Συρία : Προετοιμασίες για τον Αρμαγεδώννα

Το Ισραήλ ενισχύει τις δυνάμεις του στα σύνορά του κατά μήκος της γραμμής εκεχειρίας με τη Συρία στα Υψίπεδα του Γκολάν, καθώς εντείνονται οι συγκρούσεις μεταξύ του Στρατού και των ισλαμιστών και Λίβυων μισθοφόρων (κατά κύριο λόγο, γιατί έχουν καταμετρηθεί μισθοφοροι από 7 αραβικά κράτη από τους αιχμαλώτους και τους νεκρούς, καθώς και από την Τουρκία). Ισραηλινές μονάδες σπεύδουν στην περιοχή μεταφέρεται στην περιοχή ενώ αυξήθηκαν οι περιπολίες των μαχητικών αεροσκαφών, όπως μεταδίδει το γαλλικό πρακτορείο. Την ίδια στιγμή ο Ισραηλινός πρέσβης στην Αθήνα Άριελ Μέκελ, συναντάται σε ένα ραντεβού ιδιαίτερης σημασίας, με τον υπουργό Εθνικής Άμυνας Πάνο Παναγιωτόπουλο στο γραφείο του δεύτερου. Θα ενημερώσει τον υπουργό για την κατάσταση ασφαλείας όπως διαγράφεται αυτή την στιγμή στην περιοχή και θα ζητήσει ελληνική πολιτική στήριξη στις ενέργειες του Τελ Αβίβ. Το Ισραήλ έχει αποστασιοποιηθεί από την πολιτική των ΗΠΑ στην Συρία και συνεργάζεται στενά με την Μόσχα στην αναχαίτιση των ισλαμιστών στην Συρία, αν και η Ουάσιγκτουν "εγγυάται" για την ασφάλειά του. Ο Έλληνας υπουργός Εθνικής Άμυνας χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης στο Ισραήλ και η κίνηση του να επισκεφθεί την κορβέτα Sa'ar 5 του ισραηλινού Ναυτικού, πέρα από κάθε πρωτόκολλο έχει "ζεστάνει" ακόμα περισσότερο την ελληνοϊσραηλινή στρατηγική σχέση.. Πολλοί ισραηλινοί στρατιώτες έχουν σταλεί στα υψώματα του Γκολάν "επισήμως για εκπαίδευση, όμως θα βρίσκονται εκεί για την περίπτωση που συμβεί κάτι", διευκρίνισε ισραηλινή πηγή στο ίδιο πρακτορείο."Με την επέκταση των συγκρούσεων στη συριακή πλευρά των υψωμάτων του Γκολάν, ο ισραηλινός στρατός ενισχύει την ασφάλεια στα σύνορά του με τη Συρία προσθέτοντας επιπλέον φράγματα από συρματόπλεγμα και αντιαρματικές παγίδες", δήλωσε μια από τις πηγές που θέλησε να διατηρήσει την ανωνυμία της. Μια άλλη πηγή των υπηρεσιών ασφαλείας, που επίσης θέλησε να διατηρήσει την ανωνυμία της, επιβεβαίωσε ότι γίνονται εργασίες ενίσχυσης της ασφάλειας των συνόρων μεταξύ του Ισραήλ και της Συρίας, προσθέτοντας ότι έχουν κυρίως στόχο την Χεζμπολάχ: "Μπορεί να υπάρξουν κινήσεις αποσταθεροποίησης από τρομοκρατικές οργανώσεις". Πρin από λίγες ημέρες ο Ισραηλινός στρατιωτικός διοικητής, Χέρτζ Χαλέβι της 91ης Ταξιαρχίας του ισραηλινού Στρατού, που σταθμεύει στο βόρειο τμήμα των συνόρων της χώρας δήλωνε στους δημοσιογράφους ότι "ο Στρατός μας προετοιμάζεται για έναν μεγάλο πόλεμο στο Λίβανο με σοβαρότητα και επαγγελματισμό. Θα είναι ένας δύσκολος και βίαιος πόλεμος, αλλά ελπίζουμε πολύ σύντομος" Ο Χαλέβι τόνισε ότι οι ισραηλινές στρατιωτικές δυνάμεις προετοιμάζονται για πόλεμο εν όψει του κινδύνου ανάφλεξης της περιοχής, από την στιγμή που θα επιτεθούν οι δυτικοί και η τουρκία στην Συρία. "Ο ισραηλινός στρατός θα προσπαθήσει να αξιοποιήσει το χάος που θα δημιουργηθεί από ενδεχόμενη ανατροπή του Άσαντ. Ο πόλεμος θα είναι πολύ διαφορετικός. Η επίθεση στο Λίβανο θα είναι πολύ βίαιη". Σύμφωνα με την Haaretz ο ισραηλινός στρατός στην επίθεση του κατά της Χεζμπολάχ έχει προβεί σε επιθετικές προσομοιώσεις, ειδικά σε χωριά του νότιου Λιβάνου και έχει δοκιμάσει τα σχέδιά του για μια μεγάλης έκτασης επιχείρηση. Οι Ισραηλινοί εγκαθιστούν με μεγάλη ταχύτητα το αντιπυραυλικό σύστημα Trophy στα άρματα μάχης Merkava III και IV και θεωρούν ότι μέχρι το τέλος του μήνα θα έχει ολοκληρωθεί η εγκατάσταση του συστήματος σε μία ταξιαρχία προκειμένου να αποφευχθεί η καταστροφή του 2006 όταν δεκάδες ισραηλινά άρματα μάχης καταστράφηκαν από ρωσικής κατασκευής αντιαρματικά Kornet-E και Metis. Source : defencenet.gr

Στρατηγικές μείωσης κόστους επιχειρήσεων

Ένα πρόγραμμα μείωσης κόστους στην πράξη έχει να κάνει με τη βελτίωση της κερδοφορίας μιας επιχείρησης. Με τη μείωση των δαπανών, τα κέρδη αυξάνονται χωρίς να απαιτείται παράλληλη αύξηση των πωλήσεων. Αν το πρόγραμμα μείωσης κόστους συνδυάζεται και με πρόγραμμα αύξησης πωλήσεων, τότε σίγουρα τα θετικά αποτελέσματα πολλαπλασιάζονται. Ένα καλό δομημένο σχέδιο θα βάλει μια εταιρεία σε καλό δρόμο για την επίτευξη της μέγιστης κερδοφορίας.Ένας βασικός ρόλος της διοίκησης μιας εταιρείας είναι να βελτιώσει την αποδοτικότητα και την κερδοφορία της . Όταν μελετάτε ένα πρόγραμμα μείωσης κόστους, σίγουρα δεν πρέπει να υποθέτετε ότι οι πιο προφανείς περικοπές είναι και οι πιο σωστές περικοπές. Καινοτόμες τεχνικές διαχείρισης μπορούν να προσφέρουν νέους τρόπους προσέγγισης σε παλαιά προβλήματα.Υπάρχουν διάφορες επιλογές για τη μείωση του κόστους με μη παραδοσιακούς τρόπους. • Η δημιουργία ομάδων εργαζομένων που θα κάνουν προτάσεις για μείωση κόστους • Αναθεώρηση της υφιστάμενης δομής της παραγωγής ή της παροχής υπηρεσιών• Δημιουργία νέων διαδικασιών • Εφαρμογή καλών πρακτικών σε διαχείριση κόστους μέσω στοιχεία Benchmarking • Συνεργασία με εξειδικευμένες εταιρείες μείωσης κόστους Ένα αποτελεσματικό πρόγραμμα μείωσης κόστους πρέπει να προκύπτει από την εις βάθος κατανόηση των εξόδων της εταιρείας, ένα όραμα για το μέλλον, την επιθυμία να συνεχίσει η εταιρεία να ικανοποιεί τους πελάτες και ένα σωστό σχεδιασμό της διαχείρισης κόστους. Η διαδικασία μείωσης κόστους θα πρέπει να είναι η εφαρμογή ενός μελετημένου σχεδίου δράσης με τους εργαζόμενους που εμπλέκονται να είναι προσαρμοσμένοι στο σκοπό της εταιρείας καισ τους μακροπρόθεσμους στόχους της. Source : http://www.crshellas.net

Μόρφωση και εθνική παρακμή

Ο Αρθουρ Σοπενχάουερ (Γερμανός φιλόσοφος,1788-1860) είπε σχετικά με τη μόρφωση: «Το να λες κατιτί είναι πράγμα φυσικό. Το να αντιλαμβάνεσαι αυτό που ειπώθηκε ακριβώς όπως ειπώθηκε, είναι μόρφωση». Επομένως, η μόρφωση με τη γενική έννοια είναι θέμα συμπεριφοράς. Παρατηρείται διαφοροποίηση στη σημασία της μόρφωσης από εποχή σε εποχή. Tο αρχαίο μορφωτικό πρότυπο είχε ως στόχο την καλλιέργεια του ανθρώπου μέσω του έρωτα, της θεωρίας και της ισόρροπης ανάπτυξης των δυνάμεών του. Στο Βυζάντιο, όπου υπάρχει το εκκλησιαστικό και θρησκευτικό μορφωτικό ιδεώδες, κυριαρχεί ο ιδανικός τύπος του πιστού, ενώ στην Αναγέννηση παρατηρείται κυριαρχία του ελληνιστικού και χριστιανικού ιδεώδους. Στη σύγχρονη εποχή, η μόρφωση αποκτά νόημα μέσα από ιδεώδη και ανώτερες επιδιώξεις, τα οποία καλείται να υιοθετήσει ο άνθρωπος στη ζωή του, καθώς και να επιδείξει προσήλωση στα αιτήματα της εποχής του. Και τι είναι η παρακμή; Η παρακμή είναι η απώλεια της δύναμης, της ζωτικότητας και της αξίας μιας χώρας. Ιστορικά, σχεδόν νομοτελειακά, η παρακμή διαδέχεται μια περίοδο ακμής. Στη χώρα μας, διαμέσου των αιώνων της μακράς ιστορίας μας, έχουμε να επιδείξουμε χρονικές περιόδους εξαιρετικής ακμής αλλά και περιόδους βαθιάς παρακμής. Σε τέτοιες περιόδους παρακμής η χώρα βίωσε οδυνηρές εμπειρίες οι οποίες πολλές φορές συνοδεύτηκαν από απίστευτες ανθρωπιστικές κρίσεις και από εθνικές καταστροφές. Σήμερα δυστυχώς η πατρίδα μας ευρίσκεται σε παρακμή: οικονομική, αξιακή, κοινωνική και εντέλει εθνική. - Οικονομική παρακμή, αφού