Ελληνικό Ινστιτούτο Υδρογονανθράκων : Κρίσιμες επισημάνσεις για την πορεία των ερευνών σε Ιόνιο και Κρήτη

 Tο Ελληνικό Ινστιτούτο Υδρογονανθράκων (ΕΛΛΙΝΥ) θέτει ερωτήματα, αναφορικά με την έναρξη των εργασιών έρευνας υδρογονανθράκων στο Ιόνιο και την περιοχή νότια της Κρήτης.

Εμμέσως πλην σαφώς, το ΕΛΛΙΝΥ φαίνεται να υποστηρίζει πως οι συγκεκριμένες εργασίες στην ουσία πραγματοποιούνται μόνο και μόνο για να καθυστερήσουν τις εξελίξεις στον συγκεκριμένο τομέα κατά δύο περίπου έτη, ενώ η στελέχωση από πλευράς πολιτείας των υπηρεσιών που είναι επιφορτισμένες με την εν λόγω εργασία είναι το λιγότερο ελλειμματική.
Η ακριβής ανακοίνωση του ΕΛΛΙΝΥ έχει ως εξής:
«Σήμερα, όπως προκύπτει από τις σχετικές ανακοινώσεις του ΥΠΕΚΑ, αναμένεται να αρχίσει τις ερευνητικές εργασίες για την ανακάλυψη πιθανών κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στο Ιόνιο και τη Νότια Κρήτη, το ερευνητικό σεισμικό πλοίο Nordic Explorer. Το γεγονός αυτό είναι θετικό για τη χώρα και ευχόμαστε να τελειώσει επιτυχώς με ουσιαστικά αποτελέσματα.
Το ΕΛΛΙΝΥ όμως θα ήθελε να βάλει στη σωστή του διάσταση το γεγονός αυτό, με κύριο σκοπό να αποφύγει την υποβάθμισή του αλλά και την υπερεκτίμησή του.
1. Το σκάφος αυτό θα κάνει σεισμική έρευνα για πιθανό εντοπισμό πετρελαιοπιθανών περιοχών χωρίς οικονομική επιβάρυνση για το Δημόσιο.
2. Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε, ότι ένα μεγάλο μέρος του Ιονίου έχει ήδη ερευνηθεί κατά το παρελθόν και ήδη υπάρχουν χιλιάδες χιλιομέτρων σεισμικά για τα οποία το Κράτος έχει πληρώσει στο παρελθόν πολλά χρήματα.
3. Με την παρούσα έρευνα, θα ερευνηθεί βέβαια μια ευρύτερη περιοχή, που όμως χαρακτηρίζεται από μεγάλα βάθη νερού, μεγαλύτερα των 2.500-3.000 μέτρων. Άρα θα μπορούσε να ειπωθεί, ότι στην πραγματικότητα, η παρούσα έρευνα θα συμβάλλει στο να επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει πετρελαιοπιθανές περιοχές που είχαν ήδη εντοπιστεί στο παρελθόν στις ήδη ερευνημένες περιοχές, λόγω πιθανόν καλυτέρων μεθόδων και εξοπλισμού από ότι στο παρελθόν και δεύτερον, να εντοπίσει νέες σε περιοχές που δεν έχουν ερευνηθεί.
4. Όσον αφορά στην περιοχή Νότια της Κρήτης, η συμβολή της εκεί θα είναι μεγαλύτερη, διότι θα καλύψει μια περιοχή για την οποία έχουν εκτελεστεί στο παρελθόν δύο μόνον ουσιαστικά σεισμικά προγράμματα για ανεύρεση υδρογονανθράκων. Ένα δυτικά στην περιοχή της Γαύδου και ένα Ανατολικά στην περιοχή μεταξύ του Κουφονησίου και του Γαϊδουρονησίου.
5. Το Δημόσιο προσδοκά μικρά έσοδα από τη διαδικασία αυτή, που θα προκύψουν μόνο σαν ένα ποσοστό από τις πωλήσεις των δεδομένων που θα πραγματοποιήσει η PGS στους μελλοντικούς ενδιαφερόμενους επενδυτές, σύμφωνα με την ανακοίνωση του ΥΠΕΚΑ.
6. Πρέπει να σημειωθεί ότι στο παρελθόν στη χώρα μας, υπήρχε περίοδος που δύο τουλάχιστον τέτοια σκάφη εκτελούσαν συγχρόνως σεισμικά προγράμματα στο Αιγαίο και στο Ιόνιο, την ίδια ώρα γινόταν ανάλογη σεισμική έρευνα στην ξηρά και παράλληλα εκτελούντο δύο με τρεις γεωτρήσεις, χωρίς να δίνεται ιδιαίτερη δημοσιότητα. Άρα στο γεγονός αυτό δεν πρέπει να δώσουμε τόσο μεγάλο βάρος, ίσως δε είναι και παρακινδυνευμένο να τονίζεται τόσο πολύ από τα ΜΜΕ και να παρευρίσκονται τόσα υψηλόβαθμα στελέχη σε ένα τυπικό ξεκίνημα. Αντίθετα, μια υπογραφή σύμβασης, που θα είχε αδιαμφισβήτητα οφέλη για τη χώρα, με μια Διεθνή και μεγάλη πετρελαϊκή Εταιρία θα ήταν το γεγονός που όλου να βρίσκονταν παρόντες στην αναμνηστική φωτογραφία.
7. Εάν ισχύει η δέσμευση ότι οι πιο πάνω περιοχές θα δεσμευτούν 2 χρόνια, τότε μπορούμε να περιμένουμε άλλα 2 χρόνια περίπου για τη διενέργεια διαγωνισμών παραχωρήσεων και ακόμη πολύ περισσότερο για τη διενέργεια γεωτρήσεων. Φαίνεται λοιπόν ότι η διαδικασία αυτή, που σε άλλους καιρούς θα ήταν χρήσιμη, καθυστερεί πολύ τη διενέργεια γεωτρήσεων στις θαλάσσιες περιοχές, που θα μπορούσαν να είχαν γίνει νωρίτερα, με καλύτερο σχεδιασμό και με βάση τα υπάρχοντα στοιχεία, εφόσον υπήρχε καλύτερη αξιοποίησή τους.
8. Το ξεκίνημα αυτό παράλληλα θέτει και μερικά ερωτήματα που πρέπει άμεσα να απαντηθούν όπως:
Υπάρχει στο ΥΠΕΚΑ η κατάλληλη υποδομή από τεχνικούς και εξοπλισμό για την αξιοποίηση αυτών των δεδομένων, αλλά και τη μελλοντική εκκίνηση του κύκλου παραχωρήσεων που αναμένεται; Αν δεν υπάρχει, τι έχει κάνει μέχρι σήμερα το Υπουργείο προς τη κατεύθυνση αυτή; Θα χρειαστούμε πάλι ξένους συμβούλους;
Είναι έτοιμες οι κατάλληλες περιβαλλοντικές μελέτες που απαιτεί η σύγχρονη βιομηχανία έρευνας uυδρογονανθράκων που θα καλύψουν τις μελλοντικές δραστηριότητες και έχουν ληφθεί υπ’ όψη όλες οι παράμετροι που αναφέρονται στην προστασία του περιβάλλοντος και στη προστασία των τοπικών κοινωνιών από πιθανές παρενέργειες;
Την παρακολούθηση και τον έλεγχο αυτών των εργασιών θα τις κάνουν άνθρωποι που έχουν ήδη πείρα, ή απλοί υπάλληλοι που θα κάνουν εθιμοτυπικές επισκέψεις χωρίς δυνατότητα επικοινωνίας με τους ειδικούς της PGS και ανάληψης πρωτοβουλιών κατά την εκτέλεση αυτής που κρίνονται σημαντικές και εξασφαλίζουν το Δημόσιο συμφέρον αλλά και των μελλοντικών εργασιών;
Θα ήταν ενδιαφέρον να γίνει γνωστό στην κοινή γνώμη η εμπειρία των ανθρώπων αυτών σε εφαρμοσμένες ανάλογες σύγχρονες έρευνες, καθώς και οι ώρες εργασίας τους επάνω σε γεωφυσικά τέτοια σκάφη, ώστε να διαλυθούν αμφιβολίες για την επάρκειά τους.
Έχουν ξεκινήσει διαδικασίες για να βελτιώσουν το νομικό υπόβαθρο που υφίσταται και να το απαλλάξουν από ατέλειες που εντοπίστηκαν μεταγενέστερα από τους επιστήμονες, ώστε να γίνει πιο ολοκληρωμένο και πιο ελκυστικό για τους επενδυτές;
Έχει γίνει αντιληπτό ότι ξεκινά μια διαδικασία που δεν είναι κάποια ερευνητικά προγράμματα για να κάνουμε επιστημονικές ανακοινώσεις μόνo, αλλά για να αξιοποιήσουμε μη ανανεώσιμους πόρους της χώρας, που απαιτούν επαγγελματίες της βιομηχανίας πετρελαίου με συναίσθημα ευθύνης, λόγω των τεράστιων ιδιομορφιών που περιέχει και πλέον δεν γίνονται επιτρεπτά τα λάθη, οι καθυστερήσεις και η άγνοια;
Το ΕΛΛΙΝΥ χαιρετίζει το ξεκίνημα αυτό και εύχεται να έχουν μπει ήδη σε τροχιά προς επίλυση τα πιο πάνω ερωτήματα. Σε ενάντια περίπτωση είναι στη διάθεση της πολιτείας να συμβάλλει με όσες δυνάμεις μπορεί μεταφέροντας την εμπειρία του. Οι καιροί είναι δύσκολοι, ο κόσμος δεν πείθεται με ανακοινώσεις και λόγια και δεν θα συγχωρήσει άλλους ερασιτεχνικούς σχεδιασμούς. Θέλει έργα ουσίας και αποτελέσματα.
Το ΕΛΛΙΝΥ θα είναι παρόν και θα κοιτά πάντα την ουσία, που πολλές φορές δεν γίνεται αντιληπτή από τον επιφανειακό θόρυβο που αναπτύσσεται και ο οποίος πολλές φορές σκιάζει την πραγματικότητα.»
Source: defence-point.gr

