, όπως λένε μερικοί· βρίσκεταιαπλώς εν υπνώσει. Καιρός να αφυπνιστούμε, να εργαστούμε και να προμηθευθούμε νερό πολύ, διότι όπως λέγει προφητικά άλλος ποιητής, ο Μιχάλης Κατσαρός, «το μέλλον θα έχει πολλή ξηρασία». Αν όμως είμαστε Προμηθείς και όχι Επιμηθείς, μπορούμε να κάνουμε το μέλλον των παιδιών μας πολύ δροσερό, πολύ φωτεινό.

ΠΗΓΗ  http://koukfamily.blogspot.gr/2012/06/blog-post_3906.html

 

Αγγλοσάξωνες vs Γερμανών για την ηγεμονία στην Ευρώπη

Σε ένα χτύπημα κάτω από τη μέση το οποίο στην ουσία «προλέγει» τα επόμενα βήματα, προχώρησε η οίκος αξιολόγησης Moody’s ο οποίος τη πλέον κρίσιμη στιγμή για την ύπαρξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, υπό το σημερινό της γερμανικό έλεγχο, προχωράει στην υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας των Παρισίων κατά μία βαθμίδα από το Ααα στο Αα1.

Η συγκεκριμένη κίνηση κατά τον ίδιο τον Οίκο δεν αποτελεί παρά τη συνέχεια μία αρνητικής αξιολόγησης στις 23 Ιουλίου την προοπτικής της πιστοληπτικής ικανότητας της Γερμανίας, Λουξεμβούργου και Ολλανδίας. Η Γαλλία επηρεάζεται, σύμφωνα πάντα, με τον Οίκο από τη προοπτική του Grexit (δηλαδή μίας εξόδου της Αθήνας από την Ευρωζώνη) καθώς και τη μεγάλης πιθανότητας της ανάγκης για νέα πακέτα υποστήριξης σε άλλες χώρες της Ευρωζώνης.

Έτσι, η χθεσινή απόφαση του Οίκου Moody’s ολοκληρώνει το προαναφερόμενο πλαίσιο και σύμφωνα με τους υπευθύνους της εταιρίας η απόφαση συνδέεται επίσης και με τα κάτωθι:

Πρώτον, η μακροπρόθεσμη προοπτική ανάπτυξης της Γαλλίας κρίνεται ως αρνητική αφού επηρεάζεται από διάφορες δομικές αδυναμίες οι οποίες έχουν να κάνουν με την αγορά εργασίας και με την ανταγωνιστικότητα (κάπου τα έχουμε ακούσει όλα αυτά;)

Δεύτερον, η δημοσιονομική ισορροπία της χώρας κρίνεται ως ασταθής και αβέβαιη τόσο στο μεσοπρόθεσμο μέλλον όσο και στο μακροπρόθεσμο αφού έχει να κάνει με τις προαναφερόμενες δομικές «αρτηριοσκληρώσεις».

Τρίτον, όλα τα παραπάνω οδηγούν στο συμπέρασμα πως η ετοιμότητα της χώρας να αντισταθεί σε μία νέα κρίση στην Ευρωζώνη κρίνεται ως βαίνουσα μειούμενη, αφού το άνοιγμα της χώρας στις περιφερειακές χώρες του Ευρώ (εννοεί φυσικά στα… PIIGS) είναι τεράστια. Ενώ η χώρα δεν έχει τη δυνατότητα να κόψει χρήμα για να αναχρηματοδοτήσει, έστω και με τον τρόπο αυτό, τα ελλείμματα.

Από την πλευρά μας δεν έχουμε να υπενθυμίσουμε παρά τα εξής:

Την ερχόμενη εβδομάδα παίζεται στην ουσία εάν όχι η ύπαρξη, τουλάχιστον η συνοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφού συζητείται ο προϋπολογισμός της Ένωσης, τον οποίο η Αγγλία έχει καταστήσει σαφές πως θα καταψηφίσει, με αποτέλεσμα είτε αυτός να μην περάσει, είτε να μειωθεί (εάν το Λονδίνο πείσει τους Γερμανούς) είτε να δημιουργηθεί η γερμανική Ευρώπη με τους Αγγλοσάξονες στην ουσία να αποχωρούν.