έπειτα από δεκαετίες αλόγιστης πολιτικής, προκειμένου σήμερα να αποφευχθεί η ασύντακτη χρεοκοπία, η χώρα έχει τεθεί σε ομηρία από τους δανειστές. - Αξιακή παρακμή, αφού οι παραδοσιακές αξίες μας, όπως η έννοια του έθνους, της δικαιοσύνης, της παιδείας, της θρησκείας και της αξιοκρατίας απαξιώνονται. - Κοινωνική παρακμή, αφού η κοινωνική συνοχή κλυδωνίζεται επικίνδυνα και οι πολίτες, κυρίως λόγω της οικονομικής κρίσης, προτάσσουν σχεδόν αποκλειστικά το προσωπικό τους συμφέρον έναντι του συλλογικού. - Και εντέλει εθνική παρακμή, αφού οι συνεκτικοί κρίκοι που άρρηκτα συνδέουν τους πανέλληνες κλονίζονται και οι διαχρονικοί εθνικοί στόχοι και οι κόκκινες γραμμές που οι στόχοι αυτοί επιβάλλουν ασαφοποιούνται κάτω από το άγχος της οικονομικής επιβίωσης. Αυτές είναι αντικειμενικές διαπιστώσεις. Το μεγάλο ζητούμενο είναι οι δράσεις που απαιτούνται για να υπερβούμε την παρούσα κατάσταση. Η αναζήτηση του «φαρμάκου» που θα μας βοηθήσει να μπούμε ξανά σε περίοδο ακμής. Κατά την άποψή μας, ένα από τα δραστικότερα φάρμακα είναι η μόρφωση. Σε αυτό το πεδίο εμείς οι Ελληνες έχουμε συγκριτικό πλεονέκτημα, αφού η Ιστορία μάς διδάσκει ότι οι περίοδοι ακμής ήταν συνδεδεμένες με άνθηση της παιδείας και της μόρφωσης των πολιτών. Και οι μορφωμένοι πολίτες κατά τον Σωκράτη είναι: 1. Αυτοί που ελέγχουν δυσάρεστες καταστάσεις, αντί να ελέγχονται από αυτές. 2. Αυτοί που αντιμετωπίζουν όλα τα γεγονότα με γενναιότητα και λογική. 3. Αυτοί που είναι έντιμοι σε όλες τους τις συνδιαλλαγές. 4. Αυτοί που αντιμετωπίζουν γεγονότα δυσάρεστα και ανθρώπους αντιπαθείς καλοπροαίρετα. 5. Αυτοί που ελέγχουν τις απολαύσεις τους. 6. Αυτοί που δεν νικήθηκαν από τις ατυχίες και τις αποτυχίες τους. 7. Αυτοί που δεν έχουν φθαρεί από τις επιτυχίες και τη δόξα τους. Source : Του Χριστόδουλου Ι. Στεφανάδη, καθηγητή Καρδιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, από protothema.gr

Η περικύκλωση της Ελλάδας από την Τουρκία

Τελικά όλα είναι θέμα οικονομικού κόστους; Τι συμβαίνει άραγε με τα – ανυπολόγιστης αξίας – στρατηγικά συμφέροντα αυτής της χώρας; Ποιοι άραγε υπερασπίζονται τα ζωτικά της συμφέροντα; Υπάρχει κυβέρνηση που θα τα δει όλα αυτά ή μήπως τελικά ως χώρα περιορισμένης εθνικής κυριαρχίας η Ελλάδα βρίσκεται έρμαιο των σχεδιασμών των λεγόμενων συμμάχων που μας οδηγούν στην καταστροφή; Η είδηση πέρασε – όπως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις – στα ψιλά των εφημερίδων, αφήνοντας στην κοινή γνώμη την εντύπωση ότι κάποιοι ενδιαφέρονται για επενδύσεις και είναι διατεθειμένοι να δώσουν λεφτά και να μας... σώσουν. Κοιτώντας λίγο καλύτερα την είδηση, βλέπει κανείς μια γιγαντιαία προσπάθεια και δραστηριότητα τουρκικών επιχειρήσεων να βάλουν στο χέρι λιμάνια και τουριστικές υποδομές, όχι μόνο στο Αιγαίο, αλλά και στο Ιόνιο. Με άλλα λόγια, η τουρκική επιχειρηματική δραστηριότητα, εκμεταλλευόμενη την ελληνική καχεξία στο οικονομικό, αλλά κυρίως στο πολιτικό επίπεδο, βοηθά την υλοποίηση των πολιτικών στόχων της Άγκυρας, που δεν είναι άλλοι από την ηγεμονία στην περιοχή. Ηγεμονία όχι μόνο σε οικονομικό επίπεδο... Και ενώ οι Τούρκοι προσπαθούν να μας «σώσουν» διά της περικυκλώσεως, η ελληνική οικονομική και πολιτική ελίτ ασχολείται με «επενδύσεις»… με κόστη και με ευρώπουλα, αγνοώντας, προφανώς, ότι δεν αποτιμώνται όλα σε χρήμα. Το τουρκικό ενδιαφέρον για το Ιόνιο δεν προέκυψε τώρα και ως αποτέλεσμα της ελληνικής χρεοκοπίας. Είναι άλλωστε γνωστοί οι αλβανοτουρκικοί δεσμοί που αναπτύχθηκαν ταχύτατα μετά την πτώση του Χότζα. Αυτό το τουρκικό ενδιαφέρον ρίζωσε και αναπτύχθηκε καθώς οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν κατάφεραν να αποκαταστήσουν σχέσεις εμπιστοσύνης με τα Τίρανα. Το αποκορύφωμα αυτών των αδυναμιών καταγράφηκε λίγο πριν πέσει η κυβέρνηση Καραμανλή. Τότε, τα Τίρανα δεν κύρωσαν την ελληνοαλβανική συμφωνία για τον καθορισμό της ΑΟΖ στην περιοχή. Επίσης, με αφορμή επιπόλαιων ελληνικών χειρισμών για την παροχή βοήθειας για την αναβάθμιση λιμενικών εγκαταστάσεων στην Αλβανία, τα Τίρανα προχώρησαν τάχιστα στην ανάπτυξη της στρατιωτικής τους συνεργασίας με την Άγκυρα. Κάπως έτσι το Ιόνιο είδε για πρώτη φορά έπειτα από περίπου 200 χρόνια να πλέουν τουρκικά πολεμικά και να κάνουν ασκήσεις λίγα μίλια έξω από την Κεφαλονιά. Κάπως έτσι το τουρκικό ναυτικό απέκτησε στρατηγικής σημασίας ναυτικές βάσεις στην Αλβανία και εξασφάλισε παρουσία στην περιοχή. Οικονομική επέκταση Όπως είναι – ή θα έπρεπε να είναι – γνωστό, η οικονομική επέκταση μιας χώρας μπορεί να πραγματοποιηθεί από τη στιγμή που είναι δυνατή η προστασία και ασφάλειά της. Με άλλα λόγια, από τη στιγμή που ο τουρκικός στόλος ελλιμενίζεται στις αλβανικές ακτές και πραγματοποιεί γυμνάσια στο Αιγαίο, οι Τούρκοι επιχειρηματίες νιώθουν την απαραίτητη ασφάλεια να επενδύσουν στην περιοχή, συμβάλλοντας και αυτοί με τη σειρά τους στην προώθηση της γενικότερης επιδίωξης της Άγκυρας για πολιτική ηγεμονία. Μέσα από αυτή την οπτική και με δεδομένη την ελληνική οικονομική - πολιτική χρεοκοπία και κοινωνική αποδιοργάνωση, φαίνεται φυσιολογική η δρομολόγηση αυτήν την περίοδο των τουρκικών επεκτατικών σχεδίων, τα οποία εκτός των άλλων (επενδύσεων) προβλέπουν πως εταιρείες τουρκικών συμφερόντων με πρόσχημα τον τουρισμό πρόκειται να αγοράσουν μεγάλες μαρίνες ή λιμάνια (οι πληροφορίες λένε για 12 λιμάνια), δημιουργώντας έτσι ζώνες επιρροής στα ελληνικά νησιά του Ιονίου, τη νότια Πελοπόννησο την Κρήτη. Εκμεταλλευόμενες την οικονομική κρίση στη χώρα μας, οι τουρκικές επιχειρήσεις οργανώνουν την παρουσία τους στην περιοχή μας, με τρόπο τέτοιο, ώστε να την κυκλώσουν στην κυριολεξία, από το Αιγαίο και τα τουρκικά παράλια (της πάλαι ποτέ Iωνίας και Μικράς Ασίας), την Κρήτη, την Πελοπόννησο, τη Λευκάδα, την Κέρκυρα μέχρι την Αλβανία και την Κροατία. Την ίδια ώρα, δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει ότι στη Μεσόγειο η ένταση αυξάνεται επικίνδυνα και οι στόλοι των λεγόμενων μεγάλων δυνάμεων στην κυριολεξία αλωνίζουν την κλειστή θάλασσα που μας περιβάλλει… Τούρκοι... επενδυτές Ας δούμε λοιπόν ποιοι είναι οι Τούρκοι επενδυτές που ενδιαφέρονται και τι ακριβώς έχουν βάλει στο μάτι: DOGUS Holding AS Η είδηση είδε το φως της δημοσιότητας πριν από 2-3 μέρες και ήταν σαφής: «Μεγάλος τουρκικός όμιλος ενδιαφέρεται για την αγορά τεσσάρων μαρινών στην Κέρκυρα, τη Λευκάδα και την Πελοπόννησο. Ο ίδιος όμιλος», αναφέρεται στη είδηση, «τον Απρίλιο αγόρασε τρεις μαρίνες στην Κροατία». O όμιλος αυτός είναι ένας από τους μεγαλύτερους στον τραπεζικό, βιομηχανικό, κατασκευαστικό και τουριστικό τομέα στην Τουρκία και, σύμφωνα με έγγραφο του Γραφείου Οικονομικών και Εμπορικών Υποθέσεων του γενικού προξενείου της Ελλάδας στην Κωνσταντινούπολη, σχεδιάζει να αγοράσει τέσσερις μαρίνες στην Ελλάδα, επενδύοντας 20 εκατ. ευρώ. Και έτσι, χωρίς να επισημαίνεται τίποτε περισσότερο για τη σημασία της κίνησης αυτής στο σχετικό έγγραφο, αναμένεται έγκριση από το ελληνικό υπουργείο Τουρισμού!!! Οι πληροφορίες λένε