Εναλλακτικές στρατηγικές για αντιμετώπιση των Μνημονίων

ουρ Δρ. Γεώργιου Κ. Φίλη

Όπως γίνεται κατανοητό, το κύριο ζήτημα της Ελλάδας σε περίπτωση αλλαγής… υποδείγματος (paradigm change) – δηλαδή σε περίπτωση κατάρρευσης για οποιοδήποτε λόγο του Μνημονίου ΙΙΙ (όπως ακριβώς συνέβη και με το νούμερο Ι και ΙΙ της… τριλογίας) – και κήρυξης στάσης πληρωμών, δηλαδή χρεοκοπίας, θα είναι – μετά τις πρώτες ημέρες χάους που θα προκύψουν της κατάρρευσης – η εισαγωγή ενός νέου νομίσματος. Όπως πολύ σωστά αναφέρουν οι αναλυτές αλλά και η ιστορία και οικονομική θεωρία διδάσκει το κύριο πρόβλημα μίας πτώχευσης θα είναι ο υπερπληθωρισμός (hyperinflation) που θα προκύψει και κατά συνέπεια η καταβαράθρωση της αξίας των χρημάτων που θα έχουμε στα χέρια μας. Στην δικιά μας δε περίπτωση η κατάσταση θα είναι ακόμα πιο περίπλοκη αφού λόγω της χρεοκοπίας, εκ των πραγμάτων θα πρέπει να πάμε σε νόμισμα το οποίο θα ελέγχουμε, άρα θα πρέπει – πέραν της αντιμετώπισης του υπερπληθωρισμού – να εισάγουμε στη ζωή μας και ένα νέο νόμισμα, το οποίο ασχέτως σε ποια ισοτιμία αρχικά το κυκλοφορήσουμε σε σχέση με το ευρώ, αυτό θα υποτιμηθεί άμεσα και σε πολύ μεγάλο βαθμό. Η ιστορία δε μας διδάσκει πως σε τέτοιες περιπτώσεις η διολίσθηση θα είναι τεράστια, καθημερινή με αποτέλεσμα ολόκληρη η οικονομία της χώρας να καταρρεύσει, ενώ θα εμφανιστούν και περιπτώσεις «μαύρης αγοράς» άλλων νομισμάτων.

Να αναφέρουμε ακόμα πως έως το συγκεκριμένο σημείο συμφωνούμε απόλυτα με τους προπαγανδιστές της «δραχμοφοβίας» και του «Ευρώ über alles», οι οποίοι μας λένε πως εάν «πάμε στη δραχμή θα είναι το τέλος της ζωής του έθνους και του κάθε ενός από εμάς ξεχωριστά», άρα «θα πρέπει να μείνουμε στο ευρώ» ακόμα και ως γκαρσόνια ή/και φτηνό εργατικό δυναμικό των Γότθων (στα πρότυπα των Μεξικάνων στη NAFTA) ακόμα και εάν χρειαστεί να πεθάνουν σε βάθος χρόνου ένα-δύο εκατομμύρια Έλληνες για διαφόρους λόγους (είτε λόγο έλλειψης ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, είτε λόγω έλλειψης των στοιχειωδών συνθηκών ανθρώπινης διαβίωσης), ακόμα κι αν μία ολόκληρη γενιά νέων ανθρώπων χρειαστεί να μεταναστεύσει, ακόμα κι αν πάψουμε να είμαστε κράτος με την πρακτική και τη νομική έννοια του όρου…

Με άλλα λόγια, ας συμφωνήσουμε πως επειδή θα έρθει η Αποκάλυψη με τον Αρμαγεδδώνα μαζί εάν φύγουμε από το ευρώ και απλά προσφύγουμε στη δραχμή, δεν θα πρέπει να υπάρχει καμία κόκκινη γραμμή και αντίδραση στις απαιτήσεις των «εταίρων», πέραν του αίματος που θα προσφέρουν για ακόμα μία φορά οι Έλληνες στο βωμό του γερμανικού επεκτατισμού στη γηραιά ήπειρο για τρίτη φορά μέσα σε έναν αιώνα;

Όμως οι εντολοδόχοι της συγκεκριμένης πολιτικής λένε τη ΜΙΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑ για το τι θα μπορούσε να συμβεί, ή μάλλον για το τι ακριβώς θα μπορούσαμε να κάνουμε εάν και εφόσον αποφασίζαμε(νε) να πάμε στη δραχμή. Οι επόμενες λοιπόν γραμμές της παρούσας σύντομης ανάλυσης θα προσπαθήσουν να παρουσιάσουν το άλλο μισό έργο, το οποίο ΕΣΚΕΜΜΕΝΑ δεν αναφέρουν οι μορφωμένοι πολιτικοί μας:

Ανακεφαλαιώνοντας τα έως τώρα δεδομένα έτσι ώστε να μπορέσουμε να συνεχίσουμε την ανάλυσή μας στη περίπτωση της «άτακτης» χρεοκοπίας της Ελλάδας:

Μετά το πρώτο χρονικό διάστημα λίγων – ελπίζουμε – εβδομάδων στις οποίες η χώρα και η κοινωνία θα πρέπει να απορροφήσει τα σεισμικά κύματα της χρεοκοπίας και του χάους που θα ακολουθήσει, η Αθήνα θα πρέπει να ετοιμάσει το πλάνο για τη μετα-ευρώ εποχή. Φυσικά η χώρα για το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα που μπορεί να είναι από δύο με τρεις εβδομάδες έως και κάποιους μήνες θα πρέπει να εξασφαλίσει για το εσωτερικό: επάρκεια καυσίμων τουλάχιστον για τον κρατικό μηχανισμό, τη δημιουργία ενός ολοκληρωμένου δικτύου για την αποθήκευση και διανομή τροφίμων σε πανελλαδικό επίπεδο, την απαραίτητη επάρκεια σε απαραίτητα υλικά των νοσοκομείων, και φυσικά την ετοιμότητα όλων των δυνάμεων ασφαλείας για την επιβολή του νόμου και της τάξης στο εσωτερικό, και της αποτροπής στο εξωτερικό. Για το εξωτερικό θα πρέπει να έχει σχηματίσει δύο-τρεις πολύ συγκεκριμένες συμμαχίες οι οποίες τη κρίσιμη στιγμή θα φέρουν την απαραίτητη ισορροπία σε πολιτικό, στρατιωτικό και οικονομικό επίπεδο, ενώ θα πρέπει να έχει παραγγείλει τη κοπή νομίσματος σε κάποια από της συμμαχικές χώρες έτσι ώστε να μη «διαρρεύσει» η συγκεκριμένη διαδικασία σε διαφόρους φίλους και «εταίρους».

Όπως μπορεί να γίνει εύκολα αντιληπτό για να γίνουν όλα τα παραπάνω, θα πρέπει ο σχεδιασμός να γίνει από τώρα, ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΑΡΓΑ, για την ακρίβεια ο σχεδιασμός θα έπρεπε να είχε ξεκινήσει από την ημέρα που ο Γιώργος Παπανδρέου εξήγγειλε από το Καστελόριζο την είσοδο της χώρας στην οικονομική επιτήρηση της Τρόικα.Επειδή όμως ο σκοπός της ανάλυσης δεν είναι να παρουσιάσουμε το κρίσιμο αυτό διάστημα της οργάνωσης του χάους, προχωράμε θέτοντας ως δεδομένο πως αργά ή γρήγορα η τάξη θα επανέλθει στη χώρα, και πως κάποιες βασικές και υποτυπώδεις λειτουργίες θα υπάρξουν παρά τη κατάρρευση.

Έτσι, μετά τη πτώχευση και την εξασφάλιση μίας κάποιας λειτουργίας του κράτους τα κύρια προβλήματα που θα αντιμετωπίσει θα είναι δύο: η εισαγωγή ενός νέου νομίσματος το οποίο θα ελέγχεται από την Ελλάδα (άρα η ισοτιμία του θα καθορίζεται από την Αθήνα), και η αντιμετώπιση των υπερπληθωριστικών τάσεων οι οποίες θα τείνουν να αποδομήσουν τη λειτουργία της κοινωνίας αλλά και θα στέλνουν στον κάλαθο των αχρήστων κάθε αρχικούς υπολογισμούς ισοτιμιών οι οποίες θα έχουν καθοριστεί σε σχέση με «σκληρά» νομίσματα (Ευρώ και δολάριο).

Σκοπός λοιπόν της πραγματικής κυβέρνησης Εθνικής Σωτηρίας που θα έχει την… τύχη να κυβερνάει εκείνη τη στιγμή τον τόπο θα είναι (α) να εισαγάγει έναν νέο νόμισμα στις απαραίτητες ποσότητες γρήγορα και με ασφάλεια και (β) να μπορέσει να καταπολεμήσει τον υπερπληθωρισμό, με σκοπό να φέρει την κατάσταση στην ομαλότητα το συντομότερο δυνατό.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση προχωρούμε σε δύο πολύ σημαντικές υποθέσεις οι οποίες εάν δεν ισχύσουν τότε τα δεδομένα αλλάζουν άρδην. Οι υποθέσεις αυτές είναι οι εξής:

Πρώτον, υποθέτουμε ότι το Ευρώ – παρά την έξοδο της Ελλάδας ΚΑΙ της Κύπρου θα συνεχίσει να υπάρχει – κάτι το οποίο βέβαια δεν θα πρέπει να το θεωρούμε δεδομένο.  Σε κάθε περίπτωση όμως είμαστε υποχρεωμένοι να θεωρήσουμε πως τελικά θα επιβιώσει διότι θα πρέπει να πάρουμε για εμάς το χειρότερο δυνατό σενάριο, ότι εμείς καταρρέουμε και οι άλλοι επιβιώνουν.

Δεύτερον, υποθέτουμε επίσης πως η κατάρρευση της Ελλάδας ΚΑΙ της Κύπρου δεν θα οδηγήσει σε μία γενική κατάρρευση του διεθνούς οικονομικού συστήματος, κάτι για το οποίο και πάλι χωράει πολύ συζήτηση, άρα κατά τη φάση της ανάκαμψης θα υπάρχουν «επενδυτές» οι οποίο θα είναι σε θέση να προχωρήσουν σε επενδύσεις σε μία «παρθένα» αγορά όπως θα είναι η Ελλάδα μετά το… κραχ.

Όπως γίνεται ευκόλως κατανοητό, σε περίπτωση που οι δύο προαναφερόμενες παραδοχές δεν ισχύσουν δηλαδή σε περίπτωση που η Ελλάδα ή η Ισπανία οδηγήσουν την Ευρωζώνη σε κατάρρευση, στην ουσία θα μιλάμε για την λήξη της διαδικασίας της ευρωπαϊκής ενοποίησης, κάτι το οποίο θα έχει με σεισμικές συνέπειες στην παγκόσμια αγορά και ειδικότερα στις οικονομίες και κοινωνίες κυρίως της Δύσης. Στην περίπτωση δηλαδή που η κατάσταση οδηγηθεί σε τέτοιες ατραπούς, ότι και να προσπαθούμε να αναλύσουμε με το παρών σημείωμα πολύ απλά δεν θα υφίσταται και τα πράγματα θα γίνουν απλούστατα, ο καθείς γυρνάει στο νόμισμά του και η «σεμνή τελετή λαμβάνει τέλος».