Μέσα στο συγκεκριμένο πλαίσιο η Ευρωπαϊκή Ένωση θα πρέπει να τα βρει με το Δ.Ν.Τ. (βλ. στην ουσία τις ΗΠΑ) αναφορικά με το πόσο «βιώσιμο» είναι το χρέος της Ελλάδας έτσι ώστε να δοθεί η υπερ-δόση και «σωθούμε». Ταυτοχρόνως, η Ένωση μπαίνει σχεδόν επισήμως σε ύφεση με τα πρώτα σημάδια της κατάρρευσης να εμφανίζονται στο γερμανικό κέντρο λόγω της πτώσης των εξαγωγών, οι οποίες φυσικά και θα ήταν εφικτό να απορροφούνταν από τις εξαγωγές εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Εάν λοιπόν μέσα στο συγκεκριμένο πλαίσιο δούμε και την υποβάθμιση της Γαλλίας του νούμερο δύο μέχρι στιγμής στην Ένωση, τότε γίνεται αντιληπτό πως είναι πολύ πιθανό το πρόβλημα της Ελλάδας να αποτελεί το λιγότερο σοβαρό, εάν κάποιος λάβει υπόψη τους πως στη πραγματικότητα αυτό που παίζεται δεν είναι άλλο από έναν «πόλεμο» των αγγλοσαξονικών «αγορών» με τη γερμανική πολιτικο-οικονομική ηγεμονία στην Ευρώπη, μάχη η οποία κινείται σταδιακά από την περιφέρεια της Ένωσης προς το κέντρο και σκοπό έχει να σπάσει το δίδυμο Παρισίων-Βερολίνου και κατά συνέπεια το ευρωπαϊκό «αρχιτεκτονικό σχέδιο», όπως το γνωρίζουμε τα τελευταία πενήντα χρόνια.

Αυτά να έχουν περάσει άραγε από το μυαλό της ελληνικής κυβέρνησης, τουλάχιστον ως σκέψεις;

Source: Defence-point.gr

Το πείραμα του Worgl και η τρωτότητα του τραπεζικού συστήματος

Μια μεγάλη απόφαση

Το Wörgl (Βεργκλ) ήταν μια μικρή πόλη 4.500 κατοίκων στην Αυστρία όπου διεξήχθη ένα καινοτόμο οικονομικό πείραμα το 1932. Ήδη η Ευρώπη είχε χτυπηθεί από το κραχ του 1929, και το 1931 που εκλέχτηκε Δήμαρχος ο Michael Untergüggenberger (Μίκαελ Ούντεργκέγκενμπέργκερ) ήδη είχε έλθει η ύφεση με 30% ανεργία, και 10% άπορους...

Ο νέος Δήμαρχος προερχόταν από φτωχή αγροτική οικογένεια,
ο ίδιος κατόρθωσε να μορφωθεί μόνος του και να γίνει μηχανικός στους σιδηροδρόμους. Αν και ο ίδιος δεν ήταν μαρξιστής, είχε συνδικαλιστική δράση και υποστήριζε τα συμφέροντα των εργαζομένων ενάντια των πλουσίων επενδυτών του σιδηροδρόμου, πράγμα που το πλήρωσε με την μη προσωπική του άνοδο στην ανώτερη ιεραρχία των σιδηροδρομικών υπαλλήλων. Ήταν ένας άνθρωπος ανοιχτόμυαλος, πρακτικός, εργατικός, δραστήριος που κέρδισε την καρδιά των συμπολιτών του, οι οποίοι τον εμπιστεύτηκαν στη θέση του Δημάρχου, γνωρίζοντας ότι δεν θα τους προδώσει.

Ο νέος δήμαρχος είχε έναν μακρύ κατάλογο έργων που ήθελε να εκτελέσει. Έργα απολύτως απαραίτητα όπως η ύδρευση της πόλης, η ασφαλτόστρωση των δρόμων, ο οδικός φωτισμός και η φύτευση δέντρων κατά μήκος των οδών. Αλλά τα δημοτικά ταμεία ήταν σχεδόν άδεια, και οι δημότες ήταν ήδη σε δεινή οικονομική κατάσταση, αντιμετωπίζοντας αρκετοί από αυτούς πρόβλημα επιβίωσης. Ο Δήμαρχος καταλάβαινε ότι μία αύξηση της φορολογίας τους, προκειμένου να χρηματοδοτηθούν τα δημοτικά έργα, θα οδηγούσε σε περαιτέρω φτώχεια και ύφεση.