ότι η χωρητικότητα που έχουν οι μαρίνες για τις οποίες ενδιαφέρεται η εταιρεία είναι για περίπου 4.000 σκάφη και ξεπερνούν κατά 50% τις θέσεις τις οποίες έχει σήμερα η Τουρκία, κυρίως από την πλευρά του Αιγαίου… Limak Holding AS Οι πληροφορίες λένε ότι πρόκειται για έναν τεράστιο κατασκευαστικό όμιλο που έχει αναλάβει μεγάλα έργα καιεκτός Τουρκίας, σε λιμάνια της Μεσογείου, σε αεροδρόμια, στην τσιμεντοβιομηχανία και τα ξενοδοχεία. Είναι ένας όμιλος που πριν από λίγο καιρό αγόρασε το μεγάλης στρατιωτικής σημασίας λιμάνι της Αλεξανδρέτας, που ως γνωστό απέχει ελάχιστα - και γι’ αυτό τον λόγο χρησιμοποιήθηκε παλαιότερα για την απόβαση των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων - από την Κύπρο. Τώρα, ο εν λόγω όμιλος ψάχνει (;;;) ελληνικά λιμάνια ή αεροδρόμια προκειμένου να εκδηλώσει επενδυτικό ενδιαφέρον. Εταιρεία Global Ακόμη μία τουρκική εταιρεία που «ψάχνεται» για να αποκτήσει περιφερειακά ελληνικά λιμάνια, ενώ την ίδια στιγμή έχει υπό τον έλεγχό της τρία λιμάνια στις τουρκικές ακτές και τη Μεσόγειο. Επενδύει τεράστια ποσά στην ενέργεια, το χρηματιστήριο, το real estate. Οι υπεύθυνοι μάλιστα της εταιρείας αφήνουν να εννοηθεί ότι μπορούν να επενδύσουν μέχρι 1 δισ. δολάρια μόνοι τους, χωρίς βοήθεια από τράπεζες!!! KOS Holding Τεράστιος όμιλος που έχει στην ιδιοκτησία του και ναυπηγεία, όπου κατασκευάζονται αυτή τη στιγμή 4 κορβέτες για τις ανάγκες της τουρκικής Ακτοφυλακής, ενώ από άλλη εταιρεία του ίδιου ομίλου κατασκευάζονται τουρκικά άρματα μάχης. Ήδη μέσω άλλης εταιρείας έχει πάρει υπό τον έλεγχό του για 40 χρόνια το λιμάνι της Μυτιλήνης, παρά τις αντιδράσεις του ελληνικού πολεμικού ναυτικού, και τώρα ενδιαφέρεται ζωηρά για την κατασκευή και τη λειτουργία του νέου λιμανιού του Ρεθύμνου, το οποίο θα μπορεί να εξυπηρετεί μεγάλα κρουαζιερόπλοια… Το φιάσκο με Αλβανία Και όλα αυτά συμβαίνουν όταν είναι γνωστό το απίστευτο φιάσκο που υπέστη η χώρα μας με την αθέτηση (επί θητείας Ντόρας Μπακογιάννη στο ΥΠΕΞ) της συμφωνίας με τον Μπερίσα για οικονομική ενίσχυση των έργων στα λιμάνια της Αυλώνας και των Αγίων Σαράντα, με ταυτόχρονη εξασφάλιση εγκαταστάσεων εξυπηρέτησης του ελληνικού πολεμικού ναυτικού, καθώς και τη συμφωνία για την υφαλοκρηπίδα… Μία αθέτηση που εκμεταλλεύτηκε η Τουρκία, η οποία ανέλαβε να ενισχύσει οικονομικά την Αλβανία για τα έργα αυτά, γεγονός που της εξασφάλισε για πολλά χρόνια τη χρήση εγκαταστάσεων στο λιμάνι της Αυλώνας για τις ανάγκες του τουρκικού πολεμικού ναυτικού, ενώ ο Μπερίσα αθέτησε και δεν ενέκρι-νε τελικά τη συμφωνία για την υφαλοκρηπίδα της Κέρκυρας με την Αλβανία, αφήνοντας σε εκκρεμότητα ένα ακόμη τεράστιο εθνικό θέμα… Αποτέλεσμα της αδιαφορίας αυτής είναι – όπως είπαμε – σήμερα το τουρκικό ναυτικό να έχει εξασφαλίσει την παρουσία του στο Ιόνιο, κάτι που είχε να συμβεί εδώ και 200 χρόνια – ούτε στα χρόνια της Τουρκοκρατίας δεν είχε αυτό το… προνόμιο, αφού οι τουρκικές φρεγάτες δεν τολμούσαν να απομακρυνθούν από τα παράλια της ηπειρωτικής Ελλάδας. Αντιδράσεις Είπαμε και στην αρχή ότι το θέμα δεν είναι μόνο οι επενδύσεις και η προσπάθεια να βρούμε λεφτά για να πληρώνουμε τους δανειστές μας, ούτε το γεγονός ότι οι… άσπονδοι φίλοι και γείτονες θα εκμεταλλευθούν ελληνικές εγκαταστάσεις που θα τους αποφέρουν πολλά εκατομμύρια με το πέρασμα του χρόνου. Ουσιαστικά πρόκειται για ζωτικά γεωπολιτικά συμφέροντα της χώρας, που θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλειά της, αφού έτσι θα δημιουργηθούν ζώνες τουρκικής επιρροής σε ελληνικό έδαφος και η χώρα θα βρεθεί περικυκλωμένη από εγκαταστάσεις οι οποίες θα βρίσκονται υπό τον έλεγχο επιχειρηματικών κολοσσών τουρκικών συμφερόντων, που θα αποτελέσουν «πολιορκητικό κριό». Ήδη οι πληροφορίες λένε ότι το επιτελείο του ελληνικού πολεμικού ναυτικού είναι εξαιρετικά δυσαρεστημένο από τις εξελίξεις αυτές και έχει εκφράσει τη δυσφορία του, ιδιαίτερα για την παραχώρηση του λιμανιού της Μυτιλήνης. Έχουν ζητήσει, λένε οι ίδιες πληροφορίες, η νομοθεσία που αφορά την πώληση τέτοιου είδους εγκαταστάσεων να γίνει πιο αυστηρή και να γίνει πιο αυστηρός ο έλεγχος των προσώπων που ελέγχουν αυτές τις εταιρείες. Είμαστε περίεργοι να δούμε πόσο θα ευαισθητοποιηθούν η κυβέρνηση, τα υπουργεία Εξωτερικών και Άμυνας, καθώς και τα κόμματα που στηρίζουν την κυβέρνηση. Το θέμα δεν καν οικονομικό, ούτε τουριστικό, είναι θέμα υψίστης εθνικής ασφαλείας. Να δούμε πώς θα αντιδράσουν και τα κόμματα της αντιπολίτευσης, που μέχρι στιγμής σιωπούν… Source : http://kostasxan.blogspot.gr/2012/07/blog-post_7750.html

Ανησυχίες και στο μέτωπο του Καυκάσου

Η Αρμενία και το Ναγκόρνο Καραμπάχ είναι μεν μακριά, στην περιοχή του Καυκάσου, αλλά και τόσο κοντά στην Κύπρο, όπως και αν το δει κανείς. Στην ουσία βρίσκονται στην ευρύτερη γειτονιά μας και επηρεάζονται από τους ίδιους παράγοντες, όπως και η Κύπρος, ενώ από τις δυο συγκρούσεις προκύπτουν σαφείς ομοιότητες και διαφορές. Βεβαίως, υπάρχει η αντίληψη ότι η Κύπρος είναι μια μικρή χώρα, με ένα όμως σοβαρό πλεονέκτημα: Αυτό της ένταξής της στην Ε.Ε. Από την πλευράς της η Αρμενία, όπως και το Ναγκόρνο Καραμπάχ, ακόμη ζουν τις τραγικές επιπτώσεις της σοβιετικής επικυριαρχίας, που άφησε πίσω της συντρίμμια, κατεστραμμένες οικονομίες και ανοικτές πληγές μεταξύ Αρμενίων από τη μια και Αζέρων και Τούρκων από την άλλη. Με άλλα λόγια, άφησε ανοικτούς λογαριασμούς. Ανοικτές συγκρούσεις. Και υπό αυτές τις συνθήκες, ειδικώς της οικονομικής καταστροφής, καθόλου άδικο δεν θα ήταν εάν κάποιος διατύπωνε τη θέση ότι: Η καλύτερη μορφή κομμουνισμού είναι χειρότερη από τη χειρότερη μορφή ελεύθερης καπιταλιστικής αγοράς και διακυβέρνησης! Τουλάχιστον, μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου. Ο δικέφαλος της Αρμενίας Η Αρμενία αφήνει σιγά-σιγά το σοβιετικό παρελθόν της και τα ερείπια, επιδιώκοντας να βρει τους δικούς της βηματισμούς, ισορροπώντας ή, κατά το δοκιμότερον, όπως έλεγε τις προάλλες Αρμένιος υψηλός αξιωματούχος, «ακροβατεί πολλές φορές» στην εξωτερική της πολιτική μεταξύ της Ρωσίας, της Ε.Ε. και των ΗΠΑ. Αυτές οι λεπτές ισορροπίες εμφανίζονται από το αρμένικο ΥπΕξ, κατά τρόπο διπλωματικό, ως πολυμερής πολιτική. Ταυτοχρόνως, η Αρμενία έχει ανοικτό το μέτωπο με τους Αζέρους και τους Τούρκους στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, αλλά και στα δικά της σύνορα έξω από το Εριβάν. Ως εκ τούτου, οι Αρμένιοι ως λαός με ιστορία και ισχυρό πολιτισμό, θέλουν να ενεργούν επί τη βάσει των κανόνων της εθνικής αξιοπρέπειας. Άλλωστε, όπως λένε οι Αρμένιοι, τα χρώματα της σημαίας τους δεν έχουν καθοριστεί τυχαία. Το ίδιο και τα σύμβολά τους. Το μεν κόκκινο συμβολίζει το αίμα των αγώνων του αρμενικού έθνους, με τελευταίο εκείνον στο Ναγκόρνο Καραμπάχ. Το μπλε αποτυπώνει τον ουρανό και το πορτοκαλί την πνευματικότητα. Όσο, δε, για το δικέφαλο αρμενικό σύμβολο, του αετού και του λέοντα, συμβολίζει την ισχύ στον αέρα και στο έδαφος! Τα σύμβολα ενός κράτους και ενός έθνους δεν είναι τυχαία και προφανώς στην περίπτωση της Αρμενίας γίνεται προσπάθεια από την ηγεσία και τον λαό να τιμώνται και στη θεωρία και στην πράξη. Επί του παρόντος δε, οι Αρμένιοι φαίνεται να γνωρίζουν τη διαφορά του ηρωισμού από την αυτοκτονία. Η Διεύρυνση της Ε.