Ας υποθέσουμε όμως πως η Ευρωζώνη «κρατάει» και «ξερνάει ως χαλασμένο κεμπάπ» όπως ανέφερε παλιότερα ένας «φωστήρας» αναλυτής του BBC την Ελλάδα και την Κύπρο. Τι θα κάνει ο Ελληνισμός, θα εξαφανιστεί; Θα περάσουμε στις δελτούς της ιστορίας σαν τους… Μάγιας οι οποίοι πολύ απλά κάποια στιγμή… χάθηκαν;

Όχι βέβαια, εάν οι καταστάσεις μας οδηγήσουν στην έξοδο από την ευρωζώνη η υποχρέωσή μας ως Έλληνες θα είναι να μαζέψουμε τα κομμάτια μας και να χτίσουμε κάτι από την αρχή πολύ πιο στέρεο και ορθολογικό αυτή τη φορά. Αυτό τελικά πρόκειται να είναι και το ζητούμενο της μετά-Ευρώ εποχής, η Ελλάδα να μπορέσει να ζήσει με αξιοπρέπεια, ασφάλεια και με όλα εκείνα τα εχέγγυα που θα της επιτρέψουν να αναπτυχθεί υπό στέρεες αυτή τη φορά βάσεις.

Οι διάφοροι λοιπόν καθηγητές (εντός ή εκτός εισαγωγικών, διότι κάποιοι θυμίζουν τη διαφήμιση για το… Στοίχημα!) που υπογραμμίζουν πως θα ζήσουμε ημέρες κατοχής… με το αυγό να κοστίζει κάποια… δισεκατομμύρια δραχμές (ή Μνες ή Βυζαντινούς Σόλιδους ή Φοίνικες ή όπως αλλιώς θέλετε – το όνομα του νέου νομίσματος δεν θα έχει καμία σημασία), άρα δεν θα πρέπει για κανένα λόγο να χρεοκοπήσουμε, άρα να βγούμε από ευρώ, άρα να καταγγείλουμε το μνημόνιο όπως προαναφέραμεέχουν δίκιο έως ένα σημείο: Αυτό μπορεί να συμβεί μόνο όμως υπό την προϋπόθεση πως δεν θα προβούμε στις κατάλληλες κινήσεις για να το αντιμετωπίσουμε…

Και όμως, μπορούμε να αντιμετωπίσουμε και τη χρεοκοπία, και την αλλαγή νομίσματος χωρίς να ζήσουμε τον λιμό των Αθηνών της κατοχής. Μπορούμε ακόμα να επιβιώσουμε χωρίς να είναι ανάγκη οι μισοί συνταξιούχοι της χώρα να πεθάνουν για να μειωθούν τα έξοδα στο ταμεία… Πώς όμως θα γίνει αυτό;

Σε αντιδιαστολή λοιπόν με όλους του καταστροφολόγους που τρομοκρατούν τον ζαλισμένο από τα γεγονότα Έλληνα πολίτη, η απάντηση στο πως θα καταφέρουμε εισαγάγουμε το νέο νόμισμα, να καταπολεμήσουμε τον υπερπληθωρισμό και να επιστρέψουμε την χώρα στις «αγορές» συνίσταται από τις παρακάτω προτάσεις:

H νέα δραχμή δεν θα πρέπει να ριχτεί απροστάτευτη στις αδηφάγες «αγορές» – διότι θα συμβεί αυτό για το οποίο απειλούν οι «μνημονιακοί» και ο υπερπληθωρισμός θα αποσαθρώσει κάθε έννοια οικονομικής σταθερότητας, τα χρήματα των καταθετών θα χαθούν και θα ζήσουμε για ένα μεγάλο διάστημα συνθήκες «εποχής της πέτρας» – αντιθέτως θα πρέπει να προστατευθεί, δηλαδή θα πρέπει για ένα σύντομο σχετικά χρονικό διάστημα (δύο-τριών ετών) να «κλειδώσει» σε μία συγκεκριμένη – αδιαπραγμάτευτη – ισοτιμία με ένα σκληρό νόμισμα όπως είναι π.χ. το δολάριο. Ταυτοχρόνως, θα χρειαστούμε και ένα νέο «Σχέδιο Μάρσαλ» για την αναζωογόνηση της οικονομίας μας.

Η λογική των δύο παραπάνω κινήσεων, με πολύ απλά λόγια και αποφεύγοντας τεχνικούς όρους, είναι η εξής:

Σύνδεση δολαρίου-δραχμής: Η υπερτιμημένη οπωσδήποτε δραχμή  (αφού η ισοτιμία δραχμής-δολαρίου θα είναι «κλειδωμένη» για ένα χρονικό διάστημα σε επίπεδο τεχνητά υψηλό), θα επιτρέψει την τιθάσευση του υπερπληθωρισμού, ΣΧΕΔΟΝ ΑΜΕΣΑ, καθώς και θα αποτρέψει τις κερδοσκοπικές επιθέσεις από το εξωτερικό, ενώ δεν θα επιτρέψει και τη δημιουργία «μαύρης αγοράς» νομισμάτων στο εσωτερικό. Αποτέλεσμα της εισαγωγής ενός σταθερού – έστω υπερτιμημένου, άρα ακριβού – νομίσματος θα είναι να επέλθει κάποιου είδους σταθερότητα στην οικονομία τόσο στο εσωτερικό όσο και το εξωτερικό. Με το συγκεκριμένο τρόπο η Ελλάδα θα μπορέσει να καταπολεμήσει το κύριο αποτέλεσμα μίας οικονομικής κατάρρευσης, τον πληθωρισμό του οποίου τις διαλυτικές επιπτώσεις στις κοινωνίες φοβούνται οι Γερμανοί και σωστά πράττουν έως ένα σημείο αφού έχουν πικρή εμπειρία κατά τη διάρκεια των μεταπολεμικών περιόδων της δεκαετία του 1920 και του 1940, και για το λόγο αυτό μας επιβάλλουν άλλα αυτά τα προγράμματα «δημοσιονομικής πειθαρχίας».

Ταυτοχρόνως η Αθήνα θα πρέπει να διαπραγματευτεί ένα νέο «Σχέδιο Μάρσαλ» σίγουρα με τις ΗΠΑ, αλλά ίσως και με τη Ρωσία και τη Κίνα (και τις υπόλοιπες, ίσως χώρες των BRICS) με σκοπό η Ελλάδα να προχωρήσει σε έργα υποδομής και επενδύσεις, δηλαδή σε ανάπτυξη. Ο στόχος της οικονομικής αυτής βοήθειας θα είναι να καλύψει την αρχική έλλειψη ρευστού – συναλλάγματος που θα αντιμετωπίσει αφού η «σκληρή» – άρα ακριβή – δραχμή θα καταστήσει τις εξαγωγές μας πολύ ακριβές σε σχέση με τις εισαγωγές. Αποτέλεσμα αυτού θα είναι η χώρα, ενώ θα έχει στην ουσία καταπολεμήσει τον εκφυλιστικό πληθωρισμό να υποφέρει από ένα έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της – αυτό που αντιμετωπίζει δηλαδή και σήμερα με μία όμως διαφορά, τότε θα έχουμε νόμισμα το οποίο θα ελέγχουμε και δεν θα κινούμαστε σύμφωνα και αποκλειστικά με τις απαιτήσεις της «μαντάμ» του Βερολίνου. Η τονωτική αυτή ένεση θα επιτρέψει στην οικονομία της χώρας να κινηθεί και να παράγει, θα επιτρέψει την εκπόνηση ενός νέου προγράμματος δημοσίων επενδύσεων αλλά και θα δημιουργήσει ένα νέο επενδυτικό περιβάλλον για τους ιδιώτες, πάντα υπό τις συνθήκες «ελεγχόμενης σταθερότητας» αφού η σύνδεση με το δολάριο θα αποσβήνει τις πληθωριστικές πιέσεις.

Με τη παρέλευση όμως ενός ικανού χρονικού διαστήματος κατά το οποίο η χώρα – εβρισκόμενη στην «εντατική» – θα σταθεροποιείται σε μακροοικονομικό και μικροοικονομικό επίπεδο, θα πρέπει να βγει από τον «αναπνευστήρα» της σύνδεσης με το δολάριο και του «Σχεδίου Μάρσαλ». Για να το επιτύχει αυτό θα πρέπει (α) να αυξήσει τα επιτόκια έτσι ώστε να προσελκύσει επενδυτικά κεφάλαια, (β) να πάψει – τουλάχιστον επισήμως – να συνδέει τη δραχμή με το δολάριο, έτσι ώστε το νέο νόμισμα με μία φυσιολογική – ανεπισήμως… ελεγχόμενη – υποτίμηση σε σχέση με το δολάριο να μειώσει την τιμή των εξαγόμενων προϊόντων με αποτέλεσμα να βελτιώνει το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της και τελικά μέσω της εμπιστοσύνης που θα έχει ανακτήσει από τις αγορές, αφού το χρέος θα μειώνεται, να είναι σε θέση να «βγει» στις αγορές από μόνη της χωρίς περεταίρω οικονομική βοήθεια.

Όπως γίνεται κατανοητό, οι συγκεκριμένες κινήσεις έχουν ένα τεράστιο πλεονέκτημα σε σχέση με αυτό που βιώνουμε μέχρι στιγμής: Το πλεονέκτημα έχει να κάνει με το γεγονός πως η αρχική συμφωνία για την υλοποίηση ενός τέτοιου προγράμματος είναι πρωτίστως πολιτική και μετά οικονομική, δηλαδή η Ελλάδα θα πρέπει να διαπραγματευτεί σωστά σε γεωπολιτικό και γεωοικονομικό επίπεδο, και όχι στο επίπεδο του «πόσες απολύσεις θα κάνω τώρα και πόσες σε ένα μήνα για να πάρω τη… δόση μου». Όπως γίνεται αντιληπτό η γεωπολιτική διαπραγμάτευση της χώρας μας με τις ΗΠΑ αλλά και με τη Ρωσία είναι θα είναι πολύ πιο προσοδοφόρα αφού εκεί θα «πουλήσουμε» το ότι είμαστε… «μαγαζί γωνία» για μία σειρά από θέματα τα οποία ενδιαφέρουν τόσο την Ουάσιγκτον όσο και τη Μόσχα.