Ο Δήμαρχος όμως είχε μελετήσει το βιβλίο «Η Φυσική Τάξη» του οικονομολόγου Silvio Gesell (Σύλβιο Γκέσελ). Ο οποίος πίστευε ότι η αργή κυκλοφορία του χρήματος είναι η κύρια αιτία για την παραπαίουσα οικονομία. Το χρήμα ως μέσο συναλλαγής ολοένα εξαφανίζεται από τα χέρια των εργατών – παραγωγών και μαζεύεται στα χέρια των λίγων που το συσσωρεύουν, εκμεταλλεύονται τους τόκους, και δεν το επιστρέφουν πίσω στην αγορά. Κατ΄ αυτόν δηλαδή, όσο περισσότερο χρήμα είχαν, όσο περισσότεροι άνθρωποι, οι οποίοι το κυκλοφορούν συνεχώς, τότε η Κοινωνία θα έχει υγιή ανάπτυξη και ευημερία.

Ο Δήμαρχος βάζοντας σε εφαρμογή την παραπάνω θεωρία, ξεκίνησε το πρόγραμμα των Δημοτικών του έργων, δίνοντας δουλειά σε πολλούς εργαζόμενους και εργολάβους, ξεκαθαρίζοντας όμως ότι η πληρωμή τους θα γινόταν με σελίνια (το νόμισμα της Αυστρίας) όχι εκτυπωμένα από την Εθνική Τράπεζα της, αλλά από τον Δήμο του Wörgl. Όντως εκτυπώθηκαν και τέθηκαν σε κυκλοφορία 32.000 σελίνια ως "Γραμμάτια Πιστοποίησης Εργασίας", κάτι σαν ένα δωρεάν χρήμα, διότι δεν είχαν αντίκρισμα σε χρυσό, απλά αναγνώριζαν την παροχή έργου προς την Κοινότητα. Κόπηκαν χαρτονομίσματα ονομαστικής αξίας στα 1, 5 και 10 σελίνια.

Τα χρήματα του Wörgl

Στις 31 Ιουλίου 1932 δόθηκαν τα πρώτα 1.800 Σελίνια για να πληρωθούν οι μισθοί των εργαζομένων, και η αξία των υλικών που αναλώθηκαν τον πρώτο μήνα στα δημοτικά έργα. Οι άνθρωποι που πήραν αυτά τα νέα σελίνια, μπορούσαν να πληρώσουν τους δημοτικούς τους φόρους, αλλά και να αγοράσουν ψωμί. Ο αρτοποιός παίρνοντας αυτά τα σελίνια μπορούσε να αγοράζει αλεύρι από τον μυλωνά. Ο μυλωνάς αγόραζε σιτάρι από τον γεωργό. Ο γεωργός αγόραζε εργαλεία από τον σιδερά. Ο σιδεράς αγόραζε παπούτσια από τον τσαγκάρη. Ο τσαγκάρης πλήρωνε τον δάσκαλο που έκανε μάθημα στα παιδιά του. Ο δάσκαλος αγόραζε ψωμί στον αρτοποιό. Και ο κύκλος κυκλοφορίας του χρήματος επαναλαμβανότανε συνεχώς και καθημερινά, σε τέτοιο σημείο ώστε ήδη την τρίτη μέρα, ο κύκλος εργασιών ολόκληρης της πόλης να είναι παραπάνω από 10πλάσιος από τα 1.800 σελίνια που δόθηκαν στη κυκλοφορία σε σημείο το να υποπτεύονται κάποιοι ότι κάποια σελίνια είχαν πλαστογραφηθεί. Ο Δήμαρχος όμως είχε εφαρμόσει μία πρόσθετη μέθοδο για να κάνει το χρήμα να αλλάζει συνεχώς χέρια με μεγάλη ταχύτητα:

Τα χρήματα του Wörgl έχαναν το 1% της ονομαστικής τους αξίας κάθε μήνα. Για να αποφευχθεί αυτή η υποτίμηση ο ιδιοκτήτης του γραμματίου το δαπανούσε όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Ειδάλλως, την πρώτη μέρα του επόμενου μήνα, έπρεπε να αγοράσει ένα κουπόνι σανγραμματόσημο, με αξία το 1% της ονομαστικής αξίας και να το κολλήσει στο χαρτονόμισμα. Υπήρχε δηλαδή μία λειτουργία αντίθετη από τον τοκισμό, που επέτρεπε στο

χρήμα να κυκλοφορεί συνεχώς.

Ο Δήμαρχος φυσικά δεν μπορούσε να προσλάβει όλους τους ανέργους της πόλης για τα δημοτικά έργα. Με την αύξηση του κύκλου εργασιών της πόλης όμως, ο αρτοποιός για παράδειγμα δεν προλάβαινε μόνος του να βγάζει τα ψωμιά που του ζητούσαν, υποχρεώθηκε λοιπόν να προσλάβει έναν βοηθό, τον οποίον πλήρωνε με τα σελίνια του Δήμου. Το ίδιο κάνανε και οι υπόλοιποι επαγγελματίες. Οι βοηθοί που προσλήφθηκαν όμως διευρύνανε την αγοραστική δύναμη της πόλης και έτσι οι επαγγελματίες είχαν να αντιμετωπίσουν μία περαιτέρω αύξηση τηςζήτησης, σε σημείο που κανένας κάτοικος της πόλης να είναι άνεργος, αλλά αντίθετα να υπάρχουν παντού αγγελίες ζήτησης προσωπικού. Έτσι το σύστημα αρχίζει να αποκτάει μία δυναμική μορφή, και οι άνεργοι από τα γύρω χωριά έρχονται για να δουλέψουν στο Wörgl, επίσης οι παραγωγοί από τα γύρω χωριά που είχαν τα προϊόντα τους απούλητα (διότι μέχρι τώρα κανείς δεν είχε χρήματα για να τα αγοράσει) επιτέλους βρήκαν αγοραστές στο Wörgl, αλλά με τους νέους επισκέπτες διευρύνεται ακόμα περαιτέρω η αγοραστική δύναμη, ενώ ταυτόχρονα αυξάνεται και η παραγωγική δραστηριότητα. Οι ξένοι εργάτες παίρνοντας τα σελίνια του Wörgl, δυνάμωναν και τις δικές τους τοπικές οικονομίες, επεκτείνοντας την ανάπτυξη στα γύρω χωριά, αλλά το ίδιο το Wörgl έβγαινε αλώβητο, από αυτή την έξοδο του χρήματος. Ο Δήμαρχος είχε ένα στρατηγικό πλεονέκτημα: Ήταν αυτός που εκτύπωνε το χρήμα. Δεν ήταν ένας ιδιώτης τραπεζίτης με σκοτεινά συμφέροντα κυριαρχίας από πίσω του, αλλά ένας άνθρωποςστην υπηρεσία των πολιτών.

Η πίσω όψη κάθε γραμματίου περιείχε αυτολεξεί την ακόλουθη συγκινητική δήλωση, κάποια λόγια που φαίνονται σαν να γράφτηκαν σήμερα, και όμως γράφτηκαν το 1932:

 «Προς όλους τους ενδιαφερόμενους: Ο αργός ρυθμός που κυκλοφορεί το χρήμα έχει προκαλέσει μια πρωτοφανή ύφεση του εμπορίου και βύθισε εκατομμύρια ανθρώπους σε απόλυτη εξαθλίωση. Από οικονομικής απόψεως, η καταστροφή του κόσμου άρχισε! -Είναι καιρός, με αποφασιστική