Ε. και Συμφωνία Σύνδεσης Η χώρα υπολογίζεται ότι αυτό το έτος θα έχει περί το 7% επί του ΑΕΠ (10,5 δισ. δολάρια) ρυθμούς ανάπτυξης, που στηρίζεται κυρίως στην οικοδομική έκρηξη (σημειώνουμε ότι το κυπριακό ΑΕΠ είναι 18 δισ. ευρώ). Βεβαίως, όσο πιο μικρή είναι μια οικονομία τόσο πιο εντυπωσιακοί μπορεί να είναι οι ρυθμοί ανάπτυξης, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχει όντως πάρει πραγματικά την πάνω βόλτα. Πάντως, δεν έχει κολλήσει στα δομικά προβλήματα, που ξεκινούν από το νομοθετικό πλαίσιο ώς την ορθή διακυβέρνηση. Αντιθέτως, προχωρεί σε μεταρρυθμίσεις και επικεντρώνεται στην καταπολέμηση της διαφθοράς και της ενίσχυσης της δημοκρατίας. Με βασικό επί τούτου αρωγό την Ε.Ε. Όπως οι Αρμένιοι αξιωματούχοι δηλώνουν, η χώρα τους προχωρεί ταχέως προς την ενσωμάτωση σειράς νομοθετημάτων της Ε.Ε. για να ολοκληρώσει το συντομότερο δυνατόν τη «Συμφωνία Σύνδεσης». Και οι μεταρρυθμίσεις αυτές δεν γίνονται για το χατίρι των Ευρωπαίων, όπως τονίζουν οι Αρμένιοι αξιωματούχοι, αλλά για τους ίδιους και τη χώρα τους με την προσδοκία να εμβαθύνουν τις σχέσεις τους με την Ε.Ε. Επί του παρόντος δεν τολμούν να μιλήσουν για μια μακροπρόθεσμη ένταξη, όμως η Ε.Ε. μπορεί να δει την Αρμενία και η Αρμενία την Ε.Ε. μέσα από μια ιδιόμορφη «Διεύρυνση» στην εξής λογική και πρακτική: Της νομοθετικής και κάθε άλλης εναρμόνισης του Εριβάν με τις Βρυξέλλες, ώστε η μεν Αρμενία να βελτιώσει τις δομές και την κρατική της λειτουργία, καθώς και την ποιότητα των προϊόντων της, η δε Ε.Ε. να επιδοθεί σε μιαν από τις βασικές της αποστολές. Δηλαδή την εξαγωγή ενός νομοθετικού μοντέλου διακυβέρνησης, που βοηθά στην εναρμόνιση κοινωνιών και κρατών, που δεν ανήκουν στην Ε.Ε. ως πλήρη κράτη μέλη, αλλά έχουν μαζί της μια ισχυρή συνεργασία που στηρίζεται σε κοινές αρχές και αξίες. Η εμβάθυνση της σχέσης αυτής δεν είναι καθόλου παράλογη, αντιθέτως μπορεί να στηριχθεί στην πρακτική του αμοιβαίου οφέλους, που θα βοηθήσει στην ενίσχυση των όποιων εμπορικών συναλλαγών μεταξύ των δυο πλευρών και τον καθορισμό δεικτών ασφαλείας και ποιότητας, ώστε να λειτουργεί ομαλότερα η αγορά. Εάν αυτή η σχέση θα καταλήξει στο βάθος του χρόνου «εις γάμου κοινωνίαν», ουδείς μπορεί να γνωρίζει από τώρα. Διότι, κανείς δεν γνωρίζει πώς θα είναι η Ε.Ε. μετά από, για παράδειγμα, 20 χρόνια, ούτε κανείς ξέρει πώς θα είναι η Αρμενία. Αυτή η λογική επιβεβαιώνεται, άλλωστε, από την πραγματικότητα και την ιστορία. Διαφορετική ήταν η Αρμενία πριν από περίπου 20 χρόνια, όταν ανακηρυσσόταν ανεξάρτητο κράτος μέσα από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, και διαφορετική ήταν η τότε Ε.Ε., που εξελίχθηκε μεν σε Ε.Ε., με ευρωζώνη και κοινό νόμισμα, αλλά και με μια τεράστια οικονομική κρίση χρέους, η οποία επί του παρόντος παραμένει χωρίς αποτελεσματική θεραπευτική συνταγή. Συνεπώς, η σχέση μεταξύ Ε.Ε. και Αρμενίας κινείται επί τη βάσει σταθερών βημάτων και από τις δυο πλευρές, παρότι θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος το εξής: Ανεξαρτήτως του τι στο μέλλον θα συμβεί, γιατί η Αρμενία να μην υποβάλει αίτηση ένταξης(!); Η επιλογή αυτή στην παρούσα φάση μπορεί να προκαλέσει προβλήματα εντός της Ε.Ε., διότι θα τεθεί εκ νέου το ερώτημα που ήδη τίθεται για την Τουρκία: Μέχρι πού φτάνουν τα όρια της Ε.Ε.; Εντός ή εκτός των γεωγραφικών της συνόρων; Είναι πιθανό ακόμη και εκείνες οι χώρες, που υποστηρίζουν σήμερα την Αρμενία και ειδικότερα στο θέμα της γενοκτονίας, όπως η Γαλλία, να βρεθούν σε δύσκολη θέση ή και να είναι αρνητικές, διότι εάν πουν ναι στην Αρμενία, τότε θα εξουδετερωθεί ένα από τα βασικά τους επιχειρήματα για την Άγκυρα: Ότι, δηλαδή, η Τουρκία δεν έχει θέση στην Ε.Ε. διότι δεν ανήκει στην Ευρώπη, παρά μόνο ένα μικρό τμήμα της. Εάν, από την άλλη, προχωρήσει η Τουρκία, στα βήματά της προς την Ε.Ε. μπορεί να κινηθεί και η Αρμενία, η οποία, αληθές είναι ότι έχει πολύ πιο συμβατό σύστημα αρχών και αξιών με τους ευρωπαϊκούς λαούς απ' ό,τι η μουσουλμανική Τουρκία. Οι ρωσικές εγγυήσεις και η τουρκική απειλή Βεβαίως από το σκηνικό δεν μπορεί να αποκλειστεί η Ρωσία. Όπως τονίζουν Αρμένιοι αξιωματούχοι, «όταν ανοίγουμε τα παράθυρα των σπιτιών μας, βλέπουμε απέναντι το Αραράτ και τις τουρκικές Βάσεις». Το Αραράτ είναι σήμα κατατεθέν για τους Αρμένιους - ό,τι θα μπορούσε να πει κάποιος ότι είναι για μας ο Πενταδάκτυλος, μιας και το σκηνικό είναι το ίδιο. Και οι τουρκικές Βάσεις, που βρίσκονται στους πρόποδες του βουνού, το σημάδι της κατοχής, αλλά και μιας εν δυνάμει απειλής, η οποία είναι συναφής με την ανοικτή σύγκρουση του Ναγκόρνο Καραμπάχ, όπου οι Τούρκοι από την πρώτη στιγμή υποστηρίζουν το αδελφό τουρκικό έθνος των Αζέρων. Και επιβάλλουν μαζί εμπάργκο στην Αρμενία. Στην ουσία έχουν σφραγίσει τα σύνορά τους και κρατούν τόσο την Αρμενία όσο και το Ναγκόρνο Καραμπάχ σε απομόνωση, με μόνη για τους Αρμένιους διέξοδο προς τη θάλασσα, τη Γεωργία. Υπό αυτές, λοιπόν, τις συνθήκες, όπως τονίζουν οι Αρμένιοι αξιωματούχοι, δεν έχουν σε καμιά περίπτωση την πολυτέλεια του «κενού ασφαλείας», την οποία καλύπτουν στα σύνορα με την Τουρκία -λίγο έξω από το Εριβάν- υπό τη σκιά του όρους Αραράτ, 3000 Ρώσοι στρατιώτες, που αποτελούν αξιόπιστη αποτροπή έναντι της τουρκικής απειλής. Επί του παρόντος, οι ρωσικές Βάσεις στην Αρμενία δεν έχουν τον ίδιο χαρακτήρα με τις αντίστοιχες βρετανικές στην Κύπρο. Οι Ρώσοι εγγυώνται την εδαφική ακεραιότητα των Αρμενίων, ενώ οι Βρετανοί απεργάζονται καθημερινά τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο «μπελάς» και η «μαριονέτα» Εφόσον, λοιπόν, η Μόσχα εγγυάται την ασφάλεια και την εδαφική ακεραιότητα της Αρμενίας, διά της σκιάς της ισχύος, λογικό δεν είναι να ασκεί και πολιτική επιρροή στην κάθε αρμενική Κυβέρνηση; Συνεπώς, θα πρέπει να είναι ή όχι προσεκτική η κάθε αρμενική Κυβέρνηση για να μην προβαίνει σε ενέργειες, που θα θέσουν σε κίνδυνο τις σχέσεις της με τη Ρωσία και κατ’ επέκτασιν την ίδια στην ασφάλεια της Αρμενίας, αλλά και να μη μετατραπεί σε «κράτος μαριονέτα». Από την άλλη, είναι λογικό να προτιμά η Μόσχα την Αρμενία ως σύμμαχό της στην περιοχή, αφού εκτός των άλλων, η Τουρκία διεκδικεί τον ρόλο περιφερειακής δύναμης και μπελά στα πόδια της Μόσχας. Όπως έχει γίνει ήδη μπελάς στα πόδια του Ισραήλ. Η Ρωσία, πάντως, δεν έχει δεσμούς με την Αρμενία μόνο στον τομέα τής άμυνας και της ασφάλειας, αλλά και σ' εκείνους της οικονομίας και των υποδομών, αφού μετά την πτώση του κομμουνισμού, η Μόσχα ήταν η πρώτη που έσπευσε να δώσει στήριξη στην Αρμενία όταν ακόμη δεν είχε ηλεκτρικό ρεύμα. Ψυχρά κάποιος σκεπτόμενος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι η όποια ρωσική βοήθεια δεν έχει γίνει από αλτρουϊσμό και μόνο, αλλά και ως μια διαδικασία πολιτικής επιρροής στη λογική του «soft power», που αντικαθιστούσε την αποτυχημένη «hard power» της Σοβιετικής Αυτοκρατορίας. Μέσα σε αυτό το σκηνικό εξαρτήσεων και αλληλεξαρτήσεων η Αρμενία ακροβατεί, όπως είπε κάποιος αξιωματούχος της, μεταξύ σοβαρού και αστείου, μεταξύ των δικών της συμφερόντων και εκείνων των τρίτων, Ευρωπαίων, Ρώσων και Αμερικανών. Ως εκ τούτου, θα πρέπει να βρει «δίκτυ ασφαλείας» μέσα από τις εξής επιλογές: 1) Να φτιάξει μια φόρμουλα σχέσεων, ώστε όλοι οι δρώντες να είναι ικανοποιημένοι. Χρειάζεται, δηλαδή, μια σχέση μεταξύ Ρωσίας, Αρμενίας και Ε.