Έτσι, η αρχική και «κλειδωμένη» ισοτιμία δραχμής-δολαρίου εάν αποφασιστεί σε πολιτικό επίπεδο μπορεί πολύ εύκολα να καθοριστεί από τα επιτελεία των κυβερνήσεων με βάση τις οικονομικές παραμέτρους του θέματος. Το «Σχέδιο Μάρσαλ» αποτελεί ακόμα ένα πεδίο διαπραγμάτευσης με βάση τα πραγματικά και εκτιμώμενα δεδομένα της ελληνικής οικονομίας, ενώ στο ποσό αυτό θα μπορούσαν να συμβάλλουν και οι Ρώσοι αλλά και οι Κινέζοι. Τέλος το πότε η χώρα θα αποδεσμευθεί από το δολάριο, και το πώς θα διαμορφώσει το επιχειρηματικό περιβάλλον για να προσελκύσει επενδύσεις, και σε ποιους τομείς πάλι θα μπορεί να καθοριστεί μέσω συζητήσεων. Σε απλά Ελληνικά η συγκεκριμένη επιλογή θα βάλει στη πρώτη θέση την πολιτική και την κοινωνία και δε δεύτερη μοίρα του «μύωπες»… λογιστές και υπαλληλίσκους διαφόρων οικονομικών ιδρυμάτων οι οποίοι το μόνο που επιζητούν είναι η επιβίωση των ημετέρων και τίποτα περισσότερο.

Κλείνοντας το συγκεκριμένο σημείωμα θα πρέπει να προχωρήσουμε στις παρακάτω διευκρινήσεις:

Πρώτον, τo πλαίσιο που σκιαγραφήθηκε με αδρές γραμμές δεν αποτελεί πανάκια για το πρόβλημα της χώρας, αλλά αποτελεί πιστεύουμε μία χειροπιαστή λύση σε περίπτωση που η χώρα καταλήξει τελικά εκτός Ευρωζώνης. Με άλλα λόγια ακόμα και στη συγκεκριμένη περίπτωση θα πρέπει να παλέψουμε για τη χώρα και τους ανθρώπους μας και να επιβιώσουμε…

Δεύτερον, ένα πολύ σημαντικό σημείο το οποίο χρήζει μεγάλης συζήτησης είναι το τι ακριβώς θα γίνει με το χρέος. Από τη πλευρά μας, πέραν της αρχικής τοποθέτησης πως ο «μπαταχτσής» δεν ταιριάζει ως χαρακτηρισμός στο έθνος των Ελλήνων, θα σημειώσουμε τρία θέματα. α) Είναι προφανές πως θα πρέπει να γίνει πολύ προσεχτικός έλεγχος το τι ακριβώς είναι αυτό που χρωστάμε και το τι έχει να κάνει με τόκους και μάλιστα τοκογλυφικούς. β) Η διεθνής νομοθεσία έχει προβλέψεις για την προστασία του δανειολήπτη αναφορικά με το κατά πόσο το χρέος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως «επαχθές» (Odious Debt). γ) Και κυριότερο, αυτό που δεν λένε οι «μνημονιακοί», είναι πως η διαχείριση ενός τέτοιου χρέους σε μία τέτοια στιγμή είναι κυρίως προϊόν διαπραγμάτευσης και πολιτικών – όχι οικονομικών – συζητήσεων.

Έχει για παράδειγμα κανείς αναρωτηθεί που πήγε και τί συνέβη ακριβώς με το χρέος του Ιράκ, μετά την πτώση του Σαντάμ Χουσεΐν; Με άλλα λόγια από τη στιγμή πλέον που το χρέος της χώρας μας έχει μετατραπεί από χρέος σε ιδιώτες σε χρέος προς κράτη, η συζήτηση θα πρέπει να κινηθεί στην σφαίρα της υψηλής πολιτικής, του δούναι και του λαβείν, έτσι ώστε να μπορέσουμε να ελαφρύνουμε την πλάτη του λαού μας από βάρη τα οποία δεν του αναλογούν και το σταματάμε εδώ…

Από εδώ και πέρα τη σκυτάλη την λαμβάνει ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ ο οποίος για ακόμα μία φορά ξεκαθάρισε πως το χρέος της Ελλάδας θα πρέπει να «κουρευτεί» διότι πολύ απλά ως 189% του Α.Ε.Π. δεν είναι βιώσιμο, αλλά και ο πρόεδρος της Ρωσίας ο οποίος υπογράμμισε πως η Ελλάδα δεν θα τραβούσε αυτά που περνάει εάν είχε τη δραχμή…

Τρίτον, θα πρέπει να καταστεί ξεκάθαρο πως με το συγκεκριμένο πλαίσιο που παρουσιάζουμε, σε καμία περίπτωση δεν στέλνουμε στο «πυρ το εξώτερον» όλες τις προβλέψεις του μνημονίου οι οποίες πολύ απλά αναφέρουν κάποια από τα χιλιάδες κακώς κείμενα που θα πρέπει να διορθώσουμε για να μπορέσουμε να ξεφύγουμε από την… κακοδαιμονία μας. Είναι σαφές πως ακόμα και να τα καταφέρουμε να επιβιώσουμε, εάν οι δομές του κράτους μας παραμείνουν ως έχουν τότε σε καμία περίπτωση είτε είμαστε στο ευρώ, είτε σε δραχμή, είτε σε δολάριο είτε σε οτιδήποτε άλλο σκεφτούμε, δεν πρόκειται να φτιάξουμε κάτι σωστό και στέρεο και σε μερικά χρόνια θα βρισκόμαστε στην ίδια και απαράλλαχτη κατάσταση.

Ο δημόσιος τομέας, με ευρώ ή χωρίς, με μνημόνιο ή χωρίς, θα πρέπει να μειωθεί και να γίνει λειτουργικός. Οι νόμοι θα πρέπει να εφαρμόζονται και ο επιχειρηματίας θα πρέπει να βοηθηθεί από το κράτος να προσφέρει αυτό που μπορεί. Φυσικά η φοροδιαφυγή θα πρέπει να καταπολεμηθεί και ο Έλληνας θα πρέπει να δει το κράτος ως «αρωγό» και όχι ως «δυνάστη», από την άλλη το κράτος θα πρέπει να δει τον πολίτη ως «συνεταίρο» και όχι ως «δυνητικό κλέφτη». Το σταματάμε εδώ για να μην ακουστούμε ως… πολιτικοί, νομίζουμε πως το επιχείρημα είναι κατανοητό. Η τελευταία επισήμανση στο συγκεκριμένο σημείο είναι πως ο στρατηγικός ορίζοντάς μας θα πρέπει να είναι να μπορέσουμε τελικά να δημιουργήσουμε «κράτος» (διότι τώρα δεν έχουμε) μέσα στα επόμενα 10 έτη, τέτοιο κράτος το οποίο η… Τρόικα θα ήταν υπερήφανη για εμάς, αλλά με τέτοιο τρόπο ώστε να μη χρειαστεί να θυσιαστεί, μέσα σε 24 μήνες, ο μισός πληθυσμός της χώρας για να επιβιώσει ο άλλος μισός – κάτι το οποίο με… σαφήνεια προβλέπει το μνημόνιο ΙΙΙ.

Τέταρτον, το «defence-point.gr» θεωρεί τιμή του να αποτελεί έναν από τους πρωτεργάτες και «εμπόρους ελπίδας» αναφορικά με το ζήτημα των υδρογονανθράκων, το να σημειώσουμε την αξία τους για το νέο οικονομικό μοντέλο της χώρας θεωρούμε πως είναι πλέον πλεονασμός θα σημειώσουμε μόνο το εξής: Συμφωνούμε απόλυτα με τον πρωθυπουργό ο οποίος όπου σταθεί και όπου βρεθεί, πλην φυσικά της Βουλής, μιλάει για τη αξία των ελληνικών κοιτασμάτων και τη σημασία της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Συμπληρώνουμε λοιπόν πως η ανακήρυξη ΑΟΖ – μέσα στο συγκεκριμένο πλαίσιο διαπραγμάτευσης με τους εξωτερικούς δρώντες – και η εκμετάλλευση των κοιτασμάτων μας θα δημιουργήσει για πρώτη φορά στην μετα-οθωμανική Ελλάδα μία πηγή πλούτου και εισροής κεφαλαίων και ρευστού, η οποία θα μας επιτρέψει επιτέλους να παράγουμε κάτι το οποίο να μπορούμε να εξάγουμε σταθερά και αδιαλείπτως στο εξωτερικό, με ότι αυτό συνεπάγεται για το θέμα της οικονομικής μας ανάπτυξης και πολιτικής μας ισχύος.

Ακόμα όμως και σε αυτό το θέμα θα πρέπει να σημειώσουμε πως η εκμετάλλευση των αποθεμάτων μας θα πρέπει να λειτουργήσει ως μία σχετικά άμεση πηγή εσόδων, τα οποία όμως σε βάθος χρόνου θα πρέπει να συνοδευτούν με την ανάπτυξη και άλλων τομέων της οικονομίας μας, διότι δεν έχει κανένα νόημα να εξαρτόμαστε από ένα αγαθό (commodity) το οποίο υπό συνθήκες η ζήτησή του μπορεί να μεταβληθεί άρδην σε σχέση με τους οικονομικούς κύκλους των κρατών αλλά και τις πολιτικές συγκυρίες, άρα και η τιμή του. Με άλλα λόγια οι υδρογονάνθρακες θα μας βοηθήσουν να ορθώσουμε το ανάστημά μας για πρώτη φορά μετά την εποχή του Βυζαντίου και θα μας δώσουν τον απαραίτητο χρόνο (δηλαδή τα απαραίτητα έσοδα) για να ορθοποδήσουμε αρχικά και κατόπιν να αναπτύξουμε το συγκριτικό πλεονέκτημα του Ελληνισμού ο οποίος δεν είναι άλλος από το υψηλό μορφωτικό επίπεδο, η καινοτομία και η επιχειρηματικότητα.