και έξυπνη δράση, να προσπαθήσουμε να συγκρατήσουμε την πτωτική βουτιά του εμπορίου και έτσι να σωθεί η ανθρωπότητα από αδελφοκτόνους πολέμους, χάος και διάλυση. Οι άνθρωποι ζουν μέσα από την ανταλλαγή υπηρεσιών τους. Η υποτονική κυκλοφορία έχει σταματήσει σεμεγάλο βαθμό αυτή την ανταλλαγή και έτσι ρίχνονται εκατομμύρια άνθρωποι που θέλουν να εργαστούν εκτός εργασίας -Πρέπει, συνεπώς, να αναβιώσουμε αυτή την ανταλλαγή υπηρεσιώνκαι έτσι οι άνεργοι να επιστρέψουν στην παραγωγική τάξη. Αυτός είναι ο στόχος του πιστοποιητικού εργασίας που εκδίδεται από την αγορά της πόλης του Wörgl: Να μειώσει τα βάσανα και το φόβο, να προσφέρει δουλειά και ψωμί».

Η επιτυχία του Wörgl

Σε περίοδο 13 μηνών, ο Δήμαρχος εκτέλεσε όλα τα έργα που είχε σχεδιάσει: Ύδρευση, δρόμοι, φωτισμός. Επίσης κατασκευάστηκαν νέα δημόσια κτίρια, ένας ταμιευτήρας νερού, μία πίστα για σκι, και μια γέφυρα. Επίσης έγιναν αναδασώσεις, γιατί αντιλαμβάνονταν οι άνθρωποι του τότε, που ζούσαν πιο κοντά στη Φύση, το μελλοντικό κέρδος από την ύπαρξη των Δασών.

Σε έξι γειτονικά χωριά επεκτάθηκε το σύστημα με επιτυχία. Ο Γάλλος πρωθυπουργός, Eduard Dalladier, έκανε μια ειδική επίσκεψη για να δει το "θαύμα του Wörgl". Τον Ιανουάριο του 1933, το νέο οικονομικό σύστημα επεκτείνεται στη γειτονική πόλη της Kirchbühl, και τον Ιούνιο του 1933, ο Δήμαρχος του Wörgl συναντήθηκε με εκπροσώπους από 170 διαφορετικές πόλεις της Αυστρίας που ενδιαφέρονταν για την γενικευμένη εφαρμογή του συστήματος και στις πόλεις τους.

Η παρακάτω έκθεση συντάχθηκε από τον Claude Bourdet, έναν αυτόπτη μάρτυρα Καθηγητή του Πολυτεχνείου της Ζυρίχης:

«Επισκέφθηκα το Wörgl τον Αύγουστο του 1933, ακριβώς ένα χρόνο μετά την έναρξη του πειράματος. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι τα αποτελέσματα φτάνουν το θαύμα. Οι δρόμοι, περιβόητοι για την άθλια κατάσταση τους, συναγωνίζονται τώρα την ιταλική Autostrade (Ιταλική Εθνική Οδό). Το Συγκρότημα των Δημαρχιακών γραφείων έχει ανακαινιστεί όμορφα ως ένα γοητευτικό σαλέ με ανθισμένες γλαδιόλες. Μια νέα τσιμεντένια γέφυρα φέρει περήφανα την πλάκα: "Χτισμένο με δωρεάν χρήματα το έτος 1933". Παντού βλέπει κανείς νέους φανοστάτες στους δρόμους, καθώς και ένα δρόμο με το όνομά του Silvio Gesell. Οι εργαζόμενοι στα πολλά εργοτάξια είναι όλοι ένθερμοι υποστηρικτές του συστήματος του δωρεάν χρήματος. Στα καταστήματα τα γραμμάτια είναι αποδεκτά παντού, παράλληλα με τα επίσημα χρήματα. Οι τιμές δεν έχουν αυξηθεί. Κάποιοι υποστήριξαν ότι το σύστημα που πειραματίστηκε στο Wörgl εμποδίζει την φορολογική ισότητα, γιατί ενεργεί σαν μία μορφή εκμετάλλευσης του φορολογουμένου. Φαίνεται να υπάρχει ένα μικρό λάθος σε αυτό τον τρόπο σκέψης. Ποτέ στο παρελθόν δεν είδε κανείς τους φορολογούμενους να μη διαμαρτύρονται έντονα κατά την αφαίρεση των χρημάτων τους. Στο Wörgl κανείς δεν διαμαρτύρονταν. Αντίθετα, οι φόροι (σε μορφή γραμματίων) καταβάλλονται εκ των προτέρων στον Δήμο. Οι άνθρωποι είναι ενθουσιασμένοι με το πείραμα και διαμαρτύρονται στην Εθνική τους Τράπεζα η οποία αντιτίθεται στην έκδοση των νέων αυτών χαρτονομισμάτων (των τοπικών γραμματίων). Είναι αδύνατο να αποδώσει κανείς τη γενική βελτίωση του Wörgl μόνο στη «νέα μορφή των φόρων». Δεν μπορεί κανείς παρά να συμφωνήσει με το Δήμαρχο ότι το νέο νόμισμα εκτελεί τη λειτουργία του πολύ καλύτερα από το παλιό. Αφήνω στους ειδικούς για να διαπιστωθεί αν υπάρχει πληθωρισμός, παρά την κατά 100% κάλυψη των βασικών καταναλωτικών αγαθών. Παρεμπιπτόντως, αυξήσεις των τιμών, το πρώτο σημάδι του πληθωρισμού, δεν εμφανίζονται. Όσον αφορά την οικονομία, μπορούμε να πούμε ότι το νέο νόμισμα ευνοεί την εξοικονόμηση κατά κυριολεξία και όχι την αποθησαύριση του χρήματος. Δεδομένου ότι τα χρήματα χάνουν την αξία τους κρατώντας τα σπίτι, μπορεί κανείς να αποφύγει την υποτίμηση αυτή επενδύοντάς τα σε μία τράπεζα καταθέσεων. Το Wörgl έχει γίνει ένα είδος προσκυνήματος για τους μακρο-οικονομολόγους από διάφορες χώρες. Ο καθένας μπορεί να τους αναγνωρίσει αμέσως, από τις εκφράσεις τους, κατά τη

συζήτηση τους στους όμορφους δρόμους του Wörgl, ή ενώ κάθονται στα τραπέζια των εστιατορίων. Ο πληθυσμός του Wörgl με χαρά, περήφανος για τη φήμη τους, τους καλωσορίζει θερμά.»

Το τέλος

Η Κεντρική Τράπεζα της Αυστρίας πανικοβλήθηκε, στο ενδεχόμενο το πείραμα του Wörgl να επεκταθεί σε όλη την Αυστρία και αποφάσισε να διεκδικήσει τα μονοπωλιακά δικαιώματα της, απαγορεύοντας δωρεάν νομίσματα. Η υπόθεση έφτασε ενώπιον του Αυστριακού Ανώτατου Δικαστηρίου, το οποίο επικύρωσε το μονοπωλιακό δικαίωμα της Κεντρικής Τράπεζας για την έκδοση νομίσματος. Και έγινε ποινικό αδίκημα η έκδοση "νομίσματος έκτακτης ανάγκης". Το Wörgl γρήγορα επανήλθε στην ανεργία του 30%. Κοινωνική αναταραχή εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλη την Αυστρία, διότι οι απλοί άνθρωποι δεν καταλαβαίνανε γιατί η Κυβέρνησή τους και η Δικαιοσύνη, που υποτίθεται ότι εξυπηρετούν τα συμφέροντα των πολιτών, δεν τους αφήνει να εξασκούν τη δοκιμασμένη λύση που βρήκανε στην αντιμετώπιση της ύφεσης, αλλά τους επιβάλει τα δικά της μέτρα που αποδεδειγμένα όπως και πριν τους ξαναβύθισε στη φτώχεια και την ανέχεια. Το 1938 ο Χίτλερ προχώρησε στην προσάρτηση της Αυστρίας (χωρίς να βρει την παραμικρή πολεμική αντίσταση) με έναν από τους λόγους για αυτό, το ότι πολλοί άνθρωποι τον είδαν ως τον οικονομικό και πολιτικό σωτήρα τους. Ακολούθησε ο Πόλεμος, και το πείραμα του Wörgl έμεινε στην Ιστορία.

(Βιβλιογραφία: http://www.mindcontagion.org/worgl) 


Αναδημοσίευση απο http://infognomonpolitics.blogspot.com