Ε., που θα στηρίζεται στη λογική του «win-win situation». Λογικό είναι η Ρωσία να έχει πιο ισχυρά συμφέροντα από την Ε.Ε. στον Καύκασο. Συνεπώς, αυτό για το οποίο θα πρέπει να είναι επί του παρόντος σίγουρη η Μόσχα είναι ότι η σχέση της Αρμενίας με την Ε.Ε. θα εξυπηρετήσει και τα δικά της οικονομικά και εμπορικά συμφέροντα και ουδόλως θα τα πλήξει. Τα παραδείγματα της Ουκρανίας, στο παρελθόν και της Γεωργίας, θα πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη στη σχέση της Αρμενίας με τον δυτικό κόσμο, για να μη ζει σε αυταπάτες και για να μη μετατραπεί το ευρωπαϊκό ή ΝΑΤΟϊκό όνειρο σε εφιάλτης. 2) Να επανεξετάσει τις σχέσεις της με το Ισραήλ, το οποίο έχει εμπορικές στρατιωτικές συναλλαγές με το Αζερμπαϊτζάν, λόγω της αποτροπής που θέλει να έχει έναντι του Ιράν. Αληθές είναι ότι η σχέση αυτή έχει αφενός τον οικονομικό χαρακτήρα, αφετέρου εξελίχθηκε, όταν Τουρκία διερχόταν μια συμμαχική σχέση με το Ισραήλ. Σήμερα, η Τουρκία με το Ισραήλ βρίσκονται σε αντιπαράθεση. Και η αντιπαράθεση αυτή δεν είναι τυχαία. Έχει στρατηγικό χαρακτήρα και είναι αποτέλεσμα του στόχου της Τουρκίας να εμπεδωθεί ως περιφερειακή δύναμη αντικαθιστώντας το Ισραήλ, και να καταστεί η ίδια ισχυρότερη από αυτό! Ταυτοχρόνως, το Αζερμπαϊτζάν είναι συγγενής της Τουρκίας και όχι του Ισραήλ. Και είναι αδελφικό έθνος μιας Τουρκίας, η οποία τηρεί φιλική στάση προς το Ιράν. Πώς, λοιπόν, το Ισραήλ μπορεί πλέον να θεωρεί ως αξιόπιστο «σύμμαχο» το Αζερμπαϊτζάν στην αποτροπή που το Τελ Αβίβ οικοδομεί σε βάρος της Τεχεράνης; Γιατί, λοιπόν, το Εριβάν να αποκλείει μια νέα προσέγγιση με το Ισραήλ ως επιπρόσθετη αποτροπή προς την Τουρκία και την αζέρικη απειλή; Βεβαίως, για να αναπτυχθεί μια στρατηγική συμμαχία με το Ισραήλ θα πρέπει να φιλτραριστεί μέσω των ρωσικών και δη των στρατηγικών συμφερόντων για να μη διαταραχθούν οι σχετικές ισορροπίες. Ερώτημα: Γιατί η Ρωσία να μην ήθελε μια τέτοια συνεργασία Αρμενίας-Ισραήλ υπό την έννοια ότι θα ενισχυόταν μια δική της σύμμαχος χώρα στην πλάτη της Τουρκίας; Ταυτοχρόνως, με τον τρόπο αυτό θα αποδυνάμωνε την Τουρκία στην περιοχή ως περιφερειακή δύναμη και θα μπορούσε συγχρόνως η Μόσχα να ενισχύσει ακόμη περισσότερο την επιρροή της, αφού θα ήταν σε θέση να εμφανίζεται πλέον και ως αξιόπιστος χαλιναγωγός των Αρμενίων στην αντιπαράθεσή τους με του Αζέρους και τους Τούρκους. Στο παιχνίδι βρίσκονται πάντοτε και οι ΗΠΑ, με τις οποίες οι Αρμένιοι, όπως ισχυρίζονται, έχουν πολύ καλές σχέσεις. Αληθές δε, είναι ότι ειδικώς μετά τον πόλεμο στη Γεωργία το 2008, οι ΗΠΑ αποδέχονται ότι η Ρωσία έχει τα δικά της συμφέροντα και τη δική της ζώνη επιρροής στον Καύκασο. Άλλωστε, η συμφωνία την οποία ο Πρόεδρος Ομπάμα επιδίωξε να επιβάλει μόλις ανέλαβε καθήκοντα τον Μάιο του 2009, είναι πλέον στον αναπνευστήρα, αφού η Τουρκία απαιτεί για το άνοιγμα των συνόρων με την Αρμενία την επιστροφή στο Αζερμπαϊτζάν τού Ναγκόρνο Καραμπάχ. Επειδή όμως κάτι τέτοιο σημαίνει για τους Αρμένιους προδοσία, το θέμα μένει ανοικτό και τα σύνορα ανοικτά. Και το Καραμπάχ μια ανοικτή πληγή στον Καύκασο. Το τείχος στην Κύπρο δεν συνάδει με τη σύγχρονη εποχή μας Η ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΗΣ Ελένη Θεοχάρους είναι ιδιαιτέρως δημοφιλής στην Αρμενία και στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, όταν σε δύσκολες εποχές και κάτω από πολεμικές συνθήκες επιτελούσε μέσω των χειρουργείων εκστρατείας ανθρωπιστικό έργο. Την περασμένη Δευτέρα και Τρίτη είχε σειρά επαφών με τον Υπουργό και τον Αναπληρωτή Υπουργό Εξωτερικών της Αρμενίας, Eduard Nalbandyan και Zohrab Mnatskayan αντίστοιχα, με τον Αντιπρόεδρο της Αρμενικής Βουλής, Eduard Sharmazanov, τον Πρόεδρο της Επιτροπής Εξωτερικών Arkan Zakaryan, καθώς και με την Πρόεδρο της Επιτροπής Υγείας και πρώην Υπουργό Υγείας Αra Babloyan. Το μήνυμα όλων ήταν σαφές: Το τείχος της κατοχής στην Κύπρο δεν συνάδει με τη σύγχρονη εποχή και η λύση των προβλημάτων, όπως είναι το Κυπριακό και εκείνο του Ναγκόρνο Καραμπάχ, πρέπει να επιλυθούν μέσω συνομιλιών και ειρηνικά. Είναι η περίπτωση του Ναγκόρνο Καραμπάχ ίδια με αυτήν της Κύπρου; Πώς ο πλούτος των Αζέρων λειτουργεί αποτρεπτικά σε μια νέα σύγκρουση και ποιες είναι οι θέσεις των εμπλεκομένων μερών ΜΕΡΟΣ Β’ Η μεγάλη πηγή αντιπαράθεσης και αποσταθεροποίησης στην περιοχή, η πληγή του Καυκάσου, είναι το Ναγκόρνο Καραμπάχ. Το Ναγκόρνο προέρχεται από τη ρωσική λέξη «Ορεινό» και το Καραμπάχ από τη σύνθετη τουρκική λέξη, που θα πει «Μαύρος (Καρά) και Κήπος (Μπαχ). Οι «Ορεινοί Μαύροι Κήποι» των Αρμενίων αποτελούν ένα λιλιπούτιο κρατίδιο εντός του εδάφους του Αζερμπαϊτζάν, που δεν αναγνωρίζει κανείς. Ούτε η ίδια η Αρμενία, προφανώς να για να αποφύγει τις διεθνείς πιέσεις. Εξού και το γεγονός ότι για την επίλυση της διαφοράς, οι συνομιλίες διεξάγονται μεταξύ της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν, χωρίς τη συμμετοχή των Καραμπαχανών. Θα μπορούσε, πάντως, να ισχυριστεί κάποιος ότι η περίπτωση του Ναγκόρνο Καραμπάχ είναι ίδια με αυτήν της κατεχόμενης Κύπρου. Αληθές είναι ότι οι δυο περιπτώσεις είναι διαφορετικές. Άλλο Κύπρος άλλο Καραμπάχ Στην Κύπρο, η ύπαρξη του ψευδοκράτους συνιστά το προϊόν της εισβολής μιας ξένης χώρας, δηλαδή της Τουρκίας, και της βίαιης μετακίνησης πληθυσμών ή εθνοκάθαρσης. Ως αποτέλεσμα της εισβολής, οι μεν Ελληνοκύπριοι νόμιμοι κάτοικοι του βορρά εκδιώχθηκαν και αναγκάστηκαν να εγκατασταθούν στον Νότο, οι δε Τουρκοκύπριοι, κατόπιν εντολών της Άγκυρας, μετακινήθηκαν προς τον Βορρά, την ίδια στιγμή που άρχιζε η στρατηγική του εποικισμού για να δημιουργηθούν οι συνθήκες ομοσπονδίας ή συνομοσπονδίας. Και κατ’ επέκταση να προκληθούν δεδομένα πλήρους τουρκοποίησης του Βορρά, με σαφή στόχο την αναγνώριση του υφιστάμενου ψευδοκράτους ως ισότιμου των ελεύθερων περιοχών, τουρκοκυπριακού «συνιστώντος κράτους». Έχουμε, δηλαδή, παραβίαση κάθε κανόνα διεθνούς δικαίου, εξού και η έκδοση των ψηφισμάτων 541 και 550, που αναφέρουν ρητώς ότι το ψευδοκράτος δεν αναγνωρίζεται. Σε αντίθεση με την Κύπρο, οι 150 περίπου χιλιάδες Αρμένιοι του Ναγκόρνο Καραμπάχ αποτελούν γηγενή πληθυσμό και τη συντριπτική πλειοψηφία του 90% του εν λόγω «κρατιδίου», το οποίο, κατά τη διάρκεια της Σοβιετικής Ένωσης, αποτελούσε αυτόνομη περιοχή εντός του Αζερμπαϊτζάν, σε ένα γεωγραφικό χώρο που ιστορικά ανήκε στην Αρμενία. Το 1988 οι Αζέροι άρχισαν διωγμούς σε βάρος των Αρμενίων, κυρίως εκείνων που διέμεναν στο Μπακού, καθώς και αλλού. Ως εκ τούτου, και διαβλέποντας