Θα πρέπει να έχει γίνει ως τώρα σαφές πως οι πολιτικοί μας ταγοί λένε στον κόσμο τη μισή αλήθεια, αφού επιμένουν με την εμμονή… αυτιστικού στο πληθωριστικό φαινόμενο της αλλαγής νομίσματος ενώ ΕΣΚΕΜΜΕΝΑ ΛΗΣΜΟΝΟΥΝ υπάρχει τρόπος η χώρα να αποφύγει το πικρό ποτήριο τούτο… Ο φίλος αναγνώστης θα πρέπει να αντιληφθεί, ότι στην πραγματικότητα η Ελλάδα ακόμα και εάν χρεοκοπήσει δεν θα σταματήσει να αναπνέει και να ζει, μπορεί φυσικά κάποια συμφέροντα να θιγούν αλλά αυτό στα πλαίσια της ιστορικής πραγματικότητας είναι… κατανοητό, όσο κατανοητό είναι πως και κάποιοι άλλοι θα κερδίσουν. Το βασικό όμως είναι πως η χώρα ακόμα και εκτός ευρώ έχει μέλλον, ίσως να έχει ένα καλύτερο μέλλον, από αυτό που μας υπόσχονται οι «τρομολάγνοι» παντογνώστες διαμορφωτές της… κοινής γνώμης.

Η Ελλάδα έχει περάσει πολύ μεγαλύτερες μπόρες από τη σημερινή, έχει αντιμετωπίσει χειρότερους κινδύνους από την πτώχευση, σε τελική ανάλυση το έχει ξαναβιώσει. Είναι σαφές πως στο πλαίσιο της σύντομης επίγειας ζωής μας ως άνθρωποι – οι οποίοι σε σχέση με του προγόνους μας έχουμε περάσει πολύ καλύτερα – να αισθανόμαστε πως χάνουμε το έδαφος από τα πόδια μας, πως θα πέσει οι ουρανός στο κεφάλι μας. Δυστυχώς ή ευτυχώς είμαστε πολύ «μικροί» για να δούμε την μεγάλη εικόνα των εξελίξεων στην ανθρώπινη ιστορία, είμαστε όμως σίγουρα πολύ «μεγάλοι» στο να κατανοήσουμε πως η Ελλάδα «προώρισται να ζήσει» και να εξασφαλίσουμε πως «θα ζήσει»…

Κλείνοντας να σημειώσουμε τρία θέματα: Πρώτον, όπως μπορεί να γίνει κατανοητό η όλη ανάλυση στερείται λεπτομερειών αναφορικά με το ζήτημα της διαπραγμάτευσης με τους διαφόρους «ενδιαφερομένους» πολύ απλά διότι κάποια θέματα θα πρέπει να μην δημοσιευτούν. Δεύτερον,το «www.defence-point.gr» θα δημοσιεύσει με ευχαρίστηση κάθε τεκμηριωμένη και ευπρεπώς διατυπωμένη άποψη η οποία θα προωθεί το διάλογο στο συγκεκριμένο κρίσιμης σημασίας για την επιβίωση της χώρας ζήτημα. Τρίτο, σε επόμενη ανάρτηση, συνεχίζοντας της συγκεκριμένη συζήτηση θα αναφερθούμε σε μία χώρα η οποία αντιμετώπισε με παρόμοιο τρόπο ΚΑΙ ΜΕ ΕΠΙΤΥΧΙΑ το σοβαρότατο οικονομικό πρόβλημα που αντιμετώπιζε… ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΠΩΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΕΚΤΟΣ ΤΗΣ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗΣ (η οποία βέβαια σήμερα είναι στους… G20, αν και τα προβλήματα προσφάτως επανήλθαν)

Source: .http://www.defence-point.gr/news/?p=62697

Η τουρκική στρατηγική για την αναθεώρηση του καθεστώτος του Αιγαίου

Η πολιτική της Άγκυρας για αναθεώρηση του καθεστώτος του Αιγαίου και αμφισβήτησης του status quo, πολιτική που εφαρμόζεται με συνέχεια και συνέπεια από το 1973, πέρασε  σε νέα φάση. Όπως έχει γίνει κατά καιρούς στο παρελθόν, μεταβάλλεται η τρέχουσα πρακτική και ο άμεσος στόχος, ενώ η στρατηγική επιδίωξη παραμένει η ίδια.
Αυτή τη φορά η Άγκυρα δεν αφήνει καμία απολύτως αμφιβολία ως προς τον άμεσο στόχο και την εφαρμοζόμενη τακτική. Σε μία οργανική συνέχεια της πολιτικής της για αμφισβήτηση του Αιγαίου, πέρασε για πρώτη φορά στη ρητή κι έμπρακτη αμφισβήτηση του καθεστώτος κατοικημένων νησίδων του Αιγαίου. Ήταν μια λογική κίνηση, δεδομένου ότι η Άγκυρα είχε ήδη επιτύχει την καταγραφή των ελληνικών βραχονησίδων ως γκρίζων ζωνών, και δεδομένου ότι προχωρά πάντα με μικρά αλλά συστηματικά βήματα στη διεύρυνση της επιθετικότητάς της. Η αμφισβήτηση της κυριαρχίας σε δύο μικρά κατοικημένα ελληνικά νησιά υπήρξε λογική επόμενη κίνηση.

Αυτό που προκαλεί σοκ είναι η αντίδραση της ελληνικής πλευράς. Ή, για την ακρίβεια, η έλλειψη αντιδράσεως, και η συνέχιση της … επίθεσης φιλίας προς την Τουρκία, ενώ αυτή κλιμακώνει τις ευθείες επιθετικές της ενέργειες προς την ελληνική πλευρά.Η κίνηση της Τουρκίας να κλιμακώσει τις διεκδικήσεις της έναντι της Ελλάδος, και μάλιστα με την απειλή εναντίον κατοικημένων, πλέον, περιοχών, θα μπορούσε να είναι η χρυσή ευκαιρία για την Ελλάδα. Πιο συγκεκριμένα, η Ελλάδα είχε, κατά την τελευταία περίοδο, εγκλωβιστεί σε ένα δίλημμα που της δημιούργησε η Τουρκία:

Οι προκλήσεις της ήταν πάντοτε κλιμακούμενες με μικρά βήματα, γεγονός που δυσκόλευε την Ελληνικές κυβερνήσεις (ή τους έδινε μία καλή πρόφαση να αποφύγουν) να ορίσουν την κόκκινη γραμμή πέραν της οποίας δεν θα ανεχτούν περαιτέρω αμφισβήτηση των κυριαρχικών τους δικαιωμάτων, και η πολιτική τους έναντι της Τουρκίας θα αλλάξει δραστικά. Από το χειμώνα του 2008-2009 η Τουρκία προέβη σε μία ρητή, σαφή και ιταμή κλιμάκωση των προκλήσεών της. Διακήρυξε ότι το Αγαθονήσι και το Φαρμακονήσι είναι «αγνώστου πατρός», πρέπει η Ελλάς και η Τουρκία να συναποφασίσουν για το καθεστώς τους, οι (καθεστωτικές) τουρκικές εφημερίδες διαπίστωσαν ότι… οι κάτοικοί τους μεταφέρθηκαν εκεί νύχτα ως έποικοι για να δικαιολογήσουν τις ελληνικές αξιώσεις επί του νησιού, παραβιάζει συστηματικά και ολοένα και πιο προκλητικά τον εναέριο χώρο τον νησίδων, προβαίνοντας συνεχώς σε χαμηλές υπερπτήσεις, και καλώντας το… ελικόπτερο του Έλληνα προέδρου της Δημοκρατίας που επισκέπτονταν το νησί την άνοιξη να απομακρυνθεί επειδή παραβιάζει τον τουρκικό εναέριο χώρο.

Αν η τρέχουσα ελληνική κυβέρνηση είχε εγκλωβιστεί από την τακτική των προηγουμένων κυβερνήσεων σε μία παγιωμένη κατάσταση αποδοχής των προκλήσεων την οποία δεν μπορούσε (ευλόγως) να αλλάξει εύκολα εν ψυχρώ, η νέα κατάσταση της έδινε τη χρυσή ευκαιρία: ήταν η κατάλληλη στιγμή να δηλωθεί (προς πάσα κατεύθυνση) ότι η Τουρκία εδώ ξεπερνά τα εσκαμμένα, ότι η απειλή εναντίον ελλήνων πολιτών δε θα γίνει ανεκτή, κι ότι τουρκικές στρατιωτικές ενέργειες που θα θέτουν σε κίνδυνο έλληνες πολίτες θα αντιμετωπίζονται δυναμικά. Ή, πιο απλά, ότι οτιδήποτε επιχειρεί να πετάξει πάνω από κατοικημένες ελληνικές νησίδες θα αποτελεί στόχο προς εξουδετέρωση.
Αλλά πέραν του ότι η κλιμάκωση αυτή της Άγκυρας ήταν μία ευκαιρία για «ανοικτή στροφή» στην ελληνική πολιτική στο Αιγαίο, η στροφή αυτή καθίστατο πλέον επιτακτική για λόγους αυτοπροστασίας της ελληνικής πλευράς.

Η νέα πολιτική της Άγκυρας με σαφήνεια επιδιώκει να δημιουργήσει τετελεσμένο στο χώρο του Αιγαίου. Το τετελεσμένο αυτό θα αφορά την παγίωση νέου status quo, κατά το οποίο το Αγαθονήσι και το Φαρμακονήσι (ως αντιπροσωπευτικά ενός πολύ μεγαλύτερου πλήθους νησιών) θα είναι ασαφούς και αμφισβητούμενης κυριαρχίας, θα είναι “disputed islands” όπως θα αναφέρονται πλέον σε αυτά ο διεθνής τύπος και οι ξένες κυβερνήσεις (όπως ακριβώς αναφέρονται και στην Ίμια). Το καθεστώς αυτό είναι πιθανόν να αποτελεί στόχο καθ’εαυτό, είναι όμως πολύ πιο πιθανόν να αποτελεί την προετοιμασία για την λογικά επόμενη κίνηση της Άγκυρας. Και η κίνηση αυτή είναι η αιφνιδιαστική κατάληψη μίας κατοικημένης νησίδας – του Φαρμακονησίου, του Αγαθονησίου ή και άλλης κατοικημένης νησίδας.
Καλώς ή κακώς, δεν είναι επιχειρησιακά δύσκολη, σε μία κατάλληλη ευκαιρία, η αιφνιδιαστική και σχετικά αναίμακτη κατάληψη μίας τέτοιας νησίδας. Η τουρκική κυβέρνηση θα μπορεί, έτσι, ένα πρωί, να εμφανιστεί στην Ελλάδα με μία τέτοια νησίδα υπό την κατοχή της, με τους κατοίκους σαν ομήρους, και με την πρόσκληση σε διαπραγματεύσεις για τον καθορισμό του συνολικού καθεστώτος του Αιγαίου. Η Ελλάδα θα τεθεί τότε προ του διλήμματος είτε να ξεκινήσει έναν πλήρη πόλεμο κατά της Τουρκίας (γιατί επιχειρησιακά αυτή είναι η αναπόφευκτη απάντηση σε αυτή την ενέργεια) είτε να προσέλθει ταπεινωμένη σε διαπραγματεύσεις. Βεβαίως υπάρχει και δύο ενδιάμεσες στρουθοκαμηλικές λύσεις, από αυτές που πολύ αρέσουν στο ελληνικό πολιτικό κατεστημένο:

• Η ελληνική κυβέρνηση θα διακηρύξει ότι δεν αναγνωρίζει το νέο status quo, και το καταληφθέν νησάκι παραμένει (de jure) στην ελληνική κυριαρχία. Και φυσικά μία αναπόφευκτη αλλαγή κυβερνήσεως θα δώσει λύση και στο εσωτερικό πρόβλημα που θα δημιουργηθεί, καθώς η καινούργια κυβέρνηση θα μπορεί να αδρανήσει επικαλούμενη ότι για το πρόβλημα φταίει η απερχόμενη κυβέρνηση, και φυσικά δε μπορεί κανείς να της ζητήσει να κηρύξει … πόλεμο στην Τουρκία για να διορθώσει τα λάθη της αντιπολίτευσης…

• Εναλλακτικά, και σε εφαρμογή του θλιβερού δόγματος του ισοδυνάμου τετελεσμένου, η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να επιχειρήσει σχετικά γρήγορα να καταλάβει κι αυτή μία μικρή αντίστοιχη τουρκική κατοικημένη νησίδα. Αλλά η λύση αυτή είναι μάλλον δύσκολη και πάντως ατελέσφορη.