τις προθέσεις των Αζέρων για εθνικό ξεκαθάρισμα στη βάση του τουρκικού μοντέλου, οι Αρμένιοι του Ναγκόρνο Καραμπάχ ζήτησαν, επί τη βάσει των όσων ίσχυαν στη Σοβιετική Ένωση, να υπαχθούν απευθείας στην κεντρική εξουσία της Μόσχας, αντί να συνεχίσουν να είναι αυτόνομη περιοχή εντός του Αζερμπαϊτζάν. Η Μόσχα, διαβλέποντας την καταιγίδα που ερχόταν, κήρυξε στην περιοχή στρατιωτικό νόμο. Η κατάσταση συνεχίστηκε να είναι έκρυθμη και εν συνεχεία, μετά την πτώση του σοβιετικού καθεστώτος, τον Οκτώβριο του 1991, οι Αρμένιοι του Ναγκόρνο Καραμπάχ και του γειτονικού Σαχουμιάν, στις 10 Δεκεμβρίου του 1991, πραγματοποίησαν δημοψήφισμα και στις 6 Ιουνίου του 1991 ανακήρυξαν την ανεξαρτησία τους. Το ίδιο συνέβη και με το Αζερμπαϊτζάν, καθώς και με την Αρμενία. Η διεθνής κοινότητα αναγνώρισε τη Δημοκρατία της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν στα διοικητικά όρια της Σοβιετικής Ένωσης, χωρίς όμως να αναγνωρίσει το Ναγκόρνο Καραμπάχ, το οποίο είχε ήδη ξεφύγει από το 1988 του ελέγχου των Αζέρων, οι οποίοι, όμως, δεν έπαψαν ποτέ να το θεωρούν ως δική τους περιοχή. Ακολούθησε τριετής πόλεμος και το 1994 συμφωνήθηκε κατάπαυση του πυρός, κατόπιν αιτήματος των Αζέρων, με τους Αρμενίους του Ναγκόρνο Καραμπάχ να έχουν υπό τον έλεγχο τους το 14% των διοικητικών ορίων του Αζερμπαϊτζάν, όπως αυτά είχαν καθοριστεί επί Σοβιετικής Ένωσης και αναγνώρισε εν συνεχεία η διεθνής κοινότητα. Με βάση λοιπόν το διεθνές δίκαιο και μιαν από τις ισχύουσες θεωρίες, όπως αυτές του Georg Gellinek, το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης ανήκει σε γηγενή πληθυσμό (βλέπε λαό), δηλαδή σε σύνολο ανθρώπων που κατοικούν σε συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο. Όπως συμβαίνει με τους Αρμενίους του Ναγκόρνο Καραμπάχ, οι οποίοι διέθεταν αυτόνομες διοικητικές αρχές στο πλαίσιο της Σοβιετικής Ένωσης, και όχι όπως συμβαίνει με τους εποίκους εκ Τουρκίας και τους Τουρκοκυπρίους, οι οποίοι μετακινήθηκαν στον βορρά σε βάρος των νόμιμων Ελληνοκυπρίων κατοίκων. Στην περίπτωση του Ναγκόρνο Καραμπάχ θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος ότι πρόκειται για τις ίδιες πολιτειακές αλχημείες, τις οποίες η Δύση έκανε στα Βαλκάνια και δη στη Γιουγκοσλαβία, κρατώντας τους Σέρβους της Βοσνίας εντός της Βοσνίας Ερζεγοβίνης, στη βάση των διοικητικών ορίων του Τίτο, απαγορεύοντάς τους την ένωση με τη Σερβική Δημοκρατία, επί τη βάσει του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης, όπως συνέβη με τις λοιπές εθνότητες της γιουγκοσλαβικής ομοσπονδίας! Η περίπτωση του Ναγκόρνο Καραμπάχ αποτελεί μοναδική περίπτωση κατά την οποία η Δύση δεν έχει επιβάλει τους όρους της κατά τον τρόπο που αυτή αντιλαμβανόταν την ιστορία, τους γεωγραφικούς χώρους και τις δραματικές αλλαγές που συντελούνταν. Διάλογος κωφών Σήμερα οι συνομιλίες για τη λύση του προβλήματος στο Ναγκόρνο Καραμπάχ έχουν την ίδια τύχη με αυτήν του Κυπριακού. Οι Αρμένιοι και οι Αζέροι συζητούν για χάρη της συζήτησης. Η μεν Αρμένιοι για να νομιμοποίησουν σταδιακά ό,τι οι Καραμπαχανοί κέρδισαν στο πεδίο της μάχης, οι δε Αζέροι, ως πλούσιοι που είναι -λόγω του φυσικού αερίου και του πετρελαίου- διαδηλώνουν με κάθε ευκαιρία την πρόθεσή τους να ανακτήσουν το Ναγκόρνο Καραμπάχ με ένα νέο πόλεμο. Από την άλλη, οι Αρμένιοι επιδιώκουν λύση διότι θέλουν να κλείσουν το θέμα και να προχωρήσουν σε περισσότερη ανάπτυξη, καθότι ζουν με το καθημερινό άγχος μιας νέας σύγκρουσης. Γι’ αυτό θεωρούν ότι πέραν της Ρωσίας, όσο εμβαθύνουν τις σχέσεις τους με την Ε.Ε., τόσο ισχυρότερη θα είναι η ασπίδα συμφερόντων και αποτροπής σε μια νέα επίθεση των Αζέρων, η οποία θα συνοδευτεί με επίθεση της Τουρκίας σε βάρος της Αρμενίας, εάν η Άγκυρα κρίνει σκόπιμο να εμπλακεί σε πόλεμο. Και αν η Ρωσία, η οποία διατηρεί στα σύνορα της Αρμενίας 3.000 ρωσικό στρατό, το επιτρέψει. Αληθές είναι ότι η Ε.Ε. ουδόλως θα εμπλακεί σε μια σύγκρουση μεταξύ των Αρμενίων με τους Αζέρους στο Ναγκόρνο Καραμπάχ. Προφανώς, ανάλογη στάση θα τηρήσει και η Ρωσία, η οποία θα περιοριστεί σε μια στήριξη, όπως το πράττει, με εξασφάλιση των συνόρων της Αρμενίας με την Τουρκία. Τα έξι σημεία των Αρμενίων ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ Εξωτερικών της Αρμενίας υποστηρίζει ότι η λύση στο πρόβλημα του Ναγκόρνο Καραμπάχ μπορεί να εξευρεθεί στη βάση των εξής έξι σημείων: 1. Της διεξαγωγής δημοψηφίσματος στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, επί τη βάσει της αρχής της Αυτοδιάθεσης, άρθρο 1 παράγραφος 2 του Χάρτη των Ην. Εθνών, κατά πόσο το Ναγκόρνο Καραμπάχ θα ενωθεί με την Αρμενία ή εάν θα μείνει ανεξάρτητο, ή ακόμη και αν θα επανέλθει στο καθεστώς της αυτόνομης περιοχής εντός του Αζερμπαϊτζάν. Η ιστορία θυμίζει το Κυπριακό στις δεκαετίες του '30, του '50 και του '60, όταν η Αυτοδιάθεση ήταν συνώνυμη με την Ένωση. 2. Της υπογραφής ενδιάμεσης συμφωνίας και αναγνώρισης στην ουσία του καθεστώτος του Ναγκόρνο Καραμπάχ, δηλαδή αναγνώρισής του πριν από τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος. Κάτι το οποίο δύσκολα θα ήταν δυνατό να γίνει δεκτό από τους Αζέρους, διότι είναι ως να προδικάζουν τη λύση και το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, και οι ηγέτες τους θα χαρακτηριστούν προφανώς ως προδότες. Προς αυτήν την κατεύθυνση τείνει και η όλη πολεμική ρητορική της αζερικής ηγεσίας, που καλλιεργεί τη συνείδηση στην κοινή γνώμη της αντίληψης ότι δεν υπάρχουν περιθώρια υποχωρήσεων. 3. Της πρόθεσης των Αρμενίων να επιστρέψουν εδάφη που κατέλαβαν γύρω από το Ναγκόρνο Καραμπάχ και ανήκουν στο Αζερμπαϊτζάν. 4. Της διατήρησης εδαφικού διαδρόμου, που θα συνεχίσει να ενώνει το Ναγκόρνο Καραμπάχ με την Αρμενία. 5. Της δημιουργίας συνθηκών ασφάλειας και συνεργασίας μετά τη λύση, γύρω από το Ναγκόρνο Καραμπάχ, με την παρουσία προφανώς ειρηνευτικής δύναμης του ΟΗΕ ή ακόμη και της ΕΕ. Χωρίς, όμως, όπως τονίζεται από το Υπουργείο Εξωτερικών της Αρμενίας, να γίνει αποδεκτό ένα καθεστώς ειρηνευτικής δύναμης όμοιο με εκείνο που εφαρμόστηκε στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και βρίσκεται εντός του κράτους, ασκώντας εκτός των άλλων πολιτική επιρροή. Οι Αρμένιοι θέλουν να αποφύγουν τη δημιουργία ενός «καθεστώτος μαριονέτας», γεγονός που δεν θα επιλύσει, αλλά θα δώσει στο πρόβλημα νέα μορφή και διάσταση, με σαφή τον κίνδυνο να χάσουν οι Αρμένιοι, διπλωματικά, τμήμα εκείνων που κέρδισαν στο πεδίο της μάχης. 