Είναι δύσκολη γιατί:
Οι αντίστοιχες τουρκικές βραχονησίδες είναι πολύ λιγότερες από τις ελληνικές, και είναι δυνατόν να φυλαχθούν πολύ καλύτερα από κάποιον ο οποίος και την πρωτοβουλία έχει (άρα δε θα αιφνιδιαστεί) και πολύ περισσότερο ανθρώπινο δυναμικό διαθέτει ώστε να μπορεί να επανδρώσει επαρκέστατες φρουρές στους λίγους στόχους που διαθέτει.
Και είναι ατελέσφορη γιατί:
α) Η απλή ανταλλαγή βραχονησίδων είναι ολέθρια λύση για την Ελλάδα. Γιατί είναι η Ελλάδα που έχει τις πολλές νησίδες και νησάκια στο Αιγαίο. Η Τουρκία θα είναι παραπάνω από ευτυχείς να βάλει τις βραχονησίδες της στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων μαζί με τις ελληνικές, για τον απλούστατο λόγο ότι μόνον να κερδίσει μπορεί από τέτοιες διαπραγματεύσεις.
β) Το μήνυμα που μεταδίδει στην άλλη πλευρά το δόγμα του «ισοδύναμου τετελεσμένου» είναι ότι οποιοδήποτε εγχείρημα από τουρκικής πλευράς είναι, σε κάθε περίπτωση ασφαλές, γιατί η Ελλάδα δεν πρόκειται να κλιμακώσει η ίδια την κατάσταση, ό,τι κι αν συμβεί, αλλά θα προσπαθεί να κρατήσει την κρίση στο κατώτατο χαμηλό επίπεδο. Η διαβεβαίωση αυτή για ασφαλές παίγνιο είναι ανοικτή πρόσκληση στην Άγκυρα για τυχοδιωκτισμούς και κλιμάκωση των ενεργειών της. Δεν είναι αποτροπή, είναι προτροπή.

Σε οποιοδήποτε κράτος του κόσμου που σέβεται τον εαυτό του, διέπεται από κοινό νου και δεν έχει καταστεί, εμφανώς ή όχι, κράτος-δορυφόρος, θα ήταν να διακηρύξει urbi et orbi, και προς πάσα κατεύθυνση, ότι οι νέες αυτές ενέργειες ξεπερνούν τα εσκαμμένα, κι ότι σε νέα περίπτωση παραβιάσεως των θεμελιωδών κυριαρχικών της δικαιωμάτων θα τα προασπίσει με κάθε μέσον. Και ότι, όπως είπε «κάποιος» σε παλαιότερη εποχή, αν η Τουρκία ανοίξει την πόρτα του φρενοκομείου, η Ελλάς θα την ακολουθήσει. Αυτό όχι μόνον είναι η καλύτερη προάσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της, αλλά και ο καλύτερος τρόπος προάσπισης της ειρήνης. 
http://www.enkripto.com/2009/07/blog-post_1676.html

Για μια ουσιαστική στρατιωτική εκπαίδευση

Του Ευστάθιου Παλαιολόγου

Η σημασία του να εκπαιδεύεσαι όπως θα πολεμήσεις, και ο κίνδυνος να πολεμήσεις όπως εκπαιδεύτηκες...

Στην Εθνική Φρουρά, και στον Ελληνικό Στρατό σε μικρότερο βαθμό ίσως, η εκπαίδευση πάσχει σε ένα κύριο τομέα, αυτόν της ρεαλιστικότητας. Οι «ανησυχίες» για τυχόν ατυχήματα ή ταλαιπωρία καταντούν να γίνουν ο κύριος ΑΝΣΚ της εκπαίδευσης εις βάρος πάντοτε της αληθοφάνειας και της ουσίας.

Ίσως να μην έχει και τόση σημασία αν τα δόγματα, οι τακτικές και τα μέσα στα οποία εκπαιδεύεσαι είναι ξεπερασμένα ή παρωχημένα, όση σημασία έχει σε αυτά που εκπαιδεύεσαι να το κάνεις ρεαλιστικά. Το σίγουρο είναι ότι ο ρεαλισμός θα ωθούσε στην βελτίωση των δογμάτων και τακτικών και σε αλλαγές στα μέσα και υλικά. Διότι αλλιώς επιτίθεσαι όταν ο αντίπαλος σου έχει τυφέκια κινητού ουραίου και αλλιώς όταν έχει ένα πολυβόλο σε κάθε ομάδα... 

Η έλλειψη ρεαλισμού στην εκπαίδευση οδηγεί σε «επικές» νίκες στις επιδείξεις και σε τραγικές ήττες στον πραγματικό πόλεμο. Έχουμε ξαναγράψει για την σημασία της χρονικής διάρκειας στην εκπαίδευση. Αν η άσκηση διαρκεί δύο ημέρες πολλά προβλήματα θα παραμείνουν αφανή. Από τα πιο απλά, όπως σε πόσα ζευγάρια κάλτσες θα έχει πρόσβαση ο στρατιώτης, μέχρι σε πιο περίπλοκα όπως πια δεξαμενή καυσίμου χρησιμοποιείς στο «Λεωνίδας» σου.

Το ίδιο σημαντικό ρόλο παίζει και ο παράγοντας βάρος. Και ειδικά στο επίπεδο του φόρτου μάχης. Αν οι στρατιώτες είναι συνηθισμένοι στις άδεις εξαρτήσεις στον πόλεμο θα ηττηθούν από το βάρος των ίδιων των υλικών τους πριν καν βρεθούν αντιμέτωποι με τον εχθρό.

Άλλος παράγοντας είναι η απεικόνιση του εχθρού και της δράσης και αντίδρασης του. Αλλιώς καταλαμβάνεις ένα έρημο ύψωμα και αλλιώς συμπεριφέρεσαι όταν ο διαιτητής σου πει ότι είσαι «νεκρός» επειδή κινείσαι νωχελικά. Αλλιώς παραλλάσεις το όχημα σου όταν δεν θα σε ψάξει κανένας και αλλιώς όταν σε ψάχνουν επίγεια και εναέρια μέσα.

Έχουμε επίσης τον παράγοντα πρακτικότητα. Ειδικά στις παραμελημένες διαδικασίες ΔΜ. Αναχορηγία νερού και πυρομαχικών, διακομιδές, χειρισμός αιχμαλώτων, συντήρηση και επισκευές. Άλλο να το λές και άλλο να το κάνεις.

Όλα τα παραπάνω στηρίζονται σε μία στέρεη βάση. Στην ατομική τακτική. Αυτό που οι ξένοι- τους οποίους τόσο συχνά σνομπάρουμε- αποκαλούν basic soldiering. Πως ο καθένας χειρίζεται το όπλο του, πως κινείται στο πεδίο της μάχης, πως ετοιμάζει τον φόρτο του, πως διαβιώνει στο ύπαιθρο, πως παράσχει Α’ Βοήθειες, πως προσανατολίζεται, πως καταδεικνύει στόχους, πως εκτιμά αποστάσεις, πως επικοινωνεί, πως, πως, πως... Και ίσως να είναι εδώ που καταλήγουν όλα. Στην ανυπαρξία ρεαλιστικής εκπαίδευσης στην ατομική τακτική.

Συνοψίζοντας, εκπαιδεύσου όπως θα πολεμήσεις για να μην πολεμήσεις όπως εκπαιδεύτηκες!

Source : http://www.enkripto.com/2010/12/basic-soldiering.html

Εθνική κυριαρχία και Ειδικές Οικονομικές Ζώνες

Η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας είναι ένα γεγονός που έγινε αποδεκτό και από τον πολιτικό κόσμο της χώρας, ως αναγκαίο κακό. Μάλιστα, δεν ήταν λίγοι εκείνοι οι πολιτικοί "άρχοντες" που δικαιολογήθηκαν ομολογώντας πως δεν φέρουν ευθύνη, επειδή η απώλεια αυτή υφίσταται από την είσοδο της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα... (αλλά δεν αναφέρονται στο γιατί δεν ενημέρωσαν -έστω και εκ των υστέρων, αλλά εγκαίρως- τον Ελληνικό λαό για την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας)!

Η απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας, όμως, είναι ένα άλλο θέμα. Για να γίνει εφικτή, θα πρέπει να εφαρμοσθεί ο κανόνας του "διαίρει και βασίλευε" (διαίρεσε, εξασθένησε τις όποιες αντιστάσεις, δημιούργησε συνθήκες αντιπαλότητας μέσω των "ιδεολογιών" ή του τοπικισμού κ.α.), ο οποίος είναι αρχαιότερος ακόμη και από το αρχαιότερο επάγγελμα της πορνείας... Για να συμβεί αυτό και για να μπορέσουν οι "άρχοντες" της Ευρώπης να επιβληθούν σε μία ήπειρο η οποία έχει γίνει θέατρο μαχών υπέρ της ελευθερίας, αναγκαίο κακό είναι η δημιουργία μικρών κρατών (νεοσύστατων κατά προτίμηση) ή η διαίρεση ήδη υφισταμένων κρατών σε υποκρατίδια (στην περίπτωση της Ελλάδας βλ. Καλλικράτης), ανίσχυρα και ανίκανα να αντισταθούν στις όποιες ορέξεις των πανίσχυρων τραπεζιτών ή πολυεθνικών βιομηχανιών.

Κι έτσι, αφού το πείραμα έγινε σε χώρες του τρίτου κόσμου (με τα γνωστά καταστροφικά αποτελέσματα), αποφασίσθηκε η εφαρμογή του και στην... Ελλάδα! Όπερ εγεννήθησαν οι ΕΟΖ (Ειδικές Οικονομικές Ζώνες), οι οποίες στην ουσία θα λειτουργούν ως μικρά ανεξάρτητα κράτη μέσα στο γενικότερο (και κατ' ουσίαν ανύπαρκτο) Ελληνικό κράτος. Με ειδικούς νόμους (φυσικά υπέρ των "επενδυτών") θα επιβάλουν ειδικά καθεστώτα, λίαν εθνικώς επικίνδυνα, με λειτουργικές μεθόδους που ελάχιστα θα απέχουν από όσα ίσχυαν στο Νταχάου και στα άλλα στρατόπεδα του Γ' Ράιχ.

Φυσικά, οι εν Ελλάδα κυβερνώντες, ποιώντες την νήσσαν περί άλλων τυρβάζουν, αν και προ πολλών ετών έχουν ήδη αποδεχθεί τον κατακερματισμό της χώρας προς όφελος των ευρωπαίων "χορηγών" τους. Όμως, επειδή τα "αφεντικά" βιάζονται να βάλουν χέρι στην Ελλάδα (βλέπετε, έκαναν την κρίση για να έχουν κατάδική τους την μεγάλη ευκαιρία υπερπλουτισμού για τους ίδιους), ενεχειρίασαν στο περίφημο (και  με την μορφή πολυνομοσχεδίου) Μνημόνιο 3, την εφαρμογή και λειτουργία των ΕΟΖ εντός της Ελλάδας από 1/1/2014...

Διαβάζουμε, λοιπόν, από την σελίδα 174 του περίφημου πολυνομοσχεδίου:

II) Πιλοτικό πρόγραμμα ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος

1. Τίθεται σε πιλοτική εφαρμογή πρόγραμμα ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος σε δύο περιοχές της επικράτειας με διαφορετικά κοινωνικοοικονομικά χαρακτηριστικά, οι οποίες θα οριστούν με την κοινή υπουργική απόφαση της υποπερίπτωσης 3 της παρούσας διάταξης.

2. Το πρόγραμμα απευθύνεται σε άτομα και οικογένειες που διαβιούν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, παρέχοντας στους δικαιούχους ενίσχυση εισοδήματος συνδυαζόμενη με δράσεις κοινωνικής επανένταξης. Το πρόγραμμα λειτουργεί συμπληρωματικά με τις εκάστοτε εφαρμοζόμενες πολιτικές για την καταπολέμηση της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού.

3. Με κοινή απόφαση των Υπουργών Οικονομικών και Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας, η οποία δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, καθορίζονται οι όροι και οι προϋποθέσεις εφαρμογής της παρούσας διάταξης, ιδίως δε:

α. Οι δικαιούχοι για ένταξη στο πρόγραμμα.

β. Η βάση υπολογισμού και το ύψος του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος για κάθε άτομο ή οικογένεια.

γ. Οι διαδικασίες ένταξης στο πρόγραμμα και καταβολής της παροχής ως διαφοράς μεταξύ του πραγματικού εισοδήματος και του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος.

δ. Οι αρμόδιες υπηρεσίες για την εφαρμογή του προγράμματος καθώς και η επιλογή των δύο περιοχών της επικράτειας όπου θα εφαρμοστεί πιλοτικά το πρόγραμμα.

4. Η πιλοτική εφαρμογή του προγράμματος ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος αρχίζει την 1.1.2014.

Μήπως λοιπόν οι περίφημες ειδικές οικονομικές ζώνες τίθενται σε εφαρμογή, υπό τον μανδύα “πιλοτικού προγράμματος ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος”, από 1-1-2014 με κοινή υπουργική απόφαση;

Source : http://kostasxan.blogspot.gr/2012/11/3-2014.html

Το Σχέδιο Β! για την Ελλάδα

Την Τετάρτη 7 Νοεμβρίου του 2012 ο ολετήρας της Γερμανίας πρόκειται να περάσει πάνω από το πτώμα της Ελλάδας ή μάλλον πάνω από το πτώμα του μεταπολιτευτικού συστήματος, το οποίο – και αυτό είναι η ειρωνεία της τύχης – εκπροσωπείται από τη σημερινή κυβέρνηση η οποία αποτελείται και από τις τρεις παραδοσιακές πτέρυγες που το συνέστησαν όλα αυτά τα 38 έτη. Σε ανάρτησή μας πριν μερικές ημέρες προσπαθήσαμε να προδιαγράψουμε τους λόγους για τους οποίους το σύστημα αυτό θα καταρρεύσει και υπενθυμίσαμε στους φίλους του «www.defence-point.gr» πως το έργο που παίζεται σήμερα το είχαμε αναλύσει από τον προηγούμενο Μάιο – άρα δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει.

Επιπροσθέτως, υποσχεθήκαμε πως πολύ σύντομα πρόκειται να παρουσιάσουμε μία πρόταση η οποία θα μπορούσε να αποτελέσει μία βάση συζήτησης για το ΣΧΕΔΙΟ Β’ για τη χώρα μας, πολύ απλά διότι είναι προφανές πως με το Σχέδιο… Α’, ΟΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΣΤΡΑΒΑ (για εμάς τους Έλληνες). Στη πραγματικότητα αυτό που επιδιώκεται να επιτευχθεί με τόσο αίμα, πόνο και ιδρώτα, μέσω της ψήφισης του ενός άρθρου (!) του σχεδίου νόμου, έχει να κάνει με τη θυσία της Ιερής Αγελάδας της Μεταπολιτευτικής Ελλάδας η οποία δεν είναι άλλη από τον δημόσιο τομέα, αλλά και να δημιουργηθεί και ένα εργασιακό πλαίσιο το οποίο δεν θα έχει καμία σχέση με το Ευρωπαϊκό «Κεκτημένο», όπως έχει αυτό σχεδιαστεί και υιοθετηθεί από την εποχή της υπογραφής των Συνθηκών της Ρώμης με τις οποίες δημιουργήθηκε αυτό που σήμερα ονομάζουμε Ευρωπαϊκή Ένωση.

Για όλους αυτούς τους λόγους κρίνεται σκόπιμο πριν τη παρουσίαση της πρότασης για το ΣΧΕΔΙΟ Β’ να αναλύσουμε εν συντομία το γιατί θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να εφαρμόσουμε ένα εναλλακτικό σχέδιο, ένα σχέδιο το οποίο θα έχει να κάνει με την Ελλάδα, θα είναι σχεδιασμένο από Έλληνες, θα εκτελεστεί από Έλληνες και θα προσπαθεί να σώσει τους Έλληνες, διότι θα πρέπει να γίνει κατανοητό πως αυτή τη στιγμή ότι συμβαίνει στη χώρα έχει σχεδιαστεί από ξένους και εκτελείται από εντολοδόχους…

Των Δρ. Γεωργίου Κ. Φίλη, Μιχαήλ Βασιλείου και «Ειδικού Συνεργάτη»

«Η μόνη λειτουργία των οικονομικών προβλέψεων είναι να κάνουν την αστρολογία να φαίνεται αξιόπιστη» («The only function of economic forecasting is to make astrology look respectable») [Τζον Κένεθ Γκαλμπράιθ, καθηγητής οικονομικών Παν/μιο Xάρβαρντ, 1908-2006]. Η πραγματικότητα λοιπόν που αντιμετωπίζει ο πλανήτης και η χώρα μας ειδικότερα, τη τωρινή περίοδο δεν θα μπορούσε να περιγραφεί καλύτερα από το διάσημο πλέον αυτό «ρητό» του Τ. Κ. Γκαλμπράιθ, του μεγάλου αυτού οικονομολόγου, φιλοσόφου και συγγραφέα του οποίου οι απόψεις υιοθετήθηκαν αλλά και πολεμήθηκαν τόσο από την επιστημονική κοινότητα όσο και από το πολιτικό κατεστημένο στο οποίο έδρασε για το μεγαλύτερο μέρος του 20ου αιώνα.

Τι μας λέει λοιπόν ο καθηγητής Γκαλμπράιθ; Δύο πολύ απλά πράγματα, πρώτον, υπάρχει πολύ μεγάλη αμφιβολία για το μέλλον και δεύτερον και κυριότερο, οι περισσότεροι από εμάς αρνούμαστε να παραδεχτούμε πως υπάρχει τόσο μεγάλη αμφιβολία για το μέλλον. Πώς μπορούμε να περιγράψουμε τη συγκεκριμένη συμπεριφορά με έναν απλό και κατανοητό τρόπο; Στην επιστημονική κοινότητα η έννοια της αμφιβολίας για το μέλλον έχει παρουσιαστεί ως το «Το Συμβάν του Μαύρου Κύκνου» («The Black Swan Event») ενώ η άρνηση να παραδεχτούμε ως άνθρωποι την έννοια πως το μέλλον είναι άδηλο έχει χαρακτηριστεί ως «Το Σύνδρομο της Στρουθοκαμήλου» («The Ostrich Syndrome»).

Με άλλα λόγια – είτε λάβουμε υπόψη μας τον Μαύρο Κύκνο είτε τη Στρουθοκάμηλο – ο ανθρώπινος νους ο οποίος είναι προγραμματισμένος να λειτουργεί σε συγκεκριμένες… συχνότητες και με βάση αυτό που έχει… συνηθίσει να εκλαμβάνει ως πραγματικότητα αρνείται να παραδεχτεί δύο βασικά αναπόφευκτα γεγονότα:

Πρώτον, αρνείται πεισματικά να παραδεχτεί πως οι… κύκνοι δεν είναι όλοι λευκοί. ‘Έτσι, όσες χιλιάδες λευκούς κύκνους και να παρατηρήσει κάποιος το να βγάλει το συμπέρασμα πως είναι τελικά λευκοί όλοι τους στο τέλος θα κάνει λάθος γιατί κάποια στιγμή – αργά ή γρήγορα – θα πέσει πάνω στον… μαύρο, με αποτέλεσμα η θεωρία του να αποδειχτεί λάθος.