6. Του δικαιώματος σε όλους τους πρόσφυγες να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Το Υπουργείο Εξωτερικών και η Κυβέρνηση του Αζερμπαϊτζάν υποστηρίζουν ότι υπάρχουν 1 εκατομμύριο πρόσφυγες. Από την πλευρά του, το Υπουργείο Εξωτερικών της Αρμενίας απαντά ότι ο αριθμός των Αζέρων προσφύγων είναι γύρω στις 750 χιλιάδες και των Αρμενίων που διέμεναν στο Μπακού και αλλού γύρω στις 250 χιλιάδες. Κάποιοι από αυτούς έχουν εγκατασταθεί στην πόλη Λατσί, η οποία αποτελεί στρατηγικό σημείο που ενώνει εδαφικά το Ναγκόρνο Καραμπάχ με την Αρμενία, και προφανώς δεν πρόκειται να επιστραφεί στους Αζέρους, παρά μόνο με πόλεμο. Οι Αρμένιοι υποστηρίζουν ότι είναι το ελάχιστο εδαφικό και πληθυσμιακό αντάλλαγμα για την απώλεια της επαρχίας Ναχιτζιβάν, η οποία αποτελεί σοβιετική αμαρτία του Στάλιν, ο οποίος την είχε δώσει ως προίκα στους Αζέρους. Η θέση των Αζέρων, η «νέα γενοκτονία» και ο «δρόμος στο Μπακού» ΑΠΟ την πλευρά της η κυβέρνηση του Αζερμπαϊτζάν, στη λύση πακέτο, που προβάλλουν οι Αρμένιοι, αντιτείνει πρώτα την επιστροφή του Ναγκόρνο Καραμπάχ και μετά τη διεξαγωγή συζήτησης επί της ουσίας. Για τους Αρμενίους όμως αυτή είναι η ουσία. Εάν αποδεχθούν κάτι τέτοιο, είναι ως να χάνουν τα κεκτημένα και να επιστρέφουν στο προ του 1988 καθεστώς! O «Πρόεδρος» του Ναγκόρνο Καραμπάχ, Bako Sahakyan, στις 18 Ιουλίου, σε ερώτημα του γράφοντος, τι λύση θα πρότεινε προς τον Γ.Γ. του ΟΗΕ και την Ε.Ε., εάν είχε την ευκαιρία να τεθεί ενώπιον τους, είπε: «Έχουμε και ιστορικά και νομικά επιχειρήματα να προβάλουμε. Ιστορικά ποτέ δεν ήμασταν τμήμα του Αζερμπαϊτζάν και όσοι γνωρίζουν, κατανοούν. Από την άλλη, νομικά, έχουμε όλα τα δικαιώματα, που πηγάζουν από τη Χάρτα του ΟΗΕ και ειδικότερα του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης (άρθρο 1 παράγραφος 2». Σχετικά, δε, με την Ε.Ε., διατύπωσε την εξής θέση: «Η Ε.Ε. έχει ανισομερή πολιτική. Έχει σχέσεις με το Αζερπαϊτζάν, το οποίο δεν έχει επιλέξει τον δρόμο της δημοκρατίας. Είναι ένα κράτος που παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα και με την πολιτική που ακολουθεί είναι ως να θέλει να διενεργήσει άλλη μια γενοκτονία σε βάρος των Αρμενίων»! Και πρόσθεσε: «Για μας η γενοκτονία είναι μέρος της καθημερινής μας ζωής. Μας σημάδεψε ως λαό. Η γενοκτονία δεν είναι έγκλημα μόνο σε βάρος των Αρμενίων, αλλά και σε βάρος ολόκληρης της πολιτισμένης ανθρωπότητας». Η συνομιλία αυτή και άλλες συναφείς δηλώσεις έγιναν την περασμένη Τετάρτη, εξ αφορμής «προεδρικών εκλογών» στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, οι οποίες έλαβαν χώρα την περασμένη Πέμπτη και σε αυτές παρευρέθηκαν ως παρατηρητές μέλη από NGO (Μη Κυβερνητικοί Οργανισμοί) από την Ευρώπη, τις ΗΠΑ και χώρες της Λατινικής Αμερικής, ενώ από κυπριακής πλευράς παρούσα ήταν η ευρωβουλευτής Ελένη Θεοχάρους, η οποία κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων είχε εθελοντικά μαζί με άλλους γιατρούς βρεθεί στην πρώτη γραμμή, χειρουργώντας μαχητές αλλά και άμαχους πολίτες. Ενόψει λοιπόν «προεδρικών εκλογών», πλην του «προέδρου» που επανεξελέγη με ποσοστό 66,7%, ένας εκ των αντιπάλων του, ο στρατηγός Arkady Soghomoyan, πρώην «υπουργός άμυνας», σε δηλώσεις του κινήθηκε στις ίδιες γραμμές ως προς τη βάση της λύσης του προβλήματος με εκείνες του Bako Sahakyan, τονίζοντας ότι το Ναγκόρνο Καραμπάχ ούτε ήταν ούτε πρόκειται να γίνει τμήμα του Αζερμπαϊτζάν, προσθέτοντας τα εξής: «Ο συμβιβασμός έγινε το 1994, όταν οι Αζέροι ζήτησαν κατάπαυση του πυρός, την οποία δεχθήκαμε και δεν προελάσαμε στο Μπακού»! Ερωτηθείς, δε, από την ευρωβουλευτή Ελένη Θεοχάρους, εάν βλέπει να υπάρχει σχέση με την περίπτωση της Κύπρου και του Ναγκόρνο Καραμπάχ, απάντησε: «Η σχέση που υπάρχει είναι ότι η ΕΕ στην περίπτωση της Κύπρου έχει φιλική πολιτική προς την Τουρκία, και στην δική μας περίπτωση έχει φιλική πολιτική προς το Αζερμπαϊτζάν». Πάντως, οι Καραμπαχανοί, και αυτοί ήταν κοινή θέση της ηγεσίας, ζητούν όπως συμμετέχουν στις συνομιλίες για την επίλυση του προβλήματος, διευκρινίζοντας ότι, ούτως ή άλλως, αυτοί θα έχουν τον τελικό λόγο. Οι Αζέροι, από την πλευρά τους, επ' ουδενί δεν αποδέχονται να συζητούν με την ηγεσία του Ναγκόρνο Καραμπάχ, διότι φοβούνται ότι εάν αποδεχθούν κάτι τέτοιο, είναι ως να προχωρούν σε αναγνώριση. Ο πόλεμος των καλάσνικοφ και τα έξυπνα όπλα ΕΠΙ του παρόντος, στην περιοχή του Ναγκόρνο Καραμπάχ επικρατεί ηρεμία. Η περιοχή ανοικοδομείται. Δεν παύει όμως να αποτελεί μια μόνιμη ανοικτή πληγή και εστία αντιπαράθεσης στον Καύκασο. Εάν δεν υιοθετηθεί ορθολογιστική πολιτική, μπορεί να απειληθεί εκ νέου το περιφερειακό σύστημα ασφαλείας σε μια πολύ ευαίσθητη γεωπολιτικά περιοχή. Και όπως λέγεται, εκεί στον Καύκασο, εάν ξεσπάσει νέος πόλεμος δεν θα γίνει όπως τότε στις αρχές του '90 με τα καλάσνικοφ, αλλά με σύγχρονα οπλικά συστήματα, με νέα «έξυπνα όπλα», που όταν σκοτώνουν, παρότι «σοφιστικέ», δεν αναγνωρίζουν εθνικές ή άλλες ταυτότητες, εάν δηλαδή πρόκειται για Αζέρους ή Αρμενίους. Αφήνουν πίσω τους συντρίμμια και η περιοχή δεν αντέχει άλλα. Στην παρούσα, δε, φάση ο πλούτος των Αζέρων και η δυνατότητα των Αρμενίων να χτυπήσουν τους αγωγούς φυσικού αερίου και πετρελαίου λειτουργούν αποτρεπτικά ως προς την εκδήλωση νέων στρατιωτικών επιχειρήσεων, διατηρώντας τις σχέσεις των δυο πλευρών σε μια εύθραυστη ισορροπία και σταθερότητα. Και εφόσον δεν υπάρχει σύγκρουση, υπάρχει η προσδοκία ότι το μέλλον μπορεί να ανατείλει καλύτερο από το παρελθόν. .http://www.sigmalive.com/simerini/politics/reportaz/509005 http://www.sigmalive.com/simerini/politics/reportaz/508715

Πώς " εξαφανίζεται" ο παγκόσμιος πλούτος

Ποσά συνολικού ύψους... 13 τρισ. στερλινών (21 τρισ. δολάρια), όσο δηλαδή το ΑΕΠ των ΗΠΑ και της Ιαπωνίας μαζί, έχουν καταφέρει να κρύψουν σε μυστικούς φορολογικούς παραδείσους, όπως η Ελβετία και τα νησιά Καϊμάν, οι μεγιστάνες του πλανήτη, εκμεταλλευόμενοι τα νομικά κενά της διασυνοριακής φορολογίας. Αυτό αποκαλύπτει η εφημερίδα «Ομπζέρβερ», επικαλούμενη μελέτη του οργανισμού Tax Justice Network, στην οποία καταγγέλλονται τράπεζες ότι υποβοήθησαν την τεράστια φοροδιαφυγή. Σύμφωνα με την έρευνα, αυτά τα 13 τρισ. στερλίνες - μπορεί να είναι και 20 τρισ. - προστατεύονται από μια ομάδα υψηλά αμειβόμενων και επιδέξιων επαγγελματιών, όπως νομικοί, λογιστές και στελέχη τραπεζών, που εκμεταλλεύονται την ολοένα μεγαλύτερη παγκοσμιοποίηση της οικονομίας. Σύμφωνα με την έρευνα, το τοπ 10 των ιδιωτικών τραπεζών παγκοσμίως, που περιλαμβάνει τις ελβετικές UBS και Credit Suisse, καθώς και την αμερικανική Goldman Sachs, διαχειρίζονταν περισσότερα από 4 τρισ. στερλίνες το 2010, από μόλις 1,5 τρισ. στερλίνες το 2005. Η έρευνα αποκαλύπτει επίσης ότι ιδιαίτερα η ελίτ στις πετρελαιοπαραγωγούς χώρες πρωταγωνιστεί τα τελευταία χρόνια στο να στέλνει τεράστια ποσά σε offshore τραπεζικούς προορισμούς παρά στο να τα επενδύσει στην πατρίδα της. Χαρακτηριστικό είναι ότι περίπου 500 δισ. στερλίνες έφυγαν από τη Ρωσία από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 οπότε και άνοιξε η οικονομία της, ενώ η Σαουδική Αραβία έχει δει να κάνουν φτερά για άλλους προορισμούς 197 δισ. στερλίνες από τα μέσα της δεκαετίας του '70, και 196 δισ. στερλίνες η Νιγηρία. Η έρευνα αποκαλύπτει επίσης διασυνδέσεις τραπεζών με καρτέλ διακίνησης ναρκωτικών. Source : TA NEA

Οι μετασεισμοί της συριακής κρίσης στις Κουρδικές περιοχές