Δεύτερον, το να αρνείται να παραδεχτεί – βάζοντας το κεφάλι στο… χώμα – πως στο τέλος όσους λευκούς κύκνους και να καταμετρήσει θα εμφανιστεί και ο μαύρος, δεν πρόκειται να ωφελήσει σε τίποτα διότι πολύ απλά στο τέλος θα αποδειχτεί το λάθος του.

Το πρόβλημα στη περίπτωσή μας είναι πως δεν έχουμε να κάνουμε απλώς με παρατήρηση, κάποιων συμπαθών ζώων της εκπληκτικής πανίδας του πλανήτη μας αλλά ο «Μαύρος Κύκνος» και η «Στρουθοκάμηλος» στην πραγματική ζωή είναι πολύ πιο σημαντικά πράγματα, τα οποία είτε πιστεύουμε πως δεν πρόκειται να συμβούν γιατί απλά δεν υπάρχουν είτε ακόμα και να ξέρουμε πως υπάρχουν δεν μπορούμε να παραδεχτούμε πως θα μας συμβούν. Αυτό ακριβώς είναι και η απόλυτη συνταγή που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη καταστροφή.

Για την Ελλάδα μας ο «Μαύρος Κύκνος» δεν είναι άλλος από την επερχόμενη χρεοκοπία, ή για την ακρίβεια «άτακτη χρεοκοπία», αφού την… τακτική την έχουμε από τον Απρίλιο του 2010. Η δε «Στρουθοκάμηλος» δεν είναι άλλη από το πολιτικό σύστημα της χώρας – ΚΑΙ τον λαό μας – ο οποίοι και οι δύο θεωρούν πως «αυτά τα πράγματα δεν συμβαίνουν» σε εμάς.

Πόσοι εκατομμύρια άνθρωποι πριν από εμάς λειτούργησαν ως «Στρουθοκάμηλοι» μπροστά τον δικό τους «Μαύρο Κύκνο» άραγε, σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο (στο σημείο αυτό αφήνουμε τον κάθε αναγνώστη στις προσωπικές του σκέψεις), πόσοι δεν είπαν πως ο «Τιτανικός» δεν βυθίζεται άρα δεν θέλουμε λέμβους, πόσοι πίστεψαν πριν την 9η Σεπτεμβρίου πως οι ΗΠΑ είναι άτρωτες και «κανείς δεν μπορεί να μας χτυπήσει στο σπίτι μας», πόσοι τέλος θεώρησαν πως το δυτικό καπιταλιστικό σύστημα είναι «η τελειότερη κοινωνικο-οικονομική οργάνωση («Το τέλος της ιστορίας» κατά τον καθηγητή Φράνσις Φουκουγιάμα) της ανθρώπινης κοινωνίας άρα δεν υπάρχει περίπτωση να καταρρεύσει».

Επειδή λοιπόν οι πολιτικοί μας για την ώρα φαίνεται να αποτελούν την επιτομή της «Στρουθοκαμήλου» – οι περισσότεροι εσκεμμένα αφού μόνο αμόρφωτοι δεν θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν – και επειδή μόλις ο «Μαύρος Κύκνος» εμφανιστεί, το πολιτικό σύστημα θα θέσει σε λειτουργία το πλεονέκτημα του άλλου υπό εξέταση συμπαθούς όντος, την ταχύτατα της Στρουθοκαμήλου για την απομάκρυνση από τον… κίνδυνο, το «www.defence-point.gr», αντιλαμβανόμενο την κρισιμότητα της καταστάσεως κοιτάει στα μάτια τον «Μαύρο Κύκνο», δεν το βάζει στα πόδια όπως η «Στρουθοκάμηλος», αναλύει γιατί η πιθανότητα να τον δούμε είναι τεράστια και το κυριότερο κάνει μία προσπάθεια να περιγράψει, στα πλαίσιο του δυνατού, κάποιες κινήσεις με τις οποίες θα μπορέσουμε να διαχειριστούμε αυτή τη… παρουσία.

Να ενημερώσουμε τους υποτίθεται ανίδεους πολιτικούς ταγούς μας πως αυτό που κάνουμε ονομάζεται επιστημονικά ως Policy Analysis (Πολιτική Ανάλυση), και βασίζεται πάνω στην βεβαιότητα της εμφάνισης του «Μαύρου Κύκνου» στη ζωή ενός ατόμου, μίας ομάδας, ενός οργανισμού, ή ενός κράτους ολόκληρου. Έτσι με τις επόμενες αναρτήσεις του «www.defence-point.gr» θα γίνει μία προσπάθεια απλά να περιγραφεί, και πιο συγκεκριμένα να σκιαγραφηθεί το χειρότερο (;) δυνατό σενάριο μαζί με κάποιο γενικό πλαίσιο αντιμετώπισης μίας τόσο δύσκολης και περίπλοκης κατάστασης.

Στις επόμενες ημέρες οι φίλοι του «www.defence-point.gr» θα διαβάσουν μία σειρά αναλύσεων οι οποίες πραγματεύονται με το πως θα πρέπει να αντιμετωπίσει η Ελλάδα τις άμεσες επιπτώσεις της χρεοκοπίας, και πως η Αθήνα θα πρέπει να σχεδιάσει τη νέα οικονομική της πολιτική με ένα νέο νόμισμα «την επόμενη ημέρα», όταν το χάος και ο κουρνιαχτός κατακαθίσει και το κράτος μπορέσει να λειτουργήσει. Τέλος, θα γίνει και μία προσπάθεια να σκιαγραφηθούν οι κίνδυνοι που μπορεί να φέρει το «μετα-ΠΑΣΟΚ» του 21ου αιώνα – ο ΣΥΡΙΖΑ – στον τομέα της αμυντικής λειτουργίας της χώρας, ενώ ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στον ρόλο και των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας σε μία τόσο κρίσιμη για τον τόπο ιστορική συγκυρία.

Κλείνοντας το εισαγωγικό αυτό σημείωμα θα πρέπει να γίνει κατανοητό πως όλα όσα αναφέρονται και θα αναφερθούν τις επόμενες ημέρες, δεν αποτελούν παρά ένα πρόπλασμα πολιτικής η οποία για να αποδώσει έχει χιλιάδες άλλες παραμέτρους και μεταβλητές οι οποίες φυσικά και δεν είναι δυνατόν ή δεν θα ήταν και πρέπων να παρουσιαστούν δημοσίως από τον παρόντα ιστοχώρο. Αυτό προσπαθήσαμε απλά να επιτύχουμε είναι να δείξουμε συνοπτικά την όψη του «Μαύρου Κύκνου» αλλά και να αποδείξουμε πως με σχέδιο και χωρίς φόβο υπάρχουν όλες οι λύσεις και στα πλέον δύσκολα προβλήματα.

Κλείνουμε το παρών σημείωμα επισημαίνοντας πως ελπίζουμε από καρδιάς τελικά να μη χρειαστεί να δούμε και στη πραγματικότητα αυτόν τον κύκνο, και οι αναρτήσεις αυτές να αποτελέσουν μία απλή άσκηση επί χάρτου. Επειδή όμως, ή έως τώρα διαμορφούμενη κατάσταση έχει επιβεβαιώσει τις εκτιμήσεις μας και επειδή το πιθανότερο είναι ο «Μαύρος Κύκνος» να βρίσκεται στη τελευταία… στροφή του δρόμου στον οποίο βρισκόμαστε… τουλάχιστον ας πάψουμε να παριστάνουμε τις… στρουθοκαμήλους και ας τον κοιτάξουμε στα μάτια…

Source: defence-point.gr

Ποιοί Ελληνοαμερικανοί εκλέχθηκαν στις χθεσινές εκλογές στις ΗΠΑ

Με την ελπίδα ότι θα συνεχίσουν να στηρίζουν την Ελλάδα στο νέο ασταθές γεωπολιτικό περιβάλλον....

Οι Ελληνοαμερικανοί Τζον Σαρμπάνης (Δημοκρατικός από το Μέριλαντ) και Γκας Μπιλιράκης (Ρεπουμπλικανός από την Φλόριντα και συμπρόεδρος του «Ελληνικού Συνδέσμου») επανεκλέγονται στη Βουλή των Αντιπροσώπων.

Επίσης, επανεκλέγεται η Νίκη Τσόνγκα (Δημοκρατική από τη Μασαχουσέτη, σύζυγος του αείμνηστου Ελληνοαμερικανού γερουσιαστή και υποψηφίου για την προεδρία των ΗΠΑ, Πολ Τσόνγκα).

Νικητής στην χθεσινή εκλογική αναμέτρηση είναι και ο σταθερός υποστηριχτής των ελληνικών θέσεων Ρόμπερτ Μενέντεζ, ο οποίος επανεκλέγεται στη θέση που κατέχει στη Γερουσία από την πολιτεία Νιου Τζέρσεϊ.

Θέση στη Γερουσία διεκδικεί από την πολιτεία Νεβάδα η Δημοκρατική βουλευτής Σέλι Μπέρκλεϊ, ελληνοεβραϊκής καταγωγής από τη Θεσσαλονίκη. Εάν τελικά δεν εκλεγεί η κ. Μπέρκλεϊ, δεν θα υπάρχει πλέον κανένας γερουσιαστής ελληνικής καταγωγής μετά την αποχώρηση της Ρεπουμπλικανής Ολυμπίας Σνόου, η οποία δεν έθεσε υποψηφιότητα στις χθεσινές εκλογές.

Ακόμη δεν έγιναν γνωστά τα αποτέλεσμα για την ελληνικής καταγωγής Ντίνα Τάιτους (Δημοκρατική από τη Νεβάδα), η οποία διεκδικεί θέση στη Βουλή, ενώ έχασαν οι υποψήφιοι ομογενείς για τη Βουλή, Τζον Αρβανίτης (Δημοκρατικός από το Νιου Τζέρσεϊ) και Τζέιμς Κάργας (Δημοκρατικός από το Τέξας).

Στη Νέα Υόρκη επανεκλέγεται η δημοκρατική βουλευτής, Κάρολιν Μαλόνι (συμπρόεδρος του «Ελληνικού Συνδέσμου» στη Βουλή).

Σε πολιτειακό επίπεδο αναμένεται να εκλεγούν ο πολιτειακός γερουσιαστής της Νέας Υόρκης δημοκρατικός Μιχάλης Γιάνναρης, ενώ για την πολιτειακή Βουλή της ίδιας πολιτείας η Δημοκρατική Αραβέλλα Σιμωτά και η Ρεπουμπλικανή, Νικόλ Μαλλιωτάκη.
 

Source : defencenet.gr