Του Σάββα Καλεντερίδη Όπως είναι γνωστό, η Τουρκία έχει παραχωρήσει το έδαφός της και παρέχει κάθε είδους «ευκολίες» στο Εθνικό Συμβούλιο της Συρίας, που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί τους υποτιθέμενους εξεγερμένους, καθώς και στην ηγετική ομάδα του Ελεύθερου Συριακού Στρατού. Οι συγκεκριμένοι φορείς και τα πρόσωπα που τους στελεχώνουν, σε συνεργασία με την τουρκική κυβέρνηση και τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες, ενορχηστρώνουν και συντονίζουν τις ενέργειες ενός μυστικού στρατού που δρα ανορθόδοξα στο εσωτερικό της Συρίας, με στόχο την ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ. Μάλιστα, σημαντικό μέρος του στρατού αυτού δεν είναι Σύροι, ενώ αρκετές χιλιάδες από αυτούς, μόλις εκπλήρωσαν την «αποστολή» τους στη Λιβύη, αφίχθηκαν στην Τουρκία και από κει εισήλθαν στη Συρία, για να αναλάβουν και να ολοκληρώσουν την επόμενη αποστολή τους. Μάλιστα, σύμφωνα με τουρκική εφημερίδα Γενί Τσαγ, 800 μαχητές, οι περισσότεροι από τους οποίους είχαν λάβει μέρος στον πόλεμο της Λιβύης, από το στρατόπεδο προσφύγων του Κίλις της Τουρκίας όπου «φιλοξενούνταν», διείσδυσαν στο έδαφος της Συρίας και εκτέλεσαν 49 παιδιά και 34 γυναίκες, συνολικά 108 αμάχους, στην πόλη Χούλα της Συρίας, ενώ ήταν έτοιμα τα ΜΜΕ που ελέγχονται απο τον «διεθνή παράγοντα», να κατηγορήσουν τον κακό Άσαντ, καθιστώντας αν όχι επιβεβλημένη πάντως δικαιολογημένη την επιχείρηση ανατροπής του. Μια ημέρα πριν την κατάρριψη του τουρκικού αεροσκάφους, η εφημερίδα «Νιού Γιορκ Τάιμς», επικαλούμενη Αμερικανούς αξιωματούχους και μέλη αραβικών υπηρεσιών πληροφοριών, αναφέρει ότι πράκτορες της CIA που εδρεύουν στη Νότια Τουρκία, εποπτεύουν τις παραδόσεις όπλων στους Σύρους αντάρτες ώστε να εξασφαλίσουν ότι δεν πέφτουν στα χέρια μελών της Αλ Κάιντα και ότι τα όπλα αγοράζονται από την Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ. Στο ίδιο δημοσίευμα αναφέρεται ότι «Οι πράκτορες της CIA είναι επιτόπου και επιχειρούν να αποκτήσουν νέες πηγές πληροφοριών και να στρατολογήσουν ανθρώπους», για να ενισχύσουν τη λεγόμενη συριακή αντιπολίτευση. Η τουρκική αντιπολίτευση, σχεδόν στο σύνολό της έχει ταχθεί φανερά κατά της πολιτικής ταύτισης της Τουρκίας με τις δυνάμεις που ενορχηστρώνουν την αιματηρή επιχείρηση ανατροπής του καθεστώτος Άσαντ και κατά της εμπλοκής της Τουρκίας στο μέτωπο της Συρίας. Ένας από τους λόγους που το κάνουν είναι ο εξής. Σε περίπτωση που ανατραπεί ο Άσαντ, θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι η διάδοχη κατάσταση δεν θα μπορέσει να κρατήσει ενωμένο το εθνικό και θρησκευτικό μωσαϊκό της Συρίας, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μια πηγή συνεχούς αστάθειας στα νότια της Τουρκίας. Αυτή είναι η γενική θέση της αντιπολίτευσης. Υπάρχει και η ειδική. Στη Συρία, σε μια λωρίδα που ξεκινά από το τριεθνές Τουρκίας-Ρράκ-Συρίας και φθάνει μέχρι τα όρη Αμανός και το νομό Αντιόχειας και την Αλεξανδρέττα, είναι γνωστό ότι κατοικούν περίπου τρία εκατομμύρια Κούρδοι, οι οποίοι, σε συνεργασία και συνεννόηση με το ΡΚΚ και τους Κούρδους του τουρκοκρατούμενου Κουρδιστάν, τηρούν ουδέτερη στάση όλους αυτούς τους 16 μήνες που συνεχίζεται η επιχείρηση αποσταθεροποίησης του καθεστώτος Άσαντ. Το «ουδέτερη στάση» ίσως από μόνο του να μην έλεγε τίποτα, αν δεν συνοδευόταν από άλλες κινήσεις, που ανεβάζουν το θερμόμετρο στην Άγκυρα και συγκεκριμένα στους φορείς εκείνους που χειρίζονται το Κουρδικό. Σύμφωνα με πληροφορίες που διέρρευσαν στον τούρκικο τύπο και επαληθεύονται από κουρδικές πηγές της περιοχής, με την έναρξη των αναταραχών στη Συρία, το ΡΚΚ μετέθεσε περί τις δυο χιλιάδες μαχητές του από το όρος Κανδήλι στη Ροζάβα ή το Δυτικό Κουρδιστάν, όπως αποκαλείται από τους Κούρδους η περιοχή της συριακής επικράτειας που κατοικείται από τα τρία εκατομμύρια των Κούρδων, με σκοπό να δημιουργήσουν τον κουρδικό στρατό της Ροζάβα. Μάλιστα, σύμφωνα με δικές μας πληροφορίες, το PYD, πολιτικό κόμμα που ελέγχεται από το ΡΚΚ και ελέγχει το 80% των Κούρδων της Συρίας, εκτός του ότι έχει προσχωρήσει στη δημιουργία μιας υποτυπώδους κρατικής δομής, για την αυτοδιοίκηση των Κούρδων, έχει εκδώσει νόμο περί στρατολογίας, με βάση τον οποίο οι Κούρδοι που καλούνται να καταταγούν στο συριακό στρατό είναι υποχρεωμένοι να κατατάσσονται στον κουρδικό στρατό, τον πυρήνα του οποίου αποτελούν οι δυο χιλιάδες αντάρτες που μετατέθηκαν από το Κανδήλι στη Ροζάβα. Ο στρατός αυτός εκπαιδεύεται, με στόχο να είναι έτοιμος να αναλάβει την εσωτερική και την εθνική άμυνα του Δυτικού Κουρδιστάν την επόμενη ημέρα. Εκτός αυτού, το PYD έχει οργανώσει κουρδικά σχολεία σε όλες τις πόλεις και χωριά του Δυτικού Κουρδιστάν, ενώ έχουν δημιουργηθεί οι Επιτροπές Λαϊκής Άμυνας, οι οποίες προστατεύουν τον κουρδικό λαό από επιθέσεις των «αντικαθεστωτικών», που επιθυμούν να παρασύρουν τους Κούρδους στην αιματοχυσία και το τεχνητό μέτωπο εναντίον του Άσαντ. Να σημειωθεί ότι η επιρροή που ασκεί το ΡΚΚ και το κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα στους Κούρδους της Συρίας ενοχλεί αφάνταστα και προκαλεί σοβαρό προβληματισμό στην Τουρκία, η οποία θεωρεί σχεδόν βέβαιο ότι με την καθοιονδήποτε τρόπο ανατροπή του Άσαντ, οι Κούρδοι της Συρίας θα ανακηρύξουν την αυτονομία τους, με αποτέλεσμα το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η ίδια με το ΡΚΚ στο τουρκοκρατούμενο Κουρδιστάν, να αποκτήσει εφιαλτικές διαστάσεις. Μάλιστα, για να μετριάσει τις επιπτώσεις μιας τέτοιας εξέλιξης, τη υποδείξει του «διεθνούς παράγοντα», που ασκεί σοβαρή επιρροή στον Μπαρζανί και το αυτόνομο Νότιο Κουρδιστάν, το τουρκικό προξενείο που εδρεύει στην Ερμπίλ, πρωτεύουσα του κουρδικού κράτους, συνεργάζεται με τις εκεί κουρδικές μυστικές υπηρεσίες για τη δημιουργία κουρδικού στρατού στελεχωμένου με Κούρδους της Συρίας. Με βάση απόρρητο έγγραφο του τουρκικού προξενείου της Ερμπίλ, που διέρρευσε στον ελεγχόμενο από το ΡΚΚ κουρδικό τύπο, οι τουρκικές και οι κουρδικές μυστικές υπηρεσίες του Μπαρζανί στρατολογούν Κούρδους της Συρίας και τους εκπαιδεύουν σε ειδικά στρατόπεδα στο Νότιο Κουρδιστάν, με σκοπό να τους εντάξουν στους «εξεγερμένους» και να τους στρέψουν εναντίον του Άσαντ αλλά και εναντίον των δομών του αυτόνομου Δυτικού Κουρδιστάν, που προετοιμάζονται μεθοδικά εδώ και καιρό με την ευθύνη του ΡΚΚ και του PYD. Αυτές οι δομές του αυτόνομου Δυτικού Κουρδιστάν εδώ και μήνες έχουν αναρτήσει σημαίες στα δημόσια κτίρια και σε υψώματα, κατά μήκος των συνόρων με την Τουρκία, τα οποία είναι επανδρωμένα με άνδρες του νεοπαγούς κουρδικού στρατού της Ροζάβα. Με άλλα λόγια, η Τουρκία, που έχει εμπλακεί στην υπόθεση ανατροπής του Άσαντ, συμμετέχοντας σε εγκλήματα εναντίον αθώων πολιτών της Συρίας, με την πολιτική της σκάβει και το δικό της λάκκο και κινδυνεύει άμεσα και η ίδια, αφού η ίδρυση ενός δεύτερου αυτόνομου κουρδικού κράτους, εκτός του ότι φέρνει τους Κούρδους πιο κοντά στη θάλασσα, πολύ απλά φέρνει πιο κοντά την ημερομηνία ίδρυσης του τρίτου αυτόνομου κουρδικού κράτους. Μόνο που κανείς δεν μπορεί να βάλει στοίχημα αν το κράτος αυτό δημιουργηθεί πρώτα στο τουρκοκρατούμενο ή το ιρανοκρατούμενο Κουρδιστάν. Οψόμεθα. Source: infognomonpolitics.blogspot